KREMATORIUM „POGRZEB PO TWOJEMU”
W LABIRYNCIE SPODNI
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
PARSZYWE GRYZONIE
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Czego szukamy?
Co to za Boyz 4 Now, na których się wybierasz?
To premiera ich nowego filmu koncertowego Boyzsterous.
Razem z Susmitą i dziewczynami ze szkoły idziemy na niego jutro.
Wypindrzymy się, bo mają kawałek
Cholera, wypindrzyłaś się. Wybacz przekleństwo, ale to tytuł.
- Cholera, wypindrzyłaś się. - A może to?
Mamo, kocham cię, ale to Boyz 4 Now, a nie chrzest.
No tak. Wracaj tam, głupia bluzko.
Skoro mowa o głupich bluzkach… W weekend wyciągnijcie ubrania,
które już nie pasują, żebyśmy mogli je oddać.
Jakiś szczęściarz założy stare szorty Gene'a.
- Boże. - Dokąd idziesz?
Na dział zniżek? Nie daj się wciągnąć, Tino.
To mroczna strona.
Co to jest?
- Damski pas smokingowy? - To top bez ramiączek.
Jest taki mały. Gdzie reszta?
Ostatni, w moim rozmiarze. Mamo, możemy go wziąć?
Nie wiem.
Mogę przymierzyć?
A może przymierz to.
Koszulka do pływania?
Jeśli ktoś obleje cię piciem, nie będzie problemu.
Chyba przymierzę ten top.
Dobrze, ale ta ma ochronę przed UV.
Nieważne.
Dlaczego nazywamy je menu?
Może nazwijmy je womenu?
Tak, tato, ty seksistowska świnio.
Co się stało?
Ktoś rzucił w nas miękką cegłą?
Biedaczek.
- Musiał wlecieć przez okno. - Twoje okno.
To okno jest niebezpieczne, Bob.
Wiem to z doświadczenia. Szyba jest prześwitująca.
Tak właśnie działa szkło, Teddy.
- Niedobrze. - Wydaje mi się czy ten ptak jest piękny?
Wygląda, jakby przyleciał z karnawału.
Wygląda ciekawie.
W porządku. Nie wstydź się, że boisz się na wpół martwego ptaka.
- Dzięki, Teddy. - Co teraz?
Zabierzemy go do najlepszego szpitala dla ptaków w kraju?
Może zadzwonimy do kogoś, kto zna się na ptakach.
Birdman? Będziesz musiał słuchać
improwizowanego jazzu, ale może być ciekawie.
Znam faceta. Pracuje w ośrodku ratowania zwierząt.
Pomógł mi z rannym nietoperzem.
Obawiałem się, że zmieni mnie w wampira.
- Dobrze. - Ale nie zmienił.
Dzięki, że pytacie.
Tino, nie podoba ci się?
Odłożymy go? Daj, ja go odłożę.
Boże. O rany…
Podoba mi się. A tobie?
Tak.
Czuję się starsza, ale mam też w sobie magię.
Mieszkam w zamku, który jest też dyskoteką.
Jest bardzo drogi, ale to mój jedyny problem.
To nic złego, że widać tyle ciała.
A jeśli kupię go za własne pieniądze?
Ale wtedy wydam wszystkie oszczędności.
Niedobrze.
W sumie oszczędzałam na Barrette Brownstone.
To domek na spinki do włosów.
Musisz go mieć, to ważna rzecz.
Może nie powinnam go kupować.
Tak! To znaczy dobrze.
- Dobry wybór, kochanie. - Dzięki.
Ding, dong. Jest ktoś w domu?
Wybacz. To jest fajniejsze, jak masz cztery lata.
- Ding, dong. Wybacz, znowu to zrobiłam. - Przebiorę się.
Na pewno nie jestem wampirem.
Cały czas wychodzę na słońce. Jem tyle czosnku, ile chcę.
Tak czy siak, Craig, podam ci Boba.
Ptak wleciał przez jego okno.
Wszyscy myślimy, że to jego wina.
Co takiego?
Cześć, tu Bob. To nie moja wina, prawda?
Chcesz wiedzieć, jak wygląda?
Jakby wleciał w okno.
I jak pierzasta śpiąca królewna.
- Powiedz to. - Cicho, Gene.
Filmik by pomógł? Dobra.
Wezmę go.
Powiedz Craigowi, że myślimy, czy nazwać go
Tweet Ulrich, czy Jonathan Taylor Thomas.
- W skrócie „Ogon”. - Spytaj, czy ma preferencje.
- Nie. - Słucham?
- Dostał? - Dostałeś… dobra.
Ogląda.
Mówi, że to nietypowy gatunek w tym rejonie.
Ten ptak jest z Tyłeczkusetts.
Tak, wciąż żyje.
Nie, nie żyje.
Zupełnie nie żyje.
- Tak. - Szlag.
Dlaczego?
To chyba koniec tej rozmowy,
bo ptak nie żyje.
Więc…
- Cześć. - Cześć, Craig.
Już jesteśmy. Mamy fajną koszulkę dla Tiny.
- Jakby fajną. - I bieliznę dla wszystkich.
Wybacz. Nie dla ciebie, Teddy.
- Dobrze. - Co nas ominęło?
To martwy ptak?
Tak. Był piękny i kochał życie,
a szczególnie lubił potrząsać piórkiem z ogona.
Smutne.
Fuj. Co tu robi?
Wleciał nam w okno, próbowaliśmy mu pomóc, ale umarł.
Zostanie tutaj czy…
Może należałoby go wrzucić do śmietnika.
- Ojcze! - Jak śmiesz?
Ta oszałamiająca istota zasługuje na pochówek
i wspomnienie na gali Oskarów.
Co najmniej.
Zbliża się pora obiadowa, a potem będzie ciemno.
Może później omówimy plan pozbycia się ciała ptaka?
- Śmietnik wciąż jest w grze. - Zdecydowałam.
Mamo, bardzo podobał mi się ten top bez ramiączek.
- Bez ramiączek? - Tak.
- Skarpetki? - Bez ramiączek.
Życie jest za krótkie. Spójrz na tego martwego ptaka.
Spójrzcie. Czego nie zdążył doświadczyć?
Nie chcę niczego żałować.
Wrócę do galerii, zwrócę koszulkę
i kupię top za własne pieniądze.
Jak możesz mówić o topach w takiej chwili?
Jaki to był kolor?
- Ognista fuksja. - Cekiny?
- Nie uwierzysz. - Zgadzam się.
A co z Barrette Brownstone?
Moje spinki będą musiały dłużej walać się na kanapie.
Mamo, jeszcze jedna szybka wycieczka do galerii.
- Dobrze. - Pójdę po pieniądze.
Lindo, skoro i tak tam idziesz,
możesz kupić koszulki Fruit of the Loom XL, różne białe?
Tak.
Ma kształt rury i jest topem.
Wiesz, kto powinien go nosić? Węże.
Szkoda, że nie poinformowano mnie, że tematem kolacji jest Studio 54.
Ja też mam stroje.
Próbuję ją „rozchodzić” przed koncertem.
Bardzo ładny top.
Cześć, Teddy.
- Jemy kolację, mogę oddzwonić? - Mam pomysł.
- Jesteś zajęty? - Jemy kolację.
Może zakopiemy ptaka w moim ogródku? Jest trawiasty i spokojny.
- Tam pochowano moją świnkę Francis. - Co mówi?
Że możemy zakopać ptaka w jego ogródku.
Zakopał tam swoją świnkę morską.
- Tę, na której usiadłeś? - Tak.
- Są zwierzęta, których nie zabiłeś? - Kilka.
Tylko w tej opcji żadnego nagrobka.
Zlikwidowałem nagrobek Francis,
bo myślałem, żeby zacząć grać w cornhole.
Żeby poćwiczyć.
Teddy, nie wiem, czy to konieczne.
- Wezmę pączki. - Pączki?
- Słyszałam o pączkach.
- Ja uwielbiam pączki. - Dobrze.
Może jutro rano przed otwarciem?
- Świetnie. Nie zapraszam Morta. - Co? Czemu tak mówisz?
To, że chodzi o śmierć, nie znaczy, że Mort ma przyjść.
Niektóre pogrzeby są dla nas.
Bobby, muszę kończyć. Szykuję kolację.
Przez jakiś czas będę niedostępny. Nie dzwoń podczas kolacji.
- Boże. - Pogrzeb ptaka z pączkami.
Topy bez ramiączek to pączki świata mody.
- Warto się zastanowić. - Tak.
- Idę po lody. - Też poproszę.
- Tak! - Ptak tu jest.
Albo będzie tam, albo będzie rozkładał się w domu.
- Jak tata. - Gene.
Boże, przesuwam go na bok.
Wybacz, czy to za wysokie progi, by martwe ptaki leżały obok mrożonek?
Chciałbym, ale chyba tak nie jest.
Wiedziałam, że to nastanie.
Martwy ptak w naszej zamrażarce czy Tina w topie na kolacji?
I to, i to.
To lepsze, niż gdy Gene pierwszy raz obejrzał Austin Powers
i chodził nago po domu,
zasłaniając klejnoty owocami i mówiąc: „Tak, skarbie”.
Nie chciałaś nosić takich rzeczy, gdy byłaś w wieku Tiny?
Pewnego lata wszystkie dziewczyny
przerzuciły się na bikini, a ja nie chciałam.
Dlaczego nie?
Miałam wtedy mały problem.
Od pępka w dół miałam sporo włosów.
- Naprawdę? - Już go nie mam.
To chyba okres dojrzewania.
Ale bardzo się wstydziłam.
Próbowałam rozjaśnić, ale wyszła „ścieżka skarbów” Lance’a Bassa.
Nie wiem, kto to jest, ale mogę sobie wyobrazić.
Wtedy nie nosiłam bikini.
Przykro mi.
Ale Tina nie ma z tym problemu, co?
Nie, ale to nie jedyny powód, by nie nosić topu bez ramiączek.
Moja mama mawiała,
że to, co nosisz, mówi światu, czy jesteś mądra, czy durna.
Ale się myliła. Jak to często bywa.
Tina jest mądra, więc może będzie dobrze.
Wiem, że jest mądra.
Ale czemu nie robią topów, które zakrywają więcej ciała?
- To może koszulka? - Koszulka bez rękawów. To może chwycić.
Cicho. Nic nie rozumiesz.
Koszulka bez rękawów.
Chodźmy do Teddy'ego zakopać ptaka, którego wczoraj poznaliśmy,
i wróćmy tu jak najszybciej.
Po wszystkim robimy sobie tatuaże z tym ptakiem,
i żadnych wymówek.
Nie.
Dzieci, włożyłyście niepasujące ubrania do pudełka w holu?
- Tak. - Jeszcze nie.
Louise przegląda moje rzeczy.
Chcę podrzucić pudełko do sklepu z datkami w drodze do Teddy'ego.
Złapiemy dwie sroki za ogon.
- Dobry Boże. - Słabe to było, mamo.
Przepraszam. Louise, znalazłaś coś?
Niewiele, mamo. Ubrania Tiny są w kiepskim stanie.
Dużo plam, intensywne zapachy.
Skończ najpierw 13 lat, księżniczko.
Dobra, nieważne. Pójdę się wysikać.
Sikaj bardzo wolno.
Jeśli Ogon nas czegoś nauczył, to żyć chwilą.
Wiem, że to prawda.
Nie wiem, czy istnieje niebo dla ptaków,
ale jeśli tak, to jest w nim Jonathan Taylor Thomas,
i lata teraz na swoich anielskich skrzydłach,
które chyba ma jako dodatek do zwykłych skrzydeł.
Mam nadzieję, że nie jest ich za dużo.
Gene.
Ogonie, tęsknię, kolego
Mój ojciec cię zawiódł
Jego okno pozbawiło cię życia twego
Gdyby sprawiedliwość zwyciężyła
Jego pupa już by w kiciu gniła
Ogonie
Czekam na nasze spotkanie
W niebiańskiej bramie
Zapytasz, kogo ujrzeć chciałbym tam
Jakąś gwiazdę, może aktora
Tylko ciebie, Ogonie
Tak najbardziej to ciebie pragnę ujrzeć w niebie
Koniec.
Kawa i pączki są tam, jeśli zechcecie pójść ze mną.
A jeśli lubicie krem bostoński, wybaczcie.
Te już zjadłem.
Mogę już iść i szykować się na Boyzsterous?
Wskoczyć w top, że tak powiem?
- Pewnie. - Świetnie.
Lin, spokojnie.
Czy Gene i ja też możemy już iść? Bo też przeżywamy żałobę.
Mówiłaś mi to już wiele razy, Louise.
Odpowiedź nadal brzmi „nie”.
Halo? Tak, mówi Bob.
Masz nasz numer od Craiga?
No tak, ratownik przyrody Craig.
Tak, ten z długim ogonem i…
Nie.
Twój ptak? Nazywał się Zeus?
Jonathan Taylor Thomas miał właściciela?
Nie można mieć ptaka.
O tym była piosenka Free Bird.
Bardzo mi przykro.
Oczywiście, chcesz szczątki.
Ale zakopaliśmy go w ogródku naszej złotej rączki.
Powiedz, że ceremonia była piękna.
Wspomnij o przemówieniu, ale w zarysie.
Dobrze.
Wyślę adres i spotkamy się na miejscu.
Do zobaczenia. Chce odkopać swojego ptaka.
- Czemu? - Może dlatego, że uważa, że nie ma sensu,
by jej pupil, którego miała wiele lat, był pochowany w obcym ogródku.
Gdzie powinno się go pochować? Na jej podwórku?
Mój top zniknął!
- Słucham? - Nie, to za dużo.
Rano położyłam go na łóżku, a teraz nigdzie go nie ma.
Zapytam o to, co wszyscy myślą.
Czy przypadkiem zakopaliśmy ptaka w topie Tiny?
Chyba byśmy o tym pamiętali.
Wszyscy jesteśmy teraz wrażliwi, więc nie wiem.
- Nie. - Tak tylko sprawdzam.
Gdzie, u licha, jest mój top?
Musi gdzieś tu być.
Chyba że wsiadł do pociągu do Topson w Arizonie.
Mamo, nie teraz.
- Przepraszam. - Jak leci?
Rozrzucasz ubrania, bo go znalazłaś?
Nie, nie nikt go nie znalazł.
Pójdę do Teddy'ego
spotkać się z właścicielką ptaka i pomóc go odkopać.
Gene i Louise chcą też iść, bo dziwnie się zachowują.
Tato, kocham cię, ale mam mało czasu, by znaleźć top,
ubrać się i iść do kina.
Jeśli nie jesteś Ognistą Fuksją z cekinami
i nie powodujesz wysypki pod pachą, to proszę, odmaszeruj.
- Idź już, Bob. - Idę. Baw się dobrze.
- Baw się dobrze. - Dobrze.
Jeszcze raz przykro mi z powodu twojej straty
i że pochowałem twojego ptaka.
- Zeusa. - Właśnie, Zeusa.
Co to za ptak?
Wdówka białobrzucha. Miałam go osiem lat.
To znaczy, że jesteście małżeństwem.
Czasem tak się czułam.
- Często się czubiliśmy. - Czaję.
- Czekaj. Co masz na myśli? - Nic.
Jak myślisz, dlaczego odleciał?
Mieliśmy małą sprzeczkę tego ranka.
Nie spodobała mu się nowa karma dla ptaków.
Mówiłam mu, że jego ulubiona została wycofana,
a on się nieźle nastroszył.
Jak mama, gdy się dowiedziała, że wznawiają Frasiera bez Nilesa.
Właśnie.
Powiedziałam: „Zachowujesz się jak rozpieszczony książę”.
Chyba nie zamknęłam drzwi do klatki, a on się wydostał.
Okno w sypialni było otwarte,
więc wyleciał z mieszkania.
Nasza ostatnia rozmowa była kłótnią.
I myślisz sobie: „Dlaczego on, Boże? Dlaczego wziąłeś jego, a nie mnie?”.
Aż tak to nie.
Tak czy siak, nie wiem, czy to właściwe miejsce.
Może kopiemy w złym miejscu?
Myślałem, że to tutaj.
Nie wiecie, gdzie jest pochowany?
Nie, wiemy.
Na ziemi jest dużo liści,
więc trudno dostrzec świeżą ziemię.
Dzieci, pamiętacie, gdzie go pochowaliśmy?
Na pewno na tym podwórku.
Albo na tamtym podwórku. Na podwórku. Albo na plaży.
Myślisz, że dostał się pod materac?
Nie wiem. Nie jestem specjalistką od topów.
Mamo, czemu nie szukasz?
Przepraszam, już szukam.
Tu nie ma, tam nie ma.
- Pokaż się, topie. - Czekaj.
Chyba nie chcesz, żebym go znalazła?
Nienawidzisz go.
Co? Nie. Nie aż tak bardzo.
- Ukryłaś to gdzieś, prawda? - Co? Nie.
Co z nim zrobiłaś? Wyrzuciłaś go?
- Boże. - Tino, dokąd idziesz?
Skarbie, przestań. Nie grzeb w śmieciach.
Bo nie chcesz, żebym go znalazła?
- Ale obrzydliwe. - Tino, to niedorzeczne.
Serio? Ale mokre.
Bo jestem coraz bliżej? Mokre i oślizgłe. Co, mamo?
To kość kurczaka.
Nie wiem, czemu myślałam, że to mój top.
- Uderzyłem w coś. - Dzięki Bogu.
Zeus.
Czekaj, co to jest?
- To jest Francis. - Boże.
Wiem, bo pochowałem ją z ulubioną zabawką do żucia.
Poza tym to rozkładająca się świnka morska.
Tak.
- Phyllis, czy to wystarczy? - Raczej nie.
Nie? Dobra.
Przywołuje wiele uczuć.
Myślisz, że coś przerobiłeś, a potem to do ciebie wraca.
Teddy, możemy się skupić na innym właścicielu w żałobie?
No tak.
- Bob usiadł na Francis. - Świetnie. Dziękuję, Teddy.
Nie musisz teraz opowiadać.
Nie, opowiem.
- To była zimna, rześka noc. - O Boże.
Tino, nie! Nie wchodź do śmietnika.
Dostaniesz śmietnikowej zarazy.
Czemu tak nienawidzisz mojego topu?
Tak?
- Ponieważ… - Dlaczego?
Bo wyglądasz jak pindzia-lindzia. Wybacz.
Pindzia-lindzia?
Fizia-mizia, mira-zdzira.
Ładnie w niej wyglądam. Przykro mi, że ci się nie podoba.
Dlatego go wyrzuciłaś? Bo wyglądam jak zdzira?
Nie, Tino, nie pozbyłam się jej. Kiedy miałabym to zrobić?
Leżała na łóżku. Poszliśmy na pogrzeb ptaka.
A po powrocie do domu poszłam do restauracji.
A jak poszłaś „sikać”, zanim wyszliśmy na pogrzeb?
To była idealna przykrywka. Minęłaś mój pokój,
zobaczyłaś top i wykorzystałaś okazję.
Zabiję cię.
Tino, nic z tych rzeczy. Przysięgam.
Czy myślałam o pozbyciu się topu?
Fantazjowałam o tym? Pewnie.
Ale tego nie zrobiłam.
To co się z nim stało?
Louise tam była.
Żeby przejrzeć twoje stare ubrania.
To nie, to nie…
Nie, dziękuję.
A potem poszłam i zabrałam wszystko, żeby wrzucić do pudełka.
Boże, włożyłam top do pudełka z darowizną.
- Nie. - Musimy je odzyskać.
Mam nadzieję, że je znajdziemy.
Nie śmierdzę, jakbym była w śmietniku?
To nic. Każdy nastolatek tak śmierdzi.
Oby tylko mój top był cały.
Nie martw się, skarbie. Odzyskamy go.
Hej, lebiego! Jedź już!
- Nie wpadaj w szał drogowy. - Dobrze.
Na co się gapisz?
Dobre i złe wieści. Dobra wiadomość jest taka, że coś mam.
Zła jest taka, że to iguana
mojego sąsiada z dołu, pana Zabinskiego,
odeszła w zeszłym roku.
Chyba niepotrzebnie ogłosiłeś dobre wieści.
Chciałem tylko dodać coś pozytywnego.
Położę się na chwilę, smutek mnie przytłoczył.
- Boże. - Dobrze.
Kopcie, ale już. Znajdźcie tego ptaka.
Nie wspomnę nawet o szkielecie fretki, który znalazłem.
Od razu wrzuć go z powrotem.
OSZCZĘDNOŚĆ NA GAZIE PUNKT ZBIÓRKI
Przykro mi, Tino. Nie wierzę, że ktoś tak szybko to kupił.
Ja wierzę. Chodźmy do kina. Albo do domu.
Skarbie.
Czuję się jak w piosence Boyz 4 Now,
Chcę tylko wypłakać się do snu w moim nowym łóżku.
Patrz, tam jest. Edith go ma.
Edith, kupiłaś ten top?
Ale gorąca akcja.
To nie wasza sprawa, ale tak.
Założę go na festiwal rzemiosła, na który jadę z Haroldem.
Szydełko-la-palooza. Włóczka, narkotyki i wszystko pomiędzy.
Jeszcze jakieś głupie pytania czy to koniec?
Jeszcze tylko jedno.
Musimy wymyślić, jak powiedzieć Phyllis,
że jej ponowny pochówek może się nie odbyć.
- Czy to niegrzeczne po cichu uciekać? - Nie. Prawda?
Mogę iść z wami, mimo że tu mieszkam?
- Pójdę już. - Nie.
- Serio? - Tak szybko?
Idę do domu. Może powącham grzędę Zeusa.
Chwileczkę. To wygląda na świeżą ziemię.
Będę kopać.
Proszę, proszę.
- Zeus? - Oto on.
- W końcu. - To ty.
Przepraszam, że się pokłóciliśmy. Kocham cię.
- Zawsze będę cię kochać. - To miłe.
Co się dzieje?
To prywatna rozmowa.
Co wy tam robicie?
To mój Igor?
O Boże, panie Zabinski.
Wszystko w porządku. Szykuję się do gry w cornhole.
Zakop iguanę.
Proszę, Edith, oddaj nam ten top.
Nie ma mowy.
Taki top zdarza się raz w życiu.
Cekiny, dopasowanie.
To będzie prawdziwy zlot dzbanów.
Nienawidzę tego durnego topu.
- Nie chcę, by Tina go nosiła. - Świetnie, znowu to samo.
To bardzo mały kawałek materiału.
W jej wieku nie miałabym odwagi go nosić.
Dlaczego? Bo jesteś frajerką?
Nie, trochę się wstydzę mojego włochatego brzuszka.
Masz na myśli swoje ludzkie ciało, idiotko?
Mówię tylko, że miałam własne problemy
i inne sprawy związane z pindzią-lindzią.
Przepraszam, moja mama mówi „pindzia-lindzia”.
Ale najważniejsze,
że moja córka przymierzała ten top i czuła się piękna.
Chcę, żeby czuła się piękna, pewna i zadowolona z siebie.
A inne bzdury, które czuję, nie mają aż takiego znaczenia.
Dobra, dam ci to.
- Tak? - Naprawdę?
- Za 1000 dolarów. - Słucham?
- Umowa stoi. - Nie.
750 i podwózka na festiwal rzemiosła w Ohio.
Umowa stoi.
Co powiesz na 43 dolary i miętówki z mojej torebki?
Biorę.
Jesteśmy. Leć.
- Dobrze. Pa. - Czekaj.
Tino, kiedy cię odebrać? Za dwie godziny?
Nie. Film ma ponad cztery godziny.
- O kurczę. - Tak.
Mają kawałek Przyjaźnię się z wszystkimi 38 byłymi dziewczynami
i Boo Boo zaprasza je kolejno na scenę.
- Dobrze. - No to pa.
- Czekaj, Tino. - Tak?
Pięknie wyglądasz.
Dzięki, mamo.
Boże. Wystaje jej sutek?
Kochanie, zaczekaj. To tylko zbłąkany cekin.
Zapomnij, że coś mówiłam.
Jesteś piękna. Pa. Już odjeżdżam.
Napisy: Marcin Łakomy