we gaan naar King's Head Island omdat we een chique prijs hebben gewonnen
naar King's Head Island omdat we een chique prijs hebben gewonnen
Dat klopt.
we gaan naar waar de rijke mensen zijn
kijken of ze echt beter zijn dan wij
misschien zijn ze dat maar we hebben toch een prijs gewonnen
Jullie zijn leuk op veerboten.
Ja, mensen houden van deze energie…
ook al vermijden ze oogcontact.
En die ene vent schudt zijn hoofd. -Ik kan het nog niet geloven.
King's Head Lifestyles Magazine noemt ons 'Beste wrak op het vasteland'.
Is 'wrak' niet slecht? -Ja, maar ze bedoelen het liefdevol.
Alsof ik zeg: Pap, oude stinkerd, ik hou van je.
Zoiets. Het is best prestigieus…
en geweldige publiciteit voor het restaurant.
Ik snap 't niet. Zei je niet dat die prijzen stom waren?
Wanneer?
Die prijzen zijn stom.
Wie beoordeelt dit?
Het Supreme Food Court? Stom.
Die stomme dingen draaien allemaal om wie je kent.
En jij bent een coole rebel zonder vrienden.
Precies, Gene.
Grappig, ik voel die dingen helemaal niet nu we gewonnen hebben.
En het betekent dat we naar de winnaarsreceptie gaan…
in een mooie beeldentuin-evenementenruimte…
en we gaan onze sliders serveren en nog meer aandacht krijgen.
Pap gaat zichzelf blootgeven in die beeldentuin.
Gene, jij schurk.
Moet je Vrolijke Bob zien. Hij is zo schattig.
Ja, als een blije, harige, kwijlende puppy.
Bedankt. En we krijgen een trofee.
Is er ook een trofee?
Ik wist niet hoe hard ik een trofee nodig had…
maar misschien wilde ik die wel.
Het is een vreemd bolding.
Raar, maar cool.
Daarover gesproken…
Mam, wat gebeurt er onder je shirt?
Deze beha is de enige schone die ik nog had…
maar hij prikt in mijn rug.
Dat herken ik, zuster. Borsten, hè?
Borsten. -Amen.
Ik ga het uithouden voor de receptie.
Dat doen wij, borstenmensen.
Dat ik nooit vervloekt mag worden met die dingen.
Zo dacht ik ook, Louise.
Maar toen kreeg ik ze en zo erg is het niet.
Wil je een slider?
Ik weet niet waarom ik dat zei…
toen ik die aan je gaf.
Veel plezier.
Dit is het moment om naar de toffee te vragen.
Mee eens. -Laten we dit doen.
Moeder, vader, weten jullie die toffeewinkel nog…
waar we langskwamen? -'Vertel het aan de toffee'?
Ja. -We dachten dat we misschien…
als dit voorbij is… -Naar de toffeewinkel gaan? Goed.
Dat was makkelijk.
We moeten meer vragen.
We willen haarextensies. Heel veel. Overal.
Bob, kijk eens wie we daar hebben.
O, mijn god. Is dat Vincent?
Misschien een juwelendief Vincent?
Bescherm je familiejuwelen.
Kinderen, stil.
Bob, Linda, kinderen.
Ik zag dat je dit jaar op de lijst van Beste Hap stond. Welverdiend.
Dat weet ik. Dank je wel.
Wat brengt jou hier, Vincent?
Ik neem het in me op.
Ik zoek inspiratie voor mijn restaurant en ik eet veel.
Ik eet vooral veel.
Mijn vriend. -Is dat alles vandaag?
Ik zeg het maar.
Zijn hier coole dingen die hier niet meer zijn…
als dit voorbij is? Knipoog.
Ik weet niet wat je bedoelt.
Trouwens, er is niets wat meer waard is dan een paar duizend…
zoals iedereen die de foto's heeft bekeken, zou weten.
Een paar duizend is het niet waard.
Gaat het? -Ja, ik rek maar wat.
Dit is een restaurantrek. Je leert die nog wel.
Restaurant.
Mag ik? -Natuurlijk.
Ik heb je vlees gemist, Bob.
Ik heb je vlees gemist.
Dat is mooi, Vincent.
Ik ga me een weg over het gazon eten.
Ja, hoor. -Dat ga ik doen.
Als jij het zegt.
Moet je hem zien, ronddwalend, leuke dingen etend.
Dat moet leuk zijn.
Maar wij moeten werken. Wij zijn kinderen…
en dat is wat kinderen doen.
Ga je gang, kinderen.
Jullie moeder en ik blijven hier.
Toch, Lin? -Ja, natuurlijk.
We moeten hem vaker prijzen geven.
We kunnen wat brainstormen. 's Werelds luidste plasser?
Ik blijf denken. -Nee, dat werkt.
MisCaken Identity. Is dit een taartenwinkel?
Wat is dat voor eten dat geen taart is?
Het is allemaal taart.
Het lijkt niet op taart, maar het is taart.
Dat is leuk, denk ik. -Zolang het naar taart smaakt.
Dat doet het wel.
Als glazuur taai was en niet zo lekker als glazuur.
Dat is de fondant. Een klei die je kunt eten.
Alle klei is klei die je kunt eten, maat.
Ik heb het gehad met dit ding.
Ik doe het, Bob.
Wat? -Ik doe mijn beha uit.
Ik… Oké. -Kom op, dek me.
Wacht, hoe moet ik… -Ik weet dat dit een chique plek is…
en ik moet de meiden insluiten, maar ik kan zo niet werken.
En het is klaar. Veel beter.
Hoe ziet 't eruit? Is 't duidelijk?
Het shirt is best dik. Misschien komt het wel goed, toch?
Kom op, kijk naar mijn borsten.
Bob Belcher?
Het Beste wrak op het vasteland?
Ja. Beste W op het V. Dat had ik niet moeten zeggen.
Ik ben Sabrina. Ik breng je naar de winnaarscirkel voor je foto.
Geweldig.
Volg mij, alsjeblieft. -Ik kom eraan.
Rustig lopen, geen onderdelen laten schudden.
Wat? -Niets.
Werk je voor het tijdschrift? Wat doe je?
Ik ben Margots assistente. -Margot?
Polo. Sorry.
Margot Bushmiller. De uitgever van het tijdschrift.
Heb je de trofeeëntafel gerepareerd? Hij is wiebelig.
Dat zal ik doen. Sorry van de grond buiten en dat hij niet plat is.
Dat is mijn fout. -Regel het, Sabrina.
Ja. Maar goed, alsjeblieft. -Wauw, cool.
Sorry, hij is zwaar.
Mag ik 'm vasthouden?
Lin, wees voorzichtig.
Oké, dat zal ik doen.
Veel mensen laten 'm vallen zoals wij net deden.
Niet… Nee.
Ze doen het geweldig.
Ze lieten ons vallen en wij zijn in orde.
Behalve Tina.
Hebben we een stevige greep?
Ja. -Kijk naar Darren.
Mevrouw, kunt u zich naar ons toe draaien?
Lin, wat doe je? -Borsten.
Oké, dat is…
Doe het gewoon.
Gefeliciteerd, het is je gelukt.
Is dat alles? -Dat is alles.
Oké, bedankt.
Ik wil de trofee terug.
Mag ik 'm niet houden?
De jouwe komt over acht tot tien weken per post…
nadat je de productie- en graveerkosten van $200 betaalt.
Alle info staat op de website.
De $200…
Ik dacht dat het een prijs was.
Ja. Het is een ongelooflijke eer voor je om deze prijs te krijgen…
maar prijzen zijn duur.
Juist. Maar heb ik 'm wel gewonnen?
Ja, je hebt de kans gewonnen om te betalen.
Sabrina, er is hier te veel gras.
Mijn schuld. Ik kom, Margot.
Mam heeft eindelijk de honden losgelaten.
Wat? Stil.
Gaat het, kerel?
Ze willen dat we $200 betalen voor de trofee.
Weten ze dat onze familie niet goed is in dingen betalen?
Ja, geld is niet vanzelfsprekend voor ons.
Ik ga het niet voor een prijs betalen.
We hebben het restaurant gesloten.
We moeten betalen voor al het eten dat we weggeven.
Ik doe het niet.
Ik wil het afmaken en naar huis gaan.
Krijgen we tussen die twee in…
wat toffee voor onze toffeegaten?
We zullen zien.
Bedoel je daarmee 'echt wel'?
Jongens, genoeg over de toffee.
Ik hou van jullie, maar ga.
Arme pap.
Kunnen we hem helpen met het geld?
Ik wilde mijn levensrechten aan Oprah verkopen.
BESTE VAN DE BAAI
Of we pakken de trofee.
Pap heeft 'm gewonnen. -Maar stelen is verkeerd.
Daar gaan we. -En als we gepakt worden?
De trofee is in het openbaar…
en er zijn rijke mensen.
Ze hebben vast speciale krachten.
Onverdiend vertrouwen.
En de trofee is hun displaytrofee.
De mensen merken het als die niet wordt getoond.
Tina, we worden niet gepakt…
want we krijgen hulp van een professional.
Wie?
Vincent? -Met z'n grijpgrage vingers.
Zoals bij die maïs.
Jeetje, is hij er boos op?
Wat heeft die maïs hem aangedaan?
We gaan naar de juwelendief.
Vermeende juwelendief. -We wachten tot hij de miniquiche inslikt.
Vermeende miniquiche.
We zeggen: Hé, we gaan iets stelen. Wil je meedoen?
Dan nemen we allemaal de bus naar Roofstad.
Mag ik aan het koord trekken? Dat is fijn.
Maar wat als we naar de rijkelui-eilandgevangenis gaan?
Dat klinkt best fijn. Maar wat als dat niet zo is?
Tina, dit gaat om gerechtigheid.
Gerechtigheid, pap en toffee.
Als je alles samenvoegt, krijg je een pap-toffeegerecht.
Ik heb kippenvel. Ik doe mee.
Goed. Ik hou van gerechtigheid en toffee. En pap. Hij is cool.
Hij is een echte DILF.
Een vader die ik graag toffee voor me laat kopen.
Stop niet met eten.
Luister gewoon.
We zijn op zoek naar iemand met jouw expertise.
Welke expertise bedoel je?
Je weet waar ik het over heb.
Ik heb het over je speciale vaardigheden.
Vaardigheden? Heb je het over Catan?
Ik ben best goed in Catan. -Niemand is goed in Catan.
Nee, het gaat om vaardigheid. -Het is geluk.
Er is een strategie. -Je kunt er één bedenken…
en dan gooi je telkens acht of zo.
Afbakening van tarwe, grondstoffen.
Wat je jezelf maar wilt vertellen. Het zit zo.
Als restauranteigenaar zul je verontrust zijn…
als je hoort dat ze iedereen voor hun trofeeën laten betalen.
Dit is oplichterij. -Wat vragen ze?
Tweehonderd. -Ze bedoelt twee Honda's.
Nu je het zegt…
Ik heb voor het vipkaartje betaald, waarvan ik dacht…
dat het toegang gaf tot de wijntuin en een speldje.
Speldje? Ga door.
Toen ik hier kwam…
moest ik…
$40 extra betalen voor toegang tot de wijnpatio.
En ze hebben geen speldjes meer.
Walgelijk. -Dat is kil.
Ja, wauw.
Het klinkt alsof je die onbeschofte foodies wilt uitschakelen.
Dit is wat we denken. We bevrijden die displaytrofee.
Die daar?
Die iedereen op het feest kan zien?
Ja. -Sorry, kinderen.
Zelfs als ik zoiets ooit heb gedaan, wat niet zo is…
doe ik het nu nog meer niet dan toen.
Dus mijn advies: niet stelen…
eet het eten en blijf op school.
Mogen we wel drugs gebruiken?
Het goede nieuws is dat we nu niets gaan stelen.
Een opluchting voor iedereen.
We hebben Vincent niet nodig.
We kunnen die trofee zelf stelen. -Shit.
Kijk hem die kipsaté uit elkaar scheuren.
Hij heeft de stok opgegeten.
Ongelooflijk dat we dit allemaal hebben meegebracht.
Zo stom. Ik haat dit.
Ik haat al deze mensen.
Behalve u, meneer. Geniet ervan.
Bobby, kom op. Dit kan nog steeds goed voor ons zijn.
We kunnen nog steeds over het restaurant praten.
Dit kunnen we zeggen: Zwendel. Oplichting. Idioothoofden.
Ik zeg niet dat je gezicht iedereen afschrikt…
maar ineens komen er minder mensen…
dus ik ga sliders uitdelen.
Wens ons succes. -Ons?
M'n hoge dames en ik. Nu zijn ze meer in het centrum.
Zeker niet lager. Nog niet.
We doen allemaal alsof deze prijs zo belangrijk is.
Doe me een lol.
Wat?
Heb je het tegen mij? -Ik had het tegen mijn vrouw.
Maar ze is blijkbaar weg.
Maar deze mensen hier zijn ongelooflijk, toch?
We maken hier hamburgers…
en wat is dat? Sushi?
Het is taart.
Dat is cool, denk ik. -Bedankt.
Ik weet niet waarom je dat zou doen…
maar dit is echt onzin.
Zijn dat hamburgers?
Ik maak eten dat eruitziet als wat het is.
Hij staat in het openbaar…
maar niemand let op.
Zoals wanneer Ken theremin speelt in de metro.
Oké, we gaan.
Verdomme. We kunnen dit aan.
Tina, jij en ik zorgen voor afleiding.
Gene, als de assistent kijkt, pak jij gewoon de trofee.
Waarom moet ik de pakker zijn? -Omdat de afleiding goed moet zijn.
Ik kan een goede afleiding doen. Ik citeer uit Severance…
maar een beetje verkeerd.
Om gek van te worden.
Laat Tina en mij de afleiding doen.
Pak jij 'm maar. -Prima.
Kijk allemaal deze kant op.
Zijn er organisatoren?
Mijn zus is allergisch voor zachte kazen.
Deze zongedroogde tomaat en brie gaan haar doden.
Jaarlijkse Viering
Verdorie, die zachte kazen.
Waarom moeten ze zo zacht zijn?
Beste Hap van de Baai
Wat doe je?
Wat zijn jullie aan het doen?
Zei ik allergisch voor zachte kaas?
Ik bedoelde zachte taco's. Ze is in orde.
Ren weg.
Ik hou jullie in de gaten, etters. -We zijn geen etters, maar schatjes.
Wil je een Bob's Burger-slider?
Kunnen ze dat allemaal zien?
Die meloenen.
Het is koud, hè?
Gazpacho. Het is gewoon gazpacho.
De ene is zeker kleiner dan de andere.
Dumplings. Het zijn gewoon dumplings.
Maar het is wel zo. Ik kijk naar jou, linkse.
Ik denk dat we veel geleerd hebben vandaag.
Over onszelf, over elkaar.
Ik ben allergisch voor zachte taco's.
Maar ik blijf sterk. -Hoe ging het?
Nou… -Ik vraag het uit beleefdheid.
Ik heb alles gezien.
Trouwens, wat was het plan als jullie de trofee hadden?
Vluchten met het hele gezin?
Misschien. Dat had gekund.
Louise, mam kan niet rennen. Het zou een bloedbad worden.
Het is goed. We proberen een ander plan.
Het spel is veranderd.
Ze houdt jullie in 't oog. Je hebt 't tien keer moeilijker gemaakt.
Juist. -En tien keer interessanter.
Betekent dat dat je meedoet?
Nee, ik zeg alleen dat het nu een complexere klus is…
en die spreekt tot de verbeelding.
Geeft het je veel gedachten…
en ideeën die je wilt delen?
Nee, helemaal niet.
Maar zo zie ik het.
Breed veld, bijna geen dekking.
Weinig tijd en de beer is gewekt.
Die mamabeer is wakker.
Ik ken al die woorden.
De woorden boeien niet.
Goddank. -De concepten zijn belangrijk.
Shit. -Er is een soort klus…
waar ik over heb gelezen in een boek…
die bij deze situatie past.
Om 'm te laten werken…
heb je een roestige haak nodig, een monteur en een daad van God.
Wil je horen over wat ik ooit gelezen heb in een boek?
Kunnen we op anderhalve snelheid luisteren?
Stil. Vincent, vertel het ons.
Het is geldklopperij.
Het is zo cynisch.
Is de wereld niet al cynisch genoeg?
Ja. Sorry van hem.
We hebben er een paar nodig.
Elk. We vinden het geweldig dat ze niet op taart lijken.
Of naar taart smaken. -Daar zijn we niet boos om.
Oké. -Hoi, pap. Nog steeds chagrijnig?
Dat is hij. Heel erg.
Dat zul je snel niet meer zijn, door ons.
Zo werkt het meestal niet.
Deze keer misschien wel.
Niemand lijkt het te merken.
Al die snobs met hun chique eten en wijn…
en geen van hen weet waar hun monsters vandaan komen.
Van een vrouw zonder beha.
Een paar wilde dingen zonder gordel…
naast hun eten.
Slider, mevrouw?
Die arme, onwetende sukkel. Het is zover.
Zo voelt macht.
We halen die fondant-onzin eraf…
en knijpen die samen.
Goed knijpen. -Lekker knijpen.
Moeten we knijpen? Ik plette 'm alleen. Sorry.
Natuurlijk is het zo. Wat had ik dan verwacht?
Weet je wat het ergste is?
Wat? -Hoe hard ik dit nodig had.
Waarom heb ik dit zo hard nodig?
Waarom is het eten niet genoeg?
Waarom ben ik niet genoeg?
Probeer je je kraam te verplaatsen?
Nee, maar… We krijgen hier wat zon.
Maar er is geen zon. -Ik zie je later.
Die kinderen.
De volgende is de foto van de adverteerder met Margot.
Let op, een van de reclamejongens heeft asymmetrische wenkbrauwen.
Alsof één alle voedingsstoffen heeft gepakt.
Laten we doen wat we kunnen.
Hé. Zet die terug.
Geef me die trofee. Ik maak je kapot.
Waarom doe je hier zo raar over?
Het ergste kind in de geschiedenis…
van King's Head Lifestyles…
Beste Hap van de Baai Jaarlijkse Viering.
Neem dat terug.
Oké, prima, ik snap het.
Je solt met de verkeerde…
junior uitgeversassistent, sukkel.
Wie zijn je ouders? Zijn je ouders belangrijk?
Ze zijn niet niet niet belangrijk.
Wie zijn het? -Ken je Weezer?
Ja. -Ik ben Augustus Weezer, de Derde.
Ik ben hier met de adverteerders voor de foto van de adverteerders…
dus dat gaat goed.
Maar er is één ding.
Waar is de trofee?
Die heb ik. Ik kom eraan.
Ik reken later met je af, Augustus.
Oké, we komen erop terug.
En daar is onze trofee. Ik weet niet waarom hij weg was.
Daar gaat het nu niet om.
Het gaat nu om advertenties…
en hoe belangrijk ze zijn voor de wereld.
Precies. Blijf daar.
Mocht ik maar kinderen in elkaar slaan.
Dat zou kunnen.
Bedankt, mensen.
En een speciale dank aan al jullie geld.
Kon ik je maar ontslaan.
Maar je bent mijn dochter.
Het lijkt erop dat de trofee in zee is gevallen.
Ja. Wat een vreselijk ongeluk.
Jullie mogen trots op jezelf zijn…
maar hou die verborgen tot jullie hier weg zijn.
Juist. -Je was een goede, roestige haak.
Je moest eruitzien als een slechte dief en dat is gelukt.
Als je 'slecht' nodig hebt, kom je naar Gene.
Slim om de assistent te laten denken dat ze ons betrapte…
terwijl wij ons klaarmaakten om het echt te doen.
Goed gedaan, monteur. Goed op je plek.
Bedankt. Ik ben klein.
En dat supercoole meisje dat de oren van haar zus gebruikte…
om te doen alsof we achter het beeld zaten.
Maar dat was niet zo. -Dat was heel goed.
Hoe heet mijn baan in coole dievenpraat?
De hoedenmeester? -De hoedenmeester?
Ja, meester van hoeden? -Mooi.
De afleidingstrofee gemaakt van taart…
Die was best goed. -Die was handig.
Ik ben nu dol op fondant.
En de daad van God was eigenlijk een daad van deze god…
want ik moest 'm omwisselen…
en de tafel precies goed laten wiebelen.
Maar, ja, iedereen heeft geholpen.
Jeetje, wat een Roofzilla.
We mogen allemaal trots zijn op onszelf.
Vooral de man die voor de assistent ging staan…
op het juiste moment om haar te vertragen.
Wie was die man?
Juist, dat was ik.
En nu denken ze dat de trofee weg is…
door een gekke, wiebelige tafel…
en niet door drie rare kinderen…
en een knappe heer. -Bedankt.
Neem me niet kwalijk, ik heb de hele dag gegeten…
en ik heb zeven soorten diarree.
Daar gaat de topact.
Bedankt dat we toffee mochten, ook al hebben die tijdschriftmensen…
je hoofdpijn gegeven, pap.
Graag gedaan. -Gaat het al beter, tijger?
Ja, ik ben in orde.
Ik heb geen domme trofee nodig.
Ik heb geen metaal nodig om te tonen waar ik goed in ben.
Dan heb je deze niet nodig.
O, mijn god. Geef hier.
Kinderen, hoe komen jullie daaraan?
Uit de oceaan gehaald?
Ja. -Min of meer.
We moeten 'm teruggeven.
Nadat we 'm even achter de toonbank hebben gehad.
Misschien tot ik sterf? -Geniet ervan. Je hebt 'm verdiend.
Ja, deze keer. -Kinderen, bedankt.
Ook al was wat jullie hebben gedaan…
vast niet veilig of legaal.
Zoals alle aardigste gebaren. -Ik weet niet of dat waar is.
Ik heb 'm.
Ik hou 'm nu goed vast.
Mam, je hebt gelijk.
Dit ding prikt echt in je rug.
Wees vrij, kleine Belchers.
Mijn gezicht. -Sorry.