Twój dom POGRZEBOWY
PIĘĆ ŁATWYCH SZTALUG
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
INSEKT PISTOLS
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Jedziemy na wyspę Królewskiego Czerepu Bo wygraliśmy nagrodę
Właśnie tak.
Jedziemy tam, gdzie są bogacze
Zobaczymy, czy są lepsi od nas
Może i są Ale i tak wygraliśmy nagrodę
Tak.
Jesteście zabawni na promach.
Ludzie uwielbiają tę energię,
choć unikają kontaktu wzrokowego.
- Jeden facet kręci głową. Cześć. - Nadal nie wierzę.
Lokalny magazyn lajfstajlowy nazwał nas „najlepszą speluną na kontynencie”.
- To określenie nie jest złe? - Jest, ale użyli go pieszczotliwie.
Jakbym powiedział: „Tato, ty stary, śmierdzący speluniarzu, kocham cię!”.
To dość prestiżowe miejsce
i świetna reklama dla restauracji.
Nie rozumiem. Mówiłeś, że te nagrody są głupie.
Kiedy tak mówiłem?
Te nagrody są głupie.
Kto to ocenia?
Najwyższy Sąd Żywnościowy? Głupota!
W tych głupotach chodzi o to, kogo się zna.
A ty jesteś spoko buntownikiem bez przyjaciół.
Otóż to, Gene.
Zabawne, w ogóle tak nie uważam, gdy wygraliśmy.
Poza tym idziemy na przyjęcie zwycięzców
w eleganckim ogrodzie z rzeźbami,
zaserwujemy kanapeczki i zyskamy szeroki rozgłos.
Tata się obnaży w tym ogrodzie rzeźb.
Gene, ty nicponiu.
Patrzcie na Wesołego Boba. Jest taki słodki.
Jak wesoły, włochaty, śliniący się szczeniak.
Dzięki. I zdobędziemy trofeum.
- Jest też trofeum? - No tak.
Nie wiedziałem, jak bardzo potrzebuję trofeum,
ale może tylko tego chciałem w życiu.
To taka dziwna kula.
Dziwna, ale fajna.
Skoro mowa o kulach,
mamo, co się dzieje pod twoją koszulą?
To ten stanik. Jedyny czysty, jaki mi został,
ale wrzyna mi się w plecy.
Przerabiałam to, siostro. Cycki?
- Cycki! - Amen.
Jakoś wytrzymam przed przyjęciem.
Żadna nowość dla nas, ludzi z cyckami.
Oby nigdy nie spotkała mnie taka klątwa.
Znam to uczucie, Louise.
Ale gdy już na mnie padło, nie jest tak źle.
Hej. Masz ochotę na kanapkę? Siup!
Nie wiem, czemu to powiedziałem,
gdy ci ją dałem.
Baw się dobrze.
To chyba dobry moment, by zapytać o krówkę.
- Zgadzam się. - Zróbmy to.
Mamo, tato, pamiętacie sklep z krówkami,
- który mijaliśmy po drodze? - „Powiedz to krówce”?
- Właśnie. - Myśleliśmy,
- że może po wszystkim… - Wybierzemy się tam? Pewnie.
To było łatwe.
Poprośmy o więcej rzeczy.
Chcemy przedłużania włosów. Mnóstwo. Wszędzie.
Bob, zobacz, kto przyszedł.
Boże, czy to Vincent?
Być może złodziej klejnotów Vincent?
Chrońcie swoje rodzinne klejnoty.
Dzieci, cicho. Hej, Vincent.
- Bob, Lindo, dzieci. - Cześć.
Jesteś na liście najlepszych przekąsek w tym roku. Zasłużenie.
Wiem. To znaczy, dziękuję.
Co cię tu sprowadza?
Chłonę to wszystko.
Szukam inspiracji do mojej restauracji i dużo jem.
Głównie dużo jem.
- Mój człowiek. - To wszystko na dziś?
Tak.
Tak tylko mówię.
Są tu jakieś fajne rzeczy, które po wszystkim
mogą się zgubić? Mrug, mrug.
Nie wiem, co masz na myśli.
Poza tym na terenie nie ma nic wartego więcej niż kilka patyków.
Każdy, kto oglądał zdjęcia na stronie, to wie.
O kilka patyków nie warto kruszyć kopii.
- Wszystko w porządku? - Rozciągam się.
To jest restauracyjne rozciąganie. Nauczysz się.
- Restauracyjne. - Dobrze.
- Mogę? - Oczywiście.
Brakowało mi twojego mięsa, Bob.
Brakowało mi twojego mięsa.
To miłe, Vincent.
Dobra, idę spróbować, co mają na innych stoiskach.
- Pewnie, że tak. - No jasne.
Jak sobie życzysz.
Spójrz na tego gościa, kręci się w kółko, je fajne rzeczy.
Musi być miło.
Ale musimy pracować, bo jesteśmy dziećmi,
a to właśnie robią dzieci.
Wiecie co? Idźcie sobie.
My z mamą ogarniemy temat.
- Prawda, Lin? - Pewnie.
Musimy częściej dawać mu nagrody.
Możemy zrobić burzę mózgów. Najgłośniejszy sikacz na świecie?
- Pomyślę. - Nie, to działa.
Tożsamość Ciacha. To cukiernia?
Co to za jedzenie bez ciacha?
To wszystko ciacho.
Nie wygląda, ale to ciacho.
- Fajnie. - O ile smakuje jak ciacho.
W pewnym sensie tak.
To tak, jakby lukier był ciągnący i nie tak dobry jak lukier.
To krem. Jest jak glina, którą można zjeść.
Każda glina nadaje się do jedzenia, kolego.
Mam tego dość.
Zrobię to, Bob!
- Co takiego? - Zdejmuję stanik!
- Dobrze. - Osłaniaj mnie!
- Czekaj, jak… - Wiem, że to eleganckie miejsce
i powinnam chronić dziewczynki, ale nie mogę tak pracować.
I gotowe. Dużo lepiej.
Jak to wygląda? Widać coś?
Koszula jest dość gruba. Może będzie dobrze, prawda?
Bob, spójrz na moje cycki.
Bob Belcher?
Najlepsza speluna na kontynencie?
Tak, najlepsza S na K. Nie powinienem tego mówić.
Jestem Sabrina, odprowadzę cię do kręgu zwycięzców na zdjęcie.
Świetnie.
- Proszę za mną. - Idę.
Płynny chód. Żadnych drgań.
- Co tam? - Nic takiego.
Pracujesz dla magazynu? Czym się zajmujesz?
- Jestem asystentką Margot. - Margot?
Polo! Przepraszam.
Margot Bushmiller. Jest wydawcą gazety.
Sabrina, naprawiłaś stół z trofeami? Chwieje się.
Naprawię. Przepraszam za ziemię i to, że nie jest płaska.
- Mój błąd. - Weź się w garść, Sabrino!
- Tak czy siak, masz. - Fajnie.
Boże, wybacz, ale ciężkie.
Mogę potrzymać?
Lin, bądź ostrożna.
Dobrze.
Na pewno wiele osób upuszcza to tak jak my.
Nie.
Świetnie im idzie.
Porzucili nas i nic nam nie jest.
- Oprócz Tiny. - Co?
- Trzymacie mocno? - Tak.
- Spójrzcie na Darrena.
Może się pani odwrócić?
Tak.
- Lin, co ty robisz? - Cycki.
To jest…
Nieważne… Rób zdjęcie.
Gratulacje, udało ci się.
- To wszystko? - Tak.
Dobra, dzięki.
Muszę odzyskać trofeum.
Nie mogę go zatrzymać?
Twoje przyjdzie pocztą za osiem do dziesięciu tygodni,
jak zapłacisz 200 $ za produkcję i grawerowanie.
Wszystko jest na stronie.
Te 200 dolarów…
Myślałem, że to nagroda.
Bo tak jest. To dla ciebie wielki zaszczyt,
ale nagrody są drogie.
Racja. Ale wygrałem ją?
Tak, wygrałeś, by za nią zapłacić.
Sabrino, tu jest za dużo trawy.
Moja wina. Już idę, Margot.
Mama w końcu spuściła psiaki ze smyczy.
Co? Cicho.
W porządku, wielkoludzie?
Mamy zapłacić 200 dolarów za trofeum.
Wiedzą, że nasza rodzina nie jest dobra w płaceniu?
Pieniądze nie przychodzą nam łatwo.
Nie zrobię tego. Nie zapłacę za nagrodę.
Zamknęliśmy restaurację, by tu być.
Musimy zapłacić za jedzenie, które rozdajemy.
Nie zrobię tego.
Chcę tylko dokończyć robotę i wrócić do domu.
A tymczasem
zapchamy nasze krówkowe dziurki?
Nie wiem, zobaczymy.
Zobaczymy w sensie, że tak?
Dość już o krówkach. Idźcie!
Kocham was, ale spadajcie.
Biedny tata.
Może pomożemy mu zebrać pieniądze?
Od dawna zamierzałem sprzedać prawa do życia Oprah.
NAJLEPSZA CZĘŚĆ ZATOKI
- Albo po prostu zgarniemy trofeum. - Słucham?
- Tata wygrał. Jest jego. - Ale kradzież jest zła.
- Znowu to samo. - A jeśli nas przyłapią?
Trofeum jest na widoku,
a wokół są bogaci ludzie.
Na pewno mają specjalne moce.
Jak niezasłużona pewność siebie.
Poza tym trofeum to ich eksponat.
Ludzie z magazynu zauważą, że nie ma go na widoku.
Tino, nie złapią nas,
bo pomoże nam profesjonalista.
Kto?
- Vincent? - Pan Lepkie Palce we własnej osobie.
Zwłaszcza po tej kukurydzy.
Rany, jest na nią zły?
Co mu zrobiła ta kukurydza?
Idziemy do złodzieja klejnotów.
- Domniemanego złodzieja klejnotów. - Poczekajmy, aż połknie tartę.
Domniemaną minitartę.
Powiedz: „Hej, kradniemy coś. Wchodzisz w to?”.
A potem pojedziemy autobusem na akcję.
Mogę wybrać przystanek na żądanie? Lubię to.
A jak nas złapią i trafimy do pierdla na wyspie bogaczy?
Brzmi nieźle. A jeśli nie?
Tino, tu chodzi o sprawiedliwość.
Sprawiedliwość, tatę i krówki.
Zbierz to razem, a dostaniesz cukierkową sprawiedliwość tatuśka.
Mam dreszcze. Wchodzę w to.
Lubię sprawiedliwość, krówki i tatę. Jest spoko.
Totalny z niego TILF.
Tata inwestujący luzacko we frykasy.
Vincent! Cześć!
Proszę, nie przestawaj jeść.
- Posłuchaj. - Dobrze.
Szukamy kogoś z twoją… wiedzą.
O jakiej wiedzy mówisz?
Wiesz, o czym mówię.
Mówię o twoich wyjątkowych zdolnościach.
Zdolnościach? Mówisz o Catanie?
- Jestem w tym dobry. - Nikt nie jest.
- Tam trzeba umiejętności. - To rzut kostką.
- Nie, jest strategia. - Możesz ją ustalić,
a kostka i tak nie będzie ci sprzyjać.
Trzeba rozgraniczyć pszenicę, zasoby.
Wmawiaj sobie, co chcesz. Chodzi o to,
że jako właściciel restauracji pewnie się zdenerwujesz,
że każą wszystkim płacić za swoje trofea.
- To przekręt. - Ile kasują?
- Dwie stówy. - Ma na myśli dwie paczki.
Skoro o tym mowa,
zapłaciłem za bilet dla VIP-ów,
który zawierał dostęp do patio z winem i przypinkę.
Zabawną przypinkę? Kontynuuj.
A jak się zjawiłem,
kazali mi zapłacić
dodatkowe 40 $ za dostęp do patio.
Poza tym skończyły im się przypinki.
- Obrzydliwe. - Bezduszni.
Chyba jesteś gotowy, by pokonać tych bezczelnych smakoszy.
Oto nasze pomysły. Zgarniemy ten eksponat wystawowy.
To tutaj?
Ten widoczny dla wszystkich na imprezie?
- Tak. - Przykro mi.
Nawet jeśli robiłem coś takiego, a nie robiłem,
teraz nie robię tego bardziej, niż nie robiłem wtedy.
Moja rada: nie kradnijcie,
jedzcie jedzenie i zostańcie w szkole.
- Możemy brać narkotyki? - Nie. Do widzenia.
Dobra wiadomość jest taka, że nic nie ukradniemy,
więc to ulga dla wszystkich.
Wiecie co? Nie potrzebujemy Vincenta.
- Sami zgarniemy to trofeum. - Szlag.
Patrzcie, jak rozrywa satay z kurczaka.
Chyba właśnie zjadł patyk.
Nie wierzę, że to tu przywlekliśmy.
To głupie. Nienawidzę tego.
Nienawidzę tych ludzi.
Z wyjątkiem pana. Smacznego.
Bobby, przestań. To może być dla nas dobre.
Nadal możemy zareklamować o restauracji.
Oto kilka słów. „Oszustwo”. „Zdzierstwo”. „Idioci”.
Nie mówię, że twoja mina wszystkich odstrasza,
ale nagle przychodzi mniej ludzi,
więc pójdę rozdać kanapki.
- Życz nam dobrze. - Nam?
Mnie i psiapsiom z wyższych sfer. W zasadzie z centralnych.
Zdecydowanie nie. Jeszcze nie.
Wszyscy udajemy, że ta nagroda to poważna sprawa.
Daj spokój.
- O co chodzi? - Że co?
- Do mnie mówisz? - Rozmawiałem z żoną,
- ale chyba poszła. - Dobrze.
Ale ci ludzie są niesamowici, prawda?
Robimy burgery
i, co to takiego… sushi?
To ciasto.
- W porządku. - Dzięki.
Nie wiem, po co to robisz,
ale to kompletna bzdura.
- To burgery? - Tak.
Robię jedzenie, które wygląda jak jedzenie.
Jasne, jest na widoku,
ale nikt nie zwraca uwagi.
Jak wtedy, gdy Ken gra na thereminie w metrze.
Ruszajmy.
Cholera. Poradzimy sobie z tym.
Tino, odwrócimy uwagę.
Gene, gdy asystentka się obróci, po prostu weź trofeum.
- Czemu to mam być ja? - Bo dywersja musi być dobra.
Mogę zrobić dobrą dywersję. Zacytuję kwestie z Rozdzielenia,
ale trochę je pomylę.
- To będzie irytujące. - Gene, nie.
Ja i Tina odwrócimy uwagę.
- Ty je zgarniasz. - Dobrze.
O nie!
Spójrzcie tutaj!
Są tu jacyś organizatorzy?
Moja siostra ma alergię na miękkie sery!
Te ptysie z suszonymi pomidorami i brie ją powalą!
Coroczne Kąskowanie
Niech szlag trafi te miękkie sery!
Czemu muszą być takie miękkie?
Najlepsze Kąski Zatoki
Co robisz?
Co to ma być? Co wy wyprawiacie?
Powiedziałam „alergia na miękki ser”?
Chodziło mi o miękkie tacos. Nic jej nie jest. Pa.
Uciekaj!
- Mam was na oku, gnojki. - Nie jesteśmy gnojki, tylko słodziaki.
Cześć. Macie ochotę na burgery Boba?
Boże. Wszyscy wiedzą?
Te arbuzy.
Zimniutkie, co?
Gazpacho! To tylko gazpacho.
Jeden jest zdecydowanie mniejszy.
To tylko pierogi!
Ale jeden jednak jest. Patrzę na ciebie, Lewusiu.
Wiele się dziś nauczyliśmy.
O sobie i każdym z osobna.
Mam alergię na miękkie tacos.
- Ale wyszłam z tego. - Jak poszło?
- To znaczy… - Pytam z grzeczności.
Wszystko widziałem.
Tak z ciekawości, jaki mieliście plan po zabraniu trofeum?
Zgarnąć całą rodzinę i uciec?
Może. Mogło się udać.
Louise, mama nie jest w stanie biegać. To byłaby rzeź.
W porządku. Spróbujemy innego planu.
Gra się zmieniła.
Teraz ta pani was obserwuje. Utrudniliście sprawę dziesięć razy.
- Właśnie. - I jest dziesięć razy ciekawiej.
Czyli wchodzisz w to?
Nie, mówię tylko, że to bardziej złożona robota,
i angażuje wyobraźnię.
Pewnie masz dużo pomysłów,
którymi się podzielisz?
Co? Nie, skądże.
Ja to widzę tak.
Szerokie pole, prawie bez osłony.
Serce wali jak młot, a wy wkurzyliście niedźwiedzia.
Ta misia mama się obudziła.
Znam te wszystkie słowa.
Nie martw się słowami.
- Dzięki Bogu. - Ważne są koncepcje.
- Szlag. - Czytałem o pewnej pracy
w książce,
która pasuje do tej sytuacji.
Żeby się udało,
potrzeba zardzewiałego haka, mechanika i pomocy siły wyższej.
Chcecie posłuchać, o czym czytałem w książce?
Możemy słuchać na półtorej prędkości?
Gene, cicho. Vincent, mów.
To tylko jeden wielki skok na kasę.
To takie cyniczne.
Czy świat nie jest już dość cyniczny?
Tak. Przepraszam za niego.
Przyda nam się kilka takich.
Świetnie, że nie wyglądają jak ciasto.
- Ani nie smakują jak ciasto. - Nie gniewamy się o to.
- Dobrze. - Cześć, tato. Nadal zrzędzisz?
Tak. Bardzo.
Wkrótce nie będziesz, dzięki nam.
Zwykle tak to nie działa.
Tym razem może.
Nikt nie zauważył.
Ci wszyscy nadęci snobi z ich wykwintnym jedzeniem i winem,
a żaden nie ma pojęcia, skąd pochodzą ich próbki.
Kobieta bez stanika.
Para bimbałów bimba bez pasów
tuż obok jedzenia.
Kanapkę, proszę pani?
Biedna, nieświadoma naiwniaczka. To jest to, Lindo.
Tak właśnie smakuje władza.
Dobra, zedrzemy tę gównianą polewę,
i je zgnieciemy.
- Tylko porządnie. - Więcej towaru do ugniatania.
Mieliśmy ugniatać? A ja zgniatałem. Mój błąd.
Jasne, że tak. Co ja sobie myślałem?
Wiesz, co jest najgorsze?
- Co? - Jak bardzo tego potrzebowałem.
Co jest ze mną nie tak, że aż tak tego potrzebuję?
Czemu jedzenie nie wystarczy?
Dlaczego ja nie wystarczę?
Próbujesz przesunąć stoisko?
Nie, my tylko… Mamy tu trochę słońca.
- Bo nie ma słońca. - Do zobaczenia.
Te dzieciaki.
Teraz zdjęcie reklamodawcy z Margot.
Uwaga, jeden z reklamowców ma dość asymetryczne brwi.
Jedna wyssała składniki odżywcze z macicy.
Zróbmy, co się da.
Odłóż to!
Oddaj mi trofeum, bo cię zniszczę!
Dlaczego tak dziwnie się zachowujesz?
Jesteś najgorszym dzieckiem w historii
najlepszych kąsków z zatoki
lokalnego magazynu lajfstajlowego.
- Odwołaj to! - Nie!
Dobra, rozumiem!
Zadarłeś ze złą
młodszą asystentką wydawcy czasopisma.
Kim są twoi rodzice? Czekaj, twoi rodzice są ważni?
Nie są.
- Kim są? - Słyszałeś o Weezerze?
- Owszem. - Jestem August Weezer III!
- Sabrina! - Cześć, tak?
Jestem tu z reklamodawcami do zdjęcia reklamodawców,
więc idzie świetnie.
Ale jest jeden problem.
Gdzie jest trofeum?
Mam je. Już idę!
Później się tobą zajmę, Augustusie.
Dobra, wróćmy do tego.
Oto nasze trofeum. Nie wiem, czemu zniknęło.
Nie będę się tym zajmowała.
Teraz chodzi o reklamy,
i o to, jak ważne są dla świata.
No właśnie. Zostańcie tam.
Chciałbym móc bić dzieciaki.
Mogłabym.
Dziękuję.
I specjalne podziękowania za kasę. Sabrino.
Nie!
Boże, chciałabym cię zwolnić.
Ale jesteś moją córką.
Wygląda na to, że trofeum wpadło do morza.
Co za okropny wypadek.
Możecie być dumni,
ale schowajcie to, póki nie zrobicie dipu, dobra?
- Jasne. - Byłeś świetnym rdzawym hakiem.
Musiałeś wyglądać jak złodziej, który kiepsko wykonuje swoją pracę.
Jeśli chcesz być w tym kiepski, przychodzisz do Gene'a.
Sprytne, asystentka myślała, że nas przyłapała,
gdy my dopiero ustawialiśmy się do akcji.
Dobra robota, mechaniku. Z dotarciem na miejsce.
Dziękuję, jestem mała.
Była też taka fajna laska, która użyła uszu siostry,
by udawać, że stoimy za rzeźbą,
- choć było inaczej. - Zadziałało.
Jak się zwie moja praca w slangu spoko złodziei?
- Mistrz kapeluszy? - Tak?
- Tak, mistrz kapeluszy? - Nieźle.
Fałszywe trofeum z ciasta
- było dobre. - Jak znalazł.
Teraz lubię fondant.
No i siła wyższa naprawdę nią była,
bo to ja musiałam zrobić podmiankę
i lekko zachwiać stołem.
Ale wszyscy mi pomogli.
Co za Skokzilla.
Powinniśmy być z siebie dumni.
Zwłaszcza facet, który stanął przed asystentką
w idealnym momencie, by ją spowolnić.
Kim był ten facet?
Tak, to byłem ja.
Teraz myślą, że trofeum przepadło
z powodu chwiejnego stołu,
a nie trójki dziwnych dzieciaków
- i eleganckiego dżentelmena. - Dziękuję.
A teraz wybaczcie, jem cały dzień,
i mam siedem różnych rodzajów biegunki.
Oto klasa sama w sobie.
Dzięki za pozwolenie na zakup krówek, mimo że ci ludzie z magazynu
naprawdę cię wyrolowali.
- Nie ma za co. - Lepiej ci idzie, tygrysie?
Nic mi nie jest.
Nie potrzebuję głupiego pucharu.
Nie potrzebuję kawałka metalu, by wiedzieć, co potrafię.
Czyli to ci się nie przyda.
Boże, dawaj.
Skąd to macie, dzieciaki?
Zanurkowałyście w oceanie?
- Tak. - Tak jakby.
Powinniśmy je oddać.
Po tym, jak odłożymy je na chwilę za ladę.
- Może do mojej śmierci? - Ciesz się, tato. Zasłużyłeś.
- Choć raz! - Dziękuję, dzieciaki.
Mimo że to, co zrobiłyście,
nie było bezpieczne ani legalne.
- Najmilsze gesty takie są. - Nie wiem, czy to prawda.
Trzymam.
Teraz będę mocno trzymać.
Wiesz co, mamo? Masz rację.
To coś wrzyna się w plecy.
Bądźcie wolne, małe Belchersy.
Tak!
- Moja twarz. - Przepraszam.
Napisy: Marcin Łakomy