KREMATORIUM „POGRZEB PO TWOJEMU”
BECZKI PÓŁSZCZELNE COWORKING
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
Czy Ćma Ci Za Często Gra
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Gdyby kawa była w różnych kolorach,
więcej dzieci by ją piło.
Dlatego piję różowe wino.
Cześć, Nat!
Linda! Robert!
- Dzieci, Theodore. - Cześć, Nat!
Nat! Światło mojego życia! Siadaj!
Opowiedz o świecie.
Weź stołek, gapcio. Przepraszam.
Chętnie bym porozmawiała,
jedząc twoje pyszne cheeseburgery.
Mam trochę czasu, zanim spotkam się z klientem.
Tato, słyszałeś panią.
Idź zrobić burgera.
Przepraszam za niego, jest nowy.
Nieprawda. Trochę już tu jestem.
Wozisz dziś limuzyną kogoś ciekawego?
Kogoś, kto dowiedział się, że jest księżniczką,
i teraz jej świat wywróci się do góry nogami?
A, nie, to jutro.
Dziś pracuję z uczniem z mojego programu Spokój w 60 sekund.
- Że co? - Spokój w 60 sekund.
To terapia, którą pomaga ludziom z agresją drogową.
Zwłaszcza tym, którzy mają nakaz sądowy i potrzebują kursu.
Uczy pani ludzi, by byli spokojni na drodze?
Ale bez agresji na drodze nie byłoby Mad Max: Na drodze gniewu.
Nie widziałaś tego, prawda?
Tylko zwiastun. I wszystkie sceny w zwiastunie.
I resztę. I prequel. A co? A ty?
Były świetne.
Jak się pani wkręciła w to zagadnienie?
Może to cię zszokuje, ale ja jestem byłym agresywnym kierowcą.
Tak, miałam potworne epizody agresji na drodze.
Kiedy zaczęłam jeździć limuzyną,
pracowałam dla niejakiego Ronniego Glowa.
To glowa mała.
Byłam na szczycie limuzynowego biznesu.
Jak nie jeździsz autem o długości 10 metrów,
jesteś dla innych niczym.
Ronnie Glow był największym graczem w mieście.
A praca u niego nie była łatwa.
Kazał nam jeździć nawet do 80 godzin tygodniowo,
a gdy prosiłam o wolne, mówił:
„Jak nie chcesz się bujać limuzyną, odejdź, dziewczyno”.
A potem kazał ci powtarzać: „Chcę się bujać”.
Tata kazał mówić: „Jak nie chcesz u Boba, szukaj innego joba”.
Nie mówiłem tak, ale powinienem.
Czułam złość wobec tego ciągłego maratonu Rona Glowa.
Nosiłam ją w sobie aż do powrotu
do domu, a potem
naprawdę dawałam jej upust.
Trąbiłam.
Krzyczałam.
A co najgorsze, rzucałam
wszystkim, co jadłam w limuzynie.
Hot dogami, taquitos. Croissantami, kanapkami.
Nosiłam ją w sobie, gdy byłam z klientami w limuzynie.
Ale pewnego dnia doszło do incydentu.
Boże! Przepraszam, uwielbiam słuchać o incydentach.
To był dzień przed Wielkanocą, dzień parady wielkanocnej.
Przyjęcie weselne w limuzynie.
Byliśmy trochę spóźnieni.
Podjechałam na skrzyżowanie,
a gość z zajączkiem na platformie
przejechał na znaku stop,
utknęłam za nim,
a on jechał tak wolno.
I bałam się, że spóźnię się na ślub.
Powinniście wiedzieć o mnie trzy rzeczy.
Łatwo doznaję poparzeń słonecznych, nie umiem się wydostać z pufa.
I nigdy się nie spóźniam.
Owładnęła mną furia.
Wtedy sięgnęłam
po zupę pomidorową.
Miałam jej wielki pojemnik
i wystrzeliłam ją prosto w tego biednego królika.
Prawie straciłam prawo jazdy.
Byłam na dnie.
Spędziłam trzy miesiące w komunie stolarskiej w Pensylwanii,
próbując oczyścić umysł,
robiąc bujane krzesła i drewniane bibeloty.
Strugałam, uwalniałam złość, leczyłam się.
Przepraszam.
Agresja drogowa to jak przedzieranie się przez twarde drewno.
Skaleczysz się w palec i wyszczerbisz ostrze.
Sztuczka polega na tym, by iść za sękiem.
Musisz rozruszać drewno, kiedy to robisz.
- Kapuję. - Gene.
Z nowo odkrytą mądrością obiecałam sobie, że postaram się pomóc innym.
Ale nie za darmo, bo potrzebuję forsy.
Dlatego pobieram opłaty.
Pomagasz ludziom pokonać agresję na drodze? Interesujące.
- Prawda, Lindo? - Chyba tak.
Zgadzam się, mamo.
To ciekawe.
Czemu wszyscy na mnie patrzą?
Bo jesteś agresywna na drodze.
Aż taka agresywna nie jestem.
Tak, tylko na drogach.
Na parkingach i w wesołych miasteczkach.
I kiedy słuchamy piosenki Life is a Highway.
Ta piosenka mnie stresuje!
Ale nic mi nie jest.
Chyba nas oczy i uszy mylą.
Mogę pomóc tylko tym, którzy tego sami chcą.
Jeśli to kiedyś będziesz ty, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Nat, robię ci burgera.
A, tak. Pomyślałam, że to dobry moment, by wyjść.
Był. Fakt.
Pospieszcie się!
Chcę posadzić tyłek na miejscu, zanim zacznie się film. Kapujecie?
Tia, ale nie mogę znaleźć okularów.
Trudno je znaleźć bez okularów.
O Boże, Bob, skończyłeś już robić kupę?
Nie. I mnie też się to nie podoba.
Będę gotów, kiedy trzeba.
Gene, włóż spodnie.
Dobrze, boomerko.
Jestem gotowa i pewnie jestem twoją ulubienicą.
Co tu robi ten materac?
To materac Gene'a, rozlał roztopione masło.
Potrzebowałem czegoś do podrasowania karczochów.
Przewietrzymy go.
Skoro już tu jest, pewnie zjadę na nim po schodach.
Nie, wychodzimy.
Można sobie złamać rękę. Jesteśmy na to za biedni.
Włożyłem kąpielówki.
Jeśli w kinie jest jacuzzi, będę gotowy na zabawę.
Świetnie. Bob!
Prawie skończyłem.
Znajdź dogodny moment na przerwę, tato. Kupa nie musi być idealna.
Cholera, głupie światło.
Linda, na pewno nie chcesz, żebym prowadził?
Bez urazy, ale jeśli poprowadzisz, to dojedziemy na koniec filmu.
Jeździsz jak nerd.
Dlaczego nikt nie umie prowadzić?
Ruszaj się, Parker, ślimaku!
Nie powinnaś jechać pasem do parkowania.
W porządku.
Ten gość przed nami też to robi.
Uda nam się!
- Mamo! - Linda!
Boże. Cześć.
Przepraszam.
Czy ona pokazuje środkowy palec?
- Tak. - Bezczelna.
Mówi Kinkle.
Linda z tej strony.
Linda. Wiem, po co dzwonisz.
- Naprawdę? - Owszem.
Ile butelek mojego popisowego sosu powinnam ci zamówić?
Nie, dzwoniłam
w sprawie agresji drogowej.
Z tym też mogę pomóc.
Mam też pakiet kursu z sosem barbecue,
który mogę zaoferować.
Tylko ta agresja drogowa?
Witam na terapii Spokój w 60 sekund,
programie walki z agresją na drodze,
który pozwoli ci prowadzić i uśmiechać się w ciągu zaledwie pięciu sesji po 90 minut.
Wiem, że to dużo więcej niż 60 sekund, ale bądźmy realistami.
- No. - Agresja na drodze i jej ryzyko.
Ciało agresywnego kierowcy odczuwa fizyczne skutki.
Wysokie ciśnienie, choroba serca.
Problemy z trawieniem. Mówię o biegunce przez agresję drogową.
Drogunce.
I oczywiście śmierć. Co też jest złe.
Kolejne ryzyko, pójście do więzienia.
Urządzałaś kiedyś przyjęcie urodzinowe w kiciu? Do bani.
Śpiewają ci piosenkę o urodzinach,
ale na końcu każdego wersu dodają słowa „w kiciu”, jak…
Sto lat w kiciu
- Ojej! - Właśnie.
Co wywołuje agresję na drodze?
Otwórzmy to wieko i zajrzyjmy do środka.
Dla mnie to zły szef, który odebrał mi godność
podczas każdej cholernej rozmowy.
Co wywołuje twój gniew, Lindo?
Zobaczmy…
Ludzie, którzy jadą za wolno…
Ludzie, którzy się wcinają.
Którzy jeżdżą z psem na kolanach,
a pies patrzy, jakby był lepszy ode mnie,
bo siedzi za kierownicą.
- PT Cruisery! - OK.
Ale wejdźmy głębiej.
Skąd bierze się złość w twoim życiu poza autem?
Nie wiem.
Kocham rodzinę, restaurację,
kupiłam nowe skarpety. Jest dobrze.
A może tak…
Pamiętasz pierwsze doświadczenie z agresją drogową?
- To było z moją mamą. - Mów dalej.
Czasem podczas jazdy ciągle krzyczała.
Krzyczała cały czas, jak o tym teraz myślę.
Raz krzyczała na gołębia jedzącego bułkę po hot dogu.
- Nawet nie prowadził. - Interesujące.
- Do czegoś dochodzimy. - Świetnie.
- Jestem wyleczona? - Nie, nie jesteś.
Ale jesteś gotowa
- na BBURP. - Na co?
To moja metoda na pokonywanie agresji drogowej.
B! Bierz oddech.
Potem kolejne B!
Bądź tym drugim kierowcą.
Wczuj się w jego rolę.
U! Unikaj.
Unikaj gniewu, wyobraź sobie, że jesteś w spokojnym miejscu.
Dla mnie to hamak,
gdy trochę strugam i widzę masę jaszczurek.
R! Rozluźnij się.
Uwalniając ten gniew.
A potem P! Przyjmij.
Przyjmij ducha dobrej zabawy.
To może być cokolwiek, śpiewanie, myślenie o żartach.
Ja lubię udawać, że moje usta to trąbka
i śpiewam jazz solo.
Pięknie.
OK, wskakujmy do twojego wozu
i bez presji pogadamy o agresji. Linda, słowo na B!
Linda jest na tej terapii?
Wiesz, co mnie powstrzymuje przed agresją?
Wyobrażałem sobie inne auta nago.
- Jak to nago? - No nago.
Mam ci to przeliterować?
No. Tak.
Wyobraź sobie samochód, a potem wyobraź go sobie nago.
Tyłki, cycki, parówy samochodowe.
- Parówy samochodowe? - Przepraszam, samochodowe penisy.
- Co to był za dźwięk? - Jakby dochodził z mieszkania.
Dzieciaki mówiły, że mają pracę domową do skończenia,
co powinno mi dać do myślenia.
Popilnujesz restauracji przez chwilę, Teddy?
A jak ktoś wejdzie, to co mam powiedzieć?
Mówić: burgery na sprzedaż?
- Nie. - Coś w tym stylu?
Zaraz wrócę.
Jeśli mnie kochasz, zepchnij mnie ze schodów!
Nie możesz na mnie krzyczeć, gdy śpię.
Gene, dzieci, stop.
Mama mówiła, byście nie zjeżdżały po schodach na materacu.
Na pewno nie powiedziała:
„Fajnie, jakbyście jeździły po schodach na materacu”.
Wyobrażam to sobie.
Nie. Koniec, bo komuś stanie się krzywda.
Bardziej niż mnie.
Chyba nie widzisz, jaka to frajda.
Wreszcie zrozumiałam, po co są schody.
Wcześniej mi to nie pasowało.
Świetnie. Czas wracać do pracy.
Tato, spróbuj raz.
Jak ci nie spasuje, przestaniemy i wrócimy do pracy.
Ale tym razem będziemy dobrze pracować.
Nie będę zjeżdżał po schodach na materacu Gene'a.
Jeszcze raz!
Dobrze, Lindo, celowo postawię cię
w jednej z najbardziej irytujących sytuacji na świecie.
Boże, lotnisko?
Tak, brzuch bestii.
Masz jak najszybciej dostać się na prawy pas.
Nigdzie nie lecę,
więc chyba zachowam spokój.
Boże, co on wyprawia?
Użyj tych kroków, Lindo.
BBURP. Pierwszy krok, bierz oddech.
Dobrze.
Spójrz na niego.
No jasne.
Drugie B. Bądź tym drugim kierowcą. Postaw się na jego miejscu.
Może nie bez powodu są w połowie na naszym pasie ruchu.
Bo są głupi?
Jaka jest odpowiedź? Jesteś nimi.
- Jestem głupia. - A może jesteś zmęczona.
Może całą noc piekłaś ciastka
na wyprzedaż wypieków, żeby położyć kres biedzie.
- Sukinsyn. - Dobrze.
U! Unikaj! Gdzie odnajdujesz spokój?
- W centrum handlowym? - Gdzieś spokojniej.
Łazienka w centrum handlowym? Jest ładna.
Muszę to sprawdzić. Niech tak będzie.
Teraz R! Rozluźnij się i uwolnij gniew. Ucieka.
Przez okno. Wyobraź sobie, jak odlatuje.
- Nie zamykaj oczu. - Racja. Przepraszam.
Niech mnie ktoś wpuści!
Teraz P. Przyjmij.
Skorzystaj z ustnej trąbki, jeśli chcesz.
To bardziej puzon. Nigdy nie słyszałaś muzyki na żywo?
Wiesz co? Najważniejsze, że cię to uspokaja.
Trąbisz na mnie? To masz!
- Przepraszam. - Już dobrze.
To pierwszy dzień pięciodniowej podróży.
Wiem, że wyzdrowiejesz.
- Proszę, przestań trąbić. - Dobrze.
Szaleńcza jazda
Na materacowych zjazdach
Szaleńcza jazda
Patrz, jak jedziesz.
Na materacowych zjazdach
Szaleńcza jazda
Na materacowych zjazdach
Idę na ostatnią sesję z Nat.
Życz mi powodzenia.
Myślisz, że to nie działa?
Bo gadasz, jakbyś uważała, że to nie działa.
Idzie świetnie poza tym, że ciągle jestem zła na te samochody.
To może być genetyczne.
Moja mama stale trąbiła, a teraz ja.
Przekazała ci swoje trąbienie.
Chyba potrzebujesz więcej sesji z Nat.
Może znacznie więcej?
Najlepiej po szkole, ale przed kolacją.
Niczego za twoimi plecami nie robimy.
- Słucham? - Nic.
Bob, czemu to powiedziałeś?
Powtórzyłem za nimi.
Nie wiem. Co masz na myśli?
Ja… nic… Nie wiem, o czym mówią dzieci.
Są dziwne, prawda?
Tak czy siak, pa. Bierz ich, Lin. Dasz radę.
Zmykaj stąd.
Zrobić… No… to.
Może masz rację. Mogę przestać się wściekać.
Mogę zrobić wszystko, jeśli tylko uwierzę w siebie.
Co ty wyprawiasz?
Lindo, zatrzymaj się.
Przepraszam, ale widziałaś, że koleś prawie mnie potrącił,
a ten na rowerze, rower to nie samochód, Nat.
Rower to nie samochód. Masz rację, Lindo.
I ciężarówka z drobiem.
Od kiedy w naszym mieście jest taki wóz?
Przysięgam, te kurczaki się ze mnie śmiały.
Nigdy nie musiałam mówić tego klientowi.
Ale chyba nie mogę ci pomóc.
- Nie, Nat! - Przepraszam, Lindo.
Zamieńmy się miejscami.
Odwiozę cię bezpiecznie do domu i postaram się ukryć rozczarowanie.
Jestem taka rozczarowana.
Ten samochód zajechał mi drogę.
Zachowam spokój i…
O moja Guadalajaro!
To jest Ronnie Glow!
Naprawdę?
To on. Wszędzie bym go poznała.
Nazwał go Glowsmobilem.
Już dobrze.
Zastosuję kroki. Bierz oddech.
Bądź jak Ronny Glow!
Jestem okropnym potworem, którego trzeba zniszczyć!
- Nat? - Zaciśnij pasy.
- Zaraz popędzę! - Nie umiem zacisnąć pasów.
O Boże!
Mam cię, ty opalony kurduplu.
Nat, myślałam, że jesteś zen. Że opanowałaś swój gniew.
Zawsze coś gotowało się tuż pod powierzchnią.
Agresja jest tym, kim jesteśmy!
Racja. Ale…
Idę po ciebie, Ronnie.
Jak Nat z piekła rodem.
A jeśli…
A jeśli Ronnie Glow piecze ciastka dla biednych?
Nie ma biednych.
- Zmyśliłam to. - Co?
- Masz tu coś do rzucania? - Nat, patrz na drogę!
Tu jest dużo jedzenia.
Masz w nosie ten samochód, co?
Na wpół zjedzony batonik musli! Pogódź się z tym, draniu!
- Co za emocje! - O Boże!
- Ogryzek. - Ktoś w mojej rodzinie zjadł jabłko?
Dobrze, że cię nie wyleczyłam.
Chyba ty wyleczyłaś mnie. Wróciłam, kochana!
- Nie, Nat, nie! - Tak, Lindo, tak!
Trzymaj się. Pojedziemy jak w Tokio drift!
- Znowu bez dzieci, co? - Są w mieszkaniu.
Teraz uwielbiają odrabiać lekcje.
Robią się bardzo bystre.
- Bob's Burgers. - Tato, musisz tu przyjść.
Przechodzimy na wyższy poziom.
Jaki wyższy poziom?
Przestań zadawać pytania i rusz tyłek!
I wejdź schodami przeciwpożarowymi.
Wejściowymi się nie da.
Denerwuję się, ale i ekscytuję. Zaraz przyjdę.
Teddy, pilnuj restauracji. Zaraz wrócę.
Dobra.
Było słychać? Ja tu rządzę.
Wybrał mnie, nie ciebie.
Jestem jego przyjacielem. Ale to bez znaczenia.
Wybrał mnie, bo jestem odpowiednią osobą do tej roboty.
Już to robiłem. Już mnie o to prosił.
No dobra! Możesz być moim asystentem.
O mój Boże.
Mówiłam ci, to wyższy poziom.
Poczuj to, brachu!
Gotowy, by gnać jak gepard? Na materacu?
- Nie mów do mnie brachu! - Dobra, brachu.
Może mi się podoba.
- Ale to wydaje się niebezpieczne. - Do czego zmierzasz, brachu?
Nie powinienem popierać tego jako wasz rodzic.
Może przyłożymy drugi materac do drzwi
i będę świetnym rodzicem?
Tak, tato!
A potem pozjeżdżamy razem z maksymalną prędkością.
Oto i on.
Musimy to posprzątać, zanim wróci wasza mama.
Jeśli przeżyjemy, umowa stoi, brachu!
O Boże!
Bob?
Muszę tam iść.
Ty tu rządzisz. Pilnuj restauracji.
Jeśli ktoś przyjdzie, powiedz: „Burgery na sprzedaż”, jak ćwiczyliśmy.
Jak nie chcesz się bujać limuzyną,
odejdź, dziewczyno…
Ciche wrzaski, mamrotanie
i śledzenie są trochę straszniejsze niż krzyki i ciskanie przedmiotami.
Co zrobimy, jak go dogonisz?
Zaraz się dowiemy, prawda?
Kieruje się na prom.
To chyba koniec.
Nie wjedziemy na prom, prawda?
A jednak wjedziemy.
Zdecydowanie. Jesteś teraz mój, Ronnie.
O Boże!
Nat!
To bardzo blisko.
Podoba ci się, Ronnie?
O mój Boże, Nat, co robisz?
Spychasz jego samochód!
Spychasz go! Zepchniesz go z krawędzi.
Tak, zjedzie na dno.
Ronnie Glow stanie się Billym Oceanem.
Boże, nie jest dobrze.
Nat musisz spróbować swoich kroków.
Wdróż BBURP.
- Bierz oddech. - Nie.
Bądź tym drugim.
- Unikaj gniewu? - Nie.
Zatrąb, ja zacznę.
Nie, Lindo, nie!
Zepchnę Ronniego z krawędzi, tak jak on mnie.
O nie, zabijesz go. Zabijemy gostka.
To ja, Ronnie. Nat Kinkle.
Nat, nie rób tego.
Robię to. To jest dzikie. Prawdziwe.
Jest we mnie, w tobie i było w twojej mamie.
Miała rację.
Niech spoczywa w pokoju.
Ona żyje.
I nie powiedziałabym, że mama ma rację.
Była taka wściekła!
W wozie i poza nim!
To dlatego, że była nieszczęśliwa!
Może nie powinnyśmy o tym rozmawiać,
gdy spychasz kogoś do oceanu.
Nie, w porządku, mogę robić wiele rzeczy. Ledwo cię słucham.
Nat, przestań!
Gdy spytałaś, na co jestem zła,
byłam zła na mamę, że jest zła na swoje życie.
Bo w tym życiu byłam ja
i chciałam, żeby przestała się złościć.
Ale skoro już to wiem,
może mogłabym odpuścić.
Następnym razem wyobrażę sobie szczęśliwą rodzinę na tylnym siedzeniu,
a mamę związaną i zakneblowaną w bagażniku.
Albo niezwiązaną i zakneblowaną.
Ale na pewno w bagażniku.
Pożyczę ci ten obraz dla Ronniego Glowa.
Możemy odpuścić.
Widzisz? I da się. Pa, agresjo.
Gratulacje, Lindo.
Jesteś wyleczona.
Nie wyleczona, ale na drodze do wyzdrowienia.
Co się dzieje?
To nie Ronnie Glow, Lindo.
To zmiennik z limuzyny, Kristof.
Jest mi coś winien. Uratowałam mu życie w Wietnamie.
Skakaliśmy na bungee. Długa historia.
- To była ściema? - Tak, była.
Zadziałała, prawda?
A co z łańcuchem? Uszkodziłyśmy prom.
Zaaranżowałam to dzięki mojej kumpeli, Sandrze.
Jest kapitanem promu.
Nie uratowałam jej życia, ale uratowałam jej kota,
karmiąc go, gdy była poza miastem.
Nie wierzę, że to zrobiłaś.
Jesteś najagresywniejszą laską z agresją, z jaką pracowałam.
Ale nigdy nie odpuszczam klienta.
Musiałam być trochę kreatywna.
Nie mogę się doczekać, aż wrócę do domu i powiem o tym Bobowi i dzieciom.
Nie wątpię. Masz jeszcze 45 minut
na promie w tę stronę,
a potem 30 minut czekania i 45 minut z powrotem.
No tak. Zadzwonię do Boba.
Ile jeszcze zajmie ci naprawienie drzwi, Teddy?
- Linda zaraz wróci. - Nie wiem, kiedy skończę.
Nie wiem. Czekaj, skończyłem.
Boże, wróciły. Chowajcie narzędzia!
Co mam zrobić? Połknąć je?
Witaj, Robercie. Przedstawiam ci twoją nową żonę.
Odeślij ją, tato. Poproś o rudą.
Dostałam szóstkę z zajęć z agresji.
Dostałaś trójkę z minusem.
Zdałam śpiewająco.
Ledwo, ledwo.
Wciąż stanowi zagrożenie dla siebie i innych.
Hura, mamo.
Mam ochotę świętować.
Zróbmy coś fajnego, ale taniego.
Jakieś pomysły na zabawę?
Pobaw się cyckami taty.
A może jej powiemy?
O czym?
Boję się.
Trzymam cię, Lindo. Popchnijcie nas.
Pełno tu śliny!
Napisy: Sławomir Apel