Krematorium „Pogrzeb po Twojemu”
BŁYSK W GACIACH SPODNIE
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
SZŁY PCHŁY
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
To burrito jest z kurczakiem czy z wołowiną?
Kto to wie? Po prostu ciesz się smakiem.
Wszyscy napaleni na Noc Latarnianej Zmyłki w sobotę?
Masz na myśli świętowanie historii naszego miasta
przez zarywanie nocki i palenie rzeczy na plaży?
No nie wiem.
Cholernie nie mogę się doczekać, Rudy!
Tak jest!
Brzmi super.
- I pomyśleć, że to mój pierwszy raz. - Co?
Rodzice z jakiegoś powodu nie lubią, jak siedzę do późna.
Jacyś psychopaci.
Ale ich urobiłem.
Nawet nie wiem, o co w tym chodzi.
To z okazji przechytrzenia Anglików
z postawieniem gdzieś statku?
Myślisz o Statku na Lądzie.
To jest Noc Latarnianej Zmyłki!
Z okazji oszukania Brytyjczyków, żeby nas nie atakowali.
Mieliśmy dryg do wkręcania ich.
Była mroczna noc 1812 r.
ZATOKA SEYMOURA - 1812
To mógł być 1813.
Dobra.
Brytyjczycy plądrowali miasteczka jak nasze,
żeby palić statki, kraść krowy
i pewnie też obrażać nasze konie.
A kiedy dotarli do nas, co zrobiło nasze podstępne miasteczko?
- Latarnię… - Nie, nie wiesz.
Podpaliliśmy własną latarnię.
Wszyscy biegają w kółko, wrzeszcząc i krzycząc,
że zostali zaatakowani i obrabowani.
Więc Brytyjczycy myślą:
„Hmm, chyba jeden z naszych statków już ich splądrował”.
Więc ominęli nasze miasto
i popłynęli zaatakować Boston czy coś.
To chyba o tym jest ten serial Zdrówko.
I dlatego co roku w rocznicę tamtej nocy
nasze miasto świętuje, budując replikę latarni morskiej
i podpalając ją na plaży o północy!
Jestem podekscytowany
i na pewno utnę sobie kozacką drzemkę,
żeby posiedzieć do późna i nie marudzić.
- Sprytnie. - A potem o północy stanę się mężczyzną.
- Co tak daje? - Chodzi ci o ten potworny smród?
Tak, jest źle.
Ja tam nic nie czuję.
Nadal mam przeziębienie.
To z zewnątrz?
Oby to nie u nas coś padło, co będę musiał naprawiać.
Na bank z zewnątrz.
O tak. Mamma mia!
Też próbujecie rozwikłać zagadkę tego smrodu?
Jesteśmy tu jak W11: Wydział Zapaszków, co nie?
Ej, Bob! Przestań na wszystko chuchać.
Zasmradzasz całe miasto.
Poszło w pięty!
Pewnie nie jedzie ci z ust aż tak bardzo, Bob.
To chyba od plaży ciągnie.
To na plażę.
Mój Boże.
Wiecie, co pewnie tak potwornie tu śmierdzi?
Te tysiące, dziesiątki tysięcy martwych ryb.
- Też tak pomyślałam. - Ohyda.
Ciepłe prądy obniżają poziom tlenu w wodzie,
RYBOKALIPSA
co powoduje śnięcie ryb i wyrzucanie ich na brzeg.
Więc trzymajta się,
bo jest… obrzydliwie.
To nie zepsuje Nocy Latarnianej Zmyłki, prawda?
Jakoś to ogarną, nie?
Pewnie najlepsi fachowcy już radzą w sztabie kryzysowym.
- Co nie? - Co nie?
Nie wiem.
Nie zniosę tego smrodu.
Idę po ocet.
Dobrze kombinujesz, tato. Ucieczka w wieczorną sałatkę.
Nie, Gene, żeby czuć cokolwiek innego.
Wasz ojciec ma czuły nochal.
Dlatego tak dobrze gotuje.
Boże, jak on z nami wytrzymał?
Lekko nie było.
Bob's Burgers.
Tu Edith. Robimy zebranie o rybach.
Zaraz, kto taki?
Jak to kto? SPAO.
SPAO?
Stowarzyszenie Przedsiębiorców Alei Oceanicznej.
- Racja, należę do niego. - No.
Orientuj się, Bob.
- Proszę, przestań na mnie krzyczeć. - Nie, słuchaj.
Spotykamy się dziś o szóstej, w twojej restauracji.
U mnie? Dlaczego tutaj?
Bo masz krzesła i są puste.
- Bo twój lokal nie ma wzięcia. - Wiem, wiem.
Witam w pustej restauracji Boba.
Każdy dostał po wrapie?
My tu robimy burgery.
Wszyscy lubią wrapy!
- Są poręczne. - Dobra.
Otwieram nadzwyczajne posiedzenie SPAO.
Zeszliśmy się tu, żeby omówić,
jak poradzimy sobie z problemem śniętych ryb.
Nie zważajcie na mnie.
Wiesz, że nie powinno cię tu być.
Zostałeś wylany ze stowarzyszenia, koleś.
Dobra, dobra, spokojnie.
Przyszedłem tylko po czynsz.
A nie płaciliśmy jeszcze?
O rany, no tak. To dziwne.
W takim razie coś bym zamówił.
Te wrapy wyglądają nieźle.
Niedoczekanie twoje.
Trudno. To poproszę bourbon i zapoję z wódki, dziękuję.
- My tu nie mamy… - Macie, macie.
- No dobra. - Calvin, wiesz, że musisz wyjść.
Wiem. Wyrzucono mnie.
Tylko dlatego, że raz wynająłem sobowtóra Borata,
żeby przyszedł na zebranie i rozebrał się do monokini.
Przepraszam, że chciałem wnieść trochę radości do SPAO.
Cały czas powtarzał, że wszystko jest „łała-łi-ła” i „bardzo fajnie”.
- To było uciążliwe. Wynocha! - No dobrze.
Żegnam, Stowarzyszenie Przemądrzałych Anonimowych Oszustów!
To lepsza nazwa.
W każdym razie gadałam z miastem.
Przyślą specjalny traktor z mechanicznymi grabiami do plaży.
To najlepszy sposób,
- żeby pozbyć się tych ryb. - Tak jest!
Ale teraz jest w Georgii i dotrze za jakieś 7 do 10 dni.
- Co! - Co!
Mamo, tato, powiedzcie coś.
Więc… co ze Świętem Nocy Latarnianej Zmyłki w tę sobotę?
Zbyt mocno śmierdzi, musimy to odwołać.
- Nie! - Nie, nie, nie!
Znaczy się, oficjalnie jeszcze nie odwołaliśmy.
Zagłosujemy w tej sprawie.
I tylko przypominam, zgodnie z regulaminem SPAO,
głosowanie musi być jednogłośne.
Zróbcie coś.
No dobra… Czekaj, Edith.
A gdyby przesunąć Noc Latarnianej Zmyłki na przyszły tydzień?
Nie da rady. Za tydzień jest Bieg Łuszczycowy.
A jeszcze tydzień później Festiwal Bębnienia Bongo na Plaży,
a potem Tydzień Świadomości Piasku.
Mam wymieniać dalej?
A jakby tak każdy poszedł teraz na plażę,
nabrał w ręce tych ryb i zaniósł je na wysypisko,
a potem byśmy się umyli? Nie razem.
Nawet gdyby całe miasto zbierało ryby non stop, dzień w dzień,
i tak byśmy nie zdążyli.
A gdybyśmy nabrali wieloryba, by pożarł te wszystkie ryby?
- Kto to w ogóle powiedział? - Jakiś spoko gość.
Kto jest za odwołaniem tegorocznej Nocy Latarnianej Zmyłki,
ręka w górę.
Bob?
O matko. Zapowiada się, że posiedzimy do rana.
Lepiej donieś tych wrapów.
Cholera, Bob, muszę iść do domu.
Ma nakarmić dzieci, czy coś.
Dziś jest moja i Harolda noc na seks.
A jak będziemy musieli zrobić to tutaj, to to zrobimy.
Będzie głośno.
Szkoda, że nie ma jakiegoś sposobu, by uratować Noc Latarnianą.
Nie ma! A teraz przestań marnować nasz czas i podnieś swoją włochatą łapę.
- Wybaczcie, dzieci. - Wybaczcie.
- Dupa. - Ostro pojechał.
Zebranie zamknięte.
Harold, zwijamy się. Zaczynaj rozpinać.
O tak!
Nie siebie, mnie.
Narada dzieciaków pod stołem?
Czyli tata to zdrajca.
Taki typowy „Judasz z przypadku”.
Może dorośli nas zawiedli, ale to koniec.
Teraz to jest w naszych rękach.
Sami mamy się pozbyć tych ton martwych ryb?
- No. - Szkoda, że to nie kurczak tikka masala.
Ale ile ryżu trzeba byłoby.
Nieważne.
SZKOŁA WAGSTAFF
Do ocalenia Nocy przed tymi śniętymi rybami
trzeba najtęższych umysłów ze szkoły.
Michelle Pfeiffer?
Myślałem, że „młodych gniewnych”.
- To kogo masz na myśli? - Same mózgi.
Mówię o kółku szachowym, olimpijczykach z majzy, tych od robotyki.
Kumplach z Myślo-inżynierów.
Tym, co chodzi do liceum tylko na matmę.
Zbudujemy najpotężniejszy sojusz kujonów, jaki świat kiedykolwiek widział.
Więc, dobra, to…
- Ta. - Chyba sporo ludzi było zajętych.
„Dzięki za przyjście” też by uszło.
Chodziła plota, że będą tu jakieś napoje?
Może słyszałem to, co chciałem.
Nie słyszałem: „Dzięki za przyjście”.
Tak jest odrobinę lepiej.
- Świeczki pomagają. - Jest miło.
Puść Norę Jones.
Ten smród ryb nie doprowadza was do szału?
Jak możesz teraz jeść.
Ja zawsze daję radę.
Raz jadłem obiad w toi toiu.
- Wierzę. - No.
Na budowie widzieli już finał Niesamowitego wyścigu.
Nie chciałem spoilerów.
Przez to przeziębienie straciłam węch.
Współczuję wam, zdrowym.
- Biedne żuczki. - No, zabiłbym za zatkany nos.
- Kogo? - Czekajcie. To może zadziałać.
- Dokąd idziesz? - Włożyć sobie bazylię do nosa.
Super!
Powiedziałem „super”, bo nie wiedziałem co.
To już wszyscy, co?
- Ile razy jeszcze to powiesz? - To trochę boli.
Cześć, Tina. Przyszedłem pomóc w burzy mózgów.
Serio? Włączysz do tego mózg?
Wbijaj tu, J-Ju. Ty stary draniu.
- Dawaj! Popamiętasz mnie! - Zeke! Bez rękoczynów!
- Kocham cię! - Dobra, ludziska.
Jak usuniemy te ryby z plaży?
Nie ma głupich pomysłów.
Strasznie dużo głupich pomysłów.
Coś z promieniem lasera…
Mój kuzyn przebił balon promieniem lasera.
Zrobiło…
Może to był wskaźnik laserowy, nie wiem.
Może wcale tak nie było.
Dobra. To się powtarza.
„Zrobić wieloryba w konia, żeby pożarł ryby”.
Znakomity pomysł.
Hejka. Sorki za spóźnienie.
Susmita! Dzięki Bogu!
Wbijaj tu z tym wielkim mózgiem.
Jak wam na razie idzie?
- Cienko. Strasznie cienko. - Ej!
„Posprzątanie plaży za pomocą magii”.
Fajnie by było, nie?
Dobra, pomyślmy o tym logicznie.
Ryby cały czas padają w oceanie, prawda?
Serio?
Może wystarczy po prostu zwrócić te ryby oceanowi.
Ale czy fale nie zrobią tego, co zwykle, i nie wyrzucą ich z powrotem?
Nie, jeśli wyrzucimy je poza linię fal.
- Jak to zrobimy? - Może je wystrzelimy?
Wystrzelimy daleko?
Co, z jakiejś katapulty?
Jeśli my, Myślo-inżynierowie, coś potrafimy, to budować katapulty.
Czasami czuję, że tylko to robimy.
Nie narzekam, dla mnie to relaksujące.
Ale będziemy potrzebować czegoś większego od katapulty.
Co jest większe od katapulty?
- Trebusz. - Co to jest trebusz?
Coś jak katapulta, tylko większa.
Musimy więc policzyć, ile ryb damy radę wyrzucić na raz
i na jaką odległość.
Czyli robimy prototyp.
Bierzcie patyczki po lodach i zróbmy coś, co rzuci SPAO na kolana
i dam nam nasz ogień na plaży o północy.
Budujemy trebusza
Każdy dzieciak na ratunek się rzuca
Nie chcemy katapulty, chcemy trebusza
- Bam! - Mamy to.
O tak! To zadziała.
To nie zadziała.
Dzięki ci, Henry Haber.
Proporcje przeciwwagi w stosunku do długości ramienia…
No prośba.
Przecież to samo mówiłem.
Budujemy trebusza
Henry Haber mówił Że pierwszy nie był wytworem geniusza
Mamy lepszego trebusza
Czy to… Udało się?
To może zadziałać.
- Taaak! - Taaak!
Dobrze, że tu jestem. Haber odleciał.
Dalej sobie wpychasz coś do nosa?
Tak, rozmaryn.
Rozmaryn, bazylia…
Pieczesz tam indyka?
Ale ci pojechała.
Hej, dzieciaki. Co tam macie?
Zbudowaliście pracę domową?
Nie, mamy tyyyle zadane i nic nie ruszyliśmy.
To ustrojstwo pośle
te wszystkie śnięte ryby z powrotem tam, skąd przybyły.
Jestem, streszczajcie się.
Mam w sklepie sekrety do posortowania.
- Edith? - Niezły ogródek w nosie, Bob!
Dzień dobry. Wielkie dzięki, że pani przyszła.
I tak musiałam wyjść, by odcharknąć.
Mamy tu dla pani wystrzałowy hit. Tina?
Co? A, tak.
Już żałuję, że tu przyszłam.
Cenna uwaga, dziękujemy.
To będzie większe
i wyrzuci śnięte ryby daleko do oceanu.
Plaża czysta,
Noc Latarnianej Zmyłki uratowana,
miasteczko uradowane.
A żeby to zrealizować,
potrzebujemy tylko od 30 tys. do 30 milionów dolców.
„A może jakiś pokaz?”, zapytacie.
- Moja twarz! - I co, jest pani przekonana?
- Spadam stąd. - Po książeczkę czekową?
Wychodzę stąd i wracam do krainy rzeczywistości.
Bo właśnie tam trzyma pani książeczkę czekową?
Dzięki za zmarnowanie mi czasu.
To już oficjalne.
- Noc Zmyłki odwołana. - Ryby wygrały.
Te śnięte ryby to mają szczęście.
Cześć, dzieciaki.
Nie wierzę, że chcecie tu być.
- Śmierdzi tak, jak my się czujemy. - Przykro mi.
I jeszcze raz przepraszam, że głosowałem za odwołaniem.
Nie wiedziałem, co zrobić.
Nie wiem, mogłeś walnąć Edith i po prostu wyjść.
Racja, następnym razem tak zrobię.
Po prostu… Noc Latarnianej Zmyłki to…
To naprawdę wyjątkowa noc dla nas, dzieci, wiesz?
Tak, wiem.
Byliśmy tak blisko, żeby wszystko naprawić.
Znaczy, w pewnym sensie.
To dość karkołomne zadanie, to, co próbowaliście zbudować.
Potrzebujecie wielkiej maszyny, żeby wyrzucić te ryby naprawdę daleko.
Czegoś, co potrafiłoby zamachnąć się z ogromną siłą.
Czyli czegoś jak to?
Chyba tak.
Super, to użyjmy tego.
- Taaak! - O taaak.
- Nie. - Czemu nie?
Bo to karuzela z wesołego miasteczka i to totalne szaleństwo?
Kto jest za, ręka w górę.
Masz pecha, tato, przegłosowany. Sorki, ziom.
To chodźmy pogadać z naszym ulubionym jednookim.
- Z tym Minionkiem? - Tym sexy?
Z panem Fischoederem.
- Racja. - Racja.
Dobra, niech to dobrze zrozumiem.
Chcecie, żebym przeniósł Podniebny Młot, trzytonową karuzelę, na plażę.
- Tak. - A potem mam wypchać ją
śniętymi rybami.
- Zgadza się. - Dlaczego miałbym to zrobić?
Bo lubi pan pomagać dzieciom?
Skąd to paskudne kłamstwo?
Ten smród ryb to chyba nic dobrego dla interesów na molo, co?
Bywało gorzej.
Kiedyś kręcili tu Spring Break dla MTV.
Niech pan wybaczy.
Mówiłem im, że pan odmówi, ale oni mnie nie słuchają.
Poza tym to może nawet nie być legalne.
I to niemal pewne, że SPAO byłoby temu przeciwne.
Więc równie dobrze…
Tak. SPAO by się wściekło, gdyby zrobił pan to za ich plecami
i pomógł nam posprzątać te ryby.
- Dobra, wchodzę w to. - Serio? Wchodzi pan?
Możecie użyć Młota, weźmiemy go jutro na plażę.
Dzięki, panie Fischoeder.
Właśnie coś wymyśliłam.
Pan się nazywa Fischoeder,
a my gadamy o fisz-smrodzie.
Nie łapię.
Dobra, pracownicy molo, przenosimy karuzelę.
Wiecie, co robić.
I nie mówię tego, bo w przeszłości
kilka karuzel musiało rozpłynąć się pod osłoną nocy,
żebyśmy uniknęli pozwu.
Bo tego nie zrobiliśmy.
Tak czy inaczej, weźcie to i dajcie tam.
Przenosimy górską kolejkę
Pracownicy lunaparku działają razem Ręka w rękę
Przenosimy kolejkę By nie czuć smrodu ryby śniętej
Niech mnie kule biją. To nasz model, tylko większy.
Tak jakbyśmy my to zrobili, tylko że oni.
Czekajcie, jak to w ogóle ma działać?
Ryby ładuje się do wagonika z kolejki górskiej,
który pchany jest do Podniebnego Młota
i zrzuca je do tej części, gdzie normalnie się siedzi.
Potem odpalają karuzelę, ona się rozkręca,
a kiedy ten kosz jest w odpowiednim miejscu na…
Henry, rzuć tu jakimiś mądrymi słowami.
Gdy ramię obrotowe osiąga punkt na swojej trajektorii,
w którym energia kinetyczna…
Dzięki, wystarczy.
Wtedy pociąga się za linę, by zwolnić klapę, i ryby lecą.
- A film podczas lotu to Fabelmanowie. - Jasne.
Chyba kiedyś na pewno rzygałam na tej karuzeli.
A teraz robi ona coś takiego.
Życie potrafi być piękne.
Widzę, że robicie ten durny plan wymyślony przez dzieci.
Dzień dobry, Edith. Zabawne, że cię tu widzę.
Napisałeś do mnie.
Napisałeś: „Wbijaj na molo, weź ludzi ze SPAO.
Hasztag: zagramy wam na nosie. Emotikon z zezem i wywalonym jęzorem”.
Więc jak się czujesz?
Zdenerwowana?
Pewnie nie masz żadnych pozwoleń na ten cyrk.
Pozwolenia? Są dla frajerów.
Spodziewałam się tego po nim, ale Bob,
nie wolałbyś uniknąć tego, co nieuniknione,
kiedy to zaliczy spektakularną klapę i najesz się przez to wstydu?
Myślisz, że Bob nie przywykł do wstydu?
I spektakularnych klap?
Dziękuję wam wszystkim.
Edith, wiem, że to wygląda na szaleństwo,
ale dzieci miały pomysł, żeby ocalić coś dla nich ważnego,
i uznałem, że jesteśmy im winni dać temu szansę.
Brzmi głupio.
Poza tym SPAO jest do bani.
- Odpalać. - Ej, to ja mówię „Odpalać!”.
- Odpalać! - Lecimy z tym! Lecimy!
Ciągnąć!
- Nie! - Szlag!
- No weź! - Cholera!
No i tyle z treningów przed Biegiem Łuszczycowym.
- A nie mówiłam. - Bob to głupek.
O rany, zatoki mi puściły.
Mam węch!
O Boże, to wyczuliście to przez cały czas?
Idealnie byłoby, gdyby ryby poleciały do oceanu,
a nie prosto w dół, prawda?
Tak, Tina.
- Tylko upewniam się. - Co poszło nie tak?
To wina liny.
Myśleliśmy, że damy radę zwolnić zapadnię zdalnie, ale nie da się.
To jak z…
Wiecie, to jak uwiązać sznurek na ptaku
i puścić go przez spodnie aż do palucha u nogi?
To nigdy nie działa, jakby się chciało.
- Da się to naprawić? - Obeszłoby się bez liny,
gdyby ktoś siedział w wagoniku i pociągnął za zapadnię ręcznie,
ale kto by to zrobił?
Możesz zapłacić pracownikowi za wszystko,
ale nigdy nie wsiądą na karuzelę.
Wiedzą o nich za dużo.
Czyli to koniec, co?
To strasznie smutne.
Narób mi w czapkę i powiedz, że to tort.
Zgadzam się z Zekem.
Chyba mamy za swoje za robienie sobie nadziei.
- Ja to zrobię. - Co zrobisz?
Wejdę do tego czegoś z rybami
i pociągnę za zapadnię, żeby otworzyć te drzwi.
- Co! - Zwariowałeś?
Będę przecież przypięty pasami czy czymś.
Więc jest w miarę bezpiecznie, nie?
No pewnie.
Nie musisz tego robić, tato.
Utkniesz tam z tymi śmierdzącymi rybami.
A ty masz taki delikatny nos, jak mały nosek niemowlaczka.
Nie nazwałbym go noskiem niemowlaczka,
ale tak, zdaję sobie sprawę, że wejdę do ryb.
To będzie jak basen ze śmierdzącymi kulkami.
Nie musicie opisywać, jak to będzie wyglądać.
Z dobrych stron, niejeden kot dałby się zabić za takie miejsce.
Kask. Mieliśmy kiedyś kaskadera.
Teraz patrzy na nas z góry.
Kołnierz z naszego kubła na kołnierze.
- Pamiętasz karuzelę Łamacz Karków? - Nie.
I jakbyś potrzebował tam na górze przyjaciela…
- Hipopotam Hipis. - Jasne.
„Ostatnia szansa, by się wycofać”,
to coś, co powiedziałabym wcześniej.
Bo teraz jesteś już zaangażowany i odstawiony na tę okazję…
Dziękuję za twą służbę.
Jestem z ciebie dumna. Jesteś moim bohaterem.
Poza tym uważam, że w tym stroju nawet ci do twarzy.
Tylko nie obij sobie tam za bardzo tej swojej makówki.
Chcę, żebyśmy na starość byli mądrzy.
Będziemy czytać książki, Bobby!
Pewnie te cienkie, ale jednak książki.
Żegnaj, najlepszy kumplu.
- Teddy, nie umrę. - No jasne, że nie, stary.
- Teddy, przestań. - Będzie dobrze.
- Puść mnie. - Puść go, Teddy.
Puść go.
Nie mogę go puścić.
O rany.
To jest chore.
To jest chore. Dobra, dobra.
Dam radę.
Dasz radę. Tak.
Będzie dobrze. Żaden problem.
Zaczynamy. Gotów i…
Wrzucać ryby!
O Boże.
Rozmyśliłem się.
- Rozmyśliłem się. - Zamykać.
- Boże, nie chcę tego robić. - Odpalać!
O Boże.
- Rany. O rany. - Jest taki odważny.
Bob! Ciągnij!
- Tak! - Bobby!
- Dawaj, tato! - Super.
Udało mi się!
Zostało jeszcze tylko jakieś sto rzutów.
Wrzucać ryby!
Jesteś smrodu idolem
Rzucając rybim fetorem
Rzucając rybim fetorem z uporem
Nie podoba mi się!
Jesteś smrodu idolem
Rzucając rybim fetorem
Rzucając rybim fetorem z uporem
Dlaczego? Dlaczego?
- Biedna kobieta. - Ostatnia partia ryb, Bob.
- Dawaj, tato! - Dobrze ci idzie!
Już nigdy nie będzie taki sam. Wiesz to, tak?
To najlepszy dzień w moim życiu.
Jestem taka dumna z tego śmierdziuszka!
W sumie to karuzela jest prawdziwym bohaterem.
Nie wierzę, że te pasy bezpieczeństwa wytrzymały to wszystko.
A dobra.
Żyję!
- On żyje! - Dzięki Bogu!
Nie wiem, z czego się cieszę, ale taaak!
Nie wierzę, że ten durny plan wypalił.
Nie ma za co.
A w nagrodę mam propozycję.
SPAO. Chcę wrócić.
I mam prawo do jednego sobowtóra Borata rocznie.
Może być mniej pijany?
Nie będzie tak dobry, ale mogę zapytać.
Napisy: Mirosław Suwała