NETFLIX PRZEDSTAWIA
1999 — SPOKANE, STAN WASZYNGTON
Mamo, tato, szkoda, że was tu nie ma.
Chciałabym was lepiej znać.
Mam tyle pytań.
Widzę, że też lubiliście fajerwerki.
Bev! Chodź, spóźnisz się!
Słonko, wstałaś już?
Czas wychodzić!
Babciu, widziałaś wczoraj fajerwerki?
To w listopadzie można strzelać?
Krem się skończył.
Wskoczymy do sklepu po twoim szczepieniu, dobrze?
Świat byłby lepszy, gdyby codziennie były fajerwerki.
Nie sądzisz?
Może jakieś kupimy i dziś postrzelamy?
Jasne. Wpadniemy do sklepu z nielegalnymi fajerwerkami,
a wcześniej zrobimy sobie tatuaże na szyi.
Mama miała tatuaże na szyi?
Miała szyję. I miała tatuaże.
I rzuciła szkołę.
W żadnej z tych spraw nie należy iść w jej ślady.
Mam nie mieć szyi?
Lekcje odrobione?
Tak. Mam tylko problem z tym wierszem.
Powinnam napisać o życiu, jakie mam, czy o wymarzonym życiu?
Albo o pokoju na świecie?
Albo o samotności skarpetki, której para się zgubiła?
- Albo… - Napisz co bądź.
Wiersze to dziwne refleksje niewarte papieru.
Pamiętaj.
Od tego tygodnia pracuję na dodatkową zmianę, więc…
Będę bezpieczna w domu, zamknę drzwi i odrobię lekcje.
Brawo.
Pierwsza studentka w rodzinie.
- Czy świnie mogą jeść bekon? - Spóźnimy się.
Ale słodziak.
Bev!
Wsiadaj, kochanie. Jedziemy.
Biegusiem. Spóźnisz się, a ludzie czekają na ulotki.
Ellen!
Justin ukradł mi szczotkę. Musiałam mu ją zabrać.
Czas na nas.
Cześć!
Wskakuj, Bev. Jedziemy.
Czas goni.
Słuchacie stacji KAON.
U schyłku roku 1999
rozmawiamy o tym, czy pluskwa milenijna
spowoduje awarie komputerów i zamęt komunikacyjny.
Czy Prince miał rację i to koniec fiesty?
Bądź grzeczna! Zostań w szkole!
„Zostań w szkole!”
Naprzód!
WYBORY MASKOTKI SZKOŁY
Naprzód, Żbiki!
Zróbmy hałas dla Żbików!
Naprzód! Naprzód, Żbiki!
Głosuj na sowę, nie na żbika.
Pamiętajcie zagłosować na maskotkę.
Dobra, hałastra.
Czas rymować i brylować.
Mówię o poezji.
Nie zostaniecie Szekspirami, jeśli nie spróbujecie.
No dobrze.
Kto jeszcze nie czytał?
Beverly Moody i Nicky Jones.
Pochwalcie się.
To może ja.
Czytaj.
Za płotem mieszka pies Czasem daję mu coś smacznego
A naprzeciwko inny pies
I zakładają mu sweterki nawet latem
Nie wiem dlaczego
Jest biszkoptowy labrador Ślepy i głuchy, żal mi biedaczyny
A za osiedlowym sklepem
Mieszkał pies, który zdechł Bo zjadł cały kubek margaryny
No tak.
Koniec?
Super.
W stylu Emily Dickinson.
Była jak Scary Spice swoich czasów.
Słabizna.
A teraz metafory i porównania. Metafora to…
Mogłabyś mi oddać…
Ładny szczur.
Mam nadzieję, że żyje.
Pędzi Stevenator! Z drogi, łajzy!
Żbiki albo szuwary!
Z drogi, ryży!
- Sorki. - Czy ona miała naklejkę z sową?
GŁOSUJ NA ŻBIKI
No jasne.
Sowa to magnes na frajerów.
Czujesz to?
No. Co tak jedzie?
Jej włosy.
Walą kozimi szczynami.
Albo rzygami.
To szampon o zapachu wiosennych łąk.
Obszczanych i obrzyganych przez kozy.
Rządzisz, Steve.
Spadajmy, bo sam się zrzygam.
Jenkins, ponoć doprowadziłaś starych do rozwodu.
Pojazd à la Steven!
Jak minął dzień, mała?
Jak zwykle.
No to nieźle.
Dobra, jedziemy do domu. Trzeba przerobić piwnicę na bunkier.
Słuchacie KAON.
Przygotujemy was na koniec świata.
DO ZACHOWANIA — DO WYRZUCENIA
„Tylko frajerzy mają naklejki z sową”.
Tak? I kto teraz jest frajerem?
Pojazd à la Steven? A to są wciry à la Bev!
Bev?
- Co się stało, skarbie? - Nic mi nie jest!
- Pani Moody? Halo? - Jestem, Marvin.
Jasne, że się boję pluskwy milenijnej.
Jeśli padnie wam serwer, stracę oszczędności na studia wnuczki.
Przerzuć mnie na wyższy poziom, dobra?
Rodzice.
SKŁADANKA – MIŁOSNY SZAŁ
Dobra.
Nie.
Nie!
Gdzie jest…
„Getting Nowhere Fast” Girls at Our Best!,
„Teacher’s Pet” The Quick,
„The Wrong Song”?
Fajerwerki.
MAMA + TATA
Tak.
SKŁADANKA… NOWE POCZĄTKI
SKLEP Z PŁYTAMI ANTYMATERIA
- Szukam piosenki. - No patrz! Akurat je sprzedaję.
Nieźle.
„Piosenka, która przypomina mi dzień na wzgórzu”?
To nie tytuł?
Ukradłaś to?
To lista moich rodziców. Kaseta się zepsuła.
Mają dobry gust.
Niektóre mam.
Ale tej nie. Nikt jej nie ma.
To jak? CD czy winyle?
Polecam winyle, jeśli masz sprzęt.
Są na kasecie?
Mam tylko walkmana.
Sekundkę.
Czego szukasz?
Twojego deloreana.
Padł kondensator strumienia?
Nie da się skoczyć do lat 80. i kupić kasety.
Masz pieniądze?
Dobra.
Przepraszam. Pocę się.
Czad.
Dobra, jedna piosenka.
Którą chcesz?
A która jest najlepsza?
A to nie miała być składanka?
Kaseta z piosenkami, którą nagrali moi rodzice.
No. Czyli trzeba słuchać po kolei.
Składanka to wiadomość od autora do słuchacza, łapiesz?
Liczą się nie tylko tytuły, ale i kolejność.
Mikrosekundy między przejściami, zmiany tempa.
Czy dźwięk zanika? Czy narasta?
Nieważne? W porządku.
No to „Getting Nowhere Fast”, Girls at Our Best!
Czad.
Łapy przy sobie i stój tam.
Wiadomość od autora.
Nagrałem ją na starej kasecie.
Reszta to spotkanie AA. Za darmo.
To dobre rady.
To będzie dolar za kasetę,
dolar za piosenkę, robocizna…
Czwórka idzie dalej, potem twierdzenie Pitagorasa…
i z podatkami wychodzi
dokładnie pięć wilgotnych dolarów i 63 centy.
Dziękuję.
Super. A teraz wypad.
Swoją drogą…
jestem Beverly Moody, a ty?
Anty.
Anty?
Anty-co?
Anty-właściwie-wszystko.
Łącznie z tobą.
Dobra.
Nie patrzysz przed siebie I nie patrzysz wstecz
Zgubiłeś gwarancję I nie odzyskasz pieniędzy
Mój skarb kupuje mi nowe życie I pędzimy donikąd
Jestem inteligentna Nie robię tego, co mi każą
Ja tak nie robię i ty też nie Tak robi szary tłum
Cześć!
…mi nowe życie Pędzimy jak strzała donikąd
Gdybyś miała stracić słuch przez piosenkę, to przez jaką?
Chwila. Mam stracić słuch?
Załóżmy, że musisz.
Zamknęli cię w pokoju z wielgachnymi głośnikami
i pytają: „Od czego chcesz ogłuchnąć?”.
Po co mieliby to robić?
Fajnie o tym pomyśleć.
Jak dla kogo.
To do projektu do szkoły.
W takim razie…
Była taka piosenka, „Dancing in the Moonlight”.
Lubiłam ją.
Co w niej lubiłaś?
- Dobrze się do niej tańczyło. - Tańczyłaś?
Patrzyłam.
A mama tańczyła?
Jeśli uważasz szalone wygibasy za taniec, to owszem.
Kiedy była mała, chciała tańczyć w Solid Gold.
Może by tańczyła, gdyby żyła.
No… już tego nie emitują.
To miał być soft rock. Co to za łomot?
To była najlepsza piosenka, jaką w życiu słyszałam.
Muszę mieć kolejną.
To posiedź tu ze mną do wieczora
i poopowiadaj o szkolnych aferkach.
Pomalujemy sobie paznokcie, zapleciemy warkocze…
Nie mogę. Muszę wracać do szkoły.
To był sarkazm, Moody.
No.
A paznokcie masz zapuszczone.
Lepiej pogadaj ze specjalistą.
A więc…
mam 6 dolarów i 77 centów.
Nie zajmuję się składankami. Sprzedaję płyty.
Ludzie wchodzą i je kupują.
Za kieszonkowe nic tu nie kupisz.
Mogę tu pracować.
Zamiatać podłogę i porządkować rzeczy czy coś.
Wybacz. Nikt nie chce oglądać w tym przybytku wyczepistości
jakiejś sierotki Marysi.
Nawet nie masz klientów.
O tym mówię.
Proszę?
Przekonujący argument, ale nie.
Wciąż nie.
To kaseta twoich rodziców. Im idź suszyć głowę.
O nie.
Co robisz?
Co jest z twoimi oczami?
Nie mogę spytać rodziców.
Nie ma ich.
Nie ma, bo…
Bo co?
Nie płacz. Nie! Już!
Popatrz.
Przygotowałem się. „Linda Linda” The Blue Hearts.
Znowu na kasecie z AA, więc podwójnie wytrzeźwiejesz.
Dzięki, Anty.
Zatrzymaj kapsle i guziki.
I zmiataj.
„LINDA LINDA” – PO JAPOŃSKU?
Nie zmienimy wyznania.
Nie!
Jest pani córka?
- Niestety nie. - Cześć!
Cześć. Jestem Beverly Moody.
Mieszkam tam.
Ellen. Mieszkam tutaj.
- Co to miało być? - To nasza sąsiadka.
- Co robisz? - Trzeba się przywitać.
- Dokąd idziesz? - Jest samotna.
Z kim?
- Nie ma innych koleżanek. - O której wrócisz?
Spokojnie, za chwilę.
Wyjdziemy?
Ellen?
No dobra.
Chodź, Justin.
Chodź, on pójdzie za nami. Zawsze tak robi.
Bądź przed 15!
Dobra.
Wszystko z nim gra?
Z Justinem? Tak, wkręciłam go.
Zrobi wszystko dla zakładu. Nawet jeśli bardzo nie chce.
To niesamowite.
- Pokazać ci? - Jasne.
Justin.
Pobiegnij do Tukwili.
Nie ma mowy.
No weź, pobiegnij.
Daj spokój, nie chcę biec do Tukwili.
Założę się, że nie dasz rady.
Pożałujesz, Ellen!
Niesamowite.
To teraz stąd spadajmy.
Powinnyśmy…?
Odpuści koło stacji benzynowej. Tata go potem zgarnie.
- Masz rodzeństwo? - Nie. Jesteśmy tylko ja i babcia.
W New Jersey miałam ze dwa miliony kuzynów.
Nieźle. Czemu się przeprowadziliście?
Ze względu na tatę.
Nie podobało mu się tam w pracy.
Nowej też nie lubi,
ale mama nie chce, żebyśmy się włóczyli po kraju,
więc zostajemy tutaj.
Oprowadzał cię już ktoś po okolicy?
Nie. Nikt ze mną nie gada.
Oprowadzić cię? Mieszkam tu od zawsze.
Znam tu wszystkie psy, wiem, które można głaskać,
a które gryzą.
Ale możesz coś dla mnie zrobić?
Co?
Posłuchaj i powiedz, co to znaczy.
Dobra.
Droga jest długa i ciężka…
Jakiś koleś mówi o drogach.
Zaczyna się potem.
To po japońsku.
Ja jestem Tajwanką.
Sushi pieczone…
A oprowadzisz mnie i tak?
Tu mieszka dwóch panów, Les i Ray.
Ubierają psy w sweterki nawet latem.
Kiedyś zapytałam, dlaczego tak robią.
Ray odpowiedział: „Najpierw moda, potem wygoda, słonko”.
Najbardziej na całym świecie lubię zwierzęta w ludzkich ubrankach.
Ten róg jest słynny. Raz kręcili tu serial.
Policja zatrzymała gościa, a on: „Nie mam narkotyków”.
A gliny: „To co ta fajka robi na fotelu?”.
Więc zaczął uciekać,
a oni właśnie tutaj złapali go za kucyk i aresztowali.
A on tylko wrzeszczał: „Zadzwońcie do mojej starej!”.
Naprawdę tak było?
Oglądałam to z babcią, ale wyłączyła telewizor.
Czemu mieszkasz z babcią?
Bo moi rodzice odeszli.
Dokąd?
Zmarli, kiedy miałam dwa lata. Nie znałam ich.
- Jak zmarli? - W wypadku.
Jaką masz średnią?
Babciu!
Tak?
Mogę kogoś zaprosić?
Jestem Ellen. Mam dobrą średnią,
jestem szczepiona i nie mogę oglądać byle czego.
Dziadkowie przeżyli wojnę i głód, więc nie wolno mi narzekać na lekcje.
Rodzice ci o tym opowiadają?
Nie przepuściliby okazji, żeby przypomnieć, że życie to koszmar.
A boją się pluskwy milenijnej?
- Komputerowej? - Tak.
Nie. Tata ma nadzieję, że wszystko się usmaży
i wymażą się nasze długi.
A jeśli świat się skończy, przynajmniej nie będziemy dalej cierpieć.
Pyszności, pani Moody.
Dziękuję. To…
grillowana konserwa.
Pięknie czuć sól.
Pokazać ci coś fajnego?
Dobra.
- Dzięki, babciu. - Dziękuję, pani Moody.
Dziewczynki…
Nie wyglądają jak rodzice.
Mama rodziła jako 16-latka. Babcia podobnie.
Mówią o tym „dzieci rodzą dzieci”.
Przepraszam!
Masz szafkę z konserw?
Jeśli świat się zawali przez pluskwę, możemy tu przetrwać dziewięć miesięcy.
Twoja babcia traktuje to poważnie.
Nie chce, żeby coś nam się stało.
To ja z rodzicami.
Nie znałam ich,
ale ostatnio w nocy ktoś puszczał fajerwerki…
MIŁOSNY SZAŁ
…i znalazłam to.
To chyba znak.
Wiadomość do rodziców?
Tak. Ale nie jestem pewna, co chcą mi powiedzieć.
Muszę znaleźć wszystkie piosenki.
Mówiłaś babci?
Dziwnie reaguje, kiedy o nich pytam.
Wiem, że ich kochała,
ale chyba ma im za złe, że zepsuli sobie życie.
Poza tym dość ma na głowie.
Chyba mogę pomóc.
Jest taka aplikacja, Napster, z darmowymi piosenkami.
Skąd to wszystko wiesz?
Nie mam przyjaciół, więc dużo siedzę przy kompie.
- Którą piosenkę puścić? - Następną.
Muszę ich słuchać po kolei. To prawo składanek.
A jeśli jest jakaś wiadomość, muszę słuchać jej tak, jak ją nagrano.
Super. Dobra.
WYKONAWCA: THE KINKS TYTUŁ: BETTER THINGS
BRAK WYNIKÓW
No dobra.
Trzeciej nie znalazłam, ale udało się z następną.
To „I Got a Right” The Stooges.
Posłuchamy?
Naprawdę powinnam słuchać po kolei.
Kiedy chcę, mam prawo sobie pójść
Jak myślisz, co to znaczy?
Nie jestem pewna.
Brzmi jak mój wujek, który nie może rzucić palenia.
Kiedy chcę, kiedy tylko chcę
Kiedy chcę, mam prawo śpiewać Nieważne, co mówią
Chodź!
Mam prawo śpiewać, kiedy tylko…
- Jedziemy razem do szkoły? - Jasne!
Dziś moje urodziny?
- Jadę do szkoły z Ellen. - Chwila.
I tak jadą tam wielgachnym autem,
a tobie to oszczędzi 12 minut.
Zasługujesz na to.
Dobra. Całusy, na razie!
„Zostań w szkole!”
To rewolucja. Porządek świata zostanie wywrócony.
O’Leary obawia się, że strach przed pluskwą…
Beverly.
…może ogarnąć cały kraj.
Historia pokazuje, że istnieje realne ryzyko…
SKLEP ANTYMATERIA
„Kondensator s.”
„Anty”.
Co ona tu robiła?
Oni wydali tylko jeden album i nie da się go dostać.
A ta „piosenka, która przypomina mi dzień na wzgórzu”?
Nie wiem, co to.
Szukałam w Internecie, ale nic nie znalazłam.
Ostrzeżenie. Jeśli nie chcesz za maskotkę ptaka kujona,
nie zadawaj się z nią.
Donny, ona nie rozumie.
No. Ty jesteś sowim paszczurem, a ona śmierdzącą sierotą.
Więc głosuj na żbika…
Ej, Donny.
Nabijamy się z nich za kujoństwo i brak kablówki.
Sorki, Steven.
Wporzo. Spadamy.
A więc można jeździć na wózku i być świnią.
Mam!
Każdy może być świnią. To fundament tego kraju.
Wagarowałaś kiedyś?
Rozmnożyłaś się?
Przestraszyłeś się?
Ani trochę.
Uwielbiam się budzić z wioską przeklętych nad głową.
To jest Ellen.
- Cześć. - Właśnie się poznaliśmy.
Fajne włosy w nosie.
Dzięki. Pasują do paznokci.
Poproszę kolejną piosenkę.
Babeczki. Łapówka.
Tobie też mam coś nagrać?
Nie. Tylko jej pomagam.
No dobra.
- The Quick. - Tak.
Ustaw się w kolejce. Od lat ich nie wydają.
- Nie wydają? - Nie idzie ich dostać.
Wyprodukowali tylko 1000 egzemplarzy.
Gdzieś ją znajdziemy. Poszukam jeszcze w sieci.
Po prostu czuję, że wiadomość od moich rodziców się wymyka.
Nie martw się. Chodźmy.
Cześć! Jak minął dzień?
Jak to dzień.
„Kondensator s.”
Co ty knujesz, Bev?
Michaela Boltona nie mamy.
Może powinniście.
Przyciągnąłby jakichś klientów.
Dobra, luz.
Nie jesteś Larrym.
Bo zwykle to Larry…
dostarcza nam listy.
Nic.
Pozdrowię Larry’ego.
Dobra.
- Patrz. - Odwrót.
Nagapiłyście się już?
Tak.
The Quick!
Tam jest.
Nie możesz ot, zagadać. Jest jak dzikie zwierzę.
Trzeba zacząć powoli. Zbudować zaufanie.
Chyba jest samotna. Nienawidzą jej bardziej niż nas.
Ale ona ma to gdzieś.
Niemoty.
Sprawdzisz coś dla mnie?
Dlaczego?
Bo mam pewien pomysł.
KOREKTOR
Nie gap się, bo cię strzelę.
Znowu mamy wtorek. Gotowi na trochę mowy wiązanej?
Chociaż według mnie poezja to mowa wyzwolona.
Kiedyś kogoś to rozśmieszy.
Nicole Jones.
Pochwal się.
A mogę znowu ja?
Znowu o psach?
To coś nowego. Czemu nie?
Podziel się bólem, Moody.
Frajerka.
Gdzie się podziali Wszyscy frajerzy roku?
Często się zastanawiałam Gdzie oni zniknęli?
Obudziłam się A rodzice kotłowali się na kanapie
Zwijali bibułki, imprezowali Wyciągnęli moją płytę KISS
Mama jest spoko, tata jest spoko
Są tylko trochę dziwni
Poddaj się, poddaj się Ale nie gub siebie
Znajome, ale prowokujące.
Jak się nazywał ten wiersz?
„Tania sztuczka”.
- Nabijasz się z Cheap Trick? - Nie, ja…
To niedoceniani geniusze!
Totalnie!
To zespół na piątkę! Z plusem!
Na szóstkę z plusem! Pozwijmy ich!
Co ty gadasz?
Nie wiem. Samo się jakoś mówi.
Moi rodzice zmarli.
I co?
Uwielbiali The Quick.
Chodź, dziwaczko.
- Co tu robisz, śmierdzielko? - Pokazuję jej badziewny zespół.
Stul dziób, bo cię strzelę, pryszczata.
Ja cię strzelę!
Muzykę mam w środku.
Ciołek ukradł mi płytę.
Stań na czujce. Gdyby wchodził, krzycz albo coś.
Chwila.
Gdzie one są?
A ty to kto?
Nicky?
- Co tam robiłaś? - Odzyskiwałam swoją płytę.
To moja płyta.
Przestań, Kyle!
Złamiesz płytę!
Potrzymaj, a ja dam mu w ryj.
Puszczaj, Kyle!
Przestań!
Co tu się wyprawia, do licha?
Ile razy mam powtarzać, że to nie jakaś speluna?
Jak chcecie się bić, to z zasadami.
Cześć. Przesuń ze mną kanapę.
Wstawać.
No już.
Chodźcie tu.
Bez wyrywania włosów, gryzienia i bicia w twarz.
A teraz… walczcie!
No chodź.
- Hej, mamo. - Co?
To było oszustwo!
Błagam, to twoja siostrzyczka. Nie bądź wymoczek.
A ty…
Chodź i przytul staruszka, zanim cię strzelę.
Kyle.
I co było dalej?
Zgrała mi piosenkę.
Zaprzyjaźniłaś się z największą kozaczką w szkole.
Tego nie wiem, ale poszłyśmy razem na wagary,
a na pożegnanie kiwnęła mi brodą…
- Patrz, to koza. - I sowogłowa.
Cześć.
Cześć. Nie zbliżaj się, bo przejdziesz smrodem kozich rzygów.
Już śmierdzę kozimi rzygami. Co rano się w nich kąpię.
Oszczędza wodę i wygładza cerę.
Wpadniecie po szkole?
Tak.
Skąd bierze kozie rzygi?
No dobra, kochana. Kolacja w lodówce. Wrócę późno.
Pamiętaj, nikomu nie ufaj.
Dobra.
- Zamknij drzwi. - Dobra.
Kocham cię.
Twoi rodzice musieli być wporzo. Prawie nikt nie zna The Quick.
A ta? „Piosenka, która przypomina mi dzień na wzgórzu”?
Nie wiem. Masz więcej wskazówek?
Nie. Tylko tę listę.
Może twoja babcia wie?
Babci nie może spytać. Jesteśmy z tym same.
- Włosy mi się nie ruszają. - Tak ma być.
Musi być ktoś inny, kto znał twoich rodziców.
Nie bardzo.
To nie wiem, jak mamy ją znaleźć.
- Pokazać wam? - Tak.
- Dobra. Gotowe? - Tak.
Obróćcie się.
Rany!
- Zabawimy się? - Ale cool.
Którędy dziś iść do szkoły?
Którędy nie pójdę Oni i tak będą na mnie czyhać
Przewrócą mnie i pobiją A kiedy…
Mała! Jesteś w piwnicy?
PROJEKT GRUPOWY! WRÓCĘ NA KOLACJĘ! — BEV
Ile razy ci mówiłem, frajerko? Masz tu nie włazić!
- Ale cię… - Nie!
- Przestań. Chodź. - Chodźmy.
Wszyscy szykują się na najgorsze.
Głównym problemem jest pluskwa milenijna.
Czterystu bankierów w Jersey będzie odbierało telefony od inwestorów.
Pizzeria Domino’s obiecała 120 tysiącom pracowników…
OSZCZĘDNOŚCI NA STUDIA BEVERLY
SPODZIEWANE CZESNE: 38 500 DOLARÓW
Cześć. Joe, mówi Gail.
Wezmę tę trzecią zmianę.
A ten?
Taki sam mam na sobie.
Nieprawda. Ten jest…
żółty.
I jest…
Dobra, nie. W porządku.
Bardzo jesteś ostatnio zajęta.
Ten projekt do szkoły strasznie daje mi w kość.
No tak.
Może zasługujesz na nagrodę.
Wybierz, co chcesz.
Mogę?
Możesz.
O ja cię, ten sklep wymiata!
O nie.
Nie.
Nicky to uczennica jak każda inna.
Wydaje się straszna, ale jest fajna.
Jakaś podejrzana.
Tuńczyk.
Wcale nie.
Ale ludzie tak myślą, więc nas nie zaczepiają.
Rodzice pozwalają jej ubierać się, jak chce.
W trzeciej klasie przez cały rok chodziła w kostiumie wampira z Halloween.
Możemy powiększyć twój kostium Teletubisia.
Bardzo śmieszne.
Mama nosiła, co chciała.
Owszem. I wiemy, jak to się skończyło.
Nakryj do stołu.
Ja nie wiem, jak to się skończyło.
Chcę wiedzieć coś o mamie.
Może nie była dobrą uczennicą czy córką, ale…
Była dobrą córką.
Ale była moją mamą.
Chcę wiedzieć, jaka była.
Lubiła lody? Miała łaskotki? Jak wieszała papier toaletowy?
Lubiła lody.
- Dobra! - Tak.
Cudownie! Ja też lubię!
- Świetny początek. - Fajnie.
Co jeszcze mi powiesz?
Jak brzmiał jej głos?
To było bardzo dawno temu.
Odpuśćmy to sobie, dobrze?
Przypali się.
NAJPIERW LEKCJE
Babciu!
To rzeczy twoich rodziców?
Tak. Babci zrobiło się głupio.
- Twoi rodzice byli super. - No. Dziwne, że ja nie jestem.
Czasem to przeskakuje pokolenie.
Patrzcie, pisała piosenki.
A raczej wymazywała.
KIEDY SIĘ NIE UKŁADA
Co się stało?
Po co im był krem z kukurydzy?
Ja go lubię.
Nigdy nie próbowałam.
- Znalazłam! - Co?
„Piosenka, która przypomina mi dzień na wzgórzu”.
„Siedemnasty kwietnia.
Pierwsza randka z Zackiem.
Weszłam po 1000 stopni, huśtałam się i dotknęłam nieba.
Puściłam »More Than This«.
Nienawidzę się za to, co powiem, ale chyba się zakochałam”.
Co to jest „More Than This”?
Nie wiem. Musimy posłuchać.
Możemy zrobić więcej.
Chcesz poznać rodziców?
Musisz żyć tak jak oni.
- Zjeść krem z kukurydzy? - Tak, zjeść krem.
Nie, nerdy.
Wejdziemy po 1000 stopni. Puścimy piosenkę.
Pohuśtamy się do nieba, cokolwiek to znaczy.
Jakie 1000 stopni?
Na cmentarzu. Jest nawiedzony.
I jest daleko.
- No… - Babcia zna każdy skrót w mieście.
Znajdę optymalną trasę.
Ta trasa nijak nie była optymalna.
No.
CMENTARZ
Jak bardzo jest nawiedzony?
Jeśli się boisz i chcesz zawrócić, to luz.
Podobno prawda odstrasza duchy.
Dopóki mówisz o sobie prawdę, nie mogą cię skrzywdzić.
- To azjatyckie wierzenia? - Anne Rice.
Nazywam się Beverly Moody.
I zdaje mi się, że śmierdzą mi stopy.
Nie to miałam na myśli.
Jestem ciekawa, czy stopy moich rodziców śmierdziały
czy pięknie pachniały.
I czy mieli fajnych znajomych.
I czy by się ze mną zaprzyjaźnili.
Gdyby mnie teraz poznali.
Jeśli są tu jakieś duchy, które ich znają… Polubiliby mnie?
Irracjonalnie boję się filmu E.T.
Mam bezdech senny.
Co to jest?
Na widok jego pomarszczonego ciałka zbiera mi się na wymioty.
Raz formalnie umarłam na 45 sekund, dopóki mnie nie wybudzili.
Kręci mnie prowadzący Koła fortuny.
- Co? - Serio?
Nie oceniajcie. Chodźcie.
Nie znoszę rodzynków.
Z głębi duszy.
- Zadzierają mi się skórki. - Głębiej!
Nie mam jeszcze okresu, a wszyscy myślą, że tak.
- Serio? - Tak?
Mama co miesiąc zostawia mi pudełko tamponów,
a ja udaję, że ich używam, ale…
tak szczerze, to trochę mnie to przeraża.
Raz ukradłam tampon babci i włożyłam go do szklanki wody.
Zrobił się gigantyczny.
W życiu tego nie użyję.
Nie ma mowy. Przeczekam okres w łazience.
Totalnie myślałam, że masz już okres.
Po prostu jestem humorzasta.
Cześć, Humorzasta. Ja jestem Beverly.
Dobre.
Lubię was.
Bardzo.
Ja też. Bardzo.
No. To prawda.
Patrzcie.
Ale wypas!
Huśtawka!
Ale tu jest super.
Gotowe huśtać się do nieba?
Więcej, niż to
- Wygląda na mądrego. - Aż chce się kupić samogłoskę?
No weź!
Zakochana para…
Dosyć! No weź!
Powiedz, co może być lepsze niż to
Nie można mieć więcej…
Barwena!
Co?
To powinna być nasza szkolna maskotka.
Nie jesteśmy Sowami ani Żbikami.
Jesteśmy Walecznymi Barwenami.
Ale zarąbiste!
- Jak ty to wymyśliłaś? - Samo mi wpadło do głowy.
Ale by było super pobić Stevena i jego lamerskiego żbika.
- Totalnie. - No.
Gdyby na pierwszej randce ktoś mnie tu zabrał…
Ja bym za niego wyszła.
Twoi rodzice byli super.
No. Nie wiem, czy oni by mnie lubili,
ale ja ich chyba lubię.
Wiesz, że nie można mieć więcej niż to
Boże!
Powiedz, co może być lepsze niż to
Nie można mieć…
HUŚTAWKA NA WZGÓRZU
Więcej niż to
Nie można mieć więcej niż to
PRZYJACIÓŁKI NA WZGÓRZU
DLA MAMY
Z TOBĄ KAŻDY DZIEŃ JEST NAJLEPSZY
ZESZYT KOMPOZYCJI — KIM MOODY
Co się dzieje?
Faza druga projektu!
A ile jest tych faz?
Dziewczynki?
Którędy dziś iść do szkoły?
Którędy nie pójdę Oni i tak…
I co myślicie?
Wypas.
- Sto przypinek to za dużo? - Co ty?
W życiu. Zrób 200.
Robi się, psze pani.
Jesteś tylko pupilkiem nauczycielki
Pamiętaj, że jesteś Tylko pupilkiem nauczycielki
Jestem o głowę przed resztą klasy
Tak, wiem, wiem, wiem
Znam się na słowach Znam się na matematyce
Tak!
Znam się na tym i na owym
I wiem, co ona powie
Kiedy wyjdziemy dziś z klasy
Pamiętaj, że jesteś Tylko pupilkiem nauczycielki
Pamiętaj
Wiem, wiem, wiem
Tak!
Wyczesane przypinki.
Dzięki! Nikt mnie nigdy nie zauważa.
W czwartej klasie myślałam, że jestem niewidzialna.
Waleczne Barweny górą!
Potrzebujemy więcej przypinek.
Zostały tylko trzy piosenki.
Ale przy „The Wrong Song” nie ma nazwy zespołu.
Mam jedną. „Crash Right Through It” Murderous Ambersons.
Widziałam tego kolesia.
Serio?
Nie zmienił fryzury.
No.
- Co jeszcze piszą o zespole? - Spójrzmy…
Dobra.
Rozpadli się.
Teraz nazywają się Wes Kelly Band.
I…
za tydzień grają w barze Podglądacz.
Musimy tam iść.
On znał moją mamę.
Mogę go o nią zapytać.
Rodzice raczej nas nie zawiozą na punkowy koncert w barze Podglądacz.
Wiem, kto nas weźmie.
Czad. Moja ulubiona klientka.
A z nią kolejna znajda.
Zakładacie gang?
Znasz Wes Kelly Band?
Może. A co?
Podwieź nas na ich koncert.
Proszę?
Jasne.
- Czyli zgoda? - Pewnie.
Chyba tego nie zrobi.
Lubię tę nową. Czai bazę.
Co robicie?
- Idźcie do domu. - Oglądamy sobie.
Ogląda się przez okno.
Wchodzi się po to, żeby coś kupić.
Może kupię.
Boże, płyta Britney Spears!
- Ja cię! - O Boże!
Nie…
Ale super!
Nie mamy Britney Spears. Wpadnij innym razem.
Faktycznie, to Germs.
Mój błąd.
Śmiecie mnie szantażować?
O czym ty mówisz?
Wypad! Albo wezwę policję.
Za to, że szukamy płyty Britney Spears?
Ciekawe, po czyjej stronie staną.
Znalazłaś ją?
- Nie próbuj. - O Boże, płyta NSYNC!
- Boże, NSYNC! - Pokaż!
- Nie. - Ale przystojny!
Anty, stary…
Idę do konkurencji.
Pozdrów ode mnie Boba.
Nie wsiada się do aut z obcymi.
Ale ty jesteś moim przyjacielem.
A ja wezmę gaz pieprzowy i scyzoryk, więc lepiej nie bądź zbokiem.
To ważne, Anty.
Proszę.
O Boże.
Szybko.
Nie obudź młodego. Uczepi się nas.
- Dobra. - Ostrożnie!
- Tędy. - Chodź.
- Anty! - Szczyle na tył.
Nie.
Wiesz, że masz tu z 50 puszek coli?
A wiesz, że tu się nie gada?
A wiesz, że jedzie tu grzybami?
A wiecie, że jedziemy na Wesa Kelly’ego?
Wes Kelly!
Hej. Chwila. Słyszycie to?
Cisza. To lubię.
Wyluzujcie.
Anty! Z pięć lat cię nie widziałem.
A nawet 15.
Piętnaście.
Gdzie cię nosiło?
Zerwałem z tym. Jestem trzeźwy. Mam prawdziwą robotę.
Przykro słyszeć.
- No. - Szkoda.
To twoje dzieci?
Tak. Moje małe aniołki.
- Są pełnoletnie? Młodo wyglądają. - One? Pewka.
Wszystkie mają 18 lat.
To trojaczki.
No dobra, spoko. Wchodźcie.
- Miłego. Zostań z rockiem. - Miło było.
A więc siostry, c’nie?
- Tak, mózgu. Siostry, c’nie. - Spoko.
Zostańcie z rockiem.
Bawcie się.
Hola! Pozwoliłem podejść?
Zasady. Trzymacie się razem, nie gadacie z obcymi.
Mam wiedzieć, gdzie jesteście.
Oglądamy koncert, gadacie z zespołem, idziemy.
Gdzie ona idzie?
Zrozumiano?
Każdy koncert tak wygląda?
Od 15 lat nic się nie zmieniło.
Możemy iść na przód, tato?
Tylko mnie tak nie nazywaj.
Pójdę po colę.
Chodźmy!
Nie jestem twoim przyjacielem Nie jestem twoim wrogiem
Nie wpisuję się w szufladki Które dla mnie przygotowałaś
Widziałaś moją postać Widziałaś mój kształt
To ten?
To tylko posąg, który musi skruszeć
Dobra. To tańczmy.
Dalej, tańczcie. Tak.
Wciąż udaję Że nie jesteś dla mnie zagrożeniem
Ale z całych sił próbuję Stać się tym, za kogo się podaję
Wszystko jest za darmo Ale ja notuję punkty
Jestem zgorzkniały Ale kurczowo trzymam się drzwi
Gdzie poszła Nicky?
Nie wiem.
Odejdź
Tam, na górze!
Siemka!
Hej, Nicky!
Nicky!
…wierzyć, że potrzebujesz więcej
I jesteś wolny…
Koniec z falami, koniec z tańczeniem.
- Ty idź na falę. - Nie! Ja nie…
Kurczowo trzymasz się drzwi
Ale super.
A na koniec jeden z naszych staroci.
Nazywa się „Crash Right Through It”.
Wyróżniasz się w tłumie
Światło podąża za tobą
Lśnisz niczym wieżowiec o zmierzchu
Przy tobie neony blakną
Ruchliwe ulice Przyjmują rytm twojego serca
Niczym orkiestra marszowa w centrum
I dziękuję losowi Bo nie ma drugiej takiej jak ty
Cały mój świat się zmienił Kiedy ty się na nim rozbiłaś
Wszyscy gubimy się we mgle
Ale ty olśniewasz…
Dziękuję.
…kolorami niczym świt
Jak pryzmat rozsiewasz swój blask
Cały świat jest lepszy Gdy ty po nim kroczysz
Wypad.
Chodźcie.
- Idź. - Uwaga na gitarę.
Co?
Albo ja się starzeję, albo laski są coraz młodsze.
Oblech. Moja przyjaciółka chce ci pokazać zdjęcie.
Tak. Byłeś w zespole Murderous Ambersons.
Mam waszą piosenkę. Jest super.
Super. Masz moje zdjęcie.
Znasz tę dziewczynę, z którą tu jesteś?
Nie.
Możesz się przyjrzeć?
Ty, faktycznie ją znam.
Pisała zarąbiste piosenki.
Ale zakochała się w jakimś frajerze i zaciążyła,
więc wszystkie marzenia…
Co za błąd.
- Co z nią? - Nie pytaj.
Nie może być tak źle. Rockmani bywają świniami, ale…
- Nazwał jej mamę przegrywem. - Możemy wracać do domu?
Dobra.
Tak. Super.
Zaraz wracam. Sekundkę.
Był straszną świnią.
- Stary pryk. - Pewnie nawet jej nie pamiętał.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że to twoja mama.
Ale…
spotykam wiele lasek…
Dobra!
Twoja mama zapadała w pamięć.
Świetny głos, bardzo muzykalna.
Gdyby została w biznesie, mogłaby daleko zajść.
Ale rzuciła muzykę i więcej się do mnie nie odezwała.
Może i słusznie.
Boże!
Kim ty dla nich jesteś?
Nikim.
I nigdy o tym nie wspomnimy.
- Pasy. - U mnie nie ma.
Fakt. Trzymaj się Ellen.
Moody.
Słuchaj, dzisiaj stało się, co się stało.
Ale musisz pamiętać, że tacy ludzie,
przegrywy, frajerzy…
przez całe życie będą próbowali mówić ci, kim jesteś i co masz robić.
Nie pozwalaj im.
Dzięki, Anty.
Wiem, że ty się tam męczyłeś, ale fajnie było cię bliżej poznać.
SKŁADANKA… NOWE POCZĄTKI
BŁĄD… NOWE POCZĄTKI
Dziś ostatni dzień głosowania.
- Pamiętaj zagłosować. - Sowa albo żbik. Jeden głos na ucznia.
Oceniłem wasze kartkówki.
Bev.
- Nie możemy się poddać. - To był głupi pomysł.
Tak mówisz, ale…
Nie było żadnej wiadomości! Nagrali durną kasetę i tyle!
To wy za to odpowiadacie?
Barwena na głowie Homera?
Obraziłyście jednego z najsłynniejszych poetów.
Z nikogo się nie nabijałyśmy. Barweny są super.
A to skandaliczny akt wandalizmu.
- To nie my. - Właśnie.
- Niezale… - Barweny górą!
Unieważniamy głosy na waszą trzecią maskotkę.
To niekonstytucyjne!
Polityki w to nie mieszajmy.
A teraz wracajcie na lekcje.
Beverly.
Mogę na słówko?
Rozumiemy okoliczności,
więc ten jeden raz ograniczymy się do ostrzeżenia.
Ale, młoda damo…
myśl o przyszłości.
Babciu.
Jesteś szczęśliwa?
A co to za pytanie?
Nieważne.
Nie chcę o tym rozmawiać.
To narkotyk?
Oglądam telewizję.
Wiem, że w takich sklepach handluje się narkotykami.
Pani od Moody.
Tak.
Co to jest ten „kondensator s.”, który opychasz dzieciom?
Pani wnuczka szukała piosenki.
Musiałem coś wpisać do kasy,
więc wybrałem coś, co stanowiło sarkastyczny komentarz do sytuacji,
a zarazem hołd dla najlepszego filmu wszech czasów, Powrotu do przyszłości.
Rachunek nie mógł być pusty, więc napisałem „kondensator s.”
„Kondensator strumienia”.
Nie chcę, żeby Beverly się tu szlajała.
I masz nie sprzedawać jej żadnych kondensatorów ani niczego.
Z radością, paniusiu.
- Super. - Bo przynosi mi same kłopoty.
Słucham?
Powiem ci coś. Wcześniej było z nią w porządku.
Miałyśmy codzienne rytuały, lubiła swetry…
Chyba lubiła.
Uśmiechała się.
Cały czas się uśmiechała.
To na pewno przez muzykę.
Wiadomo, że od rock’n’rolla czci się Szatana i nienawidzi swetrów.
To nie śmieszne.
Proszę pani!
Pani babciu.
Lubię Beverly.
Sam nie wiem czemu.
Jestem ostatnią osobą, która powinna dawać rady,
ale widać, że ona czegoś szuka, i…
może warto wyluzować.
To wszystko?
To twoja rada?
Wyszedłeś tu, żeby mi powiedzieć, żebym wyluzowała?
No. Tak jakby.
Może powinnam jej na wszystko pozwalać?
Tak. Może w wieku 15 lat zajdzie w ciążę, a potem umrze w wypadku samochodowym.
Bo tak to wygląda.
Tak się dzieje, kiedy się „wyluzuje”.
Ludzie umierają, panie sprzedawco płyt.
Dzięki za radę.
Żbiki!
- Czemu nas olewasz? - Czemu za mną łazicie?
- Jesteśmy przyjaciółkami. - Na pewno?
Odkąd trzymamy się razem, spadły mi oceny,
mam sekrety przed babcią,
pierwszy raz byłam u dyrektora na dywaniku
i odkryłam, że zrujnowałam rodzicom życie.
Jak każde dziecko. Dlatego przyjaciółki…
Nie jesteśmy przyjaciółkami!
A jeśli, to dlatego, że wszystkie jesteśmy frajerkami.
Nie zmarnuję wszystkiego, co zrobiła moja babcia,
żeby popełniać te same błędy co mama…
Twoja mama nie popełniła błędu.
Co? Popełniła masę błędów. Popatrz tylko na nią.
Barweny rządzą!
Beverly.
Państwo Gonzalez,
chciałbym porozmawiać o tym, jak Steven dręczy kolegów.
Chwila. Co?
Dziękuję.
Nie. Nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie wyjaś…
Zawieszona? Nie. Masz szlaban.
Dobra.
Masz turboszlaban. Nie wolno ci się spotykać z koleżankami.
- Dobra. - Nigdy.
Dobra.
Ty jesteś tą udaną.
Widać jestem kolejną pomyłką w długiej linii pomyłek.
O czym ty mówisz?
Zrujnowałam mamie życie, tak jak ona zrujnowała je tobie.
Nie, Beverly…
Mylę się?
Wszyscy w tej rodzinie są albo nieszczęśliwi, albo martwi.
Marsz do pokoju.
Cudownie. Znowu udało ci się uniknąć rozmowy o mamie.
Dałam ci całe pudło jej rzeczy. Czego więcej chcesz?
Chcę wiedzieć, czy lubimy to samo.
Kogo to obchodzi?
Może wtedy bym wiedziała, czy by mnie lubiła!
Oczywiście, że tak.
Musiała mnie kochać, ale lubić nie.
Ja cię lubię.
Na pewno?
Kiedy ostatnio cię rozśmieszyłam?
Kochanie, jestem zbyt zajęta, żeby się śmiać.
Wiem.
I wiem, że wszystko robisz dla mnie,
ale czasem czuję się, jakby…
jakby…
jakbyś zupełnie mnie nie znała.
Boże.
SKLEP Z PŁYTAMI ANTYMATERIA
Chętnie.
Od jak dawna jesteś…
Wkurzony? Samotny?
Tutaj.
Tutaj…
Szesnaście lat.
Listonoszka roku?
Jedenaście lat z rzędu.
Poza rokiem ’96.
Dali nagrodę Earlowi Boggsowi. Miał raka, no więc… tak.
Muszę zapytać.
Naprawdę myślałaś, że sprzedaję narkotyki?
Nie.
Może. Nie wiem.
Nie musisz się o to martwić z Beverly.
To dobry dzieciak.
Strasznie jest męcząca,
ale to dobry dzieciak.
Robisz dobrą robotę.
To świetne dziecko, ale żadna w tym moja zasługa.
Wchodzi w wiek, w którym…
nie wiem jak sprawić, żeby wciąż była dobra.
- Lepiej już pójdę. - Ja…
Ja też straciłem bliskich
i zmarnowałem całe lata, zanim to przepracowałem.
Z perspektywy czasu…
najbardziej żałuję tego, że ukrywałem się przed bliskimi.
Przestałem ich zauważać i pozwalać im zauważać siebie.
Dzięki za colę.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Wezmę to. - Dobra.
Zachowam to.
Dobra.
- Cześć! - Cześć.
Dawno nie widziałam cię na dworze.
No. Zawieszenie.
Mam się z tobą nie zadawać, bo możesz mieć zły wpływ.
Ale namówiłam brata, żeby wykąpał się w maśle,
i rodzice zapomnieli o moim podatnym na wpływy umyśle.
Mama ciągle czyści mu uszy z margaryny.
No.
Mam kolejną piosenkę.
Zachowaj ją. Podarowałam sobie to.
Nicky mówiła, że tak powiesz, ale powinnaś jej posłuchać.
Dzięki, ale…
Bev.
Nie możesz się poddać.
A jeśli chcą ci coś powiedzieć?
Może to magia?
To nie magia, Ellen. Oni po prostu nie żyją.
Beverly!
Wiadomość dla ciebie.
- Nazywa się „Better Things”. - The Kinks.
Życzę ci błękitu nieba
Oby jutro przyniosło lepszy czas
Niech wszystkie zwrotki się rymują I refreny będą jak najlepsze
Wiem, że po wątpliwościach i smutku
Wkrótce nadejdą lepsze dni
Wiem, że czeka cię mnóstwo dobrych rzeczy
Przeszłość minęła Powiedziała już swoje
Wypijmy za to, co niesie przyszłość
Wiem, że jutro czeka lepszy dzień
Nie złapiesz mnie, Ellen!
- Pa, Bev. - Pa.
Pa!
Dopadnę cię, Justin!
Ja cię dopadnę, Ellen!
DO WYRZUCENIA
ZESZYT KOMPOZYCJI — KIM MOODY
Beverly?
- Babciu. - Posłuchaj…
Przepraszam.
Nie. Nie powinnam…
Nie, ja…
Nie mam pojęcia o byciu mamą.
Ale twoja mama…
Twoja mama wszystko widziała, słyszała i czuła.
I dla wszystkich była miła.
Strasznie się bałam, kiedy byłam w ciąży,
a potem pojawiła się twoja mama i napełniła moje życie…
kolorem.
I muzyką.
I śmiechem. Całą masą śmiechu.
Potrafiła w nanosekundę przejść od śmiechu do płaczu.
A ja to kochałam.
Ja…
przestałam starać się być jej mamą
i po prostu się nią cieszyłam.
A kiedy zmarła…
nie potrafiłam dostrzegać…
słyszeć i czuć tego samego.
Tak cię przepraszam.
Zapomniałam o najważniejszym.
Żeby się tobą cieszyć.
Mam coś dla ciebie.
Zdaje mi się, że szukasz tego.
A więc…
kiedy twoja mama odkryła, że jest w ciąży…
każdy mówił, że są za młodzi, ale twoi rodzice się nie przejmowali.
Byli tacy dumni, zestresowani i szczęśliwi.
Twój tata odpalił fajerwerki.
Siedzieli we dwoje za domem
i się przytulali, jak…
piękni idioci.
Tamtej nocy…
zaczęli pisać tę piosenkę.
- Hej, Beverly, tu mama. - I tata.
Jeszcze cię nie znamy, ale już wiemy,
że będziesz dwa razy bardziej cool niż my.
I oby równie dziwna.
Ta piosenka jest dla ciebie.
Nazywa się „The Wrong Song”.
Nie wiem, czy będziemy znać odpowiedzi
Na wszystkie twoje pytania
Ale będziemy przy tobie Aż wszystko się ułoży
I znajdziemy drogę Przez wszystkie katastrofy życia
Mój Boże.
Katastrofy
Tak, to ona.
Gdy się zjawiłaś, życie stało się lepsze
No dobra.
Zakochaliśmy się, zanim cię poznaliśmy
Brakujący element…
To ty. Mała tłuścioszka.
Jak piękne może być życie Razem z tobą
Nie przeszkadza ci Że nie jesteśmy idealni
Pod powierzchnią
Jesteś więcej niż warta trudów
Zawsze będziemy twoim domem Nigdy nie będziesz sama
Więc ruszaj na podbój życia I zrób zadymę
Cokolwiek zrobisz
Cokolwiek cię spotka
Raz wygrasz, raz przegrasz
Czasem zrobisz coś nie tak Ale z tobą nic nie jest nie tak
Trzy, dwa, jeden.
Siostry, C’Nie!
- To mój malec. Przepraszam. - Do siego roku!
Dobra, wystarczy ci tego.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Chodź.
Cześć.
Edward.
Tak mam na imię.
Wiem.
Pracuję na poczcie.
No tak, faktycznie.
Edward to… To ładne imię.
Tak myślisz?
Tak.
Dziękujemy za przyjście na koniec świata
i na koncert naszego zespołu, Siostry, C’Nie!
SIOSTRY, C’NIE
Tak!
Ellen!
Cześć, Justin.
To nasz pierwszy koncert.
Morda, Kyle.
Pierwszy utwór dedykujemy pani Moody.
Mnie?
Raz, dwa, trzy!
Bawimy się prawie w każdą noc
„Dancing in the Moonlight”!
Uwielbiam tę piosenkę.
To nadprzyrodzona rozkosz
Wszyscy tańczą w blasku księżyca
Zatańczymy?
- Nie. - Dawaj. Czuję tę nutę.
- Możemy patrzeć. - No weź.
- I zatańczymy. - Niech będzie.
- Dobra. - No.
Parkiet czysty. Dzięki.
…są wyluzowani Wszyscy się bawią
Odsunąć się. Tutaj.
…tańczą w blasku księżyca
Tańczą w blasku księżyca Wszystkim jest ciepło i przyjemnie
To wspaniały, naturalny widok
Wszyscy tańczą w blasku księżyca
Lubimy się bawić, nigdy się nie kłócimy
Nie da się tańczyć i być sztywnym
To nadprzyrodzona rozkosz
Wszyscy tańczą w blasku księżyca
- Anty, zastąp mnie! - Dobra.
- Babciu! To dla ciebie. - Dla mnie?
Byłaś świetna!
Już prawie północ!
Odliczajcie!
Dziesięć!
- Dziewięć! - Osiem!
- Babciu? - Tak?
Myślisz, że świat się kończy?
Nie. Dopiero się zaczyna.
Ja też.
…dwa, jeden!
Szczęśliwego nowego roku!
Tak jest!
Patrz!
- Szczęśliwego nowego roku. - Nawzajem.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Tańczą w blasku księżyca Wszystkim jest ciepło i przyjemnie
Nie wiem, czy będziemy znać odpowiedzi
Na wszystkie twoje pytania
Ale będziemy przy tobie Aż wszystko się ułoży
I znajdziemy drogę Przez wszystkie katastrofy życia
Katastrofy
Gdy się zjawiłaś, życie stało się lepsze
Zakochaliśmy się, zanim cię poznaliśmy
Brakujący element, z którym jest nas troje
Jak piękne może być życie Razem z tobą
Nie przeszkadza ci Że nie jesteśmy idealni
Pod powierzchnią
Jesteś więcej niż warta trudów
Zawsze będziemy twoim domem Nigdy nie będziesz sama
Więc ruszaj na podbój życia I zrób zadymę
Cokolwiek zrobisz
Cokolwiek cię spotka
Raz wygrasz, raz przegrasz
Czasem zrobisz coś nie tak Ale z tobą nic nie jest nie tak
Nie martw się o jutro
Jakoś sobie poradzimy Coś pożyczymy
Podejmij ryzyko, bądź odważna
A szczęście, które zgromadziłaś Będzie z tobą
Z tobą
Nie przeszkadzało ci Że nie jesteśmy idealni
Pod powierzchnią
Byłaś więcej niż warta trudów
Zawsze będziemy twoim domem Nigdy nie będziesz sama
Więc ruszaj na podbój życia I zrób zadymę
Cokolwiek zrobisz
Cokolwiek cię spotka
Raz wygrasz, raz przegrasz
Czasem zrobisz coś nie tak Ale z tobą nic nie jest nie tak
Nic a nic, nic a nic
Nie jest nic a nic, nic a nic
Nie jest nic a nic
Nie przeszkadza nam Że nie jesteś idealna
Pod powierzchnią
Byłaś więcej niż warta trudów
Cokolwiek zrobisz
Cokolwiek cię spotka
Raz wygrasz, raz przegrasz
Czasem zrobisz coś nie tak Ale z tobą nic nie jest nie tak
Napisy: Juliusz P. Braun