‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ปี 1999 สโปแคน รัฐวอชิงตัน)
‪ว้าว
‪แม่คะ พ่อคะ ‪หนูอยากให้พ่อกับแม่อยู่ตรงนี้ด้วยจัง
‪หรือขอแค่รู้เรื่องพ่อกับแม่มากกว่านี้
‪หนูมีคำถามเยอะแยะไปหมด
‪อย่างน้อยหนูก็รู้ว่าพวกเราสามคนชอบดูพลุ
‪เบฟ ตื่นเร็ว เดี๋ยวไปสายนะ
‪ตื่นรึยังจ๊ะ
‪ได้เวลาไปโรงเรียนแล้ว
‪คุณยายคะ ได้ดูพลุเมื่อคืนไหมคะ
‪ไม่ยักรู้เลยว่าจุดพลุในเดือนพฤศจิกายนได้ด้วย
‪เทสตี้วิปหมดซะแล้ว
‪พอหนูฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่เสร็จ ‪เราแวะไปซื้อที่ร้านเฟรดดี้สักแป๊บดีกว่า
‪หนูว่าโลกคงน่าอยู่ขึ้น ถ้าคนจุดพลุกันทุกคืน
‪คิดเหมือนกันไหมคะ คุณยาย
‪นี่ เราจะซื้อพลุมาจุดกันคืนนี้ดีไหมคะ
‪จ้ะ ดีเลย
‪เดี๋ยวไปแวะร้านขายพลุเถื่อนกัน
‪หลังจากที่เราไปสักคอคู่กันนะ ดีไหม
‪แม่มีรอยสักที่คอไหมคะ
‪แม่มีคอ แล้วก็มีรอยสัก
‪แม่ออกจากโรงเรียนกลางคัน
‪ทำทุกอย่างที่เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ทำซ้ำรอย
‪แปลว่าหนูต้องไม่มีคอเหรอคะ
‪ทำการบ้านเสร็จรึยัง
‪เสร็จแล้วค่ะ เหลือแต่กลอน ‪ที่หนูยังไม่รู้ว่าจะแต่งยังไงดี
‪แบบว่า… หนูจะแต่งกลอนเกี่ยวกับ ‪ชีวิตตอนนี้หรือชีวิตที่วาดฝันไว้ดี
‪หรือเกี่ยวกับสันติภาพของโลก
‪หรือเรื่องที่ถุงเท้าจะรู้สึกเหงาไหม ‪ถ้าอีกข้างหายไปในเครื่องอบผ้า หรือว่า…
‪ยายว่าไม่เป็นไรหรอก
‪บทกวีคือความคิดแปลกๆ ที่คนลืมเก็บไว้ในใจ
‪อ้อ อย่าลืมนะว่าอาทิตย์นี้ ‪ยายจะเริ่มทำกะเพิ่ม เพราะฉะนั้น…
‪หนูจะอยู่บ้านคนเดียวอย่างปลอดภัย ‪พร้อมกับล็อกประตูและทำการบ้านเสร็จเรียบร้อย
‪เด็กดี
‪มูดี้คนแรกที่จะได้เรียนมหา'ลัย
‪- ยายว่าเอาเบคอนให้หมูกินได้ไหมคะ ‪- ยายว่าเราสายแล้ว
‪ทุกเดือนเลย
‪น่ารักจัง
‪เบฟ
‪เบฟ ลูกเอ๊ย เร็วเข้า ‪ขึ้นรถได้แล้ว ไปกันเร็ว
‪เร็วเข้า เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ ‪ชาวบ้านรอจดหมายขยะอยู่ด้วย
‪เอลเลน
‪จัสตินขโมยแปรงของหนู ‪หนูเลยต้องไปขโมยคืนมา
‪ไปได้แล้ว
‪ไง
‪เอาละ เบฟ เร็วเข้า ขึ้นรถ ไปกันได้แล้ว
‪เวลาไม่เคยรอใคร
‪คุณกำลังฟังสถานีเคเอโอเอ็น
‪ใกล้จะสิ้นสุดปี 1999 แล้ว
‪เรากำลังคุยกันเรื่องที่ว่าบั๊กคอมพิวเตอร์วายทูเค
‪จะทำให้คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องหยุดทำงาน ‪และระบบยานพาหนะล่มหรือไม่
‪พรินซ์อาจพูดถูกก็ได้ ‪อาจจะหมดเวลาปาร์ตี้กันแล้ว
‪เป็นเด็กดีนะ อยู่แต่ในโรงเรียนล่ะ
‪"อยู่แต่ในโรงเรียนล่ะ"
‪เอาเลย สู้เขา แมวป่า สู้ๆ
‪(โหวตมาสคอตโรงเรียน)
‪สู้เขา แมวป่า สู้ๆ
‪ขอเสียงเชียร์ให้แมวป่าหน่อย
‪สู้เขา แมวป่า สู้ๆ
‪โหวตเลือกนกฮูกเป็นมาสคอตนะ ไม่เอาแมวป่า
‪อย่าลืมกรอกบัตรลงคะแนนเพื่อโหวตมาสคอต
‪เอาละ ทุกคน ได้เวลาแต่งคำคล้องจอง ‪ให้เปล่งแสงเรืองรองกันแล้ว
‪ครูหมายถึงเรื่องการประพันธ์บทกวี
‪จะแต่งกลอนให้ไพเราะอย่างไรได้ ‪หากไร้ซึ้งซึ่งความพยายาม
‪(กลอน: ภาษาอังกฤษ)
‪เอาละ ใครยังไม่ได้อ่านบ้าง
‪เบฟเวอร์ลี่ มูดี้ กับนิกกี้ โจนส์
‪อ่านให้ทุกคนฟังหน่อยสิ
‪เดี๋ยวหนู… อ่านเองค่ะ
‪อ่านซะทีสิ
‪มีหมาแถวบ้าน ‪ที่ฉันมักแอบเอาโบโลญญาให้กิน
‪เป็นหมาประจำถิ่น
‪เจ้าของชอบบังคับให้ใส่สเวตเตอร์ ‪แม้อากาศจะร้อนจนแทบแดดิ้น
‪ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะวีน
‪มีเจ้าหมาลาบราดอร์ขนเหลือง ‪ที่หูหนวก ตาบอด แต่แสนเชื่อง
‪ในที่ว่างหลังเซเว่นอีเลฟเว่น ‪มีหมาตัวหนึ่งต้องตายอย่างลำเค็ญ
‪เพราะมันเห็นกงจักรเป็นเนย
‪นั่นแหละค่ะ
‪จบแล้วมั้ง
‪เจ๋งดี
‪ออกแนวเอมิลี่ ดิกคินสันมากๆ
‪ถ้าเทียบก็คือสแกรี่สไปซ์ ‪วงสไปซ์เกิร์ลส์ของยุคนั้นน่ะ
‪เห่ย
‪เอาละ มาเรียนเรื่อง ‪การใช้คำอุปมาอุปไมยกันดีกว่า
‪- คำอุปมาก็คือ… ‪- เอ่อ…
‪ฉันขอปากกาคืน…
‪หนู… น่ารักดีนะ
‪หวังว่ามันคงไม่เป็นไรนะ
‪เหมือนเด็กทารกในห้องเรียน จะเป็นอะไรนะ
‪สตีฟเนเตอร์มาแล้ว หลีกไป เจ้าทึ่มทั้งหลาย
‪ถ้าไม่เลือกแมวป่าจะดึงกกน.
‪หลีกทางไป ไอ้หัวแดง
‪โอ๊ะ โทษที
‪พวก ยัยนั่นแปะสติ๊กเกอร์นกฮูกอยู่ใช่ไหม
‪(สตีเวน ‪โหวตแมวป่าถ้าไม่อยากเฉิ่ม)
‪ก็แหงละ พวกขี้แพ้ชอบนกฮูกกันทั้งนั้นแหละ
‪ได้กลิ่นไหม
‪เออ นั่นสิ กลิ่นอะไรเนี่ย
‪กลิ่นผมยัยนี่ไง
‪ผมกลิ่นเหมือนฉี่แพะหรือไม่ก็อ้วกแพะเลยว่ะ
‪แชมพูยี่ห้อเพรล กลิ่นทุ่งหญ้าฤดูใบไม้ผลิย่ะ
‪ทุ่งหญ้าที่แพะไปฉี่แล้วก็อ้วกใส่น่ะสิ
‪เด็ดว่ะ สตีฟ
‪รีบไปก่อนที่ฉันจะอ้วกดีกว่า
‪เฮ้ย เจนกินส์ ได้ข่าวว่าเธอทำให้พ่อแม่หย่ากันนี่
‪โดนสตีเวนเล่นแล้ว
‪ไง ยัยหนู วันนี้เป็นไงบ้าง
‪ก็เหมือนเดิม
‪เหมือนเดิม… ก็ดีละมั้ง
‪เอาละ กลับบ้านกันเถอะ
‪ห้องใต้ดินแปลงร่างเป็นหลุมหลบภัยไม่ได้หรอกนะ
‪คุณกำลังฟังสถานีเคเอโอเอ็น ที่กำลังช่วยคุณ ‪เตรียมตัวรับมือกับความหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น
‪(ของที่จะเก็บ - ของที่จะทิ้ง)
‪"มีแต่พวกขี้แพ้ที่ติดสติ๊กเกอร์นกฮูก"
‪อ๋อเหรอ ทีนี้ใครล่ะที่ขี้แพ้ ไอ้ขี้แพ้เอ๊ย!
‪ฉันน่ะเหรอโดนสตีเวนเล่น ‪แกสิที่โดนเบฟเบิ๊ดกบาล
‪เบฟ
‪- เบฟ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ‪- หนูไม่เป็นไรค่ะ
‪- คุณมูดี้ ยังอยู่ไหมครับ ‪- ค่ะ
‪ค่ะ มาร์วิน แน่นอนว่าฉันก็กังวลเรื่องวายทูเค
‪ถ้าเซิร์ฟเวอร์ของคุณล่มขึ้นมา
‪เงินที่ฉันเก็บไว้ให้หลานเรียนมหา'ลัย ‪ก็จะหายวับไปเลยนะ
‪ปรับให้ฉันเป็นลูกค้าระดับสามเถอะค่ะ
‪แม่กับพ่อนี่
‪(มิกซ์เทป "รักอลหม่าน")
‪โอเค
‪ไม่นะ
‪ไม่นะๆ
‪อยู่ไหนนะ
‪"เก็ตติ้งโนแวร์ฟาสต์" ‪โดยเกิร์ลส์แอตอาวร์เบสต์
‪"ทีเชอร์สเพ็ต" โดยเดอะควิก ‪"เพลงผิดพลาด"
‪พลุนี่
‪(แม่กับพ่อ)
‪ไชโย
‪(เบฟ มูดี้)
‪(เบฟเวอร์ลี่ มูดี้)
‪(มิกซ์เทป… การเริ่มต้นใหม่)
‪(ร้านแผ่นแอนตี้แมตเทอร์)
‪- หนูมาหาซื้อเพลงค่ะ ‪- ช่างบังเอิญเสียนี่กระไร เพราะพี่ขายเพลง
‪ไม่เลวนี่
‪นี่อะไรเนี่ย ‪"เพลงที่ทำให้นึกถึงวันที่อยู่บนเขา"
‪หนูนึกว่าเป็นชื่อเพลงซะอีก
‪ไปขโมยใครมารึเปล่า
‪ของพ่อแม่หนู แต่เทปมันพัง ‪หนูเลยอยากตามหาเพลงทั้งหมด
‪พ่อแม่เธอรสนิยมดีนะ
‪พี่มีบางเพลง
‪แต่เพลงนี้ไม่มี ใครก็ไม่มีหรอก
‪เอาแบบไหนดีล่ะ ซีดีหรือแผ่นเสียง
‪พี่ขอแนะนำเป็นแผ่นเสียง ถ้ามีสเตอริโอดีๆ นะ
‪มีแบบเป็นเทปไหมคะ หนูมีแต่วอล์กแมน
‪งั้นรอแป๊บนะ
‪มองหาอะไรอยู่เหรอคะ
‪รถเดลอเรียนของเธอไง
‪ตัวเก็บประจุฟลักซ์เสียอีกแล้วเหรอ
‪นี่ เธอจะย้อนเวลากลับไปยุค 80 ‪แล้วหยิบเทปมาแบบนี้ไม่ได้นะ
‪มีเงินไหมเนี่ยเราน่ะ
‪โอเค
‪โทษทีค่ะ หนูเหงื่อแตกน่ะ
‪เยี่ยมเลย
‪เยี่ยมจริงๆ
‪เอาละ เลือกมาหนึ่งเพลง
‪อยากได้เพลงไหน
‪เพลงไหนก็ได้ที่ดีที่สุด
‪เธอบอกว่าเป็นมิกซ์เทปไม่ใช่เหรอ
‪มันมาจากเทปรวมเพลงที่พ่อแม่หนูทำ
‪ใช่ งั้นเธอก็ต้องฟังเพลงเรียงลำดับตามนั้น
‪คืองี้นะ มิกซ์เทปก็เหมือนข้อความ ‪ที่คนทำส่งให้คนฟัง เข้าใจไหม
‪ไม่ได้สำคัญว่ามีเพลงอะไรบ้าง ‪แต่ต้องดูที่การเรียงลำดับเพลง
‪เสี้ยววินาทีที่เพลงเปลี่ยน จังหวะเปลี่ยน
‪ค่อยๆ เบาลง หรือค่อยๆ ดังขึ้น
‪เธอว่าไม่สำคัญงั้นสินะ โอเค
‪เอาละ "เก็ตติ้งโนแวร์ฟาสต์" ‪เกิร์ลส์แอตอาวร์เบสต์
‪เยี่ยม
‪เอามือออกซะ แล้วยืนตรงนั้นแหละ
‪ข้อความจากคนทำ
‪พี่อัดเพลงแรกลงในเทปเก่าให้นะ
‪ที่เหลืออัดการประชุมผู้บำบัดอาการติดสุราไว้ ‪พี่จะไม่คิดตังค์
‪เขาแนะนำดีนะถ้าอยากเลิกเหล้า
‪เอาละ ถ้างั้นก็คิดหนึ่งดอลลาร์ ค่าเทป
‪อีกหนึ่งดอลลาร์เป็นค่าแรง
‪แล้วก็ทดสี่ จะได้ทฤษฎีบทพีทาโกรัส
‪บวกค่าภาษีอีกก็จะได้ใบละห้าดอลลาร์ชื้นๆ ‪กับอีก 63 เซ็นต์พอดีเป๊ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เยี่ยม ทีนี้ก็ออกไปได้แล้ว
‪เออใช่
‪หนูชื่อเบฟเวอร์ลี่ มูดี้นะ พี่ชื่ออะไรคะ
‪แอนตี้
‪แอนตี้เหรอคะ
‪แอนตี้อะไรล่ะ
‪ก็แอนตี้ทุกอย่างนั่นแหละ
‪รวมถึงเธอด้วย
‪เอาละ
‪ไง พวก
‪ถ้ายายจะหูหนวกเพราะเพลงเพลงเดียว ‪ยายจะเลือกเพลงอะไรคะ
‪เดี๋ยวนะ นี่หูยายจะหนวกแล้วเหรอ
‪ก็สมมติเอาสิคะ
‪สมมติว่ามีคนพายายเข้าไปในห้อง ‪ที่มีลำโพงใหญ่เท่าบ้านแล้วถามยายว่า
‪"อยากฟังเพลงไหนจนกว่าหูจะหนวก"
‪คนบ้าที่ไหนจะทำอะไรแบบนั้น
‪มันก็สนุกดีเวลาคิดนะคะ
‪ใครสนุกยะ
‪เป็นหัวข้อโปรเจ็กต์ที่โรงเรียนน่ะค่ะ
‪อ้าวเหรอ โอเค ถ้างั้นก็…
‪มีอยู่เพลงหนึ่ง "แดนซิ่งอินเดอะมูนไลต์"
‪ยายชอบเพลงนี้
‪ทำไมถึงชอบเหรอคะ
‪เป็นเพลงที่เต้นสนุกดี
‪ยายเต้นด้วยเหรอ
‪ยายดูเขาเต้น
‪แล้วแม่เต้นไหมคะ
‪ถ้าเรียกการหมุนติ้วๆ ว่าเป็นท่าเต้นละก็ ‪ใช่ แม่เธอเต้น
‪ตอนเด็กๆ แม่เธออยากเป็นนักเต้น ‪รายการโซลิดโกลด์แดนเซอร์
‪แม่อาจจะได้เป็นก็ได้นะคะ ถ้ายังมีชีวิตอยู่
‪จ้ะ แต่… รายการนั้น ‪ถูกยกเลิกไปแล้วน่ะ เพราะงั้น…
‪ถ้าจะเป็นเพลงซอฟต์ร็อกก็ให้มันซอฟต์จริงๆ สิ
‪เพลงนี้น่าจะเป็นเพลงเพราะที่สุดในชีวิต ‪ที่หนูเคยฟังตั้งแต่เกิดมาเลย
‪หนูต้องได้ฟังเพลงต่อไป
‪งั้นทำไมวันนี้ไม่มานั่งกินลมชมวิวอยู่ในร้านพี่
‪แล้วเม้าท์มอยเรื่องดราม่า ‪ของเด็กม.ต้น ให้พี่ฟังล่ะ
‪หรือว่าจะผลัดกันทำเล็บ ‪หรือจะหัดถักเปียตะขาบก็ได้นะ
‪ไม่ได้หรอกค่ะ หนูต้องกลับไปเรียน
‪เมื่อกี้พี่พูดประชดน่ะ มูดี้
‪แหงละ
‪แถมเล็บพี่ก็ดูน่ากลัวจริงๆ นะคะ
‪พี่น่าจะไปให้คนที่เขาช่ำชองเรื่องนี้ดูนะ
‪เอาเป็นว่า…
‪หนูมีหกดอลลาร์ 77 เซ็นต์
‪พี่ไม่ได้มิกซ์เทปขายนะ ‪ร้านพี่ขายซีดีกับแผ่นเสียง
‪คนเข้าร้านมา แล้วก็ซื้อแผ่น
‪เงินค่าข้าวกลางวันของเธอ ‪ไม่พอซื้อของร้านพี่หรอก
‪หนูทำงานให้พี่ได้นะคะ ‪ให้หนูแบบว่า กวาดพื้นหรือจัดของก็ได้
‪โทษทีนะหนู สิ่งสุดท้ายที่คนอยากเห็น
‪ตอนเดินเข้ามาในร้านฮิปๆ แบบนี้ ‪ก็คือเด็กกะโปโลอย่างเธอ
‪แต่พี่ไม่เคยมีลูกค้าเลยนะ
‪นั่นแหละประเด็น
‪นะคะพี่
‪ช่างเป็นเหตุผลที่ยากจะปฏิเสธ
‪แต่ไม่ คำตอบก็คือไม่อยู่ดี
‪พ่อแม่เธอทำมิกซ์เทปนั่น ‪เธอก็ไปตอแยเอากับพ่อแม่เธอนู่น
‪อ้าวๆ เดี๋ยว ไม่เอาดิ
‪ทำอะไรของเธอน่ะ
‪ตาเธอเป็นอะไรไม่ทราบ
‪หนูไปถามพ่อแม่ไม่ได้
‪พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว
‪ไม่อยู่…
‪ไปไหนล่ะ
‪อย่าร้องไห้ ไม่เอาๆ หยุดร้อง
‪นี่ ดูสิ
‪พี่เร็วกว่าเธออีก ไปหามาให้แล้ว ‪"ลินดา ลินดา" วงเดอะบลูฮาร์ตส์
‪อัดใส่เทปชุมนุมผู้เลิกเหล้าเหมือนกัน ‪เธอจะได้สติดีขึ้นสองเท่าเลย
‪ขอบคุณนะคะ พี่แอนตี้
‪ไม่ต้อง เก็บฝาขวดกับเบี้ยหอยไว้เหอะ
‪แล้วออกไปจากที่นี่ซะ ขอร้อง
‪(ลินดา ลินดา ภาษาญี่ปุ่นเหรอ)
‪(โด บุ เน ซู มี มี ทาย นี อุทซุ คู ชิกุ)
‪พวกเราไม่อยากเข้าลัทธิเธอ
‪เอ่อ ไม่ใช่นะคะ
‪ลูกสาวคุณอยู่บ้านไหมคะ
‪- น่าเสียดายที่ไม่… ‪- สวัสดี
‪สวัสดี ฉันชื่อเบฟเวอร์ลี่ มูดี้ อยู่บ้านหลังนั้น
‪ฉันชื่อเอลเลน อยู่บ้านหลังนี้
‪- อะไรของลูกเนี่ย ‪- เขาเป็นเพื่อนบ้านเรานะคะ
‪- แล้วจะทำอะไร ‪- เราต้องมีอัธยาศัยหน่อยสิคะ
‪- แล้วนั่นจะไปไหน ‪- เขาคงเหงาน่ะค่ะ
‪- มีใครไปบ้าง ‪- เขาไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้ว
‪แล้วจะกลับกี่โมง
‪ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่สองนาทีเอง
‪ออกไปข้างนอกกันไหม
‪เอลเลน
‪ก็ได้
‪มาสิ จัสติน
‪มาเถอะ เขาจะตามเรามา แบบนี้ตลอดแหละ
‪กลับบ้านก่อนบ่ายสามนะ
‪โอเคค่ะ
‪น้องเธอโอเคไหมน่ะ
‪จัสตินน่ะเหรอ เออนี่ ฉันท้าจ้องตากับเขาแหละ
‪เขาจะทำทุกอย่างถ้าโดนท้าจ้องตา ‪ถึงจะไม่อยากทำก็เหอะ
‪เจ๋งมากเลยละ
‪- อยากดูไหม ‪- เอาสิ
‪จัสติน
‪พี่ขอท้าให้นายวิ่งไปทักวิลา
‪ไม่มีทาง
‪ขอท้าเป็นสองเท่าเลย
‪เลิกท้าแบบนี้ได้แล้ว ผมไม่อยากวิ่งไปทักวิลา
‪งั้นพี่จะท้าจ้องตา
‪ผมเอาคืนแน่ พี่เอลเลน
‪สุดยอดไปเลย
‪ไปกันดีกว่า
‪แล้วเราต้อง…
‪ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หมดแรงอยู่แถวปั๊ม ‪แล้วเดี๋ยวพ่อฉันค่อยไปรับ
‪เธอมีพี่น้องไหม
‪ไม่มี มีแค่ฉันกับยาย
‪ตอนอยู่นิวเจอร์ซี ‪ฉันมีลูกพี่ลูกน้องสองล้านคนได้มั้ง
‪บ้าไปแล้ว แล้วทำไมเธอย้ายมาที่นี่ล่ะ
‪เพราะพ่อฉันน่ะ
‪พ่อไม่ชอบงานเก่า ก็เลยย้ายมาที่นี่
‪แต่ตอนนี้ก็ไม่ชอบงานนี้เหมือนกัน
‪แต่แม่บอกว่าเราจะย้ายไปย้ายมา ‪เหมือนพวกร่อนเร่พเนจรไม่ได้
‪เพราะงั้นเราก็เลยจะอยู่ถาวร
‪มีใครพาทัวร์ละแวกนี้บ้างรึยัง
‪ยัง ไม่มีใครคุยกับฉันเลย
‪ฉันพาทัวร์ให้ก็ได้นะ ฉันอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต
‪ฉันรู้ชื่อหมาทุกตัว รู้ว่าตัวไหนลูบหัวได้
‪ตัวไหนกัด รู้หมดแหละ
‪แต่ก่อนอื่น เธอช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งได้ไหม
‪อะไรเหรอ
‪ช่วยฟังนี่ให้หน่อย ‪แล้วบอกฉันว่ามันแปลว่าอะไร โอเคนะ
‪ได้เลย
‪หนทางอาจดูยาวไกลและยากลำบาก
‪มีผู้ชายพูดเรื่องถนนหนทางอะไรไม่รู้
‪หลังจากนั้นน่ะ
‪อ๋อ
‪นี่มันภาษาญี่ปุ่น
‪ฉันเป็นคนไต้หวัน
‪โธ่เอ๊ย เสียหมาจริงๆ
‪ฉันยังไปทัวร์ของเธอได้อยู่รึเปล่า
‪บ้านหลังนั้นมีผู้ชายอยู่สองคน ชื่อเลสกับเรย์
‪พวกเขาให้หมาใส่สเวตเตอร์ตลอด ‪ไม่เว้นแม้กระทั่งหน้าร้อน
‪ฉันเคยถามเขาครั้งหนึ่งนะว่า
‪"ทำไมให้หมาใส่สเวตเตอร์ ‪ในหน้าร้อนด้วยล่ะคะ"
‪แล้วเรย์ก็บอกว่า ‪"แฟชั่นต้องมาก่อนความสบายนะจ๊ะ ลูกสาว"
‪สัตว์สวมเสื้อผ้าของคน
‪น่าจะเป็นเรื่องที่ฉันชอบที่สุดในโลกเลยละ
‪มุมนี้ดังมากเลยนะ เคยออกรายการคอปส์หนหนึ่ง
‪มีผู้ชายถูกตำรวจเรียกให้หยุดรถ ‪แล้วเขาก็บอกว่า "ผมไม่มียาหรอก ลูกพี่"
‪แล้วตำรวจก็บอกว่า
‪"แล้วกล้องสูบยานั่น ‪มันมาทำอะไรอยู่บนเบาะล่ะ"
‪แล้วเขาก็หันหน้าวิ่งเลย
‪แต่ตำรวจก็ดึงหางม้าไว้ได้ ‪แล้วก็จับเขาตรงนี้แหละ
‪แล้วเขาก็เอาแต่ตะโกนว่า ‪"โทรบอกอีแก่ที่บ้านให้หน่อย" ไม่หยุดเลย
‪เรื่องจริงเหรอเนี่ย
‪ฉันดูในทีวีกับยายน่ะ แต่พอถึงตอนนั้นยายก็ปิดทีวี
‪ทำไมเธอถึงอยู่กับยายล่ะ
‪เพราะพ่อแม่ฉันไม่อยู่แล้ว
‪ไปไหนล่ะ
‪พ่อแม่ฉันตายตอนฉันสองขวบ ‪ฉันก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่องพ่อแม่เท่าไร
‪- พวกท่านตายเพราะอะไรเหรอ ‪- รถชน
‪นี่ เธอได้เกรดเท่าไรเหรอ
‪คุณยายคะ
‪ว่าไง
‪หนูพาเพื่อนมาได้ไหม
‪หนูชื่อเอลเลนค่ะ ‪เกรดเฉลี่ย 3,87 ฉีดวัคซีนครบหมดแล้ว
‪และพ่อแม่หนูไม่เคยให้หนูดูรายการทีวีไร้สาระ
‪ปู่ย่าตายายหนูเคยผ่านสงคราม ‪กับความอดอยากมา
‪หนูเลยไม่มีสิทธิ์บ่นเรื่องการบ้าน
‪โห พ่อแม่เธอเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟังด้วยเหรอ
‪ถามจริงเหรอ พ่อแม่ฉันไม่เคยพลาดโอกาส ‪ที่จะสาธยายว่าชีวิตเลวร้ายยังไงหรอก
‪พ่อแม่หนูกังวลเรื่องวายทูเคไหม
‪- ปัญหาปี 2000 ‪- ใช่
‪ไม่เลยค่ะ พ่อหนูแอบหวังว่า ‪ทุกอย่างจะล่มจมซะด้วยซ้ำ
‪หนี้ทั้งหมดของเราจะได้ถูกลบทิ้ง
‪แล้วก็…
‪ถ้าโลกจะแตกจริงๆ อย่างน้อย ‪เราก็จะได้หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน
‪อร่อยมากเลยค่ะ คุณนายมูดี้
‪อ้อ ขอบใจจ้ะ ฉันก็แค่…
‪เอาสแปมไปย่างบนเตา
‪ชูรสเค็มออกมาได้เยี่ยมเลยค่ะ
‪- นี่ อยากดูอะไรเจ๋งๆ ไหม ‪- เอาสิ
‪- ขอบคุณนะคะ ยาย ‪- ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำนะคะ คุณนายมูดี้
‪เด็กๆ…
‪ดูไม่เหมือนเป็นพ่อแม่คนเลย
‪แม่มีฉันตอนอายุ 16 ‪ส่วนคุณยายก็เป็นคุณแม่วัยใสเหมือนกัน
‪เรียกว่ามีลูกแต่เด็กน่ะ ฉันเคยดูในรายการมอรี่
‪ขอโทษนะ
‪โต๊ะเธอทำจากสแปมเหรอ
‪ถ้าวายทูเคทำให้ทุกอย่างวิบัติ
‪ที่นี่จะเป็นหลุมหลบภัยอย่างน้อยเก้าเดือน
‪คุณยายเธอดูจะสนใจเรื่องวายทูเคเนอะ
‪ยายไม่อยากให้เกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นกับเราน่ะ
‪นี่รูปฉันกับพ่อแม่
‪ฉันไม่เคยได้รู้จักพวกท่านหรอก
‪แต่เมื่อคืนก่อนฉันตื่นขึ้นมา ‪แล้วเห็นคนพยายามยิงจรวดขวดน้ำ
‪(รักอลหม่าน)
‪แล้วฉันก็เจอนี่
‪ฉันว่ามันอาจเป็นสัญญาณบางอย่าง
‪ข้อความจากพ่อแม่ใช่ไหม
‪ใช่ แต่ฉันไม่แน่ใจว่า ‪พ่อกับแม่พยายามจะบอกอะไรฉัน
‪ฉันว่าฉันต้องหาเพลงให้ครบก่อนถึงจะรู้
‪เธอบอกคุณยายรึยัง
‪ยายชอบทำท่าทีแปลกๆ เวลาฉันพูดถึงพ่อแม่
‪ฉันรู้ว่ายายรักพวกท่านนะ
‪แต่… ยายอาจจะโทษพวกท่าน ‪ที่ทำให้ชีวิตตัวเองเละตุ้มเป๊ะก็ได้
‪แถมยายยังมีเรื่องให้กลุ้มมากพอแล้ว
‪ฉันว่าฉันช่วยเธอได้
‪มีโปรแกรมใหม่ชื่อว่าแนปสเตอร์ ‪ฟังเพลงฟรีๆ ได้ทุกเพลงเลย
‪ว้าว เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงน่ะ
‪ฉันไม่มีเพื่อน ‪ก็เลยใช้เวลาอยู่กับคอมพิวเตอร์เยอะน่ะ
‪- อยากฟังเพลงไหนล่ะ ‪- แค่เพลงต่อไปนั่นแหละ
‪ฉันต้องฟังเรียงตามลำดับ ‪เหมือนเป็นกฎของมิกซ์เทปน่ะ
‪และถ้ามีข้อความแฝงไว้จริงๆ
‪ฉันก็ต้องฟังตามแบบที่พ่อแม่ฉันทำ
‪เจ๋งนี่ ได้เลย
‪เอาละ
‪(แนปสเตอร์)
‪(ศิลปิน: เดอะคิงค์ส ‪เพลง: เบตเทอร์ติงส์)
‪(ไม่พบผลลัพธ์)
‪โอเค
‪(ศิลปิน: เดอะสตูเจส ‪เพลง: ไอก็อตอะไรท์)
‪ฉันหาเพลงที่สามไม่เจอ แต่ฉันเจอเพลงถัดไปนะ
‪ชื่อเพลง "ไอก็อตอะไรท์" ของวงเดอะสตูเจส
‪อยากฟังไหม
‪คือ… ฉันต้องฟังเรียงตามลำดับจริงๆ
‪เธอคิดว่ามันหมายถึงอะไรน่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪เขาฟังดูเหมือนลุงฉัน ‪ที่พยายามเลิกบุหรี่ไม่จบไม่สิ้น
‪- ลุกเร็ว ‪- นี่
‪- พรุ่งนี้ติดรถฉันไปโรงเรียนไหม ‪- เอาสิ
‪นี่วันเกิดยายเหรอเนี่ย
‪- หนูจะติดรถเอลเลนไปโรงเรียนค่ะ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪พวกเขามีรถคันใหญ่เบ้อเริ่ม ‪ขับไปโรงเรียนทุกวันอยู่แล้ว
‪แถมยายจะได้ประหยัดเวลา 12 นาทีด้วยไงคะ
‪ยายสมควรจะได้พักบ้าง
‪เอาละ รักยายนะคะ ไว้เจอกันหลังเลิกเรียน
‪(เกล)
‪อยู่แต่ในโรงเรียนล่ะ
‪นี่คือเคราะห์ร้าย ‪ความวินาศสันตะโรของระเบียบบนโลกใบนี้
‪แต่โอเลียรีกังวลว่าความตื่นกลัวเรื่องวายทูเค…
‪เบฟเวอร์ลี่
‪อาจจะลุกลามในหมู่ประชากรเป็นวงกว้าง
‪หากย้อนดูประวัติศาสตร์ ‪ผมคิดว่ามีความเสี่ยงจริงๆ ที่จะ…
‪(ร้านแผ่นเสียงแอนตี้แมตเทอร์)
‪"ตัวเก็บประจุ ฟ."
‪- "แอนตี้" ‪- ทำไม เพราะวายทูเค…
‪ไปที่นี่ได้ยังไงกันน่ะ
‪ซึ่งจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในวันที่คาดการณ์ไว้
‪วงนี้ออกแค่อัลบัมเดียวก็เลยหายากมากๆ
‪แล้วยังมีเพลงนี้อีก ‪"เพลงที่ทำให้นึกถึงวันที่อยู่บนเขา"
‪ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪ฉันหาดูในจีฟส์แล้ว แต่ก็ไม่เจออะไรเลย
‪ฉันจะเตือนเธอให้นะ ‪ถ้าไม่อยากได้นกเฉิ่มเบ๊อะเป็นมาสคอตโรงเรียน
‪อยู่ห่างๆ ยัยนี่จะดีกว่า
‪ดอนนี่ สงสัยจะไม่เข้าใจว่ะ
‪เออใช่ นี่ เธอมันหน้าเหมือนนกฮูกอัปลักษณ์ ‪ส่วนยัยนี่ก็เป็นเด็กกำพร้าตัวเหม็น
‪เพราะงั้นโหวตให้แมวป่า…
‪เฮ้ยๆ ดอนนี่
‪เราล้อเฉพาะเรื่องที่ยัยพวกนี้ ‪เป็นเด็กเฉิ่มบ้าเรียน
‪หรือไม่ก็ถ้าที่บ้านไม่มีเคเบิลทีวี
‪โทษที สตีเวน
‪ไม่เป็นไร ช่างเถอะ ไปกันดีกว่า
‪ฉันนึกว่าคนนั่งวีลแชร์จะทำตัวงี่เง่าไม่ได้ซะอีก
‪ฮึบ ได้แล้ว
‪ใคร ๆ ก็ทำตัวงี่เง่าได้
‪ประเทศนี้ก่อตั้งมาแบบนั้นแหละ
‪นี่ เธอเคยโดดเรียนไหม
‪เดี๋ยวนะ นี่เธอแยกร่างเหรอ
‪เราทำให้พี่ตกใจเหรอคะ
‪ไม่ ไม่ตกใจเลยสักนิด
‪พี่ชอบตื่นนอนขึ้นมาแล้วเจอเด็กผี ‪จากกาเหว่าที่บางเพลงยืนค้ำหัวสุดๆ
‪นี่เพื่อนหนู ชื่อเอลเลน
‪สวัสดีค่ะ
‪จ้ะ เพิ่งเจอกันนี่แหละ
‪ขนจมูกพี่เท่มากเลยค่ะ
‪ขอบใจ ใช่ จะได้เข้ากับเล็บพี่ไง
‪ขอเพลงต่อไปด้วยค่ะ
‪เอาขนมมาล่อ
‪ติดสินบนพี่เหรอ
‪พี่ต้องทำให้เธอม้วนหนึ่งด้วยใช่ไหม
‪ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูแค่มาช่วยเฉยๆ
‪โอเค
‪- เดอะควิก ‪- ใช่
‪ไปต่อคิวเลย หมดแผงตั้งนานแล้ว
‪- หมดแผงเหรอคะ ‪- ใช่ แปลว่าหาไม่ได้แล้ว
‪ทำขายออกมาแค่ 1,000 แผ่นทั่วโลก
‪เดี๋ยวก็หาเจอน่า ‪ฉันจะพยายามหาในอินเทอร์เน็ตต่อไป
‪ฉันแค่รู้สึกว่าข้อความจากพ่อแม่ ‪อาจจะกำลังค่อยๆ เลือนลางหายไป
‪ไม่เป็นไร มาเถอะ
‪ไง ยัยหนู วันนี้เป็นยังไงบ้าง
‪ก็เป็นอีกหนึ่งวัน
‪(เฟลมมิงลิปส์)
‪"ตัวเก็บประจุ ฟ."
‪คิดจะทำอะไรอยู่นะ เบฟ
‪ร้านนี้ไม่มีแผ่นไมเคิล โบลตันนะครับ
‪น่าจะหามาขายนะ
‪อาจช่วยให้ลูกค้าเข้าร้านก็ได้
‪ครับ
‪คุณไม่ใช่แลร์รี่นี่
‪เพราะปกติแลร์รี่จะเป็นคน…
‪มาส่งจดหมายที่ร้านเรา
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ไม่มีอะไร
‪ฉันจะบอกแลร์รี่ว่าคุณฝากสวัสดีนะ
‪โอเค
‪- ดูสิ ‪- หันหลังกลับ
‪(เดอะควิก)
‪ดูนมฉันเสร็จยัง
‪อือ
‪เดอะควิกนี่
‪อยู่นั่นไง
‪เดินดุ่ยๆ เข้าไปคุยกับเขาไม่ได้หรอก ‪ก็เหมือนสัตว์ป่านั้นแหละ
‪ต้องค่อยๆ เข้าไป ‪สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจก่อน
‪ฉันว่าเขาคงแค่เหงาแหละ ‪คนเกลียดเขามากกว่าเกลียดเราอีก
‪ใช่ แต่เขาไม่สน
‪นี่
‪พวกเฉิ่มเอ๊ย
‪หาอะไรให้ฉันหน่อยได้ไหม
‪ทำไมเหรอ
‪เพราะฉันนึกอะไรดีๆ ออก
‪(ลิควิดลบคำผิดบนกระดาษ)
‪ถ้ายังไม่หยุดจ้อง ฉันจะเพ่นกบาลให้
‪วันอังคารมาถึงอีกแล้ว ‪ใครพร้อมจะอ่านบทกวีบ้าง
‪หรือที่ครูชอบเรียกว่า ท่องกลอนแบบสโปแคน
‪สักวันคงมีคนเข้าใจมุก
‪นิโคล โจนส์
‪แต่งกลอนมาว่าไงบ้าง
‪ขอหนูอ่านกลอนอีกบทได้ไหมคะ
‪เกี่ยวกับหมาอีกเหรอ
‪ครั้งแรกเลยนะเนี่ย เอาสิ ‪อ่านเลย มูดี้ มาฟังเรื่องราวเจ็บปวดรวดร้าวกัน
‪ขี้แพ้เอ๊ย
‪เกิดอะไรขึ้นกับเหล่าไอ้ขี้แพ้แห่งฤดูกาลปีนี้กันนะ
‪ฉันเอาแต่นั่งนึกอยู่ทุกครา ‪พวกนั้นหายไปไหนกันนะ
‪พอลืมตาตื่นขึ้นมา ‪พ่อกับแม่ก็กลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟา
‪เปิดเพลงฟัง โยกหัวไปกับร็อกแอนด์โรล ‪ฉันจึงหยิบอัลบัมวงคิสออกมา
‪แม่สบายดี พ่อก็สบายดี
‪แค่ดูมีท่าทางแปลกหน่อยๆ
‪ยอมแพ้ซะเถอะ ยอมแพ้ซะ ‪แต่อย่าเผยความในใจให้เขารู้
‪รู้สึกคุ้นมากเลย แต่เร้าอารมณ์มาก
‪ชื่อกลอนว่าอะไรเหรอ
‪ชีพทริค
‪- นี่เธอเอาชีพทริคมาล้อเล่นเหรอ ‪- เปล่านะ ฉัน…
‪นี่เป็นวงที่คนดูแคลนมากที่สุดในประวัติศาสตร์
‪ใช่เลย พวกเขาเป็นวงระดับเอบวก ‪เอบวกบวก บวกสามเอเลย เราน่าจะฟ้องนะ
‪เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ไม่รู้สิ คำพูดมันหลุดออกจากปากฉันมาเองน่ะ
‪พ่อแม่ฉันตาย
‪- แล้วยังไง ‪- พวกท่านชอบเดอะควิก
‪ไปกันเถอะ ยัยเพี้ยน
‪เฮ้ย ทำอะไรวะ ไอ้เด็กบ้าตด
‪พายัยเฉิ่มนี่มาดูว่าวงห่วยๆ เป็นยังไงไงล่ะ ‪ไอ้ขี้ติดตูด
‪หุบปากซะก่อนที่จะโดนเพ่นกบาล ยัยหน้าสิว
‪ฉันสิจะเพ่นกบาลแก
‪มาเถอะ แผ่นเสียงฉันอยู่ข้างใน
‪ไอ้ปัญญาอ่อนนั่นขโมยแผ่นเสียงฉัน
‪คอยดูต้นทางไว้นะ ‪ถ้ามันเข้ามาก็ตะโกนบอกหรือทำอะไรสักอย่าง
‪เดี๋ยวสิ
‪โอ้โฮ
‪แกเป็นใครวะเนี่ย
‪เอ่อ นิกกี้
‪- มาทำอะไรในห้องฉัน ‪- มาเอาแผ่นเสียงที่แกขโมยไปไง
‪นั่นแผ่นเสียงฉันโว้ย
‪ไม่ ไคล์ หยุดนะ ‪ไคล์ เดี๋ยวแผ่นเสียงหักกันพอดี
‪ถือนี่ไว้ก่อน ฉันจะเตะตูดมันสักป้าบ
‪ปล่อยฉันนะโว้ย ไคล์
‪ไคล์ หยุด
‪พวกแกสองคนทำบ้าอะไรกันน่ะ
‪ต้องให้ฉันบอกกี่ครั้งว่าที่นี่ไม่ใช่เพิงยาดองถูกๆ
‪ถ้าพวกแกอยากสู้กัน ก็ต้องสู้ตามกฏ
‪- ไง ‪- สวัสดีค่ะ หนู…
‪มาช่วยย้ายโซฟาสิ
‪ลุกขึ้น
‪เร็วเข้า
‪เอาล่ะ มาเลย
‪ห้ามดึงผม ห้ามกัด และห้ามต่อยหน้า
‪ทีนี้ก็… เริ่มได้
‪มาดิ
‪- หวัดดีค่ะ แม่ ‪- หา
‪มันโกงนะ พ่อ
‪ฉันให้โว้ย คาร์ล นี่น้องสาวแกนะ ‪เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว
‪แล้วแกน่ะ
‪มานี่มา มากอดพ่อแกให้ชื่นใจหน่อย ‪ก่อนจะโดนฉันเพ่นกบาล
‪ไอ้ไคล์เอ๊ย
‪(เดอะควิก)
‪แล้วเป็นยังไงต่อ
‪เธออัดเพลงนั้นลงเทปให้ฉัน
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะเป็นเพื่อน ‪กับเด็กที่เจ๋งที่สุดในโรงเรียน
‪ไม่รู้จะเรียกเพื่อนได้รึเปล่า ‪แต่เราโดดเรียนด้วยกัน
‪แล้วเขาก็ทำท่าพยักพเยิดแบบนี้ ‪ตอนที่ฉันบอกว่าลาก่อน แล้ว…
‪- ดูสิ ยัยอ้วกแพะนี่ ‪- กับยัยหน้านกฮูก
‪เฮ้ย
‪นี่ อย่ายืนใกล้มูดี้มากเกินไป ‪เดี๋ยวกลิ่นอ้วกแพะติดตัวนะ
‪ฉันกลิ่นเหมือนอ้วกแพะอยู่แล้ว ‪ฉันอาบอ้วกแพะทุกเช้า
‪ช่วยประหยัดน้ำแถมยังทำให้ผิวนุ่มชุ่มชื่น
‪หลังเลิกเรียนมาบ้านฉันไหม
‪ไปสิ
‪เขาไปเอาอ้วกแพะมาจากไหนวะ
‪เอาละ หลานรัก อาหารเย็นอยู่ในตู้เย็น ‪คืนนี้ยายกลับบ้านดึกนะ
‪จำไว้ ห้ามไว้ใจใครเด็ดขาด
‪- ค่ะ ‪- ล็อกประตูด้วยล่ะ
‪ค่ะ
‪รักหนูนะ
‪พ่อแม่เธอชอบเดอะควิก แปลว่าพวกท่านเจ๋ง
‪แทบไม่มีใครรู้จักวงนี้เลย
‪แล้วเพลงต่อไปล่ะ ‪"เพลงที่ทำให้ฉันนึกถึงวันที่อยู่บนเขา"
‪ไม่รู้สิ มีคำใบ้อะไรอื่นอีกไหม
‪ไม่ มีแค่รายชื่อเพลงนี่แหละ
‪ยายเธออาจจะรู้ก็ได้
‪เขาถามยายไม่ได้ พวกเราต้องเป็นคนหา
‪แถมฉันขยับผมไม่ได้เลยเนี่ย
‪แล้วใครเขาให้ขยับกันยะ
‪โอเค ฟังนะ ต้องมีคนอื่น ‪ที่รู้จักพ่อแม่เธอใช่ไหม
‪ไม่มีนะ
‪นอกจากถามยายเธอ ‪ฉันก็ไม่รู้ว่าจะหาเจอได้ยังไง
‪- เอาละ อยากเห็นหน้าตัวเองไหม ‪- อยาก
‪โอเค พร้อมนะ
‪- โอเค ได้ ‪- หันหน้าไป
‪โอ้โฮ
‪เพื่อน
‪- อยากทำอะไรสนุกๆ ไหม ‪- เจ๋ง
‪(โปแคน แพนิก)
‪นี่ ยัยหนู อยู่ห้องใต้ดินเหรอลูก
‪(รายงานกลุ่ม! เดี๋ยวกลับไปกินข้าวเย็น! ‪จากเบฟ จุ๊บๆ)
‪ฉันบอกไปกี่รอบแล้ว ยัยหน้าโง่ อย่ามายุ่งสิวะ
‪เดี๋ยวฉันจะ…
‪- ไม่นะ ‪- พอเถอะน่า ไปกันเถอะ
‪- ไปกันนะ ‪- มาเถอะ
‪เกือบทุกคนกำลังเตรียมเผชิญสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
‪ปัญหาคอมพิวเตอร์ล่มในปี 2000 เป็นสาเหตุหลัก
‪ในเจอร์ซีย์ซิตี นายธนาคาร 400 คน ‪จะพร้อมรับโทรศัพท์จากนักลงทุน
‪ร้านพิซซ่าโดมิโนส์ ‪สัญญากับพนักงาน 120,000 คนว่า
‪จะให้ค่าจ้างเป็นสองเท่าถ้าหากมาช่วยงาน
‪ธนาคารก่อนเปลี่ยนสหัสวรรษ ‪บริหารโดยกลุ่มคนที่กลัวว่าเอทีเอ็มจะใช้ไม่ได้…
‪ฮัลโหล โจ นี่เกลพูดนะ
‪ค่ะ ฉันทำกะที่สามให้ก็ได้
‪ตัวนี้เป็นไง
‪เหมือนตัวที่หนูใส่เป๊ะเลย
‪ไม่เหมือนซะหน่อย ตัวนี้มัน…
‪สีเหลืองนะ
‪แถมยัง…
‪โอเค ไม่เอา ก็ได้
‪พักหลังนี้ดูจะยุ่งมากเลยนะเราน่ะ
‪อ๋อ ค่ะ หนูยุ่งเรื่องโครงงานที่โรงเรียนน่ะค่ะ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪งั้นสงสัยยายคงต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว
‪เลือกตัวที่ชอบได้เลยจ้ะ
‪ได้จริงๆ เหรอคะ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪พระเจ้า ร้านนี้เจ๋งสุดๆ เลย
‪(สปอว์น ‪ทิลยูดาย)
‪ไม่เอา
‪ไม่
‪นิกกี้เป็นเด็กที่โรงเรียนหนู
‪ดูท่าทางน่ากลัว แต่จริงๆ นิสัยดีมากเลยค่ะ
‪ฟังดูแปลก ๆ นะ เอาทูน่ามา
‪ไม่หรอกค่ะ คนแค่คิดว่าเขาร้าย ‪ก็เลยไม่มีใครมาตอแยพวกหนูอีกเลย
‪พ่อแม่เขาให้แต่งตัวแบบไหนก็ได้
‪เขาบอกว่าตอนป.สาม เขาใส่ชุดแวมไพร์ ‪ที่แต่งวันฮัลโลวีนทุกวันเป็นเวลาหนึ่งปี
‪ยายไปหาผ้ากำมะหยี่ ‪มาแก้ไซส์ชุดเทเลทับบี้ของเธอก็ได้นะ
‪ตลกจัง
‪ยายก็ให้แม่แต่งตัวตามใจชอบนี่คะ
‪ใช่
‪ซึ่งเราก็รู้ว่าสุดท้ายเป็นยังไง
‪ช่วยจัดโต๊ะหน่อยสิ
‪จริงๆ แล้ว… หนูไม่รู้ว่าสุดท้ายเป็นยังไง
‪หนูอยากรู้เรื่องแม่
‪แม่อาจจะไม่ใช่นักเรียนที่ดี ‪หรือลูกที่ดี แต่…
‪ใครบอกว่าแม่ไม่ใช่ลูกที่ดี
‪แต่แม่คือแม่ของหนูนะคะ
‪แล้วหนูก็อยากรู้ว่าแม่เป็นคนยังไง
‪แม่ชอบกินสเลอร์ปี้ไหม บ้าจี้รึเปล่า ‪ชอบแขวนกระดาษชำระแบบหันเข้าหรือหันออก
‪แม่เธอชอบสเลอร์ปี้
‪- โอเค ‪- จ้ะ
‪เยี่ยมเลย สเลอปี้ หนูก็ชอบเหมือนกัน
‪- เริ่มต้นได้ดีมากค่ะ ‪- ดีจ้ะ
‪แล้วอะไรอีกคะ
‪อย่าง… เสียงแม่เป็นยังไง
‪มันก็นานมาแล้วนะลูก เอ่อ…
‪ข้ามข้อนี้ไปเถอะนะ โอเคไหม
‪จะไหม้แล้วนั่น
‪(คิม)
‪(ทำการบ้านให้เสร็จก่อนนะ)
‪คุณยาย
‪ว้าว นี่คือของทั้งหมดที่พ่อแม่เธอทิ้งไว้เหรอ
‪ใช่ ฉันว่ายายฉันคงรู้สึกผิดน่ะ
‪พ่อแม่เธอเท่สุดๆ
‪ใช่ แล้วดูฉันสิ
‪บางครั้งก็อาจจะข้ามรุ่นน่ะ
‪ดูสิ แม่แต่งเพลงด้วยแหละ
‪แต่งหรือลบทิ้งกันแน่
‪(เพลงที่ 62 เมื่อไม่เป็นดังหวัง)
‪ไม่เป็นดังหวังยังไงกันนะ
‪นี่ ทำไมพ่อแม่เธอมีซุปครีมข้าวโพดด้วยล่ะ
‪ฉันชอบซุปครีมข้าวโพดนะ
‪ฉันไม่เคยกิน
‪เจอแล้ว
‪เจออะไร
‪"เพลงที่ทำให้นึกถึงวันที่อยู่บนเขา"
‪"วันที่ 17 เมษายน
‪เดตแรกกับแซค
‪ปีนบันได 1,000 ขั้น แกว่งชิงช้าไปถึงสวรรค์
‪เล่นเพลง "มอร์แดนดิส"
‪ฉันเกลียดตัวเองที่กำลังพูดแบบนี้ ‪แต่ฉันคิดว่าฉันกำลังมีความรัก"
‪"มอร์แดนดิส" เพลงอะไรน่ะ
‪- ไม่รู้สิ ก็ต้องไปฟังนั่นแหละ ‪- ใช่
‪เราทำได้มากกว่านั้นอีก ‪เธออยากรู้เรื่องพ่อแม่ ใช่ไหมล่ะ
‪งั้นเธอก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนพ่อแม่เธอ
‪ต้องกินซุปครีมข้าวโพดเหรอ
‪ใช่ กินซุปครีมข้าวโพด
‪ซะที่ไหนล่ะ ยัยพวกเบ๊อะ
‪เราก็ต้องไปปีนบันได 1,000 ขั้น
‪เล่นเพลงนี้ ‪แล้วก็แกว่งชิงช้าไปสู่สวรรค์อะไรนั่นน่ะ
‪บันได 1,000 ที่ไหนกัน
‪สุสานกรีนวู้ดไง มีผีด้วยนะ
‪- อยู่อีกฟากของเมืองน่ะ ‪- ใช่
‪ยายฉันรู้ทุกทางลัดในเมืองนี้ ‪ฉันว่าฉันพาเราไปทางที่ลัดที่สุดได้
‪พวก มันลัดตรงไหนวะเนี่ย
‪นั่นสิ
‪(สุสานกรี วู้ด)
‪ที่นี่ผีดุแค่ไหนเหรอ
‪ไม่เป็นไรหรอกนะ ‪ถ้าเธอกลัวแล้วอยากหันหลังกลับน่ะ
‪ฉันได้ยินมาว่า ‪ถ้าไม่อยากให้ผีเข้าใกล้ ต้องพูดความจริง
‪ตราบใดที่เธอพูดความจริงเกี่ยวกับตัวเอง
‪ผีก็จะทำอะไรเธอไม่ได้
‪ความเชื่อคนเอเซียเหรอ
‪แอนน์ ไรซ์
‪หนูชื่อเบฟเวอร์ลี่ มูดี้
‪และหนูมั่นใจว่าเท้าหนูเหม็น
‪ฉันไม่ได้หมายถึงความจริงแบบนั้นนะ ฉัน…
‪แล้วหนูก็อยากรู้ว่าพ่อกับแม่ ‪เท้าเหม็นเหมือนกันรึเปล่า หรือว่าหอมสุดๆ
‪และก็อยากรู้ว่าพ่อแม่มีเพื่อนเจ๋งๆ บ้างไหม
‪และคนแบบหนูจะเป็นเพื่อนพ่อกับแม่ได้ไหม
‪ถ้าพ่อกับแม่รู้จักหนูในวันนี้น่ะ
‪ถ้ามีวิญญาณตนใดที่รู้จักพ่อแม่ของหนูละก็ ‪คิดว่าพ่อแม่จะชอบหนูไหมคะ
‪หนูกลัวหนังเรื่องอีทีเพื่อนรักอย่างไม่มีเหตุผล
‪ฉันมีภาวะหยุดหายใจขณะหลับ
‪คืออะไรน่ะ
‪พอเห็นตัวเล็กๆ เหี่ยวๆ ของอีที ‪หนูก็คลื่นไส้อยากจะอ้วก
‪จริงๆ แล้วฉันเคยตายไป 45 วินาที ‪ก่อนที่จะโดนตบหน้าจนตื่น
‪หนูแอบชอบแพท เซแจ็ก
‪- หา ‪- จริงดิ
‪อย่ามาตัดสินกันสิ รีบเดินไป
‪ฉันเกลียดลูกเกด
‪ความจริงส่วนลึกสิ
‪เล็กจมูกฉันลอก
‪ลึกกว่านั้นอีก
‪ฉันไม่มีประจำเดือน แต่ทุกคนคิดว่าฉันมี
‪- จริงเหรอ ‪- จริงดิ
‪แม่ฉันจะวางผ้าอนามัยแบบสอดหนึ่งกล่อง ‪ไว้ข้างห้องฉันทุกเดือน
‪แล้วฉันก็จะทำเหมือนว่าเอาไปใช้ แต่…
‪เอาจริงๆ ฉันก็แอบกลัวเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแหละ
‪มีอยู่ครั้งหนึ่ง ‪ฉันขโมยผ้าอนามัยแบบสอดของคุณยาย
‪เอาไปใส่ในแก้วที่มีน้ำ ดูว่ามันจะเป็นยังไง
‪มันพองใหญ่เบ้อเริ่มเลย
‪ฉันจะไม่มีวันใช้ของแบบนั้นเด็ดขาด
‪ฉันก็เหมือนกัน ‪ฉันจะนั่งอยู่บนส้วมจนกว่าเลือดจะหยุดไหล
‪พวก ฉันนึกว่าเธอมีประจำเดือนแล้วซะอีก
‪ยัง ฉันแค่หน้าตาหงุดหงิดเฉยๆ
‪ไม่ หงุดหงิดนั่นความหมายนามสกุลฉันนะ ‪เบฟเวอร์ลี่ มูดี้ไง
‪เออ ตลกดี
‪ฉันชอบพวกเธอนะ
‪ชอบมากเลย
‪ใช่ ฉันก็เหมือนกัน ชอบมากเลย
‪ใช่ นี่แหละความจริง
‪ดูสิ
‪เจ๋งสุดๆ
‪ชิงช้านี่
‪- โอ้โฮ ดูที่นี่สิ ‪- ว้าว
‪ว้าว
‪พร้อมจะแกว่งชิงช้าสู่สวรรค์กันรึยัง
‪เขาดูฉลาดดีออก
‪แล้วไง จะขอเขาซื้อสระเหรอ
‪ไม่เอาน่า อย่าล้อดิ
‪เอลเลนกับแพท เซแจ็ก…
‪พอเลยย่ะ ไม่เอาดิ
‪ทรงรากไทร
‪อะไร
‪ใช่ มาสคอตโรงเรียนเรา ‪ควรจะเป็นผมทรงรากไทรสิ
‪เราไม่ใช่นกฮูกหรือแมวป่า
‪เราคือรากไทรนักสู้
‪นั่นมันโคตรเจ๋งเลย
‪- คิดได้ไงน่ะ ‪- จู่ๆ ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา
‪คงจะดีถ้าเราชนะไอ้โง่สตีเวน ‪กับมาสคอตแมวป่วยของเขาได้น่ะ
‪- ใช่เลย ‪- ใช่
‪เอาจริงๆ นะ ถ้ามีคนพาฉันมาที่นี่ในเดตแรกละก็
‪ฉันจะแต่งงานกับเขาเลยละ
‪พ่อแม่เธอเจ๋งจริงๆ
‪ใช่ ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่จะชอบฉันไหม
‪แต่ฉันว่าฉันชอบพวกท่านนะ
‪ตายแล้ว
‪(แกว่งชิงช้าบนเขา)
‪(อยู่บนเขากับเพื่อนๆ)
‪(สุขสันต์วันแม่)
‪(แม่ทำทุกวันให้เป็นวันที่ดีที่สุดของลูก ‪รัก คิม)
‪(คิม มูดี้)
‪นี่ มีเรื่องอะไรกันจ๊ะเนี่ย
‪โครงงานโรงเรียนระยะสองค่ะ
‪แล้วมันมีกี่ระยะกันล่ะเนี่ย
‪เด็กๆ
‪พวกเธอคิดว่าไงบ้าง
‪- เจ๋ง ‪- โห
‪- เข็มกลัด 100 อันเยอะไปไหม ‪- จะบ้าเหรอ
‪เยอะที่ไหน เอา 200 เลย
‪ได้เลยครับท่าน
‪เยี่ยม
‪เย่
‪เข็มกลัดสวยมากเลย พวก
‪ขอบใจนะ
‪ไม่มีใครสังเกตเห็นหัวฉันเลย
‪จริงๆ นะ ตอนอยู่ป.หก ‪ฉันนึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์ล่องหนจริงๆ
‪เยี่ยม รากไทรนักสู้ ตลอดกาล
‪สงสัยต้องไปทำเข็มกลัดเพิ่มแล้วมั้ง
‪เหลืออีกแค่สามเพลง แต่…
‪ไม่มีชื่อวงเขียนไว้ ของ "เพลงผิดพลาด"
‪(พุ่งทะลุผ่าน)
‪เจอแล้ว "พุ่งทะลุผ่าน" ‪ของวงแอมเบอร์สันฆ่าโหด
‪นี่ ฉันเคยเห็นผู้ชายคนนั้น
‪จริงเหรอ
‪ยังไว้ผมทรงเดิมอยู่เลย
‪นั่นสิ
‪เขียนเกี่ยวกับวงนี้ไว้ว่าไงอีกเหรอ
‪โอเค
‪(เวสเคลลี่แบนด์)
‪เอาละ
‪แยกวงแล้ว ‪ตอนนี้เปลี่ยนมาชื่อวงเวสเคลลี่
‪และ…
‪อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ ‪วงนี้จะมาเล่นที่เดอะโวเยอร์อะไรนี่แหละ
‪เราต้องไปที่นั่น
‪เขารู้จักแม่ฉัน
‪ฉันถามเขาเรื่องแม่ได้
‪ฉันไม่คิดว่าพ่อแม่พวกเราจะขับรถพาเรา ‪ไปดูวงพังก์ที่บาร์ชื่อเดอะโวเยอร์หรอก
‪ฉันว่าฉันรู้จักคนที่อาจช่วยเราได้
‪เยี่ยมเลย ลูกค้าคนโปรดมาแล้ว
‪พาเด็กข้างถนนมาด้วยอีกคน ‪จะตั้งแก๊งเด็กกะโปโลกันเหรอ
‪พี่รู้จักวงเวสเคลลี่ไหม
‪เออ อาจจะรู้ ทำไม
‪ขับรถพาเราไปดูคอนเสิร์ตวันเสาร์หน่อยสิ
‪นะคะ
‪เออ
‪- แปลว่าได้ใช่ไหมคะ ‪- เออ ได้
‪ฉันว่าเขาไม่เอาด้วยหรอก
‪ฉันชอบเด็กใหม่นี่นะ ค่อยตามทันหน่อย
‪เดี๋ยว ไม่ใช่ ทำอะไรน่ะ ‪ถ้าเป็นแบบนี้ก็ต้องกลับบ้านแล้วสิ
‪หนูแค่เดินดู
‪เดินดูเขาใช้กับหน้าต่าง
‪ถ้าเข้ามาในร้านก็ต้องจ่ายตังค์ซื้อของ
‪อาจจะซื้อก็ได้
‪อุ๊ยตาย ซีดีบริตนีย์ สเปียร์สแผ่นนั้น ‪อยู่นี่ไงพวกเธอ ตายแล้ว
‪อุ๊ยต๊ายตาย
‪ไม่เอาดิ
‪สุดยอดเลยเธอ
‪ร้านเราไม่มีบริตนีย์ สเปียร์สหรอกครับ ‪ไว้ค่อยกลับมาซื้อเมื่อไหร่ก็ได้นะครับ
‪อ้าว
‪วงเดอะเจิร์มส์นี่นา
‪ดูผิดน่ะ
‪กล้ามาหาเรื่องฉันถึงที่เลยเหรอ
‪หมายความว่าไงเหรอคะ
‪ออกไป ทั้งหมดนั่นแหละ ไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจ
‪เพราะเรามาหาซื้อซีดีบริตนีย์ สเปียร์สเนี่ยนะ
‪แหม อยากรู้จังว่า ‪ถ้าตำรวจมาจะว่าใครเป็นฝ่ายถูก
‪หาเจอหรือยังจ๊ะ เอลเลน
‪- ไม่ อย่านะเว้ย ‪- ตายแล้ว นี่ไงอัลบัมเอ็นซิงก์
‪- อุ๊ยตายแล้ว เอ็นซิงก์ ‪- ขอดูหน่อย
‪- ไม่นะ ไม่ ‪- ดูสิ หล่อสุดๆ
‪แอนตี้ ไรวะเนี่ย
‪ฉันจะไปร้านโฟร์เทาซั่นโฮลส์
‪เออ ฝากสวัสดีบ็อบด้วยนะ
‪ไม่รู้เหรอว่าคนแปลกหน้าอันตรายได้
‪พี่ไม่ใช่คนแปลกหน้าซะหน่อย พี่เป็นเพื่อนหนูนะ
‪แล้วหนูก็จะเอาสเปรย์พริกไทยกับมีดพกไปด้วย ‪เพราะงั้นพี่อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ ล่ะ
‪มันสำคัญนะคะ พี่แอนตี้
‪ขอร้องละ
‪ให้ตายสิ
‪เอาละ เร็วเข้า
‪อย่าทำให้พี่ชายฉันตื่น เดี๋ยวมันอยากไปด้วย
‪- โอเค ไปร็อกแอนด์โรลกัน ‪- ระวังนะ
‪- ทางนี้ ‪- มาเร็ว
‪- พี่แอนตี้จ๋า ‪- พวกเด็กอมมือ ไปนั่งข้างหลังให้หมด
‪ไม่
‪พี่รู้ไหมเนี่ยว่าหลังรถพี่ ‪มีแท็บอยู่ 50 กระป๋องได้มั้ง
‪แล้วเธอรู้ไหมว่าในรถนี้มีกฎห้ามพูด
‪แล้วพี่รู้ไหมว่ารถพี่กลิ่นเหมือนเห็ด
‪แล้วรู้กันไหมว่าเรากำลังจะไปดูเวสเคลลี่
‪เวสเคลลี่
‪นี่ เดี๋ยว พวกเธอได้ยินไหม
‪อะไร
‪ความเงียบ นี่แหละที่พี่ชอบ
‪ทำตัวสำรวมไว้นะ
‪แอนตี้ ไม่เห็นหน้ามาห้าปีได้แล้วมั้งเนี่ย
‪เออ 15 ปี
‪- อะไรนะ ‪- สิบห้า
‪โห หายหัวไปไหนมาล่ะ
‪ก็ออกจากวงการไป เลิกเหล้าแล้ว ‪ตอนนี้ก็ทำงานทำการเหมือนชาวบ้าน
‪อ้าวเหรอ เสียใจด้วยนะ
‪- อือ ‪- แย่เลยว่ะ
‪เด็กพวกนั้นลูกนายเหรอ
‪ใช่ เหล่านางฟ้าตัวน้อยๆ ของฉันเอง
‪- ถึง 18 รึยังน่ะ ทำไมดูเด็กกันจัง ‪- พวกนั้นน่ะเหรอ ถึงสิ
‪สิบแปดแล้ว ทุกคนเลย
‪จริงๆ แล้วเป็นแฝดสามน่ะ
‪โอเค เจ๋ง เข้ามาเลย
‪ขอให้สนุกนะ ไปร็อกให้สุดติ่ง
‪ดีใจที่ได้เจอนะ
‪พวกเธอเป็นพี่น้องกันสินะ
‪- ใช่ค่ะ พี่คนฉลาด พวกเราเป็นพี่น้องกัน ‪- เจ๋ง
‪ไปร็อกให้สนุก
‪ปาร์ตี้ให้สนุกนะ
‪เฮ้ย ฉันบอกให้ขยับแล้วเหรอ
‪เอาละ กฎก็คือรวมกลุ่มกันไว้ ‪ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า
‪อย่าไปไหนโดยที่ไม่บอกพี่
‪เราจะดูวงเล่น เข้าไปคุย แล้วก็กลับ
‪แล้วยัยนั่นจะไปไหน
‪เข้าใจไหม
‪คอนเสิร์ตเป็นแบบนี้เหรอเนี่ย
‪ผ่านไป 15 ปีก็ยังเหมือนเดิม
‪ขอไปหน้าเวทีได้ไหมคะ พ่อ
‪ไปได้ถ้าเธอจะเลิกเรียกฉันแบบนั้น
‪พี่จะไปเอาแท็บสักแก้วนะ
‪นี่ เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪คนนั้นเหรอ
‪ก็ได้ มาเต้นกัน
‪มาเร็ว ใช่ เต้นกัน เต้น นั่นแหละ
‪นิกกี้หายไปไหนน่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪มองข้างบนสิ อยู่นั่นไง
‪ไง พวกเธอ
‪ไง นิกกี้
‪นิกกี้
‪เอาละ ห้ามโต้คลื่นมนุษย์ ห้ามเต้นอีก
‪- พี่น่าไปโต้คลื่นมนุษย์นะ ‪- ไม่เอา…
‪เมื่อกี้เจ๋งสุดๆ
‪สำหรับเพลงสุดท้ายของเรา ‪ขอเล่นเพลงเก่าๆ สักเพลงนะครับ
‪เพลงนี้ชื่อว่า "พุ่งทะลุผ่าน"
‪ดูสิว่าเธอโดดเด่นกว่าใคร
‪จะไปทางไหนก็มีแสงไฟรายล้อม
‪ราวกับว่าเธอเป็นตึกระฟ้ายามอาทิตย์อัศดง
‪เมื่อเธอมา อาทิตย์ยังต้องอับแสง
‪ถนนพลุกพล่านเคลื่อนตามหัวใจเธอที่เต้นแรง
‪ราวกับวงโยธวาทิตเดินผ่านใจกลางเมือง
‪และฉันขอขอบคุณดาวนำทางของฉัน ‪เพราะเธอคือหนึ่งเดียวในโลก
‪และโลกทั้งใบของฉันเปลี่ยนไป ‪เมื่อเธอพุ่งทะลุผ่านเข้ามา
‪เราต่างหลงทางในหมอกควัน
‪แต่เธอนำสีสันมาแต่งแต้มยามอรุณรุ่ง
‪ดุจดั่งปริซึมที่กระจายแสงสีรุ้ง
‪ใช่แล้ว โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้น ‪เมื่อมีเธอคอยเดินก้าวผ่าน
‪ออกไปเลยไป
‪มาเร็วๆ
‪- ไปเลย ‪- ระวังกีตาร์ฉันด้วย
‪อะไรล่ะ
‪นี่ฉันแก่ขึ้นหรือคนดูผู้หญิงอายุน้อยลงวะเนี่ย
‪แหวะ พูดจาน่าเกลียด ‪เพื่อนฉันมีรูปที่อยากให้คุณดูหน่อย
‪ใช่ค่ะ คุณเคยอยู่วงนั้นใช่ไหม ‪ที่ชื่อ "แอมเบอร์สันฆ่าโหด" น่ะ
‪หนูมีเพลงของคุณ เพราะมากเลยค่ะ
‪เยี่ยมเลย เธอมีรูปฉัน
‪ผู้หญิงที่ถ่ายรูปกับคุณ
‪คุณรู้จักเธอไหมคะ
‪ไม่
‪ช่วยดูอีกทีได้ไหมคะ
‪เออใช่
‪ฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้
‪เธอแต่งเพลงเจ๋งๆ เยอะเลย
‪แต่ได้ข่าวว่าไปรักกับไอ้ขี้แพ้แล้วเกิดท้องขึ้นมา
‪ความฝันพวกนั้นก็เลย…
‪โคตรพลาดเลยว่ะ
‪- เป็นอะไรไปล่ะนั่น ‪- อย่าถามเลยค่ะ
‪คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง ‪ฉันรู้ว่าพวกดาราเพลงร็อกอาจจะนิสัยแย่…
‪- เขาบอกว่าแม่เธอห่วยแล้วก็เป็นพวกขี้แพ้ ‪- กลับบ้านกันเลยได้ไหม
‪โอเค
‪ได้ เยี่ยมเลย เดี๋ยวพี่มานะ รอแป๊บ
‪- นี่ หมอนั่นมันงี่เง่า ‪- ก็แค่คนโหลยโท่ย
‪เขาคงจำแม่เธอไม่ได้จริงๆ หรอก
‪ฉันขอโทษที่พูดไปแบบนั้น
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นแม่เธอ
‪แต่ฟังนะ ฉันเจอผู้หญิงมามากหน้าหลายตา…
‪โอ๊ยๆ
‪โอเคโว้ย โอเค
‪แม่เธอเป็นคนที่น่าจดจำสุดๆ
‪เสียงดี ความสามารถทางดนตรีก็เยี่ยม
‪ถ้ายังอยู่ในวงการ อาจเป็นคู่แข่งตัวฉกาจก็ได้
‪แต่แม่เธอออกจากวงการไป ‪แล้วฉันก็ไม่ได้ข่าวอีกเลย
‪ซึ่ง… อาจจะตัดสินใจถูกต้องก็ได้
‪โอ๊ย ให้ตายสิวะ
‪นายเป็นอะไรกับพวกนี้น่ะ
‪ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ
‪และเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเด็ดขาด
‪- คาดเข็มขัดนิรภัย ‪- หนูไม่มีเข็มขัดนิรภัย
‪เออใช่ เธอไม่มี งั้นเกาะเอลเลนไว้ละกัน
‪นี่ มูดี้
‪ฟังนะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้
‪เธอแค่ต้องจำไว้ว่าคนแบบนั้น
‪พวกที่ชีวิตล้มเหลว ขี้แพ้น่ะ
‪คนพวกนี้จะพยายามมาบอกเธอว่า ‪เธอเป็นคนยังไงและควรใช้ชีวิตยังไง
‪อย่าให้พวกเขาทำแบบนั้น
‪ขอบคุณนะ พี่แอนตี้
‪นี่
‪หนูรู้ว่าพี่เกลียดทุกช่วงเวลา ‪แต่หนูสนุกมากที่ได้ทำความรู้จักพี่
‪(ความผิดพลาด… การเริ่มต้นใหม่)
‪วันนี้เป็นวันสุดท้าย ‪ที่จะโหวตเลือกมาสคอตโรงเรียน
‪- อย่าลืมโหวตวันนี้นะ ‪- นกฮูกหรือแมวป่า นักเรียนทุกคนมีหนึ่งเสียง
‪คะแนนสอบของสัปดาห์ที่แล้วออกแล้วนะ
‪เบฟ
‪เบฟ ไม่เอาน่า เราเลิกตอนนี้ไม่ได้นะ
‪มันเป็นความคิดที่งี่เง่า
‪- เอลเลนบอกว่าเธอคงพูดแบบนี้… ‪- พ่อแม่ไม่ได้อยากส่งข้อความให้ฉัน
‪ก็แค่เด็กงี่เง่าสองคนที่ทำเทปงี่เง่าขึ้นมา
‪พวกเธอสองคนเป็นคนทำรึเปล่า
‪วาดทรงรากไทรให้โฮเมอร์เหรอ
‪นี่เป็นการลบหลู่กวีที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของโลก
‪เราไม่ได้ล้อเลียนใครนะคะ ‪เราคิดว่าทรงรากไทรเจ๋งดีออก
‪แถมยังเป็นการทำลายทรัพย์สินอย่างร้ายแรงด้วย
‪- เรื่องนั้นเราไม่เกี่ยวเลยนะ พวก ‪- ใช่
‪- อะไรนะ… ‪- พลังรากไทร
‪เราจะไม่นับคะแนนเสียง ‪ที่โหวตให้มาสคอตรองของพวกเธอ
‪นี่มันผิดหลักรัฐธรรมนูญนะคะ
‪อย่าโยงเรื่องการเมืองในโรงเรียน
‪เอาละ กลับไปเรียนที่ห้องเรียนได้แล้ว
‪เบฟเวอร์ลี่ ครูขอคุยด้วยหน่อย
‪ทุกคนรู้เรื่องสถานการณ์ทางบ้านเธอ
‪เพราะฉะนั้นครั้งนี้ เราจะแค่ตักเตือน
‪แต่คุณมูดี้
‪คิดถึงอนาคตตัวเองด้วยนะ
‪- คุณยายคะ ‪- หือ
‪คุณยายมีความสุขไหมคะ
‪ถามอะไรแบบนี้ล่ะเนี่ย
‪ช่างเถอะค่ะ
‪หนูไม่อยากพูดถึงมัน
‪นี่คือยาเสพติดใช่ไหม
‪ฟังนะ ฉันเคยดูในรายการซิกซ์ตี้มินิตส์
‪ฉันรู้ว่าร้านแบบนี้เป็นฉากบังหน้าที่เอาไว้ยายยา
‪ยายมูดี้สินะครับ
‪ใช่ และฉันอยากรู้ว่า
‪ไอ้ตัวเก็บประจุ ฟ. ‪ที่คุณขายให้พวกเด็กๆ คืออะไร
‪มูดี้ หลานสาวคุณ มาตามหาซื้อเพลงที่ร้านผม
‪ผมจำเป็นจะต้องใส่ข้อมูลสินค้า ‪เข้าเครื่องแคชเชียร์
‪ผมก็เลยเลือกมาหนึ่งคำ
‪ที่ผมคิดว่าเป็นการแดกดันสถานการณ์นั้น
‪และยังเป็นการแสดงความเคารพ
‪หนังที่ผมคิดว่ายอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล ‪"เจาะเวลาหาอดีต"
‪ดังนั้น เพื่อที่จะใส่อะไรลงในใบเสร็จ ‪ผมเลยใส่ "ตัวเก็บประจุ ฟ." ฟลักซ์น่ะ
‪ฉันไม่ต้องการให้เบฟเวอร์ลี่มาที่นี่อีก
‪และฉันก็ไม่อยากให้คุณขายตัวเก็บประจุ ฟ. ‪หรืออะไรให้หลานฉันอีก เข้าใจไหม
‪ครับ คุณผู้หญิง ยินดีทำตามด้วยความยินดียิ่ง
‪ดี
‪เพราะหลานคุณสร้างแต่ปัญหา ‪ตั้งแต่เดินเข้ามาในนี้เลย
‪อะไรนะ
‪คุณน่าจะรู้อะไรไว้นะ ‪ก่อนหน้านี้หลานฉันเป็นเด็กดี จริงๆ นะ
‪เราทำทุกอย่างเป็นกิจวัตร ‪และแกเคยชอบเสื้อสเวตเตอร์
‪ฉันว่าก็คงชอบแหละ
‪แกเคยยิ้ม
‪ยิ้มตลอดเวลาเลยนะ รู้ไหม
‪หลานคุณเปลี่ยนไปเพราะฟังเพลงแน่เลย
‪เป็นที่รู้กันดีว่าเพลงร็อกแอนด์โรลทำให้เด็กๆ
‪บูชาซาตานและเกลียดเสื้อสเวตเตอร์
‪ไม่ตลกนะยะ
‪ป้า
‪คุณยายมูดี้ครับ
‪ฟังนะ ผมชอบเบฟเวอร์ลี่
‪ไม่รู้ทำไม แต่ผมชอบ
‪และผมคงเป็นคนสุดท้าย ‪ที่คุณควรจะฟังคำแนะนำเรื่องนี้
‪แต่ตอนนี้ก็เห็นอยู่ว่าแกกำลังตามหาบางสิ่ง และ…
‪คุณน่าจะปล่อยๆ แกไปบ้างนะ
‪นี่น่ะเหรอ
‪นี่เหรอ คำแนะนำของคุณ
‪คุณตามมาเพื่อบอกให้ฉันใจเย็นๆ เนี่ยนะ
‪ใช่ ก็คงงั้นแหละ
‪งั้นฉันปล่อยให้หลานฉันใช้ชีวิตให้สุดติ่งดีไหมล่ะ
‪นั่นสิ เผื่อจะได้ท้องตอนอายุ 15 ‪แล้วก็ขับรถชนตาย
‪เพราะนี่แหละคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นตอนที่เรา "ปล่อยๆ มันไป"
‪มีคนตายนะ คุณพนักงานร้านขายแผ่นเสียง
‪ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ
‪แมวป่าๆ แมวป่าๆ
‪นี่ ทำไมเธอทำตัวห่างเหินจากพวกเราล่ะ
‪- ตามฉันมาทำไมน่ะ ‪- ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่
‪ใช่เหรอ
‪เพราะตั้งแต่เราเริ่มคบกัน ‪เกรดฉันก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ
‪ฉันต้องแอบยายทำเรื่องไม่ดี
‪ฉันต้องไปที่ห้องครูใหญ่เป็นครั้งแรก
‪แถมยังได้รู้ว่าฉันทำชีวิตพ่อแม่พัง
‪เด็กทุกคนทำชีวิตพ่อแม่พังทั้งนั้นแหละ ‪เพื่อนๆ เธอถึง…
‪เราไม่ใช่เพื่อนกัน
‪ให้ตายสิ
‪หรือถ้าใช่ ก็แค่เพราะเราเป็นพวกขี้แพ้
‪ยายฉันอุตส่าห์ทำเพื่อฉันขนาดนี้ ‪ฉันจะไม่ทิ้งทุกอย่างไป
‪แล้วเป็นเหมือนแม่ ทำพลาดเหมือน…
‪แม่เธอไม่ได้ทำพลาด
‪อะไร แม่ยัยนี้พลาดอย่างแรงเลย ‪ดูสิว่าลูกออกมาเป็นยังไง
‪รากไทรสุดเจ๋ง
‪เบฟเวอร์ลี่
‪คุณและคุณนายกอนซาเลซครับ
‪ผมขอคุยกับพวกคุณ ‪เรื่องที่สตีเวนชอบรังแกเพื่อนได้ไหมครับ
‪หา เดี๋ยวสิ อะไรนะ
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่ ห้ามไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะ…
‪ถูกพักการเรียนงั้นเหรอ ไม่ เธอถูกกักบริเวณ
‪ค่ะ
‪เธอถูกกักบริเวณแบบขั้นสุดยอดเลยนะ ‪เธอจะไม่ได้เจอเพื่อนๆ เธออีก
‪ค่ะ
‪ตลอดไปเลย
‪ค่ะ
‪เธอน่าจะเป็นเด็กดีนี่
‪หนูคงเป็นแค่ความผิดพลาดอีกอย่าง ‪ในบรรดาความผิดพลาดร้อยแปด
‪พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ
‪หนูทำชีวิตแม่พัง เหมือนที่แม่ทำชีวิตยายพัง
‪ไม่ใช่นะ เบฟเวอร์ลี่…
‪หนูพูดผิดเหรอคะ
‪ดูเหมือนคนในครอบครัวนี้
‪มีแต่อมทุกข์หรือไม่ก็ตายไปแล้ว
‪ไปที่ห้องซะ
‪เยี่ยมเลย ยายจะได้เลี่ยง ‪ไม่ต้องพูดถึงแม่หนูอีกใช่ไหมล่ะ
‪ยายเอาข้าวของของแม่ให้เธอไปทั้งกล่อง ‪เธอยังจะต้องการอะไรอีก
‪หนูอยากรู้ว่าแม่กับหนูจะชอบอะไรเหมือนกันไหม
‪แล้วใครจะสนล่ะว่า ‪พวกเธอชอบอะไรเหมือนกันรึเปล่า
‪เพราะหนูจะได้รู้ไงว่าแม่จะชอบหนูไหม
‪แม่ก็ต้องชอบเธออยู่แล้วสิ
‪แม่ต้องรักหนูอยู่แล้ว ‪แต่ไม่ได้หมายความว่าแม่จะชอบหนู
‪ยายชอบเธอนะ
‪จริงเหรอคะ
‪หนูทำให้ยายหัวเราะครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪โธ่ ลูกเอ๊ย ยายยุ่งจนไม่มีเวลาหัวเราะเลย
‪หนูรู้ แล้วหนูก็รู้ว่าทุกอย่างที่ยายทำก็เพื่อหนูทั้งนั้น
‪แต่บางครั้งมันก็รู้สึกเหมือน…
‪เหมือน…
‪ยายไม่รู้เลยว่าหนูเป็นคนยังไง
‪โธ่ พระเจ้า
‪ได้
‪นานเท่าไรแล้วล่ะที่คุณ…
‪โมโห โดดเดี่ยว
‪มาอยู่ที่นี่น่ะ
‪ที่นี่น่ะเหรอ
‪สิบหกปี
‪พนักงานไปรษณีย์ยอดเยี่ยมแห่งปีเหรอ
‪สิบเอ็ดปีติดต่อกัน
‪ยกเว้นปี 96
‪พวกเขายกตำแหน่งให้เอิร์ล บ็อกส์ ‪เพราะเขาเป็นมะเร็งน่ะ
‪ขอผมถามหน่อยเถอะ
‪คุณคิดว่าผมขายยาจริงๆ เหรอ
‪ไม่หรอก
‪หรืออาจจะคิด ไม่รู้สิ
‪ผมว่าคุณไม่ต้องห่วงเบฟเวอร์ลี่เรื่องนั้นเลย
‪แกเป็นเด็กดี
‪ถึงจะน่ารำคาญไปหน่อย
‪แต่ก็เป็นเด็กดี
‪คุณเลี้ยงแกได้ดีมาก
‪แกเป็นเด็กดีอยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะฉันหรอก
‪แกกำลังเข้าสู่ช่วงวัยที่…
‪ฉันเองก็ไม่รู้ว่า ‪จะทำให้แกเป็นเด็กดีต่อไปได้ยังไง
‪- ฉันว่าฉันไปดีกว่า ‪- ผม…
‪ผมก็เคยเสียคนใกล้ตัวไปเหมือนกัน
‪และเสียเวลาหลายปี ‪หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเรื่องนี้
‪แล้วพอมองย้อนกลับไป…
‪ที่ผมเสียใจที่สุดก็คือ ‪เรื่องที่ผมคอยหลบซ่อนจากคนที่อยู่กับผม
‪ผมเลิกเห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ‪แล้วผมก็ไม่ไปอยู่ในสายตาพวกเขา
‪ขอบคุณสำหรับแท็บนะ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪อือ
‪- เดี๋ยวผมเอาไปทิ้งเอง ‪- อ๋อ ค่ะ
‪เดี๋ยวผมเก็บให้
‪โอเค
‪ไง
‪ฉันไม่เห็นเธอออกมาข้างนอกนานแล้วนะ
‪ใช่ ถูกพักการเรียนน่ะ
‪ฉันก็ถูกห้ามไม่ให้มาเจอเธอเหมือนกัน
‪เพราะเธออาจเป็น "อิทธิพลที่ไม่ดี"
‪แต่ฉันแข่งท้าจ้องตากับจัสตินให้เอาเนยมาแช่ตัว
‪แล้วพ่อแม่ก็ลืมเรื่องฉันกับสมองวัยใส ‪ที่โน้มน้าวใจคนง่ายของฉันไปเลย
‪ป่านนี้แม่ยังเช็ดเนยเทียมออกจากหูหมอนั่นอยู่เลย
‪- อี๋ ‪- นั่นแหละ
‪ฉันหาเพลงต่อไปเจอแล้วนะ
‪เธอเก็บไว้เถอะ ฉันเลิกหาแล้ว
‪นิกกี้บอกว่าเธอคงพูดแบบนี้ ‪แต่ยังไงเธอก็น่าจะฟังดูนะ
‪ขอบคุณ แต่…
‪เบฟ
‪เธอจะยอมแพ้ไม่ได้นะ
‪ถ้าพ่อแม่พยายามบอกอะไรเธอจริงๆ ล่ะ
‪ถ้ามีอะไรบางอย่างที่วิเศษล่ะ
‪ไม่มีหรอก เอลเลน พ่อแม่ฉันก็แค่… ตายไปแล้ว
‪เบฟเวอร์ลี่ นี่ เบฟเวอร์ลี่
‪นี่คือข้อความสำหรับเธอ
‪เรียกว่า "สิ่งที่ดีกว่า"
‪โดยเดอะคิงค์ส
‪ขออวยพรให้เธอพบเจอ ‪ท้องฟ้าที่สวยสดงดงามที่สุด
‪และหวังว่าพรุ่งนี้จะพบเจอสิ่งที่ดีกว่าเดิม
‪หวังว่าท่วงทำนองทุกท่อนจะสอดประสานกัน ‪และหวังว่าท่อนคอรัสจะเพราะพริ้งเป็นที่สุด
‪เดินไปตามความคลางแคลงใจและความเศร้า
‪ฉันรู้ว่าสิ่งที่ดีกว่ากำลังมา
‪ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะได้พบเจอ ‪เรื่องราวดีๆ มากมาย…
‪นี่
‪ขออวยพรให้กับอนาคต
‪ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้เธอจะได้พบเจอสิ่งที่ดีกว่า…
‪จ้างให้ก็จับผมไม่ได้หรอก พี่เอลเลน
‪- บาย เบฟ ‪- อือ
‪บาย
‪เดี๋ยวโดนแน่ จัสติน
‪พี่สิจะโดน พี่เอลเลน
‪(ของที่จะทิ้ง)
‪(เพลงผิดพลาด)
‪(คิม มูดี้)
‪เบฟเวอร์ลี่่จ๊ะ
‪- คุณยาย ‪- ฟังนะ ยาย…
‪ยายขอโทษ
‪ไม่หรอกค่ะ หนูไม่น่า…
‪ไม่ ไม่หรอก ยาย…
‪ยายไม่รู้เรื่องการเป็นแม่คนเลยจริงๆ
‪แต่แม่ของหนูน่ะ…
‪แม่ของหนูได้เห็น ได้ยิน และรู้สึกทุกอย่าง
‪และแม่ก็น่ารักกับทุกคน
‪ตอนที่ยายท้อง ยายกลัวมากเลย
‪แต่แล้วแม่ของหนูก็เข้ามาทำให้ชีวิตยาย…
‪มีสีสัน…
‪และเสียงดนตรี
‪เสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะมากมายเชียวละ
‪แม่หนูเปลี่ยนจากหัวเราะ ‪เป็นร้องไห้ได้ปุบปับเลยนะ
‪ซึ่งยายชอบมาก
‪ยาย…
‪ยายเลิกกังวลเรื่องการเป็นแม่ แล้วยายก็…
‪แค่มีความสุขไปกับลูกให้มากที่สุด
‪แต่ตอนที่แม่ตาย ยายก็…
‪ยายไม่อาจมองเห็น หรือ…
‪ได้ยิน หรือรู้สึกแบบเดิมอีกต่อไป
‪และยายก็ขอโทษจริงๆ
‪ฉันลืมส่วนที่สำคัญที่สุดไป
‪นั่นคือการมีความสุขไปกับหนูยังไงล่ะ
‪ยายมีอะไรจะให้
‪ยายคิดว่าหนูอาจจะหาสิ่งนี้อยู่
‪คือ…
‪วันแรกที่แม่รู้ว่าท้อง…
‪ใครๆ ก็คิดว่าพ่อกับแม่เธอยังเด็กเกินไป ‪แต่สองคนนั้นก็ไม่สน
‪พวกเขาทั้งภูมิใจ ตื่นเต้น และมีความสุข
‪พ่อของหนูจุดพลุ
‪แล้วทั้งสองคนก็นั่งอยู่หลังบ้าน
‪กอดกันกลมเหมือนพวกงี่เง่าที่น่าตาดีสองคน
‪และคืนนั้น
‪พวกเขาก็เริ่มแต่งเพลงนี้
‪สวัสดีจ้ะ เบฟเวอร์ลี่ นี่แม่นะ
‪กับพ่อด้วย
‪พวกเรายังไม่ได้เห็นหน้าลูก แต่ก็รู้แล้วแหละว่า
‪ลูกจะเจ๋งกว่าพ่อกับแม่เป็นสองเท่าแน่ๆ
‪และหวังว่าจะแปลกพอกันด้วยนะ
‪เพลงนี้สำหรับลูกนะจ๊ะ
‪ชื่อว่า "เพลงที่ไม่ใช่"
‪ไม่รู้ว่าจะมีคำตอบ
‪ให้กับทุกคำถามของเธอไหม
‪แต่จะขอกอดให้แน่น จนกว่าจะเจอคำตอบที่ใช่
‪และหาทางก้าวข้ามผ่านทุกมรสุมน้อยใหญ่
‪ตายจริง
‪ทุกมรสุม
‪ใช่ นี่ไงแม่
‪เธอเข้ามา ทำให้ชีวิตสวยสดใส
‪ห้ามดู
‪รักหมดใจแม้ก่อนจะได้พบหน้า
‪ชิ้นส่วนที่ขาด มาเติมให้เป็นสาม
‪นั่นหนูไง เจ้าอ้วนน้อย
‪ใครจะรู้ว่าจะสุขแค่ไหนเมื่อได้อยู่ด้วยกัน…
‪ว้าว
‪อยู่ด้วยกัน
‪เธอไม่สนแม้เราไม่สมบูรณ์แบบ
‪ภายใต้ใบหน้าที่ซ่อนเร้น
‪เธอมีค่าเหนือสิ่งอื่นใดแม้หนทางจะยากลำบาก
‪ขอเป็นบ้านที่พักพิงใจ เธอจะไม่มีวันเดียวดาย
‪จงออกไปมีชีวิตเป็นของตัวเองและสร้างปัญหา
‪ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
‪พบเจอกับอะไร
‪มีแพ้มีชนะ
‪อาจทำผิดพลาดไป แต่ตัวเธอนั้นดีอยู่แล้ว
‪สาม สอง หนึ่ง
‪อัสดู๊ดส์อาร์ซิสเตอร์ส
‪- ไอ้ตัวเล็กของฉันวิ่งไปแล้ว ขอโทษนะคะ ‪- สวัสดีปีใหม่ฮะ
‪โอเค ตายแล้ว โอเค เยอะนะเนี่ย
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪มาเถอะ
‪ไง
‪เอ็ดเวิร์ด
‪ชื่อจริงผมชื่อเอ็ดเวิร์ด
‪อ๋อ รู้แล้ว ฉันทำงานไปรษณีย์นะ
‪เออใช่ จริงด้วย นั่นสิ
‪เอ็ดเวิร์ดก็… เป็นชื่อที่เพราะดีนะ
‪คิดงั้นเหรอ
‪ใช่
‪ขอบคุณทุกคนที่มาในวันสิ้นโลก
‪และมาดูวงของเรา อัสดู๊ดส์อาร์ซิสเตอร์ส
‪(อัสดู๊ดส์อาร์ซิสเตอร์ส)
‪เย่
‪พี่เอลเลน
‪ไง จัสติน
‪นี่เป็นงานแรกของเรา
‪- โห่ ‪- หุบปาก ไคล์
‪เพลงแรกของเรา ขอมอบให้แด่คุณมูดี้
‪ยายเหรอ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เพลง "แดนซิ่งอินเดอะมูนไลต์" นี่
‪ฉันชอบเพลงนี้
‪ให้ตาย นี่เราเต้นกันดีไหมเนี่ย
‪- ไม่ ‪- เอาน่า อารมณ์ผมกำลังมาเลย
‪- ดูเขาเต้นก็ได้ ‪- มาเถอะ
‪- และเราก็จะเต้นกัน ‪- ก็ได้ๆ เต้นครั้งสุดท้าย
‪ไม่ โอ๊ะๆ
‪- ก็ได้ ‪- นั่นแหละ
‪คนหลีกทางเลย ขอบใจนะ
‪ทุกคนหลีกทางหน่อย ตรงนั้นเลย
‪- พี่แอนตี้ รับช่วงต่อหน่อย ‪- ได้
‪- คุณยาย เพลงนี้ของคุณยายนะ ‪- เหรอจ๊ะ
‪หลานยายเก่งจริง
‪นี่ จวนจะเที่ยงคืนแล้ว
‪เริ่มนับถอยหลังเลย
‪สิบ
‪- เก้า ‪- แปด
‪- คุณยายคะ ‪- ว่าไงจ๊ะ
‪คิดว่าโลกจะแตกตอนเที่ยงคืนไหมคะ
‪ไม่หรอก ยายว่ามันเป็นแค่การเริ่มต้น
‪สาม…
‪หนูก็เหมือนกัน
‪สอง หนึ่ง
‪สวัสดีปีใหม่
‪เย่
‪ดูสิ
‪- สวัสดีปีใหม่จ้ะ ‪- สวัสดีปีใหม่ค่ะ
‪- หนูรักยายนะคะ ‪- ยายก็รักหนูจ้ะ
‪ไม่รู้ว่าจะมีคำตอบ
‪ให้กับทุกคำถามของเธอไหม
‪แต่จะขอกอดให้แน่น จนกว่าจะเจอคำตอบที่ใช่
‪และหาทางก้าวข้ามผ่านทุกมรสุมน้อยใหญ่
‪ทุกมรสุม
‪เธอเข้ามา ทำให้ชีวิตสวยสดใส
‪รักหมดใจแม้ก่อนจะได้พบหน้า
‪ชิ้นส่วนที่ขาด มาเติมให้เป็นสาม
‪ใครจะรู้ว่าจะสุขแค่ไหนเมื่อได้อยู่ด้วยกัน
‪อยู่ด้วยกัน
‪เธอไม่สนแม้เราไม่สมบูรณ์แบบ
‪ภายใต้ใบหน้าที่ซ่อนเร้น
‪เธอมีค่าเหนือสิ่งอื่นใดแม้หนทางจะยากลำบาก
‪ขอเป็นบ้านที่พักพิงใจ เธอจะไม่มีวันเดียวดาย
‪จงออกไปมีชีวิตเป็นของตัวเองและสร้างปัญหา
‪ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
‪พบเจอกับอะไร
‪มีแพ้มีชนะ
‪อาจทำผิดพลาดไป แต่ตัวเธอนั้นดีอยู่แล้ว
‪อย่ากังวลถึงอนาคต
‪ถึงเงินน้อยก็จะสู้ ถึงต้องหยิบยืมก็จะทำ
‪จงเชื่อใจ มีจิตใจที่กล้าแกร่ง
‪และโชคลาภที่เธอสั่งสมมาจะปรากฏ
‪จะปรากฏ
‪เธอไม่สนแม้เราไม่สมบูรณ์แบบ
‪ภายใต้ใบหน้าที่ซ่อนเร้น
‪เธอมีค่าเหนือสิ่งอื่นใดแม้หนทางจะยากลำบาก
‪ขอเป็นบ้านที่พักพิงใจ เธอจะไม่มีวันเดียวดาย
‪จงออกไปมีชีวิตเป็นของตัวเองและสร้างปัญหา
‪ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
‪พบเจอกับอะไร
‪มีแพ้มีชนะ
‪อาจทำผิดพลาดไป แต่ตัวเธอนั้นดีอยู่แล้ว
‪ดีอยู่แล้ว ดีอยู่แล้ว
‪ตัวเธอนั้นดีอยู่แล้ว ดีอยู่แล้ว
‪ตัวเธอนั้นดีอยู่แล้ว
‪เราไม่สนถึงเธอจะไม่สมบูรณ์แบบ
‪ภายใต้ใบหน้าที่ซ่อนเร้น
‪เธอมีค่าเหนือสิ่งอื่นใดแม้หนทางจะยากลำบาก
‪ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
‪พบเจอกับอะไร
‪มีแพ้มีชนะ
‪อาจทำผิดพลาดไป แต่ตัวเธอนั้นดีอยู่แล้ว
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์