แอนดาเลเชีย
ดินแดนแห่งความสุขชั่วนิรันดร์
จดจำแอนดาเลเชียไว้เสมอ
แล้วรอยยิ้มจะแต่งแต้มบนแก้มเธอ
บงชูร์
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรมหัศจรรย์ นามว่าแอนดาเลเชีย
ทารกคนหนึ่งถูกพบในป่า
โดยไม่ทราบความเป็นไปของบิดามารดา
เด็กถูกเลี้ยงดูขึ้นมาโดยสัตว์ป่า ที่รักเธอเหมือนฝูงตัวเอง
เด็กน้อยมีนามว่าจีเซล
จีเซลเติบโตมาเป็นสาวน้อยแสนงาม…
ผู้มีหัวใจเปี่ยมด้วยความรัก และความปรารถนาลับๆ
ฉันเฝ้าฝันหาจุมพิตแห่งรักแท้
และการปรากฏกายของเจ้าชายในฝัน
กระทั่งวันหนึ่งเธอได้ครอบครองหัวใจรัก ของเจ้าชายผู้กล้าหาญที่สุดในแอนดาเลเชีย
แต่แล้วจีเซลก็ถูกราชินีใจร้ายผลักข้ามประตูมิติ
แล้วตกลงมาในอาณาจักรแสนประหลาด ชวนสับสนที่สุด นามว่า…
นครนิวยอร์ก
ที่นั่นเธอได้พบกับโรเบิร์ต ทนายความนัยน์ตาชวนเคลิ้ม
และลูกสาวชื่อมอร์แกน ผู้มองเห็นเวทมนตร์วิเศษทุกที่ที่ไป
จีเซลกับโรเบิร์ตตกหลุมรักกัน
แล้วทั้งหมดก็อยู่กัน…
อย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์
พ่อฮะ พ่อ
- เร็วเข้า อ่านอีกนะฮะ พ่อ - ทางนี้ฮะ
แล้วถ้าพ่อบอกว่า "มีความสุขชั่วนิรันดร์" ไม่ใช่ตอนจบเรื่องราวของพวกเขาล่ะ
เราเคยฟังเรื่องนี้มาเป็นล้านครั้งแล้วนะ
มันจบแบบนั้นเสมอ
ลูกเคยได้ฟังแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น
(มหัศจรรย์รักข้ามภพ)
กลายเป็นว่านิวยอร์ก ไม่ใช่ความสุขชั่วนิรันดร์ของจีเซล
- หา - ว่าไงนะ
(มหัศจรรย์รักข้ามภพกับเวทมนตร์อ ลเวง)
พ่อก็ไม่ได้ภูมิใจตอนอยู่ในส่วนนี้หรอก
แต่ถ้าลูกสองคนยอมขึ้นเตียง พ่อจะอ่านให้ฟัง
เรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้นตรงที่เรื่องราวเดิมจบลง
ในอาณาจักรนิวยอร์ก ต่อจาก "ความสุขชั่วนิรันดร์"
ต่อจากนั้นเหรอ แต่หลัง "ความสุขชั่วนิรันดร์" ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่นา
ใช่ พ่อก็แค่แต่งงาน แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตของพ่ออีก
โอ้ ไม่ใช่ในโลกนี้หรอก
ที่นั่นสิ่งต่างๆ ไม่เคยจบ
สำหรับจีเซล เวลาผ่านไปสองสามปี
มอร์แกนเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และในที่สุดจีเซลกับโรเบิร์ตก็มีลูกน้อย
เด็กหญิงแสนสวย นามว่าโซเฟีย
และชั่วขณะหนึ่ง จีเซลเชื่อว่า เธอมีทุกอย่างที่ต้องการ
นั่นคือตอนที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป
ทีแรก เพราะมีลูกน้อย ปราสาทบนวิมานของพวกเขาก็ดูเล็กลงเท่าตัว
จากนั้นชีวิตก็ยุ่งเหยิงวุ่นวาย
จนเหมือนพวกเขาต้องคำสาป ให้สลบเหมือดไปทุกคืน
แต่ส่วนที่ยากที่สุดก็คือมอร์แกน
เด็กสาวกลายเป็นสิ่งที่โลกนั้นเรียกว่า "วัยรุ่น"
จนจีเซลรู้สึกว่าเด็กสาวห่างออกไปไกลแสนไกล
ในที่ที่เธอไม่อาจตามไปได้
เพราะหลายสิ่งเปลี่ยนไป จีเซลจึงเริ่มรู้สึกว่า
ชีวิตในอาณาจักรนิวยอร์ก อาจไม่ใช่เทพนิยายอย่างที่เชื่อมาตลอด
และตอนนั้นเองที่เธอเห็นสัญญาณ
(คิดจะย้าย คิดถึงมอนโรวิลล์ เทพนิยายของคุณเริ่มขึ้นที่นี่)
แล้วจู่ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่า
ความสุขชั่วนิรันดร์อาจรอเธออยู่ที่อื่น
จีเซลกับโรเบิร์ตก็เลยเริ่มต้นภารกิจ ตามหาความสุขชั่วนิรันดร์ครั้งใหม่
(อัลบั้มรูป บริษัทย้ายบ้านไทรสเตทฮอลิง)
(บ้านเลขที่ 18 ฮันนีบีเทรล มอนโรวิลล์ นิวยอร์ก)
(ส่งของ เก็บของ ย้ายของ โกดัง)
เอาละ จุดหมายต่อไป "มอนโรวิลล์"
มอนโรวิลล์นี่มันอยู่ที่ไหน
ไม่รู้เหมือนกัน
แต่มันต้องดีกว่าที่นี่แน่นอน
ฉันรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงอาจน่ากลัว แต่มันก็น่าตื่นเต้นด้วย
คิดถึงผู้คนหน้าใหม่แสนวิเศษที่จะได้เจอสิจ๊ะ
คนที่จะรักพวกเจ้าเหมือนกับฉัน
และจำเอาไว้ เมื่อไรที่ต้องการเพื่อน เราต้องทำยังไงจ๊ะ
มอร์แกน ช่วยกันหน่อยได้ไหม
หนูก็ช่วยอยู่นะ หนูกำลังบอก ทุกคนในเน็ตเรื่องที่หนูถูกลักพาตัว
ทุกคนเห็นด้วยว่านี่น่ะโศกนาฏกรรมชัดๆ
รู้ไหม มีคนตั้งเยอะแยะ ที่ย้ายจากในเมืองไปอยู่ชนบท
แล้วมีความสุขสุดๆ ไปเลย
ค่ะ แต่อยู่ที่นี่หนูก็มีความสุขสุดๆ อยู่แล้ว
ช่วยพี่เถียงหน่อยสิ โซเฟีย
เธอนี่ไม่ช่วยกันเลย
ใครตื่นเต้นที่จะได้ผจญภัยครั้งใหม่บ้าง
ตื่นเต้นจนตัวสั่นเลยค่ะ
- โอ้ นั่น… ประชดสินะ - ประชด ใช่เลยค่ะ
แต่มอร์แกนจ๊ะ แม่สัญญาเลย มอนโรวิลล์จะเป็นที่ที่สมบูรณ์แบบ
อาจสมบูรณ์แบบกับแม่ แต่คงไม่ค่อยสำหรับหนู
- มอร์แกน - ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ
ถ้าเราจะย้าย ก็ไปกันเถอะ
วัยรุ่นก็แบบนี้แหละ แกไม่เป็นไรหรอก
ก็หวังแบบนั้น
เราเคยมีความทรงจำแสนวิเศษที่นี่ ว่าไหมคะ
ใช่จ้ะ แล้วเราจะมีมากขึ้นอีก
เชื่อเถอะ ถ้าผมได้เรียนรู้อะไรสักอย่าง จากการพบเจ้าหญิงบนป้ายโฆษณา
นั่นก็คือบางครั้งเราก็ต้องเสี่ยง
มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะ
พวกเขาเลยเก็บข้าวของแล้วย้ายที่อยู่
ไปยังสถานที่ที่ไม่มีอะไรมากวนใจ
หรือกวนกาย
อาณาจักรเวทมนตร์แห่งใหม่
นามว่าบ้านนอก
(ขอต้อนรับสู่มอนโรวิลล์ เทพนิยายของคุณเริ่มขึ้นที่นี่)
วิเศษไปเลยใช่ไหมจ๊ะ
ที่นี่ใกล้เคียงกับแอนดาเลเชียที่สุด ที่แม่เคยเห็นมาเลย
บ้านเราเหมือนปราสาทเลยนะ
หนูจะมีห้องส่วนตัว
แม่บอกหนูเป็นล้านครั้งแล้ว
นี่ ดูสิ
ลูกไม่มีทางรู้หรอกจ้ะ มอร์แกน
มอนโรวิลล์อาจมอบเวทมนตร์ให้ลูก เหมือนที่แม่ได้รับตอนโตมาก็ได้
ถึงแล้ว
โอ้ ดีจังเลย กำแพงกลับเข้าที่แล้ว
กำแพงเคยถล่มลงมาเหรอคะ
ให้ตาย
ว้าว เป็นปราสาทที่น่าสนใจดี
เราทำงานช้ากว่ากำหนดนิดหน่อย ลูกก็แค่ต้องมีจินตนาการ
เด็กน้อยคนใหม่ของเมือง
ถ้ารู้ เราคงเตรียมของขวัญมา
เรากล่อมให้งีบเก่งนะ ถ้าอยากให้ช่วยก็บอก
โอ้ ขอบคุณค่ะ
ฉันอาจรับข้อเสนอคุณนะคะ
- โอ้ เราควรไปสำรวจบ้านใหม่กันไหม - เอาสิ
ทั้งหมดนี้เป็นการผจญภัยแน่นอน
บายนะ
ยกนั่นไปห้องนั่งเล่นเลย ขอบคุณ
ค่ะ นั่นไม่ใช่การผจญภัยแน่ๆ นั่นพื้นที่ทิ้งขยะ
พื้นที่ที่เต็มไปด้วยการผจญภัยจ้ะ
ผมขออุ้มเจ้าหญิงน้อย แล้วพาไปดูส่วนที่เหลือของบ้านก่อนนะ
มาจ้ะ ไม่เป็นไร เราไปกันเถอะ
หนูจะไปลองถามดูว่ามีคนย้ายของคนไหน จะพาหนูกลับนิวยอร์กได้บ้างนะคะ
แม่รู้ว่าการเริ่มต้นที่ใหม่เป็นเรื่องยาก
แม่เองก็เคยมีประสบการณ์นะ
ก็ไม่ได้ทำเพราะตั้งใจหรอก
แต่แม่พบว่าเราแค่ต้องมองแง่บวกเข้าไว้
โอ้ ไม่นะ
นี่จ้ะ แม่จะทำให้ดู
ขอเถอะค่ะ เราไม่จำเป็นต้อง…
- เราอยู่กันที่นี่ - ร้องเพลงหรอก
ครอบครัวสุขสันต์เริ่มต้นกันใหม่
ในที่ที่ชีวิตจะสุขสมและสดใหม่
โว่ว ระวังด้วย
ใต้แสงแดดส่องประกาย ท้องฟ้าสดใส
ฝันเราจะเป็นจริงดังใจ จริงแท้กว่าที่เคยเป็นมา
ในสวนที่คลาคล่ำไปด้วยใบโคลเวอร์สี่แฉก
เราจะเบ่งบานในที่ที่เราย้ายมา
แล้วชีวิตจะยิ่งเต็มเปี่ยม
ด้วยความโสภากว่าที่เคยเป็นมา
และมหัศจรรย์ยิ่งกว่าที่เคย
ขอโทษด้วยค่ะ
เราช่างโชคดีที่ได้มีปราสาทให้ครอบครอง
เราจะร้องเพลงอย่างสุขสันต์ ระหว่างที่รื้อข้าวของ
เราจะเป็นพวกพ้อง
กับกวางประจำถิ่น แรคคูนขนฟูฟ่อง และสกั๊งค์น่ากอด
แม่เจ้า
ไกลห่างจากเสียงอึกทึกและความวุ่นวาย
คำขอมากมายจะเป็นจริง
แม้แต่นกที่ขนรุ่งริ่งก็ยังส่งเสียงไพเราะจับใจ
ขอพูดใหม่อีกครั้ง
เราทิ้งเมืองแห่งแสงสีไว้เบื้องหลัง
เพื่อได้ขี่จักรยานและเล่นว่าวกัน
จากนี้ไป เราจะเป็น…
คนบ้านนอก
และมหัศจรรย์
ยิ่งกว่าที่เคย
ฉันไม่เป็นไร
คิดว่านะ
- โอเค หลับตาไว้นะ - อย่าเพิ่งลืมตา
- หลับตาไว้ก่อนจ้ะ
รู้สึกกลัวมากเลยตอนนี้ ค่ะ หนูหลับตาอยู่
ไม่ต้องกลัวไป เข้ามาแล้วจ้ะ ถึงห้องแล้ว พร้อมไหม
โอเค
- โอเค - ลืมตาได้
โอ้ ว้าว
นี่มัน… ว้าว
โอ้โฮ
แม่รู้จ้ะ แม่เองก็ตื่นเต้น แถมลูกเปลี่ยนส่วนไหนก็ได้เลยนะ
แม่แค่อยากให้ลูกมีห้องตัวเองจริงๆ ตอนย้ายมาอยู่ที่นี่
(ต้นไม้ความทรงจำของมอร์แกน)
แม่เขาให้พวกนั้นสัญญาด้วยว่าจะทำห้องให้เสร็จ
สวยมากเลยค่ะ แม่
จริงเหรอจ๊ะ
อีกไม่นานที่นี่จะต้องรู้สึกเหมือนบ้านแน่นอน
แล้วจะได้เห็น
- ค่ะ - นะ
ทำได้ดีมาก
โอ้ ไม่นะ ไม่ๆ
- ตายแล้ว - ปิดเร็วเข้า
- ของของหนู ช่วยด้วย - ดับไฟเร็ว
- ทำอะไรคะ - หยิบผ้าห่มมา
- ดับไฟสิ - ระวังด้วย
หนูดับไม่ได้…
เสื้อผ้าหนูไหม้หมดเลย
หวัดดี
เรารู้จักใครด้วยเหรอ
ไม่ค่ะ แต่รู้จักไว้ก็ได้นี่
เธอเป็นอะไรเนี่ย ตาบอดสีเหรอ นี่ไม่ใช่สีเขียว มันสีน้ำทะเล
พวกนั้นเป็นอะไร ปลาเหรอ
หวังว่าจะไม่ถือนะ พอดีประตูเปิดอยู่
- จีเซลกับโรเบิร์ตใช่ไหม แล้วก็มอร์แกน - ค่ะ
โอ้ แล้วก็หนูน้อยโซเฟีย
- ใช่แล้วค่ะ รู้ได้ยังไงคะ - หวัดดีครับ
มาลวิน่า มอนโร
ฉันคงจะขายบ้านหลังนี้ให้คุณอยู่หรอก
แต่ฉันขายแต่บ้านที่หรูกว่านี้
โรซาลีนกับรูบี้
โอ้ หอมจังเลยค่ะ
โอ้ คุณพระ
- จีเซล - ประทับใจจัง
เธอทำเองเลยนะคะ
กระทั่งตะกร้าด้วย
จริงเหรอครับ
สานเองกับมือ
คุณใจดีมากเลยค่ะ
และก็แปลกนิดๆ ด้วย
มอร์แกน เอาของพวกนี้ไปที่ครัวกันเถอะจ้ะ
- ขอบคุณนะครับ - ขอบคุณค่ะ
- ยินดีที่ได้พบนะ - เราจะยกไป…
ไว้เจอกัน
ฉันเองก็มีลูกชายวัยรุ่นคนนึง
ขี้งอนสุดๆ ไปเลย
แต่สำหรับฉัน เขาก็ยังน่ารักน่าเอ็นดู
ก็กับทุกคนนั่นแหละค่ะ
ทุกคนเอ็นดูเขาไม่หวาดไม่ไหวเลยละ
ถ้าพวกคุณอยากได้อะไรก็ตาม บอกฉันได้เลยนะคะ
ฉันรู้จักเมืองนี้ดีกว่าทุกคน
ถ่อมตัวจริงๆ เธอเป็นคนสำคัญของเมืองเลยละ
ใช่เลยค่ะ เธอเหมือนราชินีของที่นี่เลย
ค่ะ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติเพิ่มเท่าตัวเลย
ฉันคิดว่าทุกเมืองควรมีราชินีไว้
ค่ะ
ฝันดีนะ
ก็ไม่ใช่วันแรกแบบที่เราคิดไว้ แต่ก็นะ
บางทีเราน่าจะรออีกสักเดือนนะคะ
ไม่หรอก เราเลื่อนมาสามรอบแล้ว ไม่ต้องห่วง เราจะปรับตัวกันได้
ฟังนั่นสิ
นี่ดีกว่าที่ฟิฟธ์เอเวนิวอีกนะ
ไม่ค่ะ นี่มันดังกว่าอย่างน่าประหลาดเลย
จิ้งหรีดพวกนั้นแต่งเพลงให้เรา เพื่อบอกว่า "สวัสดี" น่ะจ้ะ
เพื่อเป็นการขอบคุณ เราควรสร้างรีสอร์ตให้พวกมันนะ
ฉันว่าพวกมันยังไม่เคยมีกันแน่ๆ
เรามาคุยกันเรื่องที่ย้ายมาที่นี่ เพื่อให้ได้มีพื้นที่มากขึ้น
แต่ตอนนี้กลับต้องมานอน รวมกันในห้องเดียวดีไหมคะ
- นั่นสิเนอะ - มอร์แกน เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว
ก็แค่รอให้ห้องลูกหายเหม็นกลิ่นควัน
ค่ะ
ครอบครัวเรากำลังเริ่มต้นกันใหม่
แม่คะ
ก็ได้จ้ะ
ทำไมนาฬิกาปลุกดังล่ะคะ ข้างนอกยังมืดอยู่เลย
ตอนนี้พ่อต้องเดินทางไปกลับแล้ว
ไฟอยู่ไหนล่ะเนี่ย
โอ้ ไม่เป็นไรจ้ะ ลูกรัก ไม่เป็นไรนะ คนดี
ไฟ
โอ้ ไม่นะ
โอ้ ใช่เลย นี่เป็นเช้าที่สดใสว่าไหม
เราต้องย้ายลังพวกนี้นะ
ผมสายมากแล้ว
ผมไม่เข้าใจพวกเรื่องการเดินทางนี่เลย กาแฟ ขอบคุณครับ
ผมจะไปหาครีมมาใส่
คุณพระ กลิ่นอะไรเนี่ย
อรุณสวัสดิ์ ทำมื้อเช้าให้แล้ว เป็น…
- ขนมปังปิ้ง - ขนมปังปิ้งเหรอคะ
ใช่เลย
ปาฏิหาริย์มากเลยค่ะ เสื้อหนูรอดไฟไหม้มาตัวนึง
- พ่อขอโทษจริงๆ เป็นอะไรไหม - ไม่นะ
- คุณพระ - โอ้ พระเจ้า เสื้อ…
- หนูไม่เป็นไร - ลวกหรือเปล่า
ไม่เป็น แต่นี่เสื้อตัวสุดท้ายของหนู
ขอโทษจริงๆ
โอ้ ราชากับราชินีแห่งแอนดาเลเชียใช่ไหมนั่น
แนนซี่ เอ็ดเวิร์ด มาทำอะไรกันที่นี่
เราต้องสร้างประตูมิติ เพื่อมาบ้านหลังใหม่ของเธอเลยนะ
- แม่สาวน้อย - ไงคะ
- โอ้ หวัดดีจ้ะ - สวัสดี
หวัดดีครับ ว้าว
โรเบิร์ต
ยินดีด้วยกับการเพิ่มจำนวนทายาท
ขอบคุณ ขอบคุณ
ที่พำนักของเจ้า เจ้าจนแล้วเหรอ
- เอ็ดเวิร์ด - เปล่า เราไม่ได้จนหรอก
แบบนี้เรียกว่าซื้อมาแต่งให้ปังน่ะ
- ใช่แล้ว เรา… - เข้าใจละ ซื้อมาแต่งให้ปังสินะ
นั่นสินะ พอข้ารับใช้ของเจ้าขุดคูน้ำ สร้างหอคอย
เพิ่มระเบียงให้เจ้าร้องเพลง และอาบแสงแห่งจันทร์เต็มดวง…
ข้าก็พอนึกภาพออก
โอเค ว่าไงว่าตามกัน ผมไปก่อนดีกว่า
- โอ้ ไม่นะ - บ๊ายบาย
- ให้ฉันพาไปดูบ้านนะ - ได้เลย
โรเบิร์ต
ดูเหมือนเจ้าจะลืมดาบ
โอ้ เปล่า ผมไม่มีดาบหรอก
โอ้ ข้าก็คิดไว้แล้ว บัดนี้เจ้าเป็นเจ้าของที่ดินแล้ว
- คงยิ่งต้องการดาบสินะ - เปล่าครับ ผมยังเป็นทนายอยู่
โศกาจริงๆ
เจ้าคงต้องอยากทำบางสิ่งสุดใจ
- ผมก็ทำหลายอย่างนะ - แน่นอน
ต้องอาศัยความกล้าหาญมาก เพื่อเผชิญกับชีวิตอันเหี่ยวแห้งเช่นนี้
นี่อาจช่วยเจ้าได้
- เอาไปเลย - โอ้ ไม่ละ
ผมรับไว้ไม่ได้หรอก
ไม่สิ ต้องรับไว้นะ
โรเบิร์ต ดาบเล่มนี้ปราบอสูรมานักต่อนัก
และได้เห็นการผจญภัยสุดมหัศจรรย์ ที่ทดสอบทั้งร่างกายและจิตใจ
ขอให้มันปกป้องเจ้าเช่นกัน
ขอบคุณครับ
ขอให้โชคดีมีชัย
ขอบใจ เจ้าข้ารับใช้
เราพลาดวันเกิดแกเดือนที่แล้ว
แต่เราต้องทำให้แน่ใจว่า
ลูกทูนหัวของราชาและราชินีแห่งแอนดาเลเชีย
ต้องได้รับสิ่งนี้
ไม้กายสิทธิ์แห่งแอนดาเลเชีย
ไม้อะไรนะคะ
ไม้กายสิทธิ์แห่งแอนดาเลเชียจ้ะ
เคยได้ยินแต่เรื่องเล่า ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
เมื่อพ่อแม่ทูนหัวของเจ้าเป็นราชาและราชินี…
พวกเขาก็ต้องทำอะไรที่พิเศษกว่าปกติ
ขอนำเสนอไม้กายสิทธิ์
เครื่องมือที่เปี่ยมด้วยมนตร์วิเศษที่สุด
จงใช้เพื่อความสุขและสวัสดี
แต่ต้องแน่ใจว่ารู้กฎดี
คนที่แอนดาเลเชียนี่พูดกันเฉยๆ ได้ไหมคะ
เราพูดแค่ตอนจำเป็นจ้ะ
มีเวทมนตร์แห่งแอนดาเลเชีย
บรรจุอยู่ในไม้กายสิทธิ์แสนอัศจรรย์นี้
เรานำเวทมนตร์มาฝากจากแอนดาเลเชีย
สู่ดินแดนแสนอันจืดชืดและไร้มนตร์ขลัง
ด้วยไม้กายสิทธิ์นี้
ผู้ใช้จะขมีขมัน
ได้เสกสรรความสนุกสนาน
ด้วยของขวัญชื่นบานที่เรามอบให้
แต่จงจำเอาไว้ ผู้ที่ใช้ได้
มีเพียงบุตรตัวจริงแห่งแอนดาเลเชีย
หรือธิดา
แกเป็นลูกสาวทูนหัวตัวจริงแห่งแอนดาเลเชีย
- ด้วยเวทมนตร์นี้ - ด้วยเวทมนตร์นี้
- จากแอนดาเลเชีย - จากแอนดาเลเชีย
เมื่อไรที่โหยหาบางอย่างสุดใจและวิญญาณ
จงใช้เวทมนตร์แห่งแอนดาเลเชีย
และหากสงสัย ก็แค่ถามม้วนคู่มือทันใด
ม้วนคู่มือเหรอ
ก็แค่ต้องถามคำถาม แล้วคำตอบจะปรากฏขึ้นมา
แต่ข้าว่าในดินแดนแห่งนี้ เจ้าก็แค่ต้องอ่านมันละมั้ง
เจ้าอยู่ที่แบบนี้ได้ยังไงกันนะ
ดีไหมจ๊ะ
ลูกเป็นลูกสาวที่แท้จริงของแอนดาเลเชียละ
โอเค ถ้าพวกคุณไม่มีไม้กายสิทธิ์ ให้ลูกสาวไม่แท้ของแอนดาเลเชีย
หนูจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนละ
ค่ะ หนูจะไปดูตู้เสื้อผ้าแม่
หนูมั่นใจว่าต้องมีของดีๆ ให้เลือกเพียบ
เพื่อให้การย้ายโรงเรียนใหม่มีสีสัน
จ้ะ
บางครั้งแกก็พูดอย่างหนึ่ง แต่หมายความอีกอย่างน่ะ
บอกไม่เคยถูกเหมือนกัน
ก็นั่นแหละ
จ้ะ วัยรุ่นก็เป็นแบบนั้นแหละ
เธอโอเคไหม
จ้ะ ไม่เป็นไรหรอก
ก็แค่…
บางครั้งการอยู่ในแอนดาเลเชีย มันก็ง่ายกว่าใช่ไหม
ฉันคงไม่พูดว่าง่ายกว่าหรอก
เพราะเรามีทั้งมังกร มีทั้งกบฏโอเกอร์
ที่แอนดาเลเชีย สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิต คือการตามหาความสุขชั่วนิรันดร์
นอกเหนือจากนั้นช่างดูง่ายดาย
โลกนี้มันต่างออกไปเลย
ใช่ ก็จริงของเธอ
อยู่ที่นี่ ความสุขชั่วนิรันดร์ เป็นเหมือนแนวคิดมากกว่าจะเป็นความจริง
จริงเหรอ ช่างหม่นหมองสยดสยอง
ข้าว่าหากโลกนี้ไม่ใช่แบบที่เจ้าชอบ งั้นก็ต้องเปลี่ยนมัน
ที่รัก มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นตลอดหรอก
เหลวไหล
ถ้าจะมีใครทำให้ที่นี่พิเศษได้ ก็จีเซลของเรานี่แหละ
(สถานีรถไฟมอนโรวิลล์)
ทันจนได้
นั่นดาบหรือเปล่า
ครับ
จะบอกเคล็ดลับให้นะ คุณควรบอกว่า "ไม่เอาถุง แต่ห่อสองชั้น"
หรือไม่คราวหน้าก็ทิ้งดาบไว้ที่บ้าน
ไม่ต้องไปฟังเขาหรอก
จงเป็นตัวของตัวเอง
เพราะยังไงซะ คุณก็จะนั่งรถไฟขบวนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซ้ำแล้วก็ซ้ำเล่า
จากนั้นก็ตายไป
ความเป็นจริงก็แบบนี้แหละ
สายเมโทรเหนือ ไปสถานีแกรนด์เซนทรัล
สถานีต่อไปโพห์คิปซี
ฉันต้องเข้าไปแล้ว จองที่ให้ด้วยนะ
(โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษามอนโรวิลล์)
หนูรู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์ช่อดอกไม้เลย
อย่าพูดเหลวไหลน่า ลูกดูสวยมาก
ดอกไม้บนกระโปรงนั่น ทำให้ดอกไม้ที่เหลือเด่นขึ้นมาเลย
เยี่ยม
- คุณพระ - ดีมากเลยนะ
นี่พัฒนาจากปีที่แล้วเยอะเลย
เธอมีส่วนร่วมกับเมืองจริงๆ
(โหวตไทสัน มอนโร เป็นเจ้าชายงานมอนโรเฟสต์)
- ยินดีด้วย คุณทำได้ - ขอบคุณ
ว้าว คุณมีพรสวรรค์ด้านอบขนมจริงๆ นะคะ
- ก็แค่งานระดมทุนเล็กๆ น่ะ - มอนโรเฟสต์คืออะไรคะ
(มอนโรเฟสต์)
เป็นงานใหญ่ที่สุดของปีน่ะค่ะ มาลวิน่าจัดการทุกอย่างเองเลย
มันน่าตื่นเต้นมากนะ
ที่นั่นมีทั้งเกมและการโหวตเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเลือกเจ้าชายกับเจ้าหญิง
ไทสัน ลูกชายของเธอ ได้เป็นเจ้าชายสามปีซ้อนเลยละ
ขนาดตอนเขาขาหักสองข้างยังชนะเลยค่ะ
ไม่ใช่ฝีมือฉันนะ สาบานได้
ฉันว่าฟังดูวิเศษไปเลยค่ะ
ฉันรักงานเทศกาลสุดๆ เราเคยจัดกันตลอดในที่ที่ฉันจากมา
ปกติมักถูกพลังมืดขัดจังหวะ
แต่เวลาที่ไม่เป็นแบบนั้น มันก็ทำให้ชุมชนสามัคคีกันจริงๆ นะ
ฉันก็อยากช่วยนะคะถ้าคุณต้องการ
คุณควรรับข้อเสนอนี้นะคะ
มีครั้งนึงเธอทำป่าทั้งป่าจากเอ็มแอนด์เอ็ม
แล้วให้นกพิราบบินเอามาส่งหนูที่ห้องเรียน
- จริงด้วย - ค่ะ
เรื่องพวกนี้แม่ไม่เป็นสองรองใครแน่
อย่างนั้นเหรอ
กริ่งดังแล้ว
มอร์แกน ลูกต้องทำได้ดีแน่นอนจ้ะ
ขอบคุณค่ะ
แค่เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้
อะไรน่ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เสียงอะไร
รู้ไหม จีเซล ถ้าคุณว่าง ฉันอยากขอเลี้ยงกาแฟหน่อย
อยากฟังเรื่องผลงานชิ้นเอกเอ็มแอนด์เอ็มนี่ด้วย
และอะไรก็ตามที่เราต้องรู้ เกี่ยวกับชาวมอนโรหน้าใหม่ของเรา
แบบนั้นก็ดีเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
หวัดดี
- โทษที - ต้องมาเริ่มใหม่อีกแล้วสินะ
พวกนั้นคงรีบไปโพสต์เซลฟี่น่ะ
นี่ เธอเป็นเด็กใหม่ที่ย้ายมาจากนิวยอร์กสินะ
ฉันมอร์แกน ส่วนนายคงเป็นไทสันที่อยู่บนคัพเค้ก
เธอเจอแม่ฉันแล้วสิท่า
ใช่เลย ฉันพยายามทำเป็นเมินที่แม่ทำอยู่
แม่ออกจะเพี้ยนๆ
ใช่ งั้นลองนึกว่าท่านเกิดจากเวทมนตร์ แล้วร้องเพลงสั่งไดรฟ์ทรูสิ
ใช่เลย
ไทสัน มาได้แล้ว
- มาเถอะ เพื่อน - เร็วเข้า
ดูเสื้อผ้ายัยนั่นสิ
- ดอกสุดๆ - ดอกเยอะเวอร์
คัปปุชชีโนแก้วใหญ่พิเศษ เพิ่มกาแฟห้าช็อตครับ
ต้องแบบนี้สิ
ขอคิดก่อนนะ
ชาสมุนไพร…
คาโมมายล์ ไม่
ฮิบิสคัส
คุณเดาถูก เขาเดาถูกด้วย
โอ้ เอ็ดการ์รู้ทุกเรื่องนั่นแหละ เขาเป็นหูเป็นตาให้ฉัน
ขอบคุณ
ว้าว พวกคุณเดินไวจัง
เราพร้อมไปทุกที่ที่เธออยากให้ไปน่ะ
อย่างที่เห็นนะ จีเซล เมืองของเราอยู่กันเหมือนครอบครัวใหญ่
และก็เหมือนครอบครัวทั่วไป ทุกคนมีที่ทางของตัวเอง
รู้นะ
เมื่อคุณเจอที่ที่เหมาะสมกับคุณ
มอนโรวิลล์ก็เป็นได้ทุกอย่างตามที่คุณต้องการ
รู้ไหมคะ ฉันว่าคุณพูดถูก
ดีจังที่แกชอบ
คิดว่าควรเพิ่มดนตรีเข้าไปไหม
(ขอต้อนรับเหล่าจิ้งหรีด)
ไงจ๊ะ มอร์แกน เป็นยังไงบ้าง
ก็ดีค่ะ
แปลว่าวันแรกออกมาไม่ดีเหรอจ๊ะ
ไม่มีใครพูดกับหนูทั้งวัน หนูเลยมีเวลาให้ตัวเองเพียบ ก็ดีมั้งคะ
เมื่อกี้ประชดค่ะ วันนี้มันห่วยแตก
แต่ไม่มีอะไรที่ของวิบวับแก้ไขไม่ได้หรอก
มันเก่าแล้ว จะช่วยอะไรได้คะ
สิ่งสำคัญคือมันเป็นต้นไม้แห่งความทรงจำ และอย่างที่เราพูดกันในแอนดาเลเชีย…
"ความทรงจำเป็นเวทมนตร์ที่ทรงพลังที่สุด" ค่ะ หนูรู้แล้ว
แต่หนูไม่แน่ใจว่าอยู่ที่นี่มันจะใช้ได้ผล
มอร์แกน
แม่รู้ว่าลูกไม่อยากย้ายมาที่นี่
แต่ถ้าให้โอกาส ทุกอย่างจะดีขึ้นแน่นอน
แล้วถ้ามันไม่ดีขึ้นล่ะ
หนูน่าจะกลับไปเรียนที่นิวยอร์ก หนูนั่งรถไฟไปพร้อมพ่อของหนูได้
- ไม่เป็นไรเลย - นี่แค่วันเดียวเอง
เราแค่ต้องคิดให้ออกว่าลูกเหมาะกับที่ไหน
เราจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ตกลงไหมคะ
ถ้าจะทำเรื่องนี้ หนูจะต้องเป็นคนทำเอง โอเคนะ
โอเคจ้ะ
หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้วค่ะ หนูจัดการได้
หนูจัดการเองได้
(มอนโรเฟสต์)
"ไปเจอกันที่โรงเรียนนะ แม่ได้ความคิดดีๆ แล้ว"
แบบนี้ไม่ดีแน่
เอานี่จ้ะ เอาไปเลย
โหวตให้มอร์แกนนะจ๊ะ เธอเพิ่งย้ายมาใหม่
และเป็นเพื่อนที่น่าคบด้วยนะ
(โหวตให้มอร์แกน)
- มอร์แกนไหนอะ - ดีใจที่ชอบนะจ๊ะ
เอานี่จ้ะ โหวตให้มอร์แกนนะ
ทำอะไรคะเนี่ย
โอ้ คือแม่มาคิดดู
เราเคยมีเทศกาลในแอนดาเลเชียตลอดเวลา
และทุกคนก็รู้จักเจ้าชายกับเจ้าหญิง
และตอนนี้ทุกคนก็จะรู้จักลูก
ค่ะ แต่หนูบอกแล้วไงว่า หนูจะหาทางจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
ทำไมแม่ถึงไม่ให้หนูทำเองล่ะ
มอร์แกนจ๊ะ มอร์แกน
ขอโทษนะ จีเซล แต่คุณมาตั้งแผงในพื้นที่โรงเรียนไม่ได้
เว้นแต่จะเป็นสมาชิกคณะกรรมการ อย่างเป็นทางการ
โอ้ ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่รู้
ตอนนี้ก็รู้แล้ว
- สาวๆ - ด้วยความยินดี
ขอโทษนะ
โอ้ คัพเค้กพวกนี้ดูน่าทึ่งเลย
เอาออกให้หมด ทั้งหมดเลย
แกไม่เคยกลับบ้านดึกแบบนี้โดยไม่โทรบอกก่อน
ผมคิดว่าแกปิดเครื่องด้วย
พอกันที แกต้องถูกกักบริเวณ
จำตอนที่เราทำเจ้านี่ได้ไหมคะ
แกเคยขอร้องให้ฉัน เล่าเรื่องแอนดาเลเชียให้ฟังทุกคืน
และเรื่องที่แกชอบที่สุด ก็มักเป็นเรื่องต้นไม้วิเศษแห่งความทรงจำ
แกเคยชอบฟังเรื่องพวกนั้นมาก
ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
โอ้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
วัยรุ่นก็เป็นแบบนี้ตลอด แค่นั้นเอง
มันมากกว่านั้น
ฉันไม่ได้ร้องเพลงที่ใช่อีกต่อไป
ขนาดตอนทำคัพเค้ก ทุกอย่างก็ออกมาผิดพลาด
ฉันเคยทำอะไรๆ เก่งนะ
ทุกอย่างจะดีขึ้นจ้ะ แค่ต้องให้เวลามันหน่อย
โรเบิร์ต อยู่ที่นี่คุณมีความสุขไหมคะ
เราเพิ่งย้ายมาเอง
ครั้งสุดท้ายที่คุณมีความสุขจริงๆ คือเมื่อไร
ก็…
ไม่ใช่ว่าผมไม่มีความสุข
ก็แค่ว่าบางครั้งผมก็สงสัยน่ะ
ว่าเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ผมจะต้องนั่งรถไฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไปตลอดชีวิตที่เหลือหรือเปล่า
- โอ้ มอร์แกน - อะไร ลูกไปไหนมา
- หนูไปนิวยอร์ก - คนเดียวเหรอ
หนูนั่งรถไฟใต้ดินคนเดียวมาตั้งแต่อายุ 13 ใจเย็นกันหน่อยเถอะค่ะ
ไม่ต้องมาบอกให้พ่อใจเย็นเลย
- ลูกคิดอะไรของลูก - ไม่รู้สิคะ พ่อ
แต่หนูคิดว่าบางทีทั้งสองคน ควรปล่อยให้หนูอยู่ในที่ที่ควรอยู่
ลูกควรอยู่ที่นี่ไงจ๊ะ
เปล่าเลย
ฟังนะ หนูรู้ว่าแม่อยากอยู่ในดินแดนสมบูรณ์แบบ เหมือนเทพนิยาย แต่เราไม่ได้อยากด้วย
- ตกลงไหม แต่เรากลับย้ายมา… - ถ้าลูกอยากโกรธ ก็โกรธพ่อนี่
- อยู่เมืองโง่ๆ นี่ หนูเกลียดมันจะตาย - แต่อย่าได้พูดกับแม่ของลูกแบบนั้น
แม่ของหนูเหรอ
เธอไม่ใช่แม่ของหนู
เธอเป็นแม่เลี้ยงต่างหาก
นั่นแหละที่เธอจะเป็นตลอดไป
แม่เลี้ยงเหรอ
แกไม่ได้หมายความตามนั้นหรอก
ฉันว่าแกหมายความตามนั้นค่ะ
เรื่องนั้นฉันเปลี่ยนมันไม่ได้
จีเซล
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ย้อนกลับไปในดินแดนแอนดาเลเชีย
กฎเกณฑ์ชัดเจน สีสันไม่เคยซีดจาง
และเมื่อเธอพบความสุขชั่วนิรันดร์
ความสุขชั่วนิรันดร์นั้นก็จะคงอยู่สืบไป
จากนั้นฉันเดินทางมาที่แห่งนี้
สถานที่ที่มีจูบแห่งรักแท้รอคอย
ได้พบเจ้าชายของฉันและได้กลายเป็นชายา
แต่ความสุขชั่วนิรันดร์เป็นแค่ฝันชั่วคราวรึ
โอ้ ฉันช่างคิดถึงชีวิตดังเทพนิยาย
ที่ที่เมื่อตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน
ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
ลูกสาวยังคงไม่รู้สึก
ห่างเหิน
ฉันนึกว่าได้พบสถานที่แห่งนั้น
ที่ฉันทำสิ่งต่างๆ ให้ดีขึ้นได้
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือฉันล้มเหลว
โอ้ ฉันจะทำเช่นไรหากไม่เหมาะกับที่นี่
ที่ชีวิตไม่มีวันเป็นดังเทพนิยาย
ที่ชีวิตไม่มีวันเป็นดังเทพนิ…
โอ้ พิพ เจ้าเพื่อนยาก
หวัดดี จีเซล
จีเซล ท่านดูเศร้าจังเลย
ฉันรู้จ้ะ
ฉันแค่อยากขอ…
อะไรเหรอ
ท่านอยากขออะไร
ไม้กายสิทธิ์
มีไม้กายสิทธิ์ที่นี่ด้วยเหรอ
โอ้โฮ
นี่ยังไงล่ะคำตอบ
ขอให้รู้นะว่าทำอะไรอยู่
ดังนั้นฉันเลยขอ
ในสถานที่ที่ชีวิตสับสนวุ่นวาย
และความเจ็บปวดเชือดเฉือนลึกกว่าคมมีด
ฉันขอให้เราทุกคนมีชีวิตอยู่สักแห่ง
ที่บทเพลงแห่งดอกไม้กังวานในอากาศ
และโอเกอร์และมังกรน่ากลัวที่สุดแล้ว
มอบชีวิตดังเทพนิยายให้แก่เรา
ฉันขอให้เรามีชีวิตดัง…
เทพนิยาย
คงไม่ได้ผลสินะ
แหม อาจดีแล้วก็ได้
โธ่
หวังว่าพรุ่งนี้จะดีกว่าเดิม
อือฮึ
เจ้าค้างที่นี่เลยสิจ๊ะ
เรามีกิ่งไม้ที่นอนสบายมากเลยนะ
- งั้นก็ได้ - จ้ะ
ดีใจจริงๆ ที่เจ้าแวะมา
สวัสดียามเช้า
สวัสดียามเช้า จีเซล
เกรงว่าเช้านี้จะไม่สุขสวัสดีเท่าไรนะ
เช่นนั้นท่านก็แค่ต้องทำให้มันเป็นเช้าที่ดี
รู้ไหม พวกเจ้าพูดถูกเลย
ข้าแค่ต้อง…
เช้านี้ลูกหัวเราะร่วนเลยนะ
ตระเตรียมโต๊ะให้พร้อม
กาแฟกำลังร้อนๆ
เจ๊าะแจ๊ะตอนนี้ไม่ได้เพราะต้องทอดไข่ก่อน
คุณพระ
ตีไข่เจียวให้ฟู
มีสมูตี้พร้อมดื่มรออยู่
รับขนมปังปิ้งเป็นแบบธัญพืชหรือไรย์
มอร์แกนเหรอ
วันนี้เป็นวันใหม่
มีงานให้ทำมากมาย
ทั้งขัดทั้งถูให้วับวาว
งานบ้านแสนรื่นเริง
มีให้ทำตั้งแต่ใต้ดินยันใต้หลังคา
ฉันช่างแสนมีชีวิตชีวา
ที่ได้ทำงานบ้านหรรษาทุกวัน งั้นก็มากวาดพื้นกันนะ
จีเซล เจ้างามหยดหยาดยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก
เป็นวันใหม่แล้ว
ภารกิจใหม่
โอกาสใหม่เพื่อพิสูจน์ความหาญกล้า
แสงแดดเจิดจ้า มื้อเช้าโอชา
อีกเดี๋ยวของกินคงเกลี้ยงจาน
โอ้ ก็นะ
รีบกินให้ไว
แล้วรีบไปทำงาน
- มีห้องต้องไปกวาด - มีสมบัติต้องไปหา
ชีวิตเรานี้หนาเกือบเหมือนเทพนิยาย
ข้าไปละ
ได้เวลาเริ่มการผจญภัยครั้งใหม่
โอกาสในการพิสูจน์คุณค่า และความกล้าหาญอดทน
เพื่อกลับบ้านมาหาเจ้า ครอบครัวของข้า
เปล่งประกายด้วยเป้าหมายที่สัมฤทธิผล
ระวังตัวด้วยนะ
และข้าก็ไปด้วย แต่ขอไปพร้อมผู้ช่วยตัวเล็กๆ
งานบ้านก็เหมือนการผจญภัยในตัวมันเอง นั่นแหละที่ข้าพูดเสมอ
กิ่งไม้นั่นทำข้าปวดสะโพกชะมัด
เฮ้ย ข้าพูดอยู่นี่นา
เดี๋ยวนะ ข้าพูดได้ยังไงกัน
พิพ คำขอของข้าเมื่อคืนเป็นจริงละ
- หมายความว่าไง - เราได้มีชีวิตดังเทพนิยาย
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เราโดนของเหรอ
ทำอะไรน่ะ
โอ้โฮ ดูซะก่อน
มองรอบกายเรา
ชีวิตยามนี้เปี่ยมไปด้วยบทเพลง ความรักและเสียงหัวเราะ
พนันเลยในที่สุดเราจะได้เจอ
ความสุขสันต์ชั่วนิรันดร
- อรุณสวัสดิ์ค่ะ - อรุณสวัสดิ์
ทั่วทั้งเมืองแห่งนี้
ความรื่นเริงโปรยปรายลงมาที่นี่
ในมอนโรเลเชีย ชีวิตก็เหมือนเพลงชวนฝัน
สาวๆ ต่างเต้นรำ
ฟังเสียงหนุ่มๆ ร้องเพลง
หากใครเกิดไร้เรี่ยวแรง
เชิญมาเป็นแขกของเรา
แล้วท่านจะไม่มีวันเหงา
(ร้านหมวกวิเศษ)
ทุกวันเต็มไปด้วยความอัศจรรย์เพ้อฝัน
ทุกสิ่งล้วนต้องมนตร์ขลัง
เมื่อมีชีวิตดังผู้เล่าขานเทพนิยาย
ไม่มีชีวิตใดน่าพอใจยิ่งกว่า
เท่านี้ก็ช่างสุขใจ
พิเศษเหนือใคร
ชีวิตที่เหมือนดังเทพนิยาย
แด่เราทุกคน
(ร้านน้ำชาหลวง)
(ร้านขนมปังแมรีพอโพเวอร์)
นั่นราชินี
มอนโรเลเชียมีราชินีด้วยเหรอ
ราชินีเหรอ
จริงสิ
นางเป็นราชินีเวทมนตร์ละ ราชินีพวกนี้มักจะสนุกสนาน
ข้าว่าหน้าตานางดูไม่สนุกสนานเท่าไร
จีเซล ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอเจ้า
ออกมาซื้อของนาทีสุดท้ายสำหรับงานคืนนี้ใช่ไหม
คืนนี้มีอะไรเหรอ
เพคะ ฝ่าบาท
สำหรับงานเทศกาลไงเจ้าคะ
อ๋อ งานเทศกาล ยังมีอยู่หรือเพคะ
แล้วทำไมจะไม่มีล่ะ
ไม่มีพลังใดบนโลกนี้จะยกเลิกมันได้
ถือเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้ามอบให้ผู้คนของข้า
แน่นอนเพคะ ฝ่าบาท
ของกระจุกกระจิกนั่นน่าสนใจดี
ทำไมท่านไม่สนใจ งานเลี้ยงเล็กๆ ของตัวเองไปล่ะ
อย่างไรซะท่านก็อบขนมเก่งที่สุดนี่นา ฝ่าบาท
ร้ายอะ
ร้ายสุดๆ เลยด้วย
อกอีเเป้นจะแตก เมื่อกี้มันอะไร
รู้ไหม ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้
ว่านี่เป็นเทศกาลแรกของนางในมอนโรเลเชีย
เราต้องไปเลือกชุดใหม่ให้เจ้า แล้วก็…
เรารีบไปกันเลยดีกว่า
เจอกันคืนนี้นะเพคะ
นางต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ
ข้าอยากรู้ว่ามันคืออะไร
ฝ่าบาท
ทุกคนออกไปให้หมด
ออกไปสิ ออกไป
กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด
ผู้ใดทรงอำนาจล้ำเลิศในปฐพี
กระจก
ไม่ละ
กระจก
ไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือไง
ข้าได้ยิน ฝ่าบาท
แต่ถ้าเลี่ยงได้ ข้าไม่อยากลงเอย แตกกระจายเป็นเสี่ยงอยู่บนพื้น
บอกมาน่าว่าใคร
แต่มันเป็นพระองค์มาตลอดนะ
เขาต้องไม่เข้าใจคำถามแน่ๆ
เราพูดว่าทรงอำนาจล้ำเลิศ ไม่ใช่งามเลิศ
หมอนี่เหลือเกินจริงๆ
ขออภัย ฝ่าบาท
ข้าก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ข้ารู้
เป็นเพราะไม้กายสิทธิ์ที่นางพยายามแอบข้าแน่ๆ
มันอัดแน่นด้วยเวทมนตร์ คนโง่ที่ไหนก็ยังดูออก
พวกเจ้าสองคน ไปเอามาให้ข้า
แต่ เดี๋ยว…
ท่านหมายถึงให้ขโมยเหรอ
ได้เพคะ ฝ่าบาท
แต่…
โอ้ จีเซล เจ้าทำอะไรลงไป
ชุดพวกนี้ไม่เหมือนกับตอนที่ข้า เกือบได้เป็นเจ้าหญิงเลย
ข้าดูเป็นยังไงบ้าง
โอ้ มอร์แกน สวยมากเลยจ้ะ
คิดว่ายังไงจ๊ะ
- มันสวยมากค่ะ - งั้นเราจะซื้อตัวนี้
ท่านไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ค่ะ
ข้าว่ามันแพงอยู่นะ
ต้องสิจ๊ะ
ข้าฝันมาตลอดว่าจะได้มีค่ำคืนแบบนี้กับเจ้า
และมันจะต้องสมบูรณ์แบบ
ตอนนี้เหลือแค่เลือกรองเท้า
ท่านจีเซล เราต้องหาชุดให้ท่านด้วยนะคะ
โอ้ ไม่ต้องหรอกค่ะ ขอบคุณ ไม่เป็นไร
เหลวไหล
ตัวนี้ไม่มีชุดไหนเสมอเหมือน ชุบด้วยผงนางฟ้ากับมือเลยนะ
ท่านจะวิบวับเฉกเช่นดวงดาว
นั่นก็วิบวับแสบตาไปค่ะ แต่จริงๆ นะ ข้าไม่ต้องการ…
ท่านจีเซล
ท่านจีเซล ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
รู้ไหม พอมาคิดๆ ดู
หุ่นข้าเหมาะกับเสื้อผ้านำสมัย
นาฬิกาทรายเรือนงามที่สุด ยังต้องร้าวเพราะอิจฉา
งั้นก็มาลองให้หมดทุกตัว
อี๋ กลิ่นอะไรน่ะ
อ๋อ กลิ่นข้าเอง รู้ไหมทำไม เพราะข้าตกท่อน้ำทิ้งยังไงล่ะ
คุณพระ ท่านเหมามาทั้งเมืองเลยเหรอ
ไม่ได้ซื้อให้ตัวเองหมดสักหน่อย
อย่างนั้นเหรอ
ลองนึกภาพมอร์แกนของเรา สาวงามในงานเต้นรำ…
สวมชุดนี้สิ
หา
คือ…
ว่าไงจ๊ะ
เอาละ
ขวาอีกนิด
พอดูในแสงห้องนี้แล้วต่างจากเดิมเลย
ใส่แล้วต้องเย็นสบายแหงๆ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมมันขาดเป็นชิ้นๆ
ให้สาวใช้ใส่ยังไม่เหมาะเลย
เป็นข้าจะไม่พูดแบบนั้น
อะไร ก็พูดแบบนั้นมันแรงไปหน่อยนี่นา
- ข้าอาจซ่อมได้ก็ได้ - ไม่จ้ะ ไม่ต้องซ่อมหรอก
ได้แล้ว
ข้าจะไปถามหาคำอธิบายจากร้านเดี๋ยวนี้เลย
ก็ได้ค่ะ งั้นข้าออกไปตลาดก่อน
จากนั้นข้าจะมีเวลามากมาย เพื่อเตรียมตัวไปงานเทศกาล
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ ท่านแม่เลี้ยง
แม่เลี้ยงเหรอ
โอ้ ไม่นะ
มีอะไร
อะไร
ทรงผมตีโป่งสูงมาก คอเสื้อก็คว้านต่ำจัง
แน่นอน ข้าอยากให้ชุดนั้นเป็นผ้าขี้ริ้ว
คนแบบข้าทำแบบนั้นตลอด
คนแบบใคร พูดอะไรของท่าน
โอ้ ไม่นะ พิพ
เกรงว่าคำขอคืนนั้นกำลังเปลี่ยนข้าให้เป็น…
เป็นอะไร
มันกำลังเปลี่ยนข้าให้เป็น…
เป็นอะไร
แม่เลี้ยงใจร้าย
ว่าไงนะ ไม่เอาน่า
ที่จริง นั่นสิ ไม่ๆ ข้ามองเห็นแล้ว
โอ้ ไม่นะ โอ้ พิพ
นี่ ช้าๆ หน่อย เราจะไปไหนกัน
ใครใช้ชีวิตในรูหนูนี่กัน
มอร์แกนน่ะสิ
ลูกเลี้ยงมักต้องอยู่ในห้องใต้หลังคา หรือไม่ก็คุกใต้ดิน
พิพ รู้ไหมว่านี่แปลว่าอะไร
ข้าคือตัวร้ายของมอนโรเลเชีย
ท่านไม่ใช่ตัวร้ายคนเดียวหรอก
เหลวไหล ตัวร้ายมีได้แค่คนเดียว
ไม่นับสมุนหรือสัตว์เลี้ยงด้วย
หรือเหล่าตัวร้ายที่เจ้าไม่รู้ว่าเป็นตัวร้าย จนกระทั่งสายเกินไป
มอนโรเลเชียอาจต่างออกไปก็ได้
เพราะมันมีท่าน แล้วก็มีราชินีใจร้ายที่ท่านสร้างขึ้น
ใคร มาลวิน่าเหรอ นางไม่ได้ใจร้าย นาง…
ท่านได้เห็นชุดของนางไหม
แถมยังท่าทางเวอร์วังกับสายตาวิกลจริต
โอ้ ไม่นะ
เพราะงั้นท่านรีบถอนพรดีกว่า ก่อนที่นางจะ…
พิพ
ข้ารู้สึกไม่ดีเลย
เป็นอะไรไป
โอ้ พิพ
พิพ แม่เลี้ยงใจร้ายไม่มีเพื่อน เป็นกระรอกน่ารักน่ะ พวกนางมี…
แมว แมวใจร้ายด้วย
ข้าเป็นแมวใจร้ายไม่ได้นะ พวกมันกินกระรอก
ข้าได้อ้วกแตกแน่
ข้ามั่นใจว่าการผจญภัยต้องอยู่สักแห่งแถวนี้
เสียงร้องทุกข์
เจอสักที
เราจะทำยังไงกันดี
ข้าไม่เข้าไปแน่ เจ้าเข้าสิ
ให้ตายข้าก็ไม่เข้าไปในนั้น
ท่านเป็นนักปราบมังกรเหรอ
ข้าเชื่อเช่นนั้นนะ
อย่าได้กลัวไป ข้าคนนี้จะปราบสัตว์ประหลาดเอง
เป็นข้าคงไม่ทำแบบนั้น มันตัวใหญ่เบ้อเริ่ม
แถมขี้โมโหอย่าบอกใคร
มังกรใหญ่เบ้อเริ่มและขี้โมโหอย่าบอกใคร คือที่ข้าตามหาพอดี
ใช้เวลาไม่นานหรอก
ลุยเลย ดาบคู่ใจ
ท่านเคยทำแบบนี้มาก่อนไหมเนี่ย
ต้องเคยอยู่แล้วสิ ข้าฆ่ามังกรมานักต่อนักแล้ว
- งั้นก็ดี - เอาเลย
ร้อน ร้อนจัง
ข้าต้องบากบั่น
ข้าต้องพิชิตอสูรขี้ขลาดนี้
ข้าต้อง…
เฮ้
อย่าโกรธนะขอรับ แต่ท่านอาจอยากหาอาชีพอื่นทำ
ท่านจะทำอะไร
แนนซี่บอกว่าถ้าเรามีปัญหา ที่เราต้องทำคือถาม
ยินดีต้อนรับสู่ประสบการณ์ ไม้กายสิทธิ์วิเศษของท่าน
หากท่านมีข้อสงสัย
แค่ถามมา แล้วข้าจะปรากฏกาย
- สวัสดี - นี่ เราไม่มีเวลามาเจ๊าะแจ๊ะนะ
เจ้าแมวนิสัยดี
ขอโทษนะ เพื่อนของข้าแค่ร้อนใจนิดหน่อย
เพราะเราต้องถอนพรให้เร็วที่สุด
ไม่ชอบสิ่งที่ได้สิท่า
คือข้าขอชีวิตดังเทพนิยาย
แล้วพรนั้นทำให้เมืองข้า เป็นเหมือนกับแอนดาเลเชีย
แล้วตอนนี้ข้าก็กำลังค่อยๆ เปลี่ยน เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย
ส่วนข้ากำลังจะกลายเป็นแมวใจร้าย
อ๋อ ท่านเปลี่ยนโลกนี่เอง หา ท่านเปลี่ยนโลกเลยเรอะ
รู้หรือเปล่าว่าต้องใช้เวทมนตร์เท่าไร ถึงทำให้พรนี้เกิดขึ้น
ท่านคิดว่าเวทมนตร์ทั้งหมดมาจากไหน
มาจากแอนดาเลเชียยังไงล่ะ
นี่มันทำให้โลกถึงจุดจบได้เลยนะ
นี่เป็นคำขอที่ไม่ควรขอ
โชคดีแล้วกัน
โอ๊ะโอ
แต่เราต้องรู้ว่าจะถอนพรได้ยังไงนะ
ขอต้อนรับสู่ประสบการณ์…
โว่ว ท่านนั่นเอง โอเค
เรามักจะกำหนดช่วงเวลาขึ้นเพื่อถอนพร
แบบว่าเผื่อท่านเปลี่ยนใจ
ขอบคุณพระเจ้าที่ท่านยังไม่เปลี่ยน เป็นตัวร้ายเต็มขั้น
- ดีจัง - ระวังพู่หน่อยสิ ขอร้อง
เราเลยเถิดจนถึงไหนแล้วนะ ไหนดูซิ
แม่เลี้ยง พวกนางร้ายกาจ
ร้ายกาจบาดใจ
เข้าเกณฑ์เป๊ะ
ส่วนอีกสามข้อคือหลงตัวเอง…
ข้าเปล่าหลงตัวเองนะ ข้าแค่ใส่อะไรก็ดูดี
แบบนั้นเป๊ะเลย โอเค
- โอ๊ะโอ - ใจร้าย และทะเยอทะยาน
ข้าคงบอกได้แค่ว่าเวลาของท่านยังไม่หมด
- ดีจัง - แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเหลือเวลาเท่าไร
สัญญาณอาจเป็นอะไรก็ได้
ได้เห็นกลีบดอกไม้หลุดจากดอกไหม
ไม่เหรอ
แล้วถ้าเป็นนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน
พร้อมส่งเสียงระฆังกังวานล่ะ
มันอาจจะดูเกร่อ แต่ก็คลาสสิกนะ
นั่นไม่ใช่กระบะทรายแมวนะ นั่นบ้านข้า
แต่ไม่ต้องกังวลไป
ตราบที่ท่านถอนพรก่อนเที่ยงคืน
ท่านก็จะไม่เป็นไร
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นตอนเที่ยงคืน
เมื่อระฆังบอกเวลาครั้งสุดท้ายตอนเที่ยงคืน และเวทมนตร์สมบูรณ์
จะไม่มีอะไรกลับเป็นเหมือนเดิมอีก
แปลว่าคำขอของท่านจะอยู่ไปถาวร
สืบต่อไปตลอดกาลนาน
พูดแบบนั้นแล้วมันขลังดีน่ะ
อยู่ไปตลอดกาล
ในการถอนพรของท่าน ที่ต้องทำก็คือใช้ไม้กายสิทธิ์ที่ใช้ขอพร
- มันอยู่ไหนล่ะ - จ้ะๆ มันอยู่ตรง…
มันหายไปแล้ว
โอ้ ไม่นะ
งั้นก็โชคดีแล้วกัน โชคเท่านั้นที่ช่วยได้
- เร็วเข้า ตอนนี้มัน… - บ่ายสองแล้ว
แปลว่าได้เวลาแห่งความใจร้าย
ไม่นะ ไม่ๆ
เรายอมให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ เราต้องขัดขืนมันให้ได้
ข้าไม่ใช่แมวใจร้าย ไม่ใช่แมวใจร้าย
อยู่นี่ก่อนนะ ข้าต้องไปหาทางหยุดยั้งเรื่องนี้
ส่วนข้าก็ต้องเลียเจ้านี่เพราะอะไรก็ไม่รู้
อี๋ รสชาติอย่างแย่
(ร้านขายเทียนลูมิแยร์)
ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เราแค่ต้องใช้เวทมนตร์นิดหน่อย
เหมือนที่เราพูดกันในแอนดาเลเชียว่า "เวทมนตร์แก้ไขได้ทุกอย่าง"
หรือว่าทำลายกันนะ
จากนั้นเราก็จะหาเวทมนตร์เพิ่ม เพื่อเอามาถอนมนตร์
- แล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อยอีกครั้ง - สวัสดี
แต่อย่างน้อยเราก็ดูเลิศสุดๆ
นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญตอนนี้สักหน่อย
พูดไปคนเดียวเถอะ
แต่โรเบิร์ตจะต้องชอบใจแน่ๆ
ถ้าเขาไม่ถูกตัวอะไรฆ่าซะก่อน
โอ้ ไม่นะ นางพูดถูก ข้าหมายถึงข้าพูดถูก
เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชาย แถมพกดาบไปด้วย ใครจะรู้ว่าเขาจะเจออะไรในป่า
มอร์แกนด้วย
แม้ว่าในแอนดาเลเชีย จะไม่เคยมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับสาวๆ
พวกนางแค่ร้องเพลงและเด็ดดอกไม้
บางครั้งก็ติดอยู่บนหอคอย หรือคุกใต้ดิน ไม่ก็ถูกโทรลล์ลักพาตัว
หรือเจอกับแม่มด ตายแล้ว
โอ้ ดีจังเลย
ขอบคุณ
ดูชุดตลกๆ นั่นสิ
นางสวมอะไรน่ะ
อรุณสวัสดิ์ มอร์แกน พร้อมไปร่วมงานเทศกาลใหญ่คืนนี้ไหม
แน่นอนค่ะ แม่เลี้ยงข้าถึงกับซื้อชุดใหม่ให้ด้วย
นางไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน
ทุกอย่างไร้ที่ติเลย
มีเทศกาลรอคอยเราอยู่
เราต่างวิงเวียนไปกับความคาดหวัง
ข้าจะแขวนดอกไม้ไว้บนพุ่มไม้หอม
เพื่อประดับประดาเทศกาล
ทั่วลานบ้านจะมีแต่ความรื่นเริง
และผู้คนเต้นรำกันแม้ในโถงทางเดิน
แบบนั้นคงไร้ที่ติเลยไม่ใช่เหรอ
ไม่คิดว่าแบบนั้นคงไร้ที่ติเลยเหรอ
แน่นอน
มันก็ไร้ที่ติตลอดไม่ใช่เหรอ
เป็นอีกเช้าอันไร้ที่ติในมอนโรเลเชีย
เด็กน้อยเริงรื่นออกมาเล่นใต้ท้องฟ้าสดใส
นกทุกตัวและต้นไม้ทุกต้นขับขานเสียงใส
ทุกอย่างไร้ที่ติ แต่เหตุใดข้าถึงไม่พอใจ
ข้ารู้บทบาทตัวเอง และทำหน้าที่ทุกวี่วัน
ตัวตนที่แท้จริงนั้น ข้าไม่เคยให้ใครได้เห็น
แต่ในส่วนลึกของใจ
ข้ารู้ว่ามีส่วนพิกลซ่อนไว้
ความไร้ที่ติอาจไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ
ใจข้าปรารถนาจะได้ผจญภัย
ใจข้าโหยหารักแสนหวาน
สิ่งที่ข้าแอบอ้อนวอนขอ สักวันที่ทำตามใจ
ข้าทำได้หากเพียงมีโอกาส
เป็นอีกเช้าอันไร้ที่ติในมอนโรเลเชีย
ตื่นเต้นไปกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้น
เพราะข้ารู้สึกว่าอาจเป็นวันนี้
(เทศกาลมอนโรเลเชีย)
รออยู่แค่หัวมุมถนนหรือข้างท่าน้ำ
ชีวิตข้าอาจกำลังเปลี่ยนไป
บางอย่างที่ยุ่งเหยิงและไม่สมบูรณ์แบบ
แต่ให้ความรู้สึกใช่
ตรงใจข้า
ข้าไม่เคยต้องการจะไร้ที่ติ
ขอเพียงโอกาสได้ทำและได้เป็น
ตัวเอง
วันนี้ผลไม้นี่นิ่มมาก
งั้นเป็นข้าจะระวังไว้
เพราะแก้วมังกรที่นิ่มๆ หน่อยอาจจะ…
อารมณ์เสียอยู่
มีอินทผาลัม มะเดื่อ ถั่วพิสตาชิโอขายจ้ะ
ให้ช่วยอะไรไหม ที่รัก
ค่ะ ท่านมีอะไรที่ใช้ถอนพร
ที่ไม่ได้ตั้งใจขอไหม หรือเป็นยาพอกก็ได้
หรือไม่ก็ขี้ผึ้ง พวกนั้นก็ทรงพลังได้เหมือนกัน
ไม่มีขี้ผึ้งหรอก
ตัวนี้จะทำให้ขนตาท่านงามงอน
ขนตางามงอนเหรอ ก็ดีน่ะสิ
ไม่ได้ เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระ เราต้องจดจ่อกับเป้าหมาย
ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไปร่วมงานเต้นรำคืนนี้ใช่ไหม
ถูกต้องแล้ว ข้าตื่นเต้นมากเลยนะ
- ข้าไม่เคยไปงานเต้นรำเลย - โอ้ ไม่นะ ไม่ๆๆ
แม่เลี้ยงไม่เคยรับมือกับเรื่องพรรค์นี้ได้เลย
แม่ข้าชอบงานเลี้ยงพวกนี้มาก ข้าว่าข้าร่วมงานเป็นพันครั้งได้
แบบนั้นคงวิเศษเลยเนอะ
ใช่เลย บางครั้งน่ะนะ
ก็แค่ถ้าเลือกได้ ข้าคงไม่ขอร่วมด้วย
ข้าเข้าใจนะ
แต่นี่เป็นงานเต้นรำครั้งแรกของเจ้า ข้าควรพาเจ้าดูรอบๆ ดีไหม
เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจะมีคู่เต้นรำที่เหมาะสม
มันมีคู่เต้นรำที่ไม่เหมาะสมด้วยเหรอ
โอ้ มีสิ เกาะติดข้าไว้ละ แล้วนิ้วเท้าเจ้าจะขอบคุณที่ทำแบบนั้น
เช่นนั้นก็ขอบคุณแทนนิ้วเท้าข้าแล้วกัน
และข้าก็ตอบรับคำเชิญ
และข้าก็รู้สึกเป็นเกียรติ
ข้าจะเอาให้นางเอง นางชอบเวลาที่ข้าเอาของให้นาง
- แต่ข้าเป็นคนเอามานะ - ข้าเป็นคนดึงเจ้าออกมา
ไม้กายสิทธิ์ของจีเซล ไม่มีทางทรงพลังขนาดนั้นได้หรอก
แต่ข้าว่าควรลองดูว่าใช้มันทำอะไรได้
ไหนดูซิ ข้าขอ…
ให้รูบี้…
กลายเป็นกบ
โอ้ ไม่นะ ไม่ ไม่ๆ
ข้าเป็นกบพูดได้ นึกแล้วเชียว ข้า…
ไอ้เก้าอี้งี่เง่า
กระจก นี่มันเวทมนตร์พรรค์ไหนกัน
ถามอะไรก็ได้ แล้วข้าจะปรากฏกาย
คำถามนี้ง่ายมาก เวทมนตร์ของแอนดาเลเชียยังไงล่ะ
ซึ่งแปลว่าบุตรและธิดา แห่งแอนดาเลเชียเท่านั้นที่จะ…
ใช้ได้
สวัสดี ท่านเป็นใครล่ะเนี่ย
จับมันมา
ได้ตัวแล้ว
หยุดนะ หยุดสิ
เจ้าตัวร้ายลื่นไหลน่าดู
- ตรงนั้นข้าจั๊กจี้นะ พู่ข้า - โอ้ น่ารักจัง
ระวังส่วนหมายเหตุด้วย
ขอโทษนะ เจ้าพูดว่า "ถามอะไรก็ได้" ใช่ไหม
โอ้ ไม่นะ ไปให้พ้น ชิ่ว ไปเลย ไปซะ
ไม่ละ เจ้าไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
ข้ามีคำถามมากมายจะถาม
คำถามมากมายก่ายกองเลยละ
เพราะงั้นเจ้าจะต้องตอบตั้งแต่ข้อแรก…
อย่ามาถามข้า
ไม่งั้นข้าคงต้องตัดแต่งอะไรสักหน่อยแล้ว
ช่อดอกไม้สวยดี
พวกมันจะเข้ากับชุดข้าแน่นอน
พวกมันบานอยู่ข้างตลาดเพียบเลยน่ะค่ะ
สวยใช่ไหมคะ
โลกเรานี่ช่างอัศจรรย์จริงๆ
เรื่องอัศจรรย์ที่สุดเกิดขึ้นด้วยค่ะ ไทสันชวนข้าไปงานเทศกาล
น่าตื่นเต้นจริงๆ
แต่ข้าเกรงว่าคืนนี้เจ้าจะไม่ได้ไปร่วมงานหรอก
เจ้ามีงานบ้านที่ต้องทำเยอะเกินไป
แต่ข้าทำงานเสร็จหมดแล้วนะคะ
แล้วพรมในห้องโถงล่ะ ฝุ่นจับเยอะอย่างกับอะไรดี
แล้วยังหน้าต่างอีก ข้ามองอะไรไม่เห็นแล้ว
แล้วยังมีทำสวน เย็บผ้า ซ่อมแซมของอีก
อย่าลืมปล่องไฟสิ สกปรกไม่ไหว
ค่ะ อาจมีสองสามอย่างที่ข้าลืมทำ
- แต่พวกมันรอได้แน่… - นี่เจ้าเถียงข้าเหรอ
ไม่เลยค่ะ ข้าไม่มีวันเถียงท่าน
เจ้าอาจต้องจำที่ทางของตัวเองที่นี่ให้ได้
จนกว่าจะจำได้ เจ้าจะต้องไม่ออกจากห้องนี้ ยกเว้นตอนไปทำงาน
และตอนที่ข้าสั่งเท่านั้น
แต่ข้าสัญญากับไทสันแล้วว่าจะไปงาน
โอ๊ย ไม่เอาน่า มอร์แกน
หนุ่มอย่างไทสันมีตัวเลือกมากมาย แถมพวกนางยังดีกว่าเจ้า
แต่ไม่ต้องห่วง
เจ้าเพลิดเพลินกับค่ำคืนจากบนหอคอยเล็กๆ นี้ได้
ข้ามั่นใจว่ามันคงวิเศษราวต้องมนตร์
นั่นสินะที่เรียกว่าประชด
ก็ไม่เห็นเข้าใจยาก
ท่านแม่เลี้ยง
ท่านแม่เลี้ยง ขอร้องละ ท่านใจร้ายแบบนี้ไม่ได้นะ
มันช่วยไม่ได้นี่จ๊ะ ก็ข้าเป็นแบบนี้
ไม่นะ ไม่
ไม่ ท่านต้องให้ข้าไปนะ ท่านจะใจร้ายแบบนี้ไม่ได้
ขอร้องละ นะคะ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้
ท่านแม่เลี้ยง
แอปเปิลจ้า แอปเปิลฉ่ำๆ
ยักษ์
ยักษ์กำลังมาเหรอ
ยักษ์กำลังมา
หาที่หลบไว้เป็นดี
เชือก ต้องแบบนี้สิ
จะทำอะไรน่ะ
ข้าจะเอาเชือกนี่ไปขัดขายักษ์
จากนั้นยักษ์ตัวผู้หรือตัวเมียนั่นก็จะเป็นของข้า
ซวยแล้ว
โอ้ เฮ้ ไม่เป็นไร
ไม่นะ
ช่วยด้วย ข้าติด
ช่วยด้วย
- โอ้ แย่แล้ว - ขอละ ช่วยด้วย
ข้ามาแล้ว
ไม่เป็นไรๆ
ทุกอย่างจบลงแล้ว
ยักษ์ใหญ่ใจร้ายไปแล้ว
เบลล่า
แม่จ๋า
แม่
ข้าขอโทษ
ข้าหันไปมองทางอื่นแป๊บเดียว
- พวกเราติดค้างท่านแล้ว - ฮีโร่ตัวจริงเลย
ไม่ใช่หรอกครับ
เพราะท่าน ครอบครัวเราจึงปลอดภัย ข้าจะซาบซึ้งใจตลอดไป
เอาละนะ
จะไปไหนงั้นเหรอ
เปล่านะคะ ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด
ข้าแค่จะไปบอกเขาว่าทำไมถึงจะไม่ไปงาน
ท่านแม่เลี้ยง ได้โปรด แล้วข้าจะรีบกลับมาบ้าน
ถูกของเจ้า เจ้าจะรีบกลับ
เพราะเจ้าจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
ขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ
ขอร้อง
- มอร์แกน - ท่านแม่เลี้ยง
มอร์แกน
ท่านสบายดีหรือเปล่า
ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ทีนี้เราจะกลับขึ้นไปบนหอคอยของเจ้า
โอ้ ไม่นะ เป็นไปไม่ได้ ยังก่อน
ท่านพูดเรื่องอะไร
ความทะเยอทะยาน
นี่ข้อสุดท้ายแล้ว จากนั้นข้าจะกลายเป็นนางเต็มตัว
เกิดอะไรขึ้น
- มอร์แกน ข้าขอโทษจริงๆ - อะไรนะ
เป็นความผิดของข้าคนเดียว
ข้าขอชีวิตดั่งเทพนิยาย แต่ทุกอย่างมันออกมาผิดมหันต์
หรือไม่ก็ถูกมหันต์
ไม่นะ เดี๋ยว
จีเซลผู้อ่อนหวานน่าสงสาร ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แต่ข้ารู้
- แม่เลี้ยงคะ ขอร้อง - มอร์แกน ฟังข้าให้ดีนะ
โอ้ ใช่เลย ใช่
หนูน้อยมอร์แกนผู้ไร้ที่ติ ไม่ได้สมบูรณ์แบบแล้วสินะ
อย่าได้กล้าว่านางเชียว
ข้าจะพูดอะไรก็ได้ที่อยากพูด
หยุดนะ ท่านทำให้ข้ากลัว
ข้ารู้
ข้าก็อยากทำเองได้
แต่ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากข้าไปที่นั่นในสภาพนี้
เจ้าต้องไป
ใช่แล้ว
ขอให้คนช่วยก่อนที่จะสายเกินไป
- และต้องทำให้ได้ก่อนเที่ยงคืนนะ - ทำอะไรคะ
ช่วยพวกเรา
นังเด็กตัวแสบ
เจ้าสามคน
เจ้าดูรับมือเด็กได้ดี
ลูกน้อยแสนประเสริฐของข้า ต้องการคนดูแล ไปดูนางซะสิ
ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเหนือกว่าสัตว์ทุกตัวเลย
ไม่รู้ทำไมเราต้องขัดขืนด้วย
นั่นสิ
ใครจะไปคิดว่าการเป็นตัวร้าย ช่างรู้สึกปลดปล่อยแบบนี้
ทีนี้ข้าก็แค่ต้องตามหาไม้กายสิทธิ์
ตรงนี้มีอะไรกันนะ
รู้ไหม แม่เลี้ยงน่ะเป็นได้หลายอย่าง
แต่สิ่งเดียวที่เราไม่ใช่ ก็คือเราไม่มีพลัง
เราถึงต้องคอยชักใย มากมายก่ายกองแบบนี้ยังไงล่ะ
เราไม่มีพลังเป็นของตัวเอง
ตอนนี้มอร์แกนไม่อยู่แล้ว ข้าก็ไม่ใช่แม่เลี้ยงอีกต่อไป
ข้าว่าถึงเวลาต้องรับบทบาทใหม่ในเมืองนี้ซะแล้ว
ข้าจะเป็นราชินี
แต่เมืองนี้มีราชินีอยู่แล้ว
และข้าก็รู้สึกว่านางหวงแหนตำแหน่งสุดๆ
เรื่องนั้นน่าจะแก้ไขได้ง่ายๆ
ตัวร้ายอย่างมาลวิน่าอดใจไม่อยู่แน่ ถ้าได้โอกาสทำให้โลกเห็นว่านางร้ายแค่ไหน
แล้วเราจะทำอะไรกัน
เราก็จะมอบโอกาสนั้นให้นาง
จากนั้นข้ามีงานเล็กน้อยให้เจ้าทำ สัตว์เลี้ยงแสนรัก
ข้าจะได้เป็นแมวใจร้ายแล้วเหรอ
ใช่แล้ว
โอ๊ะโอ
กระจกวิเศษในมือนาง
บอกเถิดว่าความมั่นใจใครจืดจางที่สุดในปฐพี
จนต้องคอยถามเงาสะท้อนของตัวเอง
ให้แนะนำว่าสิ่งที่นางต้องทำจริงๆ
คือรักตัวเอง
จีเซล ยินดีที่ได้พบเช่นเคย
เพคะ ข้าก็คิดว่าแบบนั้น
ข้าหวังอยู่เลยว่าจะบังเอิญเจอเจ้า แล้วดูสิ ก็ได้เจอจริงๆ
แล้วมีอะไรให้ข้าช่วยล่ะ
ข้าคิดว่าคงยุติธรรมดีหากให้โอกาสเจ้า
ยกมอนโรเลเชียให้ข้าอย่างสันติ ก่อนจะเกิดเรื่องไม่น่าอภิรมย์ขึ้น
แล้วทำไมข้าต้องทำแบบนั้นด้วย
เพราะเมืองนี้เป็นของข้า
ข้าว่าเราต่างรู้เรื่องนั้น จริงไหม
น่าเสียดายที่ข้าต้องปฏิเสธข้อเสนออันใจกว้างนี้
พอดีได้คุยกับม้วนคู่มือ เพื่อนเจ้ามาบ้าง
เห็นชัดอยู่ว่ามอนโรเลเชีย เป็นอย่างที่มันสมควรเป็นแล้ว
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม
ถือว่าข้าขอแล้วนะ
แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมรับข้อเสนอ
เจ้ารู้ว่ามันจะเป็นได้แค่อย่างเดียว
ใช่เลย
ดวลเต้นกันเลย
เห็นหรือยังว่าข้าต้องทนกับอะไร
เราคนหนึ่งต้องตาย
เอาเป็นเที่ยงคืนดีไหม
ฟังดูดี
ข้าขอโทษอีกครั้ง ที่ทำลายงานเลี้ยงเล็กๆ ของเจ้า
ด้วยเรื่อง "ทำลายเจ้า" อันยุ่งเหยิงนี้
โอ้ จีเซล
เจ้าตลกดี
เพ้อเจ้อ แต่ก็ตลกดี
และอย่าได้กลัวไปที่ทำให้ข้าโกรธ
ข้าไม่สังเกตด้วยซ้ำว่าเจ้าอยู่ด้วย
โทษที เจ้าพูดอยู่เหรอ เพราะมันบอกยาก
เหมือนกลิ่นที่ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ
พยายามทำตัวฉลาดไปก็ไม่มีผล
เจ้าไม่เคยสวมบทบาทนี้
เจ้าไม่เห็นว่าตัวเองนั้นไร้ความหมาย
งั้นก็ได้เวลาให้บทเรียน
เจ้าอาจคิดว่าตัวเองนั้นร้าย แต่ที่รัก ข้าต่างหากที่ร้ายกว่า
ถามจริงนะ ที่รัก มันจะสนุกตรงไหนกัน ถ้าเอาแต่เป็น…
- พวกตกกระป๋อง - พวกวันนาบี
ตัวร้าย
เจ้าน่ะเป็นแค่งูจิ๋ว ส่วนข้านั้นเป็นอสรพิษตัวใหญ่
ยอมรับความจริงเถิด ข้านั้นร้ายแสนร้าย
กว่าเจ้า
เจ้าคงเห็นสินะว่ามันเหลวไหลจริงๆ
ตัวร้ายสองคนในเทพนิยายเรื่องเดียว
เมืองนี้เล็กไปสำหรับเราทั้งคู่
ดังนั้นหลังตะวันตกดิน มาตัดสินว่าใครจะอยู่ใครจะไป
ข้าส่งสมุนไปช่วยเจ้าเก็บข้าวของได้
เป็นข้าจะระวังไม่ย่ามใจไป
ที่รัก ข้าคงคิดถึงเจ้าสุดๆ
- อนิจจา - อนิจจัง
แต่เจ้านั้นต้องเป็นฝ่ายไป
เจ้าจะว่าตัวเองร้ายก็ได้ แต่ข้านั้นร้ายยิ่งกว่า
ไม่ว่าจะมาไม้ไหน เจ้าก็ไม่มีวันเทียบเท่านางมารร้าย
ข้ามีทั้งความมุ่งมั่นและมันสมอง เจ้ามันก็แค่ถุงใส่ฉี่
แล้วยังกล้าเชื่อได้ยังไงว่าร้ายไปกว่าข้า
ไม่มีใครเสียเวลาจะเล่า
เรื่องราวที่มีทั้งมาเลฟิเซนต์กับครูเอลล่า
โหนกแก้มข้าเป็นสันกว่า
ผมข้าตีโป่งสูงกว่า
งั้นก็กระโดดลงโพรงกระต่าย
ไม่ก็ปีนต้นถั่ว
ขอให้ไปแล้วไปลับ
ลาก่อน
ควรมีใครหยุดนาง
ไว้ใจได้ ข้าจะหาทาง
ให้บ้านถล่มใส่นางดีไหมนะ
แอปเปิลอาบยาพิษนี่เกร่อไปไหม
ลากนางไปบนหลังคาแล้วโยนลงมา
หาคาถาเสกให้นางหายไป
พอนางจากไป เมืองนี้จะได้เป็นของข้า
และทุกคนจะส่งเสียงเชียร์
นางอาจจะร้าย แต่ข้าร้ายยิ่งกว่า
เป็นเหตุให้ข้าต้องได้เห็น นางมีชีวิตทุกข์ทนชั่วนิรันดร์
เมื่อข้าได้ครองบัลลังก์ตัวร้ายเพียงผู้เดียว
ทุกคนในมอนโรเลเชียจะต้องเป็นทาสข้า
จะพากันร้องว่า "โอ้ ราชินี ข้าขอสรรเสริญ"
เพราะข้าจะไม่แค่ร้ายกว่า
ร้ายกว่า
- แต่ยังเจ้าเล่ห์เหลือทน - ชั่วนิรันดร
จนต้องอึ้ง
ร้ายกาจที่สุดในปฐพี
เกิดอะไรขึ้น
บ่อน้ำ
โอ้ ไม่นะ ไม่ๆ
ทำไมหน้าตาฉันถึงได้รูปจัง คิ้วก็เป๊ะเวอร์
แล้วฉันสวมอะไรอยู่เนี่ย
นี่คือแอนดาเลเชียงั้นเหรอ
ว้าว ไม่ใช่อย่างที่เคยนึกภาพไว้เลย
- มอร์แกน - แนนซี่
มาทำอะไรที่นี่
หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ
เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นละ
เรื่องนั้นบังเอิญเกี่ยวกับรูใหญ่ๆ บนฟ้านี่ไหม
หา นั่นมันอะไรกัน
เมื่อคืนรูปริศนานั่นปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
แล้วก็เริ่มดูดเวทมนตร์ทั้งหมดของเราไปที่อื่น
โอเค มอร์แกน บอกเราสิจ๊ะว่าเกิดอะไรขึ้น
คือจีเซลกับหนูทะเลาะกันหนักมาก จากนั้น…
จากนั้นอะไร
บอกตามตรงหนูก็ไม่แน่ใจ
แต่สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือ จีเซลทำตัวใจร้ายมากๆ เลยค่ะ
แล้วก็พูดถึงบางอย่างเกี่ยวกับการขอพร และบอกว่าหนูต้องแก้ไขมัน
โอ้ เอ็ดเวิร์ด ไม้กายสิทธิ์ไง เธอต้องใช้มันแน่ๆ
แต่นางขออะไรถึงได้กลายเป็นแบบนี้
ไม่ว่าจะเป็นอะไร มันเปลี่ยนเมืองของเรา ให้เป็นประมาณดินแดนเทพนิยายด้วย
เหมือนแอนดาเลเชียเลย
มอร์แกน ถ้าคำขอยิ่งใหญ่ถึงขนาดเปลี่ยนโลกได้
มันคงไม่ใช้เวทมนตร์เล็กๆ ของเราหรอก
เพราะมันจะต้องการทั้งหมด ทุกหยาดหยดเลย
เดี๋ยวนะ แต่ทุกอย่างที่นี่สร้างขึ้นจากเวทมนตร์
ถ้าเวทมนตร์ทั้งหมดหายไป แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับแอนดาเลเชีย
ถ้าเราถอนพรนี้ไม่ได้
ทุกอย่างที่เป็นแอนดาเลเชียจะหายไปตลอดกาล
ข้าไม่อยากให้แอนดาเลเชียหายไปตลอดกาล
- ข้ารู้ - ไม่ค่ะ
ต้องมีสักอย่างที่เราทำได้
จีเซลต้องจำให้ได้ว่าตัวเองเป็นใคร จากนั้นเธอจะแก้ไขเรื่องทั้งหมดได้
หนูรู้ว่าเธอทำได้แน่
จำให้ได้งั้นเหรอ เอ็ดเวิร์ด
แน่นอนจ้ะ
เวทมนตร์แห่งความทรงจำยังไงล่ะ
หมายถึงต้นไม้แห่งความทรงจำของจีเซลเหรอ
มันมีจริงเหรอคะ
จริงจ้ะ และมีเวทมนตร์แข็งแกร่งที่สุดอยู่ที่นั่นด้วย
สวัสดี
พวกเจ้าเป็นใคร
เราเป็นนางฟ้าประจำสวนของท่าน
- ข้าจะกลับออกไปซะถ้าเป็นท่าน - เว้นแต่ท่านอยากถูกโยนลงจากหลังคา
ดูเหมือนวันนี้พี่เลี้ยงเด็กเจออะไรมาเยอะนะ
ข้าก็ด้วย ที่รัก
เราจะต้องหาอะไรที่สง่างามกว่านี้แล้ว
และลูกสมุนด้วย
เราต้องมีลูกสมุน ถ้าอยากให้ทุกอย่างออกมาถูกต้อง
เจ้าบอกว่ามอร์แกนไปไหนนะ
ใครจะรู้ล่ะคะ
แกอาจกำลังร้องเพลงให้หนูฟังอยู่ก็ได้
แต่ใครสนล่ะ ค่ำคืนนี้เป็นคืนของข้า
หยุดรถม้า
โว่ว
โรเบิร์ต
มอร์แกนคงไม่หายหน้าไปเฉยๆ แบบนี้
เว้นแต่มีบางอย่างเกิดขึ้น
มีบางอย่างผิดปกติ ข้าจะไปตามหาแก
ไปทำภารกิจเปล่าประโยชน์อีกแล้ว
แต่ก็โชคดีแล้วกัน
ไปได้
โอเค หนูรู้ว่าเป็นบ้านต้นไม้ แต่นั่นมันบ้านต้นไม้ตรงตัวเลย
ที่นี่เราทำเรื่องแปลกๆ เก่งน่ะ
ฉันว่าต้นไม้อยู่ทางนี้นะ
นั่นไงคะ ต้นไม้อยู่นั่น
โอ้ ไม่นะ
มันตายแล้ว
อย่าได้กลัวไป เราจะคิดหาหนทางฉลาดๆ กันจนนาทีสุดท้าย
ที่จะแก้ปัญหาทุกอย่าง
เอ็ดเวิร์ด
อะไร ก็ที่นี่มันเป็นแบบนั้น
ต้องมีสักอย่างที่เราทำได้สิ
รู้ไหมคะ สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีแม่
การเห็นเจ้าหญิงห้อยโหน อยู่บนป้ายโฆษณาถือเป็นเวทมนตร์เลยละ
หนูรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง ไม่ต้องคิดซ้ำสองด้วยซ้ำ
สมัยนั้นอะไรๆ ช่างง่ายกว่านี้มาก
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอเลย
เมื่อกี้อะไรน่ะ
เธอทำให้ดอกไม้กลับมามีชีวิต
หนูทำเหรอ
แต่ยังไงล่ะ หนูไม่มีเวทมนตร์สักหน่อย
ก็จริง แต่ความทรงจำพวกนี้มี
และเจ้าก็มีความทรงจำพวกนี้เช่นกัน
แปลว่าเวทมนตร์ของความทรงจำก็อยู่ด้วย
มอร์แกน เจ้าคือกุญแจ
นั่นแหละสิ่งที่จีเซลหมายถึง ตอนบอกให้เจ้าช่วยเรา
แปลว่าถ้าหนูทำให้ต้นไม้นี่กลับมามีชีวิตได้
เวทมนตร์ในต้นไม้จะทำให้เธอจำได้ ว่าตัวเองเป็นใคร แบบนี้ต้องดีแน่
แล้วเธอก็จะแก้ไขเรื่องนี้
ข้าว่าเราใกล้หมดเวลาแล้ว
แต่ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ
มอร์แกนจ๊ะ มันจะต้องได้ผล
เธอแค่ต้องนึกสิ่งดีๆ ในช่วงเวลาเหล่านี้ให้ได้
เพราะเธอคือส่วนหนึ่งของมัน
รู้สึกถึงมัน แล้วมันจะทำส่วนที่เหลือเอง
ความทรงจำคือเวทมนตร์ มอร์แกน
คุณเป็นเจ้าหญิงจริงๆ เหรอคะ
ไม่ว่ามันจะเหมือนถูกลืมเลือนไป
ช่วงเวลาแสนธรรมดา อย่างสายตาหรือเสียงหัวเราะที่มีร่วมกัน
ก็นำแสงสว่างกลับคืนมาได้
ในช่วงเวลาที่มืดมนและหดหู่ใจ
ความทรงจำช่วยเราได้ มอร์แกน
เมื่อเติมเต็มเข้าไป มันจะระบายภาพ
ความรักทั้งหมดที่เธอได้รับ และความรักที่เธอมอบออกไป
และในความรักนั้นก็มีพลัง
พลังแห่งรัก
เราเลือกใช้มันได้เสมอขอแค่มีความกล้า
พลังแห่งรัก
พบมันได้ในความทรงจำที่มีร่วมกัน
เราต้องการมัน
เหมือนดวงตะวัน แสงสว่าง และอากาศหายใจ
เมื่อไรที่ต้องการเวทมนตร์ที่แท้จริง มอร์แกน นี่คือที่ที่เธอต้องมา
ตามหาบทเพลงในใจของเธอ ความทรงจำที่เธอเหมือนจะรู้จัก
แล้วให้มันงอกงาม ให้มันส่องสว่าง
เอ็ดเวิร์ด
เจ้าไปเถอะ
ต้องมีคนอยู่เฝ้าที่นี่เพื่อปกป้องโลกของเรา
ดอกไม้เติบโตขึ้นจากก้อนหินแข็งแกร่ง
เมื่อแสงตะวันละลายถ้ำน้ำแข็ง
เราจะร้องต่อไป จนกว่าโลกทั้งใบจะเปล่งเสียงร้องตาม
สิ่งใดทำให้เราแข็งแกร่งน่ะรึ
พลังแห่งรักยังไงล่ะ
พลังแห่งรัก
เหมือนขี่ไม้กวาดวิเศษโบยบินสู่ท้องฟ้าเบื้องบน
เราโบยบินด้วยความรัก
พลังแห่งรัก
แค่จดจำความทรงจำเหล่านั้น
ที่ทำให้เราเห็นพลัง
แห่งความรัก
หนูคิดว่ารู้แล้วว่าต้องทำยังไง
นั่นอะไรจ๊ะ
ต้นไม้ความทรงจำของหนูค่ะ
หนูพาเธอกลับมาได้
(เทศกาลมอนโรเลเชีย)
ลูกว่าจะขอไปสูดอากาศหน่อย
ตามใจเลย ลูกรัก กลับมาก่อนเที่ยงคืนล่ะ
ข้าควรได้ไปร่วมงานเลี้ยง
แต่กลับต้องมาอยู่ที่นี่
เป็นพี่เลี้ยงให้เจ้า แล้วยังต้องเฝ้าไม้กายสิทธิ์
ทั้งหมดเป็นเพราะนางไม่ไว้ใจเจ้า
หรือไม่นางก็ไม่ไว้ใจเจ้า
ข้าไม่ใช่คนที่นางพยายามเปลี่ยนให้เป็นกบนะ
นางอาจจะชอบกบก็ได้
ไม่ว่านางจะเปลี่ยนเจ้าเป็นสัตว์เลื้อยคลานอะไร ข้าก็ยังเป็นมือขวาของนาง
ซึ่งแปลว่าคนทำงานงี่เง่าควรเป็นเจ้า
ส่วนข้าควรแต่งตัวงดงามไปเฉิดฉายในเทศกาล
โอเค งั้นก็ไปซะสิ
แล้วข้าจะบอกมาลวิน่าว่า เจ้าทิ้งหน้าที่เฝ้าไม้กายสิทธิ์
แล้วจะได้เห็นกันว่าใครจะต้องเป็นกบหนังปูด
ข้าไม่มีวันได้เป็นกบหนังปูดแน่
ช่วงนี้ได้ส่องกระจกไหม หมายถึงบานที่ซื่อตรงน่ะ
- จะเอาแบบนั้นใช่ไหม - อือฮึ
งั้นก็เฝ้าไม้กายสิทธิ์ทั้งคู่นี่แหละ
ก็คงต้องเป็นแบบนั้น
ขอแนะนำนะ ออกไปใช้ชีวิตบ้าง
นางเกลียดพวกเจ้าทั้งคู่นั่นแหละ
ระวัง ศัตรูกำลังมา
นี่ เจ้าม้วนคู่มือ เผ่นเร็ว
ระวัง
ถ้าไม่มีคำถามแล้ว ข้าลาละ
ปล่อยหางข้านะ
สาวๆ พวกเจ้าไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยรึ ต้องให้ไวกว่านั้น
มันไวขนาดนั้นได้ยังไง
- จับลงมาได้แน่ - โอ้ เดี๋ยวสิ ไม่เอาน่า
ไปละนะ
นี่ อยู่กับพวกเจ้าก็สนุกดี แต่ข้าต้องไปงานเต้นรำแล้ว ไว้เจอกัน
ข้าดูพร้อมลงแล้วงั้นเหรอ
มาแล้วสินะ สัตว์เลี้ยงแสนรัก มีปัญหาไหม
ไม่เลย กลายเป็นว่าข้าถนัดเป็นแมวร้ายๆ
งั้นก็ถึงช่วงสนุกแล้วสิ
ข้าพร้อมลงแล้ว
หวังว่าจะไม่แต่งตัวเบาไปนะ
เดี๋ยวนะ นี่อะไร
เฮ้ เดี๋ยวก่อน ข้ามากับนาง
เพื่อน ข้าต้องลงที่นี่นะ
หวัดดี คุณวิก
เดี๋ยวก่อน ข้ามากับนาง ข้าต้องลงตรงนี้ นี่
นี่ เกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวก่อนสิ
ท่านลืมข้านี่นา
(มอนโรเลเชีย)
มอร์แกน หายไปไหนมา สบายดีใช่ไหม
ที่จริงข้าไม่สบายสุดๆ เลยต่างหาก
- ช่วยไปส่งทีได้ไหม - แน่นอน
ไปเลย ฉันจะรีบตามไป
ไหนดูซิ
ข้าขอเป็นราชินีแห่งมอนโรเลเชีย
ถอยหน่อย ขอทางเราที
เราต้องเข้าไปข้างใน
ข้าเชื่อว่าเจ้านั่งเก้าอี้ของข้าอยู่นะ
เจ้าอีกแล้ว
ข้าก็เชื่อว่าถึงเวลาที่เราต้องยุติเรื่องนี้แล้ว
โอ้ ดีเลย
ไอ้เก้าอี้งี่เง่า
ทำไมถึงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย
นั่นฝีมือแม่ข้าเหรอ
เปล่า นั่นเพราะแอนดาเลเชีย
มันกำลังพังเข้ามา
เอาละ หายใจลึก แขม่วพุง
ข้าขอเสก
ทหาร
กำจัดนางซะ
ข้าขอเสก
ก็แค่ผีเสื้อ ไอ้พวกโง่
ฝ่าบาท ฝ่าบาท
รูบี้มีเรื่องจะทูลเรื่องไม้กายสิทธิ์เพคะ
โอ้ งั้นเหรอ
ไงจ๊ะ
เป็นความผิดนางคนเดียว นางควรถูกสาปให้เป็นกบ
ส่วนเจ้าก็ปล่อยให้แมวเข้ามาละน่า
พวกเจ้าสองคนนี่มันแย่ที่สุด
ไหนๆ ก็พูดถึงกบ
ข้าขอเสก
- แนนซี่ - โรเบิร์ต
เห็นมอร์แกนไหม
- เห็น เธออยู่ที่นี่ เธอไม่เป็นไร - ขอบคุณพระเจ้า
คุณพระ คนพวกนี้บ้าไปแล้ว
ฉันรู้ๆ ฟังนะ เป็นฝีมือจีเซล เธอตกอยู่ใต้คำสาป
เราจะต้องช่วยเธอ เธอจะได้หยุดเรื่องนี้
คำสาปเหรอ
งั้นไปกันเลย
มอร์แกน
พ่อคะ
พ่อ
เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง
พ่อตามหาเจ้าทั้งไกลและใกล้เลย
เราต้องเข้าไปข้างในค่ะ ไปกันเถอะ
ลูกสาวพ่อกล้าหาญแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ทีนี้ก็ไปช่วยจีเซลกัน
ได้เวลาเป็นฮีโร่
อยากให้ช่วยไหม
- ท่านแม่ หยุดนะ - จีเซล
(ต้นไม้ความทรงจำของมอร์แกน)
ขยะไร้ค่า
ไม่นะ
จีเซล ไม่นะ
นี่เป็นสถานที่พิเศษ
- ใช่ - งั้นนี่ก็เป็นการเดตนะสิ
- เธอใจดี และอ่อนหวาน - ใช่แล้ว
- จีเซล - ฉันอยู่นี่จ้ะ มอร์แกน
เดี๋ยว รอหนูด้วย
แม่คะ แม่จะไปไหน
แม่ไม่ไปไหนทั้งนั้นจ้ะ
ลูกจะเป็นเจ้าหญิงของพ่อเสมอ
สูงอีก สูงอีกค่ะ แม่
โอ๊ะโอ แถวนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
จีเซล
โรเบิร์ต
จีเซลผู้อ่อนหวานของผม
คุณกลับมาหาผมแล้ว
ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่เอาลูกสมุนแล้ว
แนนซี่ เอ็ดเวิร์ดอยู่ไหนล่ะ
เขาอยู่แอนดาเลเชียเพื่อคอยปกป้องมัน
โอ้ ไม่นะ
ขอละ เราต้องรีบแล้ว
เวทมนตร์กำลังจะหายไป
เราต้องหยุดเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่เป็นแอนดาเลเชียจะตาย
นั่นแปลว่าคุณ…
จะตายด้วยเหรอ
ไม่ค่ะ
ไม่ ฉัน…
ฉันแก้ไขเรื่องนี้ได้
หยุด
ถ้าฉันเป็นเธอ จะไม่ทำแบบนั้น
มอร์แกน
- แม่ครับ แม่ทำอะไร - โอ้ เย็นไว้ ลูกรัก
ก็แค่ยานอนหลับนิดหน่อย
ที่จริงฉันเตรียมไว้ให้จีเซล แต่แบบนี้ก็ใช้ได้
มาลวิน่า คุณต้องหยุดทำแบบนี้นะคะ
โอ้ ฉันควรทำต่างหาก
ม้วนคู่มือที่มีประโยชน์ของเธอ อธิบายว่าพอระฆังครั้งสุดท้ายดัง
คำขอของเธอจะอยู่ไปตลอดกาล
ฉันชอบโลกนี้ซะด้วยสิ
เธอเลยต้องทิ้งไม้กายสิทธิ์ลงซะ แล้วปล่อยนาฬิกาตีบอกเวลา
แล้วหล่อนก็จะปลอดภัย
แต่ถ้าฉันทำแบบนั้น แอนดาเลเชียจะตาย
แต่ถ้าเธอไม่ทำ หล่อนตายแน่
- ไม่นะ - หยุดนะ นังแม่มดใจร้าย
แหม โรเบิร์ต ไม่คิดว่าว่ากันแรงไปหน่อยเหรอ
มาลวิน่า ขอร้องละ
นี่ไม่ใช่ตัวคุณ
ตอนนี้เป็นแล้ว
อย่างที่เธอเคยขอเป๊ะๆ
ไม่นะ
มอร์แกน
- ฉันไม่มีแรงเลย - จีเซลๆ
เกิดอะไรขึ้นคะ
- โอเคไหมคะ - ไม่รู้จ้ะ
ไม่นะ
วิเศษไม่ใช่เหรอที่ทั้งสองโลก มารวมกัน… เป็นหนึ่งเดียวแบบนี้
เมื่อนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน เวทมนตร์จะสมบูรณ์
ไม่ละ
- มันจะต้องไม่จบแบบนี้ - หา
ผมจะไปด้วย
โรเบิร์ต
พวกฮีโร่นี่ละก็
- เราจะทำยังไงดีครับ - ให้มันตีบอกเวลาเที่ยงคืนไม่ได้
เหมือนคำขอเป็นจริงเลย
อดทนไว้นะคะ
แม่เสียใจจริงๆ
ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่
ไม่ค่ะ ไม่ ต้องมีอย่างอื่นที่เราทำได้สิ
- แม่แค่อยาก… - ไม่ค่ะ
ไม้กายสิทธิ์ หยิบมันมาจ้ะ
ติ๊กต็อกๆ
ไทสัน ใช้ดาบ
ยึดไว้
มอร์แกน
เราทำลายคาถาไม่ได้
ฟังให้ดี
ลูกต้องขอพรข้อใหม่ มอร์แกน
เวทมนตร์ของแม่หายไปเกือบหมดแล้ว
เจ้าม้วนคู่มือเล็กๆ นั่นบอกไว้
มีเพียงชาวแอนดาเลเชียที่แท้จริงเท่านั้น ถึงจะใช้เศษไม้หักๆ นั่นได้
แต่จะลองดูก็ได้
เธอพูดถูก หนูทำไม่ได้ หนูไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของแอนดาเลเชีย
ลูกเป็นลูกสาวที่แท้จริงของแอนดาเลเชียนะ
เพราะลูกเป็นลูกสาวของแม่ มอร์แกน
และแม่จะบอก
ว่าแม่รู้ได้ยังไง
เพราะแม่พยายามสร้างโลกให้ลูก
โลกที่ไม่มีวันทำให้ลูกใจสลาย
โลกที่ลูกเติบใหญ่และเบ่งบาน
โลกที่ทุกคำขอของลูกเป็นจริงได้
แม่จะรักลูกตลอดไป มอร์แกน
แม่แสนภูมิใจที่รู้ว่าลูกจะใช้ชีวิตต่อไป
ไม่นะ
แม่ได้รู้จักเวทมนตร์มากมายในชั่วชีวิตนี้
แต่ไม่มีมนตร์ใดทรงพลังแกร่งกล้า
เท่าพลังแห่งรัก
ความรักที่แม่มีให้ลูกมีพลัง
ลูกจะมีรักของแม่อยู่ในตัวตลอดไป
แม้แม่จากไป
ไม่นะคะ ไม่
ความรักของแม่จะคงอยู่เสมอ
ไม่นะ แม่
แม้แม่…
ไม่นะ
จากไป…
นี่ ไม่นะคะ ไม่เอานะ ไม่ๆ
อยากให้หนูขออะไร
ขอร้องละ อย่าไปนะคะ อย่าทิ้งหนู
ได้โปรด
จีเซล
หนูต้องขออะไร
ติ๊กต็อกๆ
เดี๋ยวสิ
เสียงระฆังล่ะ
ทำไมถึงยังไม่เที่ยงคืน
หนูขอให้ได้อยู่บ้าน… กับแม่ของหนู
โอ้ นี่จ้ะ ลูกรัก
แม่คะ
มอร์แกน
แม่คะ
ลูกทำได้
หนูกลัวแทบตาย
แม่รู้จ้ะ แต่ลูกช่วยแม่ไว้
ลูกช่วยเราทุกคน
อรุณสวัสดิ์
เมื่อคืนผมฝันบ้าสุดๆ ไปเลย
อรุณสวัสดิ์จ้ะ
พ่อจำอะไรไม่ได้จริงๆ เหรอคะ
มีแค่คนที่ใช้เวทมนตร์ถึงจำได้ชัดเจนน่ะ
ส่วนคนอื่น มันจะเหมือนกับฝันไป
หนูอยากเห็นแม่เล่าให้พ่อฟังว่า พ่อร้องเพลงกับถังขยะได้ยังไงเต็มแก่แล้ว
แล้วก็เอาชนะราชินีใจร้ายด้วย
ขอให้โชคดีนะคะ
เมื่อคืนฝันถึงกบได้แย่สุดๆ เลย
เหมือนกัน
อรุณสวัสดิ์ค่ะ เอ็ดการ์
จีเซล ดื่มแบบเดิมใช่ไหม
โอ้ ค่ะ ขอบคุณนะคะ
(จองแล้ว)
อรุณสวัสดิ์ ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะ
แค่อยากมาทักทายน่ะค่ะ
และอยากมาขอโทษสำหรับหลายๆ เรื่องด้วย
ฉันแค่อยากให้มอร์แกน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่นี่จริงๆ
ฉันคงตื่นเต้นจนทำเกินเลยไปหน่อย
โอเค ดื่มกาแฟให้อร่อยนะคะ
รู้ไหม…
บางครั้งฉันเองก็มีแนวโน้มที่จะตื่นเต้น แล้วทำเกินเลยไปหน่อยเหมือนกัน
ไม่หรอกค่ะ
บังเอิญว่าเรามีที่ว่างอีกที่ในคณะกรรมการนะ ถ้าคุณสนใจ
ฉันคิดว่าเมืองนี้ต้องการคนแบบคุณ
ยินดีเลยค่ะ
- โอ้ กอดกันแล้ว - โอเค
- ไม่ใช่เก้าอี้ของเธอ - ได้เลย นั่นสิ โอเค
ได้อยู่แล้ว
แล้วเรื่องราวใหม่ของจีเซลและครอบครัว ก็เริ่มต้นในมอนโรวิลล์
คราวนี้แบบไม่มีเวทมนตร์
โรเบิร์ตเปิดบริษัทกฎหมายเล็กๆ ในเมือง และไม่ต้องนั่งรถไฟอีก
โซเฟียเติบใหญ่อย่างรวดเร็ว
- ส่วนมอร์แกน… - นี่ มอร์แกน
เดี๋ยวหนูมานะคะ
เธอยังคงเป็นวัยรุ่น
- เลิกจ้องหนูได้แล้ว ขนลุก - เปล่านะ พ่อแค่…
- เปล่ามองสักหน่อย - เดี๋ยวผมรินให้
ขอโทษทีที่มาสาย
- พอดีเจอฮ็อบก็อบลินเป็นฝูงเลย… - ไม่เป็นไรจ้ะ
ในป่าวันนี้
พวกมันไม่ยอมแพ้เลย
ต้องใช้คนทั้งเมืองแน่ะกว่าจะไล่พวกมันไปได้
เอ็ดเวิร์ดล่ะ เขารออยู่ที่นั่นเหรอ
เปล่าๆ เขาอยู่ที่นี่นี่แหละ แค่ติดพันในการรบอยู่
- นั่นสินะ - ถอยเลย เจ้าพวกอสูรตัวน้อย ถอย
คุณตายแล้ว
เปล่าสักหน่อย เจ้าแทงแค่เฉียดๆ เอง
เจ้าแทงแค่เฉียดๆ
ข้ายังไม่ตายสักหน่อย
ดูสิ ข้าแทบไม่กะเผลกด้วยซ้ำ
พวกข้ารับใช้ตัวน้อยของเจ้านี่ดุดันจริงๆ
- เหมือนกับเจ้า โรเบิร์ต… - โอ้ ไม่หรอก
ที่ใช้ดาบของข้าช่วยกอบกู้โลกเอาไว้
งั้นให้การผจญภัยของเจ้ากับดาบของข้า ดำเนินต่อไปแล้วกัน สหาย
ที่จริงนะ เอ็ดเวิร์ด ผมแขวนดาบแล้วน่ะ
ผมดีใจที่ได้บอกว่าผมไม่ต้องใช้มันที่นี่แล้ว
- จริงเหรอ - ครับ
- ช่างน่าโศกา
งั้นข้าขอคืนได้ไหม
ครับ ได้แน่นอน
- โอเค - งั้นมาฉลองกันดีไหมคะ
- แน่นอน - ผมตักอะไรให้ดี
แต่ก่อนอื่น เรามีของขวัญสุดวิเศษมาให้
ไม่ว่าปรารถนาอาหารอะไร มันจะปรากฏบนจานนี้
มันทำแค่นั้น นั่น…
- ใช่ไหม เราค่อนข้างแน่ใจอยู่ - ค่ะ
- ให้พวกคุณเป็นฝ่ายขอพรดีกว่า - นั่นสิ
ได้เลย
ขอตัวนะ ต้องไปปกป้องเกียรติแล้ว
- ข้าขอสั่งให้หยุด - ฉันไปจัดการเอง
- มานี่ ผมช่วยครับ - ได้เลย
ฉันเล่นด้วย
โดนซะ
สำหรับอะไรคะ
ผมแค่รักคุณน่ะ
และผมไม่อาจขออะไรอื่นอีก
บางวันก็ดี บางวันก็ไม่ค่อยดีเท่าไร
แต่เราจะเห็นคุณค่าทุกๆ วัน
เพราะมันเป็นทั้งสุข
ดื่ม
และทุกข์
ที่ให้กำเนิด
ความทรงจำเหล่านี้
และแม้ว่าในโลกความจริงนี้
ทุกช่วงเวลา
อาจไม่ใช่ความสุขชั่วนิรันดร์
- แต่มันกลับมหัศจรรย์ - มันกลับมหัศจรรย์
- มันกลับมหัศจรรย์
มันกลับมหัศจรรย์
ยิ่งกว่าที่เคย
(อวสาน)
(มหัศจรรย์รักข้ามภพกับเวทมนตร์อ ลเวง)
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์