MOTEL GWIAZDA KENTUCKY
WOLNE POKOJE, NOWOCZESNA KLIMATYZACJA
Byliście kiedyś zamknięci w klatce?
Nie prawdziwej z metalowych prętów i zamkiem,
choć spotkałam się z takimi.
Chodzi o wyimaginowaną klatkę,
którą budujemy, żeby się ochronić.
Utknęłam w takiej klatce z moim przyjacielem, Robem,
kiedy mieliśmy dziesięć lat
ale odnaleźliśmy klucz
i poznaliśmy niezwykłe stworzenie,
które na zawsze odmieniło nasze życie.
WŁASNOŚĆ BEAUCHAMPA INTRUZI ZOSTANĄ ZASTRZELENI!
For the love of your life or...
Przestań.
Płacz nic nie da.
Nie przywróci jej życia.
- Jezus powiedział... - Dobrze.
AUTOBUS SZKOLNY
Patrzcie. To gwiazda Kentucky.
Jak to jest być gwiazdą?
Nie ma pojęcia, Billy.
Wiesz co? To nie Kentucky, tylko Floryda.
Nie wiesz, jak to jest być gwiazdą gdziekolwiek.
Patrz. Cały jest pokryty tym paskudztwem.
Ohyda.
Co pan robi, panie Nelson?
Tu nie ma przystanku.
To szkolny autobus.
Wiem.
Wystroiłaś się. Nie jedziemy na imprezę.
Nie moja wina, że nie macie fajnych ubrań.
Nie mieliśmy nic złego na myśli.
Jak masz na imię?
Sistine.
Co to za głupie imię!
Takie jak nazwa kaplicy.
Co się gapisz?
Właśnie. Co się gapisz, brudasie?
Chodź.
Tak samo patrzymy na świat.
Bóg ożywia Adama za pomocą dotyku.
To chciał pokazać Michał Anioł.
STWORZENIE MICHAŁA ANIOŁA
Nie chciał tego namalować.
Uważał się za lepszego rzeźbiarza.
- Dasz wiarę? - Niemożliwe.
Cały sufit to fresk.
- Wiesz, co to jest? - Nie.
To znaczy, że malarz malował to
szybko na mokrym tynku.
BIURO MOTELU
Dobrze posprzątałaś pokoje?
A czy kiedyś posprzątałam źle?
Jak tak myślę, to chyba nie.
To uznajmy, że posprzątałam je świetnie.
To nam oszczędzi czas.
Nie pyskuj. Nie płacę ci za niewyparzoną gębę.
Ledwo płacisz mi za oddychanie.
Dzień dobry.
Pokaże mi pan Spa?
- Spa? - Tak.
Czy to wygląda na miejsce ze Spa?
Przykro mi z powodu pańskich braków.
Spa...
Jestem Sistine Bailey.
Śliczne imię.
Dziękuje.
Pochodzę z Filadelfii w Pensylwanii. Jest tam Dzwon Wolności.
Nie znoszę Południa, bo jego mieszkańcy to ignoranci.
Nie zostanę w Lister. Tata przyjedzie po mnie w przyszłym tygodniu.
Dziękuję, że się nam przedstawiłaś, Sistine.
Usiądź,
zanim jeszcze bardziej się pogrążysz.
Porozmawiajmy o ostatnim sprawdzianie.
Kiepsko wam poszło.
Omówimy go razem i sprawdzimy, gdzie popełniliście błędy.
- Mamo, nie umiem tego zrobić. - Pokaż.
Dasz radę.
Pokażę ci.
Nie trzęś łóżkiem. Mamę bardzo boli.
Nie robi mi krzywdy.
Nie przemęczaj się.
W porządku. Uczę Roba tego, co umiem.
Spróbuj.
Wiesz, co robić.
Twoje ręce wiedzą.
W rzeźbieniu pomaga wytknięty język.
Rob, pójdziesz do dyrektora.
Rob?
Rob Horton?
Pan Phelmer wzywa cię do gabinetu
- Rozumiesz? - Tak.
Widziałam to, Billy.
Dzień dobry. Dobrze się dziś czujesz?
- Tak. - Martwimy się
o twoje nogi. Mogę zobaczyć?
Tak.
Nie wygląda to dobrze.
Wcale.
Sytuacja przedstawia się następująco.
Paru rodziców, nie będę podawał nazwisk,
martwi się, że to, na co cierpisz, może być zaraźliwe.
I że inni uczniowie mogą zachorować.
Powiedz mi prawdę.
Używasz maści,
- o której mi mówiłeś? - Tak.
Będę z tobą szczery.
Moim zdaniem powinieneś parę dni spędzić w domu,
żeby lek zaczął działać.
Wrócisz do szkoły, kiedy z nogami będzie lepiej.
- Może tak być? - Jasne.
Świetnie. Oto, co zrobię.
Napiszę list do twoich rodziców.
To znaczy do taty.
Poinformuję go, co i jak. Przekaż mu,
że jeśli będzie miał jakieś pytania, może do mnie zadzwonić. Dobrze?
- Tak. - Trzymaj.
Idź. Do zobaczenia.
Wszyscy mamy problemy.
DYREKTOR
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Jak się nazywasz? - Rob Horton.
Miło cię poznać.
- Pani Mills. Co tam masz? - Nic takiego.
Mogę zobaczyć?
No proszę. Sam to narysowałeś?
Tak. Nic takiego.
Nie wygląda jak nic takiego. Zdolny z ciebie rysownik.
Chcę zobaczyć więcej.
Może pokażesz mi jutro swoje prace?
Nie mogę. Pan Phelmer chce, żebym kilka dni spędził w domu
ze względu na nogi.
W piątej klasie też było mi ciężko.
Rozumiem cię.
Kiedy wrócisz, wpadnij do mnie.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Wracaj, skąd przyszłaś.
Zostaw ją!
Do kogo mówisz?
Co ty sobie myślisz?
Mówię, żebyś ją zostawiła.
Zmusisz mnie?
Nie ma wolnych miejsc.
Nie chciałam tu siadać.
Jak się nazywasz?
Rob Horton.
Coś ci powiem.
Nie powinieneś uciekać.
Właśnie tego chcą.
Nie podoba mi się tu.
To miasteczko z prowincjonalnymi nauczycielami.
Nikt w całej szkole nie wie, czym jest Kaplica Sykstyńska.
Ja wiem.
Co?
Wiem, co to jest.
Jasne!
Przedstawia Boga tworzącego świat według Księgi Rodzaju. Jest we Włoszech.
Na suficie są malowidła. Freski.
Nie mogę chodzić do szkoły ze względu na nogi.
Dostałem zwolnienie.
Dyrektor Phelmer
powiedział, że inni rodzice się martwią, że to zaraźliwe.
Żebym się zaraziła.
Proszę.
To nic nie da. To nie jest zaraźliwe.
- Proszę. - To nie choroba.
Gdzie mieszkasz?
W motelu Gwiazda Kentucky.
W motelu?
Nie na stałe. Dopóki nie staniemy na nogi.
Przyniosę ci jutro lekcje.
Do motelu.
Nie można się tym zarazić.
Wiem.
Mówiłem to dyrektorowi.
Zgadza się.
Chcesz zostać w domu?
Może umówię wizytę u lekarza,
żeby napisał, że to nie jest zaraźliwe.
Dobrze.
Ale poczekam parę dni.
- Będziesz miał trochę wolnego. - W porządku.
Musisz walczyć
z chłopakami.
Wiem, że nie chcesz,
ale inaczej nie dadzą ci spokoju.
Dobrze.
W tym czasie możesz mi pomóc.
Trochę popracujesz. Posprzątasz.
Beauchamp mnie zamęcza. Ma się za nie wiadomo kogo.
Nie możesz poszukać pracy gdzie indziej?
Podaj mi maść.
Czy Beauchamp jest najbogatszy na świecie?
Nie. Ma tylko ten mały motelik i las.
Lubi udawać, że jest bogaty.
Gotowe.
- Mogę wyjść? - Nie.
Deszcz zmyłby maść, a jest droga.
Umyj ręce. Zjemy kolację.
Kiedyś będziemy mieć dom z prawdziwą kuchenką.
Wtedy będę gotował smaczne dania.
- Dobre. - Zjedz, ile chcesz. Nie jestem głodny.
Nie wygląda jak motyl.
Rzeczywiście. Chyba chce być rybą.
Ale strugałem motyla.
Drewno miało inny pomysł.
Nigdy nie wiadomo, co z niego powstanie.
Trzeba podążać za tym, czego chce.
Dokończ tę rybę.
Odstaw mnie!
Wstawaj.
Jesteś człowiekiem pracującym.
- Wiesz co? - Nie.
Coś ci powiem. Wolałabym oporządzać świnie
niż sprzątać po niektórych ludziach.
Świnie przynajmniej okazują szacunek.
Co tak patrzysz?
Co robisz po szkole?
- Nie wiem. - Jak to?
Nie wzruszaj ramionami
jak ptaszek, który próbuje odlecieć.
Chcesz skończyć, sprzątając motel?
To dobrze. Nikt nie chce tej pracy.
Tylko ja jestem taka głupia.
Chodź do szkoły, bo skończysz jak ja.
Dlaczego nie jesteś w szkole?
Przez to, co się stało z moimi nogami.
- Od dawna to masz? - Już jakiś czas.
Zdradzę ci, jak to wyleczyć.
Już ci mówię. Nie musisz iść do lekarza.
Smutek.
Nosisz go w nogach.
Nie pozwalasz mu dotrzeć do serca, gdzie jego miejsce.
Pozwól mu się wznieść.
Dyrektor myśli, że to zaraźliwe.
Nie zna się.
Ma różne dyplomy.
Wiszą na ścianach oprawione w ramki.
Na pewno żaden nie potwierdza rozsądku.
Muszę posprzątać kilka pokoi.
Nie zapomnisz, co ci powiedziałam?
- Nie. - Co mówiłam?
Że smutek musi się wznieść.
Zgadza się. Pozwól mu na to.
WEJŚCIE DO MOTELU
Ej, trędowaty!
Idzie twoja dziewczyna!
Przyniosłam ci lekcje.
Dzięki.
Pani od plastyki o ciebie pytała. Miała klej we włosach.
MOTEL GWIAZDA KENTUCKY
Skąd nazwa Gwiazda Kentucky?
Beauchamp, właściciel,
miał kiedyś konia o imieniu Gwiazda Kentucky.
Głupia nazwa jak na motel na Florydzie.
Musi być kretynem.
Dobra.
Wiem, gdzie jest tygrys.
- Gdzie? - Chodź.
Musimy przejść przez las.
Możesz mi pożyczyć jakieś ubrania.
- I tak nie znoszę tych ciuchów. - Tędy.
Dobry Boże!
Przepraszam. Rzadko miewamy gości.
Boże.
- Skąd je masz? - Wystrugałem.
Michał Anioł,
który malował sufit w Kaplicy Sykstyńskiej,
też rzeźbił.
Jesteś rzeźbiarzem.
Artystą.
Nie.
Jest...
idealna.
Jakbym przeglądała się w drewnianym lustrze.
Co się gapisz?
Szybko.
Daj mi ubrania i idziemy zobaczyć tygrysa.
Trzymaj.
Przepraszam. Mogę mieć trochę prywatności?
Jasne.
Pokaż mi tego tygrysa.
Moja mama tu dorastała.
W Lister.
Zawsze powtarzała, że kiedy się stąd wyrwie,
nigdy nie wróci.
Ale wróciła.
Bo mój tata miał romans z sekretarką.
Z Bridgette.
Która nie umie pisać na klawiaturze. Niedobrze, jeśli sekretarka
tego nie potrafi.
Tata po mnie przyjedzie.
Niedługo. Może w przyszłym tygodniu.
Na pewno tu nie zostanę.
Nie martwisz się, że pobrudzisz buty?
Nie. Nienawidzę tych butów!
Nie cierpię ubrań, które każe mi nosić mama.
Tędy.
Mieszka z tobą twoja mama?
- Nie. - A gdzie jest?
Moja chce otworzyć sklep w centrum.
Z dziełami sztuki.
Sprowadzi trochę kultury do tego miasta.
Mogłaby sprzedawać twoje rzeźby.
To nie rzeźby, tylko figurki.
- Mówiłam już, że rzeźby. - Musimy być cicho.
Beauchamp nie chce, żeby ktoś tu chodził.
- To jego teren? - Tak. Wszystko jest jego.
Motel, las. Wszystko.
Nie może mieć wszystkiego.
Poza tym mam to gdzieś.
Może nas złapać i wsadzić do więzienia.
Wszystko mi jedno.
Jeśli będziemy w więzieniu, nie zobaczymy tygrysa!
- Gdzie jest twoja mama? - Musimy być cicho.
Nie muszę być cicho! Chcę wiedzieć, gdzie jest twoja mama!
Wiesz co? Nie umiesz rozmawiać.
Opowiedziałam ci o tacie, mamie i Bridgette,
a ty nie powiedziałeś nic.
Nawet o swojej mamie.
Miej sobie te głupie tajemnice.
I głupiego tygrysa też!
Mam to gdzieś!
Zaczekaj!
No i?
Moja mama nie żyje.
Gdzie ten tygrys?
Zaraz zobaczysz.
Piękny.
Nie podchodź za blisko. Może mu się to nie spodobać.
- Jak w wierszu. - Co?
Idzie tak: "Tygrysie, świecisz blaskiem
w mroku ciemnego lasu”.
Tak właśnie jest.
Świeci blaskiem.
Rzeczywiście.
- Co on tu robi? - Nie wiem.
- Chyba należy do Beauchampa. - Jest
- jego pupilem? - Nie wiem.
Lubię na niego patrzeć. Może on też.
To samolubne.
Tygrys nie powinien być w klatce.
Tak nie wolno.
Nic nie możemy zrobić.
Moglibyśmy go uwolnić.
Nie. Tam są zamki.
Przepiłujemy je.
- Nie. - Musimy go uwolnić.
- Nie jest nasz. - Ale możemy go uratować!
Samochód. To Beauchamp!
Musimy uciekać!
Jest za nami?
Przestań wzruszać ramionami. Nie znoszę tego.
Ciągle tak robisz!
Wyglądasz jak głupi ptak machający skrzydłami!
- Rob. - Tak?
- Gdzie byłeś? - W lesie.
Zrobiłeś wszystko, co mówiłem?
Tak.
Dobrze. Kto to?
Sistine.
Sistine...
- To twoje? - Owszem.
- Mieszkasz w okolicy? - Tymczasowo.
- Rodzice wiedzą, że tu jesteś? - Miałam zadzwonić do mamy.
W pralni jest telefon.
W pralni?
Nie mamy telefonu w pokoju.
Dostanę chociaż jakieś drobne?
Jasne.
Iść z tobą?
Dziękuję. Sama znajdę.
- Wygląda na niesforną. - Zgadza się.
Dlaczego ma na sobie twoje ubrania?
Miała sukienkę.
Zbyt ładną na spacery po lesie.
Wejdź do środka.
- Posmaruj nogi maścią. - Dobrze.
- Mama już jedzie.. - Twoje ubrania.
- Dlaczego nie macie telefonu? - Bo chyba nie mamy do kogo dzwonić.
Lubię się przyglądać.
Tak samo jak moi rodzice.
Tak się poznali.
Oglądali sufit w Kaplicy Sykstyńskiej,
nie patrzyli przed siebie
i wpadli na siebie.
Dlatego mam na imię Sistine.
Ładne imię.
Jak zmarła twoja mama?
Na raka.
Jak miała na imię?
Nie powinienem o niej rozmawiać.
Dlaczego?
Po prostu.
Tata mówi, że nie przynosi to nic dobrego.
Mówi, że odeszła
i nic już z tym nie możemy zrobić.
Dlatego wynieśliśmy się z Jacksonville.
Bo wszyscy chcieli o niej rozmawiać.
Zamieszkaliśmy tu, żeby ruszyć z miejsca.
To moja mama.
Przyjadę jutro.
Ustalimy, jak uwolnić tygrysa.
Sissy! Co to ma znaczyć?
Co tu robisz?
- I co ty masz na sobie? - Ubrania.
Wyglądasz jak bezdomna. Wsiadaj.
Ty pewnie jesteś Rob.
- Jak się nazywasz? - Horton.
Horton? Rodzina kongresmena Seldona Hortona?
Kongresmena?
Nie wydaje mi się.
Sissy, wsiadaj do auta.
W ogóle mnie nie słucha.
Słucha tylko swojego ojca.
Kłamcy.
To ty kłamiesz!
Sistine! Dobry Boże!
- Pasy! - Wiem!
Caroline.
Miała na imię Caroline.
- Już? - Jeszcze nie.
Wstrzymaj się.
- Już? - Tak. Włącz.
Brawo.
Świetnie się spisaliście.
MASZYNA DO LODU, TELEFON ZIMNE NAPOJE
Była pani kiedyś w zoo?
Byłam w zoo w Sorley. Cuchnęło tam jak diabli.
Myśli pani, że zwierzętom przeszkadza, że są zamknięte?
Nikt ich o to nie pyta.
Czy trzymanie zwierząt w zamknięciu jest złe?
Kiedy byłam mała, tata kupił mi ptaszka w klatce.
Szmaragdolotkę meksykańską.
Był tak maleńki, że mieścił mi się w dłoni.
Widziałam, jak bije mu serce.
Patrzył na mnie i przekrzywiał głowę w taki sposób.
Nazwałam go Świerszcz, bo cały czas śpiewał.
- Co się z nim stało? - Wypuściłam go.
- Naprawdę? - Tak.
Nie mogłam patrzeć, jak siedzi w klatce.
Co było później?
Dostałam lanie od taty.
Powiedział, że mu nie pomogłam.
Rzuciłam go na pożarcie wężom.
Nigdy więcej go pani nie widziała?
Co jakiś czas przylatuje do mnie w snach.
Fruwa i śpiewa.
To dlatego ciągle pani nuci?
Może.
Znam coś, co siedzi w klatce.
A kto z nas nie zna?
Nie odwracaj się!
Masz robić, co ci każę i nie pyskować.
Dobra.
Jasne.
No proszę.
Jesteś teraz na liście płac?
Nie.
Pracujesz za darmo? To mi się podoba.
Tak.
Nie powinieneś być w szkole?
- Czy już ją skończyłeś? - Jestem chory.
Chory z powodu nadmiaru nauki, co?
Nikt nie będzie ci dyktował zasad.
Możesz stworzyć własne.
Słuchaj.
Mam teraz mnóstwo zajęć.
Więcej, niż jestem w stanie ogarnąć.
Zastanawiam się, czy taki mądry chłopak jak ty
nie chciałby sobie trochę dorobić.
Tak? Powiem ci, co planuję.
Lubisz zwierzęta?
Pewnie, że tak. Który chłopak nie lubi zwierząt?
A lubisz dzikie zwierzęta?
Jasne. Bo parę dni temu sprawiłem sobie dzikie zwierzę.
Nie uwierzysz, co to za zwierzę.
Jest tu, na tym terenie.
Mam wobec niego poważne plany.
Problem w tym...
że wymaga opieki. Trzeba go codziennie doglądać.
Nadążasz?
- Tak. - Dobrze.
Wsiadaj. Przejedziemy się
- i pokażę ci, o czym mówię. - Powinienem zamiatać.
Kto tak mówi?
Twój bezużyteczny tatuś?
On tu nie rządzi. Nie jest niczyim szefem.
To ja jestem szefem.
A więc kiedy mówię: "Jedziemy”...
odpowiadasz: "Dobrze”.
Jedziemy.
Dobrze.
Wskakuj.
Daj. Rzucę to z tyłu.
Spokojnie. To tylko mięso.
Nic ci nie będzie. Wytrzyj ręce.
Nie uwierzysz, co ci pokażę.
- Nie. - Co?
Nie uwierzę.
Zamknij oczy.
Prawie jesteśmy.
Nie podglądaj.
Masz zasłonięte oczy?
- Tak. - Dobrze.
Chodź.
Prawie jesteśmy na miejscu.
Nie oszukuj. Nikt nie lubi oszustów.
Tak.
Otwórz oczy i powiedz, co widzisz.
- To tygrys! - Masz rację.
Król dżungli.
I jest mój.
Należy do pana?
Owszem.
Jeden gość wisiał mi trochę forsy.
Zapłacił mi tygrysem.
Tak prawdziwi mężczyźni załatwiają interesy.
Mężczyźni załatwiają interesy tygrysami.
Zgadza się.
- Co pan z nim zrobi? - Rozważam różne możliwości.
Myślałem o tym, żeby postawić go...
przed Gwiazdą Kentucky,
żeby przyniósł motelowi zysk. Grzeczny tygrys.
A może po prostu go zabiję.
Oskóruję go i zrobię sobie płaszcz.
Wyobrażasz sobie mnie w płaszczu z tygrysa?
Wyglądałbym świetnie.
W każdym razie, jeszcze nie zdecydowałem.
Ale trzeba się przy nim napracować.
Dwa razy dziennie musi jeść mięso.
Oto twoja rola.
Chcę, żebyś tu przychodził i go karmił.
Dam ci dwa dolary za każde karmienie.
Co ty na to?
Jak mam wrzucić mięso do klatki?
Pokażę ci.
Spójrz.
Widzisz te klucze?
A widzisz ten mały z czerwoną literą F?
Nie zwracaj uwagi na resztę.
One otwierają duże drzwi,
a jeśli duży tygrys wyjdzie, z pewnością cię zje.
Rozumiesz?
Weź ten mały klucz z czerwoną literą F.
Podejdź do tych małych drzwiczek.
Otwórz tę małą kłódkę.
Wyjmij mięso.
I wrzucaj po jednym kawałku.
Szlag!
W każdym razie to wszystko.
- Jak ma na imię? - Na imię?
Nie trzeba nazywać czegoś,
czemu rzucasz kawałek mięsa, gamoniu.
Podejdź. Przedstawię cię.
Tygrysie.
Widzisz tego dzieciaka?
To twój nowy dostawca jedzenia.
Ma klucze. Weź je.
To on ma klucze, nie ja. Rozumiesz?
Dobra.
Teraz się znacie.
Wszystko gra?
- Tak. - Tak?
Nie martw się o niego.
Będzie dobrze. I tak jest głupi.
Podejdź tu.
To nasza umowa biznesowa.
Nie dotyczy nikogo innego.
Weź tę torbę z mięsem.
Schowaj ją gdzieś.
Jutro przyniosę ci kolejną.
W międzyczasie...
trzymaj buzię na kłódkę. Zrozumiałeś?
Rob Horton, to ty?
Tak.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Co tak patrzysz?
To nauczycielka plastyki.
- Na pewno wszystko gra? - Już powiedział, że tak.
Weź te swoje fioletowe włosy
i jedź dalej.
Zajrzyj do mnie, kiedy wrócisz.
- Masz rozpięty rozporek. - Mówiłem...
Pamiętaj, co ci powiedziałem.
Dobrze.
Trędowaty!
Idzie twoja dziewczyna!
- Pocałujesz ją? - Tak. Pocałuj ją.
Chodźmy do tygrysa.
Tygrysy są zagrożone wyginięciem.
Musimy go uratować.
Bądźmy ostrożni. Obsikał Beauchampa.
- Poważnie? Super. - Strasznie cuchnął.
Oznaczył swój teren.
Oznacza to, co jest jego.
Pan Głupek nie wie, że tak naprawę to on należy do tygrysa.
Uważaj, żeby cię nie zaatakował.
Nie zaatakuje. Tygrysy atakują tylko, jeśli są głodne.
Ten nie jest.
Skąd wiesz?
Nie jest wychudzony.
Nie wygląda na głodnego.
- Klucze. - Co?
Mam klucze do klatki.
- Skąd? - Od Beauchampa.
Zatrudnił mnie do karmienia tygrysa.
Super.
Musimy teraz tylko otworzyć klatkę i go wypuścić.
- Nie. - Zwariowałeś?
To dla niego niebezpieczne.
Willie May miała ptaszka. Wypuściła go
- i został zjedzony. - Co?
To, co mówisz, nie ma sensu. To tygrys, nie ptak.
Nie wiem, kim jest Willie May, i mam to gdzieś.
Nie powstrzymasz mnie.
Uwolnię go bez kluczy. Przepiłuję kłódki!
- Nie. - Nie!
W końcu tata po mnie przyjedzie.
Wtedy go tu przyprowadzę,
żeby uwolnił tygrysa. To będzie pierwsze, co zrobimy.
Nie rób tak.
Wyciągnę cię stąd.
Obiecuję.
Jestem przy tobie.
Rozumiem cię.
- To straszne! - Co?
Tak nie można!
Co robisz? Oszalałaś?
Teraz będzie widział gwiazdy.
Patrz. Wielki Wóz.
- Gdzie? - Tam.
Widzisz?
Rzeczywiście. Teraz widzę.
Wygląda jak ogon wielkiego niedźwiedzia.
Masz rację.
Wielki Wóz jest częścią gwiazdozbioru Ursa Maior,
Wielkiej Niedźwiedzicy.
Chyba on też widzi niedźwiedzia.
Tak.
Widzisz?
Tak trzeba było zrobić.
Widziałeś spadającą gwiazdę?
Tak. Była bardzo szybka.
Gdyby tygrys i niedźwiedź wdali się w bójkę, kto by wygrał?
Tygrys.
Zwłaszcza gdyby to był nasz tygrys.
Muszę zadzwonić do mamy. Będzie zła.
Pójdę z tobą.
- Cześć. - Kim jest twoja koleżanka?
To Sistine.
Sistine, to Willie May. Mówiłem ci,
- że miała ptaszka i go wypuściła. - Co z tego?
Nic.
Tak było.
Dlaczego się tu pani skrada i straszy ludzi?
Nikogo nie straszę.
- Willie May tu pracuje. - Zgadza się.
Wiesz co?
Znam cię. Nie musisz się przedstawiać.
Złościsz się.
Przepełnia cię ogrom złości.
Potrafię ją rozpoznać. Byłam zła przez większość życia.
- Nie złoszczę się. - Jasne.
Złośnica kłamczucha.
Proszę.
Chyba Bóg was ze sobą połączył.
Ten chłopiec nosi w nogach cały swój smutek, a ty
jesteś pełna złości.
Ta złość bije od ciebie jak błyskawica.
Niezła z was parka.
Ile ma pani wzrostu?
187 centymetrów.
Pójdę do domu.
Ale jeszcze dam ci radę.
Jemu już dałam. Jesteś gotowa na swoją?
Nikt cię nie uratuje.
Sama musisz się uratować.
Chyba to prorokini.
Kto?
Prorokini.
Są namalowane na suficie kaplicy.
Kobiety, przez które przemawia Bóg.
Prorokini. To ma sens.
Znowu byłeś z tą dziewczyną w lesie?
Tak.
Podejdź tu.
Skąd masz to mięso?
Od Beauchampa.
Beauchampa?
Od Beauchampa?
Ledwo mi płaci, a teraz daje nam zepsute mięso?
Myśli, że nie jestem w stanie położyć mięsa na swoim stole?
Dam mu nauczkę.
Powinienem.
Pracuję dla niego za ochłapy.
Daje nam zepsute mięso!
Zepsute mięso!
Do diabła z nim!
- Gorący, taki, jak lubisz. - Dziękuję.
Co? To rumianek. Twój ulubiony.
Przepyszny.
To o co chodzi?
- Mam coś dla ciebie. - Nie.
Zrobiłam to specjalnie dla ciebie.
Nadal nie wiem, jak to robisz. Przepiękne.
- To ja, a to ty. - Widzę. Dziękuję.
Kocham cię.
Tato...
Nie. Nie teraz.
Spójrz.
Nigdy w życiu nie widziałam piękniejszej zieleni.
Idealna, prawda?
Tak. Wygląda jak oryginalna zieleń,
którą wymyślił Bóg.
Zgadza się. Pierwsza zieleń w historii.
A może stworzył ją specjalnie dla ciebie.
- Tak myślisz? - Może.
Tak samo patrzymy na świat.
O czym rozmawiacie?
O zieleni.
A teraz...
Gdzie twoja koleżanka?
W szkole. Ale dziś tylko na pół dnia.
Skąd ten rozbiegany wzrok?
Zrobiłem coś dla pani.
Tak?
Poważnie?
Niech pani wyciągnie rękę i zamknie oczy.
Nie ma mowy.
Może pani otworzyć oczy.
Nie muszę. Wiem, co to.
Świerszcz.
Musi pani spojrzeć i powiedzieć, czy na pewno dobrze go wystrugałem.
Na pewno pozostanę czarna i umrę.
Niech pani popatrzy.
To ten ptak.
To on.
Teraz nie musi pani o nim śnić.
Masz rację.
Kto nauczył cię robić takie cuda z drewna?
Mama.
Świetnie się spisała.
Zgadza się.
Wiem, że drewniany to nie to samo, co prawdziwy.
Masz rację, ale...
tak samo koi moje serce.
Tata powiedział, że nie ma dla mnie żadnych zajęć na popołudnie.
Mówił, że mogę pani pomóc.
No cóż...
Na pewno znajdę ci jakieś zajęcie.
Nie moja wina, że jesteś spłukany, kretynie!
Przyszedłeś do mnie, a teraz masz u mnie dług.
Plus odsetki!
Lepiej zacznij myśleć, bo czekają się konsekwencje.
- Dobrze. - Mówię śmiertelnie poważnie!
Gdzie prorokini?
- Gdzie Willie May? - Odkurza.
Mama wie, że byłam w szkole w twoich ubraniach.
Mam przechlapane. Nie powinnam tu przychodzić.
Nie musisz się wdawać w bójki.
Czasem jeśli im nie oddasz, zostawią cię w spokoju.
Chcę się wdawać w bójki!
I chcę im oddawać!
Czasami uderzam pierwsza. Nie wiem, dlaczego.
Zapytam prorokinię, co mamy zrobić z tygrysem.
Nie możesz ją o niego pytać.
Beauchamp zabronił mi o nim mówić,
zwłaszcza Willie May.
Potrzebujemy odpowiedzi.
No proszę.
Co ma pani w ręce?
- Rob to wyrzeźbił? - Tak.
Wygląda jak żywy.
- Tak jak ten, którego pani wypuściła? - Prawie tak samo.
Ja...
- My mamy pytanie. - Pytajcie.
Gdyby pani wiedziała, że coś wielkiego i pięknego zostało zamknięte w klatce
bez powodu,
a miałaby klucze do klatki, wypuściłaby to pani?
Dobry Boże. Co jest zamknięte w klatce?
- Tygrys. - Co?
Tygrys.
- Jezu. - Naprawdę!
Dobrze.
Zaprowadźcie mnie do tego tygrysa.
Tędy!
Zwolnijcie.
Pozwólcie mi nadążyć.
Dokąd idziecie? Nie powinniście tutaj...
Dobry Boże!
Nie można wątpić w siłę Boga,
skoro potrafi stworzyć coś takiego.
Co za idiota zamknął tygrysa w klatce?
- Należy do Beauchampa. - Beauchampa?
Jeśli ktoś na świecie nie powinien mieć tygrysa,
to właśnie on.
- Kretyn. - Widzisz?
Tak nie wolno.
Opowiadała pani Robowi o wypuszczeniu ptaszka.
Ptaszek to jedno.
A tygrys Beauchampa to coś zupełnie innego.
Niech pani powie Robowi, żeby otworzył klatkę.
Nie.
Co będzie robił, kiedy go uwolnicie?
Jak przeżyje?
W tych lasach mieszkają pantery. Radzą sobie.
Kiedyś tak. Już nie.
Nie mówi pani tego, w co wierzy. Nie mówi pani jak prorokini.
Bo nią nie jestem. Mówię prawdę.
Możecie jedynie zostawić tego tygrysa w spokoju.
- Ale tak nie można. - To nie ma nic do rzeczy.
Czasami to nie ma znaczenia.
W końcu tata po mnie przyjedzie.
On wie, co trzeba robić.
Przyjedzie tu i uwolni tygrysa.
Tata po ciebie nie przyjedzie.
Właśnie, że przyjedzie.
Nie. To kłamca. Twoja mama tak powiedziała.
To ty jesteś kłamcą. Nienawidzę cię.
Nikt w szkole cię nie lubi. Nawet nauczyciele.
Mam nadzieję, że już nigdy więcej cię nie zobaczę.
Nie myśli tak.
Nie wie, co mówi.
Przestań.
Posłuchaj.
Myślisz, że nie chciałabym patrzeć, jak tygrys rozkwita poza klatką?
Chciałabym.
Chętnie zobaczyłabym, jak biegnie
i rzuca się na Beauchampa.
Należy mu się za zamknięcie dzikiego zwierzęcia
i wciągnięcie w to ciebie.
Dał ci klucze do klatki.
Chodź.
Idziemy stąd.
Odeszła.
Sistine! Muszę ci coś powiedzieć.
Nie rozmawiam z tobą.
- Chodzi o tygrysa. - Co z nim?
- Wypuszczę go. - Nie zrobisz tego.
Zrobię.
Uwolnię go. Zrobię to dla ciebie.
Tylko nie to.
Czy to pan Głupek?
Ćwiczycie?
- Mów, chłopcze! - Tak.
Wiem, co robisz.
Uganiasz się za dziewczynami. Podobasz mi się.
To twoja dziewczyna?
Nie.
Jak masz na imię?
- Sissy. - Sissy! Ślicznie.
Za takim imieniem warto biec po ulicy.
Mam dla ciebie towar.
Zostawię go za budynkiem.
Pamiętaj. Nic nie mów swojemu bezużytecznemu tacie.
Dobrze,
Świetnie.
Mam do załatwienia z twoim tatą pewną męską sprawę.
Trzymajcie się z dala od kłopotów.
Dobrze.
Miło było pana poznać.
Wzajemnie, Sissy.
Co za pajac.
Nie jest największym idiotą, ale jest z nim spokrewniony.
Boi się tygrysa.
- Dlatego kazał ci go karmić. - Masz rację.
Przepraszam za to, co powiedziałem o twoim tacie.
Nie chcę o nim gadać.
To nie ma znaczenia. Liczy się tygrys.
Chodź. Uwolnijmy go.
Pospiesz się!
Szybko! Drugi zamek.
Otwórz drzwi.
Od dwóch dni nic nie jadł.
- Na pewno jest głodny. - Co z tego?
- A jeśli nas zje? - Nie zje. Jesteśmy jego wyzwolicielami.
Przesuń się.
Chodź.
Jesteś wolny.
Wyłaź!
No, chodź!
Tak samo patrzymy na świat.
Odeszła.
Płacz nie przywróci jej życia.
Wyłaź stąd!
Słyszysz? Chodź!
Wyjdź!
Słyszysz? Wyłaź z klatki!
No, chodź!
Idzie. Patrz.
Biegnij! Bądź wolny!
Rety.
Widzisz.
Tak trzeba było zrobić.
Rzeczywiście.
Jest wolny! Uratowaliśmy go!
Sistine!
Nic ci nie jest?
Nie wiem. Zabrakło mi tchu.
Chodźmy.
Nie!
Jezu.
Co narobiłeś?
Jesteś kłamcą.
Kłamiesz!
Nie.
- Kłamiesz. - Widziałeś, gdzie było.
Daj spokój. Nie będę się z tobą bił.
No, chodź!
Nie!
Co narobiłeś?
Był taki piękny.
Wspaniały.
Nie zasłużył na to, żeby żyć w klatce.
Zasłużył na wolność.
Co narobiłeś?
Zabiłeś go!
- Musiałem. - To był mój tygrys! Zabiłeś go!
Zabiłeś mojego tygrysa! Był mój!
Nienawidzę cię! Nie potrzebuję cię!
Potrzebuję jej!
Wypowiedz jej imię!
Mów!
Caroline.
Potrzebuję jej.
Ja też.
Ale jej nie mamy.
Obaj.
Posłuchaj.
Mamy...
siebie nawzajem. Musimy nauczyć się z tym żyć.
Nie będę płakać.
W porządku.
Wszystko będzie dobrze.
Przejdziemy przez to.
Na mnie nie rzucisz się z pięściami?
Nie.
Dobry strzał.
Teraz jest w niebie.
Da sobie tam radę.
Wszystko w porządku?
Poradzi sobie.
Miałeś rację.
Tata po mnie nie przyjedzie.
I... W porządku.
Nie miałam na myśli tego, co mówiłam.
Tak naprawdę wcale cię nie nienawidzę.
Jesteś moim przyjacielem.
Nie ma sprawy.
To twój?
Piękny.
Możesz go zatrzymać.
Jeśli chcesz.
Przez lata zastanawiałam się, czy dobrze zrobiliśmy, otwierając klatkę,
ale wiedziałam, że musimy.
Nadal słyszę dźwięk wystrzału,
jakby to było wczoraj.
Myślałam, że umrę z rozpaczy razem z tygrysem.
Ale tak się nie stało.
Tamtego dnia zaczęłam inaczej patrzeć na świat.
Wdzięczna za to, co mam,
i ze spokojem patrząca na to, co nie wróci.
Tego dnia wyszliśmy ze swoich klatek.
Dowiedzieliśmy się, że niektórych rzeczy nie można trzymać w zamknięciu.
Takich jak wspomnienia, cierpienie
i tygrysy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI KATE DICAMILLO