NETFLIX PRZEDSTAWIA
Tu przystawiam palec i zobacz...
Zegar mówi mi, że mam problemy sercowe.
- Nie wystarczyłoby spojrzeć w lustro? - Tak, ale podaje też pogodę.
Dobra.
Kolacja z dziewczynami za godzinę.
Skoczymy na piwo?
- Nie mogę. Mam parę spraw do załatwienia. - Jak to? Nie wypijesz piwa?
Otrzymałem wyniki egzaminu na detektywa.
Znowu oblałeś? Dlatego sam nigdy nie podchodziłem.
Po co ten stres i zawód?
Trzeba pogodzić się ze swoimi możliwościami i się poddać.
Powinni zapraszać cię do szkół.
- Inspirujące. - Tak, dzieci powinny to usłyszeć.
Nie rozumiem.
Znam odpowiedzi, ale nie radzę sobie pod presją.
Mogę podejść znów dopiero za trzy miesiące,
więc muszę dalej okłamywać Audrey. Dlatego w czasie kolacji
- poproś żonę... - Nie.
Stary, zawsze będę dla ciebie kłamał.
Ukryję dla ciebie trupa.
Jeśli poproszę Holly, żeby okłamała twoją żonę, to koniec z bara-bara.
W piątki szalejemy.
Nie musicie kłamać. Niech po prostu ignoruje moje łgarstwa.
- Dobrze. - Dziękuję.
Wisisz mi.
Do wieczora.
SKARBIE, KUPISZ CLARITINE?
Muszę kupić claritine.
Mój Boże, patrzcie.
Zabrał ją helikopterem?
Mój mąż nawet za Ubera nie zapłaci.
Tak. Nie pamiętam nawet, kiedy ostatnio Nick zrobił coś
choć odrobinę romantycznego.
Kiedyś podrzucał mi składanki muzyczne
albo liściki miłosne w łazience.
Liściki to przeżytek.
Mój mąż wysyła mi emotki bakłażanu i pączka z dziurką.
Bakłażan i pączki...
A, on jest bakłażanem.
Raczej kartofelkiem.
Naprawdę niewiele trzeba. Na skrzyżowaniach sprzedają kwiaty.
Wystarczy otworzyć okno i chwycić bukiet.
- Poważnie... Łatwiej już nie można. - Bez jaj.
Jutro mamy piętnastą rocznicę ślubu.
Wciąż czekam na podróż do Europy, którą mi obiecał w dniu ślubu.
NIEBAWEM!
- To już 15 lat? - Tak. Doszłabym tam już pieszo.
Po prostu mu powiedz.
Nie chcę musieć mu mówić. Powinien wiedzieć.
- Oni nigdy nie wiedzą. - Wiem.
Trzeba im wszystko mówić.
Że talerze mają nie trafiać do zlewu.
Że powinien wziąć prysznic przed snem.
Stąd tabliczki w łazienkach restauracji, proszące pracowników, by myli ręce.
One nie są dla kobiet, drogie panie.
Może wyślij mu SMS-a z samolotem, szklanką wina,
włoską flagą, bakłażanem i trzema pączkami?
ŚWIRUJĘ ZA TOBĄ!
Wezmę za 50 $.
Claritine...
NIE DZIAŁA NASENNIE ALLEGRA NA ALERGIE
Witam.
Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Powiesz im o rzeczach w plecaku?
Pilnuj swojego nosa. Płacę za to.
Fajne trampki. Pewnie drogie.
Dlatego nie stać cię na napój energetyczny czy chrupki?
- Chwila. - Puść mnie, koleś.
- Nie wierzę. Miałem rację. - Morda w kubeł. Bo cię zniszczę, starcze.
Starcze? Mój Boże...
Po pierwsze...
należy ci się areszt za nazwanie mnie starcem.
Ale odnieś te rzeczy,
to cię puszczę, bo jestem spóźniony na kolację.
Śmiało.
Paracetamol? Prawda?
Nie używa tego.
- To zależy od pory roku. - Dziękuję.
- Mogę jeszcze jeden? - Kolejny?
Płacimy za to dzisiaj, więc może trochę wyhamuj.
Nick, co z tobą?
Mam nie zamawiać już drinka, detektywie?
Nie, Holly. Zamów.
- Ile tylko chcesz. To był żart. - Mało zabawny.
Mam po prostu dobry humor, bo miałem świetny dzień.
To prawda?
Był cudowny, niezwykły.
Poważnie? Kolejna wielka sprawa?
Wielka?
„Wielka”? Dobre. To słuchaj...
Świetnie mi idzie. Obiecuję.
Darzą mnie coraz większym zaufaniem.
Chciałbym ci powiedzieć coś więcej, ale to poufne.
- Chwila... - Co?
Mój Boże.
- Co to jest? - No co?
Mój mały Jimmy kupił mi to na urodziny.
- Co? - Jimmy!
- Diamenty. - Zrobiłem to.
Rety, cudowne.
- Dziękuję, Audrey. - Bardzo drogie.
- Też kupiłem ci coś wyjątkowego. - Zapewne.
- Będziesz zachwycona. - Poważnie?
Miałam Nicka za takiego, co kupuje bony podarunkowe Amazona,
ale żadna ze mnie detektyw.
Wiecie co?
Toast za moich przyjaciół Nicka i Audrey. Piętnaście pięknych lat.
Otóż to.
- Piętnaście. - Za prawdziwą miłość.
Prawdziwą miłość.
Obiad był zwariowany. Zgodnie z oczekiwaniami.
Ale chciałbym nagrać, jak Holly gryzie kostki lodu.
Użyłbym jako alarmu porannego.
To byłaby gwarancja, że wstanę i wyjdę.
Co jest? Zły żart?
- Nitkuję zęby. - Tyle widzę.
Robisz to dziś wybitnie mocno.
Nie włączamy wiatraka. Nie cierpię tego dźwięku.
Wiatrak jest zbędny. Podkręcę klimę.
Co jest? Chcesz na mnie nakrzyczeć?
Może jeszcze ponitkujesz sobie w złości?
Dlaczego nie polecieliśmy do Europy?
Wyjaśnij mi to.
Nigdzie nie jeździmy.
Podróżujemy. Byliśmy raz w Poconos.
Co? Jechaliśmy na pogrzeb.
A wyjazd do Wirginii, gdy mój wujek umierał w hospicjum?
Tam byliśmy.
Chodzi mi o pocztówkę.
- Nie pamiętasz? - Pamiętam. Oczywiście.
Minęło 15 lat, Nick. Nie wiem, na co czekamy.
No to nabroiłaś, Audrey.
Co takiego zrobiłam?
Mówiłem, że mam coś wielkiego,
a ty nie mogłaś poczekać do rana?
Nie.
Jedziemy do Europy. Szczęśliwej rocznicy.
Mój Boże. Aż mam dreszcze.
Mój Boże...
Popsułam twoją niespodziankę...
Wcale nie. Jesteś najlepsza. Zasługujesz na to. Kocham cię.
- I ja ciebie. - To wciąż niespodzianka.
- Stać nas, prawda? - Oczywiście.
Z moją podwyżką? Bez obaw.
- Witam. - Witam.
Jesteśmy w podróży poślubnej i chciałem zapytać,
czy byłaby szansa na lepsze miejsca, bo mam mile lotnicze.
Nie wiem, czy to z tej linii. One się przedawniają?
Musiałby pan wcześniej zapytać.
Proszę tędy.
- Dziękuję. Przepraszam. - Próbowałem.
- Dzwoniłem, ale... wciąż było zajęte. - Gdzie dzwoniłeś?
- Było zajęte. - Do kogo dzwoniłeś?
ZAPROSZENIE NA MORDERSTWO
Nie chcę nic zdradzać, ale to wina lokaja. Lokaj to zrobił.
Nigdy nie zrobił tego lokaj.
Lokaje chyba nawet nie istnieją.
To słowo stworzono dla twoich durnych książek.
Czy możesz po prostu...
Zostaw moje książki w spokoju. Daj mi poczytać.
To mnie uszczęśliwia. Wszystko gra? Jesteś marudny. Nudzisz się?
Prześpię się.
- Zdrzemnij się. - Dobrze?
Ale, proszę, nie odsuwaj fotela do końca.
Nie? Nie chcesz, by ktoś widział mój podwójny podbródek?
Nie chodzi o to. To po prostu nieuprzejme.
Tak.
- Bo się rozpychasz. - Dobra.
Wtedy twój fotel jest na kolanach faceta za tobą.
- Pomyśl o innych. - Zostawię prosto. Dziękuję.
Wywrót!
Przepraszam.
Witam.
Czy mogę prosić o zatyczki do uszu?
Tak, za dziewięć dolarów.
Za zatyczki?
Tak.
Dobrze. To wykorzystam swoje orzeszki.
Po prostu...
Rety.
- Nie tylko ja cierpię na bezsenność. - Jezu... Tak. Ja...
No właśnie. Nie potrafię na tym spać.
- I dlaczego przemierza pani wodę? - To mój miesiąc miodowy.
Och, to gratuluję.
- Dziękuję, - A gdzie mąż?
Martwy.
Śpi. Śpi jak zabity.
Jesteśmy 15 lat po ślubie, ale byliśmy bardzo zajęci.
Toast za pani burzliwe życie.
Tak.
Proszę pani. Bar jest dla pasażerów pierwszej klasy.
Oczywiście. Bardzo mi przykro.
To udam się do kabiny niższej klasy.
Usiądę, gdzie trzeba i poprzerzucam nieco węgla.
To mój gość.
Niestety, potrzebuje biletu pierwszej klasy.
Charles Cavendish.
Bardzo przepraszam.
Rety.
Charles Cavendish. To pana prawdziwe nazwisko?
Niestety tak.
Brzmi jak imię z powieści detektywistycznej.
Którą byłbym postacią?
Z takim nazwiskiem? Złoczyńcą.
To wypijmy za złoczyńców!
Więc twoja narzeczona...
zostawiła cię...
dla podstarzałego wujka...
Możecie się państwo zamknąć?
Och, zamilcz.
Mam powiedzieć załodze o fretce, którą przemycasz?
Cała sprawa jest bezecna.
- Bezecna. - Pragnął mojej lubej.
Wujek Malcolm zawsze dostaje to, czego chce.
Wujek Malcolm.
- Quince. - Wujek...
Malcolm Quince to twój wujek? Ten miliarder?
- O nim mowa. - Jejku.
Wygląda właśnie tak.
Jakby ta pomarszczona oliwka miała 70 miliardów dolarów.
Rety, 70 miliardów...
Płynę jachtem z nowożeńcami do Monako na Grand Prix w weekend.
Dlaczego? Po co płyniesz jego jachtem po tym, co zrobił?
Bo jestem Anglikiem, pani Spitz. Rozsmakowanym w społecznym masochizmie.
A do tego zamierzam pić na umór i popsuć uroczystości.
Dobra, to popieram.
Audrey...
Czy macie z mężem plany na weekend?
To był żart. Przecież...
Ja pierniczę. Ten samolot ma bar?
To salon pierwszej klasy. Musi pan wrócić na swoje miejsce.
- Samoloty mają teraz bary? - Tak, w pierwszej klasie.
Szkoda, że matka tego nie dożyła. Byłą alkoholiczką. Ale taką miłą.
Proszę wrócić na miejsce, bo zadzwonię...
Po policję.
To moja żona.
Rozmawia z tym przystojniakiem z pojedynczym podbródkiem.
Więc zamierzam to przerwać,
może wezmę sobie piwo, a pani coś na uspokojenie.
...Portugalia ma wino godne pisania listów.
Nikt już nie pisze listów, prawda?
- Wielka szkoda. - Taktyka się zmieniła.
Tak, to prawda.
Cześć, Nick.
- Co słychać? - Skarbie. Już nie śpisz.
Udana drzemeczka?
- Szukałem cię. - Wiem. Tu jestem.
Poznałam tego uroczego dżentelmena. To Charles Cavendish.
- To lord, prawda? - Witam.
- Lord? - Dokładnie to wicehrabia.
Ale zwracają się do nas jako lordów, stąd pewnie pomyłka uroczej Audrey.
No właśnie. Ze mną też się myli.
Czasami jestem królem, czasami tatą.
Można browara, brachu?
To 17 euro.
Nie, proszę.
Ja stawiam.
Nie wezmę piwa od nieznajomego.
Jejku.
Mam nadzieję, że skorzystacie z mojej drugiej propozycji.
Nie będę stać bezczynnie, gdy proponujesz mi pieniądze
za seks z moją żoną. Dla jasności - o jakiej kwocie mowa?
- Wspaniale. Posłuchaj mnie... - Nie przyjąłbym.
Zaprasza nas na weekend na jachcie z jego rodziną.
Ale mamy plany.
Autobusowe.
Autobus, który zmierza do sielskiej wioski San Grigio,
gdzie zobaczymy, jak dojrzewa szynka.
- Wyjaśnię ci coś. - Śmiało.
Żartujesz sobie?
Żeglowalibyśmy po europejskich przystaniach.
Jedlibyśmy świeżą rybę.
- Dobra. - Pilibyśmy wino.
Bylibyśmy razem.
To miłe.
- Mają szefa kuchni. - Dobrze.
Ma na imię Maurice. Prawda?
- Tak. - Maurice.
„Niektórzy zwą mnie Maurice”. Pamiętasz ten utwór?
- Możemy pogadać? - Tak.
Już się robi.
Co ty wyprawiasz?
Po co dwoje dorosłych wchodzi do ubikacji w samolocie?
Skarbie, żeby pomówić na osobności.
Zabawne.
Próbuję tylko zrozumieć,
dlaczego odrzucasz okazję życia?
Bo nie ufam temu facetowi.
- Dlaczego? - Intuicja.
Ta sama, przez którą myślałeś, że będziemy się tu bzykać?
Nie będziemy?
Daj spokój. Kiedy znów nadarzy się okazja popłynięcia jachtem?
Tyle lat jedliśmy kanapki z szynką i wciąż pytałaś, jak dojrzewa...
- Już nie będziesz musiała. - Nigdy o to nie pytałam.
Dzięki San Grigio.
- Wyjaśnią nam... - Pleciesz od rzeczy.
...na czym to polega.
- Szczerze? Łamiesz mi serce. - Jak to?
Czuję się jak ćwok.
Haruję jak wół, oszczędzam pieniądze, teraz wiesz dlaczego.
Żeby wspólnie polecieć. Żaden ze mnie diuk.
Rozumiem. To wicehrabia, ale...
- Nie wiem, kto to. - Wiem.
Przepraszam.
Kocham cię.
Dałam się wciągnąć w tę bajkę, ale już dobrze.
- Pojedziemy autobusem. Będzie super. - Pokochasz autobus!
MÁLAGA, HISZPANIA
Gonzales, gdzie nasz szampan powitalny?
- W broszurze obiecywano szampana... - Tato, Summer mnie uderzyła.
Cicho. Oboje! Przestaniecie? Wiem, że mnie słyszycie.
- Wciąż mnie bije. - Mamo!
- Tak. - Cicho!
Popłyńmy jednak jachtem.
- Dziękuję. - Dobrze.
Cavendish, zmieniliśmy zdanie.
Popłyniemy.
Wyśmienicie.
Witam.
Dziękuję.
- Niesamowity. - Myślałem, że będzie większy.
- Co? - Tak.
- Większy od tego? - Naprawdę.
To pewnie była narzeczona Cavendisha, która zostawiła go dla wujka.
Dobra. Umieram z głodu. Gdzie ten Maurice?
Chyba nie należy rozmawiać z nim wprost. Poczekajmy na kolację.
- Czyli do której? - Później, skarbie.
Nie wiem. To Europa.
Autobus przestrzega amerykańskich godzin posiłków.
Jak na obrazku.
- Jest po prostu ładnie... - Nie wygląda prawdziwie.
Mój Boże.
Rety, jaka piękna.
Bardzo.
Ten typ piękna, że nie sposób zgadnąć, z jakiego jest kraju.
Ja nie wiem. A ty?
Z Japonii.
Widzisz? Ona cię słyszy.
Nie jest w telewizji.
Patrzysz na prawdziwą osobę.
Wbijasz się na imprezę z cywilami.
Jesteś pijany?
To dopiero południe, Suzi.
Oczywiście, że tak.
Gdzie twój ukochany, sir Marska Wątroba?
Malcolma nie ma. Wiesz, że lubi wchodzić z pompą.
O jego wchodzeniu ty wiesz najlepiej.
- Miło cię poznać. Jesteś cudowna. - Miło mi.
Wybaczcie tę scenę.
- Aż zacząłem cię lubić. - Zasłużyła sobie.
- Mocne wejście. - Nie jest miła.
Charles.
Jak miło, że dotarłeś.
I to z gośćmi.
Przedstawiam wam mojego kuzyna Tobeya.
Jedyny syn Malcolma
i facet, dla którego rzuciłaby mnie Suzi, gdyby nie był tęczowy.
- Dobra. - Dziękuję za gościnę.
Tak, to bardzo miłe.
To łódź ojca.
A co z nią?
Jej ojciec pozwolił mi kiedyś użyć kosiarki.
- Więc wiem, jak to jest. - Tak.
Skąd znacie Charlesa?
Znamy się sześć godzin. Poznaliśmy się w samolocie.
- Miło, że nas zaprosił. - Ufam, że znajdzie się wolna kabina?
Skoro tyle was łączy, na pewno coś się znajdzie.
Dzięki za miłe powitanie. Doceniam. Proszę.
- Tu w górę? Jak wysoko. - Miło z pana strony.
- Schody z marmuru. - Jest kolejny pokład.
„Opętany seksem staruch, Malcolm Quince,
poślubił Suzi Nakamurę, 23-letnią instruktorkę narciarstwa.
Dlaczego urodzona w Tokio zołza zamieniła zjazd z górki na protezy?
Tropem może być 70 miliardów dolarów, które jego syn Tobey ma odziedziczyć”.
- Rety. - Mój Boże, skarbie.
Jesteśmy w samym środku historii z tabloidów.
Miałaś rację co do jachtu. Ich krem do golenia pachnie jak kokosy.
- Jest niesamowity. - Przepraszam.
Masz alergię na bogaczy?
Przestań! Mam alergię na rzeczy. Podasz mi claritine?
Tak, proszę.
Skarbie, to allegra. Mówiłeś, że wziąłeś claritine.
Jaka to różnica?
Allegra na mnie nie działa.
Dobra, w Monako kupię ci claritine.
Gwarantuję, że będzie miało tam inną nazwę.
Pamiętaj. Niebieskie opakowanie.
Allegra po francusku znaczy „to samo gówno, co claritine”.
- Uśmiech. - Tak.
Musisz przestać pić. Jesteś alkoholikiem.
- Nie masz... - Zobacz. Po co sobie to robi?
Już poślubiła Malcolma. Czego więcej spodziewa się od niej usłyszeć?
Ona mówi, że jest łajdakiem,
a on, że ona jest latawicą.
I oboje mają rację.
Skąd ja cię znam? Jesteś aktorką, prawda?
Wszystkie kobiety są aktorkami, skarbie. Jestem na tyle sprytna, że mi za to płacą.
Grace Ballard.
Mój Boże!
To... Niesamo... Jestem twoim wielkim fanem.
- Hej. - Numerem jeden.
- To nie... - Wiem. To niesamowite.
Jestem Nick Spitz. To moja żona, Allison.
- Nie wierzę... - Audrey. Jestem Audrey.
- Tak powiedziałem. - Wcale nie.
Nie, Allison to była jej postać w...
Oglądaliśmy to razem, piękna kobieta okazuje się być robotem.
- Ma broń schowaną za biustonoszem. - Robotem!
- Tak! - Sex Machina.
- Moja przełomowa rola. - Znakomita.
I jest tu z nami.
Jakbym dostał kopa w brzuch.
Zatkało mnie.
- Skarbie, nałóżmy krem z filtrem... - Już mnie posmarowałaś.
- Jeszcze raz się posmarujemy. - Damy więcej filtru?
- Znów nałożymy. - Czas na więcej filtru.
- Miło było. - Nie wierzę. Cudownie.
Jesteśmy razem na statku!
Ponoć Ballard to nie jej prawdziwe nazwisko.
- No i? - Jak się tak pięknie wygląda na zdjęciu?
- Wszystko miała zrobione. - Co?
Usta, nos, podbródek.
Nie!
Ludzie naprawdę operują sobie podbródki?
To było wymierzone we mnie. Okropne.
Mam sobie zoperować podbródek?
Kocham cię za to, kim jesteś. Ale rozważ to.
- Wybaczcie. Przywitam się z maharadżą. - Oczywiście. Każdy tak mówi.
Jesteśmy na łodzi, gdzie koleś powiedział, że idzie pogadać z maharadżą.
- Mocne. - To nie sen?
Proszę pani? Czy jest tu Maurice, bo jestem głodny jak wilk.
Tak, szykuje dania.
Szykuje? A czy kiedyś skończy?
Proszę poprosić, by przyspieszył.
Skarbie...
Nie oglądaj się, ale wszedł właśnie przerażający facet z opaską na oku.
I gapi się prosto na nas. Miałeś się nie oglądać, ale musiałeś.
Opaska i przerażający? Wiadomo, że musiałem spojrzeć.
- Zmierza w naszą stronę. - Przerażający. Spokojnie.
- Panowie, jak leci? - Cześć.
- Kto was tu wpuścił? - Słucham?
Co się właśnie dzieje?
To moi goście, pułkowniku.
- Ten weekend jest tylko dla rodziny. - O ile wiem, nie jesteś rodziną.
Podobnie jak radziecki Chewbacca.
Nick, Audrey.
Ty na pewno nie jesteś rodziną. Jeden z nich ma giwerę.
- Miałem wziąć broń? - Pewnie nie jest naładowana.
To pułkownik Charles Ulenga z namibijskiej armii.
Najlepszy przyjaciel Malcolma. W 1994 roku uratował go w zamachu bombowym.
- Tam stracił oko i... - Kutasa? Stracił kutasa?
- Skarbie... - Uznałem, że może chodzi o kutasa.
To Siergiej Radjenko, były specnaz i jego ochroniarz.
Pirat potrzebuje ochroniarza?
Rety, ręka! Ręka nie jest już częścią ciała.
A teraz pali swojego kutasa.
- Pali swojego kutasa. - Boże, odpuść już.
Bawię się. Jesteśmy na łodzi.
Mogę o coś zapytać?
Kim właściwie jest maharadża?
Zapytaj go.
- Nie. - Co znowu?
Vik, chciałem przedstawić ci gości.
- Cześć. - Nick i Audrey Spitz.
Przedstawiam wam czcigodnego maharadżę, Vikrama Shivana Govindana z Bombaju.
- Cześć. - Rety, jak wspaniale.
Tak miło...
- Miło... - To przy...
Kurna, ale komiczne.
Te całe ukłony.
Brązowy koleś się kłania, białasy odkłaniają.
Górna piątka. No to...
- Dobra. - Okazuje ci szacunek.
- Bardzo udane. Zabawne. - To był żart.
Audrey chciała zadać ci pytanie.
Wal.
Zastanawialiśmy się, kim jest maharadża.
Trzeba coś ukończyć, żeby nim zostać?
Urodziłem się do tej roli.
- Urodziłeś się... - Dobra.
Co ty robisz, Nick?
- Pracuję... - Nick jest detektywem.
Miodzio! Puściłeś już komuś farbę?
Co znowu?
Wiesz, zaciukałeś z gnata, bryzgnąłeś juchą...
Nigdy nie strzelałem do nikogo.
I dobrze.
Nick ma okropnego cela.
Okropnego.
Ledwo zdał akademię,
bo nie mógł spełnić minimalnych wymagań strzeleckich.
Audrey ma nietolerancję laktozy.
- Beka podczas snu. - Co?
Myślałem, że omawiamy nasze wady i gramy w otwarte karty...
Przepraszam, nie wiedziałam, że to delikatny temat.
- Zapytał, czy kogoś postrzeliłeś. - Nie musisz każdemu mówić.
Niepotrzebnie to poruszyłam.
Jejku, spójrz na to.
- Ale odlot. - Skarbie.
Ten pokój jest tak ładny jak ty.
- Wyglądasz oszałamiająco. - Dzięki, skarbie. Jakie to słodkie.
- Co? - Wszyscy są w garniturach.
- Mogłam cię spakować. - Brakuje mi skarpet.
- Juan Carlos! - Cześć.
- Powodzenia, stary. - Cześć.
Cześć. Dlaczego życzymy mu powodzenia?
Ściga się jutro w Grand Prix Monako.
Poważna sprawa.
Juan Carlos Rivera. Przedstawiam ci...
Steve’a i Lady Steve.
- Co? - Nie.
- Jeśli tak wolisz. - Nie ma sprawy.
- Raz się spotkaliśmy. Audrey. - Od początku.
Jestem Nick. Rodzina Spitzów.
Juan Carlos.
Cześć, Juan Carlos.
- Jesteś kierowcą wyścigowym. - Dobrze, tak.
Jak się w to wkręciłeś?
- Formuła jeden, tak. - Nie mówisz po angielsku, prawda?
Bardzo szybki.
- Witam. - Dobra.
MORZE ŚRÓDZIEMNE NIEDALEKO WYBRZEŻA FRANCJI
Co to?
To sztylet Quince’a.
Chińska stal, orientalne klejnoty.
Dar dla rodziny od Marco Polo.
Tak głosi legenda.
Boże.
Babcia Nicka dała nam toster.
Tak głosi legenda.
No to nadchodzi tatuś.
Co to?
Kapitanie Wong.
Chciałbym prywatnie zwrócić się do gości.
Oczywiście.
Moi przyjaciele,
witamy na Mediterrenean Queen.
Nie wiecie nawet, jak cieszy moje serce,
że przebyliście taką drogę, by uczcić moje zaślubiny.
Odkryjecie, że z wiekiem
zaczyna się podsumowywać swoje życie.
Nie tylko sukcesy,
ale i porażki.
Kogo się zawiodło.
Suzi, moja droga żono,
która ma przed sobą jeszcze tyle lat życia.
Grace, której gwiazda tak błyszczy na srebrnym ekranie.
Juanie Carlosie, mój synu chrzestny,
który zmierza ku zwycięstwu w moim teamie wyścigowym.
A wy...
Kim jesteście?
Cześć, nazywamy się Spitz.
Kto znowu?
Audrey i Nick Spitz.
- Super. - Świetna łódź.
- Łódź? To statek. - Jest boski.
- Niesłychana sprawa. - Eric Laminsolve ma łódź. Razem łowimy.
Ta jest ogromna.
To moi goście, wujku.
Przywiozłeś gości?
Z partnerką nie mogłem przyjechać.
Przepraszam. Mamy odejść?
Możemy, ale nie wiem jak.
Jesteśmy na morzu. Są tu statki Ubera?
- Wyjść z pokoju. - Z pokoju?
- Oczywiście, możemy. - Nie.
Nie trzeba.
- To zostaniemy. - Nie ruszam się.
Mój siostrzeniec Charles zawsze dba o to, żebym miał się na baczności.
Mój przyjaciel pułkownik, który tyle lat dbał o moje bezpieczeństwo.
Vikram, którego rodzinna fortuna zawsze była spleciona z moją.
I mój Tobias.
Zawsze marzyłem o synu i oto jesteś...
Moje dziecko.
Rozmawiałem z każdym z was odnośnie mojego testamentu.
Długo myślałem o tym, ile jest warty każdy z was.
Oto do jakich doszedłem wniosków.
Wszyscy jesteście pijawkami,
odrażającymi, nabrzmiałymi od krwi,
od lat przyssanymi do owoców mojej ciężkiej pracy.
Budzicie moją odrazę.
- Takich rozrywek nie byłoby w autobusie. - Niesamowite.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dlatego spisałem nowy testament.
Zgodnie z nim cała moja fortuna trafi do Suzi.
Od tej chwili odcinam was od moich pieniędzy.
Porzucam was.
Może po tej przysłudze,
w końcu będziecie potrafili dokonać czegoś samodzielnie.
Widocznie ma już dość mojego kawioru.
Zabawne.
Skarbie.
Mogłeś podpisać to w domu.
Zamiast tego wezwałeś nas, by nas poniżyć?
Tak. A wy w te pędy przylecieliście.
Ojcze, nie rób tego.
Bo co?
Właśnie.
Tak też myślałem.
Nie strzelaj do mnie. Błagam!
Tato!
Zastrzeliłeś go!
Nie, widziałem, jak ktoś go dźgnął.
- Kto? - Nie wiem.
Co się stało? Słyszałam...
Malcolmie!
O Boże!
Czy ktoś próbował go reanimować?
Ma w sercu sztylet. Chyba na nic reanimacja.
Mamy wyciągnąć?
To długi sztylet. To jak wyciąganie...
O Boże!
Należało zostawić sztylet dla psów, szefie pułkowniku.
- Odłożę. - Nie rób tego.
Słuchajcie mojego męża. To śledczy.
Tak. Co mamy robić, panie władzo?
Po pierwsze, przestańmy
wyciągać narzędzie zbrodni z piersi ofiary i potem znów wsadzać.
W ogóle przestańmy dotykać ciała.
Chciał nam wszystko odebrać.
Dla ciebie.
Joł...
Podpisał?
Nie.
Tak.
Upewnijmy się, czy nie ma drugiej kopii.
Gmeranie po kieszeniach ofiary też stanowi dotykanie.
Przepraszam, że panią wyróżniłem. Wygląda pani olśniewająco.
- Co teraz? - Trzeba zabezpieczyć miejsce zbrodni.
Kapitanie Wong, czy można odizolować ten pokój?
Oczywiście.
To zaczniemy przesłuchiwać podejrzanych?
Podejrzanych?
Nie będzie przesłuchań.
Wong, jak zamkniesz pokój, przynieś mi klucz.
Wezwij Interpol i powiadom, że spotkamy ich w Monako.
W międzyczasie zbadam dokładnie krewetki.
Na potrzeby śledztwa?
Nie, Wong. Jestem głodny jak wilk.
Niech reszta zamknie się w swoich pokojach, bo jeden z nas...
jest mordercą.
- Audrey. - Tak?
Chwyć sos koktajlowy.
Dobra.
Chwila...
Co w tym jest?
Nie wiem. Maurice musiał chyba dokarmiać każdą krewetkę z osobna.
Tak dobrze im się żyje.
- Zgoda. - Boże...
Na czym to skończyliśmy?
Wiesz co? W morderstwo musiały być zamieszane dwie osoby.
Jak inaczej ktoś wiedziałby, kiedy zgasną światła?
- Mądrze prawisz. - A nie?
Jestem cholernie zmęczony. Idę spać.
- To żart? - Różnica czasu ci nie doskwiera?
Nick.
Skarbie, poważnie... Jak myślisz? Kto to zrobił?
Nie myślę. Wiem.
Kto?
Syn.
- Tobey. - Nie.
Nie ma mowy. To zbyt oczywiste.
Najbardziej oczywisty podejrzany nigdy nie jest mordercą.
Zawsze nim jest.
Gdy zostaje zabita żona, w 90% przypadków sprawcą jest mąż.
Czemu użyłeś takiego przykładu?
Nie zgadzam się. Ludzie są bardziej skomplikowani.
Na czym to opierasz? Na swoich książkach?
Ludzie są prości, dobra? To był Tobey.
Miał najwięcej do zyskania, jak i do stracenia.
Dlatego właśnie nie jest zabójcą.
Baraszkowałaś kiedyś na łodzi? Wiesz, jaka to może być frajda?
Leżę sobie, a statek pracuje za mnie.
- Ale jesteś wygodnicki. - Wiesz, że mam problem z plecami.
A co ze światłami?
Mogą pozostać włączone. Wszystko mi jedno. Panie decydują.
Nie. Kto je wyłączył?
Co?
Nie patrz tak na mnie. Czuję to spojrzenie.
MONTE CARLO MONAKO
Strasznie przepraszam.
- Weź allegrę. Niczym się nie różni. - Nic chcę o tym mówić.
Wtem pojawia się genialny, lecz udręczony detektyw.
Jestem inspektor Laurent Delacroix.
Wezwę was pojedynczo do salonu na przesłuchanie.
Jak zrobił taki idealny pierścień dymu?
Zepsułeś.
Opowiedzcie mi o Malcolmie Quince.
Był najbardziej niezwykłym...
Świnią.
To była miłość mojego życia.
Był skomplikowanym człowiekiem.
Opisz mi, co się stało.
Joł, panie francuski glino. To był obłęd.
Światła zgasły.
Zauważyłem ruch i strzeliłem.
Tak. Meta.
Staruch dostał to, na co zasłużył.
Paragraf 187, skur...
Czy ktoś dotknął ciała?
Nie.
Czy było coś jeszcze nietypowego?
- Amerykanie. - Tak, formuła jeden.
Czy pan...
nas nie rozdzieli?
Słucham?
Na potrzeby przesłuchania. Przepyta nas pan oddzielnie.
- Co robisz? - Aby sprawdzić zgodność odpowiedzi.
Co? Będą zgodne, bo jesteśmy niewinni.
No właśnie.
- I proszę. - Boże, jest pan w tym świetny.
Znaleźliśmy to w apartamencie Tobeya Quince’a.
Maszynopis listu samobójczego,
w którym przyznaje się do zabicia ojca.
Maszynopis? Niezbyt to powszechne.
- Bardzo podejrzane. - Tak.
Ktoś próbuje wrobić Tobeya w morderstwo jego ojca.
- Niesamowita sprawa. - Intrygująca.
Co pan o tym myśli?
Kim są główni podejrzani?
Państwo.
- Pewnie. Każdy jest podejrzany. - Szczególnie ona.
Ta rodzina wraz z przyjaciółmi zna się od lat.
Zjawiacie się i kilka godzin później mamy dwa trupy.
Przypadek?
- Tak. - W zupełności.
- Przypadek. - Pana teoria jest taka,
że w dwójkę wkręciliśmy się na statek nieznajomego,
by popełnić morderstwo z premedytacją, choć nie korzystamy na tym?
To pana teoria?
- Może ktoś państwa opłacił? - Słucham?
Rety, nie mogę się doczekać tych pieniędzy.
Pokazać panu nasze wyciągi bankowe? Jesteśmy spłukani.
Czyli potrzebujecie pieniędzy.
Teraz dałaś mu motyw.
- Powiedziałaś mu, że nic nie mamy. - Wyrwał to z kontekstu.
Pomówmy, jak śledczy ze śledczym.
Nie zrobiliśmy tego. Proszę mi spojrzeć w oczy. To jasne.
Może jednak pomówię z wami oddzielnie.
Ja... Hej!
Mogę wstać.
Wszystko gra.
Zaraz wyjdę.
Kocham cię.
Przepraszam, jest podniecona. Czyta książki i to dla niej frajda.
Mam uwierzyć, że jesteście niewinni.
Niestety, nie ufam kłamcom.
Ale mówię prawdę.
A jak długo okłamuje pan żonę?
Słucham?
Nie pomyślał pan, że sprawdzimy pańskie akta?
Sierżancie Nicholasie Spitz z nowojorskiej policji?
Trzykrotnie oblał pan egzamin na śledczego.
Jest pan posterunkowym, a nie śledczym.
Więc mówię ludziom, że jestem śledczym.
To nie przestępstwo.
Udawanie śledczego jest przestępstwem.
Myślałem, że prawo jest tu inne.
To nie czyni nas mordercami.
Załamany nieudacznik okłamujący żonę? Myślę, że jednak tak.
Nie ma pan podstaw, by nas zatrzymać.
Nie, ale mogę zatrzymać to.
Wydaje się, że pan Cavendish zapewnił wam nocleg
w Hotel de Savoie, więc nie wylądujecie na ulicy.
Ale proszę zważyć moje słowa, oficerze Spitz:
Nie spocznę, dopóki nie udowodnię, że popełniliście te morderstwa.
A ja spocznę, bo jestem cholernie zmęczony
i hotel, o którym pan wspominał, brzmi na porządny.
Ale gdy wypocznę i zjem śniadanie...
Oby facet gotował równie dobrze jak Maurice...
Nie spocznę, dopóki nie udowodnię, że nic nas nie łączy z tymi morderstwami.
Juan Carlos!
Charles mówił, że każdy będzie na tym wyścigu, czyli sprawca także.
- Wystarczy wskazać winnego. - To nie jedna z tych twoich książek.
Przypomina je, ale to rzeczywistość.
Dwie osoby naprawdę nie żyją. Prawdziwy morderca jest na wolności.
Skarbie, wyluzuj. Co z tobą?
- Naprawdę? Skup się. - Dobrze.
Tak.
Są trzy podstawowe motywy przy każdym morderstwie.
Tak, pierwszy to pieniądze.
Wszyscy poza Suzi byli w testamencie Quince’a.
Dobra, drugi to miłość.
Nikt nie kochał kolesia, bo był dupkiem.
- Suzi mogła go kochać. - Nie sądzę...
A trzeci?
- Zemsta. - Właśnie.
O tym powinniśmy myśleć.
Mordercą okaże się ten, który nienawidził go najbardziej.
Dobra.
Ta broda jest niesamowita.
Używasz olejku albo odżywki?
- Nic z niego nie wyciągniesz. - O rety!
Większość życia służy ludziom takim jak ja czy Malcolm.
Choć jest dziedzicem milionera.
On też jest bogaty?
Powinien być, ale jest jednym z 16 dzieci i pół-Francuzem.
Zna pani francuskie prawo spadkowe?
Pobieżnie.
Ten pułkownik mnie wkurza.
Tak...
Rozpowiada, że zabiłeś tych kolesi...
- Tak. - Co?
Zagajam do niego, że mój ziom nie...
Ej, ja nic nie zrobiłem, chłopie.
Nieważne, co jest w testamencie.
Majątek będzie podzielony po równo między potomkami.
Czemu Francja ma takie prawo?
Aby zapobiec temu, co Malcolm próbował zrobić,
czyli zostawić majątek kochance.
- Mam taką teorię... - Tak?
Zrobił to Juan Carlos.
Po co miałby to robić?
Jego ojciec ścigał się kiedyś dla Malcolma.
Malcolm chciał zaoszczędzić na zabezpieczeniach i coś przeoczono.
Tak.
Ojciec Juana Carlosa stracił obie nogi.
Tak, się wie!
Już po nich!
- Czyli to zemsta. - Sto procent wątpliwości.
Co?
- Winny jest Juan Carlos. - Tak.
Na pewno?
Jak w banku.
Szacun.
Albo Siergiej mógł to zrobić.
- Tak. - Czyli wcale nie jak w banku?
Nie na sto procent.
Na zdrowie.
Może allegry?
- Raczej się nie przyda. - Wiem. Nie działa.
Mówiłam o tym Nickowi.
Potrzebujesz czegoś?
Nie.
Najbardziej odrzuca mnie ten Cavendish.
Chyba próbuje nadrabiać swoje kompleksy...
Ten wygląd jak z Wielkiego Gatsby’ego i ten śliczny podbródek. Mam rację?
Z Charlesem Cavendishem wszystko gra.
- Czy to nie... - Poza tym...
że chyba zamordował wujka.
Czyli ma jedną wadę.
Mija flagę! To Juan Carlos!
Zwycięzca tegorocznego Grand Prix Monako.
Suzi Nakamura jest bardzo podejrzana. Tylko ona nie miała motywu.
- To Cavendish. Wiesz o tym. - Po prostu go nie lubisz.
Nie cierpię go, ale nie w tym rzecz.
- Ukradłeś to? - To jedyny żyjący dziedzic.
Ma największe prawo do fortuny...
Chcę jeden.
- Malcolm ukradł mu narzeczoną. - Dobra.
To trzy motywy. Pieniądze, miłość, zemsta.
Minęliśmy go. Gdzie to jest?
Tutaj. Spróbuj.
W życiu! Nie. Wiesz co?
Myślisz, że to Cavendish, bo mu zazdrościsz.
- Mój Boże... - Tak.
Zazdroszczę mu? Daj spokój.
Niby czego?
Jak to czego? Jest bogaty, czarujący.
Cudownie pachnie.
Jak to? Jak pachnie?
Jakby właśnie wyszedł z suszarki.
Co do...
Nie, zaczekaj!
- Sprawdźmy najpierw odciski palców. - Masz ze sobą zestaw do tego?
- Co? - Ja swojego nie spakowałem.
- Masz swój w torbie? - Przestań. Już!
Pospiesz się.
Co za obłęd.
Boże... Poważnie?
Już mam.
Błagam, pójdź do kręgarza.
Będzie dobrze.
„Przyjdźcie do apartamentu 802”.
- Musimy tam pójść. - Przestań.
- Czemu nie? - To pułapka.
Dlaczego po prostu nie wszedł?
Może obserwuje go zabójca?
Może nas obserwuje morderca?
Co, jeśli tu był?
I ukradł mi orzechowe M&Msy.
- Ja je ukradłem. - To twoja sprawka?
Sprawdzałem, czy tu tak samo smakują.
Przestań żreć, bo znów przytyjesz. Idziesz do 802?
Chwila, pozwól mi tylko...
- O co chodzi? - ...coś wykombinować.
Jasna cholera.
Co robisz?
To broń.
To lampa.
Nie, jeśli walnę nią kogoś w łeb. Przestań wątpić we wszystko, co robię.
Wszystko, co robisz, jest wątpliwe.
To 808.
Halo?
Autorze listu?
Mieliśmy przyjść pod 802. Jesteś tam?
Nie żyjesz?
Może jest w łazience.
- Mój Boże. - Postrzelono mnie.
Siadajcie na łóżko.
- Myślałam, że ty nie mówisz. - Milcz. Srajcie na łóżko.
Już sram. Siadam.
Usiądziemy na krawędzi łóżka. Wszystko gra.
Mam dość jego sekretów.
Chodzi o sekrety pułkownika?
Wiem, że trudno utrzymywać sekrety.
To prawda.
Mam przyjaciółkę Gwen. Trzyma pudełko pod łóżkiem...
Skończ z tą fryzjerską gadką.
Stul pysk i słuchaj.
Kopenhaga, 1994 rok.
Wychodziliśmy z uroczystej kolacji.
Nie zauważyłem zamachowca...
ale pułkownik tak.
Swoim ciałem osłonił pana Quince’a.
Był bohaterem.
Pułkownik leżał w śpiączce dziewięć miesięcy.
Gdy się obudził,
okazało się, że nie stracił tylko oka.
Oderwało mu kutasa. Wiedziałem.
- Rękę, skarbie. - On mówi o kutasie.
- Nie ma ręki. - Każdy ma problem...
Nie mówię o kutasie!
Mówię o niej.
- O mnie? - O niej?
Nie.
Madeleine Le Buttelierre,
najpiękniejsza kobieta, jaką w życiu widziałem.
Była narzeczoną pułkownika, gdy wybuchła bomba.
Gdy się obudził,
była żoną pana Quince’a.
- Nie może choć raz sam zdobyć kobiety? - Co z nim?
Po czym zmarła.
Nie.
Podczas porodu.
- Nie. - Kurde.
Dziecko też zmarło. Chłopiec.
Odziedziczyłby wszystko.
Po tym wydarzeniu pułkownik nigdy nie wspomniał już o Madeleine.
Poza jedną nocą.
W rocznicę jej śmierci
przyszedł do mnie. Pijany.
Powiedział...
„Siergiej...”
Naśladuje go.
„Gdybyś miał zabić Quince’a, jak byś do tego podszedł?”
Odparłem...
„Znalazłbym odizolowane miejsce,
wywołał zamieszanie
i dopilnował, żeby inni mieli motyw”.
Powiedziałem mu, jak zabić człowieka.
- Jasna cholera. Niesamowite. - Dziękuję.
Pułkownik zabił Malcolma i Tobeya z powodu utraconej miłości.
Obłęd.
Możesz to wszystko powtórzyć?
- Ale od początku. - Ona to...
Chciałam to sobie nagrać.
- Zapytaj Siri. - Przesuń tu.
- Przesuń. - Właśnie to robiłam.
Powiedzcie: „Siri, nagraj wiadomość głosową”.
Do szafy. Grozi wam niebezpieczeństwo.
- Do szafy? - Już.
- Szybko. - Jezu, nie wiem...
Cokolwiek usłyszycie, wyjdźcie dopiero, jak powiem.
- Tak jest. - Tak.
Czego ty chcesz?
Nie ma ich tutaj.
Idź stąd.
Gdzie lampa?
- Na zewnątrz. - Dlaczego nie jest tu z nami?
- Spodobała ci się lampa? - Potrzeba nieco...
Otworzę drzwi.
Chwileczkę.
Dzięki Bogu...
Zabójcą jest...
Co?
Mój Boże! Nie!
Mój Boże!
On jest martwy?
Martwy.
Dzwonić po obsługę?
- Mój Boże! - Skarbie, uważaj!
Zamknij drzwi!
Mój Boże.
- Przez okno! - Boże...
Jezu, co ty robisz?
Jest występ.
To nie występ, tylko krawędź.
- Idziemy. - Mój Boże.
Mam cię. Spokojnie i powoli.
- Jesteśmy. - O Boże.
Chodź. Tylko nie patrz w dół.
- Nie patrz. - Mój Boże.
- Mówiłem, żebyś nie patrzyła. - Jak daleko...
Nitkuje zęby jeszcze wścieklej od ciebie.
Pusty pokój. Sukces.
Wejdziemy na gzyms.
Gotowa? Już.
Mój Boże!
- Nic ci nie jest? Musimy iść. - Ale to było straszne.
- Kocham cię. - Mój Boże.
- Ja ciebie też. Ale się boję. - W nogi.
Nie, nie wychodź.
- W końcu! - Chodź tu.
Pocałuj mnie, Vik.
Tu mnie pocałuj.
- Gdzie? - Tu.
Wspaniale. Szybko, weź mnie do łóżka.
- Wstawaj. - Tak.
Wypiję z ciebie całe mleko bez słomki.
Tak. Rety!
Moje mleko waniliowe.
Waniliowe, czekoladowe, nieważne!
- Tak! - Tak!
- Do dzieła! - Rety!
Oby hotel ubezpieczył te sprężyny, bo zaraz rozpirzę to łoże.
Mój Boże!
- Jesteś silniejszy, niż myślałam. - Właśnie.
- Jesteś na to gotowa? - Sama nie wiem.
Och, Grace.
- Och, Grace. - Dlaczego wciąż powtarzasz Grace?
Tylko to mnie nakręca.
Grace, wyglądasz cudownie, jak na swój wiek.
- Żebyś wiedziała. - Jaka piękna skóra.
- Nie masz żadnych zmarszczek. - Ani jednej zmarszczki...
Mój Boże! Grace, jesteś taka...
Mój Boże!
Vik.
Co się stało?
Może chwilę porozmawiamy?
Poznajmy się trochę.
Zbliżmy się do siebie. Jaki jest twój ulubiony zespół?
Pójdę do kasyna. Może tam mi się poszczęści.
Błagam, nie mów o tym nikomu. Mam świetną renomę łóżkową w tym mieście.
Ludzie mnie znają. Kupię ci kapelusz.
Nie wierzę, że to się właśnie stało.
Dobra.
Musimy się uspokoić.
- Ale dziwny dzień. - Tak.
Chodźmy stąd.
Tylko gdzieś, gdzie jest piwo.
„Kupię ci kapelusz”.
Siergiej próbował nam powiedzieć, że to sprawka pułkownika,
ale został zabity.
Ale nie mógł to być pułkownik, bo czyścił żeby.
Widziałaś, jak szalał z nitkowaniem?
Miał w buzi szwedzki stół?
Rety.
- Co on mówi? - Nie wiem.
Nie uczyłaś się francuskiego w szkole?
Nie pamiętam nic ze szkoły! Ty jakieś miałeś zajęcia?
- Łacinę. - Kto się na to zapisuje?
Nauczycielka była szprychą.
Więc on mówi, że...
jakieś ciasto, coś jest lukrowane.
Zwalniam cię.
Przepraszam pana?
Mógłby to pan przetłumaczyć? S’il vous plaît?
W telewizji mówią, że jesteście poszukiwani...
za morderstwo.
- Nie, my... - Nie.
To wielkie nieporozumienie.
Po prostu wiele osób w naszym pobliżu padało trupem.
Ale nie mordowaliśmy.
Chcą was aresztować.
- Nas? - Oto co robimy...
O czym ty mówisz? Co ty wyprawiasz?
Nie namierzą teraz kart SIM.
To je wyciągnij, zamiast zanurzać telefony w kuflu piwa.
Teraz mówią, że pani jest fryzjerką,
a pan policjantem.
Nie, śledczym.
Nieprawda.
- Prawda. - Jestem.
Mówi, że rozmawiał z panem o tym i kłamie pan o byciu śledczym.
Co? Teraz zmyśla.
Telewizja mówi, że wielokrotnie oblał pan egzamin.
Dość tłumaczonka. To nie...
Improwizujesz. Zaczyna być dziwnie...
O czym on mówi?
Powtórzę tę informację po angielsku. Nick Spitz nie jest śledczym.
To zrozumiałam.
Okłamywałeś mnie?
Nie kłamałem.
- Ten koleś był... - Boże, nie.
- Hej. - Nie.
Skarbeńku...
Cała sprawa jest skomplikowana.
Skomplikowana? Myślałam, że ludzie są prości.
Audrey, proszę cię.
Kłamałeś też o podwyżce?
Jak nas było stać na wyjazd?
Poczułem się do tego zmuszony.
Mówiłeś, że wyjazd już jest zarezerwowany.
Wręczyłeś mi go na rocznicę.
Tu też mnie okłamałeś?
Wrócimy do tego tematu.
Ale teraz muszę nas z tego wyplątać.
Ty musisz? A ja co niby dotąd robiłam?
Ja to robię zawodowo, słońce.
Ty jesteś cholerną fryzjerką.
Przepraszam.
- Dokąd idziesz? - Daj mi chwilę.
- Nie mamy chwili. - Daj mi spokój.
Nie idź za mną.
NIEBAWEM! KOCHAM CIĘ, NICK
Musisz natychmiast opuścić Monte Carlo.
Wmieszałem cię w to, więc cię wyplątam.
- Musimy jechać. - Pewnie.
Jezioro Como, poboczne drogi.
- Gdzie Nick? - Nie wiem. Mam to gdzieś.
Jimmy, tu Nick.
Gdzie jesteś? Mówią o was w wiadomościach. Ponoć zabiliście trzy osoby.
- Myślisz, że to możliwe? - Z twoją celnością? W życiu.
Dokładnie. Wyślę ci dwa międzynarodowe numery.
Połącz je, żebym namierzał jeden z drugiego.
Chcesz, żeby mnie wylali?
- Ale jasna sprawa. - Dziękuję.
Sprawdź dla mnie jeszcze jedno.
JEZIORO COMO WŁOCHY
Co robimy?
Szybko się spotkam z prawnikiem.
Później odczytamy testament Malcolma w willi i chcę zadbać o swoje.
Charles, to zabrzmiało bardzo podejrzanie.
Co w tym tygodniu nie było?
Mój Boże.
Mój Boże. Claritine.
To japoński claritine.
Halo?
Charles?
Audrey!
Boże!
- Co do...? - Co do...?
Co ty tu robisz?
Śledziłem Suzi.
- Suzi tu jest? - Tak.
Cavendish przybył tu po Suzi. On jest w to zamieszany.
Wiem o tym.
Znalazłam japoński claritine
na tylnym siedzeniu limuzyny Cavendisha.
Czyli co? Od początku to planowali?
Od samiutkiego. To był ich plan.
Zabili Malcolma, Tobeya, nim Malcolm zdążył podpisać nowy testament.
Tak Cavendish odziedziczy wszystko
i dzieli się tym z Suzi.
Gdyby zabili go potem, Suzi i tak odziedziczyłaby wszystko.
Tak czy inaczej wygraliby. No popatrz... Kto wszystko rozgryzł?
Fryzjerka.
- Mam cię. - Jezu!
To jak Śmierć w bibliotece.
A co tam się dzieje?
Umierają. Stąd tytuł Śmierć w bibliotece.
Jezu!
Nick, co ty robisz?
Popchniemy to na trzy.
- Po czym uciekniemy. - Że co?
- Nie ufasz mi? - Nie!
Gotowa? Raz.
Dwa.
Trzy.
Zobacz tam!
Strasznie przepraszam.
Chodź.
To Juan Carlos?
- Juan Carlos! - Hej!
- Witam. Jak się mam? - Juan Carlos!
- Suzi... - Którędy Suzi biegać?
- Ślub z Malcolm. - Wy po ślubie! Dobrze!
Nie!
Suzi vidisti? Putamus esse illa interfectorem.
Tak.
- Łacina, skarbie! Wciąż lingua franca! - Dobra. Biegiem!
Cholera.
- To ona. - Tak!
Gdzie zniknęła? Dopiero co tu była.
Trzeba było nie przyjeżdżać nad jezioro Como.
- Czekaj. - Wiemy o tobie i Cavendishu.
Nic nie wiecie.
Wiem, że wciąż się kochacie, a miłość bez kasy jest trudna. Prawda?
Skoro tak twierdzisz.
W końcu nosisz buty z CCC.
- Potrafisz to rozpoznać? - Jak śmiesz!
- Co? - One są z Zalando.
Czemu nie mówisz, że mam cenę na bucie?
- Nie zauważyłem! - Milcz!
Suzi, błagam, nie rób tego.
Nieważne, co zrobisz, nie będziesz bezpieczna.
Jeden morderca zawsze wykiwa drugiego.
- Czyta książki. - To norma w kryminałach.
Mówię ci!
Hej, Halloween!
Mój Boże! Idź!
Cavendish, rusz się, a odstrzelę ci łeb!
Strzelaj do niego!
Skarbie, ale ty masz cela!
To były strzały ostrzegawcze, słonko.
- Tak. Ja być szybki. - Biegiem!
Karetka! Emergencia!
Suzi, powiedz mi, kto to zrobił.
Spokojnie, nie mów. Może szarady?
Powiedz rękoma.
Pazur. Niedźwiedzi pazur.
Nie, pazur grizzly.
Och, Chewbacca!
Siergiej? Nie, on nie żyje.
Masz opony na nogach? Na Boga!
Łyżeczka. Jeść.
Lody. Nie. Lody?
Ale jesteś piękna, kiedy... Przepraszam.
Tędy!
Kurde mole!
Szalone. Szalone serce.
Twoje serce szaleje za Cavendishem.
To Cavendish? Sypiając z wrogiem?
Sypiając... Ty nie śpisz.
- Też nie żyje? - Czemu to się wciąż dzieje?
Chodź, musimy stąd uciekać.
- Rety. Idziemy. - Dokąd?
Zamknijcie lotniska. Przeszukajcie domy.
Na Boga, znajdę Nicka i Audrey Spitzów.
- Inspektorze? - Tak?
Nicholas Spitz dzwoni do pana.
Nicholas Spitz.
Gdzie jesteś?
Zmierzamy do willi Quince’a.
No, dobra.
Wybacz, nie spodziewałem się odpowiedzi.
Ktoś chce nas wrobić.
W willi się zobaczymy i zabójcę wam wyjawimy.
Nawet się zrymowało. Fajnie.
- Spójrz na to miejsce. - Chodźmy.
- Rety. - Duży.
To duży dom. Tak wygląda żywot bogacza.
- Lord Cavendish czeka na nas. - Drugie piętro, ósme drzwi po lewej.
Dokładnie to nam powiedział.
Masz tu piątaka.
Ile pięć euro jest warte w Stanach?
Sześć dolarów.
To więcej niż...
Oddasz pół euro?
- Nick! Dziękuję. - Nie wiedziałem, że mają lepszą forsę.
Drugie piętro, ósme...
Nie ma pocisków, więc blefujemy, aż nie przyjedzie Interpol.
Skarbie, bądź ostrożny.
Ten koleś zabił już cztery osoby.
Ale wiemy, kto to zrobił.
Najgorsze mamy za sobą.
Dobra.
No i...
Co tam, Dish?
Siedź, bo strzelę ci w kaloryferek.
- Słyszysz, suko? - Wyluzuj.
Tylko spróbuj się ruszyć!
Tylko... Mój Boże.
- Nie żyje. - Nie żyje.
- Mój Boże.
- Co do diabła? - Otwieramy sprawę na nowo.
Wlali mu truciznę do drinka.
- Nick. - I ta twarz...
Mimo tego, że pieni mu się z gęby, wciąż nieźle wygląda.
To nienaturalne!
Zadzwoniliśmy po policję.
Jadą tutaj. Musimy ich odwołać.
To nie jak anulowanie pizzy. Wezwałaś ich, to przyjadą.
Jeśli nie jest zabójcą, to kto?
Jeśli tego nie rozwikłamy, zanim przyjadą, mamy przechlapane.
Rozumiesz to? Morderca musi być w tym domu.
Co za cudowna tapeta. Z tkaniny? Wytłaczanej?
Słonko, odbija ci. I zaraz sam stracę fason.
Wiem. Spokojnie.
- Wszystko gra. Oddychasz? - Przepraszam. Muszę pooddychać.
Spójrz na mnie.
- Musimy się poddać. - Co znowu?
Jeśli uciekniemy, będą strzelać.
Jak to? Mamy iść do więzienia?
Lepsze to niż zarobić kulkę.
Ja... nie czuję się dobrze.
- Skarbie. - Mój Boże.
To włoskie więzienie.
Żarcie będzie wyśmienite.
Będą pulpety i pesto...
Nie są koedukacyjne.
Nie będziemy razem w więzieniu.
Wiem o tym.
Dlaczego mnie okłamałeś?
Bo się wstydziłem...
Przede mną?
Dlaczego? Pomogłabym ci z tym.
- Po to jesteśmy razem. - Wiem o tym.
Pamiętasz, gdy nie starczyło mi na czynsz w salonie, a ty wtedy...
Zdjąłeś blokadę z wozu mojego najemcy.
Zyskałam tydzień czasu.
- Tak. - A jak podskoczył ci cholesterol?
Kazałam ci jeść białko jajka. Nienawidzisz go, ale jedliśmy je razem.
Dzięki tobie nie brakowało mi żółtek.
Właśnie. Wszystko robimy razem.
Więc, proszę, rozwiążmy tę sprawę.
Ale nie wiemy, kto to zrobił.
Ale wiemy, kto tego nie zrobił.
Prawda.
Zejdźmy na dół i zachowujmy się, jakbyśmy wiedzieli.
To musimy wydawać się pewni siebie.
Żeby tego dokonać, trzeba się odpowiednio ubrać.
Już wiem, co chcę założyć.
Co?
TESTAMENT
Co słychać, błazny?
Dobra, rozwiązaliśmy sprawę.
Skąd macie te ubrania? To lekka przesada.
Ja znalazłem tę piękną suknię w przypadkowej szafie...
- Wyglądasz olśniewająco. - Dzięki, skarbie.
A on wziął ten piękny garnitur z...
Po co owijać w bawełnę? Z trupa.
Jest kolejny trup?
Jezu. Tak. Na górze, ósme drzwi po lewej.
I do kogo należy ten trup?
No tak. Wy nie wiecie.
Straszne wieści. Cavendish nie żyje.
Zwędziłeś garniak ze zwłok Charliego?
Pasuje jak ulał. Nieco ciasny w kroczu.
Żartuję. Tam niestety wygrywa.
Chwila. A gdzie Suzi?
- Nie żyje. - Jest martwa.
Mój Boże!
Jesteście jak mikro-Mansonowie.
- Nick i Audrey Spitz. Aresztuję was. - Nie. Proszę posłuchać.
Ferme la bouche. Tak się to mówi?
- Daj nam chwilę. - Rozwiązaliśmy to.
Dziękuję.
Panie i panowie, podsumujmy fakty.
Malcolm Quince został zabity jako pierwszy.
- Wszyscy myśleliśmy, że to Tobey. - Nie, że to wy.
- Dobra. - Tak, ale Tobey nienawidził ojca.
I mógł odziedziczyć miliardy.
Aż ktoś mu nie wpakował kulki w łepetynę.
Czaisz bazę, Raja?
- Właśnie. - A zanim zabito Siergieja,
mówił, że zrobił to pułkownik.
Co powiedział?
Wiemy, że to nie ty, pułkowniku, bo nitkowałeś zęby,
gdy byliśmy tej nocy za oknem.
Szpiegowaliście mnie w łazience?
Zaufaj mi. Widzieliśmy gorsze rzeczy tej nocy.
Z góry przepraszamy, ale widzieliśmy was w łóżku...
Widzieliście to?
Maharadżo, mała rada...
Chwyć od dołu i ściskaj.
Się wie.
Cóż...
Frytki. Tak.
Juan Carlos nie miał z tym związku.
Nie mogłeś, bo byłeś z nami, gdy zabito Suzi.
Czyli to nie ty.
To nie ty.
- Ani ty. - Nie.
Ty też nie.
Cholera, może to jednak my.
- To ty? - Co?
Bo ja byłem... Żartuję sobie.
- Idziemy do więzienia. Dzięki. - Klaszcze.
W końcu się rozumiemy.
Skoro pierwsze morderstwo miało miejsce na francuskich wodach,
zawiozę was do Paryża, gdzie was osądzą.
- Będziemy w Paryżu. Marzyłaś o tym. - Stroisz sobie żarty?
- To nie pomaga. - Nie wiem, po co...
Macie szczęście, bo od 1977 roku
francuskie prawo nie przewiduje kary śmierci.
- Francuskie prawo. - Francuskie prawo.
Francuskie prawo.
Inspektor zapewne zna francuskie prawo spadkowe.
Czy pani sugeruje, że mam bękarty?
Nie.
Bo mam. Zdziwiłem się, że pani o nich wie.
Kocham te małe bękarty.
Francuskie prawo stanowi,
że spadek musi być podzielony po równo między dzieci.
Czyli testament byłby bez znaczenia.
Dokładnie, maharadżo.
Dzieciaki dostałyby forsę, nawet gdyby staruch poślubił Suzi.
Ale oboje dzieci Malcolma nie żyje.
Oboje?
Tak, Tobey i syn, którego miał z Madeleine Le Butteliere.
To dziecko umarło przy porodzie.
Na pewno, pułkowniku? Rozmawiałem z partnerem w Nowym Jorku.
Kazałem mu zdobyć akta zgonu Madeleine i jej syna.
Znalazł tylko akt Madeleine.
Pomyślałem, że nie ma aktu zgonu, bo wcale nie umarł.
Absurd. Malcolm bardzo pragnął chłopca, by przejął po nim nazwisko Quince.
Nigdy nie porzuciłby syna.
A co, jeśli to była córka?
- Tak! - Co wtedy?
Jego ukochana umiera, ale rodzi niechcianą córkę.
- Tak! - To prawie trzyma się kupy.
- To prawda. - To trzyma się kupy.
Oddał ją.
To gdzie teraz jest?
Może być wszędzie. Mogła wziąć ślub. Przyłączyć się do gangu. Zmienić nazwisko.
- Kto wie? Kontynuujcie. - Zmienić nazwisko.
- Ty zmieniłaś swoje nazwisko. - Tak.
- Twoje prawdziwe nazwisko to nie Ballard. - Wielu artystów zmienia nazwisko.
Lady Gaga to wcale nie Lady Gaga.
Tak. Lady Gaga. „Paparazzi”. Dobre.
Każdy fan Grace Ballard wie, że debiutowałaś w filmie Mokre lato.
Miałaś trzy linijki i użyłaś prawdziwego nazwiska,
czyli Grace Lokaj.
Lokaj en Français to Le Buttelierre.
Madeleine Le Buttelierre to twoja matka.
To jakiś żart. Nie było mnie w pokoju, gdy zabito Malcoma.
To zrobił to Tobey, ale z czyjąś pomocą.
Światła. To ty je wyłączyłaś.
Przekonałaś Tobeya, by zabił Malcolma, by podzielić się z nim kasą.
Po czym zabiłaś Tobeya, żeby zatrzymać sobie całość.
- Wtedy zaczęliśmy zadawać za dużo pytań. - Chciałaś się nas pozbyć.
Na swoje nieszczęście Siergiej stanął na linii strzału.
Potem uwiodłaś maharadżę,
żebyśmy pomyśleli, że byłaś z nim całą noc.
Zasadziłaś mi fasolę dla alibi? Zimna z ciebie laska.
Próbowałaś nas zabić w bibliotece.
A potem na rynku, ale trafiłaś w Suzi.
- Rozpoznaję teraz tę broń. - Tę ze strzałkami?
Oglądałem taki film, gdy upijałaś się na babskim wieczorze.
Jaki miał tytuł?
- Księżniczka Strzałka. - Boże. To wcale nie nazwa filmu.
Nie, on ma rację.
Zobaczcie wygaszacz ekranu.
- To ona! - Rety!
Potem zabiłaś Charlesa, bo wiedziałaś, że nie spocznie,
dopóki nie odkryje zabójcy Suzi.
Bo kochał Suzi, a nie ciebie!
Trzy motywy: pieniądze, miłość i zemsta.
Stałaś za morderstwem Malcolma Quince’a. Przyznaj się.
- To ty nas wrobiłaś. - Zabiłaś ich wszystkich, prawda?
Mój ojciec był potworem.
Przyznajesz się?
Tak, jestem córką Malcolma Quince’a i Madeleine Le Buttelierre.
Jedyną dziedziczką fortuny Quince’a.
A te morderstwa?
Wcale za tym nie stałam.
Ale nikogo milszego nie mogło to spotkać.
Macie jakieś inne dowody?
- Czego? - Dowody czego?
Że wszystkich zabiła?
Tak.
Nic z tym nie zrobisz? Nie wiemy o jakimś francuskim święcie?
Co ty robisz?
Słuchaj.
Może na Brooklynie robi się to inaczej.
Tu potrzebne są dowody, by kogoś aresztować.
Nie tak miało się to potoczyć.
Detektyw powinien wyjaśnić morderstwa, ale wyręczyliśmy go.
Zabójca powinien się złamać i przyznać.
Jeśli to koniec, chciałabym zacząć wydawać pieniądze.
Kapelusz. Zdejmij kapelusz.
Co?
Mówiłam, żebyś zdjęła kapelusz.
Nie.
Maharadża mi go kupił i całkiem go lubię.
Nick przywalił talerzem w głowę mordercy.
Został ślad, prawda?
I po co nakładałabyś kapelusz na świeżo ułożone włosy?
Skąd wiesz, że właśnie je ułożono?
Bo jest cholerną fryzjerką.
- Proszę zdjąć kapelusz, pani Lokaj. - Ani myślę.
Lokaj to zrobił. Zrobiła to Grace Lokaj. Mówiłem tak w samolocie.
Nie mogłeś odpuścić.
- Cofnijcie się! Wszyscy! - Jezu!
- Mój Boże. - Sukinsyn.
Chwila, nie.
Nikt się nie rusza, bo ją zastrzelę.
Opuścić broń.
Wezwijcie karetkę.
Mówiłaś, że ma kiepskiego cela.
Nie, gdy ratuję swoją kobietę.
Celowałem w stopę.
Już wszystko dobrze.
Dziękuję za próbę powstrzymania jej. Wykazałeś się odwagą.
De nada, señora.
On wykazał się odwagą, a ja to co?
- Co ty? Mówiłam, że byłeś odważny. - Wcale nie.
Wielokrotnie. „Nick, byłeś taki dzielny”.
„De nada, señora”.
„Halloween”.
Ja mam pytanko.
Ponoć widzieliście mnie z Grace w hotelu w Monte Carlo.
Słyszeliśmy was.
Nie podobało nam się to, ale...
- Wybacz. - Oby to były nowe spodnie.
Tak, ale prawda jest taka,
że siedziałem z Grace przy barze przez godzinę przed pójściem do pokoju.
Jak mogła zabić Siergieja, skoro była ze mną?
Nick.
Audrey.
Jak Juan Carlos zrozumiał mój angielski?
Stop!
Nie!
Nie zbliżajcie się!
Mówi po angielsku.
Od małego mówię po angielsku, debile. I w innych językach.
- Swoją drogą, twoja łacina jest do kitu. - Ale zrozumiałeś.
Nawet o tym nie myśl, pułkowniku, bo odstrzelę ci fiuta.
Ręce do góry! Już.
To ja jej kazałem namówić Tobeya do zabójstwa.
Aby zniszczyć tę chorą rodzinkę w imieniu mojego ojca.
Wsiadaj do auta.
Cofnąć się.
Ja być szybki.
Zobacz, ferrari!
- Co? - Testarossa!
Magnum! To ja, skarbie. Mam wąsy!
Obłęd. Spełnienie marzeń każdego.
- Jak to się otwiera? - Od spodu. Ciągnij.
Mój Boże.
Co do...
- Kpicie sobie? - No, przepraszam...
Jedź!
Ręce do góry! Do góry!
Mówię tylko, że silnik brzmi jak twoja siostra.
Irytujący, wysoki i głośny. Musisz zmienić biegi.
Tak!
Zobacz, jak sobie poradziłaś.
Hej!
- Tam jest. - Widzę go.
Très bien!
Świetnie wzięłaś zakręt. Chwali się.
Nie trać go z pola widzenia. Jedź dalej.
Koza!
Jasny gwint!
Czy ty wiesz, jak ślicznie wyglądasz?
Druga koza! Co jest?
- Nie lubisz kóz czy coś? - Kocham je.
Idioci.
O cholera.
Jedź, skarbie.
Dawaj!
- Ja pierniczę! - Boże!
- Trzeba go staranować. - Że co?
Uderz w tylni zderzak. Wtedy nim zakręci.
Nie mogę.
- Dasz radę. - To kierowca formuły jeden.
Szybciej!
Oto nasza przygoda.
Zrób to.
Dam radę. Kocham cię. To było słodkie.
Dobra, dajemy.
Nie!
Nie zakręciło nim.
Trzeba go zepchnąć.
- Dajemy. - Przywal mu!
Co?
Daj po hamulcach!
Masz pojęcie, jaka jesteś fajna?
- Szczęśliwej rocznicy, skarbie. - Tak.
Mój Boże.
Już dobrze.
- Wyciągnę kolesia z auta. - Zgarnij go.
Kocham cię.
- Kocham cię. - Boże.
Chodź. Mam cię.
Chodź.
Już dobrze.
Mam cię dość, glino. Trzeba było tu nie przyjeżdżać.
Trzeba było zostać w domu, żreć hot dogi,
czytać brukowce i oglądać papkę telewizyjną.
Słonko.
To był nasz autobus wycieczkowy.
Nie było toalet, internetu, teraz potrącasz ludzi.
- Tato, Brittany blokuje dostęp do okna. - Chcę zobaczyć trupa.
Siadać i milczeć! Zrobię zdjęcie.
Kocham cię. Musimy zapytać, jak dojrzewa szynka.
- Mam to gdzieś. - Chodź.
Interpol jest pani wdzięczny. Pani geniusz dorównuje pani urodzie.
- Jejku. Dziękuję. - Jest nieustraszona.
- I oficerze Spitz. - Słucham?
Chyba jednak niezły z pana śledczy.
- Dzięki niej. - To prawda.
Przekażę to pana przełożonym w Nowym Jorku.
Byłoby wspaniale.
Myślę, że to całe doświadczenie było cudowne.
- Niezwykłe. - Tak.
Poza tymi morderstwami było miodzio.
Liczę, że reszta podróży, którą wam zorganizowaliśmy,
pozwoli wam wypocząć.
- Bon voyage. - Dziękuję.
Był nam pan to winny, ale dziękujemy. Proszę wpaść do Nowego Jorku.
Wrobimy pana w potrójne morderstwo, porwanie czy coś.
Żartuje sobie.
- Dziękuję. - Miło było poznać.
- Udana rocznica, co? - Niesamowita.
- Całkiem fajna. - Tak.
A ty jaki mi sprawiłaś prezent?
Co?
Kartę podarunkową Amazon.
- Poważnie? - Nie. Nic ci nie kupiłam.