Inside Job (2010) OCR 23.976 fps runtime 01:48:38
วิกฤติเศรษฐกิจโลกปี 2008 ทำให้หลายสิบล้านคน
ต้องเสียเงินออม อาชีพและบ้านไป
นี่คือสาเหตุที่มันเกิดขึ้น
"ไอซ์แลนด์"
"ประชากร: 320,000 คน"
"ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ: หนึ่งหมื่นสามพันล้านดอลลาร์"
"หนี้สูญ: หนึ่งแสนล้านดอลลาร์"
ไอซ์แลนด์มีระบอบประชาธิปไตย ที่มั่นคง มีมาตรฐานการครองชีพสูง
จนกระทั่งเมื่อไม่นานนี้
อัตราคนว่างงาน หนี้ของรัฐบาลต่ำมาก
เรามีโครงสร้างพื้นฐาน ของสังคมใหม่ที่สมบูรณ์
พลังงานสะอาด การผลิตอาหาร
การทำประมงที่จัดการด้วยระบบโควต้า
การสาธารณสุขที่ดี การศึกษา อากาศที่สะอาด
"กิลฟี โซกา"
"อาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยไอซ์แลนด์"
มีอาชญากรรมไม่มาก
เป็นสถานที่ที่เหมาะจะให้ครอบครัวอยู่
เรามีสถานะเกือบเหมือนกับ ตอนจบของประวัติศาสตร์
"แอนดรี แม็กนาสัน นักเขียนบทและสร้างภาพยนตร์"
แต่เมื่อปี 2000 รัฐบาลไอซ์แลนด์เริ่ม นโยบายการผ่อนคลายกฎอย่างกว้างๆ
ที่ส่งผลตามมาอันหายนะ
อย่างแรกสำหรับสิ่งแวดล้อม ต่อด้วยเศรษฐกิจ
พวกเขาเริ่มโดยอนุญาตให้บริษัทข้ามชาติ อย่างเช่นอัลโคอา
สร้างโรงงานหลอมเหลว อลูมีเนียมขนาดยักษ์
ใช้ประโยชน์จากพลังความร้อนใต้พิภพ กับแหล่งพลังงานน้ำของไอซ์แลนด์
บริเวณที่สูงอันงดงามที่สุดหลายแห่ง
ซึ่งมีสีสันตระการตาที่สุด คือความร้อนใต้พิภพ
ฉะนั้นยังไงก็ต้องมีผลตามมา
ขณะเดียวกัน
รัฐบาลแปรรูปธนาคารใหญ่ที่สุด 3 แห่ง ของไอซ์แลนด์ให้เป็นองค์กรเอกชน
ผลที่ได้คือหนึ่ง ในการทดลองที่สมบูรณ์ที่สุด
ของการผ่อนคลายกฎระเบียบ ทางการเงินที่เคยทำมา
"กันยายน 2008"
พวกเราสุดทนแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
เรื่องการเงินเข้ามาครอบงำ และทำลายที่นี่ไปเลย
ในช่วง 5 ปี ธนาคารเล็กๆ 3 แห่งนี้
ซึ่งไม่เคยทำธุรกรรมนอกไอซ์แลนด์
ยืมเงิน 1แสน 2 หมื่นล้านดอลลาร์
ซึ่งมากกว่าขนาดเศรษฐกิจ ของไอซ์แลนด์ถึง 10 เท่า
นักการธนาคารโปรยเงินทองให้ตัวเอง
ให้กันและกันและให้เพื่อนๆ
มันเป็นภาวะฟองสบู่ครั้งยิ่งใหญ่
ราคาหุ้นพุ่งพรวด อันเกิดจากแฟคเตอร์ 9
ราคาบ้านสูงขึ้นเกินสองเท่า
เศรษฐกิจฟองสบู่ของไอซ์แลนด์ทำให้ เกิดคนอย่างญอนอาสแกร์ โยแฮนเนสสัน
เขายืมเงินหลายพันล้านจากธนาคาร เพื่อซื้อธุรกิจค้าปลีกสุดหรูในลอนดอน
และยังซื้อเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวลายทาง
เรือยอร์ชมูลค่า 40 ล้านดอลลาร์
และเพนท์เฮาส์ในแมนฮัตตัน
หนังสือพิมพ์มักลงพาดหัวว่า
มหาเศรษฐีคนนี้ซื้อบริษัทนี้
ในสหราชอาณาจักรหรือฟินแลนด์ หรือฝรั่งเศสหรือที่ไหนก็ตาม
แทนที่จะลงว่า
"มหาเศรษฐีคนนี้กู้เงิน หลายพันล้านดอลลาร์
เพื่อซื้อบริษัทนี้ และเขากู้มันจากธนาคารท้องถิ่นของคุณ"
ธนาคารหลายแห่งตั้งกองทุนตลาดเงิน
และแนะนำให้ผู้มีเงินฝาก ถอนเงินออกมา
และลงทุนในกองทุนตลาดเงิน
แผนหลอกลวงแบบแชร์ลูกโซ่ ต้องการทุกอย่างที่จะหาได้
สำนักงานบัญชีอเมริกันอย่างเคพีเอ็มจี
ตรวจสอบบัญชีธนาคารและ สถาบันการลงทุนหลายแห่งในไอซ์แลนด์
แต่ไม่พบอะไรผิดปกติ
และหน่วยงานจัดอันดับความน่าเชื่อถือ ของอเมริกันกล่าวว่าไอซ์แลนด์ยอดมาก
เดือนกุมภาพันธ์ 2007
"ไซกริเดอร์ เบเนกดิกซ์ด็อทเทียร์"
คณะกรรมการสืบสวนพิเศษ ของรัฐสภาไอซ์แลนด์
หน่วยงานจัดอันดับความน่าเชื่อถือ ยกระดับธนาคารขึ้นในระดับสูงสุด
มันไปกันใหญ่ถึงขนาดที่รัฐบาล เดินทางไปพร้อมนักการธนาคาร
เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์
เมื่อธนาคารหลายแห่งในไอซ์แลนด์ล้ม ตอนปลายปี 2008
อัตราคนว่างงาน เพิ่มขึ้นสามเท่าภายใน 6 เดือน
ไม่มีใครเลยในไอซ์แลนด์ ที่ไม่ได้รับผลกระทบ
หลายคนสูญเงินเก็บไป
ใช่ครับ มันเป็นอย่างนั้นเลย
ผู้มีอำนาจในรัฐบาล ที่ควรปกป้องประชาชน
"สำนักงานกำกับดูแลการเงิน"
ไม่ได้ทำอะไรเลย
เรามีทนายสองคนจาก สำนักงานกำกับดูแลการเงินไปที่ธนาคาร
เพื่อคุยถึงปัญหาบางอย่าง
เมื่อพวกเขาไปถึงธนาคาร
จะเห็นรถเอสยูวี 19 คันอยู่หน้าธนาคาร
เราเข้าไปในธนาคาร
และมีทนาย 19 คนนั่งอยู่ตรงหน้า
เตรียมตัวมาอย่างดี พร้อมจะสยบข้อโต้แย้งทุกอย่างของเรา
และถ้าเราทำได้ดีมากๆ พวกเขาจะชวนเราไปทำงานด้วย
1ใน 3 ของ เจ้าหน้าที่กำกับดูแลการเงินในไอซ์แลนด์
ไปทำงานให้ธนาคาร
แต่นี่คือปัญหาที่เกิดขึ้นทั่วโลก
ในนิวยอร์ก ก็มีปัญหาแบบนี้ ใช่มั้ยครับ
คุณคิดยังไงกับรายรับ ของวอลสตรีทในปัจจุบัน
มากเกินไป
"พอล ว็อคเคอร์ อดีตประธานคณะกรรมการธนาคาร"
ผมรู้มาว่ายากมากสำหรับไอเอ็มเอฟที่จะ
วิจารณ์สหรัฐอเมริกา
ผมคงไม่พูดแบบนั้น
"โดมินีค สเตราส์-คาห์น"
"ผู้อำนวยการฝ่ายจัดการ กองทุนการเงินระหว่างประเทศ"
เราเสียใจอย่างสุดซึ้ง ที่ฝ่าฝืนกฎหมายสหรัฐ
พวกเขาทึ่งกับจำนวนโคเคน ที่ชาววอลสตรีทเหล่านี้สามารถเสพย์
แล้วตื่นไปทำงานในวันต่อมาได้
ผมไม่รู้ว่า ตราสารอนุพันธ์ ประกันความเสี่ยงคืออะไร
ผมค่อนข้างหัวโบราณ
"จอร์จ โซรอส มหาเศรษฐี นักลงทุน ผู้ใจบุญ"
แลร์รี่ ซัมเมอร์ส เคยแสดงความเสียใจออกมามั้ย
ผมไม่ได้ยินคำสารภาพ
"บาร์นีย์ แฟรงค์ - ผู้อำนวยการ คณะกรรมการด้านการเงิน"
"สภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐ"
รัฐบาลแค่เขียนเช็ค
นั่นคือแผนเอ นั่นคือแผนบีและนั่นคือแผนซี
คุณจะสนับสนุนการใช้กฎหมายควบคุม ค่าตอบแทนสำหรับผู้บริหารหรือไม่
ไม่ครับ
"เดวิด แม็คคอร์มิค"
"เลขานุการรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง รัฐบาลบุช"
คุณพอใจกับระดับการชดเชย ในธุรกิจการเงินหรือไม่
ถ้าพวกเขาหามาได้อย่างถูกต้อง ผมพอใจครับ
- คุณว่าพวกเขาหามาได้อย่างถูกต้องมั้ย - ใช่ครับ
"สก็อต ทาลบอท"
"หัวหน้าล็อบบี้ยิสต์ ไฟแนนเชียล เซอร์วิส ราวด์เทเบิล"
คุณเลยช่วยคนพวกนี้ระเบิดโลกใช่มั้ย
จะพูดแบบนั้นก็ได้
พวกเขามีรายรับส่วนตัวมหาศาล จากความสูญเสียของส่วนรวม
"แอนดรูว์ เช็ง"
หัวหน้าที่ปรึกษาคณะกรรมการกำกับ ตรวจสอบภาคธนาคารแห่งประเทศจีน
เมื่อเราเริ่มคิดว่า สร้างบางอย่างขึ้นจากศูนย์ได้
มันยากมากที่จะห้ามใจ
"ลี เซียนลุง นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์"
ฉันเป็นห่วงหลายๆ คน ซึ่งอยากกลับไปใช้วิธีเก่าๆ
ที่พวกเขาเคยทำก่อนเกิดวิกฤติการณ์
"คริสทีน ลาการ์ด รัฐมนตรีคลัง ฝรั่งเศส"
"กลุ่มลอนดอนสต็อคเอ็กซ์แชนจ์"
ฉันได้รับอีเมล์นิรนามหลายฉบับ จากนักการธนาคารที่บอกว่า
"คุณอ้างคำพูดผมไม่ได้ แต่ผมเป็นห่วงจริงๆ"
"กิลเลียน เท็ทท์"
"บรรณาธิการบริหารในสหรัฐ ไฟแนนเชียลไทมส์"
คุณคิดว่าทำไมถึงไม่มี
การสืบสวนที่มีระบบมากกว่านี้
เพราะตอนนั้นเราจะเจอผู้กระทำผิด
"นูรีล รูบินี อาจารย์วิทยาลัยธุรกิจ เอ็นวายยู"
คุณคิดว่าวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย มีปัญหาผลประโยชน์ทับซ้อนรึเปล่า
ผมไม่คิดว่าเรามี
"เกล็นน์ ฮับบาร์ด"
"ที่ปรึกษาเศรษฐกิจ รัฐบาลบุช คณบดี วิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย"
"เอเลียต สปิตเซอร์"
"อดีตผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก อดีตอัยการสูงสุด นิวยอร์ก"
สำนักงานกำกับดูแลการเงิน ไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง
พวกเขามีอำนาจจะทำทุกคดีที่ผมทำ พวกเขาแค่ไม่อยากทำ
15 กันยายน 2008
เลห์แมนบราเทอร์ส หนึ่งในบริษัทวาณิชธนกิจน่าเชื่อถือที่สุด
และใหญ่ที่สุดประกาศว่าตนเองล้มละลาย
อีกบริษัทคือเมอริล ลินช์ ถูกบังคับให้ขายตัวเองในวันนั้น
วันนี้ตลาดการเงินโลกกำลังดิ่งลง หลังจากการพัฒนาอย่างรวดเร็ว
ในเดือนกันยายน 2008
การล้มละลายของเลห์แมนบราเทอร์ส บริษัทวาณิชธนกิจสหรัฐ
สำนักงานใหญ่เลห์แมนบราเทอร์ส
และการล่มสลายของบริษัทประกัน ใหญ่ที่สุดในโลกคือเอไอจี
ก่อให้เกิดวิกฤติการณ์ทั่วโลก
ความกลัวครอบงำตลาดในชั่วข้ามคืน
หุ้นร่วงดิ่งลงเหว
ลดลงมากที่สุดในประวัติศาสตร์
ราคาหุ้นยังตกลงเรื่อยๆ
ซึ่งเป็นผลต่อเนื่อง จากการล่มสลายของเลห์แมน
เราต้องการเงินคืนเต็มจำนวน ไม่มีการประนีประนอม
ผลลัพธ์คือเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลก
ซึ่งทำให้โลกสูญเงินไป สิบล้านล้านดอลลาร์
ทำให้คน 30 ล้านคนตกงาน
และเพิ่มหนี้ประเทศของสหรัฐเป็น 2 เท่า
"นูรีล รูบินี่ นักเศรษฐศาสตร์อาวุโส"
"ที่ปรึกษาสภาเศรษฐกิจปี 98-00 อาจารย์วิทยาลัยธุรกิจ เอ็นวายยู"
ด้วยการทำลายหลักทรัพย์ และมูลค่าบ้าน
การทำลายรายรับ ทำลายอาชีพ
คน 50 ล้านคนทั่วโลกอาจตกอยู่ ใต้ระดับขีดความยากจนอีกในที่สุด
นี่เป็นวิกฤตการณ์ที่ราคาแพงมากๆ
วิกฤติการณ์นี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ
มันเกิดจากอุตสาหกรรมที่เกินควบคุม
ตั้งแต่ยุค 1980
การเฟื่องฟูของ ภาคเศรษฐกิจการเงินสหรัฐนำไปสู่
วิกฤติการเงินที่รุนแรงขึ้นอีกหลายครั้ง
แต่ละครั้งสร้างความเสียหายมากขึ้น
ขณะที่อุตสาหกรรมทำเงินมากขึ้นทุกที
"ส่วนที่ 1เรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร"
หลังเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่
เศรษฐกิจสหรัฐเติบโตมา 40 ปี
โดยไม่เคยมีวิกฤติธุรกิจเลย
อุตสาหกรรมการเงิน ได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวด
ธนาคารธรรมดาส่วนใหญ่ เป็นธุรกิจในท้องถิ่น
ซึ่งถูกห้ามไม่ให้พิจารณา
ด้วยเงินฝากของผู้ถือบัญชี
บริษัทวาณิชธนกิจหลายแห่ง ซึ่งจัดการซื้อขายหุ้นและพันธบัตร
เป็นห้างหุ้นส่วนเอกชนเล็กๆ
ในต้นแบบดั้งเดิมของ ห้างหุ้นส่วนจำกัดวาณิชธนกิจ
หุ้นส่วนจะลงเงิน
"แซมูเอล เฮยส์"
"ศาสตราจารย์กิตติคุณวิชาวาณิชธนกิจ วิทยาลัยธุรกิจฮาร์วาร์ด"
และพวกเขา จับตามองเงินก้อนนั้นอย่างระวัง
พวกเขาอยากอยู่อย่างสบาย
แต่ไม่อยากพนันด้วยไร่หรืออะไรทั้งนั้น
พอล ว็อล์คเคอร์ เคยทำงานในกรมธนารักษ์
และเคยเป็นประธานคณะ กรรมการธนาคารตั้งแต่ปี 1979 ถึง 1987
ก่อนไปร่วมงานกับรัฐบาล
เขาเป็นนักเศรษฐศาสตร์การเงิน ที่ธนาคารเชสแมนฮัตตัน
"พอล ว็อล์คเคอร์"
"ประธานคณะกรรมการธนาคาร (1979-1987)"
ตอนผมออกจากเชส เพื่อไปอยู่กรมธนารักษ์เมื่อปี 1969...
รายรับของผมอยู่ประมาณ ปีละ 45,000 ดอลลาร์
45,000 ดอลลาร์ต่อปี
มอร์แกน สแตนลี่ย์ในปี 1972
มีบุคลากรประมาณ 110 คน
สำนักงาน 1แห่ง และเงินทุน 12 ล้านดอลลาร์
ตอนนี้มอร์แกน สแตนลี่ย์ มีพนักงาน 50,000 คน
และมีทุนหลายพันล้าน
มีสำนักงานอยู่ทั่วโลก
ในยุค 1980 อุตสาหกรรมการเงินระเบิดตูม
บริษัทวาณิชธนกิจ กลายเป็นเป็นองค์กรเอกชน
ทำให้พวกเขา มีเงินจำนวนมากจากผู้ถือหุ้น
"ห้างหุ้นส่วนจำกัด"ล้าสมัย"ไปแล้ว"
ผู้คนที่วอลสตรีทเริ่มร่ำรวยขึ้น
"ค่าตอบแทนพนักงาน ธนาคาร -กิจการอื่นๆ"
ผมมีเพื่อนที่เป็นนักค้าหุ้น
"ชาร์ลส มอริส"
"ผู้เขียนหนังสือ เดอะ ทู ทริลเลียน ดอลลาร์ เมลท์ดาวน์"
ที่เมอริล ลินช์ในยุค 1970
เขาเป็นนายตรวจตั๋วรถไฟตอนกลางคืน
เพราะมีลูก 3 คนและเลี้ยงดูลูกๆ ไม่ไหว
ด้วยรายได้ของนักค้าหุ้น
ปี 1986 เขาทำเงินได้หลายล้านดอลลาร์
และคิดว่าเป็นเพราะตัวเขาฉลาด
สิ่งสำคัญที่สุดของประเทศเรา
คือต้องฟื้นฟูความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ
ปี 1981ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน มอบตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง
ให้ประธานบริหารวาณิชธนกิจ เมอริล ลินช์ โดนัลด์ เรแกน
วอลสตรีทและประธานาธิบดี ต่างเห็นพ้องต้องกัน
"โดนัลด์ เรแกน รัฐมนตรีกระทรวงการคลัง (1981-1985)"
ผมได้คุยกับผู้นำวอลสตรีท
พวกเขาบอกว่า "เราสนับสนุนประธานาธิบดี 100%"
รัฐบาลเรแกน
ได้รับการสนับสนุนจากนักเศรษฐศาสตร์ และล็อบบี้ยิสต์ด้านการเงิน
เริ่มช่วง 30 ของ การผ่อนคลายกฎระเบียบทางการเงิน
ปี 1982 ในรัฐบาลเรแกน
การผ่อนคลายกฎระเบียบของ บริษัทรับฝากและกู้เงิน
ทำให้พวกเขาลงทุนแบบเสี่ยงๆ ด้วยเงินของผู้ฝากเงินได้
แต่ปลายทศวรรษนั้น
บริษัทรับฝากและกู้เงิน หลายร้อยแห่งล้มละลาย
วิกฤติครั้งนี้ทำให้ผู้เสียภาษี สูญเงินถึง 124 แสนล้านดอลลาร์
และทำให้คนมากมายสูญเสียเงินเก็บ
มันอาจเป็นการปล้นธนาคาร ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเรา
ผู้บริหารหลายพันคนติดคุก ข้อหาปล้นบริษัทตัวเอง
หนึ่งในคดีร้ายแรงที่สุดคือชารลส์ คีทติ้ง
คุณคีทติ้ง มีอะไรจะพูดมั้ย
ปี 1985 เมื่อสำนักงานกำกับดูแล การเงินของรัฐเริ่มสอบสวนเขา
คีทติ้งจ้างนักเศรษฐศาสตร์ ชื่ออลัน กรีนสแปน
ในจดหมายถึงสำนักงาน กำกับดูแลการเงินฉบับนี้
กรีนสแปนยกย่องแผนทางธุรกิจที่ดี และความเชี่ยวชาญของคีทติ้ง
บอกว่าเขาไม่เห็นความเสี่ยงในการ ยอมให้คีทติ้งใช้เงินของลูกค้าลงทุน
ไม่มีความเสี่ยงที่มองเห็นล่วงหน้า
มีรายงานว่าคีทติ้ง จ่ายให้กรีนสแปน 40,000 ดอลลาร์
คีทติ้งเข้าคุกหลังจากนั้นไม่นาน
และสำหรับอลัน กรีนสแปน
เรแกนแต่งตั้งเขาเป็น ประธานธนาคารกลางแห่งอเมริกา
ธนาคารกลางสหรัฐ
กรีนสแปนได้รับการแต่งตั้งอีกครั้ง
โดยประธานาธิบดีคลินตัน และจอร์ช ดับเบิลยู. บุช
ในช่วงของรัฐบาลคลินตัน
การผ่อนคลายกฎระเบียบดำเนินต่อไป ใต้อำนาจของกรีนสแปน
และรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง โรเบิร์ท รูบิ้น
อดีตประธานบริหาร วาณิชธนกิจโกลด์แมน แซ็คส์
กับแลร์รี่ ซัมเมอร์ส อาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ฮาร์วาร์ด
ในภาคเศรษฐกิจการเงิน วอลสตรีททรงอำนาจ
มีการล็อบบี้ เงินมากมาย
ควบคุมระบบการเมืองทีละขั้น
ทั้งฝ่ายเดโมแคร็ตและรีพับลิกัน
ปลายยุค 1990 ภาคเศรษฐกิจการเงินได้รวมตัวกัน
เป็นบริษัทขนาดยักษ์ 2-3 แห่ง แต่ละแห่งใหญ่โตมาก
จนความล้มเหลวของพวกเขา อาจส่งผลร้ายต่อทั้งระบบ
และรัฐบาลคลินตัน ช่วยให้พวกเขาเติบโตขึ้นไปอีก
ปี 1998 ซิตี้คอร์ปกับเทรเวลเลอร์ส ควบรวมกิจการกัน
เป็นซิตี้กรุ๊ป
บริษัทให้บริการทางการเงิน ใหญ่ที่สุดในโลก
การควบรวมกิจการนี้ ละเมิด กฎหมายกลาส-สตีกัล
กฎหมายที่ออก หลังจากเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่
ทำให้ธนาคารยุ่งเกี่ยวกับ เงินฝากของผู้บริโภคไม่ได้
ตั้งแต่การมีส่วนร่วมใน กิจกรรมการลงทุนวาณิชธนกิจเสี่ยงๆ
มันผิดกฎหมายที่รวมกับเทรเวลเลอรส์
"โรเบิร์ท กไนซ์ดา อดีตผู้อำนวยการสถาบันกรีนไลนิ่ง"
กรีนสแปนไม่พูดอะไรเลย
ธนาคารกลางสหรัฐ ยกเว้นให้พวกเขาถึง 1ปี
แล้วจึงให้ผ่านกฎหมายนั้นออกมา
ปี 1999 เพื่อสนับสนุนซัมเมอร์สกับรูบิ้น
สภาคองเกรสให้ผ่าน กฎหมายแกรมม์-ลีช-บลีลี่ย์
หรือที่บางคนเรียกว่า กฎหมายช่วยเหลือซิตี้กรุ๊ป
มันลบล้างกฎหมายกลาส-สตีกัล
และเปิดทางโล่งให้กับ การควบรวมกิจการในอนาคต
หลังจากนั้นโรเบิร์ท รูบิ้นทำเงินได้ 126 ล้านดอลลาร์ฐานะประธานซิตี้กรุ๊ป
"เขาไม่ยอมให้เราสัมภาษณ์"
ทำไมเราถึงมีธนาคารใหญ่ๆ
เพราะธนาคารชอบอำนาจแบบผูกขาด อำนาจในการล็อบบี้
"วิลเล็ม บิวอิเทอร์ หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ ซิตี้กรุ๊ป"
เพราะธนาคารรู้ว่าเมื่อพวกเขาใหญ่เกินไป
พวกเขาก็จะรอดตัว
ตลาดหุ้นไม่เสถียรอยู่แล้วเป็นปกติวิสัย
"จอร์จ โซรอส ประธาน โซรอสฟันด์เมเนจเมนท์"
หรืออย่างน้อยมีศักยภาพที่จะไม่เสถียร
คำเปรียบเทียบที่เหมาะสมคือ เรือบรรทุกน้ำมัน
มันใหญ่มาก
ฉะนั้นเราต้องแบ่งเนื้อที่ออกเป็นส่วนๆ
เพื่อไม่ให้น้ำมันกระฉอกไปมา
จนเรือพลิกคว่ำ
การออกแบบเรือต้องคำนึงถึงเรื่องนี้
และหลังจากช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ
กฎข้อบังคับได้แนะนำให้ใช้ ตู้ที่กันน้ำได้ดีมากๆ
และการผ่อนคลายกฎระเบียบนำไปสู่ จุดสิ้นสุดของการแบ่งเป็นส่วนๆนี้
วิกฤติต่อมาเกิดขึ้นปลายยุค 90
"วอลสตรีท"
ธนาคารวาณิชธนกิจเร่งให้เกิด ภาวะฟองสบู่ครั้งใหญ่ในหุ้นอินเตอร์เน็ต
ซึ่งตามมาด้วยการล้มเหลวในปี 2001
ที่ทำให้เกิดการขาดทุนจาก ส่วนต่างของราคาถึง 5 ล้านล้านดอลลาร์
คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ และตลาดหลักทรัพย์ หน่วยงานของรัฐ
ที่ถูกสร้างขึ้นระหว่างช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ เพื่อควบคุมวาณิชธนกิจ
ไม่ทำอะไรเลย
"เอเลียต สปิตเซอร์ อัยการสูงสุด นิวยอร์ก"
เมื่อไม่มีการลงมือ ที่มีความหมายของภาครัฐ
และเพราะความล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด ของการกำกับดูแลตนเอง
จึงกลายเป็นสิ่งจำเป็น ที่คนอื่นๆต้องก้าวเข้ามา
และนำการป้องกันที่จำเป็นมาใช้
การสอบสวนของเอเลียต สปิตเซอร์ เปิดเผยว่าธนาคารวาณิชธนกิจหลายแห่ง
"ราคาหุ้นอินโฟสเปซ"
ส่งเสริมบริษัทอินเตอร์เน็ต ที่พวกเขารู้ว่าจะล้มเหลว
นักวิเคราะห์ได้รับค่าจ้าง จากจำนวนธุรกิจที่พวกเขานำเข้ามา
สิ่งที่พวกเขาพูดในที่สาธารณะ ต่างจากสิ่งที่พูดเป็นการส่วนตัวมาก
อินโฟสเปซ แม้จะมีเรทติ้งสูงที่สุด
ก็ถูกนักวิเคราะห์ตราหน้าว่า เป็น "เศษขยะ"
เอ็กไซต์ที่เรทติ้งสูงเช่นกัน ก็ถูกเรียกว่า "เศษขยะแบบเดียวกัน"
การป้องกันที่ ธนาคารวาณิชธนกิจหลายๆแห่งมีให้
"เอเลียต สปิตเซอร์ ผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก(2007-2008)"
"อัยการสูงสุด รัฐนิวยอร์ก (1999-2007)"
ไม่ใช่ "คุณทำผิด"
แต่เป็น "ใครๆก็ทำกัน" ทุกคนรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีใครควรยึดถือ การวิเคราะห์พวกนี้อยู่แล้ว"
เดือนธันวาคม 2002
ธนาคารวาณิชธนกิจ 10 แห่ง กรณีนี้มียอดรวมหนึ่งพันสี่ล้านดอลลาร์
และสัญญาว่าจะเปลี่ยนวิธี
สก็อต ทาลบอทเป็นหัวหน้าล็อบบี้ยิสต์ ของไฟแนนเชียล เซอร์วิส ราวด์เทเบิล
หนึ่งในกลุ่ม ทรงอิทธิพลที่สุดของวอชิงตัน
ซึ่งเป็นตัวแทนบริษัทการเงิน ใหญ่ที่สุดเกือบทุกแห่ง
คุณสบายใจมั้ย ที่บริษัทสมาชิกหลายแห่งของคุณ
มีส่วนร่วมในอาชญากรรมครั้งใหญ่
- คุณต้องเจาะจงหน่อย - ตกลง
และอย่างแรกเลย อาชญากรรม ไม่ควรเป็นที่ยอมรับ จบแค่นั้น
"บริษัทในวอลสตรีทพร้อมจะจ่าย 1พันล้านดอลลาร์เป็นค่าปรับ"
ตั้งแต่เริ่มมีการผ่อนคลายกฎระเบียบ บริษัทการเงินใหญ่ที่สุดในโลก
ถูกจับได้ว่าฟอกเงิน ฉ้อโกงลูกค้า
และตกแต่งบัญชีซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เจพี มอร์แกน ติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐบาล"
"เจพี มอร์แกนไกล่เกลี่ย คดีสินบนอลาบาม่า"
"ธนาคารริกส์"
"ฟอกเงินให้ชิเลียน ดิกเตเตอร์ ออกัสโต พิโนเช็ท"
"เครดิตสวิสฟอกเงินให้อิหร่าน"
เครดิตสวิสช่วยหาเงิน ให้โครงการนิวเคลียร์ของอิหร่าน
และให้องค์กรอุตสาหกรรมอวกาศ
ซึ่งสร้างจรวดขีปนาวุธ
ทุกๆข้อมูลที่บ่งชี้ว่า มันเป็นของอิหร่านจะถูกลบทิ้ง
ธนาคารถูกปรับ 536 ล้านดอลลาร์
ซิตี้แบงค์ช่วยฟอกเงินขายยาเสพย์ติด 100 ล้านดอลลาร์ให้เม็กซิโก
คุณให้ความเห็นว่าเธอควร
"กำจัดเอกสารทุกชิ้น ที่เกี่ยวข้องกับบัญชีนี้" ใช่มั้ย
ผมแค่พูดเล่นๆ
"อัลเบิร์ท ไมซาน รองประธานซิตี้แบงค์ ไพรเวท แบงค์"
ผมไม่ได้หมายความจริงจัง
"เฟร็ดดี้ แม็ค ฉ้อโกงบัญชี จ่ายค่าปรับ 125 ล้านดอลลาร์"
"แฟนนี เมย์ ฉ้อโกงบัญชี จ่ายค่าปรับ 400 ล้านดอลลาร์"
ระหว่างปี 1998 ถึง 2003
แฟนนี่ เมย์แจ้งรายได้เกินจริง ไปมากกว่า 1หมื่นล้านดอลลาร์
มาตรฐานบัญชีเหล่านี้ซับซ้อน
และต้องใช้การตัดสินใจ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญมักไม่เห็นด้วย
แฟรงคลิน เรนส์ประธานบริหารซึ่งเคย เป็นผู้อำนวยการงบประมาณของคลินตั้น
ได้รับโบนัสกว่า 52 ล้านดอลลาร์
เมื่อยูบีเอสถูกจับได้ว่าช่วย ชาวอเมริกันที่ร่ำรวยหลบเลี่ยงภาษี
พวกเขาปฏิเสธไม่ยอมร่วมมือกับรัฐบาล
คุณยินดีจะแจ้งรายชื่อมั้ย
- ถ้ามีสนธิสัญญากรอบการทำงาน - ไม่มีสนธิสัญญากรอบการทำงาน
คุณตกลงยอมมีส่วนร่วมในการฉ้อโกง
"คาดว่าเอ.ไอ.จี.เสนอเงิน 1.6 พันล้าน ไกล่เกลี่ยกับสำนักงานกำกับดูแลการเงิน"
"ธนาคารต่างๆ ช่วยเอ็นรอน หลอกลวงอย่างไร"
"ช่วยเอ็นรอนปิดบังการฉ้อโกง"
"ซิตี้แบงค์ -เจพี มอร์แกน เมอริล ลินช์"
"ถูกปรับ 385 ล้านดอลลาร์"
แต่ขณะที่บริษัทต่างๆ ต้องจ่ายค่าปรับที่ไม่ได้คาดคิด
สถาบันการลงทุน ไม่ต้องยอมรับความผิดใดๆ
เมื่อต้องทำงานกับสินค้าและลูกค้า มากมายแบบนี้ ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้
อุตสาหกรรมบริการการเงิน ดูจะมีระดับการก่ออาชญากรรม
ที่มีลักษณะเฉพาะ
เมื่อไหร่คือครั้งล่าสุดที่ซิสโค่
หรืออินเทล หรือกูเกิล หรือแอปเปิล หรือไอบีเอ็ม...
ผมเห็นด้วยกับคุณว่าบริษัทไฮเท็ค และบริษัทบริการการเงิน
- แล้วทำไม... - ธุรกิจไฮเท็คเป็นธุรกิจสร้างสรรค์
ซึ่งมีคุณค่าของผลประกอบการ
และรายได้มาจาก การสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ
"โกลด์แมน แซ็คส์"
ต้นยุค 1990
การผ่อนคลายกฎระเบียบ และเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า
นำไปสู่ความนิยมอย่างล้นหลามต่อ ผลิตภัณฑ์การเงินที่เรียกว่าอนุพันธ์
นักเศรษฐศาสตร์และนักการธนาคาร อ้างว่าพวกเขาทำให้ตลาดปลอดภัยขึ้น
แต่พวกเขากลับทำให้มันไม่เสถียรแทน
ตั้งแต่จุดจบของสงครามเย็น
อดีตนักฟิสิกส์ และนักคณิตศาสตร์หลายคน
ตัดสินใจใช้ทักษะของพวกเขา
ไม่ใช่กับเทคโนโลยีสงครามเย็น
แต่ใช้กับตลาดการเงิน
และร่วมกับนักวาณิชธนกิจ
- สร้างอาวุธอีกแบบหนึ่งขึ้นมา - ใช่ครับ
อย่างที่วอเรน บัฟเฟ็ตกล่าว เป็นอาวุธที่ทำลายล้างมวลชน
สำนักงานกำกับดูแลการเงิน นักการเมือง นักธุรกิจ
"แอนดรูว์ โล"
"อาจารย์และผู้อำนวยการ เอ็มไอที แล็บฟอร์ ไฟแนนเชียล เอนจิเนียริ่ง"
ไม่ได้ถือว่าอันตรายจาก นวัตกรรมเป็นเรื่องจริงจัง
ต่อเสถียรภาพของระบบการเงิน
โดยใช้อนุพันธ์
นักการธนาคาร สามารถพนันกับอะไรก็ได้
พวกเขาสามารถพนันกับ การขึ้นลงของราคาน้ำมัน
การล้มละลายของบริษัทใดบริษัทหนึ่ง แม้แต่ดินฟ้าอากาศ
ปลายยุค 1990
อนุพันธ์เป็นตลาด มูลค่า 50 ล้านล้านดอลลาร์ที่ไร้ระเบียบ
ปี 1998 บางคนพยายามสร้างระเบียบให้มัน
บรุคสลี่ย์ บอร์นเรียนจบเป็นอันดับ 1 ของชั้นปีที่วิทยาลัยกฎหมายสแตนฟอร์ด
และเป็นผู้หญิงคนแรก ที่ แก้ไขกฎหมายฉบับสำคัญๆ
หลังควบคุมการขายตราสารอนุพันธ์ ที่อาร์โนลด์แอนด์พอร์เทอร์
บอร์นได้รับการแต่งตั้งจากคลินตั้น
ให้เป็นประธานคณะกรรมการควบคุม การซื้อขายสินค้าล่วงหน้า
ซึ่งดูแลตลาดตราสารอนุพันธ์
บรุคสลี่ย์ บอร์นถามว่า ผมจะไปทำงานกับเธอมั้ย
"ไมเคิล กรีนเบอร์เกอร์ อดีตผู้ช่วยผู้อำนวยการ (1997-2000)"
"คณะกรรมการควบคุม การซื้อขายสินค้าล่วงหน้า"
เราตัดสินใจว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ อาจทำลายตลาดได้เลย
เดือนมิถุนายน 1998 ซีเอฟทีซี ยื่นข้อเสนอเพื่อควบคุมอนุพันธ์
กระทรวงการคลังของคลินตัน ตอบสนองในทันที
ผมบังเอิญไปสำนักงานของบรูคส์ลีย์
เธอเพิ่งจะวางหูโทรศัพท์
และหน้าเธอซีดเผือดลงทันที
เธอมองผมและบอกว่า "แลร์รี่ ซัมเมอร์สโทรมา"
นักการธนาคาร 13 คนอยู่ที่สำนักงานเขา
เขาบอกแบบข่มขู่มาก
เหมือนสั่งให้เธอหยุด
ตอนนี้ธนาคารหวังพึ่งรายได้ จากกิจกรรมเหล่านี้
"สัตยจิต ดาส ที่ปรึกษาตราสารอนุพันธ์"
ผู้เขียน นักค้าหุ้น กันส์แอนด์มันนี
และนั่นนำไปสู่การต่อสู้ครั้งใหญ่ เพื่อป้องกันสิ่งนี้ไม่ให้ถูกควบคุม
ไม่นานนักหลังจากซัมเนอร์สโทรมา
กรีนสแปน รูบิ้น และอาเธอร์ ลีวิทท์ ประธานเอสอีซี
ออกแถลงการณ์ร่วมประนามบอร์น
และแนะนำการออกกฎหมาย เพื่อรักษาอนุพันธ์ไม่ให้ถูกควบคุม
เราตั้งคำถามอย่างจริงจังกับขอบเขต อำนาจของซีเอฟทีซีในเรื่องนี้
การดำเนินงานตราสารอนุพันธ์
ซึ่งมืออาชีพเจรจากันเป็นส่วนตัว ไม่จำเป็นแล้ว
24 กรกฎาคม 1998
โชคร้ายที่เธอปฏิเสธ แรกสุดกับรัฐบาลคลินตั้น
และต่อด้วยกับคองเกรส
เมื่อปี 2000 วุฒิสมาชิกฟิล แกรมม์ มีบทบาทสำคัญในการผ่านกฎหมาย
ซึ่งยกเว้นตราสารอนุพันธ์ ไม่ให้ถูกควบคุม
นี่คือตลาดที่ไม่เป็นเอกภาพ ลดภาระเรื่องการควบคุมลงไป
"วุฒิสมาชิกฟิล แกรมม์(อาร์-ทีเอ็กซ์) ประธานซีเนท แบงกิ้ง คอมมิทที"
ผมเชื่อว่าเราต้องทำมัน
"หลังออกไป วุฒิสมาชิกฟิล แกรมม์ ได้เป็นรองประธานของยูบีเอส"
"ตั้งแต่ปี 1993 เว็นดี้ ภรรยาเขา เป็นคณะกรรมการบริหารของเอ็นรอน"
เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่า
"แลร์รี่ ซัมเมอร์ส รัฐมนตรีกระทรวงการคลัง (1999-2001)"
จะเป็นไปได้ที่ปีนี้เราจะผ่าน
การออกกฎหมายในวิธีที่เหมาะสม
เพื่อสร้างความมั่นใจทางกฎหมาย สำหรับตราสารอนุพันธ์โอซีที.
"หลังจากนั้นแลร์รี่ ซัมเมอร์สทำเงินได้ 20 ล้านดอลลาร์ในฐานะที่ปรึกษา"
"กองทุนเพื่อการเก็งกำไร ที่ขึ้นอยู่กับตราสารอนุพันธ์"
ผมอยากเกี่ยวโยงตัวเอง
"อลัน กรีนสแปน ประธานบอร์ดธนาคารกลางสหรัฐ"
เข้ากับข้อคิดเห็นของรัฐมนตรีซัมเมอร์ส
เดือนธันวาคม 2000 รัฐสภาให้ผ่านกฎหมาย
ตราสารฟิวเจอร์ส ด้านสินค้าโภคภัณฑ์ที่มีความทันสมัย
มันเขียนด้วยความช่วยเหลือ จากล็อบบี้ยีสต์อุตสาหกรรมการเงิน
มันยับยั้งการควบคุมตราสารอนุพันธ์
"กฎหมาย"
หลังจากนั้น มันคือการแข่งขัน
"แฟรงค์ พาร์ทนอย"
"อาจารย์วิชากฎหมายและการเงิน มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก"
การใช้ตราสารอนุพันธ์ และนวัตกรรมทางการเงิน
เป็นที่นิยมล้นหลามหลังปี 2000
- ขอพระเจ้าทรงโปรด - ขอพระเจ้าทรงโปรด
"20 มกราคม 2001"
เมื่อจอร์ช ดับเบิลยู. บุช เข้ารับตำแหน่งเมื่อปี 2001
ภาคเศรษฐกิจการเงินสหรัฐ ได้ผลกำไรมากขึ้นอย่างมหาศาล
เข้มข้นและทรงอิทธิพลมากกว่าแต่ก่อน
ผู้ที่กุมอำนาจอุตสาหกรรมนี้ คือธนาคารวาณิชธนกิจ 5 แห่ง
เครือบริษัทการเงิน 2 แห่ง
บริษัทประกันความปลอดภัย 3 แห่ง
และบริษัทจัดเรทติ้ง 3 แห่ง
สิ่งที่เชื่อมเข้าด้วยกันคือห่วงโซ่อาหาร
การแปลงธุรกรรมสินทรัพย์ เป็นหลักทรัพย์
ระบบใหม่ที่เชื่อมโยงการกู้เงิน หลายล้านล้านดอลลาร์
และการกู้เงินแบบอื่นๆ เข้ากับนักลงทุนทั่วโลก
30 ปีก่อน ถ้าคุณไปขอกู้เงินซื้อบ้าน
คนที่ให้คุณกู้เงินคาดหวังว่า คุณจะจ่ายคืนให้เขา
คุณได้เงินกู้จากผู้ให้กู้ ที่อยากได้รับเงินคืน
เราพัฒนาธุรกรรมการแปลงสินทรัพย์ เป็นหลักทรัพย์ที่คนซึ่งขอกู้เงิน
ไม่ต้องเสี่ยงหากจ่ายเงินคืนไม่ได้
ในระบบเดิมเมื่อเจ้าของบ้าน ชำระเงินกู้จำนองทุกเดือน
เงินจะถูกส่งไปยังผู้ให้กู้ในท้องถิ่น
เนื่องจากการจำนองใช้เวลาหลายสิบปี เพื่อชำระเงินคืน ผู้ให้กู้จึงระมัดระวัง
"การชำระเงินจำนอง ผู้ซื้อบ้าน-ผู้ให้ยืมเงิน"
ในระบบใหม่ ผู้ให้กู้ ขายการจำนองให้ธนาคารวาณิชธนกิจ
"ธนาคารวาณิชธนกิจ -นักลงทุน"
ธนาคารรวมสินเชื่อ และการกู้ยืมเงินหลายพันราย
รวมถึงเงินกู้ซื้อรถ เงินกู้เพื่อการศึกษา และหนี้บัตรเครดิต
เพื่อสร้างตราสารอนุพันธ์ที่ซับซ้อน เรียกว่าตราสารที่มีหนี้เป็นหลักประกัน
หรือซีดีโอ
แล้ววาณิชธนกิจก็ขายซีดีโอให้กับผู้ลงทุน
ตอนนี้เมื่อเจ้าของบ้านจ่ายเงินกู้จำนอง
เงินจะถูกส่งไปยังนักลงทุนทั่วโลก
วาณิชธนกิจจ่ายเงินให้บริษัทจัดเรทติ้ง
เพื่อประเมินซีดีโอ
และหลายๆบริษัทได้รับเกรดทริปเปิ้ลเอ
ซึ่งเป็นเกรดการลงทุนสูงที่สุด
นี่ทำให้ซีดีโอได้รับความนิยมมาก กับกองทุนเกษียณอายุ
ซึ่งจะซื้อได้เพียงแต่ หลักทรัพย์ที่เรทติ้งสูงๆ
"การปรับเงินกู้จำนอง"
ระบบนี้คือระเบิดเวลาที่กำลังเดินไป
ผู้ให้กู้เงินไม่สนอีกต่อไปว่า ผู้กู้จะใช้เงินคืนได้หรือไม่
พวกเราจึงเริ่มออกเงินกู้เสี่ยงๆ
วาณิชธนกิจก็ไม่สนใจเช่นกัน
ยิ่งพวกเขาขายซีดีโอได้มาก ผลกำไรก็ยิ่งมากขึ้น
และบริษัทเรทติ้ง ซึ่งรับเงินจากวาณิชธนกิจ
ไม่มีความน่าเชื่อถือ หากเรทติ้งซีดีโอ ของพวกเขาไม่ได้รับเรทติ้งที่ดี
ยึดอสังหาริมทรัพย์
คุณจะไม่ตกอยู่ในอันตราย ไม่มีกฎข้อบังคับจำกัด
เลยเปิดโอกาสให้ปั๊มเงินกู้ออกมาเรื่อยๆ
"เงินกู้จำนอง (ในพันล้าน)"
ระหว่างปี 2000-2003
ตัวเลขเงินกู้จำนองที่ปล่อยในแต่ละปี เพิ่มขึ้นเป็น 4 เท่า
ทุกคนในห่วงโซ่อาหาร ของการเปลี่ยนทรัพย์สินเป็นหลักทรัพย์
ตั้งแต่ต้นจนจบ
ไม่สนคุณภาพของเงินกู้จำนอง
สนแต่การทำจำนวนให้ได้มากที่สุด
และได้รับค่าธรรมเนียม
ต้นปี 2000
มีการเพิ่มขึ้นอย่างมากของเงินกู้ที่มี ความเสี่ยงมากที่สุดเรียกว่าซับไพรม์
เมื่อเงินกู้ซับไพรม์ถูกนำมารวมกัน และก่อให้เกิดซีดีโอ
หลายๆบริษัทยังได้รับเรทติ้งทริปเปิ้ลเอ
ตอนนี้คงเป็นไปได้ ที่จะสร้างสินค้าตราสารอนุพันธ์...
ที่ไม่มีความเสี่ยงเหล่านี้
ซึ่งสามารถลดหย่อนภาษีได้เท่าเทียมกัน
ซึ่งมีขีดจำกัดความเสี่ยง ซึ่งตั้งเป้าไว้สูงและอื่นๆอีกมากมาย
- พวกเขาไม่ทำแบบนั้นใช่มั้ย - ไม่ทำ
เมื่อย้อนคิดไปแล้ว พวกเขาน่าจะทำ
คนเหล่านี้รู้มั้ยว่า พวกเขากำลังทำสิ่งที่อันตราย
ผมว่าพวกเขารู้นะ
"วาณิชธนกิจ ชอบเงินกู้ซับไพรม์มากกว่า"
"เพราะมีอัตราผลกำไรมากกว่า"
"สิ่งนี้นำไปสู่การปล่อยสินเชื่อ อย่างเอารัดเอาเปรียบเพิ่มขึ้น"
"ผู้ยืมเงิน ต้องกู้เงินดอกเบี้ยซับไพรม์แพงๆ"
"และเงินกู้หลายๆก้อน ถูกออกให้กับผู้ที่ชำระหนี้เงินกู้ไม่ได้"
สิ่งจูงใจทั้งหมดที่สถาบันการเงิน เสนอให้นายหน้าเงินกู้จำนอง
ซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนการขาย ผลิตภัณฑ์ที่ผลกำไรสูงสุด
ซึ่งเป็นการออกเงินกู้ที่ไม่ยุติธรรม
"เอริค ฮาลเพริน - ผู้อำนวยการ เซ็นเตอร์ ฟอร์ เรสพอนสิเบิล เล็นดิง"
"วอชิงตัน ดีซี"
ถ้าพวกเขาสร้างรายได้มากขึ้น พวกเขาจะให้คุณกู้
"ส่วนที่ 2: ฟองสบู่ (2001-2007)"
จู่ๆเงินปีละหลายร้อยพันล้าน
ไหลผ่านห่วงโซ่ การแปลงสินทรัพย์เป็นหลักทรัพย์
เพราะใครๆ ก็ขอเงินกู้ได้
อัตราการซื้อบ้าน และราคาบ้านพุ่งสูงลิ่ว
ผลลัพธ์คือฟองสบู่ทางธุรกิจ ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
อสังหาริมทรัพย์เป็นของจริง พวกเขาเห็นทรัพย์สินของตัวเองได้
พวกเขาอาศัยอยู่บนทรัพย์สินได้ เอาทรัพย์สินออกให้เช่าได้
การขายบ้านบูมมากซึ่งไม่มีเหตุผลเลย
ความกระหายทางการเงิน ของภาคเศรษฐกิจการเงิน
ผลักดันสิ่งที่คนอื่นๆ ทำ
คราวก่อนที่เรามีฟองสบู่ในการขายบ้าน คือเมื่อปลายยุค 80
"ราคาบ้านในสหรัฐ"
ในกรณีนั้น ราคาบ้านที่เพิ่มขึ้น ก็เป็นส่วนนึง
ฟองสบู่จากการขายบ้าน นำไปสู่เศรษฐกิจตกต่ำอย่างหนัก
"เศรษฐกิจเฟื่องฟูยุค 1970 เศรษฐกิจเฟื่องฟูยุค 1980"
ตั้งแต่ปี 1996-2006
ราคาบ้านที่แท้จริงเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า
"ราคาบ้านปี 2007 เพิ่งสูงขึ้น 194%"
ด้วยการซื้อบัตรใบละ 500 ดอลลาร์ พวกเขามาฟังวิธีการซื้อ
ความฝันแบบอเมริกันของตนเอง
โกลด์แมน แซ็คส์ แบร์สเติร์นส์ เลห์แมนบราเทอร์ส
เมอริล ลินช์สนับสนุนเรื่องนี้อย่างเต็มที่
การออกเงินกู้ซับไพรม์เพียงอย่างเดียว เพิ่มเงินทุนจากปีละ 3 หมื่นล้านดอลลาร์
เป็นปีละกว่า 6 แสนล้านภายใน 10 ปี
พวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คันทรี่ไวด์ไฟแนนเชี่ยล ผู้ออกเงินกู้ซับไพรม์แห่งใหญ่ที่สุด
ออกเงินกู้มูลค่า 97,000 ล้านดอลลาร์
ผลคือมันทำกำไรได้ มากกว่า 11,000 ล้านดอลลาร์
"คันทรีไวด์ คอร์เปอเรททำผลกำไร"
"วอลสตรีทโบนัส"
ที่วอลสตรีท โบนัสประจำปีพุ่งสูงลิบ
บรรดานักค้าหุ้นและผู้บริหาร
ร่ำรวยขึ้นอย่างมหาศาลในช่วงฟองสบู่
เลห์แมนบราเทอร์เป็นผู้รับประกัน ชั้นนำของการออกเงินกู้ซับไพรม์
และริชาร์ด ฟัลด์ ผู้บริหารของพวกเขา
ได้เงินกลับบ้าน 485 ล้านดอลลาร์
ที่วอลสตรีท ฟองสบู่การซื้อบ้านและให้เครดิต
นำไปสู่ผลกำไรหลายแสนล้านดอลลาร์
ในปี 2006 ประมาณ 40% ของผลกำไร
ของความน่าเชื่อถือจาก 500 บริษัท มาจากสถาบันการเงิน
นั่นไม่ใช่รายรับผลกำไรจริงๆ
"มาร์ติน วูล์ฟ"
"หัวหน้าผู้วิจารณ์เศรษฐกิจ ไฟแนนเชียลไทมส์"
มันคือเงินที่สร้างจากระบบ และเรียกมันว่ารายรับ
2-3 ปีติดต่อกัน แต่พอมีการผิดสัญญา ระบบก็พัง
ผมว่าที่จริงเมื่อย้อนคิดไป แชร์ลูกโซ่ระดับโลก
และไม่ระดับโลกเท่าไหร่
ผ่าน "กฎหมายป้องกัน หลักทรัพย์และการยื่นสินเชื่อขอซื้อบ้าน"
คณะกรรมการธนาคารกลางสหรัฐ จัดตั้งผู้มีอำนาจ
เพื่อควบคุมอุตสาหกรรมเงินกู้
แต่อลัน กรีนสแปน ประธาน ธนาคารกลางสหรัฐไม่ยอมใช้มัน
อลัน กรีนสแปนกล่าวว่า "ไม่ครับ นั่นคือกฎข้อบังคับ
ผมไม่เชื่อมัน"
20 ปีที่โรเบิร์ท กไนซ์ดา เป็นผู้นำของกรีนไลนิ่ง
กลุ่มสนับสนุนผู้บริโภคที่มีอิทธิพล
เขาพบกับกรีนสแปนเป็นประจำ
เราให้ตัวอย่างของคันทรีไวด์กับเขา
และอัตราเงินกู้ซื้อบ้านแบบลอยตัว แตกต่างกัน 150 แบบ
เขาบอกว่า ถ้าคุณได้ปริญญาเอกสาขาคณิตศาสตร์
คุณคงไม่เข้าใจพวกเขามาก
จนรู้ว่าอะไรดีไม่ดีกับคุณ"
เราเลยคิดว่าเขาจะต้องลงมือ
แต่เมื่อการสนทนาดำเนินไป
เห็นชัดว่าเขาติดอยู่กับความคิดความเชื่อ
เราพบกับกรีนสแปนอีกครั้งในปี 05
บ่อยครั้งที่เราพบเขาปีละ 2 ครั้ง และไม่เคยน้อยกว่าปีและครั้ง
และเขาไม่เปลี่ยนใจ
"อลัน กรีนสไม่ยอมให้เราสัมภาษณ์"
"2 มิถุนายน 2005 คริสโตเฟอร์ ค็อกซ์-ประธานเอสอีซี"
ในโลกของการสื่อสารไร้พรมแดน
การเคลื่อนไหว ที่มีประสิทธิภาพของเงินทุน
ช่วยสร้างโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
"คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์"
"ทำการสอบสวนครั้งใหญ่กับ วาณิชธนกิจหลายแห่งในช่วงฟองสบู่"
คน 146 คนถูกตัดออกจาก หน่วยงานของก.ล.ต.
นั่นคือสิ่งที่คุณให้การใช่มั้ย
ใช่ครับ
"ลินน์ อี. เทอร์เนอร์"
"อดีตหัวหน้านักบัญชี คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์"
ครับ ผมว่ามีการลากไส้อย่างมีระบบ
หรืออะไรก็ตามที่คุณอยากเรียก ของหน่วยงานนี้
และมันทำให้ตัดพนักงานออกได้
ก.ล.ต. สำนักงานจัดการความเสี่ยง
ลดพนักงานลง จะพูดว่าอย่างนั้นใช่มั้ย
ใช่ครับ เมื่อสุภาพบุรุษคนนั้นกลับบ้าน เขาปิดไฟได้เลย
ระหว่างช่วงฟองสบู่ วาณิชธนกิจหลายแห่งกู้ยืมเงินหนักมาก
เพื่อซื้อเงินกู้เพิ่ม และสร้างซีดีโอให้มากขึ้น
อัตราระหว่างเงินยืม และเงินของธนาคารเอง
เรียกว่าสถานะหนี้สินของบริษัท
"อัตราเงินทุน"
ยิ่งธนาคารต่างๆยืมเงินมาก เงินทุนของพวกเขาก็ยิ่งมาก
ปี 2004 เฮนรี่ พอลสัน ประธานบริษัทโกลด์แมน แซ็คส์
ช่วยล็อบบี้ก.ล.ต. ให้ผ่อนคลายขีดจำกัดของเงินทุน
อนุญาตให้ธนาคารต่างๆ เพิ่มเงินที่ยืมได้อย่างทันทีทันควัน
ก.ล.ต.ตัดสินใจที่จะ...
"เค็นเน็ธ ร็อกออฟ อาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ ฮาร์วาร์ด"
ยอมให้วาณิชธนกิจเสี่ยงได้มากขึ้น
แบบนั้นมันบ้า ไม่รู้ว่าทำไมแบบนั้น แต่พวกเขาก็ทำ
"28 เมษายน 2004 ก.ล.ต.ประชุมเพื่อพิจารณา
เพิ่มขีดจำกัดเงินทุน ให้บริษัทวาณิชธนกิจ"
เราบอกว่านี่คือพวกขาใหญ่ และมันก็เป็นความจริง
"ผู้ว่าการรัฐฮาร์วีย์ เจ. โกลด์ชมิดท์"
นั่นหมายถึงหากเกิดความผิดพลาด มันจะเป็นปัญหาใหญ่สุดๆ
"ผู้อำนวยการแอนเน็ต แอล. นาซาเร็ธ"
คุณกำลังรับมือกับ เหล่าสถาบันการเงินที่จัดเจนที่สุด
นี่คือบริษัทที่ทำ กิจกรรมตราสารอนุพันธ์ส่วนใหญ่
"ผู้ว่าการรัฐโรเอล ซี. แคมโพส"
เราได้คุยว่า พวกเขาจะพอใจในระดับไหน
บริษัทคิดว่าตัวเลขนั้นเหมาะสมแล้ว
เหล่าผู้ว่าการรัฐโหวตให้รับ กฎใหม่นี้ตามคำแนะนำ
"ประธานบริษัทวิลเลี่ยม โดนัลด์สัน"
ใช่
เราทำจริงๆ มันเป็นเอกฉันท์ และเราเลื่อนมันออกไป
"เงินทุนวาณิชธนกิจ 2003 และ 2007"
ปริมาณเงินทุนในระบบการเงิน
เริ่มน่ากลัวขึ้น
"แดเนียล อัลเพิร์ท ผอ.ฝ่ายจัดการ เวสท์วู้ดแค็ปปิตอล"
บริษัทวาณิชธนกิจทุ่มเงินทุน ถึงระดับ 33 ต่อ 1
ซึ่งหมายถึงลดลงเพียง 3%
ของมูลค่าทรัพย์สินของพวกเขา จะทำให้พวกเขาล้มละลาย
มีระเบิดเวลาอีกลูก ที่กำลังเดินไปในระบบการเงิน
เอไอจี บริษัทประกันใหญ่ที่สุดของโลก
กำลังขายตราสารอนุพันธ์จำนวนมาก
เรียกว่าตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง
"ตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง ผู้ลงทุน-ซีดีโอ"
สำหรับผู้ลงทุนที่เป็นเจ้าของซีดีโอ
ตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง ทำงานเหมือนกรรมธรรม์ประกันภัย
ผู้ลงทุนที่ซื้อ ตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง
จ่ายค่าพรีเมี่ยมให้เอไอจีเป็นรายสามเดือน
ถ้าซีดีโอไม่ดี
เอไอจีสัญญาว่าจะจ่ายให้ผู้ลงทุน เพื่อชดเชยความสูญเสีย
แต่ไม่เหมือนประกันภัยธรรมดา
ผู้เกี่ยวข้องยังสามารถซื้อตราสาร อนุพันธ์ประกันความเสี่ยงจากเอไอจี
เพื่อเสี่ยงกับซีดีโอที่ไม่ใช่ของพวกเขาได้
ในการประกันภัย เราจะประกันสิ่งที่เป็นของเราได้เท่านั้น
สมมติคุณกับผมเป็นเจ้าของ อสังหาริมทรัพย์ ผมเป็นเจ้าของบ้าน
ผมประกันบ้านนั้นได้แค่ครั้งเดียว
ในโลกของตราสารอนุพันธ์ มันทำให้ทุกๆคน...
ประกันบ้านหลังนั้นได้
เราประกันมันได้ คนอื่นๆก็ทำได้
ฉะนั้นคน 50 คนอาจประกันบ้านผม
สิ่งที่เกิดขึ้นคือถ้าบ้านผมไฟไหม้
ตัวเลขการสูญเสียในระบบ จะมากขึ้นไปตามส่วน
เพราะตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง ไม่ถูกควบคุม
เอไอจีจึงไม่ต้องกันเงินไว้ เพื่อชดเชยความสูญเสียที่อาจเกิดขึ้น
แต่เอไอจีจ่ายโบนัสก้อนใหญ่ ให้พนักงานของตนเองแทน
ทันทีที่มีการเซ็นสัญญา
แต่ถ้าหลังจากนั้นซีดีโอดังกล่าวเสีย
เอไอจีก็จะเดือดร้อน
ผู้คนได้รับรางวัลในการเสี่ยงครั้งใหญ่ๆ
ในช่วงดีๆ พวกเขาได้ รายได้ระยะสั้นและผลกำไร
มันเลยกลายเป็นโบนัส
แต่นั่นจะนำบริษัทไปสู่การล้มละลาย เมื่อเวลาผ่านไป
นั่นคือระบบที่บิดเบือนของการชดเชย
แผนกผลิตภัณฑ์การเงิน ของเอไอจีในลอนดอน
ออกตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง มูลค่า 5 แสนล้านดอลลาร์ช่วงฟองสบู่
หลายๆฉบับทำเพื่อซีดีโอ ที่มีเงินกู้ด้อยคุณภาพสนับสนุน
พนักงาน 400 คนที่เอไอจีพี
ทำเงินได้ 3.5 พันล้านดอลลาร์ ระหว่างปี 2000-2007
โจเซฟ คาสซาโน หัวหน้าเอไอจีพี
ทำได้ถึง 315 ล้านดอลลาร์
มันยากสำหรับเรา
"โจเซฟ คาสซาโนในการประชุมเอไอจีพี เรียกผู้ลงทุน สิงหาคม 2007"
และไม่ใช่เราไม่จริงจัง ที่จะเห็นว่าเหตุการณ์นี้
มีเหตุผลใดๆทั้งนั้น
นั่นจะทำให้เราเสีย 1ดอลลาร์ ไปในการทำธุรกรรมแต่ละครั้ง
ปี 2007 ผู้สอบบัญชีเอไอจีแจ้งเตือน
หนึ่งในนั้นคือโจเซฟ เซนต์. เดนนิส
ลาออกเพื่อเป็นการประท้วง หลังจากคาสซาโนกีดกันเขา
ไม่ให้สืบสวนบัญชีของเอไอจีเอฟพี
มีคนหนึ่งไม่ได้โบนัส
"มาร์ติน ซัลลิแวน ประธานบริษัทเอไอจี (2005-2008)"
"เฮนรี่ แว็กซ์แมน ประธานเฮาส์ โอเวอร์ไซท์ คอมมิทที"
คือเซนต์. เดนนิส เขาพยายามเตือนคุณ 2 คนว่า
คุณกำลังก้าวเข้าสู่ปัญหาใหญ่
เขาลาออกอย่างไม่พอใจ และเขาไม่ได้โบนัส
ปี 2005 รากูแฮม ราชันย์
ที่ตอนนั้นคือหัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ ของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ
มอบเอกสารที่การสัมมนาแจ๊คสัน โฮล์
การประชุมสุดยอดการธนาคารของโลก
ใครอยู่ในกลุ่มผู้ชมครับ
"รากูแฮม ราชันย์
หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ (2003-2007) กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF)"
มีพวกนักการธนาคารกลางของโลก
ตั้งแต่คุณกรีนสแปนเอง
เบน เบอร์นันเก้
แลร์รี่ ซัมเมอร์ส
ทิม ไกท์เนอร์ก็อยู่ที่นั่น
หัวข้อของเอกสารสำคัญมาก
"การพัฒนาทางการเงิน ทำให้โลกเสี่ยงขึ้นมั้ย"
และข้อสรุปคือ ใช่
เอกสารของราชันย์เน้นที่โครงสร้าง ผลตอบแทนเพื่อสร้างแรงจูงใจ
ซึ่งสร้างโบนัสก้อนโต จากผลกำไรระยะสั้น
แต่ไม่เตรียมบทลงโทษ ไว้สำหรับการสูญเสียในภายหลัง
ราชันย์แย้งว่าผลตอบแทนเพื่อสร้าง แรงจูงใจเหล่านี้สนับสนุนนักการธนาคาร
ให้เสี่ยงในสิ่งที่อาจทำลาย บริษัทของพวกเขา
หรือแม้แต่ทำลายทั้งระบบการเงิน
"หายนะที่ล่มสลาย"
มันง่ายมากที่จะเพิ่มประสิทธิภาพ ด้วยการเสี่ยงมากขึ้น
ฉะนั้นสิ่งที่เราต้องทำคือชดเชย เพื่อปรับความเสี่ยงประสิทธิภาพ
และนี่คือสิ่งที่เขาต้องรู้ไว้
ราชันย์โดนตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง
สิ่งที่เขาพูดก็คือ
"พวกคุณอ้างว่าพบวิธี
ที่จะทำกำไรโดยเสี่ยงน้อยลงแล้ว
แต่ผมว่าคุณพบวิธี ที่จะทำกำไรโดยเสี่ยงมากขึ้น
นั่นมันต่างกันมาก"
ซัมเมอร์สโต้แย้ง
เขาคิดว่า
ผมวิจารณ์ การเปลี่ยนแปลงในโลกการเงิน
และกังวลเรื่องกฎเกณฑ์ข้อบังคับ
ซึ่งจะตรงข้ามการเปลี่ยนแปลงนี้
เขากล่าวหาว่าผมกลัวเทคโนโลยี
เขาอยากแน่ใจว่าเราไม่ได้...
นำกฎเกณฑ์ชุดใหม่เข้ามา
เพื่อยับยั้งภาคเศรษฐกิจการเงิน
"แลร์รี่ ซัมเมอร์สปฎิเสธ ไม่ยอมให้สัมภาษณ์"
คุณจะทำเงินเพิ่มปีละ 2 ล้านดอลลาร์ หรือ 10 ล้านดอลลาร์
ที่เอาสถาบันการเงินของคุณไปเสี่ยง
ใครบางคนจ่ายเงินก้อนนั้น คุณไม่ได้จ่าย
คุณจะลองเสี่ยงมั้ยล่ะ
คนส่วนใหญ่ในวอลสตรีทบอกว่า "แน่นอน ฉันจะลองเสี่ยง"
"หลุยส์ วิทต็อง"
"แฮร์รี วินส์ตัน อิงค์"
"บาร์นีย์ นิวยอร์ก"
"แลมบอร์กินี่"
"เดอะ แฮมตันส์ ห่างจากนิวยอร์ก 2 ชั่วโมง"
มันไม่เคยพอ
พวกเขาไม่อยากมีบ้านหลังเดียว แต่อยากมีบ้าน 5 หลัง
และพวกเขาอยากมีเพนท์เฮาส์แพงๆ
ที่พาร์คอะเวนิว
และพวกเขาอยากมีเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว
คุณว่านี่คืออุตสาหกรรมที่...
ยอมรับระดับการชดเชยสูงมากๆ ได้เหรอครับ
ผมว่าผมจะฟังคำเตือน หรือจะระมัดระวัง
หรือยกเว้นให้คำว่า"สูงมาก"ของคุณ มันเกี่ยวข้องกัน
คุณมีบ้าน 14 ล้านดอลลาร์ในฟลอริดา
คุณมีบ้านฤดูร้อนที่ซันวัลเลย์ ไอดาโฮ
"ริชาร์ด ฟัลด์ ประธานบริหารเลห์แมนบราเทอร์ส"
คุณและภรรยามีงานศิลปะ ที่เป็นภาพวาดราคาหลายล้าน
ริชาร์ด ฟัลด์ไม่เคยไปที่ห้องค้าเลย
มีที่ปรึกษาด้านศิลปะไปที่นั่นตลอดเวลา
เขามีลิฟต์ส่วนตัว
"ลอว์เรนซ์ แม็คโดนัลด์ อดีตรองประธานเลห์แมนบราเทอร์ส"
เขาไม่อยากติดต่อกับใคร
พวกนั้นจ้างช่างเทคนิค มาป้อนโปรแกรมลิฟต์ของเขา
เพื่อจะได้เรียกคนขับรถมาตอนเช้า
และรปภ.จะหยุดลิฟต์รอ
มีช่องที่มองผ่านแค่ 3 วินาที ที่เขาได้เห็นผู้คนจริงๆ
และเขาเข้าลิฟต์ตรงไปชั้น 31เลย
เลห์แมนมีเครื่องบินเจ็ทของบริษัท
"ฮาร์วีย์ มิลเลอร์ ทนายคดีล้มละลายของเลห์แมน"
- คุณรู้เรื่องนี้รึเปล่าครับ - รู้
มีกี่ลำ
มี 6 ลำ รวมถึงเครื่อง 767 หลายลำ
พวกเขายังมีเฮลิคอปเตอร์
เครื่องบินมันเยอะไปหน่อยมั้ยครับ
พวกเขาเป็นคนที่มีบุคลิกภาพ แบบคนกรุ๊ปเอ
"เจฟฟรีย์ เลน
รองประธานบริษัท เลห์แมนบราเทอร์ส" (2003-2007)
การธนาคารหลายเป็นการแข่งขัน
"ของฉันใหญ่กว่าของนาย" อะไรพวกนั้น
ผู้บริหารมีแต่ผู้ชาย น่าบังเอิญมาก
สัญญาห้าหมื่นล้านยังไม่มากพอ เราเลยทำสัญญาจำนวนแสนล้าน
คนเหล่านี้เป็นพวกชอบเสี่ยงมากๆ พวกเขาตัดสินใจเร็ว
"โจนาธาน อัลเพิร์ทเป็นนักบำบัด
ซึ่งมีลูกค้าอย่างผู้บริหารระดับสูง ในวอลสตรีท"
มันเป็นส่วนหนึ่งในพฤติกรรมพวกเขา ส่วนหนึ่งในบุคลิกภาพพวกเขา
และรวมถึงเรืองอื่นนอกจากงานด้วย
เป็นธรรมดามากที่คนพวกนี้จะออกไป...
บาร์เปลื้องผ้า ไปใช้ยาเสพติด
ผมเห็นการใช้โคเคนมากมาย การซื้อบริการโสเภณี
"เดอะ นิวยอร์กไทม์ส"
เจ้าของคลับวีไอพีในเชลซี
ประมาณว่า 80% ของลูกค้าเขา เป็นพวกวอลสตรีท"
ไม่นานนี้ นักประสาทวิทยาศาสตร์ ได้ทำการทดลอง
ให้แต่ละคนเข้าเครื่องเอ็มอาร์ไอ
และให้พวกเขาเล่นเกม ซึ่งมีเงินรางวัล
และสังเกตเห็นว่าเมื่อเป้าหมายได้เงิน
สมองส่วนหนึ่งจะถูกกระตุ้น
เป็นส่วนเดียวกับที่โคเคนกระตุ้น
หลายคนรู้สึกว่าพวกเขาต้องการ มีส่วนร่วมในพฤติกรรมนั้น
เพื่อประสบความสำเร็จ ได้เลื่อนตำแหน่ง ได้มีชื่อเสียง
ในบทความของบลูมเบิร์ก ธุรกิจบันเทิง
เป็นตัวแทน 5% ของรายได้ สำหรับนายหน้าขายตราสารอนุพันธ์
และมักรวมถึงคลับเปลื้องผ้า โสเภณี กับยาเสพติด
นายหน้าคนหนึ่งในนิวยอร์กฟ้องร้อง บริษัทของเขาเองในปี 2007
กล่าวว่าเขาต้องจ้างโสเภณีผูกขาด เพื่อรับรองพวกผู้ซื้อหุ้น
เกิดความไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน
สำหรับผลกระทบที่พวกเราทำ อาจมีต่อสังคม ครอบครัว
พวกเขาไม่มีปัญหาในการจ้างโสเภณี
แล้วกลับบ้านไปหาภรรยา
คริสติน เดวิสบริการกลุ่มค้าประเวณี ชั้นสูงจากอพาร์ตเมนต์สูงลิบลิ่วของเธอ
มันอยู่ห่างจากตลาดหุ้นนิวยอร์ก แค่ไม่กี่ช่วงตึก"
มีลูกค้ากี่คนครับ
ประมาณ 10,000 คนในตอนนั้นค่ะ
"ราคาเริ่มตั้งแต่ชั่วโมงละพันดอลลาร์"
ลูกค้ามาจากวอลสตรีทมากแค่ไหน
พวกลูกค้าชั้นสูงมีประมาณ 40-50%
ทั้งหมดมาจาก บริษัทดังๆในวอลสตรีทรึเปล่า
- อย่างโกลด์แมน แซ็คส์ - เลห์แมนบราเทอร์ส มีทุกบริษัทค่ะ
มอร์แกน สแตนลี่ย์ มีเรื่องแบบนั้นน้อยหน่อย
ผมว่าโกลด์แมนทำแบบนั้นเยอะมาก
ลูกค้าหลายคนจะโทรมาบอกว่า
"คุณซื้อแลมบอร์กินี่ ให้สาวคนนี้แทนผมด้วย"
คนเหล่านี้ใช้เงินของบริษัท
ฉันได้รับการ์ดสีดำ จากบริษัทการเงินมากมาย
สิ่งที่เกิดขึ้นคือมีการเบิกค่าบริการ
เป็นค่าซ่อมคอมพิวเตอร์
ค่าวิจัยเพื่อค้าหุ้น ค่าปรึกษาเรื่องความเป็นไปของตลาด
แค่ให้กระดาษจดหมายตราบริษัทไป แล้วบอกว่า "ทำใบสั่งของเองเลย"
พฤติกรรมของพวกเขารวมไปถึง ฝ่ายจัดการระดับสูงของบริษัทมั้ย
แน่นอนครับ
ผมรู้ว่าใช่แน่นอน
มันไปถึงระดับสูงสุดเลย
เพื่อนผมในบริษัทการเงิน รายใหญ่หนึ่งบอกว่า
"อัลแลน สโลน บรรณาธการอาวุโส ฟอร์จูนแม็กกาซีน"
"ถึงเวลาแล้วที่คุณต้องเรียนรู้ เรื่องเงินกู้ด้อยคุณภาพ"
เขาเลยให้ผม ไปหาพนักงานโต๊ะค้าของเขา
และช่างเทคนิคที่ทำมันตื่นเต้นมาก
วิ่งไปที่คอมพิวเตอร์ของเขา ใช้เวลาดึงข้อมูลประมาณ 3 วินาที
ก็เอาข้อมูลลับ ของโกลด์แมน แซ็คส์ออกมา
มันคือหายนะด้านคอมพิวเตอร์
เหล่าผู้ยืมได้ยืมเงินไป เฉลี่ย 99.3% ของราคาบ้าน
พวกเขาไม่มีเงินในบ้านเลย
ถ้าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็เดินหนีจากเงินกู้นั้น
นี่คุณไม่กู้เงินจริงๆ ใช่มั้ยครับ
คุณต้องบ้าแน่ๆ
แต่ไม่รู้ยังไง คุณได้เงิน 8000 จากเงินกู้นี้
และเมื่อพวกเขาทำเสร็จ
ที่โกลด์แมน แซ็คส์และบริษัทเรทติ้ง
2 ใน 3 ของเงินกู้นี้ ถูกจัดเรทให้เป็นทริปเปิ้ลเอ
มันถูกจัดเรทว่าปลอดภัย ตามความปลอดภัยของรัฐบาล
ซึ่งบ้าสุดๆเลย
"อดีตสำนักงานใหญ่โกลด์แมน แซ็คส์"
โกลด์แมน แซ็คส์ขายซีดีโอเน่าๆนี้ ซึ่งอย่างน้อยมูลค่า 3.1พันล้านดอลลาร์
ในครึ่งแรกของปี 2006
ประธานบริษัทโกลด์แมน แซ็คส์ ในตอนนั้นคือเฮนรี่ พอลสัน
ประธานบริษัท ที่ได้เงินเดือนสูงสุดในวอลสตรีท
"30 พฤษภาคม 2006"
อรุณสวัสดิ์ครับ ผมยินดีที่จะประกาศว่า
ผมจะเสนอชื่อเฮนรี่ พอลสัน เป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง
เขามีประสบการณ์ทั้งชีวิต
เขามีความรู้เรื่องตลาดการเงิน
เขามีชื่อเสียงเรื่อง ความตรงไปตรงมาและมีคุณธรรม
คุณอาจคิดว่ามันยาก
ที่จะปรับตัว เข้ากับเงินเดือนน้อยนิดจากรัฐบาล
แต่การรับงานรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง
คือการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตเขา
พอลสันต้องขายหุ้นโกลด์แมนของเขา 485 ล้านดอลลาร์
เมื่อไปทำงานให้รัฐบาล
แต่เพราะกฎหมายที่ผ่านโดย ประธานาธิบดีบุชในวาระแรก
เขาจึงไม่ต้องจ่ายภาษีเลย
เขาจึงทุ่นไป 50 ล้านดอลลาร์
ปี 2007 อัลเลน สโลนตีพิมพ์บทความ
เกี่ยวกับการออกซีดีโอระหว่าง ช่วงสุดท้ายที่พอลสันเป็นประธานบริษัท
บทความนั้นออกมาในเดือนตุลาคม 2007
1ใน 3 ของเงินกู้จำนอง ถูกทำให้เป็นดีฟอลท์ไปแล้ว
ตอนนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้น
"โกลด์แมน แซ็คส์ อัตราซีดีโอ"
หนึ่งกลุ่มที่ซื้อประกันซึ่งตอนนี้ไร้ค่า
คือระบบเกษียณอายุข้าราชการ ของมิสซิสซิปปี
ซึ่งให้ผลประโยชน์รายเดือน แก่ผู้เกษียณอายุกว่า 80,000 คน
พวกเขาเสียเงินหลายล้านดอลลาร์ และตอนนี้กำลังฟ้องโกลด์แมน แซ็คส์
"ผลประโยชน์รายปีเฉลี่ยสำหรับ ผู้เกษียณอายุข้าราชการของมิสซิสซิปปี
18,750 ดอลลาร์"
"ค่าชดเชยเฉลี่ยรายปีสำหรับพนักงาน โกลด์แมน แซ็คส์คือ 600,000 ดอลลาร์"
"ค่าชดเชยของแฮงค์ พอลสันเมื่อปี 2005 31,000,000 ดอลลาร์"
ปลายปี 2006 โกลด์แมนก้าวไปไกลอีกขั้น
พวกเขาไม่ได้แค่ขายซีดีโอเน่าๆ
แต่เริ่มเสี่ยงกับมัน ขณะที่บอกลูกค้าว่า...
นั่นคือการลงทุนคุณภาพสูง
ด้วยการซื้อตราสารอนุพันธ์ ประกันความเสี่ยงจากเอไอจี
โกลด์แมนสามารถเสี่ยงกับ ซีดีโอที่ไม่ใช่ของพวกเขาได้
และได้เงินเมื่อซีดีโอเหล่านั้นล้มเหลว
ผมถามว่าใครโทรหาลูกค้า แล้วบอกว่า
"เราไม่ชอบเงินกู้จำนองแบบนี้อีกแล้ว
และเราคิดว่าคุณควรรู้ไว้"
พวกเขาไม่พูดอะไร แต่เรารู้สึกว่าพวกเขาหัวเราะในโทรศัพท์
"โกลด์แมน สนับสนุนการเสี่ยงของเอไอจี"
โกลด์แมน แซ็คส์ซื้อ ตราสารอนุพันธ์22 พันล้านดอลลาร์
ประกันความเสี่ยงจากเอไอจี
มันมากจนโกลด์แมนคิดว่า เอไอจีเองอาจจะล้มละลาย
พวกเขาเลยใช้เงิน 150 ล้านดอลลาร์ ทำประกันให้ตัวเอง
ในกรณีที่เอไอจีอาจล้มละลาย
แล้วในปี 2007 โกลด์แมนทำมากยิ่งกว่านั้น
พวกเขาเริ่มขายซีดีโอ ที่ออกแบบมาโดยเฉพาะ
เพื่อที่ยิ่งลูกค้าของพวกเขา สูญเงินไปมากแค่ไหน
โกลด์แมน แซ็คส์ก็จะยิ่งได้เงิน
"ประธานของโกลด์แมน แซ็คส์ และผู้บริหารระดับสูงทุกตำแหน่ง
ปฏิเสธไม่ยอม ให้สัมภาษณ์กับรายการเรา"
"แต่เดือนเมษายน 2010 พวกเขาถูกบังคับให้ให้การต่อรัฐสภา"
คุณขายหุ้น 600 ล้านดอลลาร์ ของทิมเบอร์วูลฟ์
"วุฒิสมาชิกคาร์ล เลวีน (ดี-เอ็ม)"
"ประธานอนุกรรมการกิจการของรัฐบาล ของรัฐบาลด้านการสอบสวน"
ก่อนคุณจะขายมัน
นี่คือสิ่งที่ทีมขายของคุณพูดกัน
"ให้ตายสิ หุ้นทิมเบอร์วูลฟ์ห่วยแตกมากๆ"
นี่คืออีเมล์ถึงผมปลายเดือนมิถุนายน หลังจากธุรกรรมนั้น
"แดเนียล สปาร์ค
อดีตหัวหน้าแแผนกเงินกู้จำนอง โกลด์แมน แซ็คส์ (2006-2008)"
ไม่ คุณต้องขาย ทิมเบอร์วูลฟ์หลังจากนั้นด้วย
- เราขายหุ้นหลังจากนั้นครับ - ใช่ โอเค
อีเมล์ฉบับต่อไป ดูนะครับ 1กรกฎาคม 07
บอกกลุ่มการขายว่า หุ้นที่ต้องขายอันดับแรกคือทิมเบอร์วูลฟ์
หุ้นที่ต้องขายอันดับแรกคือ คือหุ้นที่ห่วยแตกมากๆ
ถ้าคุณมีผลประโยชน์ ที่ตรงข้ามกับลูกค้าของคุณ
คุณมีหน้าที่ต้องเปิดเผยเรื่องนั่นใช่มั้ย
ต้องบอกลูกค้าว่า คุณมีผลประโยชน์ที่ตรงข้าม
- นั่นคือคำถามของผม - ผมกำลังพยายามเข้าใจ...
ผมว่าคุณเข้าใจแล้ว คุณไม่อยากตอบ
คุณเชื่อหรือไม่ว่าคุณมีหน้าที่
"วุฒิสมาชิกซูซาน คอลลินส์(อาร์-เอ็มอี)
สมาชิกระดับสูง โฮมแลนด์เซเคียวริตี้ และคณะกรรมการกิจการของรัฐบาล"
เพื่อประโยชน์สูงสุดของลูกค้าคุณ
ฟาบริซ ทัวร์เร
"ผู้อำนวยการบริหาร สินค้าโครงสร้าง กลุ่มการขาย-โกลด์แมน แซ็คส์"
ผมขอย้ำ เรามีหน้าที่บริการลูกค้า
โดยการบอกราคาการทำธุรกรรม ตามที่เขาขอ
คุณคิดยังไงในการขายหุ้น
ซึ่งคนในบริษัทคุณเองคิดว่า มันห่วยแตก
มันรบกวนจิตใจคุณมั้ย
ผมว่าคงใช่ครับ
"ลอยด์ แบลค์ฟีน ประธานบริษัท และประธานบริหารโกลด์แมน แซ็คส์"
- เป็นการสมมติรึเปล่า - ไม่ มันเป็นเรื่องจริง
- งั้นผมไม่รู้ว่า... - เราได้ข่าวมาวันนี้
เราได้ข่าวมาวันนี้ "หุ้นนี่ห่วยแตก หุ้นนี่ไม่ได้เรื่อง"
วันนี้ผมไม่ได้ข่าวอะไรเลย
ที่ทำให้ผมคิดว่ามีอะไรผิดปกติ
ไม่มีความขัดแย้งเหรอ ตอนคุณขายอะไรให้ใคร
แล้วตัดสินใจเสี่ยง ในทางตรงข้ามกับหุ้นตัวนั้น
แล้วคุณไม่บอกข้อมูล กับคนที่คุณขายให้
คุณเห็นปัญหารึเปล่า
ในบริบทของการสร้างตลาด เรื่องนั้นไม่ใช่ความขัดแย้งครับ
"เดวิด วิเนียร์
รองประธานบริหารและ ประธานฝ่ายการเงินโกลด์แมน แซ็คส์"
เมื่อคุณรู้ว่าพนักงานคุณบอกในอีเมล์ ว่านี่คือ"หุ้นที่ห่วยแตก"
คุณรู้สึกอะไรมั้ย
โชคร้ายมากที่มีเนื้อหาในอีเมล์ฉบับนั้น
คุณอับอายมั้ย
และโชคร้ายมากๆ ผมไม่...
"ในอีเมล์" ทำไมไม่รู้สึกแบบนั้นล่ะ
โชคร้ายมากที่มีใครบอกแบบนั้น ไม่ว่าจะในรูปแบบไหน
"วุฒิสมาชิกทอม โคเบิร์น (อาร์-โอเค)
สมาชิกระดับสูง คณะอนุกรรมการ กิจการของรัฐบาลฝ่ายสอบสวน"
และคู่แข่งของคุณทำแบบเดียวกันรึเปล่า
ครับ มากกว่าเรามากด้วยในบางกรณี
ผู้จัดการเฮ็ดจ์ฟันด์ จอห์น พอลสัน ทำเงินได้ 12,000 ล้านดอลลาร์
โดยเสี่ยงซื้อหุ้นที่ตรงข้ามกัน ในตลาดหุ้นจำนอง
เมื่อพอลสันไม่มีหุ้นจำนองให้เสี่ยงแล้ว
เขาร่วมกับโกลด์แมน แซ็คส์ และดอยช์แบงค์เพื่อสร้างมันเพิ่ม
มอร์แกน สแตนลี่ย์ยังขาย...
หุ้นจำนองตรงข้ามที่ตนเองเสี่ยง และตอนนี้ถูกฟ้อง
โดยกองทุนเกษียณอายุข้าราชการ ของเวอร์จิน ไอซ์แลนด์
ข้อหาฉ้อโกง
การฟ้องร้องกล่าวหาว่า
ซีดีโอนั้นเป็นหุ้นเน่า
แม้มันจะได้เรทติ้งทริปเปิ้ลเอ
มอร์แกน สแตนลี่ย์ พนันว่าพวกเขาจะแพ้
1ปีต่อมา มอร์แกน สแตนลี่ย์ ชนะพนันได้เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์
ขณะที่ผู้ลงทุนเสียเงินไปเกือบหมด
"ไม่ได้มีเพียงโกลด์แมน แซ็คส์ จอห์น พอลสันและมอร์แกน สแตนลี่ย์"
"กองทุนเพื่อเก็งกำไรไทรเคเดีย และแม็กเนทาร์ทำเงินได้หลายพันล้าน
โดยซื้อหุ้นัฝ่งตรงข้ามกับซีดีโอ ที่พวกเขาออกแบบเอง
กับเมอริล ลินช์ เจพี มอร์แกน และเลห์แมนบราเทอร์ส"
"หุ้นซีดีโอเหล่านั้นถูกขายให้ลูกค้า ในฐานะการลงทุนที่ปลอดภัย"
เราคิดว่ากองทุนบำนาญคงบอกว่า
"มันคือเงินกู้ด้อยคุณภาพ แล้วฉันซื้อมันทำไม"
แต่มีคนที่มูดี้ส์ และสแตนด์ดาร์ดแอนด์พัวร์
บอกว่า"นี่หุ้นทริปเปิ้ลเอ"
"บิล แอ็คแมน ผู้จัดการกองทุนเพื่อเก็งกำไร"
ไม่มีหุ้นตัวไหนถูกปล่อยออกมา โดยไม่มีคำรับรองว่าดีจากบริษัทเรทติ้ง
"สำนักงานใหญ่มูดี้ส์"
บริษัทเรทติ้ง 3 แห่ง มูดี้ส์ เอสแอนด์พีและฟิทช์
ทำเงินได้หลายพันล้านดอลลาร์ จากการให้หุ้นความเสี่ยงสูงได้อัตราดีๆ
"หน่วยงานจัดเรทติ้งได้กำไร"
มูดี้ว์ หน่วยงานจัดเรทติ้งใหญ่ที่สุด ได้กำไรเพิ่มขึ้นสี่ เท่า
ระหว่างปี 2000-2007
มูดี้ส์และเอสแอนด์พีได้รับค่าชดเชย จากการทำรายงานเรทติ้ง
และยิ่งพวกเขาให้เรททริปเปิ้ลเอ กับหุ้นโครงสร้างมากแค่ไหน
พวกเขาก็ยิ่งทำเงินได้มาก
ลองคิดถึงการไปเดอะไทมส์แล้วบอกว่า
"เขียนเรื่องดีๆ แล้วผมจะจ่ายคุณ 5 แสนดอลลาร์"
"ถ้าคุณไม่เขียน ผมจะไม่ให้อะไรเลย"
บริษัทเรทติ้งอาจหยุดคนเหล่านั้น แล้วบอกว่า
"ขอโทษที มาตรฐานของเราสูงมาก"
"เจอโรม ฟอนส์
อดีตผู้อำนวยการฝ่ายจัดการ หน่วยงานจัดเรทติ้งมูดี้ส์"
และตัดเงินทุนจากผู้กู้ยืมที่เสี่ยงทันที
เครื่องมือจัดเรทติ้งทริปเปิ้ลเอ
"เรทติ้งทริปเปิ้ลเอใหม่"
เบ่งบานจากแค่หยิบมือเดียว เป็นหลายๆพัน
เงินหลายแสนล้านดอลลาร์ถูกจัดเรทติ้ง
- ต่อปีเหรอครับ - ต่อปี ใช่เลย
ตอนนี้ผมขอให้การต่อรัฐสภา
เรื่องปัญหาหน่วยงานจัดเรทติ้ง ความน่าเชื่อถือ
และทั้ง 2 ครั้งที่พวกเขาให้การทนาย ที่เก่งเรื่องกฎหมายสิทธิเสรีภาพข้อ 1
ก็แย้งว่า "เมื่อเราบอกว่า บางอย่างได้เรททริปเปิ้ลเอ
มันเป็นแค่ข้อคิดเห็นของเรา คุณไม่ควรถือเป็นหลักเกณฑ์"
เรทติ้งของเอสแอนด์พี นำเสนอถึงข้อคิดเห็นของเรา
เรทติ้งของเราคือข้อคิดเห็นของเรา พวกมันคือข้อคิดเห็น
ข้อคิดเห็น และมันเป็นแค่ข้อคิดเห็น
ผมว่าเราเน้นข้อเท็จจริงที่ว่า เรทติ้งของเราคือข้อคิดเห็น
"พวกเขาไม่ได้แบ่งปันข้อคิดเห็นกับเรา"
"พวกเขาต่างปฏิเสธ ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับเรา"
พวกเขาไม่พูดถึง มูลค่าตลาดที่ประเมินได้ของหุ้น
การเปลี่ยนแปลงง่ายของราคา หรือความเหมาะสมในการลงทุน
"ส่วนที่ 3: วิกฤติการณ์"
"กรกฎาคม 2005"
นักเศรษฐศาสตร์หลายคนบอกว่า
"นี่คือฟองสบู่ มันจะระเบิด
นี่จะเป็นปัญหาสำหรับเศรษฐกิจ"
บางคนบอกว่าอาจก่อให้เกิด เศรษฐกิจตกต่ำได้ในจุดหนึ่ง
อะไรคือสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ถ้าเราเห็นราคาหุ้นนั้น
ตกวูบลงทั่วประเทศคะ
ผมไม่เข้าใจขอบเขตคำถามคุณ มันไม่มีความเป็นไปได้เลย
ราคาบ้านของเราไม่เคยตกลง ในระดับประเทศเลย
เบน เบอร์นันเก้ได้เป็นประธาน
ธนาคารกลางสหรัฐ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2006
ปีดีที่สุดของการออกเงินกู้ด้อยคุณภาพ
เงินกู้ด้อยคุณภาพ เป็น % ของเงินกู้ทุกแบบ
แต่ถึงแม้มีคำเตือนมากมาย
เบอร์นันเก้กับคณะกรรมการ ธนาคารกลางสหรัฐก็ไม่ทำอะไรเลย
"เบน เบอร์นันเก้ปฏิเสธ ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับเรา"
โรเบิร์ท กไนซ์ดาพบเบอร์นันเก้ ในคณะกรรมการธนาคารกลางสหรัฐ
3 ครั้งหลังจากเบอร์นันเก้เป็นประธาน
แค่ในการพบกันครั้งสุดท้ายเท่านั้น ที่เขาบอกว่ามันเป็นปัญหา
และรัฐบาลควรจับตาดูใกล้ชิด
เมื่อไหร่ ตอนไหน ปีอะไรครับ
ปี 2009 วันที่ 11มีนาคม ที่ดีซี
- ปีนี้เหรอครับ - เราพบกันปีนี้ครับ
2 ปีก่อนหน้านั้นคุณได้พบเขา
- แม้แต่ในปี 2008 เหรอครับ - ใช่
1ใน 6 ของคณะกรรมการธนาคารกลาง ที่ทำงานให้เบอร์นันเก้
คือเฟรเดอริค มิชกิน
ซึ่งได้รับการแต่งตั้ง โดยประธานาธิบดีบุชเมื่อปี 2006
"เฟรเดอริค มิชกิน ผู้ว่าการธนาคารกลางสหรัฐ 2006-2008"
คุณมีส่วนร่วม ในการประชุมที่โรเบิร์ท กไนซ์ดา
และกรีนสแปนจัดขึ้นกับคณะกรรมการ ธนาคารกลางสหรัฐมั้ยครับ
ใช่ครับ ผมอยู่ใน คณะกรรมการที่เกี่ยวข้องกับ
คณะกรรมการกิจการชุมชนผู้บริโภคด้วย
เขาเตือนอย่างชัดเจนมากว่า เกิดอะไรขึ้น
เขาไปหาคณะกรรมการธนาคาร กลางสหรัฐ พร้อมกับเอกสารกู้เงิน
สำหรับเงินกู้ที่มักถูกทำขึ้น
และเขารับฟังอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้ทำอะไรเลย
ฉะนั้นอีกครั้ง ผมไม่รู้รายละเอียดในเรื่องนั้น
ที่จริงผมไม่...
ข้อมูลใดๆก็ตามที่เขาให้มา ผมไม่มั่นใจเต็มร้อย
บอกตามตรงนะครับ เราจำการปรึกษากันแบบนั้นไม่ได้หรอก
แต่ที่แน่ๆคือมีการพูดถึงปัญหาหลายอย่าง
คำถามคือ พวกเขากระจายข่าวไปมากแค่ไหน
- ทำไมคุณไม่ลองสืบดู - ผมคิดว่าหลายคนทำแล้ว
เราให้คนสืบดู...
ขอโทษนะ คุณพูดจริงเหรอ ถ้าหาจริงคุณน่าจะพบอะไรแล้วนะ
มันบอกง่ายมากว่าเราหามันเจอ
ตั้งแต่ปี 2004
เอฟบีไอเตือนเรื่องการแพร่ระบาด ของการฉ้อโกงเงินกู้จำนอง
พวกเขารายงานถึงการประเมินเงินเฟ้อ
การปลอมแปลงเอกสารเงินกู้ และการฉ้อโกงอื่นๆ
ปี 2005 รากูแฮม ราชันย์ หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ของไอเอ็มเอฟ
เตือนว่าผลตอบแทนเพื่อสร้างแรงจูงใจ ที่อันตรายอาจนำไปสู่วิกฤติการณ์
แล้วต่อด้วยคำเตือน ของนอรีล รูบินี่ในปี 2006
บทความของอัลแลน สโลน ในฟอร์จูนแม็กกาซีน
และวอชิงตันโพสต์ในปี 2007
และการเตือนหลายครั้งจากไอเอ็มเอฟ
ผมบอกว่าในนามของสถาบัน วิกฤติการณ์ที่เราเจอเป็นวิกฤติใหญ่มาก
คุณคุยกับใครครับ
รัฐบาล กระทรงการคลัง เจ้าหน้าที่ของรัฐ ทุกคนเลย
เดือนพฤษภาคม 2007 บิล แอ็คแมน ผู้จัดการเฮ็ดจ์ฟันด์นำเสนอวงโคจรที่ว่า
"ใครกำลังถือเงิน"
ซึ่งอธิบายว่าฟองสบู่จะคลี่คลายลงยังไง
และต้นปี 2008 ชาร์ล มอริสตีพิมพ์หนังสือของเขา
เกี่ยวกับวิกฤติการณ์ที่รอจะเกิด
"เงินที่ได้ง่ายๆ นักลงทุนเจ้าบุญทุ่ม และการล้มครั้งยิ่งใหญ่ของเครดิต"
เราไม่แน่ใจ แล้วเราทำยังไง
เราอาจสงสัยว่ามาตรฐาน ของผู้รับประกันอ่อนลง
แต่แล้วคำถามก็คือ เราควรทำอะไรกับมันมั้ย
"อัตราการยึดบ้านของสหรัฐ"
ปี 2008 อัตราการยึดบ้านของสหรัฐสูงลิบลิ่ว
และห่วงโซ่ของการประกันก็พังพินาศ
ผู้ให้กู้เงินขายเงินกู้ของพวกเขา ให้วาณิชธนกิจอีกไม่ได้แล้ว
และเมื่อเงินกู้เริ่มเสีย ผู้ให้กู้เงินหลายคนก็เริ่มพังพินาศ
"ขาย"
ชัค พรินซ์แห่งซิตี้แบงค์เคยพูดไว้ว่า
เราต้องเต้นไปจนกว่าเพลงจะหยุด
ที่จริงเพลงหยุดไปแล้วตอนที่เขาพูด
ตลาดซีดีโอพังครืน
ทำให้วาณิชธนกิจต้องถือ...
เงินกู้ ซีดีโอและอสังหาริมทรัพย์ หลายแสนล้านดอลลาร์ที่ขายไม่ออกไว้
เมื่อวิกฤติเริ่มขึ้นทั้งรัฐบาลบุช
และธนาคารกลางสหรัฐ สนับสนุนแนวโน้มเต็มที่
พวกเขาไม่เข้าใจความรุนแรงของมัน
ตอนไหนที่คุณคิดว่าเป็นครั้งแรกว่า
"นี่อันตราย มันแย่เหรอ"
น่าจะเป็นตอนประชุมจี 7
เดือนกุมภาพันธ์ 2008
ฉันจำได้ว่าปรึกษาปัญหานี้ กับแฮงค์ พอลสัน
และฉันบอกกับแฮงค์ ว่า
"เรากำลังดูสึนามิซัดเข้ามา
และคุณเพิ่งเสนอให้เราถาม
ว่าเราจะใส่ชุดว่ายน้ำชุดไหนดี"
เขาตอบยังไงครับ เขารู้สึกยังไง
"หลายๆอย่างควบคุมได้แล้ว
ใช่ เรากำลังจับตาดู สถานการณ์นี้อย่างระมัดระวัง
และใช่ มันควบคุมได้แล้ว"
"การประชุมจี 7 โตเกียว 9 กุมภาพันธ์ 2008"
เราจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆครับ และผมจะบอกออกมาเลยว่า
ถ้าเรากำลังเติบโต เศรษฐกิจเราไม่ตกต่ำแน่ๆใช่มั้ยครับ
เราทุกคนรู้ดี
"เศรษฐกิจตกต่ำเริ่มขึ้นแล้วจริงๆ
4 เดือนก่อนพอลสันพูดประโยคนี้"
หนึ่งในเสาหลักของวอลสตรีท...
เดือนมีนาคม 2008 บริษัทวาณิชธนกิจ แบร์สเติร์นส์เงินสดหมดเกลี้ยง
และถูกเสนอซื้อหุ้นละ 2 ดอลลาร์ โดยเจพีมอร์แกน เชส
ข้อเสนอนี้ได้รับการหนุนหลังโดย เงินประกันฉุกเฉิน 3 หมื่นล้านดอลลาร์
ของธนาคารกลางสหรัฐ
"ธนาคารกลางสหรัฐ"
นั่นคือตอนที่รัฐบาลควรก้าวเข้ามา
"ไซม่อน จอห์นสัน อาจารย์เอ็มไอที
อดีตหัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ กองทุนการเงินระหว่างประเทศ"
และตั้งมาตรฐานการวัดหลายๆอย่าง เพื่อลดความเสี่ยงของระบบ
"พอล คานจอร์สกี (ดี-พีเอ)"
ข้อมูลที่ผมได้รับตอนสุดท้าย ไม่ได้อยู่ที่นี่
ที่ว่ามีเรื่องอื่นซึ่งอาจล้มเหลวอีก
ผมเคยเห็นวาณิชธนกิจเหล่านั้น
"10 กรกฎาคม 2008"
ทำงานกับเจ้าหน้าที่ของรัฐและก.ล.ต.
เพื่อทำให้สภาพคล่องของพวกเขาแข็งขึ้น ทำให้สถานเงินทุนพวกเขาดีขึ้น
ผมได้รับรายงานตลอด สำนักงานกำกับ ดูแลการเงินของเราระแวดระวังมาก
7 กันยายน 2008
เฮนรี่ พอลสันประกาศว่า รัฐบาลเข้าควบกิจการ
แฟนนี่ เมย์และเฟร็ดดี้ แม็ค บริษัทออกเงินกู้ชั้นนำที่กำลังจะล้ม
"7 กันยายน 2008"
สิ่งที่เราทำวันนี้ไม่มีอะไร ที่สะท้อนถึงมุมมองที่เปลี่ยนไป
ของบทลงโทษในการซื้อบ้าน
หรือความเข้มแข็งของ สถาบันการเงินอื่นๆในสหรัฐ
2 วันต่อมา
เลห์แมนบราเทอร์สประกาศขาดทุน 3.2 พันล้านซึ่งเป็นประวัติการณ์
และหุ้นของพวกเขาก็ล้มครืน
"ราคาหุ้นเลห์แมน"
ผลกระทบของเลห์แมนกับเอไอจี เดือนกันยายนยังเป็นสิ่งน่าประหลาดใจ
นี่คือแม้แต่หลังจากเดือนกรกฎาคม และแฟนนี่กับเฟร็ดดี้
เห็นได้ว่ามีหลายๆสิ่ง ตั้งแต่เดือนกันยายนเป็นต้นมา
สิ่งสำคัญมากๆซึ่งไม่มีใครรู้
ผมคิดว่ามันยุติธรรมนะ
แบร์สเติร์นส์ถูกจัดเรทติ้งเป็นทริปเปิ้ลเอ ประมาณ 1เดือนก่อนมันล้มละลาย
- เอทู มากกว่า - เอทู เหรอครับ
- ใช่ - ตกลง
เอทู ก็ยังไม่ควรล้มละลายอยู่ดี
ไม่ นั่นเป็นเกรดการลงทุนที่สูง เรทติ้งการขายการลงทุนที่มั่นคง
เลห์แมนบราเทอร์ส ได้เกรดเอทู ไม่กี่วันก่อนจะล้ม
เอไอจีได้เกรดดับเบิ้ลเอ ไม่กี่วันหลังได้รับการช่วยเหลือ
แฟนนี่ เมย์กับเฟร็ดดี้ แม็ค ได้เกรดทริปเปิ้ลเอตอนถูกช่วยเอาไว้
ซิตี้คอร์ป เมอร์ริล บริษัททั้งหมด ได้เกรดเรทติ้งการลงทุน
- เป็นไปได้ยังไง - นั่นคือคำถามที่ดี
เป็นคำถามที่ดีมากๆ
ไม่มีจุดไหนเลยที่รัฐบาล ไปหาสถาบันใหญ่ๆทุกแห่งแล้วบอกว่า
"นี่เรื่องใหญ่นะ บอกเราซิว่าสถานะคุณเป็นยังไง
อย่าโกหกล่ะ คุณเป็นยังไงบ้าง"
อย่างแรก นั่นคือหน้าที่ของ สำนักงานกำกับดูแลการเงินใช่มั้ย
หน้าที่ของพวกเขาคือต้องเข้าใจถึง ความเสี่ยงของสถาบันเหล่านี้
และพวกเขามีความเข้าใจดีมาก
ซึ่งผมคิดว่ามากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อวิกฤติการณ์ดำเนินไป
- ฉะนั้น... - ขอโทษครับ แต่เห็นอยู่ว่ามันไม่จริงเลย
หมายความว่ายังไง ไม่จริง
เดือนสิงหาคม 2008
"เฟรเดอริค มิชกิน
ผู้ว่าการธนาคารกลางสหรัฐ 2006-2008 อาจารย์วิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย"
คุณรู้เรื่องเรทติ้งความน่าเชื่อถือ ที่เลห์แมนบราเทอร์สได้รับ
และเมอริล ลินช์ เอไอจีมั้ย
คุณว่าพวกเขาเที่ยงตรงมั้ย
แน่นอนว่าในตอนที่
เห็นชัดว่าเรทติ้งความน่าเชื่อถือ ช่วงก่อนหน้านั้นไม่เที่ยงตรง
- พวกเขาถูกลดเกรดลง - ไม่ใช่ครับ
มีการลดเกรดในแง่ของ อุตสาหกรรมและความห่วงใยของ...
บริษัทเหล่านั้นถูกจัดเกรด ให้อย่างน้อยเป็นเอทู
จนกระทั่ง 2-3 วัน ก่อนพวกเขาถูกช่วยเอาไว้
คำตอบคือผมไม่รู้มากพอ ที่จะตอบคำถามคุณถึงปัญหานี้ได้
ผู้ว่าการรัฐเฟร็ด มิชกินลาออก มีผลตั้งแต่ 31สิงหาคม
เขาวางแผนกลับไปยัง วิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย
ทำไมคุณลากออกจาก ธนาคารกลางสหรัฐเมื่อสิงหาคม 2008
ระหว่างเกิดวิกฤติการณ์การเงิน ครั้งเลวร้ายที่สุด
เพื่อผมจะได้ไปแก้ไขตำราเรียน
การลาออกของเขาทำให้คณะกรรมการ มีที่ว่าง 3 ใน 7 ที่
ในตอนที่เศรษฐกิจกำลังต้องการมันที่สุด
ผมว่าตำราเรียนของคุณสำคัญ และมี คนอ่านกว้างขวาง แต่สิงหาคมปี 2008
มีหลายอย่างที่สำคัญกว่าเกิดขึ้นในโลก คุณว่ามั้ยครับ
ในวันศุกร์ที่ 12 กันยายน
เลห์แมนบราเทอร์สเงินสดหมดเกลี้ยง
และอุตสาหกรรมวาณิชธนกิจทั้งหมด ดิ่งวูบลงอย่างรวดเร็ว
ความมั่นคง ของระบบการเงินโลกกำลังเสี่ยง
สุดสัปดาห์นั้นเอง เฮนรี่ พอลสันและทิโมธี่ ไกท์เนอร์
ประธานธนาคารกลางสหรัฐนิวยอร์ก
เรียกประชุมด่วน กับประธานธนาคารใหญ่ๆ
เพื่อพยายามช่วยเหลือเลห์แมน
แต่เลห์แมนไม่ได้โดดเดี่ยว
"สำนักงานใหญ่เมอริล ลินช์"
เมอริล ลินช์ก็ใกล้ล้มละลายเต็มที
นั่นเป็นวันอาทิตย์ ธนาคารแห่งอเมริกายึดมันไป
ธนาคารแห่งเดียวที่สนใจจะซื้อเลห์แมน คือธนาคารอังกฤษ บาร์คเลยส์
แต่สนง.กำกับ ดูแลการเงินสหราชอาณาจักร
ขอให้สหรัฐรับประกันด้านการเงิน
พอลสันปฏิเสธ...
"เลห์แมนกับรัฐบาลกลาง
ไม่วางแผนอะไรเพื่อการล้มละลาย"
เราขึ้นแท็กซี่ไปยังธนาคารกลางสหรัฐ
"ฮาร์วีย์ มิลเลอร์
ทนายคดีล้มละลายของเลห์แมน วีล ก็อทแชล แอนด์แมนเจส แอลแอลพี"
พวกเขาอยากให้คดีล้มละลาย เริ่มต้นก่อนเที่ยงคืน
ของวันที่ 14 กันยายน
เราบอกซ้ำว่า นี่จะเป็นเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาก
และในจุดหนึ่งผมใช้คำว่าวันสิ้นโลก
และพวกเขาถือว่าเป็นผลที่ตามมา ของสิ่งที่พวกเขาเสนอ
ผลกระทบต่อตลาดจะมหาศาลมาก
- คุณพูดแบบนี้เหรอครับ - ใช่
พวกเขาบอกว่าเขาพิจารณา ความเห็นทุกอย่างที่เราบอก
และก็ยังเชื่อว่าเพื่อให้ตลาดสงบ
และเดินหน้าต่อไปได้ จึงจำเป็นที่เลห์แมนจะต้องล้มละลาย
- "ทำให้ตลาดสงบ"เหรอครับ - ใช่
ตอนไหนคือครั้งแรกที่คุณรู้ว่า เลห์แมนกำลังจะล้มละลาย
- หลังจากมันเกิดขึ้นค่ะ - หลังจากมันเกิดขึ้นเหรอครับ
ครับ
พอคุณรู้แล้วเป็นยังไง
"ให้ตายสิ"
พอลสันและเบอร์นันเก้ ไม่ได้ปรึกษารัฐบาลประเทศอื่นๆ
และไม่รู้ถึงผลที่ตามมา ของกฎหมายล้มละลายของต่างประเทศ
เลห์แมนบราเทอร์ส ลอนดอน ขนของออกจากสำนักงาน
"16 กันยายน 2008"
ภายใต้กฎหมายอังกฤษ
สำนักงานเลห์แมนในลอนดอน ต้องปิดตัวทันที
ธุรกรรมทั้งหมดต้องหยุด และมีธุรกรรมเป็นพันๆครั้ง
กองทุนเพื่อเก็งกำไรซึ่งมีทรัพย์สิน อยู่กับเลห์แมนที่ลอนดอน
ค้นพบในชั่วข้ามคืน และหวาดกลัวอย่างมาก
พวกเขาเอาทรัพย์สินคืนมาไม่ได้
หนึ่งในหลายๆจุดของความล้มเหลว
และนั่นมีผลกระทบอย่างมากไปทั่วระบบ
กองทุนตลาดเงินเก่าแก่ที่สุดของประเทศ
"17 กันยายน 2008"
แทงว่า 3 ใน 4 ของเงิน 1พันล้านเป็นหนี้เสีย
ซึ่งออกโดยบริษัทที่ตอนนี้ล้มละลายแล้ว เลห์แมนบราเทอร์ส
ความล้มเหลวของเลห์แมนยังทำให้ ตลาดตราสารพาณิชย์ล้มครืน
"ตราสารพาณิชย์"
ซึ่งหลายๆบริษัทใช้ชำระค่าใช้จ่ายต่างๆ
เช่นการจ่ายเงินเดือน
นั่นหมายถึงพวกเขาต้องปลดพนักงาน ซื้อชิ้นส่วนอะไหล่ไม่ได้
มันทำให้ธุรกิจหยุดชะงัก
ผู้คนยืนขึ้นแล้วพูดว่า "นี่ เราเชื่อถืออะไรได้บ้าง
ไม่มีอะไรที่เราเชื่อถือได้แล้ว"
สัปดาห์เดียวกัน เอไอจีเป็นเจ้าของ ตราสารอนุพันธ์มูลค่า 13,000 ล้าน
ประกันความเสี่ยง แต่มันไม่มีเงินเลย
เอไอจีเป็นศูนย์กลางอีกแห่ง
ถ้าเอไอจี ชะงัก เครื่องบินทุกลำก็อาจต้องหยุดขึ้นบิน
17 กันยายน รัฐบาลเข้าควบเอไอจี
"18 กันยายน 2008"
หลังจากนั้น 1วัน พอลสันกับเบอร์นันเก้ขอเงินรัฐสภา
7 แสนล้านดอลลาร์ เพื่อช่วยเหลือธนาคารต่างๆ
เรากำลังร่วมมือกัน
พวกเขาเตือนถึงทางเลือก ที่จะล้มครืนอย่างหายนะ
มันน่ากลัว ทั้งระบบหยุดชะงัก
ทุกส่วนของระบบการเงิน ทุกส่วนของระบบเครดิต
ไม่มีใครยืมเงินได้เลย
มันเหมือนหัวใจของ ระบบการเงินทั่วโลกหยุดเต้น
ผมกำลังเล่นไพ่ที่ขึ้นมาบนมือผม
"15 กันยายน 2008"
หลายอย่างที่ผมกำลังเจอ
ผมเจอกับผลที่ตามมาหลายอย่าง ที่ทำไว้หลายปีก่อน
รัฐมนตรีพอลสันพูด ตลอดช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำ
ถึงต้นเหตุซึ่งเป็นไปได้ของเรื่องนี้ และมีอยู่หลายอย่าง
- เขาโทรหาพวกนั้น ผมไม่แน่ใจ... - คุณไม่ได้พูดจริงใช่มั้ยครับ
ผมพูดจริงครับ คุณคาดหวังอะไรล่ะ
คุณกำลังหาอะไรที่คุณมองไม่เห็น
เขาเป็นผู้สนับสนุนอาวุโส
ในการห้ามไม่ให้ควบคุม ตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง
และยังเพิ่มระดับขีดจำกัดเงินทุน ของวาณิชธนกิจด้วย
ถามอีกครั้ง ยังไงครับ...
เขาพูดถึงสิ่งเหล่านั้นเหรอ ผมไม่เคยได้ยินเขาพูดเรื่องพวกนั้นเลย
เราหยุดเดินกล้องก่อนได้มั้ย
"เฮนรี่ พอลปฏิเสธ ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับเรา"
เมื่อเอไอจีซึ่งเป็นเจ้าของตราสารอนุพันธ์ ประกันความเสี่ยงได้รับการช่วยเหลือ
ผู้โดดเด่นที่สุดซึ่งก็คือโกลด์แมน แซ็คส์
ได้เงิน 61,000 ล้านดอลลาร์ในวันต่อมา
พอลสัน เบอร์นันเก้และทิม ไกธ์เนอร์
บังคับให้เอไอจีจ่าย 100 เซ็นต์ต่อ 1ดอลลาร์
แทนที่จะเจรจาขอราคาให้ต่ำลง
สุดท้ายการช่วยเหลือเอไอจีทำให้
ผู้เสียภาษีสูญเงิน ถึง 150,000 ล้านดอลลาร์
160,000 ล้านดอลลาร์ส่งไปช่วยเอไอจี
14,000 ล้านส่งไปช่วยโกลด์แมน แซ็คส์
ขณะเดียวกัน พอลสันกับไกธ์เนอร์บังคับให้เอไอจี
ยอมถอนสิทธิ์การฟ้องโกลด์แมน และธนาคารอื่นๆข้อหาฉ้อโกง
มีปัญหาอะไรมั้ยตอนคนที่ควบคุม การรับมือกับวิกฤติการณ์นี้
คืออดีตประธานโกลด์แมน แซ็คส์
คนที่มีส่วนสำคัญในการทำให้มันเกิดขึ้น
ยุติธรรมดีที่จะบอกว่า ตลาดการเงินปัจจุบันนี้
ซับซ้อนเอามากๆ
และตอบสนอง ความต้องการเงินอย่างเร่งด่วน
4 ตุลาคม 2008
ประธานาธิบดีบุชเซ็นให้ผ่าน กฎหมายช่วยเหลือ 7 แสนล้านดอลลาร์
แต่ตลาดหุ้นโลกยังคงทรุดต่อไป
ท่ามกลางความกลัวว่า กำลังใกล้จะเกิดเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลก
กฎหมายช่วยเหลือไม่ทำอะไรเลย เพื่อต้นเหตุของกระแสการปลดคนออก
และการยึดทรัพย์
อัตราการว่างงานในสหรัฐ และยุโรปเพิ่มขึ้นเป็น 10%
เศรษฐกิจตกต่ำรวดเร็วขึ้น และแพร่ไปทั่วโลก
ผมเริ่มกลัวจริงๆ เพราะไม่ได้คาดคิดมาก่อน
ทั้งโลกกำลังพังทลาย ในอัตราเดียวกันและเวลาเดียวกัน
พอถึงเดือนธันวาคม 2008
เจเนอรัลมอเตอร์สกับไคร์สเลอร์ กำลังเผชิญหน้าการล้มละลาย
และผู้บริโภคสหรัฐตัดการใช้จ่ายลง
ผู้ผลิตชาวจีนเห็นยอดขายตกวูบ
คนงานผู้อพยพกว่า 10 ล้านคน ในประเทศจีนตกงาน
สุดท้ายแล้ว คนจนที่สุด จะต้องจ่ายมากที่สุดเสมอ
"ไชน่า แกรนด์ ไลท์ติ้ง แฟ็คทอรี่ มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน"
ที่นี่ คุณหาเงินได้เยอะ
ประมาณ 70-80 ดอลลาร์ต่อเดือน
"โจแอนนา ซู อดีตคนงานโรงงาน"
ถ้าเป็นชาวนาแถบชนบท เราหาเงินไม่ได้มากขนาดนั้น
คนงานเหล่านี้ส่งเงินกลับบ้านเกิดตัวเอง
เพื่อให้ครอบครัว
วิกฤตินี้เริ่มต้นในอเมริกา
เราต่างรู้ว่ามันจะเกิดกับประเทศจีน
บางโรงงานพยายามตัดคนงานลง
และบางคนจะยากจนเพราะตกงาน
ชีวิตยากลำบากขึ้น
"สิงคโปร์"
เราเคยเติบโตประมาณ 20%
"แพทริค แดเนียล
บรรณาธิการบริหาร สิงคโปร์ เพรส โฮลดิ้งส์"
มันเป็นปีที่ดีมาก แล้วจู่ๆเราก็ตกลง 9 จุดไตรมาสนั้น
การส่งออกล้มเหลว มากถึง 30%
เราเลยโดนเข้าเต็มๆ ตกหน้าผาไปเลย
ต่อให้เมื่อวิกฤติคลี่คลาย เราก็ ไม่รู้ว่ามันจะแพร่ขยายไปมากแค่ไหน
หรือมันจะรุนแรงแค่ไหน
เรายังหวังว่ามันจะ
ยังทำให้เรามีที่กำบัง และไม่โดนพายุกระหน่ำมากนัก
แต่มันเป็นไปไม่ได้
มันแพร่ไปทั่วโลก
เศรษฐกิจทุกประเทศเชื่อมโยงกันหมด
"เราถึงบ้านแล้ว"
"การยึดทรัพย์ในสหรัฐ สูงถึง 6 ล้านตอนต้นปี 2010"
ทุกครั้งที่บ้านหนึ่งหลังถูกยึด
มันมีผลต่อทุกคนที่อยู่รอบบ้านนั้น
เมื่อบ้านนั้นบอกขายทอดตลาด มันจะขายในราคาที่ต่ำลง
บางทีอาจก่อนบอกขายด้วยซ้ำ มันจะไม่ได้รับการดูแลรักษาที่ดี
เราประมาณว่าเจ้าของบ้าน อีก 9 ล้านคนจะเสียบ้านไป
เราออกไปช่วงสุดสัปดาห์เพื่อดูว่า บ้านหลังไหนถูกบอกขายบ้าง
"โคลัมบา รามอส ซาน โฮเซ แคลิฟอร์เนีย"
เราเห็นหลังที่เราชอบ
ค่าบ้านจะอยู่ที่ 3,200 ดอลลาร์
"โคลัมบา รามอสกับสามีเธอ พูดภาษาอังกฤษไม่ได้"
พวกเขาถูกนายหน้าเงินกู้ขายบ้านโกงเงิน
ซึ่งรับเงินจากผู้ปล่อยสินเชื่อ อย่างเอารัดเอาเปรียบ
ทุกอย่างงดงามหมด บ้านหลังนั้นสวยมาก
ราคาก็ต่ำ ทุกอย่างมัน...
เราถูกลอตเตอรี่
แต่ความเป็นจริงคือเมื่อจ่ายเงินงวดแรก
เงินที่ต้องชำระรายเดือนคือ 5938.33 ดอลลาร์
ฉันสงสารสามีฉันมาก
เพราะเขาทำงานมากเกินไป และเรามีลูก 3 คน
"เท็นท์ซิตี้ พิเนลลาส เคาน์ตี้ ฟลอริดา"
ส่วนใหญ่ที่ผมเห็นคือ คนที่เจ็บปวดเพราะเศรษฐกิจ
"เอริค เอวานอสกา อาสาสมัครคาทอลิกแชริตีส์"
พวกเขาอยู่ไปวันๆ ใช้ชีวิตด้วยเช็คทีละใบ
และมันก็หมดลง
การตกงานทำให้จ่ายหนี้เงินกู้บ้านไม่ได้ จ่ายค่าผ่อนรถไม่ได้
ผมเคยเป็นคนขับรถขนซุง
"สตีเฟ่น เอ. สตีเฟ่น อดีตคนงานก่อสร้าง"
พวกเขาปิดระบบการผลิตซุง ปิดโรงงานตัดซุง
ผมเลยย้ายมาทำงานก่อสร้างที่นี่
และงานก่อสร้างก็ปิดไปเหมือนกัน
หลายอย่างลำบาก ที่นั่นมีหลายคน
ไม่นานเราจะเห็นค่ายแบบนี้อีก
เพราะตอนนี้พวกเขาไม่มีงานทำ
"ส่วนที่ 4: ภาระรับผิดชอบ"
เมื่อบริษัททำได้ดี เราก็ทำได้ดี
เมื่อบริษัททำได้ไม่ดี เราก็ทำได้ไม่ดี
กลุ่มคนที่ทำลายบริษัทของตัวเอง
และทำให้โลกเกิดวิกฤติ
เดินลอยนวลไปจากซากปรักหักพัง พร้อมกับเงินทองมหาศาล
ผบ.ไฟฟ์ของเลห์แมนบราเทอร์ส ทำเงินได้กว่าพันล้านดอลลาร์
ระหว่างปี 2000-2007
"ผู้บริหารท้อปไฟฟ์ ของเลห์แมนบราเทอร์ส"
และเมื่อบริษัทล้มละลาย พวกเขาได้เก็บเงินไว้ทั้งหมด
ระบบนี้ได้ผล
ไม่มีเหตุผลที่จะทำให้เงินกู้ล้มเหลว เพราะเราเสียเงิน
"แอนเจโล โมซีโล ประธานบริหารคันทรี่ไวด์"
ผู้ยืมเงินสูญเสีย ชุมชนสูญเสีย และเราสูญเสีย
แอนเจโล โมซีโล ประธานบริหารคันทรี่ไวด์
ทำเงินได้ 470 ล้านดอลลาร์ ระหว่างปี 2003-2008
140 ล้านมาจากการเทขายหุ้นคันทรี่ไวด์
ใน 12 เดือนก่อนบริษัทล้ม
ผมถือว่าคณะกรรมการ ต้องรับผิดชอบเมื่อธุรกิจล้ม
พวกเขารับผิดชอบการจ้าง และไล่ประธานออก
และดูแลการตัดสินใจวางแผนครั้งใหญ่ๆ
ปัญหากับคณะกรรมการในอเมริกา คือวิธีที่คณะกรรมการได้รับเลือก
หลายๆกรณีที่ประธาน เป็นผู้เลือกคณะกรรมการ
คณะกรรมการอำนวยการ และคณะกรรมการค่าตอบแทน
คือ 2 กลุ่มที่เหมาะที่สุด ที่จะกำหนดค่าจ้างผู้บริหาร
คุณรู้ได้ยังไงว่าใครทำอะไร ช่วง 10 ปีที่ผ่านมา
ผมคิดว่าถ้าคุณดูตรงนั้น ผมจะให้ประมาณบี เพราะว่า...
- บีเหรอครับ - บี ใช่
- ไม่ใช่เอฟเหรอ - ไม่ใช่เอฟ
สแตน โอนีล ประธานบริษัทเมอริล ลินช์
ได้เงิน 90 ล้านดอลลาร์ แค่ในปี 2006 และ 2007 เท่านั้น
หลังจากทำให้บริษัทตัวเองพังพินาศ
คณะกรรมการอำนวยการ ก็ยอมให้เขาลาออก
และเขาได้เงินชดเชย 161ล้านดอลลาร์
แทนการถูกไล่ออก สแตน โอนีลได้รับอนุญาตให้ลาออก
และได้เงินไป 151ล้านดอลลาร์
นั่นคือการตัดสินใจของ คณะกรรมการอำนวยการ
คุณให้เกรดการตัดสินใจนั้นแค่ไหน
ข้อนี้ตอบยาก ผมไม่รู้ว่าจะให้บีด้วยรึเปล่า
ผู้รับตำแหน่งต่อจากโอนีล จอห์น เธน ได้เงิน 87 ล้านดอลลาร์ในปี 2007
และเดือนธันวาคม 2008
2 เดือนหลังเมอริลได้รับการช่วยเหลือ จากผู้เสียภาษีชาวสหรัฐ
คณะกรรมการของเธนและเมอริล แจกเงินโบนัสหลายพันล้าน
ในเดือนมีนาคม 2008 แผนกผลิตภัณฑ์การเงินของเอไอจี
เสียเงินไป 11,000 ล้านดอลลาร์
"รายได้สุทธิของเอไอจี"
แทนที่จะถูกไล่ออก โจเซฟ คาสซาโน ประธานเอไอจีเอฟพี
ถูกจ้างต่อในตำแหน่งที่ปรึกษา ด้วยเงินเดือนละหลายล้านดอลลาร์
เราอยากแน่ใจว่าตัวหลักๆ และพนักงานหลักๆในเอไอจีเอฟพี
เราเก็บความรู้นั้นเอาไว้
ผมไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ ที่น่าสนใจมาก
แฮงค์ พอลสันจัดเมื่อปีเศษๆมาแล้ว
กับเจ้าหน้าที่บางคน และประธานบริหาร 2-3 คน
จากธนาคารใหญ่สุดของสหรัฐ
และน่าแปลกที่สุภาพบุรุษเหล่านั้น กำลังถกเถียงกันว่า
"เราโลภมากเกินไป เราเลยต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่ง" ได้
แล้วพวกเขาก็หันไปหา รัฐมนตรีกระทรวงการคลัง บอกว่า
"คุณควรควบคุมมากกว่านี้ เราโลภมากเกินไป เราหลีกเลี่ยงไม่ได้
วิธีเดียวที่จะหลีกเลี่ยงสิ่งนี้ คือออกกฎควบคุมให้มากขึ้น"
ผมคุยกับนักการธนาคารหลายคน ถึงคำถามนี้
รวมถึงคนที่อาวุโสมากๆ
และนี่เป็นครั้งแรกที่ผม เคยได้ยินใครบางคนบอกว่า
พวกเขาอยากได้ค่าชดเชย ที่ตนเองถูกควบคุมด้วย
ใช่ เพราะมันคือช่วงที่พวกเขากลัว
และหลังจากนั้น เมื่อทางแก้ไขวิกฤติเริ่มเกิดขึ้น
พวกเขาอาจจะเปลี่ยนใจ
ในสหรัฐ ตอนนี้ธนาคารต่างๆ ใหญ่ขึ้นและทรงอิทธิพลขึ้น
และเข้มข้นมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
มีผู้แข่งขันน้อยรายลง
ธนาคารที่ใหญ่กว่า ควบธนาคารที่เล็กกว่าหลายแห่ง
เจ.พี. มอร์แกนใหญ่กว่าเดิม
เจ.พี. มอร์แกนควบแบร์สเติร์นส์ก่อน ตามด้วยวามู
ธนาคารแห่งอเมริกา ควบคันทรี่ไวด์กับเมอริล ลินช์
เวลส์ ฟาร์โก้ควบวาโคเวีย
หลังวิกฤติการณ์ อุตสาหกรรมการเงิน
รวมถึงไฟแนนเชียล เซอร์วิส ราวด์เทเบิล
ทำงานหนักขึ้นเพื่อต่อสู้ปฏิรูป
ภาคเศรษฐกิจการเงิน จ้างล็อบบียิสต์ 3,000 คน
มากกว่า 5 คนต่อสมาชิก 1คน ทำงานในรัฐสภา
คุณคิดว่าอุตสาหกรรมบริการการเงิน
มีอิทธิพลด้านการเมือง ต่อสหรัฐมากไปรึเปล่า
ไม่ครับ ผมคิดว่าทุกคนในประเทศนี้
มีตัวแทนอยู่ในวอชิงตัน
และคุณคิดว่า ทุกภาคส่วนของสังคมอเมริกัน
มีความเสมอภาคกันและเท่าเทียมกัน ในการเข้าถึงระบบรึเปล่า
ระบบที่คุณเดินเข้าไปดู การไต่สวนทุกอย่างที่อยากฟังได้ ใช่ครับ
เราเดินเข้าไปในห้องไต่สวนได้ ซึ่งเราไม่จำเป็นจะต้อง
เขียนเช็คล็อบบี้ที่อุตสาหกรรมเราเขียน
หรือร่วมในระดับการเมือง ที่อุตสาหกรรมของเราเกี่ยวข้อง
ระหว่างปี 1998-2008
อุตสาหกรรมการเงิน ใช้เงินไปกว่า 5 พันล้านดอลลาร์
กับการล็อบบี้และรณรงค์บริจาค
และตั้งแต่เกิดวิกฤติ พวกเขาใช้เงินมากยิ่งกว่าเดิม
อุตสาหกรรมการเงินยังใช้อิทธิพล
ในแบบแยบยลที่สุด ซึ่งชาวอเมริกันส่วนใหญ่ไม่รู้
"มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด"
มันทำลายการศึกษาเรื่องเศรษฐกิจเอง
"มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย"
การผ่อนคลายกฎให้การสนับสนุน อย่างมากด้านการเงินและความรู้
เพราะคนโต้แย้งมัน เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
อาชีพทางเศรษฐกิจ เป็นแหล่งที่มาหลักของภาพมายานั้น
ตั้งแต่ยุค 1980 นักการศึกษาด้านธุรกิจ
เป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ เรื่องการผ่อนคลายกฎระเบียบ
และมีบทบาทสำคัญ ในการสร้างนโยบายของรัฐบาลสหรัฐ
ผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐกิจไม่กี่คน เตือนเรื่องวิกฤติการณ์ครั้งนี้
และแม้แต่หลังจากวิกฤติ หลายๆคนต่อต้านการปฏิรูป
คนที่สอนเรื่องเหล่านี้ มักได้รับเงินก้อนโต
ในการเป็นที่ปรึกษา
อาจารย์วิทยาลัยธุรกิจ ไม่ได้อยู่ด้วยเงินเดือนค่าสอน
พวกเขาใช้ชีวิตอยู่อย่างสบายมากๆ
กว่าทศวรรษที่ผ่านมา อุตสาหกรรมบริการการเงิน
"มาร์ติน เฟลดส์ทีน อาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ ฮาร์วาร์ด"
สนับสนุนด้านการเงิน กว่า 5 พันล้านดอลลาร์ให้สหรัฐ
นั่นเป็นเงินที่เยอะมาก
- มันไม่รบกวนใจคุณเหรอครับ - ไม่ครับ
มาร์ติน เฟลดส์ทีนเป็นอาจารย์ที่ฮาร์วาร์ด
และหนึ่งในนักเศรษฐศาสตร์ ที่โดดเด่นที่สุด
ในฐานะหัวหน้าที่ปรึกษาเศรษฐกิจ ของประธานาธิบดีเรแกน
เขาเป็นผู้ออกแบบคนสำคัญ ของการผ่อนคลายกฎระเบียบ
และตั้งแต่ปี 1988-2009
เขาอยู่ในคณะกรรมการอำนวยการ ของทั้งเอไอจี
และเอไอจี ไฟแนนเชียล โพรดัคส์
ซึ่งจ่ายเงินเขาหลายล้านดอลลาร์
คุณเสียใจมั้ยที่อยู่ใน คณะกรรมการของเอไอจี
ผมไม่มีความเห็น ไม่ ผมไม่เสียใจ ที่อยู่ในคณะกรรมการของเอไอจี
- ไม่เลยเหรอครับ - เท่าที่ผมบอกได้ ไม่เลย
ตกลงครับ
คุณเสียใจกับการตัดสินใจของเอไอจีมั้ย
ผมบอกอะไรเกี่ยวกับเอไอจีไม่ได้อีกแล้ว
ผมสอนที่นอร์ธเวสเทิร์น ในชิคาโก้ ฮาร์วาร์ดและโคลัมเบีย
เกล็นน์ ฮับบาร์ดเป็นคณบดี ของวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย
และเคยเป็น ประธานที่ปรึกษาสภาเศรษฐกิจ
ภายใต้จอร์ช ดับเบิลยู. บุช
คุณคิดว่าอุตสาหกรรมบริการการเงิน
มีอิทธิพลทางการเมือง ในสหรัฐมากไปมั้ย
ผมไม่คิดอย่างนั้น ไม่ เราไม่รู้สึกแบบนั้นเลย
จากความไม่พอใจ ที่พวกเขามักได้รับในวอชิงตัน
สถาบันการศึกษาชั้นนำหลายแห่ง ทำเงินได้มหาศาลอย่างเงียบๆ
โดยช่วยอุตสาหกรรมการเงินปรับ การโต้เถียงสาธารณะและนโยบายรัฐบาล
ดิ อะนาไลซิส กรุ๊ป ชารลส์ ริเวอร์ แอสโซซิแอทส์
คอมพาส เล็กซิคอน
และเดอะ ลอว์ แอนด์ อีโคโนมี คอนซัลทิง กรุ๊ป
จัดการอุตสาหกรรม หลายพันล้านดอลลาร์
ที่ทำให้นักวิชาการ จากสถาบันการศึกษาได้รับการว่าจ้าง
นักการธนาคาร 2 คนที่ใช้บริการนี้
คือราล์ฟ ซีออฟฟีกับแมทธิว แทนนิน
ผจก.กองทุนเพื่อการเก็งกำไรของ
แบร์สเติร์นส์ ถูกดำเนินคดีข้อหาฉ้อโกงหุ้น
หลังจากไล่ดิ อะนาไลซิส กรุ๊ปออก ทั้งคู่หลุดพ้นจากข้อหา
เกล็นน์ ฮับบาร์ดรับเงินหนึ่งแสนดอลลาร์ เพื่อให้การปกป้องพวกเขา
คุณคิดว่ากฎระเบียบทางเศรษฐกิจ มีปัญหาผลประโยชน์ทับซ้อนกันรึเปล่า
ผมไม่เข้าใจความหมายของคุณ
คุณคิดว่าส่วนสำคัญของกฎระเบียบ ทางเศรษฐกิจ นักเศรษฐศาสตร์
มีผลประโยชน์ทับซ้อนทางการเงิน ที่อาจเรียกว่าน่าสงสัยหรือลำเอียงได้มั้ย
ผมเข้าใจที่คุณพูดแล้ว ผมไม่แน่ใจ
นักเศรษฐศาสตร์การศึกษาส่วนใหญ่ ไม่ใช่นักธุรกิจที่ร่ำรวย
ฮับบาร์ดทำเงินได้ปีละ 250,000 ดอลลาร์
ในฐานะสมาชิก คณะกรรมการของเมทไลท์
และเคยเป็นคณะกรรมการของแค็ปมาร์ค
บริษัทออกเงินกู้จำนองบ้านแห่งใหญ่ ในช่วงฟองสบู่
ซึ่งล้มละลายเมื่อปี 2009
เขายังให้คำปรึกษากับ โนมูระ เซเคียวริตี้
เคเคอาร์ ไฟแนนเชียล คอร์ปอเรชัน และบริษัทการเงินอีกหลายแห่ง
ลอร่า ไทสัน ซึ่งปฏิเสธ ไม่ให้สัมภาษณ์กับเรา
เป็นอาจารย์ที่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์คลีย์
เธอเป็นประธานสภาที่ปรึกษาธุรกิจ
และเป็นผู้อำนวยการ สภาเศรษฐกิจแห่งชาติภายใต้คลินตั้น
หลังออกจากรัฐบาล เธอร่วมใน คณะกรรมการของมอร์แกน สแตนลี่ย์
ซึ่งจ่ายให้เธอปีละ 350,000 ดอลลาร์
รูธ ซิมมอนส์ ประธานของมหาวิทยาลัยบราวน์
ทำเงินได้มากกว่าปีละ 300,000 ดอลลาร์ โดยเป็นคณะกรรมการโกลด์แมน แซ็คส์
แลร์รี่ ซัมเมอร์สซึ่งในฐานะ รัฐมนตรีกระทรวงการคลังมีบทบาท
ในการผ่อนคลายกฎระเบียบอนุพันธ์ ได้เป็นประธานฮาร์วาร์ดในปี 2001
ตอนอยู่ฮาร์วาร์ด เขาทำเงินได้หลายล้าน โดยเป็นที่ปรึกษากองทุนเพื่อการเก็งกำไร
อีกหลายล้านเป็นค่ากล่าวต่อสาธารณะ ส่วนใหญ่มาจากบริษัทวาณิชธนกิจ
ตามรายงานของรัฐที่เปิดเผยข้อมูล ซัมเมอร์สมีค่าตัวสุทธิ
ระหว่าง 16.5 ล้านดอลลาร์ ถึง 39.5 ล้านดอลลาร์
เฟรเดอริค มิชกิน ซึ่งกลับมายัง วิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย
หลังออกจากธนาคารกลางสหรัฐ แจ้งในรายงานที่เปิดเผยข้อมูลของเขา
ว่าเขามีค่าตัวสุทธิระหว่าง 6 ล้าน - 17 ล้านดอลลาร์
ปี 2006 คุณร่วมเขียนงานวิจัย เรื่องระบบการเงินของไอซ์แลนด์
"ไอซ์แลนด์เป็นประเทศที่ก้าวหน้า
ซึ่งมีสถาบันที่ยอดเยี่ยม อัตราคอรัปชั่นต่ำ มีกฎหมาย
ธุรกิจปรับตัวเข้าสู่เสรีภาพทางการเงิน
ขณะที่กฎระเบียบและการดูแลอันเข้มงวด ตามปกติจะรุนแรงมาก"
และนั่นคือ ความผิดพลาด เพราะปรากฏว่า
กฎระเบียบและการดูแลอันเข้มงวด ไม่รุนแรงเลยในไอซ์แลนด์
- ในช่วงนั้น - อะไรทำให้คุณคิดว่ามันเคยรุนแรง
คุณถือตามข้อมูลที่คุณมี
และโดยทั่วไปแล้ว มุมมองคือ ไอซ์แลนด์มีสถาบันที่ดีมาก
- มันเป็นประเทศที่ก้าวหน้ามาก - ใครบอกคุณครับ
- คุณทำวิจัยแบบไหน - เราคุยกับผู้คน
เรามีความเชื่อมั่นในธนาคารกลาง ซึ่งไม่ทำหน้าที่ตามที่ควรทำ
ซึ่งเห็นได้ชัดว่า...
- ทำไมคุณเชื่อมั่นในธนาคารกลาง - เราพยายาม...
เพราะเราถือตามข้อมูลที่เรามี
- คุณได้ค่าจ้างเท่าไหร่ในการเขียนนั้น - ผมได้...
ผมคิดว่านั่นคือข้อมูลสาธารณะ
"เฟรเดอริค มิชกิน ได้รับเงิน 124,000 ดอลลาร์
จากหอการค้าไอซ์แลนด์ เพื่อเขียนรายงานชิ้นนั้น"
ในประวัติงานของคุณ ชื่อของรายงานฉบับนั้นถูกเปลี่ยน
จากความมั่นคง ทางการเงินของไอซ์แลนด์
เป็นความไม่มั่นคงทางการเงิน
ผมไม่รู้ ไม่ว่ามันคืออะไร ถ้ามีการพิมพ์ผิด มันก็คือพิมพ์ผิด
สิ่งที่ควรมีให้ต่อสาธารณชน
คือทุกครั้งที่ใครทำวิจัยในหัวข้อนี้
พวกเขาต้องเปิดเผย ถ้าพวกเขามี ข้อขัดแย้งทางการเงินกับงานวิจัยนั้น
แต่เท่าที่ผมจำได้ ไม่มีนโยบายในเรื่องนั้นนี่
ผมนึกภาพไม่ออก ว่าจะมีใครไม่ทำแบบนั้น
ในแง่ของการใส่มันลงในงานวิจัย
น่าจะมีการลงโทษทางอาชีพอย่างรุนแรง ที่ไม่ทำแบบนั้น
ผมไม่เห็นว่ามีตรงไหนในงานวิจัยคุณ ระบุว่าคุณได้รับเงิน
จากหอการค้าไอซ์แลนด์เพื่อเขียนมัน
- ไม่ ผมไม่ได้รับ - ตกลงครับ
ริชาร์ด พอร์เทส นักเศรษฐศาสตร์ มีชื่อเสียงที่สุดของสหราชอาณาจักร
และอาจารย์ที่วิทยาลัยธุรกิจลอนดอน
ก็ได้รับเงินจาก หอการค้าไอซ์แลนด์เช่นกัน
เพื่อเขียนรายงานชื่นชม ภาคเศรษฐกิจการเงินของไอซ์แลนด์
ธนาคารต่างๆเองมีเงินสดหมุนเวียนสูง
พวกเขาทำเงินจากการร่วงลง ของค่าเงินโครน่าไอซ์แลนด์
ธนาคารเหล่านี้แข็งแกร่งมาก
กองทุนเปิดตลาดเงินของพวกเขา ได้รับการรับรองในปีต่อมา
- นี่คือธนาคารที่บริหารได้ดีมาก - ขอบคุณครับ
เหมือนกับมิชกิน รายงานของพอร์เทส ไม่ได้เปิดเผยเงินที่เขาได้รับ
จากหอการค้าไอซ์แลนด์
ฮาร์วาร์ดบังคับให้ต้องแจ้งข้อมูล ผลประโยชน์ทับซ้อนรึเปล่าครับ
"จอห์น แคมป์เบล"
"หัวหน้าแผนกเศรษฐกิจฮาร์วาร์ด"
เท่าที่ผมรู้ ไม่นะ
คุณบังคับให้คนต้องรายงาน เงินชดเชยของพวกเขา
- ที่ได้รับจากกิจกรรมภายนอกรึเปล่า - ไม่ครับ
คุณไม่คิดเหรอว่านั่นคือปัญหา
ผมมองไม่เห็นเหตุผล
มาร์ติน เฟลด์สทีน อยู่ในคณะกรรมการบริหารเอไอจี
ลอร่า ไทสันอยู่กับมอร์แกน สแตนลี่ย์
แลร์รี่ ซัมเมอร์ส ทำเงินสิบล้านดอลลาร์โดย
เป็นที่ปรึกษาบริษัทให้บริการทางการเงิน
ไม่เกี่ยวข้องกันเหรอครับ
ใช่
โดยพื้นฐานมันไม่เกี่ยวข้อง
"มาร์ติน เฟลด์สทีน"
"ผ.อ.เอไอจีและเอไอจีเอฟพี (1988-2009) อาจารย์เศรษฐศาสตร์ ฮาร์วาร์ด"
คุณเขียนบทความหลายชิ้น ในหัวข้อต่างๆมากมาย
คุณไม่เคยคิดว่าจะสอบสวนความเสี่ยง
ของตราสารอนุพันธ์ประกันความเสี่ยง ที่ไม่ถูกควบคุมเหรอครับ
ไม่เคยครับ
ขอถามแบบเดียวกันกับ เงินที่ชดเชยให้ผู้บริหาร
กฎข้อบังคับของบรรษัทภิบาลล่ะครับ
ผลกระทบต่อการมีส่วนร่วมทางการเมือง
ผมไม่รู้ว่าจะมีอะไรเพิ่มเติม ในการสนทนานั้นแล้ว
ตอนนี้ผมกำลังดูประวัติงานของคุณ
และดูเหมือนกิจกรรมนอกมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่ของคุณ
คือการเป็นที่ปรึกษา และควบคุมการจัดการ
ของอุตสาหกรรมบริการการเงิน
คุณไม่เห็นด้วย กับการสรุปแบบนั้นเหรอครับ
เท่าที่ผมรู้ ผมว่าไม่ควรแจ้งชื่อ ลูกค้าที่ปรึกษาผมในประวัติงาน
- ฉะนั้นผมไม่รู้ - ลูกค้าที่มาปรึกษาคุณคือใครครับ
ผมเชื่อว่าไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องนี้กับคุณ
ตกลงครับ
ที่จริงคุณมีเวลาไม่กี่นาที แล้วการสัมภาษณ์นี้จะจบลง
คุณให้คำปรึกษากับ บริษัทให้บริการทางการเงินแห่งไหนมั้ย
- คำตอบคือใช่ - และ...
แต่ผมไม่อยากบอกรายละเอียดเรื่องนั้น
มันรวมถึง บริษัทให้บริการทางการเงินอื่นๆมั้ย
อาจเป็นไปได้
คุณจำไม่ได้เหรอครับ
นี่ไม่ใช่การสืบพยาน ผมสุภาพมากพอแล้วที่ให้เวลาคุณ
ผมโง่มาก ตอนนี้ผมรู้แล้ว แต่คุณมีเวลาอีก 3 นาที
ลองตั้งคำถามเด็ดๆมา
ปี 2004 ในช่วงรุนแรงที่สุด ของวิกฤติฟองสบู่
เกล็นน์ ฮับบาร์ดร่วมเขียนงานวิจัยซึ่ง มีผู้อ่านแพร่หลายกับวิลเลี่ยม ซี. ดัดลีย์
หัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ ของโกลด์แมน แซ็คส์
ในงานวิจัยฉบับนี้ ฮับบาร์ดชื่นชม ความน่าเชื่อถือของอนุพันธ์
และห่วงโซ่การแปลงสินทรัพย์ เป็นหลักทรัพย์
ระบุว่าพวกเขาพัฒนา การจัดสรรเงินทุนขึ้นแล้ว
และเพิ่มความมีเสถียรภาพทางการเงินขึ้น
เขาพูดถึงการลดความขึ้นๆลงๆ ในเศรษฐกิจนี้
และบอกว่าเศรษฐกิจที่ตกต่ำ ทิ้งช่วงห่างลงและเบาบางลง
เครดิตอนุพันธ์ ปกป้องธนาคารจากความสูญเสีย
และช่วยกระจายความเสี่ยง
ช่วยกระจายความเสี่ยงออกไปกว้างขึ้น
นักวิจัยด้านการแพทย์ เขียนบทความชิ้นหนึ่ง กล่าวว่า
"เพื่อรักษาโรคนี้ คุณควรสั่งยาชนิดนี้"
ปรากฏว่าหมอได้ 80% ของรายรับเขา
จากผู้ผลิตยาชนิดนี้ มันไม่รบกวนใจคุณเหรอครับ
ผมว่าสำคัญมากที่ต้องเปิดเผย...
ผมว่านั่นแตกต่างกันนิดหน่อย
จากกรณีที่เรากำลังพูดถึง เพราะ...
"ประธานมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
ไม่ยอมออกความเห็นเรื่อง ผลประโยชน์ทับซ้อนทางการศึกษา"
"ทั้งคู่ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์กับเรา"
คุณคิดยังไงที่รายงานนี้พูดถึง กฎระเบียบทางเศรษฐกิจ
มันไม่เกี่ยวข้องกับอะไรเลยครับ จริงๆ
และที่จริงผมว่ามันคือส่วนหนึ่งของ...
มันคือส่วนสำคัญของปัญหา
"ส่วนที่ 5: ตอนนี้เราอยู่ตรงไหน"
"ที่นี่รับแสตมป์อาหาร"
อิทธิพลที่สูงขึ้น ของภาคเศรษฐกิจการเงินสหรัฐ
คือส่วนหนึ่งในการเปลี่ยนแปลง ที่กว้างกว่าในอเมริกา
ตั้งแต่ยุค 1980 สหรัฐกลายเป็น สังคมที่ไม่เท่าเทียมมากขึ้น
และการปกครองด้านเศรษฐกิจก็เสื่อมลง
หลายๆบริษัทอย่างเจนเนอรัลมอเตอร์ส ไคร์สเลอร์และยูเอสสตีล
เคยเป็นแกนกลางของเศรษฐกิจสหรัฐ
ได้รับการจัดการที่ไม่ดี และล้าหลังคู่แข่งในต่างประเทศ
และขณะที่ประเทศอย่างจีน เปิดเศรษฐกิจของตนเอง
บริษัทอเมริกันหลายแห่ง ส่งงานไปต่างประเทศเพื่อประหยัดเงิน
หลายปีมากๆที่คน 660 ล้านคน
ในโลกพัฒนาแล้วมีที่กำบัง
จากแรงงานเสริมเหล่านี้ที่มีอยู่ในโลก
จู่ๆม่านไม้ไผ่และม่านเหล็กก็เปิดออก
และเรามีแรงงานเสริมอีก 2.5 พันล้านคน
คนงานโรงงานชาวอเมริกัน ถูกปลดออกจากงานหลายหมื่นคน
ฐานการผลิตถูกทำลายไปเลย
ภายในไม่กี่ปี
เมื่อการผลิตตกต่ำลง อุตสาหกรรมอื่นก็เฟื่องฟูขึ้น
รัฐเป็นผู้นำโลกด้านข้อมูลเทคโนโลยี
ซึ่งงานเงินเดือนสูงๆหาได้ง่าย
แต่งานเหล่านั้นต้องใช้ความรู้
และสำหรับชาวอเมริกันทั่วไป การเรียนวิทยาลัยไกลเกินเอื้อมขึ้นทุกที
การเติบโตของยอดเงินบริจาคฮาร์วาร์ด
ขณะที่มหาวิทยาลัยอย่างฮาร์วาร์ด ได้รับเงินบริจาคหลายพันล้านดอลลาร์
การให้ทุนมหาวิทยาลัยของรัฐลดลง และค่าเรียนแพงขึ้น
ค่าเรียนในมหาวิทยาลัยของรัฐ ในแคลิฟอร์เนีย
เพิ่มจาก 650 ดอลลาร์ในยุค 1970 มาเป็นกว่า 10,000 ดอลลาร์ในปี 2010
"ค่าเรียนของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย"
การตัดสินใจที่สำคัญที่สุดที่ว่า ชาวอเมริกันควรเข้าเรียนวิทยาลัยหรือไม่
คือพวกเขาจะหาเงินมากๆ มาเรียนได้หรือไม่
ขณะเดียวกันนโยบายภาษีของอเมริกัน ก็เปลี่ยนไปเพื่อเอื้อประโยชน์แก่คนรวย
"11ตุลาคม 2006"
ตอนแรกที่ผมเข้ารับตำแหน่ง ภาษีสูงเกินไป และมันก็สูงจริงๆ
การเปลี่ยนแปลงรุนแรงที่สุด คือการลดภาษีหลายๆครั้ง
ที่ออกแบบโดยเกล็นน์ ฮับบาร์ด ซึ่งตอนนั้นทำงานเป็น
หัวหน้าที่ปรึกษาเศรษฐกิจ ของประธานาธิบดีบุช
รัฐบาลบุชลดภาษีรายรับ จากการลงทุนลงอย่างฮวบฮาบ
หุ้นปันผล และงดเว้นภาษีโรงเรือน
เรามีแผนที่ซับซ้อนซึ่งเมื่อบังคับใช้
จะเหลือเงินเกือบ 1.1แสนล้านดอลลาร์ ในมือของคนงานชาวอเมริกัน
ครอบครัวต่างๆ ผู้ลงทุน และเจ้าของธุรกิจขนาดเล็ก
ผลประโยชน์ส่วนใหญ่จากการลดภาษีนี้
เป็นของคนรวย ซึ่งเป็น 1% ของชาวอเมริกัน
"เงินออมจากการลดภาษีของบุช"
และยังไงก็ตาม นี่เป็นสิ่งสำคัญพื้นฐาน
ในหลายๆแง่ ต่อนโยบายฟื้นฟูเศรษฐกิจของเรา
ความร่ำรวยที่ไม่เท่าเทียมกัน ในสหรัฐอเมริกา
ตอนนี้สูงขึ้นกว่า ประเทศที่พัฒนาแล้วทุกแห่ง
ครอบครัวอเมริกันตอบสนอง ต่อการเปลี่ยนแปลงนี้สองแบบ
"ชั่วโมงทำงานต่อปี"
ด้วยชั่วโมงทำงานที่นานขึ้น และด้วยการเป็นหนี้
เมื่อชนชั้นกลางตกต่ำล้าหลังลงเรื่อยๆ
มีแรงกระตุ้นทางการเมืองเพื่อตอบสนอง
เพื่อให้มันได้เครดิตง่ายขึ้น
เราไม่ต้องมีบ้านแย่ๆ
"15 ตุลาคม 2002"
ผู้ซื้อบ้านที่รายได้ต่ำ ก็มีบ้านสวยได้เหมือนคนอื่นๆ
"หนี้ซื้อบ้านของสหรัฐต่อคน"
ครอบครัวอเมริกัน ยืมเงินไปซื้อบ้าน ซื้อรถ
เพื่อประกันสุขภาพ เพื่อการศึกษาบุตร
ผู้คนในอันดับต่ำสุด 90%
ล้าหลังไประหว่างปี 1980-2007
ทั้งหมดขึ้นไปเป็น 1% สูงสุด
"ส่วนแบ่งรายรับของ 1% สูงสุด"
เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ชาวอเมริกันทั่วไป
มีการศึกษาน้อยกว่าและ ร่ำรวยน้อยกว่าพ่อแม่ของพวกเขา
ยุคแห่งความละโมบและไร้ความ รับผิดชอบในวอลสตรีทและวอชิงตัน
"29 กันยายน 2008"
นำเราไปสู่วิกฤติการณ์ทางการเงิน
และร้ายแรงเท่าๆกับที่เราเคย เผชิญหน้าตั้งแต่เศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
เมื่อเกิดวิกฤติทางการเงิน ก่อนการเลือกตั้งปี 2008
บารัค โอบาม่าชี้นิ้ว ไปยังความละโมบในวอลสตรีท
ความล้มเหลว ในการกำกับดูแลเป็นตัวอย่าง
ความต้องการเปลี่ยนแปลงในอเมริกา
การขาดความดูแล ในวอชิงตันและวอลสตรีท
คือสิ่งที่ทำให้เราพบปัญหานี้
หลังเข้ารับตำแหน่ง โอบาม่าพูดถึง ความต้องการปฏิรูปอุตสาหกรรม
เราอยากควบคุมความเสี่ยง เพิ่มความต้องการเงินทุนให้มากขึ้น
"14 กันยายน 2009"
เราต้องมีหน่วยงาน ปกป้องการเงินของผู้บริโภค
เราต้องเปลี่ยนแปลง วัฒนธรรมวอลสตรีท
แต่เมื่อมันถูกบังคับใช้กลางปี 2010
แผนปฏิรูปการเงินของรัฐบาลนี้ อ่อนแอมาก
และในบางส่วนที่สำคัญ รวมถึงบริษัทเรทติ้ง
การล็อบบี้และการชดเชย
ไม่มีการเสนออะไรที่สำคัญเลย
อ้างถึงคำกล่าวของโอบาม่า ที่ว่า "ปฏิรูปกฎระเบียบ"
ผมตอบสนองด้วยคำเดียวว่า "เชอะ"
มันปฏิรูปน้อยมากๆ
ทำไมล่ะครับ
นี่คือรัฐบาลของวอลสตรีท
โอบาม่าเลือกทิโมธี ไกธ์เนอร์ เป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง
ไกธ์เนอร์เคยเป็นประธาน ธนาคารกลางสหรัฐนิวยอร์ก
ในช่วงวิกฤติ และคนสำคัญในการตัดสินใจ
จ่ายเงินให้โกลด์แมน แซ็คส์ 100 เซ็นต์ต่อ 1ดอลลาร์
สำหรับการเสี่ยง ัฝ่งตรงข้ามกับเงินกู้จำนองของพวกเขา
เมื่อทิม ไกธ์เนอร์แสดงหลักฐาน
เพื่อให้ได้รับการยืนยัน ในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง
เขากล่าวว่า "ผมไม่เคยเป็นก.ล.ต."
นั่นทำให้ผมรู้ว่าเขาไม่เข้าใจงานตัวเอง
ในฐานะประธานธนาคารกลางนิวยอร์ก
"ทิโมธี ไกธ์เนอร์ปฏิเสธ ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับเรา"
ประธานคนใหม่ของธนาคารกลางสหรัฐ คือวิลเลี่ยม ซี. ดัดลีย์
อดีตหัวหน้านักเศรษฐศาสตร์ ของโกลด์แมน แซ็คส์
ซึ่งเขียนงานวิจัยกับเกล็นน์ ฮับบาร์ด ยกย่องตราสารอนุพันธ์
ประธานเจ้าหน้าที่ของไกธ์เนอร์ คือมาร์ค แพตเตอร์สัน
อดีตล็อบบียิสต์ของโกลด์แมน
และหนึ่งในที่ปรึกษาอาวุโส คือลิวอิส แซ็คส์
ซึ่งดูแลไทรเคเดีย บริษัทที่เกี่ยวข้องอย่างมาก
ในการเสี่ยงซื้อหุ้นัฝ่งตรงข้าม หุ้นจำนองที่ตนเองกำลังขาย
เพื่อเป็นผู้นำอนาคตของ หน่วยงานกำกับดูแลการซื้อขาย
โอบาม่าเลือกแกรี่ เก็นสเลอร์ อดีตผู้บริหารโกลด์แมน แซ็คส์
ซึ่งเคยช่วยยับยั้ง การควบคุมตราสารอนุพันธ์
เพื่อบริหารคณะกรรมการก.ล.ต.
โอบาม่าเลือกแมรี่ ชาพิโร อดีตผู้บริหารของฟินรา
อุตสาหกรรมวาณิชธนกิจ ที่กำกับดูแลตนเอง
ประธานเจ้าหน้าที่ของโอบาม่า ราห์ม เอ็มมานูเอล
ทำเงินได้ 320,000 ดอลลาร์ โดยเป็นกรรมการบริหารเฟร็ดดี้ แม็ค
ทั้งมาร์ติน เฟลด์สทีน และลอร่า ไทสันเป็นสมาชิกของ
คณะกรรมการที่ปรึกษา ฟื้นฟูเศรษฐกิจของโอบาม่า
และหัวหน้าที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจ ของโอบาม่าคือแลร์รี่ ซัมเมอร์ส
ที่ปรึกษาเศรษฐกิจที่อาวุโสที่สุด
คือคนซึ่งอยู่ที่นั่น คนที่สร้างโครงสร้าง
เมื่อเห็นชัดว่าซัมเมอร์สกับไกธ์เนอร์
จะมีบทบาทสำคัญในฐานะที่ปรึกษา
ผมรู้ว่านี่ต้องกลับสู่สถานะเดิมแน่ๆ
รัฐบาลโอบาม่ายืนกราน ที่จะควบคุมการชดเชยของธนาคาร
แม้แต่ผู้นำของต่างประเทศก็มีการลงมือ
อุตสาหกรรมการเงิน เป็นอุตสาหกรรมบริการ
มันควรบริการคนอื่นๆ ก่อนจะบริการตัวเอง
เดือนกันยายน 2009 คริสทีน ลาการ์ด
และรัฐมนตรีการเงิน ของสวีเดน เนเธอร์แลนด์
ลักเซ็มเบิร์ก อิตาลี สเปน เยอรมนี
เรียกประชุมจี 20 รวมถึงสหรัฐอเมริกาด้วย
เพื่อออกกฎข้อบังคับที่เข้มงวด เรื่องการชดเชยของธนาคาร
และเดือนกรกฎาคม 2010
รัฐสภายุโรปบังคับใช้ กฎข้อบังคับดังกล่าว
รัฐบาลโอบาม่าไม่มีการตอบสนอง
พวกเขามีมุมมองว่ามันคือปัญหาชั่วคราว และหลายๆอย่างจะกลับเป็นปกติ
"25 สิงหาคม 2009"
นี่คือเหตุผลที่ผมแต่งตั้งเขาอีกครั้ง
เป็นประธานธนาคารกลางสหรัฐ ขอบคุณครับ เบน
ปี 2009 บารัค โอบาม่า แต่งตั้งเบน เบอร์นันเก้อีกครั้ง
ขอบคุณครับ ท่านประธานาธิบดี
"กระทรวงยุติธรรม"
ตั้งแต่กลางปี 2010 เป็นต้นไป ไม่มีผู้บริหารอาวุโสฝ่ายการเงินคนใดเลย
ที่เคยถูกดำเนินคดี หรือแม้แต่ถูกจับ
ไม่มีการแต่งตั้งทนายพิเศษ
ไม่มีบริษัทแม้แต่แห่งเดียว ถูกดำเนินคดีอาชญากรรม
ข้อหาฉ้อโกงหุ้นและฉ้อโกงบัญชี
รัฐบาลโอบาม่าไม่ได้พยายามเลย
ที่จะฟื้นฟูการชดเชยใดๆ
ที่ให้กับผู้บริหารฝ่ายการเงิน ในช่วงวิกฤติฟองสบู่
ผมคงคิดถึงการดำเนินคดีอาชญากรรม
ต่อผู้นำระดับสูงของคันทรี่ไวด์ อย่างโมซีโล
ผมมองดูแบร์สเติร์นส์ โกลด์แมน แซ็คส์
และเลห์แมนบราเทอร์ส กับเมอริล ลินช์
- เพื่อดำเนินคดีอาชญากรรมเหรอครับ - ใช่ครับ
- ในเรื่อง... - ใช่ พวกเขาชนะได้ยากมาก
แต่ผมคิดว่าพวกเขาชนะได้ ถ้ามีลูกน้องมากพอที่จะพูดความจริง
ในอุตสาหกรรม ที่มีการใช้ยาเสพติด โสเภณี
และถือว่าค่าจ้างโสเภณี เป็นค่าใช้จ่ายทางธุรกิจ
เกิดขึ้นในระดับอุตสาหกรรม
คงไม่ยากที่จะทำให้คนยอมพูด ถ้าพวกเขาต้องการจริงๆ
พวกเขาต่อรองให้ฉันสารภาพ และฉันก็ตกลง
พวกเขาไม่สนใจประวัติของฉัน
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
- ไม่สนใจประวัติของคุณ - ใช่แล้วค่ะ
มีความรู้สึกที่ว่าเราจะไม่ใช้ มลทินส่วนตัวของผู้คน
ในคดีเกี่ยวกับวอลสตรีท หากจำเป็น เพื่อให้พวกเขาเปลี่ยนข้าง
อาจเป็นช่วงหลัง การเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง
ซึ่งเราผ่านมา ผู้คนจึงประเมินใหม่
ผมไม่ใช่ คนที่ตัดสินเรื่องเหล่านั้นในตอนนี้
"อัยการยินดีอย่างยิ่ง
ที่ใช้มลทินส่วนตัวของเอเลียต สปิตเซอร์ บังคับให้เขาลาออกในปี 2008"
"พวกเขาไม่แสดงออกถึง ความกระตือรือร้นแบบเดียวกัน
กับวอลสตรีท"
คุณมาหาเราวันนี้ บอกว่า "เราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ
เราจะไม่ทำอีก เชื่อใจเราเถอะ"
"ส.ส.ไมเคิล คาพัวโน"
ผมมีบางคนในเขตเลือกตั้งผม
ที่ปล้นธนาคารของคุณจริงๆ
และพวกเขาก็พูดแบบนี้แหละ
พวกเขาเสียใจ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาจะไม่ทำอีก
ปี 2009 อัตราคนว่างงานมากถึง ระดับสูงสุดในรอบ 17 ปี
มอร์แกน สแตนลี่ย์จ่ายเงินให้พนักงาน กว่า 14,000 ล้านดอลลาร์
และโกลด์แมน แซ็คส์จ่ายไป 16,000 ล้านดอลลาร์
ปี 2010 โบนัสสูงขึ้นกว่าเดิม
ทำไมวิศวกรการเงินถึงได้ค่าจ้าง
มากกว่าถึง 4-100 เท่าของวิศวกรจริงๆ
วิศวกรจริงๆสร้างสะพาน
แต่วิศวกรการเงินสร้างความฝัน
และเมื่อความฝันเหล่านั้น กลายเป็นฝันร้าย
คนอื่นๆต้องจ่ายเงินให้มัน
หลายทศวรรษแล้ว
ระบบการเงินอเมริกัน มีเสถียรภาพและปลอดภัย
แต่แล้วบางอย่างก็เปลี่ยนไป
อุตสาหกรรมการเงินหันหลังให้สังคม
ทำลายระบบการเมืองของเรา
และทำให้เศรษฐกิจโลก ตกอยู่ในวิกฤติทันที
และด้วยเงินมูลค่ามหาศาล เราหลีกเลี่ยงหายนะ
และฟื้นฟูกลับมาได้
แต่ผู้คนในสถาบันที่ก่อให้เกิดวิกฤติ ยังคงมีอำนาจอยู่
และนั่นคือสิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลง
พวกเขาจะบอกเราว่าเราต้องการพวกเขา
และสิ่งที่พวกเขาทำ ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้
พวกเขาจะบอกเราว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
พวกเขาจะใช้เงินหลายพันล้าน ต่อสู้เพื่อปฏิรูป
มันจะไม่ง่าย
แต่บางอย่าง...ก็คุ้มที่จะต่อสู้