Film oparty na faktach.
OPERACJA GOLIAT
Występują:
Fajrant.
Scenariusz i reżyseria:
- Halo. Dzwoni... - Daniel Léger.
- Zapłaci pani za rozmowę? - Tak.
- Mamo, jak się masz? - Dobrze, a ty. Brzmisz lepiej.
- Tak, lepiej sobie radzę. - To się cieszę.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Wiem, że były miesiąc temu, ale pracowałem w lesie...
- I nie mogłem zadzwonić. - Nie szkodzi.
Zrobisz coś dla mnie?
Nie mów tacie. Jestem na stacji benzynowej.
Mam czek, ale żadnej gotówki.
Podasz mi numer karty kredytowej? To tylko 10 dolarów.
- Nie wiem... - To nie na narkotyki.
Wszedł twój ojciec. Kończę.
Nie płaci się kartą kredytową za dragi. Halo.
- Siedem pięćdziesiąt. - I jeszcze to.
Zaraz przyniosę portfel.
Ilu podopiecznych miał pan w swojej placówce?
Mimo cięć budżetowych, zajmowaliśmy się
ponad dwudziestką, dlatego założyliśmy fundację...
Najpierw proszę opisać pańskie metody opieki nad trudnymi dziećmi.
Oczywiście, ale dokończę. Fundacja...
Mówię o niedawnych samobójstwach jedenasto i dwunastolatka,
którzy byli pod pańską pieczą.
- Norm! - Nie teraz. O co chodzi?
Panie Malarek, ktoś pana szuka. Na mnie już pora.
Nagraliśmy wypowiedzi. Kanalio, posłuchaj, to ci się przypomni.
Mamy więcej pytań!
- Dlaczego nie wyłączyłeś pagera? - Dopadliśmy go.
20 sekund wcześnie nic byśmy nie nagrali.
- Widziałeś jego minę? - Tak.
Victorze, szuka cię ktoś z gangu Da Silvy.
- Są tu? - W recepcji.
- O co chodzi? - Co?
Wezwać policję?
- Wezwać policję? - Co?
- Policję. - Nie.
Bierz kamerę.
- Tam jest! - Malarek!
Dokąd jedziesz?
- Do wozu! - Kręcisz?
- Uciekłeś przed nami do szpitala? - Myśleliście, że uciekam?
Tu skończysz po kolejnym artykule o Da Silvie.
Mam go gdzieś!
- Szukam Anny Malarek. - Victorze!
- Wysyłałyśmy wiadomości na pagera. - Robiłem wywiad.
Oby ważny, bo tej chwili nie odzyskasz.
- Urodziła? - Tu nie liczy się twój grafik.
- Jak się czuje? - Dobrze.
Wybacz.
- Nic się nie stało. - Stało.
- Nie byłem przy was. - Szybka, jak tata.
To twój tatuś.
Zostań ze mną.
- Brawo. - Dzięki.
Wydział do walki z narkotykami. Vancouver.
- Dubé dostał awans? - Właśnie to ogłosili.
Dowiedział się w piątek wieczorem i milczał.
- Nie wiem, co im strzeliło do głowy. - Niższa pensja?
Co? Mnie to nie rusza.
Wiedziałem, że nie dostanę.
O co chodzi?
- Wynająłem ten dom. - Dostał pan zły adres.
- Gdzie jest Michael? - Zna go pan?
Ja się nie przykładam?
Od dwóch miesięcy nic nie napisałeś.
- Dałem reportaż o Da Silvie. - To był ciąg dalszy.
Szokujące historie wymagają solidnego i długiego śledztwa.
Może będzie pan spędzał mniej czasu przy programie tv, a więcej u nas?
- Telewizja to zajęcie dorywcze. - Zapłacimy, gdy coś pan napisze.
Teraz nie ma tekstu, nie ma honorarium.
- Wyleciałem? - Nie. Będziesz wolnym strzelcem.
Nie rób mi tego. Urodziło mi się dziecko.
- Dam ci stałe rubryki. - Ja się tym nie zajmuję.
Krążysz po wielu orbitach, gdzieś wyląduj.
Wybierz prosty temat. Pisz tekst tygodniowo, zarobisz tyle samo.
Chodzi o mój sposób pracy.
Zapanuj nad nim i dawaj artykuł co tydzień.
To mój czek.
- Co podać? - Kierunek.
- Co to znaczy? - Szukam Michaela.
Panowie, praca z wami to dla mnie zaszczyt.
Wszyscy jesteśmy żołnierzami na wojnie przeciwko narkotykom.
W ostatnich latach...
O nim wam mówiłem. Mój najlepszy przyjaciel, Daniel.
- Jak się masz? - Dobrze. Świetnie sobie radzisz.
Ej, Glen. To Daniel.
- To jego łódź. Fajna? - O co chodzi z domem?
Glen, byłem z nim w Tajlandii.
- W Tajlandii? - Tak.
- Urządził tam imprezę? - Tak, to on!
Ja organizuję w Kolumbii Brytyjskiej. Mały jest ten świat.
- Po skurczybyku. - Coś ci pokażę.
Aimee, daj mu piwo. Podejdź tu.
Nie zapłaciłeś mi za robotę przy łodzi.
- Dałem ci. - Wisi mi kasę.
Gdzie to jest? Kurde, gdzie to jest?!
- Co robisz na mojej łodzi? - Ja...
Właśnie przyszedł. To mój kumpel.
Twój kumpel? Czemu pytasz mnie o kasę?
- Żartowałem. - Gdzie mój towar?
- Pewnie w sypialni. - Racja.
Narobiliście w portki.
Chwila.
- Stuknięty, ale ma świetny towar. - Co z domem?
- Nie wpuściła cię? - Wysłałem ci na czynsz.
- Miałem problemy. Wyluzuj. - Znalazłem.
To chcę ci pokazać. To...
Michael mówi, że kupiłeś tajski towar.
Tak ci powiedział?
Chciałbym spróbować. Tutaj tego nie ma.
Pora na mnie.
Wyciągam to tylko dla wyjątkowych ludzi.
- Zapytaj Michaela. - To prawda.
Hera czysta w 90 procentach... Prawie.
- Nie wstrzykuję, więc... - Ja też nie...
Dlatego lubię palić. Podaj zapalniczkę.
- Doceniam, ale dzięki. - Zadzierasz nosa?
Polecisz do nieba. Zdradzę ci tajemnicę.
Jeśli będziesz miły dla tych aniołków wypalą bibułkę z twojego skręta.
Długa przerwa?
- Sześć miesięcy. - Witaj w domu.
- Diler aresztowany w Bangkoku i... - Umiera policjant.
- Opisaliśmy. Czytasz własną gazetę? - Powtórzyliście oświadczenie.
Pokażę międzynarodowy handel heroiną i jak tu dociera z Tajlandii.
- Każdy potrafi cytować statystyki. - Dam mięso.
Agent ginie na posterunku. Kim jest handlarz?
Los dwóch ludzi z Ameryki Północnej splata się w Bangkoku.
- Na sobotę? - I niedzielę.
Dwie części. Dwa honoraria.
Podwoiłeś sobie pensję?
- Żyje! - Widziałeś Michaela?
Wyszedł parę godzin temu i wraca do Montrealu.
- Drań cię oskubał? - Wszystko mi zabrał.
Nie ufaj ćpunowi.
Za dziesięć minut mamy klientów, a wyglądasz do kitu.
- Już znikam. - My mamy. Chcesz pracować?
Dziękuję za propozycję, ale nie umiem łowić.
- I muszę znaleźć dach nad głową. - Możesz zostać w kajucie.
- Mała, ale za darmo. - Poważnie?
Jasne, też miałem pod górkę. Włóż koszulę.
To nie wycieczka dla gejów. Osiem dych dziennie plus napiwki.
M. Bedard, osiemdziesiąt.
Komenda główna policji w Toronto. - Niespodzianka.
Piszę reportaż dla „The Globe”. Wywiad z tobą go ożywi.
- Dzisiaj nie wydajemy oświadczenia. - Temat stary, ale jary.
Jak oceniasz akcję w Tajlandii?
- Tragedia. To wszystko. - Jesteście w szoku?
I to wielkim.
Daj mi coś lepszego niż „Tragedia”.
Chodziło o bezpieczeństwo w Kanadzie.
Zlikwidowano duży szlak przemytu heroiny.
Śmierć policjanta przypomina nam, jak niebezpieczna jest nasza praca.
Czytałem oświadczenie. Dlaczego aresztowany jest w Tajlandii?
Mieliśmy tylko pomóc tajskiej policji. Tam stanie przed sądem.
- Co to za gość? - Wszystko jest w oświadczeniu.
Nic tam nie ma. Kto to? Od dawna handluje herą w Kolumbii Brytyjskiej?
Wyrok wyda sąd w Bangkoku. Nie mogę omawiać sprawy, szczególnie z tobą.
I tyle? Dziękuję.
Dawajcie.
Byli zachwyceni. Zostawili ci napiwek.
Albo mogę dać ci towar.
Jeśli...
dobrze to rozegram, to będzie moja łódź.
Możemy być wspólnikami i dobrze zarobić.
- Poważnie? - Tak.
Doceniam to, co dla mnie zrobiłeś.
Jeszcze nie pal. Zawieziesz mnie na lotnisko.
Dokąd lecisz?
Do Kolumbii na spotkanie. Pilne.
Zrobisz coś dla mnie? Idź pod ten adres i znajdź Mary.
Odbierz przesyłkę i przetrzymaj do mojego powrotu.
Jasne. Udanej wyprawy.
- Bilet do Bangkoku? Oszalałeś? - Przeprowadzę wywiad.
- Z kim? - Z kanadyjskim dilerem.
Sam zadzwoń do Louise. Ja nie poproszę o delegację do Tajlandii.
Za dwa dni jako jedyni wydrukujecie wywiad, który wywoła skandal.
I wtedy poprosisz o delegację.
- Miał być reportaż, a to skandal? - Bo widzę, że policja kłamie.
Jeszcze nie zadałem pytania, a on już mi mówi „Bez komentarza”.
Masz przeczucie, jak każdy. Podzwoń, przejrzyj wycinki, bazy danych.
Sprawdziłem źródła. Nikt nie słyszał o tym baronie narkotykowym.
- Ani o wielkim szlaku przerzutowym. - Nie mam pięciu patyków na zbyciu.
Gliniarze do ciebie zadzwonili? Chodzisz na ich pasku?
- Do mojego gabinetu! - Jasne.
Wiesz, jak się zachowuję, gdy wpadnę na trop.
- Chcesz polecieć? - Tak.
Zapłacę za twoją podróż, ale jeśli nie wrócisz z bombą, wylatujesz.
Louise więcej nie opublikuje twojego tekstu.
Zgoda. Dziękuję.
- Już się obżerasz? - Wy się spóźniliście trzy kwadranse.
- Poproszę dwie kawy. - Wystaw jeden rachunek. Oni płacą.
Co za pupcia! Od razu bym się dobrał.
Buksujecie w próżni, skoro przyszliście do mnie.
- Jak połowy? - Łowię na wodach międzynarodowych.
- Grube ryby. - Czyli gdzie?
Co sądzicie o Złotym Trójkącie?
- Znasz ludzi w Tajlandii? - Chyba...
Trafiłem pod zły adres. To was przerasta.
- O czym mówisz? - O międzynarodowych graczach.
O czystej tajskiej heroinie dla Kolumbii Brytyjskiej.
I zapłacicie mi więcej niż za zwykłe informacje.
- Możesz go nam wystawić? - Nie. Ja już go mam.
- Miło z tobą pracować. - Mówisz po francusku?
- Tak. - Fajnie.
- To wszystko? - Tak.
Gdyby Glen czegoś potrzebował, jak cię znajdzie?
- Mam już ten numer. - To mój numer.
- Dobrze. Dzięki. - Weź.
Daniel Léger.
Wpisz datę urodzin.
Myślałem, że nie chcecie z nim pracować.
Picker sam do nas przyszedł. Cel importuje z Tajlandii.
Léger wydaje się grubą rybą. W systemie ma kod „A”.
- Jest powiązany? - Akta wskazują na „Hells”.
Rozłóżcie tę sprawę na czynniki pierwsze. Jaki jest cel?
- Zdjąć go w Tajlandii? - Nie.
Gromadzimy dowody, współpracując z tajską policją.
Bierzemy udział w transakcji. Léger wraca do domu.
Aresztujemy go na lotnisku w Vancouver.
Wydam zgodę na tę operację.
Informator dostanie 80 tysięcy plus wydatki.
- Pogadam z Pickerem. - Dobrze.
Bangkok, Tajlandia.
Przykro mi, nie mogę pana wpuścić.
Obaj wiemy, że obywatele Kanady mają prawo odwiedzać
aresztowanych Kanadyjczyków. To kanadyjski paszport. A więc?
Nie chodzi o paszport. Nie mogę pana wpuścić.
- Dlaczego? - Miłego dnia.
Jim Raiven. Agent w ambasadzie w Tajlandii. Jak panu pomóc?
Przyleciałem do Bangkoku, aby spotkać się z kanadyjskim więźniem...
Trwa śledztwo. Powiedziano panu o tym w Toronto.
Ambasada wpisała mnie na czarną listę?
Proszę przeczytać oświadczenie dla prasy o operacji Goliat.
Byłem tu wielokrotnie. Znam system i ambasada nie ma prawa...
Miłego dnia.
Co się stanie, gdy Glen się dowie, że wszystko przećpałeś?
Zlewam go. Wyjechał, a ja haruję.
Jesteśmy wspólnikami. Co jego, to moje.
Telefon dzwoni.
- Dlaczego nie odbierasz? - Jak podróż?
Utknąłem na Jamajce. Wracam jutro. Zabierz mnie z lotniska.
- Co robisz na Jamajce? - Nie twoja sprawa.
Masz mnie zabrać jutro o dziewiątej.
I odbieraj, gdy dzwonię.
Dziękuję za autograf dla żony.
Przyleciałem napisać artykuł dla „The Globe” o operacji Goliat.
- Słyszał pan o niej? - Aresztowano kanadyjskiego dilera?
Zgadza się. Nie wpuszczają mnie do więźnia.
- Dlaczego? - Liczę, że pan mi powie.
Kanadyjska policja odmówiła mi dostępu.
Proszę zwrócić się do mojego znajomego, Jima Raivena w ambasadzie.
- Podam namiary. - Sierżanta Raivena?
- Zna go pan? - To kanadyjski funkcjonariusz.
Nie decyduje, czy mogę się spotkać z więźniem w Bangkoku.
Jesteś moim przyjacielem. Tajska policja ma związki z twoim krajem.
Mam związane ręce, zwróć się do Jima.
- Moi czytelnicy tego nie zrozumieją. - Czego?
Spytają, dlaczego kanadyjski sierżant wydaje rozkazy
generałowi Suchartowi z tajskiej policji w jego ojczyźnie.
Nie możesz tego napisać.
- Cooper? - Mamy zgodę.
- Ile? - Sześćdziesiąt.
Żartujesz? Za wydanie łobuza dostaję czterdzieści.
- Zadzwoń z poważną ofertą. - Ile chcesz?
- Sto tysięcy. - Dam ci osiemdziesiąt.
Połowę teraz, resztę, gdy go wsadzimy.
- I jeszcze wydatki. - Jasne.
Pod warunkiem, że zaczniesz przed końcem miesiąca.
Zgoda.
Chodźcie tu.
- Piękny dzień. - Nie mówię po angielsku.
Rozmawiałem z żoną. Jest w ciąży.
- Będę ojcem. - Tatą?
Uczcisz to ze mną? Zapalimy cygaro?
- Pracuję. - Chodź, proszę.
Léger będzie celem numer jeden w tym miesiącu
i to jedyna międzynarodowa operacja.
Dostaniemy największy budżet w tym roku.
- Lecimy do Tajlandii? - Tak!
- Zdejmij kurtkę. - Nie mogę.
Niech moja żona wie, że dobrze się bawię. Świętujemy?
Groźny wyraz twarzy.
Dobrze. A teraz spadaj.
Szkoda, że cię tam nie było. Obłędna impreza.
Piękne kobiety. Pokłóciłem się z tym czarnuchem. Groził mi.
Wyciągnąłem czterdziestkę piątkę i przystawiłem mu tutaj. Zamknął się.
Spójrz. To kolumbijski baron.
Potężny. A teraz jest moim przyjacielem.
Trzaska kasę. My też będziemy.
Gdzie położyłeś paczuszkę, którą kazałem ci odebrać?
Uznałem, że na łodzi nie jest bezpieczna. Trzymam ją u kumpla.
- Przywieź. Mam na nią kupca. - Jasne.
Okradli go?
Skopałem mu tyłek, ale przysięga, że jej nie ma.
- Jak się nazywa? - Nieważne. Obrobili go.
- Kłamiesz. - Mówię prawdę.
Powiedz „kumplowi”, że wisi mi tysiaka.
- Dzień spóźnienia kosztuje 40%. - Czterysta za dzień?
- Nie stać go? - Nie!
To niech szybko znajdzie tysiąc dolców.
- Dave Milller cię uprzedził. - Co?
Spotkał się z gościem. Będzie jutro w „The Sun”.
- Czytałeś artykuł? - Nie, ale już nie mamy wyłączności.
Zaszantażowałem generała, szefa biura, żeby się z nim spotkać.
- Wiem, ale... - Piszę reportaż.
Możesz go dać na pierwszą stronę. Czekaj przy faksie.
- Ile za to? - Nie potrzebuję kasku.
- Czemu opylasz? Cienko z kasą? - Nie. Już mi się znudził.
- Zapłacimy najwyżej pięćdziesiąt. - Należał do mojego dziadka.
To lepiej nie sprzedawaj.
Gdzie twój motor?
Trzysta pięćdziesiąt? Nie pokrywa nawet oprocentowania.
W przyszłym miesiącu nie wypłacaj mi napiwków. Odpuść mi.
Dałem ci dach nad głową, robotę
i najlepszy towar, gdy byłeś zdołowany.
Wiem, ale...
Żadnych „ale”, próśb ani kłamstw.
To jest biznes.
- Zawaliłem, wybacz. - Zaufałem ci.
Teraz muszę odbudować to zaufanie.
Zrobisz coś dla mnie,
a ja puszczę w niepamięć twój drogi błąd.
- Jasne. - Sam bym to załatwił, ale...
Nie mam czasu tego sprawdzać.
Skoro już się tym zajmowałeś, to cię wprowadzę.
Wchodzę w to.
Co ci się stało?
Nie opłacasz ochrony? Nie jesteś baronem narkotykowym?
- Palisz? - Tak.
Przekonałem redakcję, żeby przysłała mnie tutaj na wywiad
z mistrzem zbrodni, którego w końcu zamknęli.
- Ale nie sądzę, żebyś był mistrzem. - Czemu nie?
Bo wszyscy, którzy znają Daniela Léger,
mówią, że jest nędznym ćpunem i sam się podkłada.
Instynkt mi podpowiada, że ktoś cię wkręcił w tę operację.
Podejrzewam, że to wszystko wielka ściema.
Powiesz mi, co się wydarzyło albo zaprzepaścisz jedyną okazję
i zaserwujesz mi kłamstwa, które wywęszę.
- Ktoś już nazwał cię palantem? - Tak, ale zwykle mówią mi Victor.
- Czy palant Vic ma magnetofon? - Tak.
- Czemu chcą się spotkać na widoku? - Nie wiem. Czy to ważne?
Do akcji!
Ładna bryka.
Odpowiadaj na pytania, nie gadaj za dużo.
- Picker mówi, że byłeś w Tajlandii. - Byłem wszędzie.
- Ale szukamy źródła w Tajlandii. - Łatwizna.
W Tajlandii każdy kierowca tuk-tuka jest źródłem.
Nie wiem, czy poprosisz go o 10 kilogramów.
- Czeka cię niespodzianka. - Nie potrzebujemy niespodzianek.
Daniel pojedzie do Tajlandii i znajdzie wam źródło.
Po ile?
- Dziesięć, dwanaście tysięcy? - Za kilogram?
Cena nie jest istotna. Jak wwieziecie dziesięć kilogramów do kraju?
- Mój tyłek tak się nie rozciągnie. - Nie każemy ci tam tego wsadzać.
- Odezwiemy się. - Na razie.
- Dziesięć patyków za kilogram? - Mówiłeś, że szukają źródła.
- Nic o wyjeździe do Tajlandii. - Kupiłeś tam mnóstwo heroiny.
- I przez dwa miesiące wypaliłem. - Co?
Za co mam pojechać do Tajlandii? Jestem goły.
Pojedziesz i znajdziesz źródło.
Nie ośmiesz mnie przed nimi, bo obedrę cię ze skóry.
Ile zarabiasz w lombardzie? Dość, żeby zaoszczędzić?
Potrzebujesz forsy?
Nie. Tak tylko myślę...
- Żeby się stąd wyrwać. - Na urlop?
- Długi. - Dokąd?
Nie wiem... Do Tajlandii?
Pojadę z chłopakiem-ćpunem do Tajlandii. Oszalałeś?
Poza tym nie mam paszportu.
- Nie mam paszportu. - To sobie załatw.
Odebrali mi, gdy wróciłem z Tajlandii.
Ambasada pożyczyła mi pięćset dolców na bilet do Kanady.
Odzyskam paszport, kiedy im je zwrócę.
Wycofujesz się? Wiesz, ile mi wisisz?
Jak to: nie chce jechać?
Wymyśla wykręty. Uważa, że jesteście psami.
A ja uważam, że twój międzynarodowy gracz
to zaćpany dureń, który nie odróżni kilograma od kartofla.
Sprawdzał cię i poległeś.
Przypominaliście gości z obyczajówki. Na szczęście go przekonałem.
- Myślisz, że on jest w porządku? - Na sto procent.
- Przekonaj go, że jesteśmy poważni. - Sam go przekonaj.
Ja go znalazłem, wy go zmotywujcie.
Jesteście wcześniej! Pamiętasz Franka?
Frank... i jego wspólnik zabierają łódź na weekend. Gotowa?
Tak. Tylko wezmę rzeczy.
- Halo? - Rozmowa od...
- Tato, to ja Daniel. - Zapłaci pan za nią?
To było na łodzi.
- Gdzie ten drugi? - Nie przypłynął z nim?
- Nie. - Skąd ja mam wiedzieć?
- Zabił go? - Stul dziób i siadaj.
Wiem, że ten palant próbował oszukać Franka,
który poprosił o łódź i dużo mi zapłacił.
- Wycofuję się. - Za późno.
- Przyleciałeś, bo ci grozili? - Zgadza się.
Wcześniej kupowałeś towar w Tajlandii?
Przyjechałem na wakacje z kumplem, Michaelem.
- Nie byłeś dilerem? - Jestem ćpunem. Przyznaję się.
Nie mogłeś przylecieć, bo nie miałeś paszportu i kasy.
- Ale tu jesteś. - Bo oni zapłacili.
- Kto? - Federalni zabulili na wszystko.
- Opłacili twój bilet? - Hotel, jedzenie i wydatki.
- Dasz parę batów? Płacimy za żarcie. - Tak.
Zostaw na moje nazwisko. Będę miał kredyt w sklepie.
Proszę pana, jeszcze chwileczkę.
- Kiedy jest twój proces? - Za parę miesięcy.
Przyznaj się do winy albo skażą cię na śmierć za handel narkotykami.
Prawda się nie liczy. Przyznaj się.
Żądają tych fajek i jeszcze pięć co tydzień.
Muszę zdobyć gotówkę.
Zawsze masz wybór.
Nie dam się zakatować.
Później idź za kuchnię, do Tuana.
Wysoko postawiony, nie pracuje. Ma bogatego ojca.
Da ci pieniądze.
- O co chodzi? - Będę strzelał: sierżant Jim Raiven?
- Miło mi. - Mieszka pan w tym hotelu?
Dbam o pańskie bezpieczeństwo w Bangkoku.
Jestem wzruszony, że rząd o mnie dba.
- Dostał się pan do więzienia Bombat. - Możliwe.
Daniel Léger to narkoman i kłamca. Nie można mu wierzyć.
Urzędnik wreszcie coś mi powiedział. Dziękuję.
Jeśli ustalę, że opłaciliście jego wyjazd do Tajlandii,
jak to będzie o was świadczyło?
Na pańskim miejscu uważałbym, zanim napisałbym coś o tej sprawie.
Albo?
Proszę się odsunąć, bo spotka pana krzywda.
Faks?
Papierosy? Nie mam. Przestańcie!
Zostaw go.
- Gdzie teraz są? - W hotelu. Anna umierała ze strachu.
- Dzwoniłyśmy. Gdzie jesteś? - Na lotnisku.
- W Toronto? - W Bangkoku. Jutro będę w domu.
Ktoś czytał? DEA z Seatle uważa, że u nas nic się nie dzieje.
Raporty. Zaczynam od Goliata. Sierżant Cooper?
Nasi gracze są gotowi.
Tak samo odpowiedziałeś mi w zeszłym tygodniu.
Fountain przygotuje operację „Czarny Jastrząb”, gdyby Goliat się posypał.
Czemu akcja tak się ciągnie?
- Cel zniknął. - Co? Cholera.
Picker nie wie, gdzie się podział. Musimy wymienić Denisa.
- Dubé nie da ani grosza. - Skorzystam z budżetu departamentu.
- Którego? - Szkolenia.
- Myślisz o wprowadzeniu Ala? - Potrzebuję dupka.
Ta część dotyczy przestępstw na tle seksualnym. O zgodę i brak obrony.
Kodeks karny określa, że podejrzany zostaje oskarżony
o takie przestępstwo na podstawie paragrafu 151, 152,
153, 160 albo 171...
Kadecie, dostajesz szansę szkolenia w terenie.
Operacja Goliat potrzebuje kogoś nowego.
Nie otrzymasz wypłaty i będziesz musiał nadrobić zajęcia.
- Wchodzę w to. - Zainteresowany?
Stawiam sprawę jasno.
Błędy, improwizacja, niezastosowanie się do moich rozkazów
oznaczają skargę do twoich przełożonych.
- Zrozumiano? - Nie zawiodę cię, tato.
Spisałeś się dzisiaj.
Nie zgodzę się.
Co znaczy „Khun taj”?
- Khun taj? - Tak.
Nie żyjesz.
- Nowy gość? - Denis odpadł. Wszedł Al.
- Zna historię? - Że masz poważnego gracza,
który naciąga nas na koszty podróży i znika?
- Nie trzymam go w klatce. - Wsiadaj.
Ty będziesz w klatce, dopóki go nie znajdziesz.
- Chodź. - Dzięki.
- W porządku? - Tak.
Cześć, Norm.
- Życie nam ratujesz. - Z przyjemnością.
- Nie znajdą nas tu? - To lepsze niż hotel.
- Zostań z Normem do mojego powrotu. - Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Gdzie mój reportaż? - Kiedy wróciłeś?
Léger pogonił Millera. „The Sun” nie ma tekstu.
Czemu mój nie jest na pierwszej stronie?
Ćpun wytoczył poważne oskarżenia, które mogą się na nas zemścić.
Rząd podciera się niewinną ofiarą,
a my nie napiszemy o tym, bo gość jest narkomanem?
Napadł na stację benzynową.
- Czyli to żadne niewiniątko. - Obrobił stację benzynową?
Policja może go zostawić w Tajlandii, gdzie czeka go kara śmierci?
A oni tymczasem to zatuszują, bo dziennikarzom to zwisa,
ponieważ ofiara nie jest miłym gościem?
Wyluzuj. Powiedziałem, że nie wydrukuję? Nie. Tylko sprawdzę.
Czemu się ciskasz?
Prawnicy przyjdą o trzeciej. Wytniesz, co trzeba i puścimy jutro.
Na piątej stronie? Bez dalszego ciągu? I wszyscy o tym zapomną?
Kanadyjczyka powieszą, a my nic nie zrobimy?
Przykro mi.
Dałeś mi pierwsze zlecenie.
Uczyniłeś mnie dziennikarzem. Nie podziękowałem ci za to.
Niech ktoś spakuje moje rzeczy, to je zabiorę.
Nie pasuję do was. Tydzień temu to do mnie nie dotarło.
Jestem kumplem Daniela. Znacie się, a ja go szukam.
- Wiesz, gdzie go znajdę? - Nie.
- Nie znasz go? - Nie wiem, gdzie jest.
Obracanie na milczka. Będziesz moją dziewczyną?
- Dobrze. - Ej...
Jak twój interes na boku?
Danny!
- Dlaczego mnie wzywa? - Bo jest szefem. Chce cię poznać.
Wskakuj.
- Frank i Glen cię chwalą. - Naprawdę?
Jeśli się ułoży, będzie stała współpraca.
Chcemy rozszerzyć naszą działalność w Tajlandii. Pomożesz nam?
Bardzo chętnie, ale nie stać mnie na wyjazd.
- Skąd wziąłeś forsę na pociąg? - To było wszystko, co miałem.
Zajmę się wydatkami. Samolot, hotel i koszty pobytu.
Koniec zabawy. Lecisz do Tajlandii.
A mój paszport?
Al to załatwił. Gotowy do odbioru.
Zamówiliśmy dla ciebie pokój w hotelu przy lotnisku.
- Jutro wylatujesz. - Jutro?
Na parę dni. Szybko to załatwisz.
- Dzięki. - Tak.
Ruszamy!
Domagam się, żeby Demokraci się przyłączyli.
To wojna i tak należy ją traktować.
Toczymy wojnę z narkotykami na wszystkich frontach.
Zmniejszenie dostaw przez niszczenie zbiorów i laboratoriów.
Patrolowanie granic. Podwyższenie wyroków.
Jeżeli sprzedajesz narkotyki i zostaniesz złapany...
Wiedziałeś, że DEA naciska, aby policja osiągała wyniki?
- Gdy ustalimy, jaki mają system... - Posłuchaj.
- Co? - Przydzielono mi inny projekt.
- Musi poczekać. - Nie może.
Fajna historia o ćpunie, ale Randy nie chce, żebym nad nią pracował.
„The Globe” opłacił połowę śledztwa. Nie ma sensu teraz odpuszczać.
Jeśli pojedziemy do Kolumbii Brytyjskiej, coś wykopiemy...
Randy cię prosi.
Wejdź. Usiądź.
Muszę cię zwolnić.
Mówiłeś, że postawiłem program na nogi.
Tak, ale nie mam wyboru. Cięcia budżetowe.
- Wiesz, że odszedłem z Globe & Mail? - Tak.
- Nie chodzi o sprawę ćpuna? - Nie.
Ani o naciski z policji federalnej?
Nic z tych rzeczy.
Tak, może być.
- Nie chodzi o miejsce. - Spójrz.
Jest w porządku. Tylko... Poczekaj.
- Do ciebie. - Chwileczkę.
Czego chciał?
- Zwolnił mnie. - Dlaczego?
Nie wiem.
Pan Malarek? Dzwonię z biura Rzecznika Praw Obywatelskich.
Nie słyszałem o was.
Przeczytałem pański artykuł o Danielu Léger.
- I chciałbym porozmawiać. - Już nie pracuję dla „The Globe”.
- Nie będę dalej się tym zajmował. - Nie zamierzam przekazać informacji.
Pragnę uczynić z tego naszą pierwszą sprawę. Chcę szczegółów śledztwa.
Stój.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Wejdź.
Samolot jutro rano. Frank powie ci o której.
- Dopilnuj, żeby wsiadł. - Spokojna głowa.
Możemy tu zostać jeszcze parę dni?
- Jasne. - Co?
- Jadę do Montrealu. - Po co?
Pomówić o federalnych w biurze rzecznika.
- Składasz na nich skargę? - Nie.
Rzecznik przeczytał mój artykuł. Wypyta mnie o sprawę Daniela Léger.
- Co masz z nim wspólnego? - Zrobiłem z nim wywiad.
Będę zeznawał jako świadek.
Zajrzę do klopsa.
Przez tę sprawę straciłeś dwie posady. Chyba pora ją zostawić?
Nie rzucę tego. Dotknęliśmy czegoś...
Nie narzekałam na twoją pracę.
Jestem dumna z tego, co robisz, ale musisz odpuścić.
- Nie chodzi o pracę, ale śledztwo... - Oni na nas napadli.
Nie wiemy, kto na nas napadł.
Nie zamierzali cię skrzywdzić, tylko mnie wystraszyć.
Nie zmienimy naszego życia, bo...
- Co? - Moje zdanie się nie liczy?
Liczy, ale Léger jest sam.
Zostawić go, żeby zdechł?
- Daj spokój... - Wszystkich nie ocalisz. Masz córkę.
- A gdyby tam była nasza córka? - Ale nie jest.
I umierała w tajskim więzieniu, bo rząd ją porzucił?
Tak jak ty?
Nie chodzi o niego, czy naszą córkę, ale o ciebie. On nie jest tobą.
Gdy zabrała cię opieka społeczna, byłeś niewinnym nastolatkiem.
- To przestępca. - Rząd go załatwił.
Wiem, co znaczy codziennie obrywać i czekać, aż ktoś się za tobą ujmie.
- Ale wszyscy cię zlewają. - Głodni? Sycące danie.
Zwykle mojego klopsa witają brawa.
- Nie ruszyłem twojej kasy. - Dzwonię w innej sprawie.
- Jak się nazywa diler w Bangkoku? - Porn.
Nazywa się Porn. Jeździ tuk-tukiem. Idź do hotelu „Porn”.
- Jaja sobie robisz? - Nie. Nazywa się Porn.
- I stoi pod hotelem „Porn”. - Z tuk-tuka sprzeda mi 10 kg?
Dziesięć? Nie, ale ci znajdzie.
Pokaż mu nas na plaży na Koh Samui. Masz tę fotkę?
- Chyba tak. - To sobie mnie przypomni.
I powiedz mu o Richardzie. Klient, którego mu przedstawiłem.
Przemycał heroinę w protezie nogi. Nie ma nogi!
Poprosiłem o jego zdjęcie do podania o pieniądze na zakup narkotyków.
- Wydział „C” to mi przysłał. - Kto to?
Robert Léger. Pracujemy na niewłaściwych aktach.
Nie. Nasz gość ciągle zmienia imię.
Data urodzenia się zgadza.
Imię, data i miejsce urodzenia, ale nie zdjęcie.
- Przysłali złą fotkę. - Nie sądzę.
Zajmę się tym.
Co to za historia?
Daniel Léger jest w bazie danych ubezpieczalni.
Ma prawo jazdy, pochodzi z Quebecu, ale nie był notowany.
- A Robert Léger? - To dwie różne osoby.
- Robert ma akta na policji. - Dziękuję.
Znacie pana Porna?
Kierowca tuk-tuka, pan Porn? Tam?
Pan Porn?
- Usiądź przy Alu. - Tak.
- Nie możesz spać? - Obyśmy czegoś nie zaniedbali.
- Dostałeś pieniądze na transakcję? - 60 patyków.
- Załatwiłeś problem ze zdjęciem? - W archiwum mają burdel.
Musiałem wsadzić do akt fotkę z obserwacji.
Może mamy złe akta? Zadzwoniłeś do Quebecu?
- Nie zdążyłem. - Jezu!
Czyli nasz gość nie jest notowany?
Czy to ważne, czego nie zrobił wcześniej?
Chodzi o to, co teraz robi.
Pracuje dla nas w Tajlandii.
Przyjaciele, witajcie w Tajlandii.
Ci świetni funkcjonariusze pomogą panu podczas operacji.
Doskonale. Potrzebujemy waszego wsparcia.
Po zakończeniu transakcji wyjedziemy z Tajlandii,
dokonamy aresztowania w Kanadzie, a wy zatrzymacie miejscowe źródło.
Jak skażecie handlarza, jeśli nie będzie miał narkotyków?
Aresztujemy go w Vancouver, gdy dostanie swoją działkę.
- Rozumiem, ale to niemożliwe. - Dlaczego?
Nie pozwolimy, aby narkotyki opuściły kraj. Nawet z kanadyjską policją.
- Wyżej? - Tak, dobrze.
Musimy pogadać.
Tamten gość powiedział, że to w porządku.
Nie sprawdziłeś tajskiego prawa?
- Po co? - Bo robimy akcję w Tajlandii.
Milcz.
- Pakujemy się? - Przestań.
Aresztujemy go w Bangkoku.
Nie wyciągniemy go z Tajlandii.
To nasz podejrzany. Zrobimy z nim, co zechcemy.
Zlać tajski rząd. Upozorujemy ucieczkę.
- Gość daje nogę do Kanady... - Co ty chrzanisz?
Zaczynamy.
Wejdźcie. Jesteście wcześniej. Wszystko gra?
Zegar biologiczny szaleje. Mój kumpel, Porn.
- Fajne imię. - Porn, to Frank, Al i Don.
- Zapraszam. Piwo? - Nie, dzięki.
- Obgadajcie sprawę. - Będziesz tłumaczem.
- Zna angielski. - Lepiej, jeśli zostaniesz.
To poproszę piwo.
- Daniel mówi, że nam pomożesz? - Tak.
- Ile za kilogram? - Trzynaście.
- Damy ci dziewięć. - Ile?
- Kilogramów? Dziesięć. - Pięć za dziesięć.
- Pięć za dziesięć... - Pięć kilogramów po 10 tys. dolarów.
- Macie tu 50 tysięcy? - Pewnie, że tak.
- Przeliczysz? - Ufam wam.
- W porządku? - Tak.
- Gdzie chcesz to zrobić? - Spotkacie się z moją siostrą.
- Ożenisz się z nią w ramach umowy? - Ona zdecyduje, czy dobijemy targu.
Mamy forsę, więc decydujemy. Albo nic z tego.
- Miło było. - Poczekaj...
Co to za numer?
Przyjechaliśmy na spotkanie z tym ofermą?
Jeśli ten interes się posypie,
źle skończysz.
Spokojnie.
Masz dwa dni, żeby to dopiąć.
Jutro wrócę. Kocham cię.
- Ej, Porn. - Krub?
Nie podoba mi się tutaj. Wróćmy przekonać twoją siostrę.
- Wycofała się, nie ufa tym gościom. - Nie spotkała się z nimi.
Poszła do hotelu i się im przyjrzała.
- Mówi, że to policjanci. - Myli się, to nie są policjanci.
Nie bój się. Tu jest bezpiecznie. Spotkamy się z moim przyjacielem.
Mogę o coś spytać? Gdzie znaleźliście tego nędznego ćpuna?
On ściemnia.
Kto ściemnia?
- Pytam, kto ściemnia? - Ten ćpun. Coś tu nie pasuje.
Nie pasuje ci? Tego was uczą w akademii?
Żeby ufać instynktowi.
Wydział „E” dał nam milionowy budżet na tę akcję.
Czy twój instynkt chce być w ekipie, która wyrzuci tyle forsy w błoto?
- Boulder? - Nie.
Idziemy za ćpunem i gęby na kłódkę.
- Nipa i Pimpan? - Dziewczyny od Porna?
Zrobią to w zaułku przy starym kinie.
- Ile załatwią? - Dwa kilogramy.
Nie przyjechaliśmy do Tajlandii po dwa kilogramy!
- Sam znajdź sobie więcej. - Jutro lecimy. Wymiana wieczorem?
- To Nipa i Pimpan. - Ile mają lat?
- Po Azjatkach nie widać. - Jedziemy?
- Mają? - Tak, spoko.
To tutaj?
Wysiadamy?
- Kto to? - Mój brat.
On to ma.
Idź i zobacz.
Nie. Danielu, powiedz mu, żeby zsiadł ze skutera.
- Też ich nie znam. - Powiedz mu.
Al, na pakę. Tam będzie wymiana.
Każ mu zsiąść ze skutera. Przecież może odjechać.
Z tyłu.
- Otwórz torbę. - Nie, pokaż forsę.
Najpierw otwórz torbę. Zobaczę, co tam jest.
- Pokaż forsę. - Nie, poczekajcie.
Pokaż towar! Otwórz torbę!
Pokaż!
Nie ruszaj się! Wsparcie!
Jamesie, biegnie na ciebie!
- Stój! - Zatrzymaj wóz!
Na kolana.
Stój!
Padły strzały. Ranny!
Zatrzymaj się!
Sprawdź go!
Wezwijcie karetkę! Ranny!
- W porządku? - Tak.
Zaraz wrócimy.
To był okropny wypadek.
- Ale działajmy, żeby się wywinąć. - Co?
Jeśli społeczeństwo dowie się, co tu się wydarzyło, leżycie wy...
i ja też.
Pilnuj własnego nosa i wszyscy będą bezpieczni.
- Tu Norman, zostaw wiadomość. - Norm.
Zmieniłem lot, będę wieczorem. Zabierz dziewczęta ze sobą do studia.
- Pilnuj ich, aż wrócę. - Pan Malarek? Czekamy.
Sąd w Bangkoku.
Co on mówi?
Zeznania policjantów są sprzeczne. Ktoś poda wersję aresztowania.
- Przysięgam, że zeznam prawdę. - Przysięgam.
- Robert McDonald, tędy proszę. - Dziękuję za zaproszenie.
Pan Léger był skazany za napaść, posiadanie narkotyków,
przywóz i handel narkotykami w Kanadzie.
Miał otrzymać 10 procent narkotyków...
Wysoki sądzie, oświadczam...
że kanadyjska operacja w Tajlandii była nielegalna.
Zgodnie z kanadyjskim prawem naszej policji
nie wolno było płacić za mój bilet, żebym tu przyleciał.
Opłacili wszystko: bilety, hotele, wydatki.
- To powiedział panu Daniel Léger? - Tak.
Czemu agenci to zrobili? Wiedzieli, że to nielegalna prowokacja.
Proszę ich zapytać. Wiem tylko, że Léger nie miał na czynsz.
Wysoki sądzie.
Policjant z mojej ojczyzny kłamał tutaj i tajskiej policji.
Powiedział, że byłem notowany. To nieprawda.
Od 15 lat jestem dziennikarzem śledczym.
Parę telefonów i wiem, czy ktoś ma powiązania.
O Léger wszyscy mówili, że to ćpun,
zero w świecie przestępczym.
Dowiodę tego, jeśli będę mógł zwrócić się do władz.
Przedstawię zaświadczenie, że nie jestem notowany.
Laos, Myanmar i Tajlandia eksportują rocznie ponad 200 ton heroiny.
Operacja Goliat powstrzymała sprzedaż dwóch kilogramów.
Tajowie mogli urządzić taką zasadzkę, ale moim zdaniem to śmieszne.
Oni mi grozili!
Wysoki sądzie, muszę...
Léger zorganizował tę transakcję.
Sprawa numer 63 65 412. Tajlandia oskarża Daniela Léger.
Sędzia uznaje oskarżonego winnym, współposiadania
z Nipą Seangtong, Pimpaną Seangtong i Prachem Seangtongiem,
ponad dwustu gramów heroiny.
Oskarżony zostaje skazany na śmierć.
Sąd daje oskarżonemu szansę zmiany stanowiska.
Czy oskarżony chce zmienić stanowisko?
Tak.
- Przyznaje się do winy? - Tak.
Wyrok zostaje zmieniony na sto lat więzienia.
Postąpił pan właściwie. Bez pana Léger nie miałby szans.
- A teraz ma? - Policjanci złamali wszelkie zasady.
Oby szybko. Skazany przeżywa dziesięć lat, biały o połowę mniej.
- To mój priorytet. - Dziękuję. Powodzenia.
Nie ma jej.
- Co to znaczy? - Wróciłem do pustego domu.
Odeszła.
- Daj Annę do telefonu. - Nie ma jej tu.
- Wiesz, gdzie jest? - Nie.
Nie kłam. Mów, jeśli wiesz.
- Boję się, że coś im się stało. - Zadzwoni do ciebie.
- Cieszę się, że cię widzę. - Na pewno.
- Co to? - Strażnik zostawił dla ciebie.
Od mojej matki.
Ci dranie mi nie dawali?
Co to?
Rzecznik Praw Obywatelskich. W kraju prowadzą śledztwo.
- Przyjadą mnie przesłuchać. - Szczęściarz.
Muszę podpisać skargę na policję i im odesłać.
- Potrzebujesz znajomości na poczcie. - Czyli leżę.
Nie mam forsy, żeby to opłacić.
- Już masz znajomości. - Kogo?
Na dziedzińcu, po lewej za kuchnią...
zobaczysz Tuana.
Tuan - ćpun to przyniósł?
Ty cholerny, gruby buddysto.
Halo? Anna?
To ty?
Kochanie, rozumiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać...
Ja...
Ty i nasza córka jesteście najważniejsze.
Na was zależy mi bardziej niż...
na programie telewizyjnym, gazecie czy śledztwie.
Udowodnię ci.
I może dopiero wtedy...
pozwolisz mi zbawiać świat.
A przynajmniej jego cząsteczkę.
- Jesteśmy u mojej siostry. - Wiedziałem.
- Przyjedziesz? - Natychmiast.
Minęło osiem lat.
- Mogę wejść? - Tak.
Danielu!
- To jest to? Jak myślisz? - Otwórz.
- Wracam do domu. - To się cieszę.
Jestem gotowy.
Dotąd? Jak najwięcej tła. Zaczynamy?
Wielki dzień dla Daniela Léger, Kanadyjczyka,
fałszywie oskarżonego o przemyt heroiny z Tajlandii w 89.
Kilka minut temu jego samolot wylądował w ojczyźnie.
Funkcjonariusze zawiozą go do kanadyjskiego więzienia,
skąd zostanie warunkowo zwolniony. Pokonał uzależnienie od heroiny.
Z celi w Bangkoku walczył z rządem,
gromadząc tysiące dokumentów dzięki dostępowi do informacji publicznej.
Tak zapewnił sobie prawo odsiadywania wyroku w ojczyźnie.
Teraz wiozą Daniela Léger z terminalu.
- Witamy w ojczyźnie. - Dziękuję.
Nikt na pana nie czeka.
Moi rodzice zmarli, gdy byłem w więzieniu.
Proszę przyjąć kondolencje. Dacie nam dwie sekundy?
Proszę. Dziękuję.
Walka z celi w Bangkoku wymagała odwagi.
- Skąd ją czerpałeś? - Buddyzm zen.
Wiesz, co się stało z policjantami, którzy cię aresztowali?
Nie.
Za operację Goliat otrzymali odznaczenia i pracę biurową.
Co czujesz? Że ukradziono ci osiem lat życia?
Brakuje słów...
Spytałeś, co czuję. Wdzięczność.
Dziękuje, Victorze.
Masz?
Cięcie.
Raport rzecznika trafił na półkę.
Opublikowano złagodzoną wersję, która wybielała policjantów.
Dlatego w roku 1990 rzecznik odszedł z urzędu.
Film oparto na faktach, które ubarwiono dla dramaturgii.
W raporcie napisano, że policjant
zginął z powodu urazu czaszki i nie padły strzały.
Glen Picker zrealizował drugi czek na 40 tysięcy
w Nowej Szkocji i ślad po nim zaginął.
Victor Malarek pisał o polityce, aby prowadzić normalne życie.
Po roku, za zgodą rodziny, wrócił do prowadzenia śledztw dla telewizji.
Człowiek, który zainspirował postać Daniela Léger,
zawdzięcza życie pomocy Malarka. Pozostał czysty.
Scenariusz i reżyseria:
Zdjęcia:
Muzyka:
Wystąpili: