23.976
Suń się!
Już nam siedzą.
Philippe, pobudka! Stówa, że ich zgubię.
- Philippe! - Stoi.
No to jazda.
Nieźle ci idzie.
Kurza twarz.
- No to ich zgubiłeś. - Wychodzić! Ręce na maskę!
Podwajam zakład. Dwie stówy, że nas odeskortują.
- Przegrasz. - Będzie eskorta. - Stoi.
Wyłazić z rękami do góry!
- Wszystko wyjaśnię. - Zamknij się i ręce na maskę!
- Zaczekajcie! - Wyjdź z samochodu.
- Powtarzam, wyjdź z samochodu! - On nie otworzy nawet drzwi!
- Co? - Popatrz na niego.
W bagażniku masz wózek. Jest inwalidą!
Spokojnie! Puść mnie!
No i...? Co myślicie?
Że cisnę 180 dla zabawy?
Jadę do szpitala. Ma atak.
Z tym nie można zwlekać.
Mamy problem.
Zobacz.
- Co robimy? - Zastanów się na spokojnie!
Nie ma pośpiechu.
Zadzwonisz do jego córki i powiesz, że zmarł.
Bo bez interwencji już jest po nim.
Spoko. Nie śpiesz się.
Co nagle, to po diable.
Dobra, jedź z nim.
- Dokąd jedziecie? - Na pogotowie.
Rozsądniej będzie was eskortować. Eskortujemy ich.
Poszli.
Obrzydliwość.
Ślinisz się jak buldog.
Może byś tak wreszcie zdał prawko.
Tymczasem "rozsądniej będzie pana eskortować".
- Eskorta policji za 200 euro. - Więcej się nie zakładam.
Puścimy muzyczkę dla uczczenia tego.
- "Rozsądniej będzie eskortować". - Bez pomocy gucio byś zdziałał.
Z eskortą jest rozsądniej.
> www. kinomania. org
Uwaga!
Uprzedziliśmy ich, wyjdą po niego.
- Poradzicie sobie? - Tak. - Powodzenia.
Dzięki.
Co teraz?
Zostaw to mnie.
NIETYKALNI
Oparte na wydarzeniach autentycznych
- Man pan referencje? - Jestem dyplomowanym opiekunem.
Odbyłem praktyki w Instytucie Bayera w 2001.
Opiekun osoby niepełnosprawnej i technik ekonomii społeczno-rodzinnej.
Więcej studiowałem niż pracowałem.
Co pana motywuje?
Pieniądze.
Humanizm.
- Jestem na wskroś humanistą. - To dobrze.
Chęć niesienia pomocy. To właściwa odpowiedź?
- Lubię tę dzielnicę. - Lubię niepełnosprawnych. Od małego.
Ułatwianie samodzielności niepełnosprawnym.
- Integracja ze społeczeństwem. - Także sport. Ruch to zdrowie.
Te osoby nic nie mogą zrobić.
Miałem jedno doświadczenie zawodowe.
- Pani Dupont-Moretti. - Starsza pani.
Bardzo... stara.
Pomagałem jej do samego końca.
Na geriatrii bywało wesoło. Piekliśmy ciasto Trzech Króli.
Jestem także ekspertem od spraw urzędowych.
Zasiłek pielęgnacyjny, renta socjalna.
Może panu przysługuje?
Sprawdź to, Magalie, choć nie sądzę.
- Yvan Laprade? - Tak.
Dobra tam! Czekam od dwóch godzin. Moja kolej.
- Dzień dobry. - Może mi pani podpisać?
Proszę łaskawie spocząć.
- Posiada pan referencje? - Owszem.
Dobrze. Słuchamy.
Cool & the Gang, Earth, Wind & Fire.
To dobre referencje?
Nie znam. Proszę usiąść.
Jeśli pan nie zna, to nie zna się pan na muzyce.
Nie uważam się za ignoranta,
- nawet jeśli nie znam Sool coś tam. - Cool & the Gang.
A pan zna Chopina, Schuberta, Berlioza?
Czy ja znam Berlioza?
- Ciekawe, że pan był na Berliozie. - Jestem ekspertem.
Tak? Kogo pan tam zna?
- Z którego bloku? - Bloku? Dajże pan spokój.
Nazwa dzielnicy pochodzi od nazwiska słynnego kompozytora,
pisarza i krytyka z XIX wieku.
Lecę w kulki. Wiem, kim był Berlioz. Nie kuma pan czaczy.
W ogóle pan się nie zna.
O co chodzi z tym podpisem?
Muszę mieć potwierdzenie, że byłem na rozmowie.
Ale mimo licznych zalet, nie był pan zainteresowany.
Za trzy podpisy mam prawo do zasiłku.
Rozumiem.
- Nie ma pan za grosz motywacji? - Mam inne.
Jedna jest tutaj. Świetnie motywuje.
To jak będzie?
- Podpisujemy, nie podpisujemy? - Nie jestem w stanie podpisać od ręki.
- A to dlaczego? - Dlaczego?
Niezła kicha.
Tyle że czas mnie goni.
Zaiste, kicha.
A Motywacja nie podpisze za pana?
Magalie nie ma upoważnienia.
Szkoda. Przy okazji machnęłaby swój numer.
Proszę wrócić jutro o 9:00. Do tego czasu podpiszę.
Nie chcę pana pozbawiać zasiłku.
- Nie odprowadzam pana. - Niech pan nie wstaje.
To znaczy, proszę siedzieć.
Wpadnę jutro.
- Mina. Jest? - Dziś wraca późno.
Zakręć wodę, bo nie będę miał.
Zakręć. Wyjdźcie, jak się kąpię.
Wynocha. Zabierz ich stąd.
Bintou, ja nie żartuję. Mina!
Zabieraj ich stąd.
Puszczaj!
Jak do ściany. Bintou!
Puszczaj mnie!
Siadaj.
- Gdzie byłeś? - W szkole.
- Gdzie idziesz? - Na konie.
Jeszcze pyskuj.
To dla ciebie.
Gdzie byłeś?
Na wakacjach.
Myślisz, że ludzie nie gadają? Nie rób ze mnie idiotki.
Przez pół roku nawet nie zadzwoniłeś.
Zjawiasz się tu nagle z jajkiem niespodzianką?
Myślisz, że zapłacę czynsz twoimi fantami?
Tu nie hotel.
Popatrz na mnie!
Ty imbecylu.
- Z tobą nie da się rozmawiać. - Chcesz rozmawiać?
Dobrze.
Słucham cię.
No słucham.
Wiesz co, Driss? Modliłam się za ciebie.
Ale niech mi Bóg wybaczy, mam inne dzieci.
Dla nich jest jeszcze nadzieja.
Nie pokazuj się tu więcej.
Zabieraj manatki i wynoś się stąd.
Idź.
Poszedł!
Dobre, co?
- Będę się zbierał. - Nie był śmieszny?
Nie rozśmieszył cię?
- Tak? - Ja w sprawie zaświadczenia.
- Do zasiłku. - Proszę.
Powiedz Philippe'owi, że przyszedł młody człowiek.
- No i? - Buraki jeszcze nie, ale rzodkiew dobra.
Idzie pan?
Miał ciężką noc.
Z tego co widzę, pan też.
Zaczyna dzień o 7 rano z pielęgniarką.
Wymaga paru godzin rehabilitacji.
Większość kandydatów odchodzi po tygodniu.
Wystrój i muzyka w dechę, ale nie kupię.
- Nie mam całego dnia. - Proszono, bym pana oprowadziła.
Też mam lepsze zajęcia.
Już prawie koniec. Do komunikacji służy niania elektroniczna.
Coś jak krótkofalówka.
W umowie ma pan zakwaterowanie.
Tu jest toaleta.
A tu łazienka.
Halo! Tutaj.
- Czekają na pana. - Chwilę.
Ma pan podpisane, na stoliku, w kopercie.
Podoba się panu korzystanie z pomocy innych?
- Co? - Nie przeszkadza panu, że inni na pana pracują?
Mnie nie, a panu?
A może byłby pan skłonny popracować?
- Mieć umowę, godziny pracy, obowiązki? - Żarty się pana trzymają.
Do tego stopnia, że zaproponuję panu okres próbny.
Dam panu dzień na zastanowienie.
Założę się, że nie wytrzyma pan dwóch tygodni.
No co?
Nie wolno zapomnieć o żadnej kości i mięśniu.
Trzeba dbać o stan skóry i stawów.
Musisz być bardzo sumienny.
Dokładny. Rozumiesz?
- Nie śpij! Od spania jest noc. - Nie śpię.
Chodź, pomożesz go posadzić na wózku.
Idziemy pod prysznic.
Spróbuj sam.
- Nie bój się. - Przecież się nie boję.
- Pasuje? - Uwaga.
Nigdy go nie zostawiaj nieprzypiętego.
- Ten typ tak ma. - Nie uprzedziła mnie.
Jestem na etapie szkolenia.
Dać ci białe rękawiczki? Wcieraj jak należy!
W ogóle się nie pieni.
- Kończysz już? - Nie pieni się.
Jak to? No nie!
Wcierasz mu we włosy krem do stóp.
Umiesz chociaż czytać?
Zdolniacha.
Ja mam jedno mydło do wszystkiego.
- Długo jeszcze mam tu siedzieć? - Mam użyć tego?
Gdzie jest napisane "szampon"?
- Poradzisz sobie? - O tak, jeszcze jak!
W życiu nie miałem lepiej uczesanych nóg.
Poradzimy sobie.
- Co to za spódniczka? - Pończochy uciskowe.
Wspomagają krążenie. Bez nich bym mdlał.
Nie zakładam pończoch facetowi.
Mamy problem. Ja odpadam.
Zawołajmy, jak jej tam... Marcelle!
Niech Marcelle zakłada pończoszki.
Ma wprawę.
Nie ma o czym mówić. Nie robię tego.
Nawet dla pana. Możesz sobie mdleć.
Nie i już. Marcelle, wracaj tu!
Widzisz, jak ci to sprawnie idzie?
Ten kolczyk jest bardzo a propos.
Dobrze się bawisz?
Można pomyśleć, że robiłeś to całe życie.
Nigdy nie myślałeś, żeby zrobić dyplom modystki?
Dobra, gotowe. Do czego te rękawiczki?
Powiem ci kiedy indziej. Jeszcze nie jesteś gotów.
/Jeszcze nie jest gotowy!
Na co niegotowy?
- Wyjaśnimy ci. - Marcelle!
Musimy pogadać. Co się święci?
Nie będę zaglądał w tyłek obcemu facetowi.
Znajomemu też nie. Z zasady stronię od męskich tyłków.
Możemy pogadać jak zjem obiad?
Nie będzie o czym gadać.
To jałowa dyskusja.
Pończoszki to moja granica. Drogo mnie to kosztuje.
Czynię wysiłek.
Ja idę na kompromis, wy też pójdźcie.
- Jasne. - I dobrze.
Smacznego.
- Ładnie, co? - Ekstra.
Nie przeszkadzam wam?
To kino, czy jak? Ja tu jem.
Cześć, wiesz gdzie znajdę piwko?
Poszukaj w swoich kudłach.
- Kupiłam sześciopak, ty go wziąłeś? - Nic mi nie wiadomo.
Zabieraj swojego kudłacza i zmykaj stąd.
Chodź. To nowy. Pracuje dla taty.
Nowy ma imię.
- Sorki. - O co chodzi?
- Nic, nic. - Na pewno?
Masuję dalej.
Dobrze się bawisz?
Kompletnie nic nie czujesz?
- Co ty wyprawiasz? - Robi doświadczenia.
- Jego to nie rusza, patrz. - Poparzysz go!
Adwokat.
Ten jest osobisty. Przeczytam później.
Do osobistych?
Dobra.
- Do kosza. - Niezła dupa.
Założymy teczkę z panienkami?
/- Bon appetit. - Dzięki.
O, sorencje.
Kurna, znowu zapomniałem.
A tak, kurna, wybacz.
Tak, dobrze.
Driss, pozwól tu.
Słyszysz mnie, Driss?
Przyjdź tu.
Słyszysz?
- Co tam? - Już 9:00, Philippe czeka.
Już? Jak ten czas leci.
Co za chlew.
- Zaparz mi kawę, już idę. - Masz mieć zawsze przy sobie słuchawkę!
Z Nutellą, bez jakichś dziwnych konfitur.
Mam tam włazić?
Będziesz jechał jak jakiś koń?
- A to co? - Nie jest dostosowany.
- To znaczy? - Trzeba myśleć praktycznie.
Praktycznie?
O żesz ty! Ja cię kręcę.
- Nieźle. - No ba! Narowisty.
Naprzód!
Sąsiad, stale tu parkuje.
Może przestanie.
Dzień dobry, nie przeszkadzam? Może przynieść kawkę?
Pokaż to.
Chodź, czytaj to!
- Zakaz postoju. - Nie słyszałem.
- Skutecznie. - Brama wyjazdowa.
Zapamiętaj i spadaj.
/Żebym cię tu nie widział.
- Otwieramy we wtorek, do wieczora będzie sprzedany. - Idziemy wreszcie?
Od godziny się na niego gapisz jak sroka w gnat.
Ten obraz emanuje spokojem.
- A przy tym gwałtownością. - Jest bardzo przenikliwy.
Te napaćkane plamy? Ile to kosztuje?
Zdaje się, że 30 tysięcy. Mogę sprawdzić.
Bardzo proszę. Bo chyba z deczka przesadziłaś.
Chyba nie chcesz kupić tego bohomaza?
- Chcę. - Gościu napryskał krwią z nosa,
- a ty dajesz 30 kafli? - Jak sądzisz, Driss,
czemu ludzie interesują się sztuką?
- Biznes jak każdy. - Nie.
To jedyne świadectwo naszej obecności na Ziemi.
Za 50 euro zrobię ci takie świadectwo że hej. Nawet dorzucę niebieski.
Nie gadaj głupot. Daj mi czekoladkę.
Nie.
Daj mi jednego.
Nie masz władzy, nie dostaniesz.
Zgrywam się. Spoko.
- Taki żart? - Niezły, co!
Wyśmienity!
No przyznaj. Nie masz władzy, nie przysługuje czekoladka.
- No? - Ja nie mogę! - Dobry żart.
Bo nie masz władzy w rękach.
Szkoda, że nie ma więcej osób.
Przepraszam, pomyliłam się.
- No chyba. - Cena wynosi 41 i pół tysiąca euro.
- Biorę. - Co?
Cześć, Philippe. Jak tam?
Wezwałeś mnie, więc jestem. O co chodzi?
Co było takiego ważnego?
Nie wzywałem cię.
Chyba się domyślasz.
Co to za typek? Wszyscy się martwimy.
Yvonne mówi, że to gangster. Pobił sąsiada?
Musisz być ostrożniejszy.
Nie wpuszczaj pod swój dach byle kogo.
Miej wzgląd na swój stan.
Nie wiesz, z kim masz do czynienia.
Mów dalej.
Kazałem go sprawdzić.
Nie jest to mafiozo, ale ma kartotekę.
Siedział za kradzież biżuterii.
Gdyby choć miał kwalifikacje, ale słyszę, że jest do niczego.
- Uważaj, tacy jak on nie mają litości. - Dokładnie.
Nie chcę litości.
Podaje mi telefon, bo zapomina jaki jestem.
To prawda, nie bije od niego współczucie.
Za to jest wielki, silny, sprawny i zdrowy.
Co do reszty, jak sam mówisz, w moim stanie,
mam gdzieś to, co robił przedtem albo skąd pochodzi.
Jak chcesz.
To wszystko?
Magalie! Masz dwie minutki?
Chodź, coś ci pokażę.
- Co takiego? - Nie obawiaj się, chodź.
Na minutę.
- No więc? - Mam wannę.
- Zobacz. - To fascynujące!
- No i? - Możemy się wykąpać.
Miejsca starczy. Z solami, z bąbelkami.
Dobrze, czemu nie?
Otóż to.
- Na co czekasz? - Kokietka z ciebie.
Podoba mi się.
No to do dzieła.
Co?
Gdzie idziesz?! Zgodziłaś się.
Może być bez soli, w samej wodzie.
- Co się gapisz? - "Gdy przychodzi poczta, jestem spięty".
Jak pisał Apollinaire: "Bez nowin od ciebie, tracę nadzieję".
Wolniej.
Pogubiłam się. "Apollinaire pisał...".
"Bez nowin od ciebie, tracę nadzieję..."
Nie wiesz, że to sprawy osobiste?
- Nie wiem. - Oddaj.
- Może mi wyjaśnisz? - Nie ma czego.
On utrzymuje korespondencję.
- Z kim? - Z kobietami.
A konkretnie?
Z pewną Eleonorą.
Co to za jedna? Nie widziałem jej tu.
- Jak to możliwe? - Tak z reguły jest z przyjaźnią korespondencyjną.
To znaczy, że piszą do siebie listy.
Tyle to i ja wiem.
To te niebieskie koperty?
Ostry gracz. Korespondent.
A ty? Masz kogoś?
- Nie strzelasz oczami do ogrodnika? - Skąd. - Widziałem.
Czujesz do niego miętę.
No nie jest tak?
Nie bądź śmieszny.
- Zasadził czy nie? - Co? - Swojego ogóra.
Ja chyba śnię.
Albercie, Albercie! Już niedługo.
Cierpliwości.
Nic ci nie jest?
Włączyć muzykę?
Spokojnie.
Philippe?
Uspokój się, oddychaj.
Jesteś ze mną?
Oddychaj.
Wszystko będzie dobrze.
Powietrza!
Dobrze jest odetchnąć.
- Która jest? - Koło czwartej.
Dawno nie oglądałem Paryża o tej porze.
- Co ci było? - Nie ma na to lekarstwa.
Ból fantomowy.
Jestem jak zamrożony stek, rzucony na głęboki tłuszcz.
Nic nie czuję, ale cierpię.
Nic na to nie pomaga?
To by pomogło.
Jeśli o to chodzi, wszyscy jesteśmy chorzy. Ja bardziej od ciebie.
A właśnie,
chciałem się zapytać, jak to jest w tych sprawach?
- Trzeba się przystosować. - No ale konkretnie, możesz czy nie?
Konkretnie nie czuję nic od szyi w dół.
Czyli nie.
To skomplikowane. Nie zawsze to ode mnie zależy.
Są inne sposoby.
- Jakie? - Nie wyobrażasz sobie.
Co na przykład?
Na przykład uszy.
- Co z nimi? - To strefa erogenna.
- Bardzo czuła. - Nakręca cię lizanie ucha?
Czad.
- To ci dobrze zrobi. - Co znowu?
Dalej, zaciągnij się.
Nie żałuj sobie.
Zostaw trochę dla mnie.
Jeszcze.
- Jeszcze. - Na dziś wystarczy.
To jak z tymi uszami?
Jak są czerwone to znaczy, że się podnieciłeś?
Tak. A gdy się budzę są sztywne.
Oba?
Poznałem Alice na studiach, gdy mieliśmy po 20 lat.
Była wysoka, elegancka, z wesołymi oczami.
To ta blondynka ze zdjęć? Niezła.
To była wielka miłość.
Życzę ci, żebyś taką przeżył.
Szalałem za nią.
Zaszła w ciążę raz, drugi...
Miała pięć poronień.
Okazało się, że jest nieuleczalnie chora.
Postanowiliśmy adoptować.
Kelner!
Poproszę tartę.
Tylko upieczoną, bo ciasto czekoladowe było z zakalcem.
- Wszystko pływało. - Tym się ono wyróżnia.
Naprawdę?
Prosiłbym jednak o tartę.
Zawsze lubiłem rywalizację, sporty ekstremalne, prędkość...
Szybciej, wyżej...
Paralotniarstwo dawało mi to wszystko.
Z góry można było olać cały świat.
Mam sucho w ustach.
To efekt jarania.
- A inne? - Wzmożony apetyt.
I gadatliwość.
Ale paralotnia nie idzie w parze ze złą pogodą.
- Musiałeś się uprzeć? - Może żeby cierpieć razem z Alice.
Wiedziałem, że ona nie wyzdrowieje.
W rezultacie złamałem dwa kręgi i mogę ruszać tylko głową.
Nie czuję już ciałem, tylko duszą.
Moje kalectwo to nie bycie na wózku,
tylko bez niej.
Co ci mówią lekarze?
Dożyję choćby i osiemdziesiątki.
Przy odpowiedniej pielęgnacji.
To wszystko drogo kosztuje, ale jestem bogatym tetraplegikiem.
- Ja bym się zabił. - Nie jest to takie proste.
No tak.
Przesrane.
- Którego mamy? - Nie wiem, 8 czy 9.
No to udało się.
- Co? - Wygrałeś zakład.
Zakończyłeś okres próbny.
- Czyli mam tę robotę? - Masz.
- Mogę na ciebie liczyć? - Tak.
Zacznij od zwrócenia mojego jaja Fabergé.
Dostałem je od Alice. Dawała mi je co roku, mam 25.
Tyle, co lat, które z nią spędziłem.
Ogromnie mi na nim zależy.
Nie wiem... To nie ja.
Co takiego zginęło?
Mina!
- Co tutaj robisz? - Wsiadaj.
Zapnij pas.
Wszystko gra?
Dobrze się uczysz?
Czemu nie odpisujesz na esy?
Nie mam czasu.
- Opowiadaj, kto dzwonił? - Policjant.
Udałam głos mamy i powiedziałam, że ktoś po niego przyjedzie.
Znalazłaś moje jajko?
Tak czy nie?
Mam gdzieś twoje jajko. Nie znalazłam go.
- Co masz do powiedzenia? - Nic.
Miałem przy sobie 30 gramów. Mogą mi naskoczyć.
- Zabrali je i do widzenia. - Chcesz skoczyć do Greka?
Nigdzie z tobą nie jadę. Puszczaj mnie.
- Kto ci dostarcza? - Zostaw mnie.
- W takim razie spadaj. - To nie twoja sprawa. - Wal się.
/Jej lśniące oczy z gładkich kamieni są rżnięte.
/I w całej tej naturze dziwnej, symbolicznej,
w całej tej naturze dziwnej, symbolicznej...
Nudy na pudy.
/Gdzie z aniołem nietkniętym /zlał się sfinks antyczny
Sfinks, przez "i" czy "y"?
Zawracanie gitary.
- Przez "i". - Na co te pierdoły?
Sfinksy, stokrotki, anioły...
Ty byś na to poleciała?
Bywają prostsze sposoby.
"... zlał się sfinks antyczny" i co dalej?
- Jak ona wygląda? - Nie wiem.
Łączy nas więź intelektualna.
Nie interesuje mnie powierzchowność, tylko wnętrze.
Wnętrze wnętrzem, a co jeśli to paszczur?
Chcesz mieć więź z paszczurem?
Szczyt taktu, doprawdy.
Brak mi słów. Brawo.
Od dawna z nią kręcisz?
Co za człowiek!
- Pół roku. - I nie widziałeś jej na oczy?
Może być szpetna, gruba albo kaleka!
Na koniec tego wierszyka zapytaj ile waży.
Doceniam twoje rady, Driss.
Na czym stanęliśmy?
Na sfinksie, który biegał i wpierdalał stokrotki.
"W całej tej naturze dziwnej, symbolicznej..."
/W całej tej naturze /dziwnej, symbolicznej
- Musisz do niej zadzwonić. /- Gdzie z aniołem nietkniętym zlał się sfinks antyczny
- Zadzwoń. - W liście mogę jej więcej przekazać.
- Nie do wiary! - Sam znajdę jej numer.
Ta niepewność mnie wykańcza.
Mieszka w Dunkierce, to na północy.
- Zostaw. - Nie znajdziesz tam Miss Francji.
- Generalnie same pasztety. - Natychmiast to oddaj.
Podała numer.
Dopisała ręcznie, to znak.
- Proszę cię! - Na co jeszcze czekasz? Dała ci numer!
To chyba jasny sygnał. "Zadzwoń, poliżę ci ucho".
Co ty wyprawiasz? Dzwonisz do niej?
Po pół roku już ją mdli od tych wierszy.
Nie wytrzymam z nim. Nie będę się odzywał.
Sprawdzę tylko, czy nie nadaje gwarą.
- Odłóż telefon! - Za chwilę.
- Zaraz odbierze. - Halo?
Głos może być.
Improwizuj. Nawijaj o tych stokrotkach.
Eleonore, tu Philippe.
Dzwonię, bo miałem nieodpartą ochotę usłyszeć twój głos.
Twoje "halo" mi wystarczy.
Chwileczkę. Już ją daję.
Nie umiesz prościej?
- Halo? - Mówi Philippe.
- Philippe? - Byłem w trakcie pisania listu
i pod wpływem impulsu postanowiłem zadzwonić.
Zapytaj ile waży.
- Proszę? - Nic, nic.
/Jestem w żałobie, płaczę, lękam się.
/Trochę ochłody, Panie, jeśli pozwolisz. Dokładnie, jesteś niesamowita.
- Przepraszam, byłem pierwszy. - Eleonore, jestem bardzo rad.
Gadasz i gadasz. Jak katarynka.
Całuję cię.
Całujemy się po uszkach i do widzenia.
- Jakie nowiny? - Dobre i niedobre.
- Najpierw dobre. - 53 kilo.
To dobrze, chyba, że jest karlicą.
Niedobrze, bo chce, żebym jej wysłał zdjęcie.
- No i? - Nie mogę.
Dobry wieczór, proszę o bilety.
- Dobry wieczór. - Prosto. - Doskonale. - Miłego wieczoru.
Nawzajem. W razie czego będę tam.
Nigdzie się nie ruszymy, zwłaszcza on.
- Na czym zależy kobietom? - Nie wiem.
Na wyglądzie, uroku, elegancji...
Akurat, chcą mieć forsę i poczucie bezpieczeństwa.
Spytaj jego.
- Tu ci nie brak atutów. - Może jestem naiwny,
ale chciałbym reprezentować coś więcej niż konto w banku.
Ta przez pół roku zadowalała się poezją i jeszcze ją to kręci.
Nie jest taka, jak inne. Może nie będzie jej przeszkadzał twój wózek.
To prawda.
Poza tym, u niej na północy faceci chleją i biją żony.
Z tobą jej to nie grozi.
Trzeba myśleć praktycznie.
- Dobra. - Zdjęcie to dobry test.
Jeśli przyśle swoje, to znaczy, że w to wchodzi.
Możesz jej wysłać dyskretne zdjęcie na wózku.
Nikt ci nie każe wyglądać jak ostatnie warzywo.
Dobra, rozumiem.
- A temu co? Gorzej? - Cii!
Co "cii"?
To drzewo i do tego śpiewa.
Po niemiecku!
Sam bądź cicho.
Drzewo śpiewa po niemiecku.
Pogrzało was, ludzie.
- Ja nie mogę. Ile to trwa? - Cztery godziny. - O kurwa.
Przystojniak byłeś.
Kiedy?
Na tym.
Ewentualnie na tym.
Widać wózek, ale ładnie się prezentujesz.
- Wybieramy to? - Nie wiem.
- Nie podobała ci się przez telefon? - Owszem. - Tylko tyle?
- Bardzo. - No więc...?
- No to wsadź to pieprzone zdjęcie do koperty. - I o to chodzi.
Załatwione.
- Kopsnij mi szluga. - Nie umiesz pukać?
- Ty malujesz? - Wypad stąd. - To jakieś jaja.
- A nauczyłeś się już czytać? - Czego się rzucasz? Wynocha.
Bo co mi zrobisz? Spierzesz mnie po pysku jak swojaczkę?
- Bije ci? Wyjdź stąd. - Jak zechcę, to wyjdę.
- Poszła stąd. - Dobra, wychodzę.
Wyjmij je i włóż to drugie.
Wyślij je osobiście i zachowaj dyskrecję.
- Jak sobie życzysz. - To drugie wyrzuć do kosza.
Szlag mnie trafi!
- W czym problem? - Twoja córunia.
- Maluję sobie... - Malowałeś obraz?
Powiedz jej coś do słuchu, bo nie zdzierżę.
- Uspokój się. - Nie uspokoję.
Jestem twoimi rękami i nogami?
- Tak. - To wezmę i jej przyleję.
Bo ty możesz najwyżej przejechać jej po palcach.
Driss, czy ty nie przesadzasz? Co, Yvonne?
Yvonne?!
Przydałoby się ją lekko zdyscyplinować.
Lekko? Ma 16 lat, a sztafiruje się jak dziwka.
Migdali się po wszystkich kątach ze swoim gachem.
To jeszcze bym przeżył, nie ja ją wychowuję.
Ale wkurza mnie jak traktuje innych.
Jak się do ciebie zwraca? Albo do mnie?
Co z szacunkiem? Traktuje nas jak psy.
Pozwól, że jej przemówię do rozsądku.
Ja z nią porozmawiam.
Im prędzej, tym lepiej.
Zrób z nią coś.
- Maluje? Co maluje? - Nie wiem.
Pobudka, Philippe, wstajemy.
Dawaj pod Karchera.
Pudło.
Brak ci szacunku. Tak nie może dalej być.
- Czy wyrażam się jasno? - Twardym trzeba być.
Nie chcę widzieć więcej tego kudłacza pod moim dachem.
Daj mi spokój.
Mam cię przejechać, żebyś zaczęła słuchać?
No wreszcie!
Ty to namalowałeś?
Świetny.
Nie twierdzę, że bym go powiesiła u siebie w domu, ale...
Ile można za niego wyciągnąć?
- Przekonamy się. - Mniej czy więcej?
Gorzej ci?
- Bez języczka! - Zacznij się leczyć!
Co tak wolno? Pociśnij trochę.
Gazu.
- Co tak pyrkasz! - 12 km/h to maks.
Pasuje ci 12 kilometrów na godzinę?
- Więcej się nie da? - To maks. - Dobra.
Nie, nie. Skup się na uszach.
O tak.
- Do widzenia. - Yvonne? Nie, nie słyszy mnie. Jest daleko.
Możesz mówić.
Będziemy na 20:30. Dobra, zwijamy się.
Na razie.
Stresuje się?
Urządza ci przyjęcie-niespodziankę.
Co roku przeżywa nerwy.
Zaprasza całą moją familię. Wszystko musi być jak w zegarku.
Przychodzą się przekonać, czy jeszcze żyję.
Ja udaję zaskoczenie.
Każdy się wysila. Koniec końców, wszyscy umierają z nudów.
Przepraszam.
Może się pan przesunąć? To moje miejsce.
- Nie mogę. - Prędziutko, bardzo dziękuję.
Suń się, facet.
Wstajemy, tak jest.
Bardzo pan uprzejmy.
Szata jednak zdobi człowieka. Świetnie wyglądasz.
- Jak Barack Obama. - Naprawdę?
Leci na mnie jak nic. Barack Obama!
Klasa.
To jakby ciebie porównać do... Raffarina.
Albo Georges'a Marchais.
- Czemu nie idziesz na koncert? - Zostaw mnie w spokoju.
- Masz okres, czy co? - Spadaj.
Eliza?
- Co ci jest? - Zostaw mnie.
Co żeś zmalowała?
- Skąd to masz? - Z torebki Yvonne. - Imodium?
Chciałaś się tym zabić?
- Od tego będziesz srała dalej jak widziała. - Zostaw mnie.
APAP też wzięłaś? No to już po tobie.
Bez jaj.
Mam dzwonić na pogotowie? Co ci strzeliło do łba?
- Chodzi o Bastiena. - Co z nim? - Rzucił mnie.
Nazwał mnie kurewką.
- To nieładnie. - Chcę umrzeć, nikogo nie obchodzę.
- Nie gadaj głupot, chodź na dół. - Musisz z nim porozmawiać.
- Z kim? - Z Bastienem, zapłacę ci.
Z byka spadłaś? Co mnie obchodzą szczeniackie dramaty?
- Proszę cię. - Mam porozmawiać z Bastienem? Zapłacisz mi?
Za kogo mnie masz?
- Błagam cię, Driss. - Ile dajesz?
Wredny jesteś.
Widać styl, jest w tym pazur, ale...
11 tysięcy euro za nieznanego artystę?
Z drugiej strony, jak nie kupię, a za parę tygodni cena się potroi...
będę sobie pluł w brodę.
- Mówisz, że będzie miał wystawę w Londynie? - A wkrótce w Berlinie.
W Berlinie też?
Sam nie wiem.
11 tysięcy to nie w kij dmuchał.
No powiedz, ma kogoś czy nie?
- Tak, Freda. - Jakiego Freda?
Są razem od dwóch lat. Z przerwami.
To burzliwy związek.
W tej chwili nie najlepiej się im układa.
Pewnie przeze mnie.
- Rozmawiałyście o mnie? - Nie. Pewnie, że tak!
- Trochę. - Leci na mnie, to pewne.
- Podpuszczasz mnie? - Nie. - Możesz powiedzieć.
Przyjdzie dzień, że Magalie wyląduje w moim łóżku.
Nadzieja umiera ostatnia.
Nie przesadzaj z mini-eklerkami.
Nie jestem lekarzem, ale bez Imodium się nie obejdzie.
Przepraszam, mogę o coś poprosić?
Coś na bis?
Nie, Philippe, już czilujemy.
"Cztery pory roku" Vivaldiego.
"Lato". Spodoba ci się.
Nie powiesz mi, że to cię nie rusza.
Ani trochę.
Co to za muzyka, przy której nie można tańczyć?
No to coś innego.
Znam to. Z reklamy kawy, nie?
Wio, koniku bułany!
Jaśnie panie, czekają nas na zamku!
Będą występy minstreli.
Zacny ze mnie rycerz.
Jak to słyszę, to widzę rozbiegane golasy.
Biegną sobie gołodupce.
I chichoczą.
- Dobrze już. - Bach to był niezły zboczek.
Barry White swojej epoki.
To znam! Wszyscy to znają!
No tak! "Dzień dobry,
witamy w grodzkim urzędzie pracy".
"Wszystkie linie są obecnie zajęte". "Czas oczekiwania: dwa lata".
Muzyczka z "Toma i Jerry'ego".
"Tom i Jerry"! Co za debil! Ratunku!
Na pomoc! Takie arcydzieła.
Moja kolej, pomęczyłeś swoimi klimatami, teraz będą moje.
Earth, Wind & Fire, mówiłem ci już.
Słuchaj, jak wymiatają.
To co innego!
Na pewno.
Mów głośniej, bo nie słyszę.
- Driss! - Nie słyszę.
Sam mam się kiwać?
Szef ma urodziny.
Brawo, Yvonne. Albert, czadu.
Obrót!
W tym całym zamieszaniu zapomniałem o moim prezencie.
Przyszedł dziś rano.
Nie chciałem ci psuć święta, jeśli to paszczur. Odpisała ci.
Dobrej nocy.
Dobra, otworzę ci.
No i?
- Nie paszczur. - Powaga?
Ja cię kręcę, ma wszystkie zęby!
Dopisała: "Będę za tydzień w Paryżu".
"Czekam na telefon". Trzy kropki.
- To szyfr. Wiesz co to znaczy? - To dobrze?
No dobrze! W dodatku jest gorąca.
- Trzy kropki znaczy, że zamoczysz. - O tak, zamoczę.
- Nieźle. - Teraz nie zasnę.
Tu ci ją postawię.
Będzie patrzyła jak śpisz.
Dobranoc. Kolorowych snów.
A z kaszkietem?
- Nieźle. - Wygląda jak kominiarz.
- Za bardzo klasycznie. - A co ja mówię?
Żadnych czapek i kapeluszy.
Klasyczna czy zajebista?
Coś w sobie ma.
- Idziemy na ryby? - Głupek.
Do Dunkierki!
- Yvonne mnie zawiezie. - Tak?
- Tak, sam sobie poradzę. - Zgoda.
Denerwuję się.
Nic nie znać.
4ac minus b do kwadratu.
Minus b do kwadratu? Mi wyszło 20.
Ty Dave, zobacz gdzie cię nie ma.
Co tam, Bastien, poznajesz mnie?
- Nieładnie się odezwałeś do Elizy, oj nieładnie. - Ja nic nie mówiłem.
Stul pysk. Teraz ją przeprosisz jak dżentelmen.
Przepraszam pana.
- Nie mnie, tylko ją. - Dobrze.
Codziennie rano masz jej przynosić rogaliki.
- Maślane czy zwykłe? - Co?
- Maślane czy zwykłe? - Wali mnie to, jakie.
- Masz być miły. - Dobrze.
No to wypierdalaj. Weź się uczesz. Kup se spinkę
Która godzina?
16:45.
Zdejmiemy kaszkiet?
Tak lepiej.
A teraz która?
Minuta później.
Napiłbym się whisky.
Kelner!
- Jeszcze jedną. - Jeśli masz mieć randkę...
Podwójną.
Kelner, podwójna whisky.
- Halo? - Driss? Co robisz?
Uprawiam sport, jak tam?
Nie masz chęci na przejażdżkę?
- Mam nie pytać? - Nie.
- Chcesz zrejterować? - Tak.
- Gdzie pojedziemy? - Zaczerpnąć powietrza.
Powietrza?
Wskoczę pod prysznic i jadę.
Wychodzimy.
- Dopiero 18:00. - Idziemy.
Dobry wieczór.
Nalej mu szampana dla kurażu.
- Nie denerwuję się. - Nie?
Tylko my?
Nie ma innych pasażerów?
- Nie czuję się pewnie. - Czemu?
Nie wiem.
Nie jesteś w czepku urodzony.
Wypadek, wózek, żona...
Jak u Kennedych.
Może mu pani wręczyć paczkę?
Dziękuję. Co to?
- A to co? - Tyle jesteś wart na rynku sztuki.
- Maluj dalej, masz talent. - To świetny interes.
Miałem nosa. Tak czułem.
Miałem natchnienie. Ta muzyka też robiła swoje.
Doznałem objawienia.
- Nie podniecaj się aż tak. - 11 tysięcy euro?
Niewiarygodne...
Co to było?
Pewnie dziura w poszyciu.
- Zginiemy marnie. - Powiedz mi prawdę.
- Miło było cię znać. - Przestań.
Może jesteś przyzwyczajony do nieszczęść, ale ja nie.
- To już trzeba mieć nie po kolei w głowie. - Trochę.
Powiem ci, że cię pogięło.
Nie wiedziałem.
- Teraz kolej Drissa. - Jeszcze czego!
Nie piszę się na to. Poczekam tam.
Zrobię parę zdjęć. "Kolej Drissa"!
Jak chcesz robić zdjęcia?
Śmiej się, śmiej.
O kurwa!
Rozmyśliłem się.
Zdejmij mi to.
Nie muszę tego robić.
O w mordę!
Zostawiłem buty!
Kurwa jasna! Czemu lecimy do góry?!
Co się dzieje?
Odpręż się!
Jestem odprężony, ale chciałbym już na dół.
Dalej, Driss.
Ja chromolę.
- Gdzie najlepiej szukać paralityka? - Gdzie?
Tam, gdzie się go zostawiło.
Ty świnio!
Driss, masz gościa.
Co tutaj robisz?
- Nieźle się tu urządziłeś. - Skąd masz ten adres?
Z urzędu pracy.
- Co ci jest? - Nic. - No co?
- Spadłem ze skutera. - Ze skutera?
Wstawaj!
O psiamać!
- To twój pokój? - Mów, co się stało. - Nic.
- Co jest grane? - Nie twój interes. - Jak nie mój?
- Chcesz się tu ukrywać? - Było nas czterech i skroili nam towar.
- Ale zapłacą za to. - Zapomnij!
- Matka wie? - Nie. Mam to pod kontrolą. - Gówno tam masz.
Czekaj na mnie. Masz tu nic nie ruszać.
- Mogę się położyć? - Nic nie dotykaj.
- Dobra. - Głąbie jeden!
/Jest u mnie. /Mina, przestań ryczeć.
/Jaki ranny? /Jedno draśnięcie.
/Nikt nikogo nie zabije. /To tylko czcze pogróżki.
/Nie mogę się tym zająć, /jestem w pracy.
/Nic jej nie mów.
/I nie becz przy niej.
- Idziesz spać? - Jeszcze chwilę.
Usiądź.
Co ci przywodzi na myśl ten obraz?
- Niezła jest. - A poza tym?
Możemy iść? Mam coś do załatwienia.
Wyobrażam sobie, że zaraz wstanie, odwróci się i ujrzę jej twarz.
- Podobny do ciebie. Ma na imię Adama? - Tak.
Gdybym go spotkał na ulicy,
- od razu bym powiedział, że to twój brat. - To zabawne.
- Czemu? - Bo to nie jest mój brat.
- Nie? - To skomplikowane.
Jest twoim bratem, czy nie?
Dobra, rozumiem.
No to chodźmy.
Moi rodzice...
nie byli moimi rodzicami.
To mój wuj i ciotka. Zabrali mnie z Senegalu, gdy miałem 8 lat.
Nie mieli dzieci, więc przyjechali do brata, który miał dużo
i zabrali pierworodnego.
Mnie.
Naprawdę nazywam się Bakari.
Tak miałem na imię.
Bakarich jest od groma, więc dali mi Idrys. Zdrobniale Driss.
Później moja matka... ciotka...
zaszła w ciążę dwa razy z rzędu.
Wujowi się zmarło. Potem miała innych facetów i dzieci.
Skomplikowane.
Adamie przyda się nieco dyscypliny.
Potrzebuje cię?
Driss...
Musimy się pożegnać. Nie możesz całe życie pchać mojego wózka.
Zasłużyłeś na swój zasiłek.
No już, w drogę.
Bassari Bakari, ładnie brzmi. Jak wiersz.
To się nazywa aliteracja.
- Wiesz, co to znaczy? - Nie.
- Dzień dobry. - Dziękuję, Bastianie.
Jutro urządzamy brunch. Mógłbyś przynieść więcej?
Dobrze, do widzenia.
- Są ptysie dla mnie? - Tak. - Dziękuję!
- Proszę pozdrowić Elizę. - Do jutra.
Bastien, przyjacielu! Pokaż no się!
To prawda? Odchodzisz?
Nie bój się, mam twój numer. Zadzwonię.
- Musisz być silna. - Szkoda.
Zajmę twój pokój. U mnie wymieniają krany.
No to może zostanę. Jakoś się pomieścimy.
We troje będzie ciasno, nie mieszkam sama.
- Przedstawiam ci Frederique. - Dzień dobry.
Cześć.
- No jasne. - Co? - Teraz rozumiem.
- Czyli jesteś... - Tak.
Czyli nie będzie buziaka?
Co powiesz na trójkącik?
Chętnie. Teraz muszę wyjść, ale na wieczór wrócę.
Pójdę i wrócę.
Robię sobie jaja.
No dobra. Cześć, wiara.
/Pan Michel Sabourdi.
Zawsze włączona, kanał 2.
- Nie masz mi za złe za Magalie? - Nie.
Dałem się nabrać.
Dziwiło mnie, że się opierała. Nigdy mi się to nie zdarza.
Całus na pożegnanie?
Yvonne!
Pojechałaś! Na razie.
Yvonne!
Zaczekaj!
Nie będzie nam już potrzebna.
Cześć.
Gdzie ta noga?
W którym banku?
Przepraszam pana.
Będzie pan łaskaw przeparkować? Tu jest zakaz. Widzi pan znak?
- Już się robi. - Dziękuję.
- Po co się czepiasz? Nikt nie wyjeżdża. - Kwestia zasad.
Zaczekaj na mnie dwie minutki.
- Idziesz? - Tak.
Mogę odwołać randkę i zostać.
Nie. Po co?
Idź. Wszystko w porządku.
- Gotowa? - Tak. Już idę.
Wszystko jest przygotowane.
W razie najmniejszych problemów, proszę do mnie dzwonić.
Niech pan dzwoni.
Pozwoli pan, że go obsłużę.
Zdejmij pan ten kitel, nie jesteśmy u czubków.
Masz papierosa?
Nie palę.
Rzuciłem i pan też powinien.
Nawet jeśli nie uprawia pan sportu, to kwestia zdrowia.
Płuc, układu oddechowego...
Nie je pan?
Uważaj pan.
Kto tam?
Prosił pan o kogoś do masażu głowy.
Dzień dobry.
Wyjść!
Zostawcie mnie.
Wyjść!
- To moja wina? - Nie.
Wstał dziś lewą nogą.
"Lewą nogą". Pieprzony debil.
Driss Bassari?
- Tak? - Zapraszam.
Ma pan prawo jazdy dopiero od miesiąca?
Tak, ale jeżdżę od dawna.
Jeździłem na drogach prywatnych.
Parkingach...
Umiem prowadzić.
Przeczytałam pańskie CV.
W ocenie osobistej napisał pan tylko "pragmatyczny".
Owszem, to ważne.
Zapomniał pan o innej zalecie, którą cenimy.
Proszę rzucić okiem na motto naszej firmy. NA CZAS O KAŻDEJ PORZE
- Mówi pani aleksandrynem. - Słucham?
"Pro szę rzu cić o kiem na mot to na szej fir my".
- Trzynastozgłoskowiec. - Nie wiedziałam.
"Na czas o każdej porze". Stąd obraz Dalego?
- Ma pani artystyczną duszę. - Być może.
- Lubi pani sztukę? - Lubię Goyę.
Dawno nic nie nagrała.
Tak! Już lecę.
- W porządku? - Wyjdź.
Może szklankę wody? Albo kompres?
Wynocha.
Wynocha!
- Dzięki. - Za nic.
- Dobrego weekendu. - Do poniedziałku.
- Co się dzieje? - Źle z nim.
- Gdzie jest? - W oranżerii.
No co tam?
Jak leci?
Co to za broda?
Serpico?
Udajesz Rasputina?
Victora Hugo?
Zapuściłeś się jak dziad kościelny.
Masz szczęście, że przyszedłem.
Zaraz będę.
Co teraz?
Zostaw to mnie.
Ładnie tu, co?
Jedno głębsze cięcie by mi pomogło.
Miło, że jesteś w dobrym nastroju.
Starałem się, jak mogłem.
Tragedia.
- To okrutne. - Ależ nie. Do twarzy ci.
Do tego skórzana kamizelka,
bransoleta z ćwiekami, bejsbolówka z Village People...
Nieodrodny Syn Anarchii.
Wypisz wymaluj.
Wyglądasz jak ruski ksiądz.
- Pop? - No, pop.
No, dalej. Odbiło mu.
Co tam knujesz?
- Spodziewam się najgorszego. - Nie jest źle.
- Wyglądam jak mój dziadek. - Naprawdę?
Och Philippe! Ten twój wąsik!
Podnieca mnie! Teraz zgolę do końca.
Byłbym wdzięczny.
To nie jest śmieszne.
- Nie. - Nein?
- To chcesz powiedzieć? - Nie zgadzam się.
Philippe zły. Bardzo zły.
Dobrze się bawisz?
Lecz się na głowę.
Nie wstyd panu tak okupować inne kraje?
Lepiej popracuj jeszcze tą maszynką.
Dość śmichów chichów.
Jak teraz, robaczku, zrobisz hajhitla?
Skończyłeś już?
- Dzień dobry. - Bassari, na 13:00.
Stolik ósmy. Zapraszam.
- Tutaj. - Dziękuję.
Philippe, nie zostaję na obiad.
- Czemu? - Nie będziesz sam.
Jesteś umówiony.
Z kim?
Bez paniki. Będzie dobrze.
Tym razem nie zrejterujesz.
Przy okazji...
...poszperałem i znalazłem.
Ucałuj ją ode mnie.
Driss!
Co on odwala?
Dzień dobry, Philippe.
/Philippe Pozzo Di Borgo mieszka obecnie w Maroku. /Ożenił się powtórnie i ma dwie córeczki.
/Abdel Sellou został przedsiębiorcą. /Ma żonę i troje dzieci.
/Philippe i Abdel pozostają w bliskiej przyjaźni.
Wystąpili:
Scenariusz i reżyseria:
Wersja polska: Shylock
Korekta: Caffrey
<> www. kinomania. org