- Dlaczego się zamknąłeś? - Idę do szkoły.
Otwórz te drzwi.
- Otwieraj. - Nie, jesteś pijany.
Słucham?
Coś ty powiedział?
Otwieraj, mówię.
Nie ma ósmej, a ty już jesteś pijany.
Wcale nie jestem!
Czyżby?
Co tam robisz?
Nagrywam to.
Kupiłem kamerę. Od dziś będę wszystko nagrywał.
Mamo?
Pomachaj do kamery.
Kto mnie ogląda?
Tylko parę milionów telewidzów.
Źle wyglądam?
Nie, wspaniale.
Ładna.
Dzięki.
Mam spytać, skąd masz kamerę?
Jak chcesz. Będę z nią chodził.
- Wszystko nagrywam. - Wszystko?
Spoko.
Błagam cię!
Czytałeś kiedyś Schopenhauera?
Nie, co to za jeden?
Filozof, którego teksty teraz czytam.
- Do szkoły? - Nie.
Twierdził, że istotą każdego człowieka
jest czysta wola.
Dlatego nigdy nie zaspokoimy swoich pragnień.
Czyli nie warto się starać?
Właśnie.
O rany...
Czas do szkoły.
Z drogi!
Nie idziesz?
Zostanę tu chwilę.
- Spóźnisz się. - Wiem.
Odwiozę cię.
Oto moja szkoła.
Tak jakby.
Spoko...
GŁOSUJ NA STEVE’A MONTGOMERY
Wybierz Steve’a na prezesa samorządu.
Jasne.
Tutaj, na trybunach, jem drugie śniadania.
Cześć.
Nie nagrywaj nas. To dziwne.
Tu jest moja szafka.
A to co?
Co tam, Detmer?
Został reporterem!
Nagrywa cię.
- Uśmiechnij się! - No dalej!
Nie rycz.
Oddajcie ją!
Chcesz ten ośmioletni złom?
Proszę. Nienaruszona.
Prawie nienaruszona.
Ćwoki!
Będzie impreza.
Spoko.
Na farmie Haven Hills.
- Nie jest zamknięta? - Opuszczona.
- Nie idziesz? - Nie.
- Kiedy byłeś na imprezie? - Nie lubię ich.
Zaraz skończysz szkołę. Wpadnij.
Zastanowię się.
Jeśli pójdziemy, coś ci poradzę.
Lepiej zostaw kamerę.
Dlaczego?
To nieco dziwne.
Ma swój cel.
Chcę ci tylko pomóc.
Potraktuj to jak przyjacielską radę...
I nie zabieraj kamery.
Dobra.
Tu mieszkam.
A to tutejsze palanty.
Pięknie.
Co robisz?
Nie nagrywaj mnie!
Spadaj, cioto!
Tutaj, na trybunach, jem drugie śniadania.
Czego chcesz?
Otwieraj drzwi, jak ci każę.
Wracaj do nauki.
- To na pewno tu? - Tak, wyluzuj.
Proszę.
Super, impreza.
Powiedział frajer z kamerą.
Tylko za mną nie chodź.
Sam mnie tu wyciągnąłeś.
Tak, ale musisz sobie radzić sam.
Napij się, zagadaj do kogoś.
Nie piję.
Przepraszam. Do czego nagrywasz?
Ja nie...
Nie słyszę!
Tak tylko kręcę.
Fajnie.
Ja robię film na bloga. Zapraszam.
Cześć, Casey. Co tam?
W porządku.
Ale drętwo, co nie?
Dlaczego?
Według Junga imprezy to...
Sposób na uzyskanie aprobaty otoczenia.
Ja nie staram się być fajny.
Zastosowałeś psychologię analityczną
do potańcówki w stodole.
Genialne.
Ekstra.
Ty jesteś ekstra.
A co mówił o świecących rurkach?
Nagrywasz moją pannę?
Tak czy nie?
Nie, kręcę imprezę.
Zaraz zarobisz w dziób.
- Ale... - Nie odzywaj się.
Ciota.
Andrew?
Andrew od kamery?
Pożyczyłbyś ją?
Znaleźliśmy coś porąbanego.
Ale...
W porządku, stary?
Tak. Jestem Andrew.
Steve Montgomery.
Poznaję.
Szwendaliśmy się z Mattem
i znaleźliśmy coś...
- Coś. - Z Mattem?
- Trzeba to nagrać. - Nie chcę.
- Chodź, będzie fajnie. - No nie wiem.
Zaufaj mi.
No dobra.
Przyszła masa dziewczyn, a ty siedzisz pod drzewem?
Jestem wybredny.
Masz w tej kamerze latarkę?
Tak.
Co tu robiliście?
Wszyscy chcieliśmy to obejrzeć.
Co takiego?
Zobaczysz.
No jasne, Andrew Detmer!
Spotkaliśmy się w pierwszej klasie. Poznałem cię po bluzie.
Garetty!
Pamiętasz mnie?
Mam pamięć do twarzy. Dlatego zostanę politykiem.
To zabawne, bo jestem strasznie...
Tutaj!
Widzę cię!
Gdzie są wszyscy?
Poszli. Prędko!
- Co to? - Macie kamerę?
Tak, mamy.
Wiecie, jak stąd wrócić?
- Powiedz mu. - Wydaje dziwne dźwięki.
Posłuchaj tego.
Musisz się nachylić! Głębiej!
Nie pchaj mnie!
Chcemy to nagrać.
Słyszysz?
Porąbane, co?
- Nagrywa się? - Raczej tak. Jest dość głośno.
- Zajrzę tam. - Chcę wracać.
Mówisz poważnie? Steve, czekaj!
Jak jakiś ninja.
Co ty robisz?
Żartujesz?
- Poświeć mi. - Nie wygłupiaj się!
Matt! Musisz mnie odwieźć!
Ale smród. Chłopaki!
Ale ciota!
Daleko prowadzi?
- I to bardzo. - Poświeć tutaj.
Spójrzcie, jaki prosty tunel.
Przeszliśmy już z 15 metrów.
Nie mówcie o tym.
Znasz alegorię z jaskinią Platona?
Nie. Spadajmy stąd.
O w mordę.
Co to jest?
Serio, duszno mi.
Spójrz na to!
Nie wierzę.
Matt?
Co to jest?
Matt, boję się.
Wynośmy się stąd!
Kamera to uchwyci?
Nie wiem, mam zakłócenia.
Kupię ci nową.
Dotknij tego!
Matt!
- Spójrz! - Na co?
Patrz!
Co jest?
Bez jaj!
Chyba reaguje na ciepło.
Nie słyszę cię!
Ale czad.
- Twój nos! - Co z nim?
Matt, zostaw ten telefon.
Ty też, Steve.
Musimy to nagrać. Gotowi?
Tak.
Zaczynamy. Steve, przejdź na lewo.
Tutaj?
Tak.
Matt?
Stań przed nim.
Idealnie.
Oto próba z piłką.
Gotów?
Co ty odwalasz?
Spadaj!
- Miała pójść nisko! - Starałem się.
Do dzieła.
- Będzie niska? - Tak jest.
Teraz nie oberwę.
Gotowy?
Nie wiem, co chcesz zrobić.
Tłum szaleje!
- Przywal mu. - Spoko.
Żartujesz!
Ale numer!
Udało się!
Wariactwo!
Widzicie?
Stary, krew ci leci.
Wytrzyj się.
Zrobiłeś to!
Puść muzykę.
Wyobraź sobie, że je składasz.
Wyobrażam.
Widzisz? Próbuję.
Mam dość. Ty spróbuj, jesteś w tym lepszy.
Czyżby?
Dawaj.
Rany...
Ty draniu!
Robi wrażenie.
Brawo, stary.
Coś ty zrobił?
To moje klocki.
Siedzisz z nimi już trzy tygodnie!
Nie jestem głupia! Chyba coś ukrywasz. Zadzwoń!
Kocham cię.
Ona mnie zabije. Zaraz mam wybory!
Dlaczego pytasz nas, co robić?
Bo to z nami ją zdradza.
- Sądzisz, że to promieniowanie? - Od czego?
- To sprawka rządu. - Co ty gadasz?
Mam dość zwiedzania jaskiń.
Wyluzuj.
Za dnia wygląda zupełnie inaczej.
Drugi raz tam nie zejdę.
Palant...
Chyba się zapadła.
I po kamerze.
No nie.
Wciąż to czuję.
Nie wierzę, że stamtąd wyszliśmy.
A więc wszystko jasne.
Jak to? Nie wiemy, co się stało.
Ale żyjemy. To na pewno...
Nie wolno wam tu być. Zmykajcie.
To grząski teren. Zamykamy go.
Idziemy! Głosujcie na Steve’a!
Podoba ci się kamera?
Fajna jest.
I mniejsza. Chodzi na taśmę?
Nie, ma twardy dysk.
Chcę filmować nasze wyczyny.
Ale ciągle z nią chodzisz.
Nie uważasz, że odgradza cię od reszty świata?
Sam nie wiem.
Może tego właśnie chcę.
Opowiedz mi o swoim ojcu. Czym się zajmuje?
Jest strażakiem.
Pewnie fajnie mieć...
To znaczy, był.
Co się stało?
Nie zginął, ale doznał urazu na służbie.
Teraz tylko siedzi I zgarnia rentę.
W zasadzie nic nie robi.
Wychodzi w ciągu dnia, ale nie wiem, dokąd.
Sporo pije.
To na pewno.
Tak, Karen Detmer.
D E-T-M-E-R.
Dziękuję.
Bardzo cierpi.
Potrzebuje mocniejszych leków.
Trudno jej oddychać.
Ona cierpi. Proszę mi pomóc.
Jestem inwalidą, nie mam siedmiuset dolarów.
Proszę się nie rozłączać!
Ledwie oddycha! Nie wiem, co robić!
Nagrywasz?
Zgadza się.
Tak chcę cię zapamiętać.
Nie ugniesz się.
Powiedz tak.
Proszę.
Nie ugnę się.
Nieźle.
Patrz teraz.
- Słabo. - Matt?
Lubisz mnie?
No jasne.
To znaczy...
- Nie zawsze tak było. - Jak to?
Sam nie wiem.
Trudno się z tobą rozmawiało.
Teraz już nie, ale...
Palant z ciebie.
Sam widzisz, jesteś agresywny.
- Już lepiej. - Matt?
Chciałeś kiedyś...
Zrobić coś więcej?
Z tą mocą?
Nieszczególnie.
A co na przykład?
- “Telekineza”. - Słuchamy.
“Wprawianie obiektów w ruch bądź wibracje”... To mi się podoba.
...“obracanie, zginanie lub zgniatanie ich
przy pomocy sił umysłowych lub innych nadprzyrodzonych mocy.”
Brzmi znajomo.
W rzeczy samej.
Patrzcie na to.
- Dziś ma czarne! - To jest moc.
Według mnie jest elastyczna, jak miesień.
Pęknie, jeśli się nadwyrężysz.
Dlatego jesteśmy silniejsi.
Ćwiczymy tę moc jak na pakerni.
Pakujemy.
A co powiesz na to?
Stary!
Świetne.
Elegancko.
Zgadza się.
Chyba czas wyjść z tym na ulicę.
Zatrzymaj się. Będzie super.
Matt?
Obczaj to.
Zdejmę tego z góry.
Machaj nogami.
Stoi i się patrzy!
Marsz do szkoły!
Widzicie tego z gumą? Wyciągnę mu ją z ust.
Nagrywam.
Dlaczego uciekamy?
Nie chcę, będzie zadyma.
- Nie pękaj, stary. - Łapa na stół.
- Tylko mnie ostrzeż. - Spoko.
Czad!
- Nie mówiłem? - Odkupujesz go.
Widzisz?
W mordę...
Wyobraź sobie, że zasłaniasz dłoń.
Jeśli będziesz przygotowany, nic ci się nie stanie.
To mi się podoba.
Twoja kolej. Daj rękę.
Wymieniacie się ochraniaczami?
W życiu!
Widzicie tę czerwoną furę?
Pomysł z gumą był fajny. Starałeś się.
Ale nie wyszło.
Patrzcie na to.
- Co robisz? - Patrz.
Stary, niesamowite!
To rozumiem! Steve Montgomery na prezydenta!
Moja twarz ma okres.
Pauza.
Chłopaki, wraca!
Nie patrzcie na nią. Steve, nie patrz!
Myśli, że go buchnęli.
Tym razem to naprawdę robota czarnego.
“Przecież stał tutaj. Gdzie on się podział?”
Proszę iść dalej.
Jesteśmy... mormonami.
Garrety dostał śmiechawki.
Przepraszam.
Nie rozwal wozu.
Jak mogli nas nie zobaczyć?
Wciąż widzę jej minę!
To było ekstra! Mam teraz tyle pomysłów!
- Wyprzedzaj. - To jakiś wieśniak.
Steve, weź kamerę.
- Tylko zrób zbliżenie. - Spoko.
- Co zrobisz? - Czego on chce?
Co robisz?
Abrakadabra!
Coś ty zrobił?
- Zatrzymaj się! - Oszalałeś?
Zjedź na bok.
Przepraszam!
- Dlaczego to zrobiłeś? - Nie chciałem!
Zdurniałeś?
- Uspokój się! - On tam jest!
Przepraszam!
- Nie rób tego. - Wyciągnę go!
Przestań!
Ostrożnie!
Cholera!
Jezu, to straszne!
Niech to szlag!
Do cholery!
Wyciągnął go!
Pomóż mi.
Czekaj, mam go.
Wezwę pomoc.
Dzwonisz po gliny?
- Nic nie słyszę! - Rozłącz się!
Most White Crescent.
Nic mu nie jest!
Cicho!
Tutaj!
Zjechał z drogi I wypadł przez barierkę.
Nagrywasz nas?
- To nie zabawa! - Dlaczego się wkurzacie?
Jak to dlaczego?
Przez ciebie trafił do szpitala.
Wpakowałeś faceta do szpitala. Jak się z tym czujesz?
Skrzywdziłeś go!
Ustalmy zasady. Raz ― używamy mocy tylko na przedmiotach.
Dwa - nie używamy jej w gniewie.
Trzy ― nie robimy tego przy ludziach I nikomu o tym nie mówimy.
Nie wprowadzaj zakazów.
Sam mówiłeś, że nic się nie liczy.
Będziemy coraz silniejsi. Zasady są potrzebne.
Prawda?
Ma rację.
Odbierz ten telefon!
Co ci powiedział?
- Dalej jesteś zły? - Nie.
Tak wyglądasz.
Nie jestem. Po prostu musimy bardziej uważać.
Nie możemy używać mocy ot tak, bez namysłu.
Rozumiem.
Po co tu przyjechał?
Gdzie jesteśmy?
Steve?
To jego wóz.
Gdzie jesteś?
“Spójrzcie w górę”.
Witam!
Jak leci?
Patrzcie tylko.
Ty latasz!
Bez jaj!
To łatwiejsze, niż wam się wydaje.
Przysięgam.
Rany!
Unieś się. Nie skacz, bo się wywalisz.
Spróbuj.
Ale zaryłeś.
- Nie przeszkadzaj. - Co?
Bądź jak odrzutowiec.
- Cholera! - Żyjesz?
Dajcie mi się skupić.
Czekajcie.
Tak się skupiasz?
- No nie! - Lecę!
Żartujesz?
Naprawdę to robię.
Ale czad!
Tak jest, stary!
Nie pruknij, bo odlecisz.
Złap mnie.
Raju!
Wyglądacie tak uroczo.
Skaczę! Wezmę kamerę.
Jak zejdziemy?
Ale tu zimno!
Nie słyszę!
Włączyć nadświetlną!
Gdzie my jesteśmy?
Goń mnie!
Ale jazda!
- Berek! - Uważaj!
Hamujemy!
Nareszcie coś ci wychodzi, Matt!
To takie proste!
Mam!
Uwaga, leci!
- Niezły chwyt! - Przyłożenie!
Rzuć do tatusia!
Dobrze łapiesz!
Steve, wystaw się!
Słyszycie?
Co to?
Omal nie zginąłem!
Uratowałeś mnie, stary!
Złapałeś mnie! Uratowałeś mi życie!
Kamera? Ją też złapałeś?
To się nagrało, prawda?
- Przeżyliśmy! - Jak to?
Nie widziałeś tego?
Andrew, jesteś geniuszem!
Obejrzyjmy to!
Rany! Jesteśmy na ziemi!
To historyczna chwila!
Ludzie zawsze marzyli o lataniu! Egipcjanie, bracia Wright!
Matt, chodź tu.
Powiedz “umiem latać”.
Umiem latać.
Włóż w to serce!
Umiem latać!
- Głośniej! - Mogę latać!
Mogę latać!
Złapałbym cię, ale Andrew był szybszy.
Prawie zginęliśmy.
I nic nie zauważyła?
Bądźmy poważni. Na pewno czuje, że jest lepiej.
Trzeba być delikatnym.
Ale super.
Nie bzykałem się od wakacji.
A ja nigdy.
Serio?
Tak nie może być.
Jak wy bez tego wytrzymujecie?
Schładzamy się azotem.
Chłopaki?
Śpicie?
Nie.
Dzisiaj było...
To najfajniejszy dzień w moim życiu.
Myślałem nad tym
i nie przychodzi mi do głowy nic lepszego.
Naprawdę.
Było ekstra.
Zgadzam się.
Spoko.
Wyskoczyłbym na weekend na Hawaje.
Powaga?
Moglibyśmy. Ja zawsze chciałem polecieć do Tybetu.
Dlaczego?
Sam nie wiem. Pewnie jest piękny.
Wszystkie te góry i budowle...
A mnisi są tak bardzo oświeceni,
że potrafią się unosić. Pasowalibyśmy tam.
Przy nas by ześwirowali.
Poważnie, lećmy tam.
Byłoby super.
Tak spokojnie.
Fajny pomysł. Poleciałbym.
Ja się zgadzam, a ty?
No nie wiem. W Tybecie nie ma lasek w bikini.
Cześć.
Mogę cię nagrywać?
Nie lubię, jak mnie filmują.
Może się przekonasz.
Chciałem ci coś dać.
Tak?
Co takiego?
Zajrzałem na...
Na twojego bloga.
Widziałem wpis o suszy w Afryce.
Pomyślałem, że nie zaszkodzi się dorzucić.
Oczywiście.
Widać, że zależy ci na dobru planety
i przejmujesz się innymi.
Sam to wyślij. Nie jestem twoją matką.
Ja tylko...
To twoje nowe oblicze?
- Nie chcesz już być kujonem? - Nie.
Zaczekaj. Możemy pogadać?
Coś ci powiem.
Nie jestem już taki, jak kiedyś.
Wrzuciłem na luz.
Ach tak?
Uważałem zabieganie o popularność za głupotę i uznałem...
Że jesteś od nas lepszy.
Nie, że to nie dla mnie.
- Rozumiem. - Tak?
Wiem, jak to brzmi. Chciałem ci to wyznać.
Że wrzuciłeś na luz.
Ale dałem ciała.
Nie aż tak, jak myślisz.
- Serio? - Pa.
Muszę lecieć.
Kiedy zacząłeś to robić?
Unosić kamerę?
Jakiś czas temu.
Ja tak nie potrafię. Brak mi finezji.
Rozwaliłem klawiaturę, jak chciałem się podpisać.
To proste. Wyobrażam sobie, że ją trzymam.
Ty zawsze miałeś przyjaciół.
Ludzie do ciebie lgną. Nie to, co ja.
Ledwie znałem się z Mattem, a jest moim kuzynem.
Lubiliśmy się w dzieciństwie, ale...
W liceum wszystko się zmieniło.
Chciałem cię o coś spytać.
Zbliża się przerwa świąteczna.
Wystąpmy w pokazie talentów.
Mowy nie ma.
Dobrze ci to zrobi. Może poznasz jakieś dziewczyny.
Nie chcę.
Jestem bardzo nieśmiały.
I przecież nic nie potrafię.
Jak to nie? Potrafisz.
Masz talent.
Żartujesz.
Ładnie ci.
Dzięki. Steve pożyczył mi swoje ciuchy,
żebym się lepiej prezentował.
Cieszę się, że tyle przebywasz z kolegami.
Ja też.
Co?
Z kim jeździsz do szkoły?
Słucham?
Nie kręć, gnojku.
Matt po ciebie nie przyjeżdża.
Kto cię podwozi, jak wychodzisz?
- Matt. - Wiesz co?
Łżesz.
Ty coś kręcisz.
Nie ukryjesz tego.
Myślisz, że mnie oszukasz?
Że możesz się szczerzyć i mnie unikać?
Przejrzałem cię.
Jak to działa?
Dobra. No to jazda.
Cześć.
Co tu robisz?
Nagrywam pokaz talentów.
Ty robisz film z pokazu?
Właśnie tak.
Nagle polubiłeś szkołę?
Mogę cię filmować?
Nie ma sprawy.
Zaczyna się.
Ejże.
Lepiej to nagrywaj.
Gotowi na pokaz talentów?
Proszę o brawa, maluchy! Jest za cicho!
Starszaki, wy też!
Brawa dla przyszłych absolwentów!
A teraz powitajcie młodego i bardzo zdolnego Andrew Detmera!
Zaczyna się.
No chodź!
Wygląda tak uroczo w tym garniturku.
Co on robi?
Zobaczysz.
Brawo, Andrew!
- Wejdzie na nią? - A jak myślisz?
Uda mu się.
Powoli...
Załapałeś.
Rany!
Proszę o brawa!
Jest niesamowity.
Jak oni to robią?
Nie wiem.
To czary.
Oto on!
Było super!
Aż spuchłeś z zachwytu, stary.
To początek twojego upadku. Pycha.
Co to jest pycha?
Co to znaczy?
Powaga?
A co to “powaga”?
- Idź. - Nie pchaj mnie!
Wielbiciele czekają.
Jaka wielka chałupa!
Jest ogromna.
Wszyscy na ciebie czekają.
Przejście dla VIP-a!
Idzie Andrew Copperfield!
Przybył Andrew Detmer!
- Jak leci? - W porządku.
Na pewno?
Cześć.
- Magia jest ekstra. - Dzięki.
Nie kojarzysz mnie?
Monica, prawda?
Odstawię kamerę.
Przepraszam.
Grałeś w to?
Nie, w to jeszcze nigdy.
Dobrze by ci poszło.
Mam trafić do kubeczka?
Chyba bym sobie poradził.
Przekonajmy się. No chodź!
Dobra, już.
Tu jesteś.
Gdzie Andrew?
Na górze, z tą farbowaną.
Poszli razem?
Pewnie, że tak. A coś ty myślał?
Mam nadzieję, że to obejrzysz. Moje gratulacje.
Chciałem ci wyznać...
Że wcześniej bardzo się o ciebie martwiłem.
Ale teraz będzie o wiele lepiej.
Naprawdę tak myślę.
Wiedz, że cię kocham.
Liczymy się tylko ty i ja.
Detmer I Garrety, nierozłączni kuzyni!
Sorki.
Od kiedy to ja chodzę i gadam do kamery?
Cześć, Casey.
Co nagrywasz?
Tak sobie kręcę. Zabawiam się.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Twoje wpisy dały mi do myślenia. Zastanawiałem się...
Nad przyszłością.
Co by było, gdybym się temu poświęcił.
Mógłbym zmienić świat.
Spiłeś się.
Co?
Szczerze mówiąc...
Śledzę cię już od drugiej klasy.
Nie powinienem tego mówić.
Chcesz stąd iść?
Tak.
Bardzo chętnie. Tylko zostawię kamerę.
To będzie historyczna chwila.
Jestem taki dumny. Za tymi drzwiami
Andrew staje Sie mężczyzną.
Jest małym chłopcem.
Motylem wydostającym się z poczwarki, czy coś.
Świrus!
Co się stało?
Spadaj!
Nie przejmuj się.
Za dużo wypiłeś. Zdarza się najlepszym.
- Co tam? - Dlaczego się śmiejesz?
Moja marynarka!
- Nie śmiej się. - Wyluzuj.
Nie, przestań.
Uspokój się.
Spadaj stąd!
Bawi cię to? Wynocha!
Tato!
Andrew, daj mi lekarstwo...
Mama cierpi! Potrzebuje pigułek!
Gdzie ty jesteś?
Tato!
Matka umiera, a ty chowasz sprzęt wart pięć stów?
Jak możesz być tak nieczuły?
Obejrzałem nagrania.
I co zobaczyłeś?
Że jesteś frajerem.
Sądzisz, że to twoi przyjaciele?
Nie są nimi. Wstydzę się ciebie.
Szlajasz się, wydajesz moją forsę...
Spójrz na mnie!
Niczego nie wydaję.
Bo nie mam złamanego grosza. Patrz tutaj!
Wszystko idzie na twoją szkołę i leki dla matki.
Liceum jest darmowe, kretynie!
Coś ty powiedział?
Nazwałeś mnie kretynem?
Ty gnojku!
Wstawaj! Wstawaj, mówię!
Mógłbym cię zmiażdżyć!
Zmiażdżyć!
Matt spędził u mnie noc i od 20 minut siedzi w łazience.
Tak, stało się.
Wejdę tam i uchwycę tę chwilę dla potomności.
Boże, Matt.
Możesz mnie nie nagrywać?
Co się stało?
Nagle zaczęła lecieć.
Głowa mnie boli.
Chyba Steve znowu dzwoni.
Oddzwonię do niego. Chodź no tu.
Co tu robisz, głupolu?
Daj mi spokój!
Coś ci się stanie.
Nie gadam z wami.
Dlaczego tu jesteś?
Zostaw mnie!
Jak mnie znalazłeś?
Nie wiem. Poleciała mi krew. Chyba cię słyszałem.
Co z twoją twarzą?
Nic! Odczep się!
To nie jest nic! Twój ojciec cię tak sprał? Nie wolno mu!
Nie udawaj, że ci zależy!
Co ty gadasz? Jestem twoim przyjacielem.
Nie mam przyjaciół! Wcześniej się nie znaliśmy!
Ciągle siedzimy z Mattem!
Mieliśmy latać po świecie, pamiętasz?
Nie odzywaj się!
Odczep się ode mnie!
- Odejdź! - Nie ufasz mi?
Spadaj stąd, już!
”Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni...
Choć nie widzieliście, miłujcie Go,
a ucieszycie się radością niewymowną,
gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz”.
Teraz filmujesz groby?
- Nie rozumiem. - Co ci zależy?
Dlaczego nie odbierasz telefonów?
Byłem zajęty.
- Wcale nie. Dlaczego? - Nie chcę rozmawiać.
- Wyłącz kamerę. - Nie.
Wyłącz ją.
To nie była burza z piorunami. Jak mogło go porazić?
No jak?
Znaleźli go na polu. Po co wychodziłby na nie w deszcz?
Nie wiem.
Nie wiem, co się stało!
Nie wierzę ci. Wyłącz to i porozmawiajmy.
- Dlaczego? - Bo cię proszę!
Nie będziesz mi mówił, co mam robić.
Wyłącz ją!
To dla ciebie zabawa?
Co zrobiłeś?
Coś ty zrobił?
Z kim innym mogę o tym porozmawiać?
Powiedz mi, co się stało!
Musisz mi uwierzyć.
Proszę cię.
Nie wiem, co zrobiłem.
Straciłem panowanie.
Tak mi przykro...
Zbytnio zżyłem się z tą mocą.
Brak mi ciebie.
Andrew!
Spadaj!
Wayne?
Spójrzcie na ten.
Łatwo wyszedł, bo chwyciłem go za korzeń.
Gorzej z tymi.
Te dwa się połamały.
Widzicie?
Złapałem je pośrodku, zamiast u nasady.
Ohyda.
Czytałem sporo w Internecie
o ewolucji i doborze naturalnym.
Istnieje coś takiego, jak ”najwyższy drapieżnik”.
To najsilniejsze stworzenie w łańcuchu pokarmowym.
Uznano, że jest nim człowiek.
Ale tylko dlatego,
że umiemy się obronić przed innymi zwierzętami.
Lew nie ma wyrzutów sumienia, gdy zabija gazelę.
Tak jak my, gdy zgniatamy muchę.
To ma sens.
To naprawdę ma sens.
Łatwo wyszedł, bo chwyciłem go za korzeń.
Co zrobiłeś w budzie?
Idę po leki dla mamy.
Znów złamałeś zasady. Wiesz, co muszę zrobić.
- Co takiego? - Zastanów się.
Nic mi nie zrobisz. Jestem silniejszy.
Dobra, nie złamię twoich głupich zasad!
Odwal się i daj mi spokój!
Duszę się...
Dziękuję.
- Karen Detmer. - Chwileczkę.
Sprowadzimy lek na jutro.
Należy się 750 dolarów i 83 centy.
Nie mam tyle.
Mówiłem już twojemu tacie:
Zapłaćcie, a zamówimy lek. Inaczej nie mogę nic zrobić.
Palant.
Wyskakuj z kasy.
Kto to?
Oddajcie forsę, bo pożałujecie.
Że co?
To Andrew?
Tak brzmi.
I to jego lamerski plecak.
Masz spluwę?
Ja też, frajerze.
Prędzej!
Jest pod stałą obserwacją.
Jezu Chryste...
Mogę zostać z synem?
Proszę dać znać, jeśli się obudzi.
Mama nie żyje.
Zmarła, kiedy cię wczoraj szukałem.
Kiedy wróciłem...
Zastałem ją martwą.
Powinienem być przy niej.
Czuwałem nad nią, gdy wychodziłeś.
A teraz...
Nie było mnie tam akurat, gdy mnie potrzebowała.
Masz mnie przeprosić.
Wiem, że mnie słyszysz. Wstawaj i przepraszaj.
Ty samolubny gnojku!
To twoja wina!
Słyszysz?
Matka umarła przez ciebie!
Idź otworzyć prezenty.
Boże, Matt.
Nic ci nie jest?
Cholera...
Co się dzieje?
Słyszałaś?
- Musiałaś to słyszeć. - Co takiego?
To Andrew.
Przerywamy program.
Wszystkie nasze śmigłowce zmierzają do Seattle.
To niepotwierdzona informacja,
ale wygląda na to, że w szpitalu doszło do wybuchu.
Chodź.
Gdzie masz kluczyki do wozu?
Zostań. Jadę tam.
Czekaj!
Andrew ma kłopoty.
Na pewno nic mu nie jest.
Potrzebuje mnie!
Zwolnij.
- Blokada? - Nikt tam nie jedzie.
Daj mi pomyśleć. Muszę dojechać do miasta.
Cholera!
Z drogi!
Zostań tu.
Zaczekaj!
Przepraszam.
Co mu tu robimy?
Boże!
To twoja wina!
Błagam, wypuść mnie!
Ty mi to zrobiłeś! Giń!
Matt! Boże!
Jak to zrobiłeś?
Jedziemy!
Wsiadaj!
- Andrew oszalał. - Jak to?
Chciałem ci powiedzieć.
- Uważaj! - Widzę!
Trzymaj się!
Przepraszam.
Boże!
Złap się mnie!
Andrew nas unosi!
Trzymaj się!
Nie chcę umierać!
Nie panuję nad wozem!
Nie puszczaj mnie!
Zatrzasnął drzwi!
Andrew, przestań!
Boję się!
Ratunku!
Trzymaj się!
Proszę, zostań tu.
Płonie samochód, mogą być ranni.
Przyślijcie brygadę ratunkową.
Nie potrafię tego opisać.
Oto miejska wieża.
Widzicie ich?
Proszę się cofnąć!
Co on robi?
Uwaga!
Siedemnastka, lepiej się wycofaj.
Andrew, spójrz na mnie!
Musisz to przerwać!
Dlaczego go złapałeś?
Skup się.
Dlaczego? Puściłem go!
To nie zabawa! Krzywdzisz ludzi.
Jesteś słaby! Wszyscy jesteście!
Nie ugnę się!
Proszę, posłuchaj mnie.
Nie rozkazuj mi!
Staram się wyjaśnić. Widzę dwóch ludzi.
Nie jest za późno!
Jest! Mam tego dość!
To koniec!
Szydziłeś ze mnie! Zostawiłeś!
Teraz jestem przy tobie!
Zawsze powinienem!
Jestem z tobą i możemy to zakończyć!
Odlećmy!
Ucieknijmy i znów bądźmy rodziną.
Spójrz na siebie. Nie jesteś taki.
Najwyższy drapieżnik...
Kto?
Ten drapieżnik to ja.
Nie!
Nie podchodź do okna!
- Cofnij się! - Widzisz to?
Nie wstawaj!
Andrew!
Jeden z nich jest ranny.
Spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Pomogę ci.
Przyślijcie wsparcie.
Uciekajcie, coś wam się stanie!
Już dobrze. Słyszysz?
Wstawaj.
Andrew!
Stać!
Nie strzelajcie!
On jest ranny! Czekajcie!
Pomóżcie mu!
Mają go na muszce.
Nie strzelajcie!
Na ziemię!
On jest ranny!
Czekajcie!
- Pomóżcie mu! - Kładź się!
Pomóżcie mu, jest ranny!
- Nie strzelajcie! - Będziemy!
Nic wam nie zrobię! Proszę!
Ognia!
Dajcie mi spokój!
Potrzebne wsparcie!
Właśnie lecę nad Madison.
Skręcamy w Broadway.
Strzelać, aby zabić. Powtarzam: strzelać, aby zabić.
Liczne wybuchy.
Na miejsca!
Stać!
Przestańcie!
Jesteście otoczeni!
Nie ruszajcie się!
Zabezpieczyć tyły!
Andrew!
Przestań! Nie zabijaj ich!
Przestań!
Proszę cię!
Andrew!
Nie zmuszaj mnie!
Są ofiary. Zniszczyli dwa budynki.
Drugi leży!
Skręcam na wschód.
Jestem dwie przecznice od celu.
Rozstawimy punkt pomocy na Pike Place.
Do wszystkich jednostek: zwozić rannych na Pike Place.
Cześć, Andrew.
Chciałem ci powiedzieć...
Że mi przykro.
Mam nadzieję...
Że zrozumiesz. Nie miałem innego wyjścia.
Wiem, że nie jesteś złą osobą.
Tylko to się liczy.
Zmieniłem się. Będę pomagał ludziom.
I choćby nie wiem, co, dowiem się, co się stało.
Poznam prawdę.
Zrobię to dla ciebie i Steve’a.
Tylko...
Kocham cię.
Nie zdążyłem ci tego powiedzieć.
I wiesz co?
Udało ci się.
Pięknie, co?
Żegnaj, Andrew.
KRONIKA
Tekst: Piotr Kacprzak