DONKICHI
Opowiem wam pewną historyjkę.
Rywalizację dwóch osób można opisać jako „smok kontra tygrys”.
Jeśli się nad tym zastanowić, nie ma to sensu.
Smok jest wytworem wyobraźni. Nikt go nie widział.
Za to o spotkanie z tygrysem nietrudno. Na przykład w zoo Ueno.
Tygrys i smok nie mogą rywalizować, ponieważ należą do osobnych światów.
To będzie opowieść o takim tygrysie i takim smoku.
„Hej, Tora!”
Tora! Toraji!
Tora!
Słyszysz mnie?
Toraji! Tora!
Toraji! Odpowiedz!
Powiedz coś, Toraji!
Przykro mi, za późno.
Jest tu też kobieta i dziecko. Wszyscy nie żyją.
Chyba połknęli tabletki i włączyli gaz.
Bracie!
Dzwoń po karetkę!
Tak!
Dzieciak żyje.
Jeszcze jeden? Masz na myśli Yasuo?
Na razie go nie znalazłem.
Ukradł nam pieniądze, więc powinien pożegnać się z palcem.
Mów jaśniej.
Mam go dorwać i uciąć mu palucha?
Nie, na dzisiaj skończyłeś.
Jak się ma młody mistrz?
Dość kiepsko.
Dobrze go nakarm.
Uwielbia curry, w dowolnej postaci.
Dobra.
Oto Toraji Yamazaki. Przepraszam, że się wtrącam.
Jak widzicie, należy do yakuzy i ma swoje zmartwienia.
Mistrzu, zjadłbyś curry?
Mając do czynienia z czymś takim już pierwszego dnia, można stracić apetyt.
Nie musisz być miły.
Muszę.
Zostałeś moim młodszym bratem,
ale jesteś następcą szefa.
Nie mów do mnie „mistrzu”. Dziwnie się z tym czuję.
Przepraszam.
Zatrzymam się gdzieś o 18.
Martwi go atmosfera, jaką stwarza.
Toraji chce, żeby ludzie czuli się przy nim odprężeni,
ale zanudza ich na śmierć swoimi opowieściami.
Zanim jeszcze zacznie mówić,
robi się nerwowy, aby w końcu
całkiem zamilknąć.
Gdy milczy, wygląda groźnie i nikt nie śmie do niego przemówić,
więc cisza ciągnie się w nieskończoność.
Bracie?
Mówisz do mnie. Wybacz.
Wybacz.
To drugie „wybacz” było za to, że jestem miły
i przepraszam cię po godzinie 18.
Drugie „wybacz” różniło się od pierwszego. Wybacz.
Przypomniałem sobie zabawną opowiastkę o curry.
Jaką?
Może nie jest aż tak zabawna.
Chcesz ją usłyszeć?
Tak.
Wczoraj albo przedwczoraj
wybrałem się do knajpy w Harajuku albo Omotesando.
Stołowały się tam kobiety w średnim wieku
i jakiś młody gnojek.
Siedziałem tam i już zbierałem się do wyjścia...
Wtem! Wiecie, kto tam wszedł?
Oto Ryuji. To on jest smokiem.
Gada jak najęty.
Kiyoshi Trup, były wokalista Death Romantic.
Serio?
Nie przepadam za rockiem.
To death rock! Wszyscy członkowie kapeli noszą nazwisko Trup!
Robiłem ich covery w ogólniaku.
Pozostawię was na wpół martwych
Death, death, romantic!
Nie dam wam żyć, nie dam wam umrzeć
Death, death, romantic!
Ale ten wyglądał całkiem inaczej. Miał przedziałek i uniform elektryka.
Elektryka?
Ile razy mam powtarzać? Nie zakładaj tych butów do roboty!
To buty śmierci!
A co mnie to!
Wszyscy słyszeli, jak go łaja,
ale nikt nie miał pojęcia, że to Kiyoshi Trup z Death Romantic.
Byli tam tylko Hindusi, panie w średnim wieku
i yakuza, zapewne posiadacz wielkiego wacka.
Nie byłem zainteresowany, ale gdy ich słuchałem,
wtedy się pojawił.
Kto?
Nie „kto”. Co to było?
- Mam... - Aha, naan?
Zaserwowano im curry,
ale żaden z nich go nie ruszył.
Dlaczego?
Szef chyba nigdy wcześniej nie jadł naan.
Nie może być!
Na pewno mam rację!
Nie wiedział, jak to się je.
A Kiyoshi został tak zbesztany, że odechciało mu się jeść.
Dość tego. Jedz!
Szef zaczął połykać swoje curry,
ale nie przestawał go pouczać,
pocąc się przy tym jak mysz.
Masz za cienki głosik!
Uważasz się za gwiazdę rocka?
A potem...
Pan jest muzykiem, prawda?
Która?
Zapomniałem.
Przypomniałam sobie! Hiroshi z Mass Communication, mam rację?
Kiyoshi!
Daj mi długopis!
Wydzierały się, żeby dać im coś do pisania. A potem...
Ja mam!
Dziękuję!
A jakąś kartkę?
Szkoda, że nie miałem przy sobie kartki. Ale potem...
Proszę!
Jaja sobie robisz!
Powaga!
Złożył autograf na chlebku?
Po tej połajance nie miał siły się spierać.
Pan nie chcesz?
Dziękuję! Wspaniale!
W ten sposób go zdobyłem.
„Dla Dragon Soda.
Kiyoshi z Death Romantic”.
Chcesz powiedzieć,
że podpisał się na chlebku, bo nie mieli kartki?
Tak.
Kim był ten elektryk?
To nie jest ważne.
Nie miał kartki
i podpisał się na chlebku. To w tym zabawne.
Raczej średnio.
Wybacz, ale nie zrozumiałem.
Spodziewałem się, że będzie jakaś puenta.
Ta opowieść była za długa i odpadłem.
Nie rozśmieszyła mnie. Przepraszam.
To moja wina. Nie opowiedziałem jej jak należy.
I tak bym się nie śmiał.
Przed powrotem do domu pójdę jeszcze do kina.
Autograf na naan...
Naantograf.
Na tym zakończę makurę, czyli mój mały wstęp.
Zapraszam na główną opowieść.
Tygrys i smok!
Ginjiro.
- Tak? - Asakusa to część centrum starego miasta?
Tak.
Lubią tu przychodzić pełni życia tokijczycy?
No to jak?
Widzę samych starców i turystów. Nic tu się nie dzieje.
Skąd jesteś?
Z Yokosuki w Kanagawie.
Super.
Byłeś tam?
Nie.
Ale masz kurtkę z tamtych stron.
Żeby wyglądać jak młody yakuza.
Kto tak mówi?
Ja...
Mój wewnętrzny stylista.
To był żart?
Tak, był.
Nie mam wewnętrznego stylisty.
Coś ci powiem.
Nie znam się na żartach.
Tak!
No to jak?
Dostanę należność za ten miesiąc?
Głuchy jesteś?
Co jest...
Numer cztery wygrał?
Głupiec ze mnie.
Ile jesteś w plecy?
Hazard mnie nie interesuje.
Mój brat nie znosi żartów!
Aleś ty wyrósł,
młody mistrzu.
Pamiętasz? Jak miałeś trzy lub cztery latka,
zgubiłeś się w wesołym miasteczku,
a ja wszędzie cię szukałem.
To jest młody mistrz.
Ach tak.
Młody mistrz! Rozumiem!
Dobrze się spisałeś.
Najwięcej nauczysz się w praktyce.
Całymi dniami nie wychodził z pokoju.
Chcemy, żebyś go stąd gdzieś zabrał.
Nic prostszego. Dałem mu kieszonkowe.
Hyuga przekaże ci szczegóły.
Zajmij się mną.
Dwa lata temu szef pożyczył koledze od golfa cztery miliony jenów.
Miał oddawać po sto tysięcy miesięcznie, ale sporo zalega.
Nie jest z tych, którzy uciekają,
ale musisz go przycisnąć.
Shoukichi Yanaka. Godzina 14, knajpa Yoshiko w Asakusie.
Twoje powiązania z moim szefem i to,
na co wydałeś cztery bańki, w ogóle mnie nie obchodzi.
Mam to gdzieś. Ale dług to dług.
Pożyczył ci pieniądze, bo ci ufał.
Panie Yanaka...
jak pan nie płacisz, to trzeba się jakoś usprawiedliwić.
- Dobrze. - Co to ma być?
Przepraszam, chciałem...
Musisz znaleźć sobie pracę.
Tak, muszę się czymś zająć.
Gdzie mam poszukać?
Może w usługach?
Zarabia coś?
Gdybym dużo zarabiał, to bym tu nie jadł.
Niezły zegarek jak na biedaka.
Ten? Ładny, prawda? To rolex. Już czas.
Jeden krawiec powiedział mi:
„Donbei, prawdziwy mężczyzna musi mieć prawdziwy zegarek”.
Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi.
Jak by to powiedzieć?
Mam słabą prostatę, więc mój pęcherz
bardzo szybko się wypełnia.
Mogę pójść do łazienki?
Ktoś ci pozwolił?
- Pójdziesz za mnie? - Milcz i zostaw zegarek.
Połóż go tu.
- Yasu, przepraszam. - Proszę.
Bracie?
Zostań tu.
Ci wszyscy dranie kombinują tak samo.
Donbei!
Idziesz do pracy?
Trzymaj się! Na razie!
To wejście do garderoby. Widzowie wchodzą tamtymi drzwiami.
Jakiej garderoby?
Nie patrz na mnie takim wzrokiem, tylko zapłać za bilet.
Dwa i pół tysiąca jenów.
WYSTĘPY SCENICZNE
Witamy!
TEATR ASAKUSA TAISHOKAN
DONBEI
Dziękuję wam bardzo za przybycie.
Mawia się,
że obietnice są po to, by je łamać.
„Mój drogi, obiecaj, że wrócisz dziś do domu wcześniej”.
„Obiecuję”. Zamierza się wywiązać z obietnicy,
ale wieczorem, po pracy, ekscytacja zaczyna narastać.
Serce bije jak szalone.
Wewnętrzny głos podszeptuje mu:
„Nie czas wracać do domu! Wyjdę gdzieś”.
Całkowicie zapomina o żonie
i wraca do siebie dopiero rano.
Być może żona powinna powiedzieć mu:
„Obiecaj, że nie wrócisz dziś do domu na noc”.
Wtedy może wróciłby wcześniej. Ale tak to nie działa.
Takiej obietnicy dotrzyma za wszelką cenę.
Sercu człowieka nie wolno ufać.
To Sanmai Kishou!
Między kobietą a mężczyzną
jest zbyt wiele niedotrzymanych obietnic.
W czerwonej dzielnicy, Yoshiwarze,
panie pozostawiają wota.
Spisują na kartce miłosną obietnicę
i przekazują ją klientowi.
„Jesteś moją jedyną miłością”
albo „Będę kochać tylko ciebie, aż po grób”.
To tylko puste słowa.
„W przyszłym roku z pewnością od ciebie odejdę”.
Pisze się o tym poematy!
Mimo to mężczyźni wierzą w takie obietnice.
Bo to nieskomplikowane stworzenia.
„Czy to nie Ino?
Ino! Hej!
Mówię do ciebie! Co ty tu robisz?”
Przepraszam, szefie. Kopę lat.
Do zobaczenia wkrótce.
„Chwileczkę! Chciałbym z tobą pomówić”.
O co chodzi?
Jeszcze pytasz?
Twoja matka skarżyła się,
że nic nie robisz, tylko oddajesz się hulankom i swawolom.
Toż to absurd.
W ciągu dnia zabijam czas, zabawiając się w domu.
A nocą wychodzę się zabawić.
To się nazywa hulanki i swawole.
„Szefie, po prostu ostatnio miło spędzam czas”.
„Z niewiastą?”
„Tak, z niewiastą”.
- „Pracuje?” - „Pracuje, zabawiając się”.
„Pozwól, że spytam inaczej.
Czy to kobieta, którą można spotkać na ulicy?”
„Można ją spotkać w Yoshiwarze”.
„W Yoshiwarze? Zatem na ulicy”.
„Bo to ladacznica”.
Ale złożyła mi prawdziwe wotum!
Wotum? Pokaż!
Większość z nich jest tak formalna w treści, że aż banalna.
Zobaczmy.
„W marcu przyszłego roku
przyrzekam za ciebie wyjść i...
Kisegawa, pseudonim Yamanaka”.
Kisegawa...
Ino.
Ona złożyła to wotum?
Tak, dla mnie!
Wspaniale.
Wspaniale jest być młodym,
bo człowieka uszczęśliwiają takie głupoty!
Coś ty zrobił!
To bzdury!
Chcesz przyrzeczenia? To oddam ci swoje!
Ty też je masz?
Przykro mi, Ino, ale znamy się z tą kobietą od dawna.
Od kiedy zaczęła pracować w Shinagawie.
Przyrzekła, że wyjdzie za mnie w marcu następnego roku.
Ale minęło już kilka lat, a ja nadal jestem kawalerem!
Żal mi ciebie.
Co?
Chwileczkę...
Obaj zostaliśmy oszukani?
Dopiero się domyśliłeś?
Do diabła! Jestem wściekły!
Co robimy?
„Co robimy”?
To Sei Gaduła.
To prawda, Sei Gaduła.
Sei Gaduła? Bardzo nieuprzejmie.
Wotum?
Spójrzmy.
Większość wotów...
Co to?
Ino.
Czego?
Czy ona czasem nie pochodzi z Shinagawy?
Kisegawa naprawdę ci to napisała?
Nie tylko jemu.
Mnie również.
Do diaska!
Zobaczymy kolejne?
Tak.
Milcz, do diabła!
Co chcesz zrobić z tą tarką do wasabi?
Jestem tak wściekły, że utrę jej twarz!
„To będzie woda na jej młyn.
Posłuchaj.
Ja też jestem zły.
Zróbmy tak. Zwabię ją do herbaciarni.
Przyjdziemy tam we trzech i zapytamy ją prosto z mostu,
czy oszukuje klientów jeszcze w inny sposób.
Tak dokona się nasza zemsta!”
Nie było cię całe wieki.
Przepraszam, ale na starość długo schodzi.
Bardzo hałasowałeś.
Przepraszam.
- Bracie! - Zanieś to szefowi.
- Co? - Rób, co mówię!
Tylko nie zegarek. Zapłacę w tym tygodniu. Co ty wyprawiasz?
To mnie poruszyło.
Jesteś najlepszy!
Chcę być tak zabawny jak ty.
Weź mnie na swego ucznia!
Bracie.
To żart czy nowy sposób na ściąganie długów?
Mówiłem, że nie znoszę żartów.
To nowy sposób na ściąganie długów. Przepraszam, już płacę.
Szuka pan szkieł?
Nie tutaj. Pogadajmy na zewnątrz.
Proszę.
Kontaktowe czy zwykłe?
RESTAURACJA
Możesz wreszcie wstać? Są siedzenia...
Nie, dopóki mnie nie przyjmiesz.
O rety.
Mówię całkiem poważnie!
Chcę jak ty opowiadać zabawne historie.
Chcę, żeby ludzie podziwiali mnie za wyrafinowanie.
Yanaka... Nie, zaraz, Donbei,
spraw, żebym nabrał ogłady.
Załóżmy teoretycznie, że zostaniesz moim uczniem.
Zupełnie teoretycznie.
Co będzie z moim długiem?
Dług to dług. Nie rozpędzaj się.
Przecież to nie ma sensu.
Nigdy nie słyszałem o mistrzu,
który jest zadłużony u swojego ucznia.
Poza tym nie potrzebuję kolejnego ucznia.
Mam już kilku, pięciu albo sześciu.
Więc nie ma problemu. Przyjmij mnie.
„Przyjmij mnie”? To nie jest jakaś zabawa.
Nie zmuszaj się do śmiechu.
- To tylko wtręt. - Dobra.
Mogę coś powiedzieć?
- Czego, kucharzu? - Tak, jestem kucharzem.
Kucharz prawdę ci powie.
Posłuchaj.
Znam kilka osób z półświatka
i każdy z nich musiał ślubować swojemu przełożonemu lojalność.
Nie wiem, jak to wygląda teraz,
ale człowiek, który przysiągł lojalność swojemu bossowi,
nie może zostać uczniem mistrza rakugo.
To nieuczciwe wobec bossa.
To tak, jakbyś miał romans.
Jeśli chcesz zostać uczniem Donbeiego,
musisz poprosić swojego szefa o pozwolenie
na opuszczenie organizacji. Wtedy możesz padać na kolana do woli.
Rozumiesz?
Jak na kucharza jesteś niezły w gadce.
A-ta.
Co tam mamroczesz?
Jak Kenshiro z Pięści Gwiazd Północy!
To tylko wtręt. Nie zmuszaj się do śmiechu.
Nie zrozumiałem.
W takim razie odejdę!
Jak chcesz, to umorzę ci dług.
Nigdzie się stąd nie ruszaj.
Dobrze słyszałem?
Chcesz się zająć rakugo?
Szefie.
Nie zatrzymuję ludzi, którzy chcą odejść.
Rób, co chcesz.
Szefie!
Ale uważam, że to do ciebie nie pasuje. Nie jesteś zabawny.
Szefie.
Mnie chyba idzie to lepiej?
Zgadzam się.
Nigdy mnie nie rozśmieszyłeś. Ani razu.
Nie obchodzi mnie to, dopóki będzie spłacał dług.
Dopilnuj, żeby płacił. A to...
jest podróbka.
Wygląda na to, że dopóki nie spłacisz długu,
nie mogę zostać twoim uczniem.
Więc...
spłać go.
Nie ma szans.
Jest winny pieniądze nawet mnie.
- Idź stąd, płoszysz klientów. - Kolejny kucharz ma coś do powiedzenia.
Tak, jestem kucharzem.
I coś ci powiem.
Masz pewnie 25 albo 26 lat.
Niedługo skończę 28.
Ile opowieści znasz?
Opowieści?
Opowieści rakugo.
Beznadziejny przypadek.
Skoro chcesz opowiadać, to musisz znać chociaż Jugemu?
Nie znam.
Jestem w szoku i nie wiem, co powiedzieć.
Więc się przymknij, kucharzu!
Nauczę się tego Denimu czy tam Rodemu!
Jugemu!
Jugemu Jugemu Gokou...
Kiedy zapłacisz?
Ignorujesz mnie?
No cóż...
Oddając po sto tysięcy miesięcznie, potrzebuję 40 miesięcy.
Zgoda. Przez ten czas zamieszkam u ciebie.
Zaraz! Nie ma takiej potrzeby.
Za późno. Już się wyprowadziłem z mieszkania.
- Co? - Bez obaw.
Pracuję głównie w nocy,
więc za dnia mogę się uczyć.
No to!
Naucz mnie ogłady.
Przywykłeś do klęczenia.
Czemu nie wracasz do domu?
Bo mnie śledzisz.
No tak.
Wejdź.
No, wejdź.
Chodź.
Nie dotykaj mnie!
Nie krzycz, obudzisz ludzi!
Przestań!
Właź do środka.
Cicho bądź.
Proszę.
Mówię to dla twojego dobra.
Nie bierz się za rakugo.
To nie jest takie przyjemne zajęcie, jak ci się wydaje.
Niewielu potrafi się z niego utrzymać.
Pieniądze zbiorę od innych.
A jeśli któryś z tych „innych” przyjdzie na twój występ?
Po tym, jak zabierzesz mu pieniądze,
zobaczy cię opowiadającego na scenie historię.
Jak mógłby się z niej w takiej sytuacji śmiać?
Kim są...
twoi rodzice?
Rodzice?
Gdzie mieszkają? Czym się zajmują?
Nie mam.
Żadnego?
Umarli, gdy chodziłem do siódmej klasy.
Ojciec pożyczył pieniądze od miejscowego gangstera.
Gdy ten dowiedział się, że firma taty podupada,
zaczął go nękać na wszelkie sposoby.
Doszło do tego, że gdy mama i ja spaliśmy,
ojciec odkręcił gaz.
Panie Yamazaki!
Wchodzimy!
Nie wiem, czy dobrze się stało, ale przeżyłem,
i wysłano mnie do domu dziecka.
Wiadomo, co było dalej.
Po ogólniaku zostałem przestępcą.
Hyuga, zastępca szefa, wziął mnie pod swoje skrzydła, gdy skończyłem 18 lat.
Trafiłem do Shinjuku.
Zdałem sobie sprawę,
że od śmierci rodziców ani razu się nie zaśmiałem.
Uznałem, że to mija się z celem,
podobnie jak rozśmieszanie innych...
Ale poznałem rakugo.
Cicho bądź!
Źle się czujesz?
Nie.
A co?
Płaczę.
To moja historia. Czemu płaczesz?
Jest taka posępna i pełna rozpaczy.
Przykro mi.
Teraz rozumiem.
To całkowicie zmienia postać rzeczy.
Serio?
- Wyjdź, proszę. - Co?
Nie powinieneś właśnie teraz mnie przyjąć?
Nie ma mowy, nie dam rady.
To zbyt ciężkie brzemię.
To niemożliwe.
Wracaj do swojego szefa.
Zostań najlepszym yakuzą w Japonii.
Podstawy masz już opanowane.
To może zrobimy inaczej.
Zamiast ściągać od ciebie dług, zapłacisz mi w rakugo.
Co takiego?
Ubijemy interes.
W zamian za naukę jednej opowieści zapłacę ci sto tysięcy jenów.
Liczą się twoje umiejętności, a nie forsa. Ty masz umiejętności, a ja forsę.
Sprzedaj mi swoje umiejętności za pieniądze.
A ja będę spłacał ci nimi dług?
Problem rozwiązany.
Mogę wstać?
Wstawaj.
Przepraszam. Dzięki.
To oznacza...
sto tysięcy za opowieść. Milion za dziesięć opowieści.
Nie będzie łatwo.
Nie chwaląc się, jestem najmniej zabawnym facetem w Shinjuku.
Aha.
Jak się nazywasz?
Toraji Yamazaki. Nie ten Tora! Tora jak w słowie „tygrys”.
Ach, ten Tora.
Jestem Hayashiyate.
Skoro jesteś Tora...
otrzymasz przydomek Kotora. Kotora Hayashiyate.
Mistrzu!
Tak.
Gratulacje!
Przepraszam i dziękuję bardzo.
Pchaj, jak należy!
Przepraszam.
- Zrobiłeś to specjalnie. - Nie.
Mistrz przyprowadził bezdomnego!
Znalazłeś go na ulicy?
To nowy uczeń. Za długo klęczał i ma zdrętwiałe nogi.
Zero pieniędzy i kolejna gęba do wykarmienia.
Ale jestem głodny.
Uczeń?
Mój syn. On zarabia najwięcej.
Donta Hayashiyate. Nie mylić z Don Tacos.
Przestań dowcipkować i mi pomóż.
Proszę bardzo.
Sayuri-chan, to nowy uczeń.
Witamy. Niedługo będzie śniadanie.
Mamo, jesteś zbyt gościnna.
Niedługo będzie się tu roić od nieznajomych.
Dzień dobry!
A nie mówiłem?
Kim jest ten przystojny mężczyzna?
Nowym uczniem. Jak się nazywasz?
Kotora Hayashiyate.
Jesteś tygrysem czy kotem?
- Co takiego? - Przestań.
Czy to cytat z opowiadania Szczur?
Dobrze wiedzieć.
- Skończ z durnymi żartami i jedzmy. - Smacznego!
Pysznie to wygląda!
Częstujcie się.
Proszę.
Zjem śliwki umeboshi.
M...
Mistrzu.
Tak?
Musisz być głodny. Jedz do woli.
Dziękuję za wszystko.
Nie tak dużo ryżu. Mam dziś Raport smakosza.
Występuje w programie telewizyjnym.
Pokrótce wszystkich przedstawię.
Nie musisz od razu zapamiętać, kto jest kto.
Ten z fryzurą afro to Donta, mój syn.
Mój pierwszy uczeń, Donkichi. Występują jako drudzy.
A to młodsi uczniowie. Dontsuku, Donburi i... jak ci na imię?
Udon.
Udon, niedorzecznie.
Ty go tak nazwałeś.
Występują po tobie?
W terminologii yakuzy to moi zastępcy.
Poproszę jeszcze ryżu.
Zaczyna się jako zenza, drudzy występują futatsume,
mistrzem ceremonii jest shinuchi,
a gwiazdą wieczoru daishinuichi.
Skoro o tym mowa, ja występuję drugi, ale niedługo zostanę shinuchim,
w przeciwieństwie do niego, prawda mistrzu?
Tak. Przedstawię ci panie.
To Sayuri-chan, moja ukochana żona.
To żona Donty, Tsuruko
i moja wnuczka, Saya.
Spora rodzinka.
Za dwa miesiące będzie nas jeszcze więcej.
Żona ma wzdęcie.
Dość tych bzdur. Jedzmy.
Chcesz kiełbaskę? A może ich nie lubisz?
Nie.
Smaczne.
Naprawdę smaczne.
Smakuje mu. To widać!
Czym się zajmujesz?
Należy do yakuzy.
Co?
Jak zwykle opowiem wam historyjkę!
Stop.
Coś nie tak?
Co to za pytanie?
To nie ćwiczenia pożarowe. Nie wydzieraj się.
Coś powiedział?
Spokojnie!
Czekaj!
Posłuchaj, Kotora.
Patrz uważnie.
Najpierw musisz się ukłonić,
potem spojrzeć w lewo
i powoli w prawo.
Następnie, na tyle głośno, żeby usłyszała cię publiczność,
mówisz: „Mam dla was kolejną historyjkę”.
Rozumiesz?
W Edo mówiło się spokojnym tonem.
Spróbuj od początku.
Gotów?
W porządku? Do dzieła!
„Mam dla was kolejną historyjkę”.
Zabrzmiało groźnie. Jesteś zawodowym zapaśnikiem?
Jesteś za głośny i mnie denerwujesz!
Przestań, mówię!
Stop.
Kotora.
Nie odnoś się w ten sposób do starszych uczniów.
Normalnie byłbyś tym,
który ściąga dług, a oni dłużnikami.
Ale tutaj jesteś na samym dole piramidy.
Pokaż mu.
Dontsuku, teraz ty.
- Nie, ty. - Co?
Wielce zdziwiony. Nie występowałeś od przeszło roku.
Opowiedz coś krótkiego.
Dalej, Donta.
Czekaliśmy na ciebie!
Proszę!
Dobrze... Oglądajcie uważnie.
Witam, jestem Donta, nie mylić z Don Tacos.
Do boju, Don, Don, Don!
„Ale głośno!
Pobudzisz dzieci, do cholery”.
„Mam problem!”
„Jaki?”
„Dom naprzeciwko ma ogrodzenie!”
„Piękny ten płot. Mówił Atsushi Watanabe”.
„Nowy gość? Skąd? Z Ginzy? Wyglądasz, jakbyś wyszedł z kloaki.
Wyczyszczę cię. Wyczyszczę jak rachunek bankowy. Don!”
Zapraszam na kolejny akt.
Zaczynam, Chaka Khan!
Tak nie należy tego robić.
O nie.
Takie dowcipy pokazują, że brak ci pewności siebie.
Obsceniczne gesty i nabijanie się z widzów nie są dozwolone.
Publiczność jest wrażliwa.
Ludzie mogą nawet opuścić salę.
Jasne?
Nie miałeś być w telewizji?
Tak. Nagrywam program kulinarny. Już mnie nie ma.
- Mistrzu. - Tak?
Nie zapłacę za krótkie opowiastki.
Wkurzasz mnie! Wyrzuć go!
Przepraszam.
Rozumiem. Chcesz wystawić coś bardziej klasycznego.
Pomyślmy. Co by się nadało?
Na przykład Manju Kowai lub Tarachine.
Chcesz opowiedzieć Sanmai Kishou?
Przecież to popisowy numer mistrza.
Chcę się tego nauczyć.
No cóż.
Zgoda.
Dobrze.
Nigdy nie słyszałem, żeby nowicjusz wystawiał Sanmai Kishou.
Ale niech będzie, nauczę cię.
Jednak...
będę z tobą szczery.
Słucham.
Nie poradzisz sobie.
Ta krewetka jest większa od miski!
Don, Don, z krewetką!
Głupi jesteś.
Bo co?
Rzecz w tym, że Sanmai Kishou to opowieść dla mistrza.
Pierwotnie wystawiano ją w Osace,
a mistrz Sanyutei Enyu dokonał adaptacji dla tokijczyków.
Brylowali w niej mistrzowie Shinshou i Shinchou.
Donbei nie opowiada jej często,
a podobno też nikogo jej nie uczy.
- Dla ciebie zrobił wyjątek? - Jestem Kotora.
Chcesz się popisać?
Nawet nie wiesz, jak się je sobę, kmiocie.
Chcesz mieć ze mną do czynienia?
Mieszkańcy Edo nie maczają soby w sosie
ani nie mieszają jej z soją natto.
Milcz. Lubię maczać sobę w sosie.
Dlaczego mam udawać na scenie, że wachlarz to pałeczki?
To wygląda tandetnie!
Dobrze, teraz fajka.
Nabij fajkę tytoniem
i podpal w ten sposób.
Spróbuj.
To terytorium Ryuseikai.
Chcesz tu sprzedawać bez naszego pozwolenia?
Co to za głosik? Próbujesz naśladować Takamizawę z Alfee?
To nawet zabawne.
Patrz.
Wydaje ci się, że możesz tu handlować?
Na co się gapisz?
Już.
Nie!
Musisz śpiewać bardziej zmysłowo.
Ta pieśń wyraża uczucia gejszy. Rozumiesz?
Nie rozglądaj się tak.
Powodzenie historii zależy od dobrego odegrania postaci.
Przekręcam głowę o 90 stopni.
Grając inne postacie, patrz w górę.
Jak mam to zrobić?
Ja przeważnie przesuwam głowę o 30 do 45 stopni.
A co ja jestem, kompas?
Jak ty się odzywasz do starszych?
GINJIRO
Znalazłem Yasuo.
Yasuo?
Miał powiązania z denatem. Pieniądze ukrył w bagażniku.
Mam go odwalić?
Połam mu nogi i wrzuć do bagażnika. Wtedy nie ucieknie.
Dobra, zaraz będę.
No i?
Rób, jak uważasz.
Yamazaki, posłuchaj mnie.
Shinjuku nie należy już do Ryuseikai.
Szef jest staromodny i myśli, że gra w filmie gangsterskim.
Żeby rządzić dzielnicą, musicie handlować prochami i bronią.
Jeśli połączymy siły, Shinjuku...
Zamknij się.
Gówno mnie obchodzi Shinjuku, a twoja opowieść nie jest zabawna.
Wcale nie miała być zabawna.
Ale ja chcę taką usłyszeć.
Pogadam z szefem.
Jeśli wrócisz do Tokio,
jesteś trupem.
Biegiem.
Bracie...
Zjeżdżaj.
„Kisegawa! Podejdź tu, kobieto upadła.
Nikogo już nie omamisz swoimi wotami.
Znasz to powiedzenie?”
Jak to szło?
Co?
„Jeśli złożysz fałszywe wotum, umrą trzy wrony Kumano”.
Właśnie. Co jest dalej?
Mówi Kisegawa.
„Złożę ich tyle, ile mi się podoba, i zabiję wszystkie wrony świata”.
„Po co je zabijać?”
„Pracuję nocą, więc rano chcę pospać”.
Właśnie! O tym spaniu rano.
Nareszcie dobrnęliśmy do końca.
- Było śmiesznie? - Nie w tym rzecz.
Czy było śmiesznie, czy nie, to osobna kwestia.
W każdym razie skończyliśmy, więc...
Obiecana zapłata...
Żartujesz sobie?
Zapłacę po występie na scenie.
Chcesz zaprezentować to ludziom?
Pochodzę z Edo.
KOTORA
Nie krzycz na widzów. To kluczowa sprawa.
Donta nauczył mnie wczoraj kilku kawałów.
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
- Nie waż się tego mówić. - Co?
Jak to „co”? Twoja kolej.
Idź.
Nie pchaj mnie.
Dasz radę!
Jest i on!
Powodzenia!
Dzień dobry wszystkim!
Jestem Kotora Hayashiyate,
ale nie Kot Ora.
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Jednak to powiedział.
Istotnie.
Przyszli...
Zaczynamy.
„Czyż to nie... Tamten...”
Kto to taki?
No wiecie...
Mistrzu, jak on się zwie?
„Właśnie. Gaduła tu jest!”
Kto?
Nieważne.
„Wejdź”. „Wchodzę”.
„Czyż to nie wotum?”. „Tak”.
„Przeczytałem je”.
Co to, Reader’s Digest?
„Zaczekaj. Ta Kisegawa...”
Ona tu jest!
Kisegawa tu jest!
Schowaj się, głupcze!
Coś się stało, mistrzu?
Dawno cię u mnie nie było.
Nie wiesz, że kurtyzanom zależy na klientach?
Jeśli nie przychodzisz, nie mogę pracować.
Mylę się?
Hej!
Nie musisz uciekać.
Jesteśmy przyjaciółmi, Don-chan.
Przepraszam.
Jeden z moich chłopców cię niepokoi?
Nie wiem, jak się mają sprawy tutaj,
ale w Osace zabawniejszych od ciebie jest na pęczki.
Może czas dać już sobie spokój?
Ponoć twój syn występuje w telewizji.
Niech zostanie żywicielem rodziny.
Albo zgłoś się po zasiłek.
To...
Podwieźć cię do szpitala?
Nic mi nie jest.
Mogę chodzić. Wszystko w normie.
To już koniec?
Panienko. Moja opowieść była nudna?
Była w porządku.
Serio?
Rakugo nie jest zbyt ciekawe. Myślałam, że to już przeszłość
i nie stanowi ono ważnego elementu naszej kultury.
Ale jeśli ktoś równie młody potrafi tak zanudzać,
musi mieć wyjątkowe zdolności.
Nawet amatorzy silą się na oryginalność.
Tak fatalne wykonanie jak twoje
to powiew świeżości.
Możesz trafić na swoją niszę.
To mało zabawne, ale jeśli się zaweźmiesz,
może w końcu odnajdziesz w tym radość.
Postaraj się!
Jesteś zadowolony? Idź już.
Jakoś spłacę ten dług.
Coś mówiłeś? Powtórzysz?
Nie.
Nikt się nie śmiał.
Oczywiście, bo się do tego nie nadajesz.
Dziwi cię to? Przecież nie masz talentu.
Akurat ty coś o tym wiesz.
Te słowa bolą jak uderzenie kijem, Tiger Woods.
Proszę, mistrzu! Daj mi jeszcze jedną szansę!
Nie będę krzyczał ani opowiadał głupich żartów.
Nie zapomnę imion postaci. Daj mi szansę.
Nawet jeślibym chciał, to nie jestem w stanie.
Dług dosłownie mnie przytłoczył.
Dobre!
W ogóle nie zrozumiałem tej historii.
Dlaczego?
Sam chciałeś opowiedzieć Sanmai Kishou.
Nie mam pojęcia, co to są te wota. Dlaczego wrony muszą umrzeć?
Wyjaśnijcie mu.
Wyjaśnijcie mu!
Wota wypisuje się na świętym papierze ze świątyni Kumano,
a wrony są boskimi posłańcami.
Wypisując fałszywe wotum, okłamujesz bogów,
dlatego wrony w Kumano umierają.
Co ma z tym wspólnego spanie do późna?
Kurtyzany pracują po nocach,
a gdy wreszcie się położą, wrony nie dają im spać.
Stąd słowa piosenki:
„Chcę zabić wszystkie wrony świata, by w spokoju spać”.
- Nigdy nie spotkałem kurtyzany. - Ja też nie.
Mówisz, że jak kurtyzana kłamie, to umierają wrony?
I że jest zadowolona, jeśli może spać z rana?
O to chodzi w tej głupawej piosence?
Na tym polega jej piękno. Po prostu tego nie rozumiesz.
On ma rację.
Masz rację.
Wiele klasycznych opowieści
wymaga od rakugoki posiadania pewnej wiedzy, by rozśmieszyć widownię.
Między innymi dlatego uzyskały status klasycznych.
Jeśli tego nie pojmujesz,
powinieneś wystawić własną wersję Sanmai Kishou.
Jak mam to zrobić?
Tego usiłuję cię nauczyć.
- Mój drogi. - Tak?
- A może... - Wykluczone.
O co chodzi?
Jest osoba, którą mąż w przeszłości nauczył Sanmai Kishou.
- Nieprawda. - Kto to?
- Pracuje w Harajuku. - Mamo!
Tylko nie on. To wyrzutek.
- Sam chciał odejść. - Ja cię nauczę.
Wota to mego serca wrota.
Sanmai Kishou. Kiszę i nie mogę ukisić.
Spotkaj się z nim.
Naszkicuję ci mapę.
Poproszę mistrza, by przesłał mu pozdrowienia.
Mamo! Zaczekaj!
Szefie, przyszedł jakiś yakuza.
Witamy!
Co?
Czy my się znamy?
Chyba się już spotkaliśmy.
Tak myślałem. A gdzie?
Możesz sobie przymierzyć.
Rakugo.
Nauczysz mnie rakugo?
To sklep z odzieżą.
Tak?
A czy tu jest jakiś błąd?
Cholera, mam zegarek mistrza.
Mistrza?
Donbeiego Hayashiyate.
Nie znasz go, nie występuje w telewizji.
Mówiąc rakugo,
masz na myśli takie tytuły jak Kuma-san Ha-san i Manju Kowai?
Właśnie.
Podziękuję.
To używane ciuchy?
Nie, sam je zaprojektowałem.
Słyszałeś o marce Dragon Soda?
O czym? To ma zawojować rynek?
Smok Urahara. Oryginalny, drugiego takiego nigdzie nie znajdziesz.
To badziewie się sprzedaje?
To śmieszne, głupia krowo?
Przepraszam.
Może i masz rację,
ale staramy się stworzyć nowy trend,
więc nie sprzedajemy tego, co już jest modne.
Weźmy tę koszulkę. Stanie się modna w tym roku.
Kupił ją aktor Mikihisa Azuma.
Nie widziałam go w niej.
Po co ta siateczka?
Rękawy w tej kurtce...
Spytałem o siateczkę.
Żeby był przewiew.
To też będzie popularne w tym roku?
Co jest?
Nic.
Zdeptałeś moją modową wrażliwość.
- To coś nowego? - Nie.
Chyba o tym wiedziałem.
Nawet znajomi kupują moje ciuchy z uprzejmości, ale ich nie noszą.
Uwielbiam modę, dlatego chciałem zajmować się tym co najmniej przez rok.
Przez rok?
Obiecałem to rodzicom.
Jak w tym czasie nie zostanę projektantem, przejmę rodzinny biznes.
W czym robią twoi rodzice?
W usługach.
Aha.
Zainwestowali w mój biznes.
Ile?
Cztery miliony jenów.
A co?
Czy ty...
jesteś tym gościem z knajpy w Omotesando?
No pewnie. To ty! A tamten jak się zwał?
- Kiyoshi Trup z Death Romantic. - Właśnie!
Już czaję.
Uggo! Wychodzę. Pilnuj sklepu.
Dokąd idziesz?
- Nie twój interes. - Dziś kończę o 17.
Przymknij się! Mam to gdzieś!
Czego chcesz? Przestań mnie śledzić.
Rakugo. Mistrz powiedział...
Który mistrz?
Jego specjalność to Sanmai Kishou.
Nauczysz mnie go?
Mówiłem ci, że prowadzę sklep z odzieżą.
Może to jakaś pomyłka.
Cześć.
Ryuji.
A to kto?
Nie wiem, ale podobno jest rakugoką.
Kotora Hayashiyate.
Wyglądasz na yakuzę.
To mój kumpel, Takeshi.
Nazywamy go Chibi-T. Rzuciła cię ostatnio dziewczyna?
Nie poruszaj tego tematu!
Już zacząłem dochodzić do siebie.
Powiedz mu.
Po co?
Nie jesteś ciekawy?
Nie, chcę się uczyć rakugo.
Miesiąc temu w klubie w Roppongi...
Zamilcz. Znasz się na rakugo?
Miałem wtedy dziewczynę.
Czegoś nie rozumiesz?
Kotatsu!
Już się tak nie nazywam. Jestem Ryuji.
Jest ze mną jakiś dziwak.
Toraji.
No tak.
Brak mu poczucia humoru. Bądź dla niego miły.
Co ty mówisz?
Co uczeń taty ma wspólnego ze mną? Muszę się go pozbyć.
Dam ci ojca.
Nie.
Nie chcę mi się gadać.
Tata jest kontuzjowany i musiał odpocząć od występów.
- Ukój go w bólu. - Przestań gadać bzdury.
Cześć, to ja.
Jak idzie interes?
Wszystko w porządku?
Wpadnij od czasu do czasu odwiedzić mamę.
Bip, bip.
Nie wiem, o co mu chodzi.
Od razu się rozłączył.
Kiedyś był...
Dziękuję, tato!
Co to?
Czy to prezent?
Skąd macie tak drogi zegarek?
Co?
„Relox”.
Rety!
Wspaniały prezent!
Jak poszło?
Dobrze.
To mów.
W porządku...
Zasadniczo wydał całą forsę na tę laskę, którą poznał w klubie,
więc jego dziewczyna odeszła.
Potem rzuciła go też ta z klubu.
Nie rozśmieszyłeś mnie.
Ta historia nie była tak prosta ani nie opowiedziałem jej w ten sposób.
Kiedy usłyszałem ją od Chibiego-T, śmiałem się do rozpuku.
A ty ją położyłeś.
W końcu ją znasz.
Opowiedziana drugi raz jest nudna.
O to samo chodzi w rakugo.
Opowiadasz historię, którą publiczność już zna,
ale robisz to w zabawny sposób.
Jeśli opowieść brzmiałaby tak samo niezależnie od narratora,
lepiej poczytać książkę albo posłuchać płyty.
Wybacz. Nie chciałem się popisywać.
Muszę wracać.
Tiny, opowiedz to jeszcze raz od początku.
Jestem Chibi-T.
Co mnie to, łajzo.
Opowiem to w zabawniejszy sposób niż ty.
Masz zdjęcia?
Zdjęcia działają na wyobraźnię.
Mam, ale ich nie pokażę.
Co robisz?
Kto to?
Jak jej na imię?
Megumi.
Przed Roppongi mieszkała w Shibuyi?
Może.
Ma długie nogi?
Skąd to wiesz?
Czym się zajmujesz?
Projektuję ubrania.
Nie słyszałaś o marce Dragon Soda?
Mam sklep w Uraharze.
Nasz najnowszy model. Możesz przymierzyć.
Jesteś odważny!
Odważny?
Nosić takie tandetne ubrania publicznie.
Do tego trzeba mieć ikrę...
W Uraharze?
Prędzej bym umarła. Nie mogę.
Nie zrozum mnie źle.
W Uraharze są same eleganckie butiki,
więc twoje tandetne ciuchy,
które na zawsze pozostaną kiepskie,
wyznaczą nowy trend. To ważne.
Zapominam, jak wyglądają badziewne ubrania,
więc patrząc na nie, przypomnę to sobie. Nie założę jej, ale dzięki.
Twoje ciuchy są naprawdę tandetne.
Tandetne.
Zamknij się!
Ja też ją już widziałem.
Że co?
W teatrze. Pochwaliła mnie.
Podobno moja opowieść była banalna, ale w końcu kogoś zainteresuje.
To nie był komplement.
Spałeś z nią?
Spałeś?
Wtedy nie byłbym tak zawiedziony.
Zrób to. Przy takiej nie graj luzaka.
O ile jeszcze ją znowu zobaczę.
Ale...
Przestań zgrywać przy niej luzaka.
To dlatego, że wtedy miałem dziewczynę.
Nie obwiniaj jej. Grałeś luzaka.
Masz jakąś obsesję?
Grałeś luzaka czy nie?
Tak, grałem luzaka.
Dobra.
Z takimi trzeba mieć luz, bo inaczej nic z tego.
Jak taki gość jak ja ma mieć szanse u długonogiej piękności?
To było dla mnie coś zupełnie nowego.
Myślałem, że to pułapka. Że jest z sekty.
Albo transpłciowa. Nie dawało mi to spokoju.
Pomyślałem sobie, że muszę wykonać pierwszy ruch.
W przeciwnym razie nic bym nie osiągnął.
- Nie. - Dlaczego?
Bo Takeshi...
Przecież mnie nie kochasz.
Kochałem ją!
W tamtej chwili byłem gotów zerwać z dziewczyną i wyrzucić pornosy.
Wsiąść do pociągu miłości ze stacji Shinjuku do Megumi.
Co ty robisz?
„T” oznacza Takeshiego, prawda?
Przeszkadza ci to?
Megumi!
Nie byłem w stanie zachować spokoju.
Kiedy tylko zrobiłem sobie ten tatuaż, ona zmieniła numer telefonu i maila.
Taka jest puenta.
Nie pocieraj go!
Jak ty to opowiedziałeś, wreszcie zrozumiałem.
Ja wyobrażałem sobie twarz żony Donty.
Te dowcipy to jakaś porażka.
Wychodzimy?
To było ciekawe.
Nasz najnowszy tandetny produkt.
Dokąd idziesz? Twój sklep jest tam.
Co robisz?
Znajdziemy tę kobietę i utrzemy jej twarz.
Chwila... To jest...
Wkurzyłem się!
Dla Chibiego-T była miła,
ale dla mnie nie. Dlaczego?
Pewnie jest ograniczona.
Toraji...
nie warto się do niej przymilać.
Jak dla mnie jest mało wyluzowana i nieciekawa.
Zaczekaj!
A co z rakugo?
Co z tym zrobimy?
Nie biegnij.
To niebezpieczne!
Stwarzasz zagrożenie dla innych!
HARAJUKU
TATUAŻE
To jest Toshi, najlepszy tatuażysta w Uraharze.
Jabłko... Nie tatuowałem go żadnej dziewczynie.
A chłopakowi?
Trzem, w tym Takeshiemu.
A pozostali dwaj?
Jeden z nich to Teruhiko, kickbokser, który czasem walczy w K-1.
Drugi był w średnim wieku.
Co?
Kamień, papier, nożyce.
Czterech.
Ale się upiłam.
Poznałem ją w klubie w Roppongi.
A potem spotkaliśmy się w Ebisu.
Była nawalona i strasznie się do mnie kleiła.
Gdybym był młodszy, to bym się nią zajął, ale...
Grałeś luzaka.
Nie uprawiam seksu przed walką.
Cicho bądź!
Była tak pewna siebie, że wziąłem ją za dziewczynę szefa.
Powiedziała, że mi kibicuje i ciągle się gapiła.
Zaczęła mnie dotykać, a wzbudzony testosteron sprawił,
że nabrałem na nią ochoty.
Ale grałeś luzaka.
Tak.
To byłeś ty!
Wiedziałem, że nie wolno jej ulegać, ale nie mogłem się oprzeć.
No i w końcu jej uległem.
Megumi była wtedy chora i wzięła wolne od pracy.
Chciałem zająć się jej ciałem i duszą,
więc odwiedziłem ją z przyborami do soby.
Ta-chan...
Ty to wiesz, jak się wyrabia sobę.
Oczywiście, jestem restauratorem.
Proszę bardzo!
Jeśli miałabym wyjść za mąż, to tylko za kogoś takiego jak ty.
Udawałem wyluzowanego i dalej wyrabiałem sobę,
ale w mojej głowie szalała burza.
Nie mogłem się skupić na makaronie.
Megumi.
Przestań!
Dlaczego?
Bo mnie nie kochasz.
Usłyszawszy takie coś, idziesz zrobić tatuaż.
A potem zniknęła.
Rozwiodłem się z żoną i miałem poważne zamiary.
Proszę, odnajdźcie Megumi.
Odnajdźcie ją!
Chyba wplątaliśmy się w niezłą aferę.
Wydaje mi się, że sam tego chciałeś.
Co teraz?
A co ma być? Nie mam z tym nic wspólnego.
Czemu tak mówisz?
Ciebie też prawie złowiła, bracie.
Bracie?
Nie czaisz.
Wymyśliła sobie, że zdobędzie dowolnego faceta z imieniem na „T”.
Toshi, Takeshi, Teruhiko, Tatsu, Toraji...
Masz rację.
- Jak to wyglądało w rakugo? - W rakugo były trzy wota.
Właśnie!
Jeszcze nic nie mówiłem!
Skrzykniemy tych czterech wytatuowanych i ją ukarzemy.
To będą cztery wota!
Cztery wota.
„Bd w biurze. Hyuga”.
Czemu pisze jak nastolatek?
„Coś mi wypadło. Zdz jutro”.
Nie do wiary, że nazwałem go bratem.
Dobra.
Kazali mi wcielić się w postać, więc nie miałem wyboru.
Powiedzieli: „Nie wiemy, kto to jest, ale trudno się z nią pracuje”.
W kogo się wcieliłeś?
Wróciłem! Ale jestem głodny.
Co?
To też mój dom.
Coś nie tak?
Witaj w domu.
Przygotuję coś do jedzenia.
Mistrzu Donta, chyba pan zajęty.
Patrzcie tylko, sklepikarz po mnie jedzie.
Nie jadę.
Idzie ci lepiej niż naszemu staremu, który uznaje tylko klasykę.
Teraz jedziesz po nim.
Sayuri, przyniesiesz mi portfel?
Nie chcę pieniędzy.
Nic mi nie powiesz po dwóch latach?
Nie mam nic do powiedzenia wydalonemu uczniowi.
- Więc po co kogoś do mnie wysyłasz? - Kogoś?
Ucznia z yakuzy, zapewne posiadacza wielkiego wacka.
Mówisz o Kotorze. Nie ma talentu, w przeciwieństwie do ciebie...
Nie.
Przypomina Dontę.
Przykro mi, jestem zajęty.
Nie mam czasu, żeby zajmować się rakugo.
Ryuji.
Myślisz, że dlaczego mistrz jest w tym stanie?
- To peruka? - Tak. Bez niej nie potrafię.
Ryuji,
tu chodzi o dług.
On nas za niego ściga.
- Gadasz głupstwa. - Tato.
Tata pożyczył cztery miliony jenów od bossa yakuzy.
Skończ.
Wszyscy z nas na tym cierpią.
Nie chcę się wcielać w postacie.
To wstyd.
Wszystko przez ciebie i te twoje niedojrzałe marzenia.
Dragon Soda, Gorgonzola, czy jak to zwał, zmusza naszą rodzinę do poświęceń.
Mogliście mi powiedzieć.
Właśnie się dowiedziałeś.
Spłacę ten dług.
Muszę to zrobić.
Szybko oddam tę brudną forsę.
Nie będę musiał cię oglądać w telewizji!
- Ty! - Stop!
Stop!
Przestańcie!
Ryuhei i Ryuji, obaj.
Doprowadzacie Sayuri do płaczu.
Zalała się łzami.
Jeśli tak ma być, to nie chcę was tu widzieć!
To ja sprawiłem, że matka płacze?
Mówię poważnie! Bo wstanę!
Co z wami począć?
Zaraz wstanę, o tak...
- Ryuji. - No i masz.
Widać, że nic się nie zmieniło.
W drodze do domu...
Ryuji.
Ma już dwa latka.
Aha.
Podczas ślubu byłam jeszcze w ciąży.
Idź do wujka.
Daj spokój, co robisz?
Weź.
Dobrze, jeśli to czyjeś pieniądze.
Dziękuję.
Zaprojektowałem nową koszulkę dla wszystkich.
To może dziwnie wyglądać, jeśli założycie je razem, ale...
Ładny materiał.
Wróciłem do domu.
Mogę sobie nałożyć?
„Pewnie”.
Uśmiechasz się?
Nie uśmiecham się.
- Uśmiechasz. - Nigdy się nie uśmiecham.
- To jego wina. - Czyja?
Tego Ryujiego. Kim on jest?
W życiu nie znałem takiego gościa. Wciąż mnie zaskakuje.
Naprawdę?
Tak.
Interesujący facet.
Zajmował się rakugo, prawda?
Dał mi to do zrozumienia.
Miał kontynuować tradycje rodziny Hayashiyate.
Gdy skończył osiem lat, ludzie mówili,
że przewyższy swojego ojca.
Donta jest starszy o dziesięć lat, ale Ryuiji ma większy talent.
Niesamowite.
Ma prawdziwy dar.
Potrafił zapamiętać występ mistrza za pierwszym razem.
Jego Shinagawa Shinjuu było lepsze niż mistrza Shinchou.
Jestem nieco stronnicza, ale Donbei miał wielkie oczekiwania.
Liczył na to, że syn przejmie rodzinne tradycje.
Ryuji myślał tak samo i nie poszedł do szkoły średniej.
Zamiast tego szkolił się w rakugo. Miał szansę zostać shinuchim.
- Dlaczego zrezygnował? - Świat jest dziwny.
Starsi od ciebie akceptują to, że ich przewyższasz,
ale narażasz się na wykluczenie.
Jeśli zostajesz mistrzem po pięciu latach zamiast zwyczajowych dziesięciu,
ludzie mają pretensje i cię prześladują.
Więc uciekł.
Sam tego chciał, ale go nie zatrzymywaliśmy.
Donbei to surowy mistrz, ale dobry ojciec.
Stwierdził, że chłopak nie będzie szczęśliwy w światku rakugo.
Chwila moment. On jest synem mistrza?
Nie wspomniałam o tym?
Nie. Mało brakowało!
To była tak dobra historia, że prawie przegapiłem ten wątek.
Jego cztery miliony to te same, które pożyczyliśmy wam.
A on szyje za nie swoje tandetne ciuchy z siateczką.
Ryuji, ty draniu!
Rozumiem. Już idę.
- Jest piąty „T”. - Piąty?
Zgłosił się do Toshiego.
Właśnie robi mu tatuaż. Chodźmy.
Wyszedł.
To on.
Znasz go?
Tak, ale jego imię nie zaczyna się na „T”.
Tylko na „Y”.
Krążą plotki, że Yasuo przyjechał do Tokio.
Jak to możliwe? Myślałem, że go wykończyłeś.
Przepraszam.
Nie wiesz, do czego zdolni są tacy szaleńcy.
Jeśli Yasuo zrobi coś szefowi, stracisz coś więcej niż mały palec.
Yamazaki, chcesz porzucić organizację, ale zanim to zrobisz...
Możesz mówić jaśniej?
Musisz wziąć odpowiedzialność.
Bracie, on zaraz sobie pójdzie.
Wracamy. Nie przemówisz mu do rozsądku.
Co ty mówisz? Polezie do Megumi.
Mamy już pięć wotów.
- Ten facet to gangster. Nie boisz się? - Jestem przerażony.
Nie ciekawi cię to?
Takie sytuacje inspirują mnie, żeby o nich opowiadać.
Ale to nie wystarczy.
Jeszcze nie jest śmiesznie.
Nie chciałbyś przekazać komuś tej historii?
Kogoś rozśmieszyć?
Chciałbym.
Chcę być zabawny.
Kotora.
- Na razie to nie jest zabawne. - Za tobą.
Co ty robisz?
Zamknij się, baranie. Nie twój interes.
Co zrobiłeś z tym drugim?
Zwiał dwie godziny temu.
Walił głową w ziemię i gadał, że nie ma z tobą nic wspólnego.
Dobra.
Wyślij.
Yamazaki, chciałbyś zostać moim uczniem?
Jeśli się zgodzisz, w ramach rewanżu cię oszczędzę.
No mów. Jeśli chcesz przeżyć. Powiedz, że chcesz zostać moim uczniem.
Nie słyszę cię.
Chcę przeżyć.
Dobrze. Teraz dalej.
Ale kończę z yakuzą.
Ty i inni członkowie
mówicie o zemście i dumie.
Jesteście strasznie nudni.
Żaden z was nie ma polotu.
Głupiś czy co?
Kto powiedział, że chcę być yakuzą?
Spiknę się z nią.
Otworzę sklep na Okinawie lub coś w tym stylu.
Do tego potrzebowałem forsy szefa.
Czemu nic nie przychodzi? Cholera.
Słuchaj...
Zamknij się. Ani słowa.
Przypomnij, jak się nazywasz.
Yasuo Tanabe.
Chodziło o nazwisko...
Z czego się śmiejesz? Do dupy połączenie.
„Tanabe,
tak naprawdę mnie nie kochasz”.
Nigdy ci nie odpisze.
Możesz tu zdechnąć.
Nie masz rodziców,
nikt nie będzie za tobą tęsknił.
Kurde! Co jest z tym zasięgiem?
Jasny gwint! Co to ma być?
Cholerny zasięg!
Niewesoła sytuacja.
Smacznego!
Mistrzu.
- Musisz być głodny. Jedz do woli. - Żona ma wzdęcie.
Dość tych bzdur. Jedzmy.
Grając inne postacie, patrz w górę.
A co ja jestem, kompas?
Nie maczają soby...
Najpierw musisz się ukłonić,
potem spojrzeć w lewo...
Musisz śpiewać bardziej zmysłowo.
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Umrą trzy wrony Kumano.
Nigdy się nie uśmiecham.
Będę z tobą szczery.
Nie poradzisz sobie.
Witamy. Niedługo będzie śniadanie.
Mamo!
Tu jest zasięg.
Mam trzy kreski.
Nie zrozum tego źle.
Nigdy bym cię nie zostawił, bracie.
Uciekłem, bo strasznie się bałem.
Gdybym tego nie zrobił,
obaj mogliśmy zginąć.
Na razie!
Ryuji.
Wiem. Przybywam ci na ratunek.
Ale przygoda, co?
To wszystko twoja wina.
Za to było zabawnie. Naprawdę zabawnie.
Za szybko idziesz. Nogi mnie bolą.
Jesteś maminsynkiem, Kotora?
Co?
Wybacz,
ale słyszałem, jak wołasz mamę.
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Wołałem...
twoją mamę.
Co?
Ja nie mam rodziców.
Yasuo powiedział, że nikt za mną nie zatęskni.
Wkurzyło mnie to, ale ma rację.
Dlatego wołałem mamę.
Skoro i tak miałem umrzeć...
Zmorzył mnie sen
i przyśnili mi się twoi rodzice.
Jadłem z nimi posiłek.
Nagle obleciał mnie strach przed śmiercią.
Przepraszam, bo to twoja matka.
Ale nie mogłem przecież zawołać: „Mamo Ryujiego!”.
Uznałem, że „mamo” będzie lepiej.
Z czego się śmiejesz?
Nie poczekasz na mnie?
Co robimy teraz?
Nie mogę się z tobą zadawać.
Co?
Ocaliłem ci życie!
Jesteśmy zagubieni, nie ocaleni.
Nudna puenta.
Nie rozumiem cię.
Masz fajną rodzinę, jak z telewizyjnego serialu.
Dlaczego męczysz się tu z kimś takim jak ja?
Nie musisz tego rozumieć. Ja ciebie też nie rozumiem, Toraji.
- Jestem nieskomplikowany. - Nie sądzę.
Co?
Nie tak szybko.
Tu się ogrzejemy.
Dzień dobry.
- Pożycz mi pieniądze. - Nie.
Zabijesz mnie?
Za wcześnie na puentę.
Puenta to, puenta tamto, jesteś jak...
No...
Masato Otsu!
Słysząc twoje „no”, wiem, co masz zamiar powiedzieć.
Cholera. Dopiero się uczę.
Patrz! Nasza puenta jest w telewizji!
Co?
W sadach jabłkowych nawet zimą
nie ustają prace przy przycinaniu gałęzi.
Dziś w Aomori pogoda jest...
Aomori?
KOTORA GOMAI KISHOU - PIĘĆ WOTÓW
Jak to Pięć wotów? O dwa więcej niż normalnie!
Cicho bądź i słuchaj.
No...
Pojawił się groźnie wyglądający gość.
Może wam się wydawać, że jest na bakier z prawem,
ale się mylicie, bo nie jestem leworęczny.
Widząc tytuł, pewnie pomyśleliście:
„Po co te dwa dodatkowe wota?”. Ej, ty!
Zaczynasz łapać.
Jeśli złożysz fałszywe wotum, umrą trzy wrony w Kumano,
ale główna bohaterka tej opowieści złożyła pięć wotów.
To by oznaczało masakrę.
„Hej, Ryu!
Tak, ty!”
Co?
Naprawdę jedziemy do Megumi?
Tak, wsiadaj.
Ciebie też nabrała?
Was wszystkich.
Beznadzieja.
Co to za starzec?
Znaj swoje miejsce, młody.
Megumi jest moja, zrozumiano?
Na tej wycieczce to się wyjaśni.
- W drogę. - Jednego brakuje.
Przepraszam.
Wsiadaj.
- Zabieramy go? - Tak. Też chce się z nią spotkać.
Jak by się stawiał, wysadź go.
- Dobrze. - Witaj.
Fajnie się jeździ w towarzystwie. Dokąd się wybieramy?
Aomori.
Serio?
Nie wierzę! Dlaczego?
To ja chciałbym wiedzieć dlaczego.
Dlaczego zniknęłaś?
Takeshi, przyjechałeś się ze mną zobaczyć?
Co tu robisz?
Tak się cieszę!
- Przecież chodzisz z tatuażystą. - Z kim?
Mówisz o Toshim?
To mój klient.
Miałabym chodzić z kimś o skórze jak wąż?
Nazwała cię wężem.
Oto człowiek-wąż.
Co?
Podobno chodzisz z gangsterem.
Mówisz o Tanabe?
To też mój klient.
Przypomina tępego gwiazdora porno.
Ja jestem tępym, napakowanym gwiazdorem porno? A on?
To ja jestem najbardziej umięśniony.
Teruhiko!
Wszyscy...
przyjechaliście się ze mną spotkać!
Jestem wzruszona!
To już wszyscy?
Tak.
Megumi, chyba sobie żartujesz.
Ta-chan!
Przyjechał też rakugoka.
Przepraszam, a ty kim jesteś?
Ryuji! Ryuji ze sklepu Dragon Soda!
Chcieli z tobą porozmawiać. Masz czas?
Szkoda czasu. Wróć ze mną do Tokio.
Co tu się dzieje?
Coście za jedni?
Jestem mężem Megumi.
Jej mąż miał ponad 180 cm wzrostu.
Nie mogliśmy stamtąd odejść,
więc Ryu, który ma najbardziej gadane, postanowił wcielić się w mediatora.
Tak to wygląda.
Poznali się z Megumi w Tokio,
a my przyjechaliśmy tu z nimi.
Pokażcie mu.
To prawda?
Tak.
Nie rozumiem.
Wyjaśnij mi to.
Chodziłam z nimi wszystkimi.
Ten dialekt... Nie pochodzisz z Tokio?
Nie.
Wybaczcie.
Nie wiem, jak mam przepraszać.
Jesteśmy wkurzeni bardziej na ciebie.
Cholera.
Dlaczego masz takiego drętwego męża?
Wyswatano nas i pobraliśmy się pięć lat temu.
Na wsi nie ma wielkiego wyboru dziewczyn.
Zdaniem babci miałem szczęście, że udało mi się ponownie ożenić.
Babci?
Umarła w sędziwym wieku 92 lat, co zawdzięcza opiece Megumi.
Proszę bardzo.
Dzień dobry. Nie wiem, kim jesteś i skąd się tu wzięłaś,
ale jesteś taka piękna.
Co też babcia mówi?
To moja żona.
Wyglądasz jak laleczka.
Gdzie się takie rodzą?
Podejrzewam, że miała chorobę Alzheimera.
Po śmierci babci
Megumi zaczęła tracić równowagę psychiczną.
Jakby coś w niej pękło.
Uściekła ode mnie.
Chyba uciekła.
Po zbiorach jabłek w październiku
nie ma tu nic do roboty.
Z początku pracowałam dorywczo w Roppongi,
żeby wszystko sobie poukładać,
a może wypełnić pustkę, którą czułam.
Wszyscy mężczyźni byli dla mnie mili,
zupełnie inaczej niż tutaj.
Po śmierci babci nigdy nie usłyszałam tu, że jestem ładna.
W Aomori jest zimno,
a ludzie są tu oszczędni w słowach.
W Tokio mężczyźni chcieli codziennie spędzać ze mną czas,
więc poczułam się potrzebna. To było miłe uczucie.
Tak zaspokajała potrzebę opieki nad starcami.
Czemu mówisz do mnie?
Po spędzeniu czasu w Tokio
zaczynasz tęsknić za wsią.
Dlatego wróciłam,
ale po zbiorach jabłek nie miałam tu co robić
i znów wyjechałam do Tokio, po czym wróciłam do domu.
Tak będzie każdego roku.
W zeszłym roku wreszcie zrobiła sobie ten swój totuaż.
Tatuaż.
Nie pojadę więcej do Tokio, dlatego wytatuowałam sobie jabłko i „T”,
co oznacza „na zawsze wierna Tamotsu”.
Mogłem wtedy coś na to powiedzieć,
ale tu jest tak zimno.
Nie potrafiłem nic wymyślić.
To nie ma nic wspólnego z pogodą.
„Nie powiedział ani słowa, więc się zezłościłam i wykrzyknęłam:
»Powiedz coś, niewydarzony idioto!«”.
Tak było najlepiej dla nas obojga.
Rozwiedliśmy się zeszłego października i wyprawiłem Megumi z powrotem do Tokio.
Ale z jakiegoś powodu w zeszłym tygodniu wróciła.
Dlaczego?
Musiałam się zastanowić.
Dobra zabawa w Tokio czy praca w Aomori?
Kim tak naprawdę jestem?
W Tokio mówią, że jesteś ładna, nawet jeżeli tak nie myślą.
A Tamo-chan tego nie powie, nawet jeśli tak uważa.
Jedno i drugie podejście nie różnią się od siebie.
Przykro mi.
Jedyną osobą, której na mnie zależało,
zapewne była jego babcia.
A być może
właśnie kogoś takiego potrzebowałam.
Dobrze.
Ja to rozumiem, ale nie wiem, jak jest z nimi.
Macie coś do powiedzenia?
Nikt?
Po tym, jak to usłyszałem, poczułem wstyd.
Rozumiem ciebie, Megumi!
Ja też dużo rozmyślam, gdy wracam na wieś.
Nie pochodzisz z Edo?
Do 24 roku życia mieszkałem w prefekturze Gifu.
Idziemy, Ryuji.
Nie masz szans z martwą babcią.
To jakaś kpina!
Ale mały!
Jeśli chcecie się po tym wszystkim poddać, to po co wam były te tatuaże?
Ryuji, kretynie! Nie masz imienia na „T”.
Ale mam tatuaż i mogę dołączyć do opowieści.
Serio, kretyn z ciebie.
Ty pokręcona jędzo!
„Co mnie obchodzą twoje poszukiwania?
Dlaczego namówiłaś ich na tatuaże?”
Nie namawiałam ich.
Naprawdę?
Myślałem, że tego właśnie chce.
Jakby co, można się go pozbyć.
Ja i tak mam tatuaże.
Każdy miał swoje powody.
Widok tego tatuażu sprawia mi radość.
To pamiątka z mojego pobytu Tokio.
Nawet gdy jestem tu i odśnieżam, wiem,
że ludzie z Tokio o mnie myślą, i jestem bardzo szczęśliwa,
niezależnie od ich motywacji.
Oczywiście!
Jasne, że o tobie myślę.
Tatuaże...
są do końca życia.
„Kalasz ciało, które zawdzięczasz swoim rodzicom.
Sztuką jest potrafić znaleźć wyjście z sytuacji.
Nie pozostawiaj dowodu swoich kłamstw.
Znasz to powiedzenie?
»Jeśli złożysz fałszywe wotum,
umrą trzy wrony w Kumano!«”.
Serio?
To prawda?
Tak.
Mogłam sobie zrobić więcej tatuaży.
Dlaczego?
Strasznie dużo u nas wron,
które pożerają nasze jabłka.
Gdyby zniknęły...
„...byłabym w stanie pospać z rana”.
Dobrze!
Nieźle jak na amatora!
Proszę, spaghetti!
Dziękuję.
Trudno nazwać to klasyką,
ale świetnie ci poszło w porównaniu z pierwszym podejściem.
Na przestrzeni ostatnich pięciu lat nie było nowicjusza,
który tak porwałby publiczność.
Naprawdę?
Tak, więc...
Co?
Zapłata za lekcję. Sto tysięcy jenów.
Dziękuję.
Ryuji pozdrawia.
Mój syn?
Poważnie?
Dziękuję!
Co się dzieje?
Spłata za ten miesiąc.
Faktycznie.
Coś mi tu nie gra.
Zgadzam się.
Spóźnia się.
Tam widzimy słynną Bramę Gromów, Kaminarimon.
Co za nogi!
Na prawo bóstwo wiatru.
Na lewo bóg piorunów.
Co ty robisz? Idę.
Dokąd dzisiaj?
Do barów w Shinagawie.
Czyli Shinagawa Shinju.
Co?
Uczę się opowieści. Chcesz posłuchać?
Nie, dzięki.
„Pierwszym przystankiem na szlaku Tokaido jest Shinagawa”.
„Gejsza imieniem...”
Jak ona się nazywała?
Nie mam pojęcia.
Da się to usunąć?
Możesz to zrobić?
Toshi.
No wiesz...
Toshi, zaczekaj!
Cholera, nikt nie przeżył podwójnego samobójstwa?
Pewnie, że nie!
Nie rozumiem.
Zabić się, bo nie możesz kupić sobie ciuchów?
Z ich powodu...
Kurtyzany? Ktoś kiedyś taką widział?
Szefie,
co to ma być?
Najnowszy model z tego roku.
Tygrys i smok Urahara!
Okropne.
Co?
Napisy: Marcin Mituniewicz