(ดงคิจิ)
ผมจะเล่าเรื่องบ้าๆ บอๆ ให้ฟัง
เมื่อคู่แข่งสองคนมาแข่งขันกัน
จะเรียกว่า "พยัคฆ์ตัดมังกร"
แต่พอมาคิดดู มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ก็มังกรเป็นสิ่งมีชีวิตในจินตนาการ ไม่มีใครเคยเห็น
แต่เสือนั้นพบเจอได้ง่าย คุณเห็นตัวนึงได้ที่สวนสัตว์อูเอโนะ
เสือกับมังกรแข่งกันไม่ได้ เพราะพวกมันอยู่กันคนละโลก
นี่คือเรื่องของเสือกับมังกรที่ว่ามา
"นี่ โทระ"
โทระ โทราจิ
โทระ
ได้ยินไหม
โทราจิ เจ้าโทระ
โทราจิ
โทราจิ เจ้าโทระ
โทราจิ โทระ
โทราจิ ตอบมาสิ
ตอบมา โทราจิ
โทราจิ ตอบหน่อย
ขอโทษครับ ผมมาไม่ทัน
เขาอยู่กับลูกเมีย ตอนนี้ตายหมดแล้วครับ
คิดว่าน่าจะกินยานอนหลับ แล้วดมแก๊สครับ
ลูกพี่
เรียกรถพยาบาล แจ้งตํารวจด้วย
ครับ
เด็กยังไม่ตายครับ
อีกคนเหรอ หมายถึงยาสุโอะใช่ไหมครับ
ผมยังไม่เจอเขาเลยครับ
เพราะเขากวาดเงินเราไป เราควรตัดนิ้วเขานะครับ
พูดแบบปกติซิ
ให้ผมไปตามหาเขา แล้วตัดนิ้วเขาไหมครับ
ไม่ต้อง วันนี้งานนายจบแล้ว
นายน้อยเป็นไงบ้าง
ซึมมากเลยครับ
พาเขาไปกินของอร่อยๆ นะ
เขาชอบแกงกะหรี่ ได้กินแล้วคงช่วยได้
เข้าใจแล้วครับ
นี่คือโทราจิ ยามาซากิ อ้อ ขอโทษที่ต้องพูดแทรก
อย่างที่เห็น เขาเป็นยากูซ่า และเขาก็มีปัญหาของตัวเอง
นายน้อย อยากกินแกงกะหรี่ไหมครับ
วันแรกที่มาทํางานก็เจอแบบนี้เลย คงทําให้ไม่อยากอาหารเลยสินะ
เลิกพูดสุภาพเถอะ
ทําแบบนั้นไม่ได้หรอก
นายน้อยอาจเป็นน้องก็จริง
แต่ก็เป็นทายาทของแก๊ง
แล้วก็เลิกเรียกว่านายน้อยด้วย ฟังแล้วไม่ได้รู้สึกดีเลย
ขอโทษที
งั้นจะเลิกพูดสุภาพหลังหกโมงนะ
สิ่งที่กวนใจเขาคือบรรยากาศแบบนี้
เขาอยากให้คนสบายใจเวลาที่อยู่กับเขา
แต่โทราจิคนนี้ก็เป็นคนพูดไม่เก่ง
ดังนั้นก่อนจะพูดอะไร
เขาจะรู้สึกประหม่า จนสุดท้าย
เขาเลยเลือกอยู่เงียบๆ
เพราะเขาดูน่ากลัวเวลาที่เงียบ ก็เลยไม่มีใครกล้าพูดกับเขา
ความเงียบจึงอยู่ตลอดไป
ลูกพี่
โอ้ เรียกเหรอ โทษทีครับ
โทษที
"โทษที" อันหลังคือขอโทษ
ที่พูดสุภาพกับนายหลังหกโมงน่ะ
ไม่ใช่อันเดียวกับ "ขอโทษ" อันแรกนะ โทษที
ฉันเพิ่งนึกเรื่องตลก ที่เกี่ยวกับแกงกะหรี่ได้
อะไรเหรอ
คือมันอาจไม่ได้ตลกอะไรมาก
อยากฟังไหม
เอาสิ
เมื่อวานหรือไม่ก็วันก่อนหน้านั้น
ฉันไปร้านแกงกะหรี่ในฮาราจูกุ หรือไม่ก็แถวโอโมเตะซันโด
ในร้านมีแต่กลุ่มผู้หญิงวัยกลางคน
กับหนุ่มพังก์คนนึง
ฉันนั่งพักอยู่และกําลังจะออกมา
เมื่อปิ๊งป่อง เดาซิว่าใครเข้ามาในร้าน
คนนี้ชื่อริวจิ เขาคือมังกร
เป็นพวกดีแต่ปาก
เดธคิโยชิ อดีตนักร้องวงเดธโรแมนติก
จริงเหรอ
โทษที พอดีไม่อินวงร็อก
ไม่ใช่ร็อก เดธร็อกต่างหาก สมาชิกทุกคนนามสกุลเดธ
ฉันเคยโคฟเวอร์วงนี้ตอนม.ปลายด้วย
ฉันจะทิ้งให้ทุกคนเป็นตายเท่ากัน
เดธ เดธ โรแมนติก
จะไม่ให้มันอยู่ จะไม่ให้มันตาย
เดธ เดธ โรแมนติก
แต่เขาดูต่างจากเดิมเลย ทั้งแสกกลาง ทั้งสวมเครื่องแบบช่างไฟ
ช่างไฟเหรอ
ต้องให้บอกกี่ครั้ง อย่าใส่รองเท้าบูทมาทํางาน
รองเท้าเดธบูทต่างหาก
ใครสนล่ะ
ทุกคนในร้านได้ยินเขาถูกดุ
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเคยเป็น เดธคิโยชิ จากวงเดธโรแมนติก
ในร้านมีแค่คนอินเดีย กลุ่มหญิงวัยกลางคน
กับยากูซ่าคนนึงที่คงมีจู๋ใหญ่
ฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไรหรอกนะ แต่ระหว่างที่ฟังอยู่
มันก็มาละ
ใครมาเหรอ
ไม่ใช่คน มันคืออะไรนะ ไอ้นันน่ะ
- นัน... - อ๋อ แป้งนันเหรอ
แล้วแกงกะหรี่ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
แต่ทั้งคู่ไม่ยอมแตะมันเลย
ทําไมล่ะ
ฉันว่าคนที่เป็นหัวหน้า ไม่รู้จักแป้งนันละ
ไม่มีทาง
ใช่แน่นอน
เขาเลยไม่รู้ว่าจะกินมันยังไง
และคิโยชิก็เพิ่งถูกดุ เลยเสียใจจนกินไม่ลง
พอเถอะน่า กินได้แล้ว
หัวหน้าก็เลยเริ่มสวาปามแกง
แล้วดุเขาอีกรอบ
ขณะที่เหงื่อออกเหมือนน้ําตาเทียน
นายพูดเสียงเบาเกินไปแล้ว
แล้วดันเคยเป็นร็อกสตาร์เนี่ยนะ
จากนั้น...
เธอเป็นนักดนตรีใช่ไหมจ๊ะ
เป็นใครเหรอ
เอ่อ ลืมแล้วน่ะ
จําได้แล้ว เธอคือฮิโรชิ วงแมสคอมมูนิเคชั่นใช่ไหม
คิโยชิต่างหาก
ขอปากกาหน่อย
"พวกป้าๆ ตะโกนว่า 'ขอปากกาๆ' จากนั้น..."
ผมมีครับ
ขอบใจจ้ะ
มีอะไรให้เขียนใส่ไหม
โชคร้ายที่ฉันไม่มีกระดาษติดตัวเลย แต่ว่า...
เอ้า
ล้อเล่นใช่ไหม
พูดจริงเลย
เขาเซ็นใส่แป้งนันเหรอ
หลังถูกดุไป คิโยชิคงไม่รู้สึกอยากเถียง
นายก็เอาไปสักอันสิ
ขอบคุณนะ ดีจังเลย
ฉันก็เลยได้มาด้วย
"แด่ร้านดราก้อนโซดา
คิโยชิ จากวงเดธโรแมนติก"
ที่จะบอกก็คือ
เขาเซ็นบนแป้งนัน เพราะว่าพวกเขาไม่มีกระดาษเหรอ
ใช่
แล้วช่างไฟคนนั้นเป็นใคร
เรื่องนั้นไม่สําคัญหรอก
เขาไม่มีกระดาษให้เซ็น
ก็เลยเซ็นบนแป้งนัน ตรงนี้ต่างหากที่ตลก
ไม่เห็นตลกเลย
โทษที พอดีไม่เข้าใจน่ะ
ฉันว่าก็คงมีมุกให้ขํานั่นละ
แต่เรื่องมันยาวไป จนหามุกหลักไม่เจอ
ฉันว่ามันไม่เห็นตลกเลยน่ะ โทษที
ไม่หรอก ฉันผิดเอง ฉันเล่าไม่ถูกน่ะ
ยังไงฉันก็ไม่หัวเราะอยู่ดี
ขอโทษนะ ฉันจะไปดูหนังก่อนกลับบ้าน
มีแค่ "นัน" ให้เซ็น
เซ็นบนนัน
โว่ว
ตอนนี้เราเกริ่นนําจบแล้ว
ต่อไปนี้เป็นเรื่องหลักครับ
พยัคฆ์กับมังกร
นี่ กินจิโร่
- ครับ - อาซากูสะเป็นย่านเมืองเก่าใช่ไหม
ใช่แล้ว
เป็นที่ที่คนเอโดะ มาสังสรรค์รื่นเริงกันใช่ไหม
แล้วนี่มันอะไร
มีแค่คนแก่กับนักท่องเที่ยว ไม่เห็นจะรื่นเริงเลย
ลูกพี่เป็นคนที่ไหนล่ะ
โยะโกะซูกะ จังหวัดคานางาวะ
เจ๋งเลยนี่
เคยไปเหรอ
ไม่เคย
แต่นายดันใส่เสื้อจากเมืองนั้นน่ะนะ
ใส่แล้วเหมือนยากูซ่ารุ่นเล็กน่ะ
ใครบอก
ฉันนี่แหละ
สไตลิสต์ในตัวฉันมันบอก
เมื่อกี้เล่นมุกใช่ไหม
ใช่ครับ
ในตัวฉันไม่มีสไตลิสต์หรอก
จะบอกอะไรให้นะ
ฉันเป็นพวกไม่เก็ตมุก
ครับ
ตกลงเอามาไหม
เอาเงินมาจ่ายหนี้ ของเดือนนี้หรือเปล่า
ฟังอยู่ไหมเนี่ย
โอ๊ะๆ อะไรเนี่ย
เบอร์สี่ชนะเหรอ
ฉันนี่มันโง่จริงๆ
เสียไปเท่าไรล่ะ
คนอย่างฉันไม่สนใจการพนันหรอก
ลูกพี่ไม่ชอบให้เล่นมุกนะ
ว่าแต่นายน้อย
โตขึ้นมากเลยนะ
จําได้ไหม ตอนนายน้อยสามหรือสี่ขวบ
นายน้อยหลงทางในสวนสนุก
ฉันเลยวิ่งตามหาซะทั่วเลย
หมอนี่ต่างหากนายน้อย
อ๋อ งั้นเหรอ
นายน้อยสินะครับ
ทําได้ดีมาก
เขาคงได้เรียนรู้อะไรแล้วแน่
สองสามวันนี้เจ้านี่ เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง
เราเลยอยากให้แกพาเขาไปไหนหน่อย
ก็แค่งานหมูๆ น่ะ ฉันให้หมอนี่ยืมเงิน
ขอข้อมูลจากฮิวกะนะ
ฝากตัวด้วยนะครับ
สองปีก่อน หัวหน้าให้ เพื่อนตีกอล์ฟยืมเงินไปสี่ล้านเยน
หมอนั่นต้องคืนเดือนละแสน แต่เขาไม่จ่ายหลายเดือนแล้ว
เขาไม่ใช่พวกที่จะหนีหรอก
แต่ไปกดดันหน่อยก็ดี
ยานากะ โชวคิจิ บ่ายสอง ที่ร้านอาหารโยชิโกะในอาซากูสะ
ฟังนะ ไม่ว่านายจะเป็นอะไรกับหัวหน้า
หรือเอาเงินสี่ล้านไปทําอะไร ก็เรื่องของนาย
ฉันไม่สน แต่หนี้ก็คือหนี้
หัวหน้าให้นายยืมเงินเพราะไว้ใจนาย
นี่ คุณยานากะ
ถ้าไม่มีจ่าย อย่างน้อยก็แก้ตัวมาสิ
- จริงด้วยนะ - จะทําอะไร
อ้อ โทษที ฉันแค่...
งานของนาย นายต้องมีงานทําสิ
ฉันเหรอ ใช่ๆ ฉันต้องทํางานสักอย่างสินะ
ฉันทํางานอะไรนะ
อุตสาหกรรมบริการไหม
เขาได้เงินเยอะไหม
ถ้าได้เยอะ ฉันคงไม่มากินที่นี่หรอก
แต่สําหรับคนจน นาฬิกานี้สวยดีนะ
นี่เหรอ สวยใช่ไหมล่ะ โรเล็กซ์เลยนะ โอ๊ะ ได้เวลาแล้ว
ช่างเสื้อบอกฉันว่า
"ดงจัง คนจริงเขาใส่นาฬิกาเจ๋งๆ กัน" อ้อ ดงจังเป็นชื่อฉันน่ะ
เขากับฉันเป็นเพื่อนรักกัน
จะว่ายังไงดีล่ะ
คือต่อมลูกหมากฉันไม่ค่อยดี กระเพาะฉี่ของฉัน
มันเลยเต็มง่าย
เพราะงั้นขอไปห้องน้ําได้ไหม
ใครบอกว่าให้ไปได้
หรือว่าจะไปแทนฉัน
เงียบเลย ทิ้งนาฬิกาไว้
วางไว้นี่แหละ
- ยาสุ โทษทีนะ - ไปเลยๆ
ลูกพี่
นายอยู่นี่นะ
พวกบื้อนี่คิดเหมือนกันหมดทุกคนเลย
ดงจัง
จะไปทํางานเหรอ
โชคดีนะ เดี๋ยวฉันไปดู
นี่ประตูเข้าห้องเปลี่ยนชุด แขกต้องไปเข้าด้านโน้น
ห้องเปลี่ยนชุดอะไรกัน
ไม่ต้องมาทําหน้าตาน่ากลัวเลย จ่ายค่าตั๋วมาซะดีๆ
ราคา 2,500 เยน
(การแสดงมากมาย)
เชิญตรับ
(โรงละครอาซากูสะไทโชคัง)
(ดงเบะ)
ขอบคุณทุกคนมากครับที่มา
ว่ากันว่า
คําสัญญานั้นมีไว้ให้บิดพลิ้ว
"ที่รัก สัญญาสิว่า คืนนี้จะกลับบ้านเร็ว"
"ได้จ้ะ" ตอนนั้นเขาอาจหมายความตามนั้น
แต่พอเลิกงานตอนเย็น เขาก็อาจจะตื่นเต้นเพราะบางอย่าง
หัวใจเต้นถี่
แล้วคนที่อยู่ข้างในตัวเขา ก็กระซิบว่า
"นี่ไม่ใช่เวลากลับบ้านสักหน่อย ไปเที่ยวเถอะน่า"
แล้วเขาก็ลืมเมีย
และกลับบ้านตอนเช้า
บางทีเมียเขาน่าจะพูดว่า
"สัญญาสิว่าคืนนี้คุณจะไม่กลับบ้าน"
แบบนั้นเขาอาจกลับบ้านเร็วก็ได้ แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
เพราะเขาคงทําตามนั้นอย่างเคร่งคัดเลย
ใจของคนนี่มันเชื่อไม่ได้จริงๆ
เรื่อง "สามคําสาบาน"
ระหว่างผู้ชายและผู้หญิงนั้น
มีคําสัญญาที่ไม่เป็นจริงอยู่มากมาย
ในย่านโคมแดงโยชิวาระ
พวกเขามีการเขียน สิ่งที่เรียกว่าคําสาบาน
คุณจะเขียนจดหมายรักลงกระดาษ
แล้วเอาให้ลูกค้า
มันเขียนไว้ว่า "ท่านคือคนเดียวที่ข้ารัก"
หรือไม่ก็ "ข้าจะไม่รักใคร นอกจากท่านไปจนตาย"
คําสาบานพวกนี้ดูไร้จุดหมาย
"ปีหน้า ข้าจะเลิกกับเจ้าแน่นอน"
ขนาดบทกลอนก็ยังบอกแบบนั้น
กระนั้นผู้ชายก็ยัง เชื่อในสัญญาแบบนี้
ผู้ชายนี่เป็นสิ่งมีชีวิต ที่เรียบง่ายจริงๆ
"นั่นอิโนะไม่ใช่เหรอ
อิโนะ นี่
ข้าพูดกับเจ้าอยู่น่ะ ทําอะไรอยู่ตรงนั้น"
ขอโทษขอรับ นายท่าน ไม่เจอกันนานเลยนะ
เดี๋ยวข้าไปหานะขอรับ
"เดี๋ยว มานี่มา ข้าอยากคุยกับเจ้าหน่อย"
มีอะไรขอรับ
อย่าพูดว่า "มีอะไร" สิ
แม่เจ้าบ่นแล้วนะ
ว่าเจ้าเอาแต่เที่ยวเล่นทั้งคืน ไม่ทําอะไรเลย
พูดเป็นเล่นไป
ตอนกลางวันก็เล่นอยู่ที่บ้านฆ่าเวลา
พอตกกลางคืน ข้าถึงออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก
นั่นแหละที่เรียกว่า "เที่ยวเล่นทั้งคืน"
"ฟังนะ นายท่าน ช่วงนี้ข้ากําลังมีความสุข"
"กับสาวงั้นเหรอ"
"ขอรับ สาวน้อยนางนึง"
"นางสาว หรือนางโลมล่ะ" "ทั้งคู่ขอรับ"
"งั้นขอข้าถามไหม
ข้าจะถามว่านางอยู่ย่านโคมแดงใช่ไหม"
"คือนางอยู่ย่านโยชิวาระขอรับ"
"โยชิวาระเหรอ งั้นก็นางโลมสินะ"
"ขอรับ ตัวจริงเลยละ"
แต่นางเขียนจดหมายสาบานให้ข้า
เจ้าได้จดหมายสาบานเหรอ ขอดูซิ
จดหมายสาบานส่วนใหญ่เป็นทางการ จะมีการให้คํามั่นชัดเจน
ไหนดูซิ
"เดือนสามปีหน้า
ข้าสาบานว่าจะแต่งงานกับท่าน และ...
จากคิเซกาวะ หรือนามว่ายามานากะ"
คิเซกาวะ...
อิโนะ
คิเซกาวะเขียนจดหมายสาบานให้เจ้าเหรอ
ขอรับ นางเขียนให้ข้า
ดีจริงๆ เลยนะ
คนหนุ่มนี่ดีจริงๆ เลย
เพราะมีความสุขได้ กับของไร้ค่าเช่นนี้
ทําอะไรของท่านเนี่ย
ก็แค่จดหมายไร้ค่า
ถ้าชอบมากนัก ข้ายกของข้าให้ก็ได้
ท่านก็มีด้วยเหรอ
ขอโทษนะ อิโนะ แต่นางกับข้ามีอดีตกันมานาน
ข้ารู้จักนาง ตั้งแต่สมัยนางอยู่ชินางาวะ
นางก็เคยบอกข้าว่าจะแต่งงานด้วย เดือนสามปีหน้า
แต่ปีแล้วปีเล่า ข้าก็ยังโสด
ข้าเสียใจแทนท่านจริงๆ
หา
เดี๋ยวนะ...
แปลว่าเราถูกหลอกทั้งคู่เหรอ
เจ้าเพิ่งรู้เหรอ
บ้าเอ๊ย ข้าโกรธแล้วนะ
จะทํายังไงกันดี
"จะทํายังไงกันดีขอรับ"
เจ้าเซโกะจอมปากมากนี่นา
จริงด้วย เจ้าเซโกะจอมปากมาก
เซโกะจอมปากมากเหรอ ว่ากันแรงไปแล้วนะขอรับ
โอ๊ะ จดหมายสาบาน
ขอดูหน่อยนะ
จดหมายสาบานส่วนใหญ่... อ้าว
มีอะไร
อิโนะ
อะไรเหรอ
แม่สาวคนนี้มาจากชินางาวะไม่ใช่เหรอ
คิเซกาวะเขียนนี่ให้ท่านจริงๆ เหรอ
เซโกะ ไม่ใช่แค่อิโนะนะ
นางเขียนให้ข้าด้วย
ให้ตายสิ
หรือว่าจะมีอีกคนนะ
นั่นสิ
เงียบไปเลย ให้ตาย
เจ้าจะเอาที่ฝนวาซาบิไปทําอะไร
ข้าโกรธมาก ข้าจะเอาเจ้านี่ไม่ฝนหน้านาง
"ขืนทําแบบนั้น เจ้าจะถูกนางปั่นหัวอีกสิ"
ฟังนะ
ข้าเองก็
มาทําแบบนี้แทนดีกว่า ข้าจะให้นางมาที่โรงน้ําชา
แล้วเราสามคนก็ปรากฏตัว แล้วพูดใส่หน้านางว่า
"เจ้าหลอกลูกค้าเป็น แค่วิธีเดียวเหรอ"
เราจะแก้แค้นแบบนั้นแหละ
ไปนานเป็นชาติเลยนะ
ขอโทษด้วย แต่พอแก่ตัว มันก็ต้องนานแบบนี้แหละ
พูดมากจริงๆ เลย
ขอโทษด้วยนะ
- ลูกพี่ - เอานี่ไปให้หัวหน้านะ
- ว่าไงนะ - ทําตามที่พูดเถอะน่า
ขอล่ะ อย่าเอานาฬิกาไปเลย เดี๋ยว จะทําอะไรน่ะ
- ประทับใจมากเลย - หา
คุณเก่งที่สุดเลย
ผมก็อยากตลกแบบนั้นบ้าง
ขอร้องล่ะ ช่วยรับผมเป็นศิษย์ด้วย
ลูกพี่
นี่มุกใช่ไหม หรือว่าเป็นวิธีทวงหนี้แบบใหม่
ก็บอกแล้วไงว่าเกลียดมุกตลก
งั้นก็เป็นวิธีทวงหนี้แบบใหม่สินะ ขอโทษด้วย ไว้ฉันจะจ่ายคืนนะ
หาคอนแท็กเลนส์เหรอ
อย่าคุยตรงนี้เลย ไปคุยที่อื่นเถอะนะ
ขอร้องล่ะ
แบบนิ่มหรือแบบแข็งล่ะ
คือ...
(ร้านโซบะ)
เลิกคุกเข่าทีได้ไหม เก้าอี้มีตั้งเยอะ...
ไม่จนกว่าคุณจะรับผมเป็นศิษย์
ให้ตาย
ผมพูดจริงนะ
ผมอยากเล่าเรื่องตลกๆ แบบคุณบ้าง
อยากให้คนอื่นบอกว่าผมมากประสบการณ์
คุณยานากะ ไม่สิ คุณดงเบะ
ทําให้ผมเป็นคนมากประสบการณ์ด้วย
สมมตินะว่านายมาเป็นลูกศิษย์ฉัน
สมมติเฉยๆ นะ ตกลงไหม แล้ว...
เรื่องหนี้ของฉันล่ะ
หนี้ก็ส่วนหนี้สิ อย่ามาอวดดีนะ
แต่แบบนั้น มันไม่สมเหตุสมผลไม่ใช่เหรอ
ไม่เคยได้ยินว่ามีอาจารย์คนไหน
ที่ติดหนี้ลูกศิษย์เลยนะ
ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่เอาลูกศิษย์หรอก
ลูกศิษย์ฉันมีเยอะแล้ว น่าจะห้าหกคนได้
งั้นก็ไม่มีปัญหาสิ รับผมอีกคน
"รับผมอีกคน" เหรอ เราไม่ได้เล่นไพ่อยู่นะ
นี่ ไม่ต้องหัวเราะขนาดนั้นก็ได้
- แค่มุกห้าบาทสิบบาท - โอเค
ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม
อะไรล่ะ คนทําโซบะ
เออ ฉันนี่แหละคนทําโซบะ
ฉันคนนี้จะบอกอะไรให้
ฟังให้ดีนะ
ฉันเองก็รู้จักยากูซ่าสองสามคน
พวกนั้นต้องผ่านการดื่มน้ําร่วมสาบาน
ไม่รู้ว่าสมัยนี้เขาทํายังไงกันหรอกนะ
แต่คนที่ดื่มน้ําร่วมสาบาน กับหัวหน้าแก๊งแล้ว
จู่ๆ จะมาฝากตัวเป็นศิษย์ กับอาจารย์ราคุโกะไม่ได้หรอก
แบบนั้นมันนอกใจหัวหน้าของนายนะ
มันจะเหมือนนายมีชู้เลย
ถ้าอยากเป็นลูกศิษย์ของดงเบะ
นายก็ไปขออนุญาตหัวหน้านาย
แล้วเลิกเป็นยากูซ่า ก่อนจะมาคุกเข่าขอร้อง
เข้าใจไหม
เข้าใจแล้ว คนทําโซบะ นายนี่พูดได้ดีจริงๆ
นายนี่มัน...
ไม่ต้องมา "นายนี่มัน" เลย
คิดว่าอยู่ในเรื่อง หมัดเทพเจ้าดาวเหนือเหรอ
เมื่อกี้แค่มุกห้าบาทสิบบาท ไม่ต้องขําก็ได้
ไม่เห็นเก็ตเลย
งั้นฉันจะเลิกเป็นยากูซ่า
ถ้าต้องการ เดี๋ยวจ่ายหนี้ให้เลยด้วย
- รออยู่ตรงนั้นแหละ - หา
ได้ยินข่าวแล้วละ โทระ
อยากเป็นนักเล่าราคุโกะสินะ
หัวหน้า
ฉันไม่ห้ามคนที่อยาก ออกจากแก๊งอยู่แล้ว
ทําที่แกอยากทําเถอะ
หัวหน้า
แต่ฉันไม่คิดว่ามันเหมาะกับแกหรอก
ก็แกมันไม่ใช่คนตลก
หัวหน้า
ก็ฉันยังเก่งกว่าเลยไม่ใช่เหรอ
ฉันเห็นด้วยกับหัวหน้า
แกไม่เคยทําให้ฉันหัวเราะเลย แม้แต้ครั้งเดียว
แต่ตราบที่เขาใช้หนี้คืน ฉันก็ไม่สนหรอก
ทําให้เขาจ่ายให้ได้ล่ะ แล้วก็นี่น่ะ
ของปลอม
เลยกลายเป็นว่า ผมยังเป็นลูกศิษย์ไม่ได้
จนกว่าคุณจะจ่ายหนี้หมด
เพราะงั้น
รีบจ่ายหนี้มา
เป็นไปไม่ได้หรอก
ขนาดเงินที่ยืมฉัน เขายังไม่จ่ายเลย
กลับไปเถอะ นายมารบกวนร้านฉันจะขายของ
คราวนี้เป็นคนทําโอเด้งสินะ
เออ ฉันมันคนทําโอเด้ง
ฉันจะบอกอะไรให้นะ
นายก็น่าจะอายุ 25 หรือ 26 แล้ว
ฉัน 27 จะ 28 ต่างหาก
แล้วรู้เรื่องสักกี่เรื่องกัน
เรื่องเหรอ
เรื่องราคุโกะยังไงเล่า
ไม่ได้เรื่องจริงๆ
ถ้าอยากเล่าราคุโกะ อย่างน้อย ก็น่าจะรู้เรื่อง "ชีวิตไม่สิ้น" สิ
ไม่รู้จักอะ
อึ้งจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลย
งั้นก็ไม่ต้องพูด เจ้าคนทําโอเด้งเอ๊ย
จะเรื่องชีวิตไม่ดิ้นหรืออะไร ฉันก็จะฝึกให้ได้
"ชีวิตไม่สิ้น" ต่างหาก
ชีวิตไม่สิ้น...
จะจ่ายหนี้เมื่อไร
เมินกันเฉยเลย
เอ่อ คือว่า...
จ่ายหนี้เดือนละแสน งั้นก็เป็น 40 เดือน
ได้เลย จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมจะไปอยู่ที่บ้านคุณ
เดี๋ยวก่อน ไม่ต้องทําแบบนั้นก็ได้
สายไปแล้ว ผมอยากออกจากอะพาร์ตเมนต์แล้ว
- หา - ไม่ต้องห่วง
ส่วนใหญ่ผมทํางานกลางคืน
ตอนกลางวันก็ฝึกได้
เพราะงั้น
ทําให้ผมเป็นคนมากประสบการณ์ด้วย
โห
รู้สึกจะคุกเข่าจนคล่องแล้วนะ
ทําไมถึงไม่กลับบ้านกลับช่อง
เพราะมาตามฉันสินะ
ถูกต้อง
เข้ามาสิ
หา
เข้ามาเลย
เข้ามาก่อนๆ
ไม่ต้องมาจับเลย
โอเค เดี๋ยวก็ทําคนอื่นตื่นพอดี
ไม่ต้องมาจับ
เข้าไปๆ
เงียบๆ ด้วย
ช่วยเงียบด้วย
ฉันจะบอกเพื่อตัวนายเองนะ
อย่าเป็นนักเล่าราคุโกะเลย
อาชีพนี้ไม่สนุกเหมือนที่นายคิดหรอก
มีแค่คนหยิบมือเดียว ที่หาเลี้ยงชีพจากงานนี้ได้
งั้นผมจะไปทวงเงินจากคนอื่น
แล้วถ้า "คนอื่น" พวกนั้น มาดูนายแสดงล่ะ
หลังจากนายไปเอาเงินมา พวกนั้นมาดูการแสดง
แล้วก็เห็นนายเล่าเรื่องอยู่บนเวที
แล้วพวกนั้นจะหัวเราะ กับราคุโกะของนายได้ยังไง
แล้ว...
พ่อแม่นายล่ะ
พ่อแม่เหรอ
พวกเขาอยู่ไหน ทํางานทําการอะไร
ไม่มีหรอก
ไม่มีเหรอ
อ้อ พ่อแม่ตายตอนผมม.หนึ่ง
พ่อไปยืมเงินจากยากูซ่าท้องถิ่น
พอรู้ว่าบริษัทของพ่อจะเจ๊ง
พวกยากูซ่าก็ไล่ตามพ่อทุกทาง
จนสุดท้าย ระหว่างที่แม่กับผมหลับ
พ่อก็เปิดแก๊ส
คุณยามาซากิ
เข้าไปเลย
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีไหม ที่ผมรอดมาได้
แล้วถูกส่งไปบ้านเด็กกําพร้า
ที่เหลือก็รู้ๆ กัน
พอจบม.ต้น ผมก็กลายเป็นคนเหลวแหลก
คุณฮิวกะที่เป็นรองหัวหน้า ก็รับผมเข้าแก๊งตอนอายุ 18
แล้วให้ผมคุมชินจูกุ
พอมาคิดๆ ดู
หลังพ่อแม่ตาย ผมก็ไม่เคยหัวเราะอีกเลย
ผมเคยคิดว่าการหัวเราะมันไม่จําเป็น
หรือว่าทําให้คนอื่นหัวเราะ
จนได้ดูคุณเล่าราคุโกะ
เงียบน่า
ไม่สบายหรือเปล่า
เปล่าๆ
แล้วเป็นอะไร
ร้องไห้อยู่น่ะ
มันเรื่องของผม แล้วจะมาร้องไห้ทําไม
เรื่องของนายมันช่างมืดมน และไร้ความหวังน่ะสิ
อ้อ ขอโทษด้วย
ฉันเข้าใจแล้ว
ถ้าเป็นเพราะแบบนี้ มันก็ช่วยไม่ได้
จริงเหรอ งั้นก็...
- ช่วยกลับไปด้วย - หา
นี่คือตอนที่คุณ ควรรับผมเป็นศิษย์ไม่ใช่เหรอ
ไม่มีทาง ฉันรับไม่ไหวหรอก
ภาระมันหนักหนาเกินไป
ไม่ได้หรอก
กลับไปหาหัวหน้าของนายซะเถอะ
แล้วเป็นยากูซ่าที่ดีที่สุด ในญี่ปุ่นให้ได้นะ
นายมีพื้นฐานอยู่แล้วนี่
งั้นเอาแบบนี้เป็นไง
ผมจะเรียกเก็บราคุโกะ แทนเรียกเก็บหนี้
ว่าไงนะ
- มาแลกเปลี่ยนกัน - หา
สอนราคุโกะให้ผม แล้วผมจะจ่ายค่าเรียนครั้งละแสนเยน
ผมต้องการทักษะของคุณ ไม่ใช่เงิน
คุณมีทักษะแต่ไม่มีเงิน ส่วนผมมีเงิน
เพราะงั้นก็เอาทักษะมาขาย แล้วเอาเงินผมไป
แล้วก็เอาเงินนั่นมาใช้หนี้ใช่ไหม
แก้ปัญหาได้แล้ว
ขอลุกได้ไหม
อ้อ ลุกเลยๆ
โทษที ขอบคุณนะ
โอเค งั้นก็...
เรื่องละแสนเยน
สิบเรื่องก็หนึ่งล้าน
นี่ไม่ใช่งานง่ายหรอกนะ
ไม่ได้จะโม้ แต่ผมคือ คนที่เส้นลึกที่สุดในชินจูกุ
อ้อ
ชื่ออะไรล่ะเรา
ยามาซากิ โทระจิ
ไม่ใช่โทระนั้น โทระที่แปลว่า "เสือ" น่ะ
อ๋อ โทระเสือ
ฉันชื่อฮายาชิยาเตะ
ถ้าเป็นโทระ
งั้นก็โคโทระแล้วกัน ฮายาชิยาเตะ โคโทระ
อาจารย์
จ๋า
ยินดีด้วย
ขอโทษด้วยนะ และขอบคุณมาก
ดันดีๆ สิ
ขอโทษที
- จงใจนี่นา - เปล่านะ
อาจารย์ไปเก็บคนแปลกๆ มานะ
เจออยู่ข้างถนนเหรอครับ
นี่ลูกศิษย์คนใหม่ ขาแข็งเพราะคุกเข่านานไปหน่อยน่ะ
ให้ตาย ไม่มีเงินเลี้ยงคนเพิ่มแล้วนะ
โอ๊ย หิวจริงๆ
ลูกศิษย์เหรอ
นี่ลูกชายน่ะ เขาหาเงินได้มากที่สุด
ฮายาชิยาเตะ ดงตะ ไม่ใช่ดอนทาโก้นะ
เลิกยิงมุกแล้วมาช่วยที
ครับ ก็ได้
ซายูริจัง นี่ลูกศิษย์คนใหม่
เชิญเลยจ้ะ มื้อเช้าใกล้ได้แล้ว
แม่ ต้อนรับขับสู้เกินไปแล้ว
แบบนี้บ้านได้มีแต่คนแปลกหน้าแน่
อรุณสวัสดิ์ครับ
เห็นไหม คนแปลกหน้ามาแล้ว
อะไรเนี่ย พ่อรูปหล่อนี่ใคร
เด็กฝึกคนใหม่น่ะ ชื่ออะไรเหรอ
โคโทระ ฮายาชิยาเตะ โคโทระ
โทระเหรอ เป็นเสือหรือเป็นแมวล่ะ
- ว่าไงนะ - พอได้แล้วค่ะ
นั่นประโยคจากเรื่อง "หนู" นี่นา
รู้ลึกรู้จริงจริงๆ
เลิกเล่นมุกแป้กแล้วกินได้แล้ว
ครับ
กินแล้วนะครับ
กินเลยๆ
เอานี่
- ขอกินอูเมโบชิหน่อย - เอาไปเลย
อา...
อาจารย์
หา
คงหิวสินะ กินได้ตามสบายเลย
ขอบคุณสําหรับทุกอย่างนะ
ขอข้าวน้อยๆ วันนี้ต้องออก "กูร์เมต์รีพอร์ต"
เขาออกทีวีละ เขาได้ออกทีวี
ขอแนะนําแบบเร็วๆ นะ
ยังไม่ต้องจําให้หมดตอนนี้ก็ได้
เจ้าทรงแอโฟรนี่คือดงตะ ลูกฉันเอง
นี่ลูกศิษย์คนแรก ดงคิจิ
พวกนี้แสดงระดับสอง
ทางนั้นเป็นพวกเด็กฝึก ดงทัตสึ ดงบุริ เธอชื่ออะไรนะ
อุด้งครับ
อุด้ง ตลกจริงๆ เนอะ
อาจารย์ตั้งชื่อให้เขาเองนะ
พวกนี้แสดงต่อจากอาจารย์เหรอ
ถ้าพูดแบบยากูซ่า พวกนี้ก็เป็นรองหัวหน้าน่ะ
ขอข้าวเพิ่มหน่อย
เธอจะเริ่มด้วยการเป็นเด็กฝึก จากนั้นก็แสดงระดับสอง
แล้วก็จะได้รับเลื่อนเป็นตัวชูโรง
และสุดท้ายก็จะได้เป็นคนแสดงปิด
นี่นะ
ฉันเป็นระดับสอง แต่ก็ใกล้จะได้เป็นตัวชูโรงแล้ว
ไม่เหมือนหมอนี่ใช่ไหม อาจารย์
จริงสิ ขอแนะนําพวกผู้หญิงนะ
นี่ซายูริจัง เมียแสนรักของฉันเอง
ทางนั้นสึรุโกะ เป็นเมียของดงตะ
แล้วก็ซายะจัง หลานฉัน
มีชีวิตชีวากันจังเลย
อีกคนกําลังจะคลอด อีกสองเดือนน่ะ
ท้องเธอเลยเป็นแบบนี้
เลิกพูดเล่นแล้วกินข้าวได้แล้ว
เอาไส้กรอกไหม ไม่ชอบจานนี้เหรอ
เปล่า
อร่อยครับ
อร่อยจริงๆ
เขาชอบละ เขาชอบด้วย
แล้วนายทํามาหากินอะไรล่ะ
หมอนี่เป็นยากูซ่า
อะไรเนี่ย
ตลกโง่ๆ ทุกทีเลย
หยุดๆ
- หยุด - มีอะไร
ไม่ต้องถามเลย เจ้าบ้า
นี่ไม่ใช่ซ้อมหนีไฟนะ ไม่ต้องตะโกนก็ได้
นายว่าอะไรนะ
เดี๋ยวๆ นี่ๆ
เดี๋ยวก่อนสิ
โคโทระ ฟังนะ
ตั้งใจดูให้ดีล่ะ
ก่อนอื่น คํานับแบบนี้
จากนั้นก็มองไปทางซ้าย
ค่อยๆ ไล่ไปขวา
แล้วก็พูดด้วยน้ําเสียงลื่นหูคนดูว่า
"ผมอยากเล่าเรื่องบ้าบอ ให้ฟังอีกสักเรื่อง"
เข้าใจไหม
สมัยเอโดะ ผู้คนพูดกันเนิบๆ น่ะ
ลองใหม่ตั้งแต่ต้นนะ
พร้อมนะ เอาเลย
พร้อมนะ โอเค เอาเลย
"ผมอยากเล่าเรื่องบ้าบอ ให้ฟังอีกสักเรื่อง"
น่ากลัวอะ นายเป็นอะไร นักมวยป้ําอาชีพเหรอ
เสียงดังน่ารําคาญเกินไปแล้ว
บอกให้หยุดไง
หยุดๆ
โคโทระๆ
อย่าพูดกับศิษย์รุ่นพี่แบบนั้น
ถึงปกตินายจะเป็นคนเก็บหนี้
และคนอื่นเป็นลูกหนี้ก็เถอะ
แต่ที่นี่ นายอยู่ล่างสุดของพีระมิด
ทําให้เขาดูหน่อย
ดงทัตสึ เอาเลย
- ตาแกต่างหาก - หา
จะหาอะไรล่ะ แกก็ขึ้นเวทีมาปีกว่าแล้วนะ
เล่าเรื่องสั้นสักเรื่อง
ดงตะ เล่าให้ฟังหน่อย
เรารอมานานแล้ว
นะครับ
ก็ได้ ตั้งใจฟังล่ะ
หวัดดีครับ ดงตะเองครับ ไม่ใช่ดอนทาโก้นะครับ
ลุยเลย ดง ดง ดง
"เสียงดังจริงๆ
เดี๋ยวลูกๆ ก็ตื่นหรอก ให้ตาย..."
"ซวยแล้ว"
"มีอะไรเหรอ"
"บ้านข้างๆ ทํารั้วแล้ว"
"อ๋อ รั้วสวยดีนะ นี่อัตสึชิ วาตานาเบะ"
"แขกหน้าใหม่เหรอ มาจากไหนล่ะ กินซ่าใช่ไหม ดูอย่างกับส้วมสกปรกเลย
เดี๋ยวช่วยทําความสะอาดให้ เหมือนออกมาใหม่จากธนาคารเลยนะ ดง"
เชิญรับชมองก์ต่อไป
เริ่มได้ ชากา คาน
นั่นคือตัวอย่างของสิ่งที่ไม่ควรทํา
อะไรเนี่ย
มุกแบบนั้นทําให้เห็นว่า นายขาดความมั่นใจ
แล้วก็ห้ามพูดคําลามกอนาจาร และคําหยาบกับคนดูด้วย
พวกเขาอ่อนไหวน่ะ
อาจจะลุกไปเลยก็ได้
เข้าใจไหม
แกต้องไปถ่ายรายการทีวีนี่
ครับ ต้องไปถ่ายรายการ คนดังเข้าครัวแล้ว ไปก่อนละ
- อาจารย์ - อะไร
ผมไม่ได้จ่ายเงินมาเรียนเรื่องสั้นนะ
น่ารําคาญจริงๆ ไล่เขาออกไปเลย
ขอโทษด้วยนะ
ฉันรู้ นายอยากฝึก เรื่องชั้นสูงมากกว่าสินะ
ขอนึกก่อน เอาเรื่องไหนดีนะ
"มันจูน่ากลัวจัง" ไม่ก็ "ท่านแม่" ก็น่าจะได้นะครับ
งั้นอยากฝึกเรื่อง ""สามคําสาบาน" ไหม
เจ้าบ้า นั่นมันเรื่องเล่าของอาจารย์...
จะฝึกเรื่องนั้นแหละ
แหม
ก็ได้
ได้ๆ
ฉันเองก็ไม่เคยเห็นหรือเคยฟัง เด็กฝึกเล่า "สามคําสาบาน" เลย
แต่ก็ได้ ฉันจะสอนให้
แต่ว่า
ขอบอกไว้ก่อนนะ
อะไรเหรอ
มันอาจยากไปสําหรับนาย
ว้าว กุ้งตัวใหญ่กว่าจานอีก
ครับ ดง ดง ดง เทนดงกุ้ง
นายนี่มันบื้อจริงๆ
อะไรล่ะ
จะอะไรอีกล่ะ
"สามคําสาบาน" คือเรื่องที่พวกอาจารย์เล่า
เดิมทีมันถูกเล่าในโอซาก้า
แต่อาจารย์ซันยูเตะ เอ็นยู ปรับให้เข้ากับคนดูฝั่งโตเกียว
แล้วมันก็ถูกส่งต่อมา ในคณะชินโชวกับชินโจว
ขนาดดงเบะยังไม่เล่าบ่อยเลย
ได้ยินว่าเขาไม่สอนให้ใครด้วย
แต่สอนให้นายเนี่ยนะ
นายอะไรล่ะ โคโทระต่างหาก
นี่อวดอยู่เหรอ
ขนาดกินโซบะให้ถูกยังทําไม่เป็นเลย เจ้าคนบ้านนอก
อยากมีเรื่องกันหรือไง
คนเอโดะไม่จุ่มโซบะในซอส
ไม่คนแบบนัตโตะด้วย
เงียบน่า ก็ฉันชอบแช่โซบะนี่
ทําไมฉันต้องทําเป็นว่า คนดูเป็นตะเกียบบนเวทีด้วย
นี่ทําให้เราดูเห่ยจะตาย
โอเค ต่อไปเป็นไปป์
เอายาสืบใส่ในไปป์
แล้วจุดแบบนี้
ลองดูสิ
เฮ้ยๆ นี่เขตของริวเซไกนะ
คิดจะมาขายของเห่ยๆ พวกนี้ โดยไม่ได้รับอนุญาตเหรอ
เสียงเป็นอะไร นายไม่ใช่ ทาคามิซาวะ วงอัลฟีนะ
มุกนี้ได้อยู่นะ
ดูนะ
คิดว่าจะมาเปิดกิจการที่นี่ได้เหรอ
มองอะไรไม่ทราบ
ว้าว
ไม่ๆ
ต้องให้ซาบซึ้งตรึงใจกว่านั้น
เพลงนี้ถ่ายทอดความรู้สึก ของนางโลม เข้าใจไหม
อย่าทําตาขวางแบบนั้นสิ
สิ่งสําคัญคือต้องสวมบทบาทให้ดี มันถึงจะได้ผล
ฉันถึงได้เอียงหน้าแบบนี้ไง
แล้วก็ต้องเอียงหน้า มองตัวละครตัวอื่นด้วย
จะไปทําแบบนั้นได้ยังไง
ปกติฉันจะเอียงหน้า ประมาณ 30 ถึง 45 องศาน่ะ
เห็นฉันเป็นวงเวียนหรือไง
นี่ พูดกับรุ่นพี่ให้มันดีๆ หน่อย
(กินจิโร่)
ฉันเจอยาสุโอะแล้ว
ยาสุโอะเหรอ
หมอนี่เกี่ยวข้องกับคนตาย เงินถูกซ่อนไว้ท้ายรถด้วย
ให้ฉันพาเขาไปหาไหม
หักขาแล้วก็จับโยนใส่ท้ายรถเลย แบบนั้นมันจะได้หนีไม่ได้
ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
เมื่อกี้ว่าไงนะ
ทําตามใจนายเลย
ยามาซากิ ฟังนะ
ชินจูกุไม่ใช่เขตของริวเซไกแล้ว
หัวหน้าน่ะหัวโบราณ และคิดว่านี่เป็นหนังยากูซ่า
นายต้องขายปืนกับยา เพื่ออ้างสิทธิ์ในเขตชินจูกุสิ
ถ้าเราร่วมมือกัน ชินจูกุจะ...
หุบปาก
ฉันไม่สนเขตชินจูกุหรอก
แถมเรื่องที่นายเล่าก็ไม่ตลกสักนิด
ก็ไม่ได้จะเล่าให้ตลก
เออ แต่ฉันอยากฟังเรื่องตลก
ฉันจะไปคุยกับหัวหน้าเอง
ถ้านายก้าวเท้ามาเหยียบชินจูกุ
นายตายแน่
หนีไปซะ
ลูกพี่...
ไปสิ
"โอ้ คิเซกาวะ มานี่เลย ยัยนางโลมเอ๊ย
เจ้าคงหลอกใครไม่ได้เลย ถ้าไม่เขียนจดหมายสาบานสินะ
ไม่รู้คํากล่าวโบราณหรือไง"
ต่อไปว่ายังไงนะ
หา
"ถ้าเจ้าเขียนคําสาบานปลอม อีกาสามตัวของคุมาโนะจะตาย"
อ้อ จริงด้วย แล้วต่อจากนั้นล่ะ
ก็ตาคิเซกาวะพูด
"ข้าจะเขียนจดหมายสาบานเยอะๆ และฆ่าอีกาทั้งโลกไปเลย"
"ไปฆ่าอีกาทําไมเล่า"
"ข้าทํางานตอนกลางคืน ก็อยากนอนตอนกลางวัน"
อ้อ นอนตอนกลางวันๆ
ในที่สุดก็เล่าจบ
เป็นไง ตลกไหม
เรื่องนั้นไม่สําคัญหรอก
จะตลกหรือไม่ตลกมันก็อีกเรื่อง
แต่ว่าเราฝึกกันเสร็จแล้ว เพราะงั้น...
เรื่องเงินน่ะ ตามที่เราสัญญากัน...
ล้อเล่นใช่ไหม
ฉันจะจ่ายหลังได้ขึ้นเวทีต่างหาก
นายอยากเล่าแบบที่เล่าไปเมื่อกี้ ให้คนอื่นดูเหรอ
ฉันเป็นคนเอโดะนะ
(โคโทระ)
อย่าตะคอกคนดูนะ ย้ําจนไม่รู้จะย้ํายังไงแล้ว
เดี๋ยวก่อน เมื่อคืนดงตะสอนมุกให้ด้วย
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
- ถ้าพูด ฉันไล่ออกแน่ - หา
ไม่ต้องมาหา ขึ้นไปได้แล้ว
ไปเลย
อย่าผลักสิ
นายทําได้
มาแล้ว
โชคดีนะ
สวัสดีนะ ทุกคน
ผมฮายาชิยาเตะ โคโทระ
ไม่ใช่โคโทรินะ
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
ทําจนได้ ทําไปจนได้
ทําจนได้
พวกนั้นมาแล้ว
ได้เลย งั้นมาเริ่มเลยนะ
"อ้าว นั่นมัน หมอนั่นตรงนั้นนี่"
เอ่อ ชื่ออะไรนะ
เจ้า...
อาจารย์ หมอนั่นชื่ออะไรนะ
"อ้อ จริงสิ เจ้าปากมากนี่นา"
แล้วมันใครล่ะ
ไม่สําคัญหรอก
"เข้ามาสิ" "จะเข้าละนะ"
"จดหมายสาบานใช่ไหม" "ใช่แล้ว"
"ขออ่านนะ" "ได้เลย"
นี่ "รีดเดอร์ส ไดเจสท์" หรือไง
"นี่ เดี๋ยวนะ แม่สาวชื่อคิเซกาวะคนนี้..."
โอ้ นางมาแล้ว
คิเซกาวะมาแล้ว
ซ่อนสิ เจ้าบ้า
มีอะไรเหรอเจ้าคะ นายท่าน
ไม่ได้เจอท่านนานเลยนะ
ท่านไม่รู้เหรอว่าสําหรับนางโลม ลูกค้าสําคัญมากนะ
ถ้าข้าไม่ได้เจอท่าน ข้าก็ทํางานไม่ได้
ข้าพูดผิดหรือเปล่า
นี่
ไม่ต้องหนีไปหรอก
เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ดงจัง
ขอโทษนะ
ลูกน้องฉันคนนึงไปคอยรบกวนใช่ไหม
ฉันก็ไม่รู้นะว่าโลกของนายเป็นยังไง
แต่ที่โอซาก้า มีคนที่ตลกกว่านายอยู่เพียบ
เพราะงั้นทําไมไม่เลิกซะตอนนี้ล่ะ
ได้ยินว่าเดี๋ยวนี้ ลูกชายได้ออกทีวีด้วย
ก็ให้หมอนั่นเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว
หรือไม่ก็ขอสวัสดิการรัฐก็ได้นี่
นั่น...
โอ๊ย
ให้ขับไปส่งโรงพยาบาลไหม
ไม่เป็นไรๆ
ฉันเดินเองได้ ไม่เป็นไรหรอก
คือ...
เล่าจบแล้วเหรอ
นี่ พี่สาว
เรื่องของฉันน่าเบื่อเหรอ
ก็โอเคนะ
จริงเหรอ
ราคุโกะไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น ฉันว่ามันเอาต์แล้วด้วยซ้ํา
และก็ไม่ใช่ส่วนสําคัญของวัฒนธรรมเรา
แต่การได้เห็นคนหนุ่มแบบคุณ มาเล่าเรื่องน่าเบื่อๆ
ฉันว่ามันก็เป็นทักษะที่ไม่เหมือนใคร
สมัยนี้ แม้แต่พวกหน้าใหม่ ก็ยังทําตัวให้น่าสนใจขึ้น
แต่ที่คุณมาโชว์อะไร ที่น่าเบื่อแบบนี้
มันก็แปลกใหม่ดีนะ
ฉันว่ามันก็เหมือนพวกเรื่องเล่าเดิมๆ
ก็ไม่ตลกหรอก แต่ถ้าพยายามต่อไป
สุดท้ายคนดูอาจสนุกก็ได้
พยายามเข้านะคะ
พอใจหรือยังล่ะ กลับไปซะเถอะ
ฉันจะหาทางจัดการเรื่องหนี้เอง
พูดอะไรหรือเปล่า มีอะไร
เปล่าครับ
ไม่มีใครหัวเราะเลย
ก็แหงสิ ก็นายเล่าได้แย่สุดๆ ไปเลย
ก็ไม่เห็นน่าแปลกใจตรงไหน
คิดว่าตัวเองเก่งเหรอ
แบบนายไม่มีหน้ามาว่าคนอื่นหรอก
ได้ยินจากปากนายนี่เจ็บจริงๆ ไทเกอร์ วูดส์
ขอร้องละ อาจารย์ ขอโอกาสอีกครั้งนะ
ผมจะไม่ตะโกน หรือเล่นมุกแป้กแล้ว
จะไม่ลืมชื่อตัวละครด้วย ขอโอกาสอีกครั้งเถอะนะ
ถึงจะอยากให้โอกาส แต่สภาพนี้ ฉันก็สอนให้ไม่ได้หรอก
ฉันติดแหง็กเพราะหนี้จริงๆ เลย
แบบนั้นดีแล้ว
แต่ผมไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย
หา ทําไมล่ะ
นายเป็นคนบอกว่าอยากเล่า "สามคําสาบาน" เองนะ
แต่ผมไม่เคยเห็นคําสาบานนี่ แล้วทําไมอีกาต้องตายด้วย
ใครก็ได้อธิบายที
ใครก็ได้อธิบายหน่อย
คําสาบานถูกเขียนบนกระดาษศักสิทธิ์ จากศาลเจ้าคุมาโนะ
ส่วนอีกาก็เป็นผู้ส่งสารของเทพ
ถ้านายเขียนคําสาบานปลอม นายก็กําลังโกหกเทพ
เพราะแบบนั้น อีกาในคุมาโนะก็เลยตายยังไงล่ะ
แล้วเรื่องนอนของคิเซกาวะ มาเกี่ยวอะไรด้วย
นางโลมทํางานจนถึงดึกดื่น
แล้วพอสุดท้ายได้นอน อีกาก็มาปลุกให้พวกเธอแล้วน่ะสิ
ในเพลงถึงบอกว่า
"ฉันอยากฆ่าอีกาทุกตัวบนโลก แล้วหลับอย่างสงบสุข"
ฉันไม่เคยเห็นนางโลมด้วย
ฉันก็ไม่เคย
สรุปคือจะบอกว่าถ้านางโลมโกหก อีกาก็จะตาย
แล้วนางก็จะมีความสุข ที่นอนตอนเช้าได้งั้นเหรอ
งั้นประเด็นหลัก ของเพลงบื้อๆ นี่คืออะไร
นั่นแหละความงามของมัน นายแค่ไม่เข้าใจ
ไม่ เขาพูดถูก
อาจารย์บอกว่านายพูดถูก
มีเรื่องเล่าชั้นสูงมากมาย
ที่ต้องมีความรู้ด้วยถึงจะฟังสนุก
แต่เพราะแบบนั้นเหมือนกัน มันถึงได้เป็นเรื่องชั้นสูง
ถ้านายไม่เข้าใจเรื่องนั้น
งั้นบางทีนายก็ควรเล่าเรื่อง "สามคําสาบาน" ในแบบตัวเอง
จะทําแบบนั้นได้ยังไง
นั่นแหละที่ฉันพยายามสอนนายอยู่
- ที่รัก - อะไรจ๊ะ
- แล้วถ้า... - ไม่ได้
มีอะไรเหรอ
มีลูกศิษย์คนนึงที่อาจารย์เคยสอน "สามคําสาบาน" ให้น่ะ
- เปล่าสักหน่อย - ใครครับ
- เขาอยู่แถวฮาราจูกุ - เดี๋ยวแม่
ไม่ได้นะ หมอนั่นถูกไล่ออก
- เขาออกเองต่างหาก - ฉันจะสอนให้เอง
คําสาบาน มีปากสามคู่ คําสาบาน
"สามคําสาบาน" โอเค ดง ให้ตายสิ
ไปหาเขานะ
ฉันจะเขียนแผนที่ให้
ฉันจะให้อาจารย์โทรไปฝากตัวให้ด้วย
แม่ เดี๋ยวครับ
ฮาราจูกุ
(สถานีฮาราจูกุ)
หัวหน้า ยากูซ่ามาอะ
เชิญเลย
เอ๊ะ
เรารูจักกันหรือเปล่า
คิดว่า... เราเคยเจอกัน
คิดเหมือนกันเลย ที่ไหนนะ
จะลองก็ได้นะ
ราคุโกะ
สอนราคุโกะให้หน่อยได้ไหม
ที่นี่ร้านเสื้อผ้านะ
เหรอ
เดี๋ยวสิ เจ้านี่มันอะไรกัน
ให้ตาย ดันสวมนาฬิกาของอาจารย์มา
อาจารย์เหรอ
ฮายาชิยาเตะ ดงเบะน่ะ
นายอาจไม่รู้จัก เพราะเขาไม่ได้ออกทีวี
ราคุโกะที่ว่า
หมายถึง "คุมะซัง ฮาซัง" "มันจูน่ากลัวจัง" เหรอ
ใช่ นั่นแหละ
ฉันไม่สนใจหรอก
พวกนี้มือสองเหรอ
เปล่า ฉันออกแบบเองหมดเลย
เคยได้ยินชื่อดราก้อนโซด้าไหม
อะไรกัน นายพยายามทําแบรนด์ฮิตเหรอ
ใช่แล้ว มังกรอูราฮาระ เป็นลายต้นฉบับ หาที่ไหนไม่ได้แล้ว
เสื้อผ้าเห่ยๆ นี่ขายออกเหรอ
หัวเราะทําไม ยัยวัวขี้เหร่
ขอโทษ
ที่นายพูดมันก็ถูก
แต่เราพยายามสร้างเทรนใหม่อยู่
เราเลยไม่ขายอะไรที่กําลังอยู่ในกระแส
เช่นเสื้อตัวนี้ มันจะนําเทรนด์ปีนี้แหละ
อาซูมะ มิกิฮิสะซื้อไปแล้วด้วย
ไม่ยักเคยเห็นเขาใส่
แล้วทําไมใช้ตาข่าย
แจ็กเกตนี่มีแขนที่เป็น...
ฉันถามเรื่องตาข่าย
จะได้ระบายอากาศ
เจ้านี่ก็จะดังปีนี้เหรอ
มีอะไร
เปล่าหรอก
นายเพิ่งทุบเซนส์เรื่องแฟชั่น ของฉันซะแบนแต๋เลย
- ครั้งแรกเหรอ - สองละ
งั้นเหรอ
ฉันคงรู้อยู่แล้วละ
แม้แต่เพื่อนๆ ฉันก็ซื้อไป เพราะหน้าที่แต่ก็ไม่เคยใส่
ฉันรักเสื้อผ้า เลยอยากทําแบบนี้อย่างน้อยก็ปีนึง
ปีนึงเหรอ
ฉันสัญญากับพ่อแม่ไว้น่ะ
ถ้าเป็นดีไซเนอร์ดังตอน 25 ไม่ได้ จะกลับไปทําธุรกิจครอบครัว
พ่อแม่นายทําธุรกิจอะไรล่ะ
อุตสาหกรรมบริการน่ะ
อ๋อ
พวกเขาช่วยกระทั่งเงินลงทุน
เท่าไรล่ะ
สี่ล้านเยน
ทําไมเหรอ
หรือว่านาย...
คนในร้านแกงกะหรี่ ที่โอโมเตะซันโดใช่ไหม
จริงด้วย นายนั่นเอง หมอนั่นใครนะ
เดธคิโยชิ วงเดธโรแมนติก
จริงด้วย คิโยชิ
นั่นสินะ
ยัยขี้เหร่ ฉันไปข้างนอกนะ ดูร้านด้วย
จะไปไหนเหรอ
- ไม่ใช่เรื่องของนาย - วันนี้ฉันเลิกงานห้าโมง
เงียบไปเลย ฉันไม่สน
ต้องการอะไรเนี่ย เลิกตามสักที
เรื่องราคุโกะน่ะ อาจารย์บอกว่า...
เรื่องไหนล่ะ
"สามคําสาบาน" อาจารย์ถนัดเป็นพิเศษ
สอนให้ทีได้ไหม
ก็บอกแล้วไงว่าฉันทําร้านเสื้อผ้า
นั่นสินะ อาจเข้าใจผิดกันก็ได้
นี่
อ้าว ริวจัง
หมอนี่ใคร
ไม่รู้สิ แต่บอกว่าเล่าราคุโกะ
โคโทระ ฮายาชิยาเตะ โคโทระ
เหมือนยากูซ่าเลย
นี่เพื่อนฉันเอง ทาเคชิ
เรียกว่าจิบิทีก็ได้ ช่วงนี้โดนสาวทิ้งเหรอ
ไม่ต้องพูดเลย
ฉันยังไม่หายดีนะ
เล่าให้เขาฟังสิ
ทําไมล่ะ
อยากฟังไหม
ไม่อะ ฉันมาฝึกราคุโกะเฉยๆ
เดือนก่อน ฉันไปคลับนั่งดริ๊งก์ที่รปปงงิ
ไม่ต้องเริ่มเล่าเลย
รู้จักราคุโกะใช่ไหม
ตอนนั้นฉันมีแฟนอยู่คนนึง
เป็นไรของนายเนี่ย
อ๊ะ โคทัตสึ
ไม่ใช่โคทัตสึแล้ว ริวจิต่างหาก
มีคนเพี้ยนๆ มาหาผมละ
อ๋อ โคโทระน่ะ
งั้นเหรอจ๊ะ
เขาเป็นคนไม่มีอารมณ์ขันเลย ฝากเขาด้วยนะจ๊ะ
อย่าพูดแบบนั้นสิครับ
ลูกศิษย์มาเกี่ยวอะไรกับผม ผมจะไล่เขาไปให้พ้น
เดี๋ยวแม่ให้คุยกับพ่อ
ไม่ต้อง
ผมไม่อยากคุย โอ๊ย
พ่อเขาบาดเจ็บน่ะ เลยขึ้นเวทีไม่ได้สักพัก
- โอ๋พ่อเขาหน่อย - เลิกพูดไร้สาระน่า
ฮัลโหล พ่อเองนะ
กิจการเป็นไงบ้าง
ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ
อย่างน้อยนานๆ ครั้ง ก็แวะมาหาแม่แกบ้าง
บี๊ปๆ
จัดฉากต่อไม่ไหวแล้ว
ลูกมันวางไปตั้งแต่แรกแล้ว
ลูกน่ะเคย...
ขอบคุณครับ พ่อ
นี่อะไรเหรอ
ของขวัญเหรอ
ซื้อของแพงๆ แบบนี้มาได้ยังไง
อะไรเนี่ย
"เรล็อกซ์"
โอ้โฮ
ของขวัญสุดยอดไปเลย
เป็นยังไงบ้าง
ก็ดีนะ
งั้นลองเล่ามาซิ
โอเค ก็...
หลักๆ คือหมอนี่ใช้เงินทั้งหมด เปย์สาวที่เจอในคลับนั่งดริ๊งก์
ก็เลยโดนแฟนทิ้ง
จากนั้นก็โดนสาวนั่งดริ๊งก์ทิ้งด้วย
ไม่เห็นตลกเลย
เรื่องมันไม่ได้จืดแบบหมอนี่เล่านะ ฉันไม่ได้เล่าจืดแบบนี้ด้วย
ตอนฉันฟังจิบิทีเล่าครั้งแรก มันตลกมากเลยนะ
ใช่ นายทําพังหมดเลย
งั้นนายก็เคยฟังแล้ว
พอฟังครั้งที่สอง ก็ต้องน่าเบื่ออยู่แล้ว
ราคุโกะก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
มันคือการเล่าเรื่อง ที่คนดูรู้อยู่แล้ว
ในแบบที่ตลกๆ นี่
ไม่รู้สินะ
แต่ถ้าไม่ว่าใครจะเล่า ฟังแล้วมันก็เหมือนเดิม
งั้นทําไมไม่อ่านหนังสือ หรือฟังซีดีเอาล่ะ
ขอโทษที
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโม้นะ
ฉันต้องไปแล้ว
นี่ เจ้าจิ๋ว เล่าใหม่ตั้งแต่แรกซิ
จิบิทีต่างหาก
ไม่สนโว้ย เจ้าบ้า
ฉันจะเล่าเรื่องนาย ในแบบที่สนุกกว่านายอีก
นายมีรูปนี่นา
ถ้ามีรูปจะจินตนาการง่ายขึ้นนะ
มี แต่ฉันไม่ให้ดูหรอก
จะทําอะไร
มีอะไรเหรอ
แม่สาวนี่ชื่ออะไร
เมกูมิจัง
เคยอยู่ชิบุย่า ก่อนย้ายไปรปปงงิใช่ไหม
คงงั้น
ที่ขายาวๆ ใช่ไหม
นายรู้ได้ยังไง
ทํางานอะไรเหรอ
ฉันออกแบบเสื้อผ้าน่ะ
เคยได้ยินชื่อดราก้อนโซดาไหม
ฉันมีร้านที่อูราฮาระด้วยนะ
เอานี่ แบบล่าสุด ลองใส่ก็ได้นะ
กล้าจังเลย
กล้าเหรอ
ก็ใส่เสื้อตาข่ายเห่ยๆ แบบนี้ ในที่สาธารณะน่ะ
มันต้องใช้ความกล้ามากนะ...
แล้วก็ที่อูราฮาระเหรอ
เป็นฉันคงไม่กล้า ขอตายซะยังดีกว่า
ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ
อูราฮาระมีแค่ร้านบูติกที่มีสไตล์นี่
เพราะงั้นเสื้อเห่ยๆ แบบนี้
ของที่จะเห่ยตลอดไปนี่น่ะ
จะต้องสร้างกระแสได้แน่ นั่นแหละที่สําคัญ
ฉันชอบลืมความรู้สึก เวลาเจอของเห่ยๆ เรื่อยเลย
ฉันจะมองเจ้านี่เพื่อให้จําได้นะ คงไม่ได้ใส่หรอก แต่ก็ขอบคุณ
ช่วยไม่ได้นะ ก็เสื้อผ้าของริวจังเห่ยจริงๆ
เห่ย
เงียบน่า
เงียบไปเลย
ฉันก็เคยเจอยัยนี่นะ
จริงเหรอ
เธอไปที่โรงละคร เธอชมฉันด้วย
บอกว่าเรื่องของฉัน ไม่เหมือนเรื่องเดิมๆ
แต่สักวันคงมีคนเห็นว่ามันน่าสนใจ
ไม่ใช่คําชมสักหน่อย
นายนอนกับเธอแล้วใช่ไหม
ทําแล้วใช่ไหม
ถ้าทําแล้ว คงไม่ผิดหวังแบบนี้หรอก
ก็ทําๆ ไปเลยสิ กับสาวแบบนั้นไม่ต้องเก๊กหรอก
ถ้าเจอเธออีกจะจัดแน่
แต่ว่า...
นายคงจะเอาแต่เก๊กเท่สินะ
เพราะว่าตอนนั้นฉันมีแฟนแล้วน่ะสิ
ฉันไม่โทษเธอหรอก
ก็เก๊กเท่นั่นแหละ
ทําไมถึงสนใจเรื่องนี้ล่ะ
มัวแต่เก๊กเท่ใช่ไหม
ใช่แล้ว
โอเค
ก็ต้องเก๊กเท่สิ เพราะมันเป็นไปไม่ได้นี่
ไม่มีทางที่แม่สาวเมืองกรุงขายาว จะมาตกหลุมรักคนแบบฉันหรอก
มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ทีแรกฉันก็นึกว่าเป็นกับดัก ลัทธิ หรืออะไรพวกนั้น
ไม่งั้นเธอก็เป็นสาวข้ามเพศ ฉันเอาแต่คิดแบบนั้น
ฉันเลยคิดว่าต้องรุกก่อนแล้ว
ไม่งั้นไม่ไปถึงไหนแน่
- ไม่ได้ - ทําไมล่ะ
เพราะทาเคชิคุง...
ไม่ได้รักฉันจริงๆ นี่
แต่ฉันรักเธอนะ
ตอนนั้น
ฉันเลิกกับแฟนแล้ว และโยนหนังโป๊ทิ้งหมดเลย
ฉันอยาก "ขึ้นรถไฟด่วนออกจากชินจูกุ แล้วเดินทางไปให้ถึงเมกูมิ"
ทําอะไรน่ะ
"ที" นี่คงไม่ได้มาจากทาเคชิใช่ไหม
ไม่พอใจเหรอ
เมกูมิจัง
นั่นไม่ใช่เวลามาเก๊กเท่นะ
พอฉันไปสักนี่มาปุ๊บ เธอก็เปลี่ยนเบอร์กับอีเมลเลย
นั่นแหละประโยคเด็ดของเรื่องนี้
เลิกถูได้แล้ว
พอได้ยินนายเล่า ฉันก็เข้าใจแล้ว
ตอนฟังเรื่องนี้ ฉันนึกภาพหน้าเมียดงตะล่ะ
หมอนี่เก็ตมุกช้าจริงๆ
กลับกันเลยไหม
เมื่อกี้สนุกดี
เอานี้ ชุดล่าสุดของเรา
จะไปไหนน่ะ ร้านนายอยู่ทางนี้
จะทําอะไร
เราจะไปตามหาแม่สาวคนนั้น แล้วข่วนหน้าเธอไง
เดี๋ยวนะ... นั่น...
ฉันโกรธสุดๆ เลย
ทีกับจิบิทีล่ะทําใจดี
ทีกับฉันไม่เห็นทําบ้าง ทําไมล่ะ
เธออาจเป็นแค่คนโง่ก็ได้
โทระจิ
ไม่ต้องทําตัวดีกับเธอเลย
เพราะสําหรับฉัน
เธอไม่น่าห่วง แล้วก็ไม่น่าสนใจด้วย
นี่ รอด้วย
แล้วเรื่องราคุโกะล่ะ
เกิดอะไรขึ้น
อย่าวิ่งสิ
มันอันตรายนะ
นายกําลังรบกวนคนอื่นอยู่นะ
(ถนนฮาราจูกุ)
(เรียลแทททู)
นี่คือโทชิ
ช่างสักที่เก่งที่สุดในอูราฮาระ
แอปเปิลเหรอ ไม่ได้สักให้ผู้หญิงเลย
แล้วผู้ชายล่ะ
สักไปสามคน น่าจะรวมของทาเคชิด้วย
แล้วอีกสองคนเป็นใคร
คนนึงคือเทรุฮิโกะ
เป็นนักคิกซ์บ็อกเซอร์ ที่บางครั้งก็แข่งเควัน
อีกคนเป็นชายวัยกลางคน...
มีอะไร
ได้เวลาเป่ายิงฉุบแล้ว
เป่า ยิง ฉุบ
รวมนี่ก็สี่
เมาจังเลย
ฉันเจอเธอที่บาร์นั่งดริ๊งก์ในรปปงงิ
จากนั้นก็คลับในเอบิสุ
เธอเมาแอ๋ และกอดฉันซะแน่น
สมัยหนุ่มๆ ฉันก็เคย ทําโน่นทํานี่มาเยอะ แต่...
อยากดูเท่สินะ
ฉันจะไม่นอนกับสาวก่อนวันแข่ง
นี่ เงียบหน่อยโว้ย
แม่สาวนั่นมั่นใจมาก ฉันเลยคิดว่าเป็นลูกสาวหัวหน้า
แต่เธอบอกว่าเป็นแฟนคลับฉัน และก็เอาแต่จ้องฉัน
เธอเริ่มลูบไล้ฉัน และเพราะฮอร์โมนเพศชาย
ฉันเลยคิดว่าจะนอนกับเธอ
แต่ดันมัวเก๊กเท่ใช่ไหม
ใช่เลย
นายนี่เอง
ฉันรู้ว่าไม่ควรตกหลุมรักเธอ แต่มันห้ามไม่ได้
ฉันก็เลยหลงเธอเต็มๆ
วันนั้นเมกูมิจังป่วยเลยต้องลางาน
ฉันอยากดูแลเธอทั้งร่างกายและวิญญาณ
ก็เลยเอาเครื่องมือทําโซบะ แล้วไปที่ห้องของเธอ
ว้าว ทาจัง
ทําโซบะเป็นจริงๆ ด้วย
แน่นอน ก็ฉันเปิดร้านโซบะนี่นา
เอาละ
ถ้าเมกูมิจะแต่งงาน ก็อยากแต่งกับคนแบบทาจังนะ
ฉันแกล้งทําตัวชิลๆ แล้วทําโซบะต่อไป
แต่ในหัวนี่คิดไปไกลแล้ว
จนโฟกัสกับการทําเส้นไม่ได้
เมกูมิๆ
หยุดนะ
ทําไมล่ะ
ก็ทาจังไม่ได้ชอบฉันจริงๆ
พอได้ยินแบบนั้น นายก็จะไปสักเลยละ
แต่แล้วเธอก็หายตัวไป
ฉันอุตส่าห์หย่ากับเมีย และจริงจังด้วยสุดๆ
ช่วยหาเมกูมิให้เจอด้วยนะ
ช่วยหาให้เจอด้วย
ดูเเหมือนเราจะไปมีเอี่ยว ในเรื่องน่าเบื่อแล้วนะ
ฉันว่านายอยากมีเอี่ยวสุดๆ เลย
แล้วเอายังไงต่อ
หมายความว่าไง ไม่เกี่ยวกับฉันเลย
ทําไมพูดแบบนั้นล่ะ
เธอก็เกือบจับพี่ได้แล้วนะ
พี่เหรอ
นายนี่บื้อจริงๆ
แม่สาวแปลกหน้าคนนั้นคิดว่าจะหา ผู้ชายที่ชื่อขึ้นต้นด้วย "ทอ" ได้ไง
โทชิ ทาเคชิ เทรุฮิโกะ ทัตสึ โทราจิ
อ๋อ จริงด้วย
จะเป็นยังไงถ้าเป็นราคุโกะ
ถ้าเป็นราคุโกะ ก็เป็นสามคําสาบาน
ใช่เลย
ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
เราจะพาผู้ชายที่มีรอยสักสี่คน มาลงโทษเธอ
แบบนั้นก็จะเป็นสี่คําสาบาน
นี่
"อยู่ที่ออฟฟิศนะ ฮิวกะ"
ทําไมถึงส่งข้อความเหมือนวัยรุ่น
โทษนะ งานเข้า ไว้พรุ่งนี้ฉันโทรหา
ไม่อยากเชื่อเลยว่า ฉันจะเรียกหมอนั่นว่า "พี่"
เอาละ
จู่ๆ พวกนั้นก็บอกให้ผมเลียนแบบ ผมเลยไม่มีทางเลือก
แล้วพวกนั้นก็พูดว่า "ไม่เห็นรู้จัก แต่หล่อนทํางานด้วยยากจริงๆ"
แกเลียนแบบใครล่ะ
กลับมาแล้วครับ หิวจังเลย
อะไร
นี่ก็บ้านผมนะ รู้ไหม
มีปัญหาอะไร
กลับมาแล้วเหรอ
แม่จะไปเตรียมอาหารนะ
ท่านดงตะ นายดูยุ่งๆ นะ
โอ้โฮ ท่านเจ้าของร้านไม่พอใจฉันละ
เปล่าสักหน่อย
ยังไงนายก็ไปได้สวยกว่าตาแก่ ที่สนแต่ราคุโกะขั้นสูงคนนี้
ทีนี้นายมาไม่พอใจพ่อซะแล้ว
ซายูริจัง หยิบกระเป๋าเงินให้ทีสิ
ไม่ได้มาเพราะเงินนะ
นี่ก็สองปีแล้ว พ่อไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ
ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับลูกศิษย์ ที่ไล่ออกไปแล้วหรอก
แล้วส่งหมอนั่นไปหาผมทําไม
หมอนั่นเหรอ
ก็ลูกศิษย์ยากูซ่า ที่เหมือนจะจู๋ใหญ่น่ะ
โคโทระสินะ เขาไม่มีพรสวรรค์เหมือนแก...
ไม่ใช่เลย
เขาเหมือนดงตะต่างหาก
ขอโทษนะ แต่ผมยุ่ง
ผมไม่มีเวลามาคิดเรื่องราคุโกะหรอก
ริวจิ
พอที แกคิดว่าทําไมอาจารย์ ถึงอยู่ในสภาพนี้
- นั่นวิกหรอกเหรอ - ก็วิกน่ะสิ ฉันทําแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
ริวจิ
เป็นเพราะหนี้ยังไงล่ะ
ที่จริงหมอนั่นเป็นคนทวงหนี้
- นี่มันบ้าชัดๆ - พ่อ
พ่อไปยืมเงินหัวหน้ายากูซ่ามาสี่ล้าน
หยุดนะ
บ้านถูกเอาไปค้ําประกัน
ฉันเองก็ไม่อยากต้องไป เลียนแบบใครเหมือนกัน
มันน่าอายจะตาย
แต่เป็นเพราะนาย นายกับความฝันไม่รู้จักโต
ดราก้อนโซดา กอร์กอนโซลา จะอะไรก็เถอะ
ทําให้ครอบครัวเราต้องสังเวย
ทําไมพ่อถึงไม่พูดอะไรเลย
ถ้าเป็นแบบนั้น
ผมจะจ่ายคืน
ผมแค่ต้องจ่ายคืน
ผมจะรีบคืนเงินสกปรกนั่นให้
ฉันจะได้ไม่ต้องทนดูนายในทีวีอีก
- แก - หยุดนะ
หยุดเลย
หยุด
ทั้งริวเฮย์ทั้งริวจินั่นแหละ
พวกแกทําให้ซายูริจังร้องไห้แล้วนะ
แม่เขาร้องไห้อยู่นะ
ถ้าจะมาทําให้ซายูริจังร้องไห้ ก็กลับไปซะ
หรือเพราะฉัน ฉันเป็นคนทําเหรอ
ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ งั้นฉันลุกเอง
ลุกยังไงล่ะเนี่ย
ฉันจะลุกแบบนี้...
- ริวจิ - แกไปอีกแล้ว
แปลว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย
เดินกลับบ้านดีกว่า...
ริวจิ
ซายะจังสองขวบแล้วนะ
อ้อ
ตอนแต่งงาน ซายะยังอยู่ในท้องฉันอยู่เลย
ไปหาอาเขานะจ๊ะ
นี่ ทําอะไรน่ะ
รับไว้เถอะ
ถ้าเป็นเงินคนอื่น ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะ
ขอบใจนะ
อ้อ นี่เสื้อที่ฉันออกแบบใหม่ล่าสุด
ถ้าใส่พร้อมกันอาจดูแปลกๆ แต่...
เนื้อผ้าดีเลยนะ
กลับมาแล้วครับ
โทษนะ ผมกินได้ไหม
"ได้จ๊ะ"
กระหยิ่มอะไรน่ะเรา
เปล่าสักหน่อย
ทําชัดๆ
ผมไม่เคยกระหยิ่มเลยนะ
- ความผิดหมอนั่นเลย - ใครเหรอจ๊ะ
หมอนั่นไง ริวจิน่ะ เขาเป็นใครเหรอ
ไม่เคยเจอใครแบบเขาเลย ทําให้ผมไม่ทันตั้งตัวตลอด
จริงเหรอจ๊ะ
อือ
เป็นคนที่น่าสนใจดี
เขาเคยเล่าราคุโกะใช่ไหม
เขาชอบพูดอะไรที่ทําให้คิดแบบนั้น
เขา...
ควรต้องเป็นคนสืบทอด ชื่อฮายาชิยาเตะน่ะ
ตอนเขาแปดขวบ ผู้คนพูดว่า
เขาจะเก่งกว่าพ่อของเขาอีก
ดงตะแก่กว่าเขาสิบปี แต่ริวจิเก่งกว่าเขามาก
สุดยอดเลย
เขามีพรสวรรค์น่ะ
เขาจําการแสดงของอาจารย์ได้ ในครั้งเดียวเลย
เรื่อง "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" ของเขาสนุกกว่าของชินโจวซะอีกนะ
ฉันลําเอียงนิดหน่อย แต่ดงเบะก็คาดหวังไว้สูง
เขานึกว่าริวจิจะรับช่วงต่อ ชื่อของตระกูล
ริวจิก็คิดเหมือนกัน เลยไม่เรียนม.ปลาย
แต่ฝึกราคุโกะแทน
ถ้าทุกอย่างไปได้สวย เขาคงเป็นตัวชูโรงไปแล้ว
แล้วทําไมเขาถึงเลิก
โลกนี้ก็แปลก
มันเป็นแบบนี้
คนที่แก่กว่าเธอ จะนับถือเธอเป็นรุ่นพี่
แต่เธอจะถูกตัดออกจากสังคมที่เหลือ
และถ้าเธอได้เป็นตัวชูโรง ภายในห้าปี แทนที่จะเป็นสิบปี
คนอื่นก็จะบ่นและกลั่นแกล้งเธอ
เขาก็เลยหนีไปน่ะ
เขาหนีไปเอง หรือไม่ก็เป็นเราที่ปล่อยเขาไป
ดงเบะเป็นอาจารย์ที่เข้มงวด แต่เขาก็เป็นพ่อที่ใจดี
เขาพูดว่า "เด็กคนนี้จะไม่มีความสุข ในโลกราคุโกะขั้นสูงหรอก"
หา เดี๋ยวนะ
เขาเป็นลูกชายอาจารย์เหรอ
ฉันไม่ได้บอกเหรอ
ไม่ได้บอก เกือบไปแล้ว
เมื่อกี้เล่าได้ดีมาก จนผมเกือบมองข้ามไปเลย
เงินสี่ล้านที่เขาได้มา เป็นสี่ล้านที่ยืมมาจากเราสินะ
แล้วดันเอาเงินเรา ไปใช้ทําเสื้อผ้าเห่ยๆ...
ริวจิ เจ้าบ้า
เข้าใจแล้ว จะไปเดี๋ยวนี้
- มี "ที" คนที่ห้าละ - คนที่ห้าเหรอ
คนที่ห้าไปหาโทชิที่เป็นช่างสัก
เขาไปสักรอยใหม่ ไปกันเถอะ
(เรียลแทททู)
ออกมาแล้ว
หมอนั่น
รู้จักเขาเหรอ
อืม แต่ชื่อเขา ไม่ได้ขึ้นต้นด้วย "ที"
"วาย" ต่างหาก
มีข่าวลือว่ายาสุโอะอยู่ที่โตเกียว
เกิดอะไรขึ้น นึกว่าแกจัดการเขาแล้วนี่
ขอโทษด้วยครับ
แกไม่รู้หรอกว่าไอ้บ้าอย่างมัน ถ้าโกรธขึ้นมาจะทําอะไร
ถ้ายาสุโอะทําอะไรหัวหน้า
แกจะได้เสียมากกว่านิ้วก้อย
ยามาซากิ แกตรงไปจัดการได้เลย
แต่ก่อนอื่น...
พูดแบบปกติได้ไหม
รับผิดชอบซะ ยามาซากิ
พี่ หมอนั่นจะไปแล้ว
กลับไปซะ หมอนั่นไม่ใช่ คนที่นายจะพูดเหตุผลด้วยได้
หมายความว่าไง หมอนั่นจะไปเจอเมกูมินะ
ตอนนี้เป็นห้าคําสาบานแล้ว
หมอนั่นเป็นยากูซ่า นายไม่กลัวเหรอ
กลัวสิ กลัวสุดๆ เลย
แต่ก็น่าสนใจดีไม่ใช่เหรอ
ฉันคิดมาตลอดเลยว่าจะได้เล่าเรื่อง สถานการณ์แบบนี้ใหม่
แต่มันยังไม่พอหรอก
นี่ยังไม่สนุกเลย
นายไม่อยากเล่าเรื่องนี้บ้างเหรอ
ทําให้พวกเขาหัวเราะน่ะ
อยากสิ
ฉันก็อยากตลกเหมือนกัน
โคโทระ
แต่ถ้าตายตรงนี้ มันจะไม่ตลกนะ
ข้างหลัง
ทําอะไรของนาย
เงียบไปเลย เจ้าบ้า ไม่ใช่เรื่องของนาย
นายทําอะไรกับอีกคน
หมอนั่นหนีไปได้หลายชั่วโมงแล้ว
เอาแต่คํานับหัวโขกพื้น แล้วพูดว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับนาย
โอเค
ส่งแล้ว
ยามาซากิ อยากมาเป็นลูกน้องฉันไหม
ถ้าทําตามที่ฉันบอก ฉันจะช่วยนายเพื่อตอบแทนครั้งก่อน
พูดสิ พูดว่าอยากให้ช่วย
พูดว่าอยากมาเป็นลูกน้องฉัน
ไม่ได้ยิน
ช่วยฉันด้วย
แบบนั้นแหละ พูดต่อเลย
แต่ฉันเบื่อจะเป็นยากูซ่าแล้ว
นายกับยากูซ่าคนอื่นๆ
เอาแต่พูดเรื่องแก้แค้น กับความภาคภูมิใจ
พวกนายมันน่าเบื่อ...
ไม่มีใครเจ๋งสักคน
นายนี่บ้าไปแล้วสินะ
ใครบอกว่าฉันจะเป็นยากูซ่าล่ะ
ฉันจะหนีไปกับหล่อนต่างหาก
จะไปเปิดร้านหรือทําอะไรสักอย่าง ที่โอกินาว่าหรือที่ไหนก็ช่าง
ฉันถึงได้ขโมยเงินหัวหน้ามา
ทําไมไม่ส่งมาอีกนะ บ้าจริง
นี่...
หุบปาก ไม่ต้องมาพูดกับฉัน
นายชื่อเต็มๆ ว่าไงนะ
ทานาเบะ ทานาเบะ ยาสุโอะ
นามสกุลสินะ
หัวเราะอะไร บ้าเอ๊ย สัญญาณไม่ดีเลย
"แต่ว่านะ ทานาเบะคุง
นายไม่ได้รักฉันจริงๆ นี่นา"
เธอจะไม่ตอบข้อความนายหรอก
นายตายตรงนี้ซะเถอะ
พ่อแม่ก็ไม่มี
ตายไปก็ไม่มีใครจะคิดถึงนายหรอก
บ้าเอ๊ย สัญญาณเป็นอะไรล่ะเนี่ย
ให้ตาย บ้าฉิบ
สัญญาณๆ บ้าเอ๊ย
มัดแน่นอะไรขนาดนี้ล่ะ
จะกินแล้วนะครับ
อาจารย์
คงหิวสินะ กินได้ตามสบายเลย
ท้องเธอเลยเป็นแบบนี้
เลิกพูดเล่นแล้วกินข้าวได้แล้ว
จากนั้นก็ต้องเอียงหน้า มองตัวละครตัวอื่นด้วย
เห็นฉันเป็นวงเวียนหรือไง
ไม่จุ่มโซบะในซอส...
ก่อนอื่น คํานับแบบนี้
จากนั้นก็มองไปทางซ้าย
ต้องให้ซาบซึ้งตรึงใจกว่านั้น
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
อีกาสามตัวของคุมาโนะจะตาย
ผมไม่เคยกระหยิ่มเลยนะ
ขอบอกไว้ก่อนนะ
มันอาจยากไปสําหรับนาย
เชิญจ้ะ มื้อเช้าใกล้ได้แล้ว
แม่ครับ
ตรงนี้มีสัญญาณ
มีตั้งสามขีดแน่ะ
อย่าเข้าใจผิด
ฉันไม่ได้ทิ้งพี่ไว้นะ
ที่หนีก่อนหน้านี้เพราะฉันกลัวมากเลย
และถ้าไม่หนี
เราอาจตายทั้งคู่ก็ได้
ไปละ
ริวจิ
รู้น่า ก็มาช่วยนี่แหละ
เป็นประสบการณ์แปลกใหม่จริงๆ เนอะ
เป็นเพราะนายคนเดียวเลย
แต่ก็สนุกดีนะ สนุกมากด้วย
ช้าๆ หน่อย เดินเร็วไปแล้ว ฉันเจ็บขานะ
ว่าแต๋โคโทระเป็นลูกแหง่ติดแม่เหรอ
หา
โทษที
แต่ฉันได้ยินนายเรียกหาแม่น่ะ
เรื่องนั้นขอโทษด้วย
ขอโทษทําไมล่ะ
ฉันเรียก...
แม่ของนายน่ะ
หา
ฉันมันคนไม่มีพ่อแม่
ยาสุโอะบอกว่าพอฉันตาย จะไม่มีใครคิดถึงฉัน
ฉันโกรธนะ แต่หมอนั่นพูดถูก
ฉันเลยตะโกนไปว่า "แม่ครับ"
ถ้ายังไงฉันก็จะตาย...
ยังไงก็เถอะ ฉันเริ่มผล็อยหลับ
แล้วก็ฝันเห็นพ่อแม่นาย
ฉันกําลังกินข้าวกับพวกเขา
แล้วจู่ๆ ฉันก็กลัวตายขึ้นมา
โทษทีนะ แต่เป็นแม่ของนายต่างหาก
แต่ตอนนั้นไม่มีอารมณ์ตะโกนว่า "แม่ของนาย"
เลยคิดว่าตะโกนว่า "แม่ครับ" ดีกว่าน่ะ
หัวเราะอะไร
ทําไมรีบไปไม่รอเลย
ทีนี้จะเอายังไงต่อ
ฉันไม่ขอเกี่ยวข้องกับนายแล้วนะ
หา
ฉันเพิ่งช่วยชีวิตนายนะ
ช่วยที่ไหนล่ะ เราหลงทางนะ
ประโยคเด็ดแบบนี้น่าเบื่อจะตาย
ฉันไม่เข้าใจนายเลย
นายมีครอบครัวดีๆ มีพี่ชายได้ออกทีวี
ทําไมถึงมายอมตายกับคนแบบฉัน
ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ ฉันก็ไม่เข้าใจนาย โทระจิ
ทําไม ฉันเรียบง่ายออก
ไม่ใช่สักนิด
หา
ช้าๆ ลงหน่อยเถอะ
ในนี้อุ่นจัง
เชิญครับ
- ขอยืมเงินหน่อย - ไม่ได้
จะฆ่ากันหรือไง
ยังไม่ถึงประโยคเด็ดนะ
ประโยคเด็ดโน่น ประโยคเด็ดนี่ นายนี่เหมือน...
เอ่อ...
โทสึ มาซาโตะ
ฉันเดาออกตั้งแต่นายพูดว่า "เอ่อ" แล้ว
ให้ตาย
ฉันกําลังฝึกอยู่น่ะ
นี่
ประโยคเด็ดของเราออกทีวีละ
ว่าไงนะ
ที่สวนแอปเปิล แม้แต่หน้าหนาว
พวกเขาก็ยังเล็มกิ่งต้นไม้
วันนี้สภาพอากาศในอาโอโมริ...
อาโอโมริเหรอ
(โคโทระ ห้าคําสาบาน)
หา ห้าคําสาบานเหรอ เยอะกว่าปกติตั้งสองแน่ะ
เงียบๆ แล้วฟังเถอะน่า
เอ่อ...
ว้าว คนหน้าตาน่ากลัวเพิ่งโผล่มาละ
คุณอาจคิดว่าหมอนี่ไม่ได้ อยู่ฝั่งขวาของกฎหมานสินะ
แต่คุณคิดผิดแล้ว ที่จริงผมถนัดขวา
คุณอาจเห็นป้ายแล้วคิดว่า
"คําสาบานอีกสองที่เพิ่มมา นี่มันอะไรกัน" นายตรงนั้นน่ะ
แปลว่าตามมุกทันแล้ว
ว่ากันว่าถ้าเขียนคําสัญญาปลอมๆ อีกาสามตัวในคุมาโนะจะตาย
แต่ตัวเอกของเรื่องนี้ เขียนคําสาบานไปตั้งห้าแผ่น
นั่นคงเป็นการฆ่าหมู่เลย
"นี่ ริว
นายนั่นแหละ ริว"
อะไรเหรอ
เราจะไปหาเมกูมิจริงๆ เหรอ
ใช่ ขึ้นมาเลยๆ
เมกูมิจังหลอกพวกนายใช่ไหมล่ะ
ทุกคนเลย
ช่วยไม่ได้นะ
ตาแก่นี่เป็นใคร
สําเหนียกตัวเองหน่อย ไอ้หนู
เมกูมิจังเป็นของฉัน เข้าใจไหม
ไปหาเธอครั้งนี้แหละ พวกนายจะได้รู้
โอเค ไปกันเลย
ยังมีอีกคน
โทษที
ขึ้นไปเลย
- จะพาหมอนี่ไปด้วยเหรอ - อือ
หมอนี่ก็อยากเจอเธอด้วย
ถ้ามันทําตัวไม่ดี ก็โยนลงรถเลยนะ
- ฟังดูดีเลย - ขึ้นมา
ขับรถเล่นก็สนุกดีนะ ว่าแต่เราจะไปไหนกัน
อาโอโมริน่ะ
จริงเหรอ
ไม่จริงน่า ทําไมกัน
ฉันต่างหากที่อยากรู้ว่าทําไม
ทําไมถึงหายหน้าไปเฉยๆ
ทาเคชิคุง มาหาฉันเหรอ
ทําไมเธอถึงอยู่ที่นี่
ดีใจจังเลย
แต่เธอคบเจ้าช่างสักอยู่นี่นา
ช่างสักเหรอ
อ๋อ โทชิใช่ไหม
ลูกค้าน่ะ ลูกค้า
ฉันจะไปคบคนที่สักทั้งตัว จนเหมือนงูแบบนั้นได้ยังไง
เธอบอกว่านายเหมือนงูแน่ะ
หวัดดี นี่มนุษย์งูเอง
อะไรกัน
ได้ยินว่าเธอคบกับยากูซ่า
หมายถึงทานาเบะซังเหรอ
ลูกค้าน่ะ ลูกค้า
เขาเหมือนดาราหนังโป๊โง่ๆ ที่กล้ามโตจะตายไป
ถ้าฉันเป็นดาราหนังโป๊กล้ามโตโง่ๆ แล้วหมอนั่นล่ะ
ขอโทษนะที่มีแต่กล้าม
เทรุฮิโกะ
ทุกคน
มาหาเมกูมิกันสินะ
ประทับใจจังเลย
นี่ครบทุกคนแล้วเหรอ
อือ ครบแล้ว
เมกูมิ นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม
ทาจัง
แล้วก็คุณนักเล่าราคุโกะ
ขอโทษนะ คุณเป็นใครเหรอ
ริวจิไง ริวจิ ร้านดราก้อนโซดา
พวกนี้อยากคุยกับเธอ มีเวลาคุยไหม
เราไม่ได้อยากได้เวลา กลับโตเกียวกับฉันเถอะ
ตรงนี้ทําอะไรกัน
นายเป็นใครวะ
ฉันเป็นสามีของเมกูมิ
กลายเป็นว่าเจ้าหล่อนมีสามีแล้ว แถมยังสูงหกฟุตด้วย
จะกลับเลยก็คงดูแย่
ริวที่เจรจาเก่งที่สุด เลยตัดสินใจไกล่เกลี่ย
เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ
ทุกคนรู้จักเมกูมิตอนอยู่โตเกียว
เราเลยพาพวกเขามาที่นี่
ให้เขาดูสิ
จริงเหรอ
อืม
ไม่เห็นเข้าใจเลย
อธิบายทีซิ
ทุกคนเป็นแฟนฉันเอง
พูดเหน่อนี่นา เธอไม่ใช่คนโตเกียวเหรอ
เปล่า
ขอโทษด้วยนะ
ไม่รู้ว่าจะขอโทษยังไงดี
ที่จริงเราโกรธนายมากกว่าอีก
ให้ตายสิ
ทําไมเธอถึงมีสามีเห่ยๆ แบบนี้ล่ะ
อ๋อ
เราแต่งงานกันเมื่อห้าปีก่อน ผ่านทางแม่สื่อน่ะ
ที่บ้านนอกมักขาดแคลนเจ้าสาว
ยายฉันบอกว่าฉันโชคดีมาก ที่ได้แต่งงานใหม่
ยายเหรอ
อือ ท่านเสียตอนอายุ 92 เลย เพราะได้เมกูมิมาช่วยดูแล
เอาละนะครับ
โอ้ แม่หนู ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร หรือเป็นคนที่ไหน
แต่เธอสวยจริงๆ เลย
อะไรครับเนี่ย
นี่เมียผมไงครับ
หน้าตาอย่างกับตุ๊กตา
ทําไมถึงได้สวยแบบนี้จ๊ะ
ยายคงเป็นอัลไซเมอร์น่ะ
ตั้งแต่ท่านเสีย
เมกูมิก็เริ่มจิตใจปั่นป่วน
เหมือนเธอตัดขาดจากทุกอย่าง
เธอเลยหนี
หมายถึงหนีออกจากบ้านสินะ
พอเก็บเกี่ยวแอปเปิลเสร็จเดือนตุลาคม
ที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ทํา
ฉันก็เลยเริ่มไปทํางานพิเศษที่รปปงงิ
เพื่อค้นหาตัวเอง
หรือไม่ก็เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่า
ที่นั่นผู้ชายทุกคนใจดีกับฉันมาก
ไม่เหมือนที่นี่เลย
ที่นี่ พอคุณยายเสีย
ก็ไม่มีใครบอกว่าฉันสวยหรือน่ารัก
ก็ที่นี่อากาศหนาวมาก
คนเลยไม่ค่อยพูดอะไร เกินความจําเป็นน่ะ
แต่ในโตเกียว ผู้ชายมาหาฉันทุกวัน
และทําให้ฉันรู้สึกเป็นที่ต้องการ มันรู้สึกดีจริงๆ นะ
เหมือนได้บริการดูแล ผู้สูงอายุต่อสินะ
ไม่ต้องมามองฉันเลย
แต่หลังจากอยู่โตเกียวได้สักพัก
ฉันก็เริ่มคิดถึงบ้านนอก
ก็เลยกลับมา
แต่พอเก็บเกี่ยวแอปเปิลเสร็จ ฉันก็คงไม่มีอะไรทํา
ก็คงจะไปๆ กลับๆ โตเกียวกับที่บ้าน
มันเป็นแบบนั้นทุกปี
จนกระทั่งปีที่แล้ว เธอก็ได้ไปวาดลาย
สักลาย
ฉันจะไม่ไปโตเกียวอีกแล้วละ
ฉันถึงได้ไปสักแอปเปิล กับตัว "ที" ไว้
นี่แปลว่า "ฉันเป็นของทาโมะจังตลอดไป"
ฉันก็อยากพูดอะไรอยู่หรอกนะ
แต่ที่นี่อากาศหนาวมาก
ก็เลยคิดอะไรไม่ออกเลย
ไม่เห็นจะเกี่ยวกับอากาศเลย
"เขาไม่ยอมพูดอะไร ฉันเลยโกรธแล้วพูดไปว่า...
พูดอะไรสักอย่างสิ เจ้าคนโง่ไม่มีดี"
แบบนั้นที่ดีสุดสําหรับเราแล้ว...
เราหย่ากันแล้วเดือนตุลาคมปีก่อนน่ะ
แล้วฉันก็ให้เมกูมิไปโตเกียว
แต่สัปดาห์ก่อนเธอก็กลับมา เพราะเหตุผลบางอย่าง
ทําไมเหรอ
ฉันไปคิดอะไรมาเยอะแยะเลย
ตัวฉันที่สนุกในโตเกียว หรือตัวฉันที่ทํางานในอาโอโมริ
ฉันสงสัยว่าคนไหนคือฉันตัวจริง
คนโตเกียวพูดว่าเราน่ารัก แม้แต่ตอนที่ไม่ได้หมายความตามนั้น
โทโมะจังไม่พูดว่าฉันน่ารัก แม้ว่าจะคิดแบบนั้นก็ตาม
ทั้งสองที่อาจไม่ต่างกันก็ได้
ขอโทษด้วยนะ
คนเพียงคนเดียวที่แคร์ฉันจริงๆ
อาจมีแค่...
คุณยายก็ได้
หรือไม่ก็
ท่านคือสิ่งที่ฉันต้องการ
โอเค
ฉันน่ะเข้าใจ แต่ไม่รู้ว่าพวกนี้เข้าใจไหม
ใครมีอะไรจะพูดไหม
ไม่มีเลยเหรอ
พอได้ยินแบบนี้แล้ว รู้สึกละอายใจจริงๆ
ฉันเข้าใจนะ เมกูมิจัง
ฉันเองพอกลับบ้านนอกทีไร ก็คิดเยอะเหมือนกัน
ไม่ใช่คนเอโดะเหรอ
ฉันเคยอยู่กิฟุจนอายุ 24 น่ะ เป็นคนกิฟุตัวจริงเสียงจริง
ไปกันเถอะ ริวจิ
นายแข่งกับคุณยายที่ตายแล้ว ไม่ไหวหรอก
ล้อกันเล่นใช่ไหม
เรื่องเล็กน้อยแบบนั้น
ถ้าคิดจะตัดใจหลังจากเรื่องแค่นั้น
งั้นก็อย่าไปสักสิ
ริวจิ เจ้าบ้าน นายไม่ได้ชื่อ "ที" เลยนะ
ฉันไปสักมาเพราะอยากมีเอี่ยวด้วย
นายนี่บ้าของแท้เลย
ยัยคนแปลกหน้า
"ฉันไม่สนเรื่องการค้นหา จิตวิญญาณของเธอหรอก
แต่ทําไมต้องให้พวกนี้ไปสักด้วย"
ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย
จริงเหรอ
ฉันนึกว่าเธออยากให้สักน่ะ
ของฉันลบตอนไหนก็ได้
ของฉัน ยังไงก็สักเต็มตัวแล้ว
พวกเราต่างมีเจตนาแอบแฝงสินะ
แต่เห็นรอยสักแล้ว ฉันดีใจมากเลยนะ
มันคือสิ่งพิสูจน์ ช่วงเวลาของฉันในโตเกียว
ว่าต่อให้ฉันกําลังกวาดหิมะอยู่ที่นี่
การได้รู้ว่ามีคนในโตเกียวคิดถึงฉัน ทําให้ฉันมีความสุขนะ
ถึงจะมีเจตนาแอบแฝงก็เถอะ
แน่นอน
ฉันคิดถึงเธอแน่นอนอยู่แล้ว
ก็รอยสัก...
มันอยู่ตลอดไปนะ
"เธอมาทําให้ร่างกายของคนอื่น ที่พ่อแม่ให้มามีแผลเป็นนะ
ถ้าเก่งจริงละก็ ก็พูดเอาตัวรอดสิ
อย่ามาทิ้งเรื่องโกหกเอาไว้
รู้ไหมว่าคนโบราณพูดว่าอะไร
'เวลาที่ให้คําโกหกปลอมๆ
อีกาสามตัวที่คุมาโนะจะตาย' นะ"
จริงเหรอ
จริงใช่ไหม
อ้อ
งั้นฉันไปทําให้คนสักเพิ่มดีกว่า
ทําไมล่ะ
ก็ที่นี่มีอีกาอยู่เพียบเลย
พวกมันชอบมาทําลายแอปเปิล
ถ้าพวกมันตาย...
"ฉันจะได้นอนหลับในตอนเช้า"
เก่งมาก
เก่งมากเลยสําหรับมือใหม่
พาสต้าได้แล้วจ้ะ
ขอบใจนะ
จะว่าเป็นเรื่องขั้นสูงก็พูดยากอยู่
แต่ทําได้ดีแล้ว ถ้าเทียบกับตอนขึ้นแสดงรอบแรก
แทบไม่ค่อยมีเด็กฝึก ที่ทําให้คนดูตื่นเต้นได้แบบนี้
ในช่วงสี่หรือห้าปีที่ผ่านมา
จริงเหรอ
จริงสิ เพราะงั้นก็...
อะไร
อ้อ
นี่ค่าเรียนหนึ่งแสนเยน
ขอบใจนะ
ริวจิฝากทักทายด้วย
ลูกฉันเหรอ
จริงเหรอ
ขอบใจนะ
อะไรล่ะเนี่ย
จ่ายหนี้ของเดือนนี้ด้วย
อ้อ จริงสินะ
เหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้องเลย
เรื่องนี้เห็นด้วย
มาสายเกินไปแล้ว
ค่ะ ที่อยู่ทางนี้คือประตูคามินาริมง
ดูขาคู่นั้นซะก่อน
ด้านขวาเป็นเทพแห่งลม
ด้านซ้ายเป็นเทพอัสนี
ทําอะไรอยู่น่ะ ฉันไปละนะ
วันนี้นายจะไปไหนล่ะ
บาร์ที่ชินางาวะครับ
อ้อ "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" สินะ
หา
ฉันฝึกเรื่องนี้อยู่นะ อยากฟังไหม
ไม่ละ ขอบคุณ
"จุดพักแรกบนเส้นทางโทไคโด อยู่ที่ย่านชินางาวะ"
และ "นางโลมคนนึงชื่อ..."
ชื่ออะไรนะ
ผมจะรู้ไหม
ฉันลบเจ้านี่ได้ใช่ไหม
ใช่ไหม
โทชิ
คือ...
โทชิ เดี๋ยวสิ
บ้าจริง ไม่มีใครรอด ในเรื่องฆ่าตัวตายคู่เลยเหรอ
ก็ต้องไม่มีสิ
ไม่เห็นเข้าใจเลย
แค่ไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า ทําไมต้องฆ่าตัวตายคู่ด้วย
เพราะพวกนางโลม...
นางโลมเหรอ นายเคยเห็นตัวจริงไหม
เจ้านาย
นี่มันอะไร
แบบล่าสุดของปีนี้น่ะ
เสือกับมังกรอูราฮาระ
เห่ยอะ
ว่าไงนะ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์