DONKICHI
Aptalca bir hikâye anlatayım.
İki rakip rekabet ettiğinde
buna "ejderha kaplana karşı" deniyor.
Ama düşündüğünüzde bu mantıklı gelmiyor.
Ejderha hayalî bir varlık. Onu gören yok.
Ama kaplan bulunabilir. Hayvanat bahçelerinde görebilirsiniz.
Kaplan ve ejderha rekabet edemez çünkü farklı dünyalarda yaşıyorlar.
Bu, bir kaplan ve bir ejderha arasında bir hikâye.
"Tora!"
Tora! Toraji!
Tora!
Duyuyor musun?
Toraji! Tora!
Toraji!
Toraji! Tora!
Toraji! Bana cevap ver!
Bana cevap ver! Toraji!
Toraji, bana cevap ver!
Üzgünüm. Çok geç kaldım.
Karısı ve çocuğuyla. Hepsi ölmüş.
Sanırım hap içmişler ve gaz solumuşlar.
Kardeşim!
Ambulans! Ambulansı ara!
Tamam!
Çocuk yaşıyor.
Bir tane daha mı? Yasuo mu?
Ona henüz ulaşamadım.
Paramızı çaldığı için parmağını budamalıyız.
Normal dil kullan.
Onu bulup parmağını keseyim mi?
Hayır. Bugünlük işin bitti.
Genç bey nasıl?
Keyifsiz.
Ona güzel bir yemek yedir.
Köriyi sever, herhangi bir köri olur.
Tamam.
Bu Toraji Yamazaki. Böldüğüm için özür dilerim.
Gördüğünüz gibi o bir yakuza ve sorunları var.
Genç bey, köri ister misin?
Bu işteki ilk günün. İştahını kaçırmaya yeter.
Bu kadar kibar olma.
Bunu yapamam.
Artık kardeşim olabilirsin
ama sen çetenin vârisisin.
Bana genç bey demeyi bırak. İyi hissettirmiyor.
Özür dilerim.
Akşam altıda söylemeyi bırakacağım.
Onu rahatsız eden şey bu atmosfer.
İnsanların onunlayken rahat olmasını istiyor
ama Toraji iyi bir konuşmacı değil.
Konuşmaya başlamadan bile gerginleşiyor
ve sonunda da tek kelime edemiyor.
Çünkü sessizken korkutucu görünüyor, kimse konuşmaya cesaret edemiyor
ve sessizliği hep devam ediyor.
Kardeşim?
Bana diyorsun. Özür dilerim.
Özür dilerim.
İkincisi kibar olduğum ve akşam altıdan sonra
özür dilediğim içindi.
Yani bu ilk özürden farklı. Özür dilerim.
Köriyle ilgili komik bir hikâye hatırladım.
Nedir?
Şey, çok komik olmayabilir.
Dinlemek ister misin?
Elbette.
Dün ya da bir önceki gün
Harajuku ya da Omotesando'da bir köri dükkânına gittim.
Dükkânda sadece bir grup orta yaşlı kadın ve genç bir serseri vardı.
Dinleniyordum ve gitmek üzereydim.
Kapı çaldı. Kim içeri girdi? Bilin.
Bu, Ryuji. O ejderha. Konuşkan.
Ölüm Romantiği'nden Ölümcül Kiyoshi.
Cidden mi?
Üzgünüm, rock müzik sevmem.
Rock değil. Ölüm rock'ı! Tüm üyelerin ismi Ölümcül!
Lisede şarkılarını çalardım.
Herkesi yarı ölü bırakacağım
Ölüm, ölüm, romantik!
Yaşamalarına izin vermeyeceğim
Ölüm, ölüm romantik!
Saçı ayrıktı ve elektrikçi ceketi giyerdi.
Elektrikçi mi?
Kaç kere söylemem gerek? İşe giderken bot giyme!
- Onlar ölüm botları! - Kimin umurunda?
Herkes onun azar işittiğini duyabilirdi
ama kimse Ölüm Romantiği'nden Ölümcül Kiyoshi olduğunu bilmiyordu.
Sadece Hintliler, orta yaşlı hanımlar
ve muhtemelen büyük penisi olan bir yakuza vardı.
Pek ilgilenmiyordum ama dinlerken o geldi.
Kim?
Kim değil. Neydi?
- Nan... -Naan mı demek istiyorsun?
Sonra köri servis edildi ama kimse yemedi.
Neden?
Patronun daha önce naan yediğini sanmıyorum.
- Yok artık! - Kesin haklıyım!
Nasıl yiyeceğini bilmiyordu.
Kiyoshi azar işitmişti, morali bozuk olduğundan yemiyordu.
Yeter. Yesene!
Patron köriyi silip süpürmeye başladı
ve Kiyoshi mum gibi terlerken ona tekrar nutuk çekti.
Sesin çok az! Bir de kendini rock yıldızı sanıyorsun.
Sonra...
Sen müzisyensin, değil mi?
Hangisi?
Unuttum.
Hatırladım! Kitle İletişim'den Hiroshi, değil mi?
Kiyoshi!
Bana kalem ver!
"Kalem" diye bağırıyorlardı. Sonra...
Bende var!
Sağ ol!
Yazacak bir şey var mı?
Maalesef kâğıdım yoktu. Ama sonra...
İşte!
Dalga geçiyorsun!
Ciddiyim!
Naan ekmeğini mi imzaladı?
Kiyoshi onca azardan sonra itiraz edemezdi.
Sen de al bir tane.
Sağ ol! Bu harika!
Ben de aldım!
"Dragon Soda'ya.
Ölüm Romantiği'nden Kiyoshi."
Yani kâğıt olmadığı için naan ekmeğini mi imzaladı?
Evet.
Şu elektrikçi kimdi?
O önemli değil.
İmzalayacak bir kâğıdı yoktu
ve bir naan ekmeğine imzaladı. Komik kısmı bu.
Bu pek komik değil.
Üzgünüm, anlamadım.
Sanırım içinde bir şaka olmalı.
Ama hikâye çok uzundu, pes ettim.
Komik bulmadım. Üzgünüm.
Hayır, bu benim hatam. Doğru şekilde anlatmadım.
Yine de gülmezdim.
Pardon, eve gitmeden önce film izlemeye gideceğim.
"Nayır", imzalayacak bir şey yok.
Naan'a imza at!
Girişimizi yaptık. Şimdi sıra ana hikâyede.
Tiger and Dragon!
Ginjiro.
- Evet? - Asakusa eski çarşıda değil mi?
Evet.
Burası enerjik Edoluların takıldığı yer değil mi?
Bu ne?
Sadece yaşlılar ve turistler var. Enerjik bir şey yok.
Nerelisin?
- Yokosuka, Kanagawa. - Harika.
- Oraya gittin mi? - Hayır.
- Ama oradan olan bir ceket giyiyorsun. - Beni küçük bir yakuza gibi gösteriyor.
- Kim diyor? - Ben.
Yani içimdeki tasarımcı.
- Bu şaka mıydı? - Evet.
-İçimde tasarımcı yok. - Sana bir şey söyleyeyim.
- Ben şakalardan anlamam. - Tamam efendim!
Getirdin mi? Bu ayki ödemeyi getirdin mi?
Dinliyor musun?
Bu...
Dört numara kazandı mı?
Tam bir aptalım.
Ne kadar kaybettin?
Kumara ilgim yok.
Kardeşim şakalardan nefret eder.
Neyse, genç bey, çok büyümüşsün.
Hatırlıyor musun? Üç, dört yaşlarındayken lunaparkta kaybolmuştun
ve ben de her yerde seni aramıştım.
- Genç bey o. - Anladım.
Genç bey! Anladım!
İyi bir iş çıkarttın.
Tecrübelerinden öğrenmiş olmalı.
- Birkaç gün odasında tıkılıp kalmıştı. - Onu başka bir yere götürmeni istiyoruz.
Kolay iş. Bir adama borç verdim. Hyuga'dan detayları öğren.
Şimdiden teşekkür ederim.
Patron iki yıl önce bir golf arkadaşına dört milyon yen borç verdi.
Ayda 100.000 ödemesi gerekiyor ama çok geride kaldı.
Kaçacak biri değil ama ona biraz baskı yap.
Shoukichi Yanaka. Öğleden sonra iki. Asakusa'da Yoshiko diye bir lokantada.
Dinle. Patronla olan ilişkin
ya da dört milyonu nasıl kullandığın beni ilgilendirmez.
Umurumda değil. Borç borçtur.
Sana güvendiği için borç para verdi.
Bay Yanaka...
Ödeyemiyorsan bari bir mazeretin olsun.
- Doğru. - Ne yapıyorsun?
Özür dilerim. Ben...
-İşin! Bir işin olmalı! - Ben mi? Evet, işim olmalı.
İşim ne benim?
- Hizmet sektörü mü? - Para kazanıyor mu?
-Çok para kazanmasam burada yemezdim. - Fakir bir adam için güzel bir saat.
Bu mu? Güzel, değil mi? Rolex. Vakit gelmiş bile.
Bir terzi bana şöyle dedi:
"Donbei, gerçek bir adamın gerçek saati olur." Donbei benim.
Onunla iyi arkadaşız.
Bunu nasıl söylesem? Prostatım güçsüz, bu yüzden idrar torbam
kolayca doluyor.
- Tuvalete gidebilir miyim? - Kim gidebileceğini söyledi?
- Sen mi gideceksin? - Sus. Saatini bırak.
Buraya koy.
- Yasu, affedersin. - Geç.
- Kardeşim? - Orada kal.
Siz pislikler hep aynı şekilde düşünüyorsunuz.
Donbei! İşe mi?
Hoşça kal. Seni izlemeye geleceğim!
Bu kapı giyinme odasına gidiyor. Konuklar şuradaki kapıdan giriyor.
Ne giyinme odası?
Bana öyle korkutucu şekilde bakma. Bilet parasını ver.
2.500 yen.
ÇEŞİTLİ GÖSTERİLER
Hoş geldiniz!
ASAKUSA TAISHOKAN TİYATROSU
DONBEI
Geldiğiniz için çok teşekkür ederim.
Sözler tutulmamak için verilir, derler.
"Tatlım, bu gece eve erken geleceğine söz ver."
"Geleceğim." O sırada gerçekten söylemiş olabilir
ama akşam iş bittiğinde bir şekilde heyecanlanır.
Kalbi pırpır eder.
İçindeki kişi ona fısıldar. "Eve gitme vakti değil! Dışarı çık!"
Karısını unutur ve bir sonraki sabah eve gider.
Belki de karısı ona şöyle demeliydi: "Bu gece eve gelmeyeceğine söz ver."
Belki o zaman erken gelirdi. Ama bu şekilde olmuyor.
O sözü tam olarak tutardı.
Bir insanın yüreğine güvenilmez.
"Sanmai Kishou"!
Kadınla erkek arasında tutulmayan birçok söz vardır.
Yoshiwara genelev mahallesinde yeminleri bir kâğıda yazarlar.
Bir kâğıda aşk mesajı yazarsın ve onu bir müşteriye verirsin.
"Tek sevdiğim sensin" yazılabilir.
Ya da "Ölene kadar sadece seni seveceğim."
Böyle şeyler çok anlamsız.
"Seneye kesinlikle senden ayrılacağım." Bir şiirde böyle diyor!
Ama erkekler bu sözlere inanıyor. Erkekler çok basit varlıklar.
"Şuradaki Ino değil mi? Ino!
Sana diyorum! Orada ne yapıyorsun?"
Pardon patron. Uzun zaman oldu. Seni yakında görmeye geleceğim!
"Bir dakika bekle! Gel, seninle konuşmak istiyorum."
Ne oldu?
"Ne oldu?" deme.
Annen hiçbir şey yapmamandan, sadece gece boyu partilemenden yakınıyor.
Saçmalama. Gündüzleri evde zaman öldürüp oynuyorum.
- Geceleri dışarı çıkıp oynuyorum. - Buna "tüm gece partilemek" denir zaten.
"Dinle patron. Bu sıralar iyi vakit geçiriyorum."
"Bir kızla mı?" "Evet, bir kızla."
-"İşi mi bu?" - Hem iş hem eğlence.
"Sorumu düzeltip sorayım. Sokak kadını mı diye soruyorum."
"Yoshiwara'dan." "Yoshiwara mı? Öyleyse sokak kadını."
"Evet. Fahişe."
Ama bana gerçek bir yemin verdi!
Yemin mi aldın? Göster!
Çoğu yemin çok resmîdir, söylenilen şey barizdir.
Bakalım.
"Seneye mart ayında
seninle evlenmek için yemin ediyorum ve...
Kisegawa, namıdiğer Yamanaka."
Kisegawa...
Ino.
Yemini ondan mı aldın?
- Evet, bana yazdı! - Harika.
Genç olmak ne harika şey çünkü böyle saçmalıklar seni mutlu ediyor.
- Ne yapıyorsun? - Bu saçmalık!
Çok beğendiysen sana benimkini vereyim!
Sende de mi var?
Üzgünüm Ino ama onunla çok eskiden beri tanışıyoruz.
Onu Shinagawa günlerinden beri tanıyorum.
Bir sonraki martta benimle evleneceğini söylemişti.
Ama yıllar geçti ve hâlâ bekârım!
Senin adına üzüldüm.
Dur...
İkimiz de kandırıldık mı?
- Yeni mi farkına vardın? - Bu nasıl olur? Çok sinirlendim!
- Ne yapacağız? -"Ne yapacağız" mı?
Bu Geveze Sei.
Evet! Bu Geveze Sei!
Geveze Sei mi? Bu çok kaba!
Bir yemin mi? Bakayım.
-Çoğu yemin... - Ne oldu?
- Ino. - Ne?
Aslen Shinagawa'lı mı?
Kisegawa bunu gerçekten sana mı yazdı?
Sei, sadece Ino'ya yazmadı. Bana da bir tane yazmıştı.
Kahretsin!
- Başka biri daha çıkacak mı acaba? - Evet.
Susun! Kahretsin!
O wasabi spatulasıyla ne yapacaksın?
Çok sinirliyim. Bununla onun suratını kazıyacağım.
"Bunu yaparsan onun ekmeğine yağ sürersin.
Dinle. Ben de sinirliyim.
Şöyle yapalım. Ben onu çay evine getireyim.
Üçümüz çıkıp onun yüzüne karşı
'Müşterilerini böyle mi kandırıyorsun?' deriz.
Bu şekilde intikamımızı alırız!"
Çok uzun sürdü.
-Üzgünüm ama yaşlı olunca biraz sürüyor. -Çok gürültülüydün.
Özür dilerim.
- Kardeşim! - Bunu patrona götür.
- Ne? - Dediğimi yap!
Lütfen, saat olmaz. Dur. Ne yapıyorsun?
- Beni etkiledin. - Ne?
Sen harikasın!
Senin gibi komik olmak istiyorum! Beni öğrencin olarak kabul et!
Kardeşim?
Bu şaka mı, alacakları toplamanın yeni bir yolu mu?
Sana şakaları sevmediğimi söyledim.
Öyleyse alacakları toplamanın yeni yolu. Affet beni, ödeyeceğim.
- Lenslerini mi arıyorsun? - Burada olmaz. Dışarıda konuşalım.
- Lütfen. - Yumuşak mı, sert mi?
ERİŞTE RESTORANI
Diz çökmeyi bırakır mısın? Sandalyeler var.
- Hayır. Beni kabul edene kadar bırakmam. - Tanrım.
Çok ciddiyim!
Ben de senin gibi komik hikâyeler anlatmak istiyorum!
İnsanlara entelektüel olduğumu söylemek istiyorum!
Yanaka. Hayır, dur. Donbei, beni entelektüel bir adam yap.
Öğrencim olduğunu varsayalım.
Sadece varsayalım, tamam mı?
- Borcuma ne olacak? - Borç borçtur. Ukalalaşma.
Ama bu çok mantıksız, öyle değil mi?
Daha önce hiç öğrencisine borçlu olan bir usta duymadım.
Ayrıca öğrenciye ihtiyacım yok. Çok var, yaklaşık beş ya da altı tane.
Öyleyse sorun yok. Beni kabul et!
Kabul mu edeyim? Burada oyun oynamıyoruz.
Kendini gülmeye zorlamana gerek yok.
- Bu sıradan konuşmaydı. - Tamam.
- Bir şey söyleyebilir miyim? - Ne söyleyeceksin erişteci?
Evet, ben erişteciyim. Şimdi bu erişteciyi dinle.
Tamam mı?
Senin dünyandan birkaç kişiyi tanıyorum.
Hepsi bağlılık sözü vermek için bir ritüelden geçti.
Şimdi nasıl, bilmiyorum ama patronuna bağlılık sözü veren bir adam
bir rakuga ustasının öğrencisi olamaz.
Bu, patronuna yan çizmektir. Bu gizli bir ilişki yaşamak gibi olur.
Donbei'nin öğrencisi olmak istiyorsan
diz çöküp yalvarmadan önce
ayrılmak için patronundan izin isteyip yakuzalığı bırakmalısın.
Anladın mı?
Anladım. Bir erişteciye göre iyi bir konuşmacısın.
Hadi oradan.
Şu sesi çıkarma!
Hokuto no Ken'den misin sen?
Bu sıradan konuşmaydı. Gülmenize gerek yok.
Anlamadım.
Öyleyse yakuza olmayı bırakacağım! İstersen borcunu bile silerim.
Burada kalırım!
Duydum Tora.
- Rakugo mu yapmak istiyorsun? - Patron.
Ayrılmak isteyenlere engel olmam. İstediğini yap.
Patron!
Ama senlik bir şey değil. Komik değilsin.
Patron.
- Ben daha yetenekli değil miyim? - Kesinlikle.
Beni hiç güldürmedin, bir kere bile.
Borcunu ödediği sürece umurumda değil. Ödemesini sağla. Al.
Sahte.
Borcunu ödeyene kadar öğrencin olamazmışım.
Yani öde.
Bu mümkün değil. Benim paramı bile ödemedi.
Evine git. Satış yapmamı engelliyorsun.
- Bu sefer balık köftecisi. - Evet, balık köftesi yapıyorum.
Sana bir şey söyleyeyim. Muhtemelen 25 ya da 26 yaşındasın.
27'yim. 28'e gireceğim.
- Kaç tane hikâye biliyorsun? - Hikâye mi?
Rakugo hikâyesi! Umutsuz vakasın.
Rakugo yapmak istiyorsan en azından "Jugemu"yu biliyorsundur.
Bilmiyorum.
O kadar hayret ettim ki ne diyeceğimi bilmiyorum.
Kapa çeneni o zaman balık köftecisi! İsmi her neyse öğreneceğim.
"Jugemu"!
- Jugemu Jugemu Gokou... - Ne zaman ödeyeceksin?
- Beni görmezden mi geliyorsun? -Şey...
Ayda 100.000 diyelim. Bu 40 ay yapar.
Tamam. O zamana dek senin evinde yaşarım.
- Dur! Bunu yapmak zorunda değilsin! -Çok geç. Dairemden çıktım bile.
- Ne? - Merak etme.
Geceleri genellikle çalışıyorum, gündüzleri de rakugo çalışırım.
Evet! Beni entelektüel yap.
Diz çökmeye alıştın.
- Neden evine gitmiyorsun? -Çünkü beni takip ediyorsun!
Doğru.
İçeri gel.
-İçeri gel. - Bana dokunma!
Tamam. İnsanları uyandıracaksın!
Dokunma!
İçeri geç!
Sessiz ol. Lütfen sessiz ol.
Kendi iyiliğin için söylüyorum. Rakugo sanatçısı olma.
Bu iş hayal ettiğin kadar eğlenceli değil.
Sadece bir avuç kişi geçimini bundan sağlayabiliyor.
Diğerlerinden para toplarım.
Ya bu "diğerleri" gösterini izlemeye gelirse?
Sen paralarını aldıktan sonra gösteriye giderler
ve seni sahnede hikâye anlatırken görürler.
Senin rakugo'na nasıl gülebilirler ki?
Peki ya...
- Anne baban? - Anne babam mı?
Nerede yaşıyorlar? Ne yapıyorlar?
- Anne babam yok. -İkisi de mi?
Yedinci sınıftayken ikisi de öldü.
Babam yerel bir yakuzadan borç para almış.
Öğrendiklerinde şirketi batıyordu, peşini hiç bırakmadılar.
Sonunda annem ve ben uyurken gaz borusunu açtı.
Bay Yamazaki!
Hadi!
İyi bir şey mi, bilmiyorum ama kurtuldum ve yetimhaneye gönderildim.
Gerisi malum. Ortaokuldan sonra çocuk suçlu oldum.
Hyuga, çetemin ikinci patronu, 18 yaşımdayken beni çeteye aldı
ve Shinjuku'ya gittim.
Şimdi düşündüm de anne babam öldüğünden beri hiç gülmedim.
Gülmenin ya da insanları güldürmenin gerekli olmadığını düşünüyordum.
- Ta ki rakugo'nu görene kadar. - Sus!
- Hasta mısın? - Hayır.
- Ne oldu? - Ağlıyorum.
Bu benim hikâyem. Niye ağlıyorsun?
Hikâyen çok kasvetli ve umutsuz.
-Özür dilerim. -Şimdi anlıyorum.
Eğer bu şekildeyse bu farklı bir hikâye.
Cidden mi? Öyleyse...
- Lütfen git. - Ne?
Bu noktada beni kabul etmen gerekmiyor muydu?
Olmaz. Bununla baş edemem. Çok ağır bir yük.
İmkânsız.
Patronuna dön. Japonya'daki en iyi yakuza ol.
Temel şeyleri biliyorsun zaten.
Peki şuna ne dersin?
- Para yerine senden rakugo alayım. - Ne?
Takas yapalım.
Bana bir hikâye öğret, ben de ders başına 100.000 yen vereyim.
Yeteneğini istiyorum, paranı değil.
Senin yeteneğin var, paran yok. Benim ise param var.
Yeteneklerini bana sat ve paramı al.
Ben de borcumu o parayla mı ödeyeyim yani?
Sorun çözüldü!
- Kalkabilir miyim? - Kalk.
Affedersin. Sağ ol.
Tamam, yani hikâye başına 100.000 yen.
- 10 hikâye bir milyon yapıyor. - Kolay olmayacak.
Palavra atmıyorum, ben Shinjuku'daki en az komik kişiyim.
-İsmin ne? - Toraji Yamazaki.
O Tora değil. Diğer şekilde söylenişi.
Anladım, o Tora.
Ben de Hayashiyate.
İsmin Tora'ysa Kotora olsun öyleyse. Hayashiyate Kotora.
- Usta! - Evet.
Tebrikler!
Kusura bakmayın. Teşekkür ederim.
Düzgünce it.
Pardon.
- Bilerek yaptın. - Hayır.
Usta garip bir serseri getirmiş! Onu sokaktan mı buldun?
O yeni öğrenci. Çok diz çöktüğünden bacakları kilitlenmiş.
Para yok ve besleyecek bir kişi daha geldi.
Tanrım, açım.
-Öğrenci mi? - Oğlum. En çok parayı o kazanıyor.
Hayashiyate Donta. Don Tacos değil.
-Şaka yapmayı bırak ve bana yardım et. - Pekâlâ. Hadi bakalım.
- Sayuri-chan, yeni öğrenci. - Hoş geldin. Kahvaltı birazdan hazır olur.
Anne, çok misafirperversin. Bu tavrınla evimiz yabancı dolup taşacak.
- Günaydın! - Gördünüz mü? Demiştim.
- Ne? Bu yakışıklı adam da kim? - Belli ki yeni çırak. İsmin ne?
- Kotora. Hayashiyate Kotora. - Kaplan mısın, kedi misin?
- Ne dedin? - Kes şunu.
Bu "Fare" hikâyesinden bir replik değil mi?
Öğrenmiş olduk.
- Kötü şaka yapmayı kesin ve yiyin. - Tamam efendim!
Bu güzel görünüyor!
Gömülün.
Hadi bakalım.
- Ben umeboshi alacağım. - Buyur.
Us...
- Usta. - Ne?
- Aç olmalısın. İstediğin kadar ye. - Her şey için sağ ol.
Ben az pilav alayım. Bugün Gurme Raporu var.
- TV programına çıkıyor. TV programı! - Kısaca herkesi tanıtayım.
Henüz kim olduklarını hatırlamana gerek yok.
Afro saçlı bu adam Donta. Oğlum.
Bu ilk çırağım Donkichi. İkinci sırada çıkıyorlar.
Şuradakiler stajyerler. Dontsuku, Donburi. Senin ismin neydi?
Udon.
- Udon, çok gülünç. - Ona o ismi sen verdin!
- Senden sonra mı çıkıyorlar? - Yakuzalıktaki ikinci patron gibiler.
Biraz daha pilav lütfen.
Stajyer olarak başlarsın, sonra ikinci sıraya geçersin.
Sonra ana sanatçılığa geçersin. Son olarak da usta sanatçı olursun.
Bu arada
ben ikinci sıradayım ama ana sanatçılığa çok yaklaştım.
-Şuradaki adamın aksine. Değil mi usta? - Evet, sana hanımları tanıtayım.
Bu Sayuri-chan, sevgili eşim. Bu Donta'nın eşi Tsuruko.
- Bu da torunum Saya! -Çok canlı bir aile.
Yolda bir tane daha var. İki ay kaldı.
- Karnı böyle. - Bu kadar saçmalık yeter. Yiyelim.
Sosis ister misin? Sevmiyor musun?
Hayır.
Güzel.
- Gerçekten güzel. - Seviyor. Kesinlikle seviyor!
- Ne iş yapıyorsun? - O bir yakuza.
Ne?
Her defasında aptalca bir komedi!
Kes.
- Kes! - Ne oldu?
Ne olduğunu sorma.
Bu yangın tatbikatı değil. Sesini yükseltme.
- Ne dedin? - Dur!
Dur!
Kotora, dinle.
Dikkatlice izle, tamam mı?
Öncelikle bu şekilde başını eğ,
sonra sola bak, sonra yavaşça sağa.
Sonra seyircinin duyacağı bir ses tonuyla
"Anlatacak aptalca bir hikâyem daha var" de.
Anladın mı? Edo'da sakince konuşurlardı.
En baştan dene.
Hazır mısın? Başla. Tamam mı? Tamam, başlayalım!
Anlatacak aptalca bir hikâyem daha var.
Bu korkutucuydu! Nesin sen? Profesyonel güreşçi mi?
-Çok bağırıyorsun ve sinir bozucusun! - Dur dedim.
Dur.
Kotora.
Kıdemli çıraklarla bu şekilde konuşma.
Normalde alacakları toplayan sen olursun, onlar da borçlu olanlar olur.
Ama burada piramidin en altındasın. Ona göster.
Dontsuku, sıra sende.
- Hayır, sende. - Ne?
Bana "Ne?" deme. Sahneye çıkmayalı bir yıl oldu.
Kısa bir hikâye anlat.
- Hadi Donta. Göster bize. - Bekliyoruz!
Evet, lütfen!
Peki. Dikkatlice izle.
Merhaba. Ben Donta, Don Tacos değil. Hadi, Don, Don, Don!
"Çok gürültülü! Çocukları uyandıracaksın!"
"Başım dertte!" "Ne oldu?"
"Yandaki evin bir çiti var!" "Ne hoş bir çit. Bu Watanabe Atsushi'ydi."
"Yeni bir konuk mu? Nerelisin? Ginza mı? Pis bir tuvalete benziyorsun.
Seni banka hesabını temizlediğin gibi temizleyeceğim! Don!"
Sonraki gösterinin tadını çıkarın. Başla. Chaka Khan!
- Bu nasıl yapılmayacağının bir örneği. - Yapma ama.
Böyle şakalar öz güveninin olmadığını gösterir.
Ayrıca seyircilere hakaret etmek ve seyircilerle dalga geçmek yasak.
Seyirciler hassastır. Hatta gidebilirler.
Tamam mı?
- TV çekiminin vakti gelmedi mi? - Evet. Benim çekimim var. Gidiyorum.
- Usta. - Evet?
- Ben kısa hikâyeler için para vermiyorum. - Sinir bozucusun. Kov onu!
Affedersiniz.
Farkındayım. Daha klasik bir şey yapmak istiyorsun.
Bir bakalım. Ne güzel olur?
"Manju Kowai" ya da "Tarachine" olabilir.
"Sanmai Kishou" mu yapmak istiyorsun?
- Aptal, o ustanın hikâyesi. - Onu öğrenmek istiyorum.
Şey...
Pekâlâ. Tamam.
Acemi birinin "Sanmai Kishou" yaptığını ne gördüm ne duydum.
Ama tamam. Sana onu öğreteceğim. Sana karşı...
...açık olacağım.
- Ne? - O sana fazla gelir.
Vay canına! Karides kâseden daha büyük!
Evet, Don, Don, Don, karides tendon!
- Sen tam bir aptalsın. - Ne oldu?
Şöyle ki "Sanmai Kishou" ustalar içindir.
Aslen Osaka'da anlatıldı
ama Usta Sanyutei Enyu onu Tokyo seyircisine uyarladı.
Sonra Shinshou ve Shinchou'ya geçti.
Donbei de onu çok sık anlatmaz ve onu kimseye öğretmediğini duymuştum.
- Ama sana öğretecek, öyle mi? - Ben Kotora'yım.
Hava mı atıyorsun?
Daha erişte yemeyi bilmiyorsun hödük!
Bana bulaşmak mı istiyorsun?
Edolular eriştelerini sosa batırmaz.
Natto'yla falan da karıştırmazlar.
Kes sesini, ben eriştemi ıslatmayı seviyorum.
Niye sahnede vantilatör bir çift çubukmuş gibi davranmalıyım?
- Bu bizi ucuz gösterir! - Pekâlâ. Sırada pipo var.
Tütünü piponun içine koy ve bu şekilde yak.
Dene.
Burası Ryuseikai'ın bölgesi.
İznimiz olmadan bu şeyi burada satabileceğini mi sanıyorsun?
O ses ne öyle? Alfee'den Takamizawa değilsin sen!
- Biraz komik. -İzle.
Burada iş yapabileceğini mi sanıyorsun?
Neye bakıyorsun?
Vay canına.
Hayır! Daha çok duygusallık olmalı.
Bu şarkı bir metresin hislerini anlatıyor. Anladın mı?
O şekilde yanlara bakma.
Hikâyenin iyi olması için karakterleri iyi oynaman önemli.
Bu yüzden kafamı böyle yatırıyorum.
Öyleyse diğer karakterlere bakman gerekecek.
Nasıl yapmalıyım?
Ben başımı 30 ila 45 derece açıyla çeviriyorum.
- Pusula gibi mi görünüyorum? - Kıdemlilerine karşı sözlerine dikkat et!
GINJIRO
- Yasuo'yu buldum. - Yasuo mu?
Maktulün akrabasıymış. Para bagajda saklıydı.
Onu öldüreyim mi?
Bacaklarını kır ve bagaja tık. Bu kaçmasını engeller.
Tamam. Hemen geliyorum.
- Ne diyordunuz? -İstediğini yap.
Yamazaki, beni dinle. Shinjuku artık Ryuseikai'a ait değil.
Patron çok eski kafalı ve bunu yakuza filmi sanıyor.
Shinjuku'da hak iddia etmek için uyuşturucu ve silah satmalısın.
- Güçlerimizi birleştirirsek Shinjuku... - Kapa çeneni.
Shinjuku umurumda değil. Ayrıca hikâyen komik değil.
- Komik olmaya çalışmıyordum. - Evet ama ben komik bir hikâye istiyorum.
Patronla konuşacağım.
Tokyo'ya adım atarsan ölürsün.
- Uza. - Kardeşim...
Git.
"Kisegawa! Buraya gel seni fahişe.
Bir yemin yazmadığın sürece kimseyi kandıramayacaksın. Tamam mı?
Deyişi bilmiyor musun?"
Replik neydi?
"Sahte bir yemin yazarsan Kumano'nun üç kargası ölecek."
- Evet, öyleydi. Sonrası neydi? - Sıra Kisegawa'da.
"Yazabildiğim kadar sahte yemin yazacağım ve tüm kargaları öldüreceğim."
"Neden öldüreceksin?"
"Geceleri çalışıyorum, sabahları uyumak istiyorum."
Doğru! Sabahları uyumak.
Nihayet sona geldik.
- Nasıldı? Komik mi? - Mesele bu değil.
Komik olup olmaması başka bir konu.
Neyse, sona geldik. Söz verdiğimiz gibi para...
Dalga mı geçiyorsun? Sahneye çıktıktan sonra vereceğim.
Az önce yaptığını başka insanlara mı göstermek istiyorsun?
Ben Edo yerlisiyim.
KOTORA
Seyirciye bağırma. Bunu ne kadar söylesem az.
Dur. Donta geçen gece bana birkaç şaka öğretti.
Kaplan, kaplan, jirettaiga!
- Onu söylersen kovarım. - Ne?
Ne demek istiyorsun? Sıra sende. Git.
İtme.
- Sen yaparsın! -İşte çıktı.
İyi şanslar!
Merhaba millet! Ben Hayashiyate Kotora.
Kotori değil.
Kaplan, kaplan, jirettaiga!
- Söyledi. Gerçekten söyledi. - Gerçekten söyledi.
Buradalar.
Pekâlâ, başlayalım.
"Bu şey değil mi? Şuradaki." Neydi?
Şey... Usta, ismi neydi?
"Doğru. Geveze burada!"
- O kim? -Önemi yok.
"İçeri gel." "Geliyorum."
"Bu yemin değil mi?" "Evet."
-"Okuyacağım." "Okudum." - Bu "Reader's Digest" mi?
"Dur. Bu Kisegawa kadını..."
Burada! Kisegawa burada!
Saklan, seni aptal!
Sorun ne patron? Seni görmeyeli uzun zaman oldu.
Müşterilerin metresler için önemli olduğunu bilmiyor musun?
Seni görmezsem çalışamıyorum.
Haksız mıyım?
Kaçmana gerek yok. Arkadaş değil miyiz Don-chan?
Affedersin.
Adamlarımdan biri seni rahatsız ediyor, değil mi?
Senin dünyanda işler nasıl yürüyor, bilmiyorum
ama Osaka'da senden daha komik olan tonlarca kişi var.
Neden bırakmıyorsun? Oğlunun TV'ye çıktığını duydum.
Onu ailenin reisi yap. Ya da fakir yardımına başvur.
Bu...
Hastaneye götüreyim mi?
Ben iyiyim. Yürüyebilirim. Çok iyiyim.
Şey... Bitirdin mi?
Hanımefendi. Hikâyem sıkıcı mıydı?
Fena değildi.
Cidden mi?
Rakugo çok ilgi çekici değil. Artık bittiğini
ve kültürümüzün önemli bir parçası olmadığını düşünmüştüm.
Ama senin gibi bir genç sıkıcı bir hikâye anlatıyor,
bence bu eşsiz bir yetenek.
Günümüzde amatörler bile daha ilgi çekici olmaya çalışıyor.
Bu kadar kötü bir şey sergilemen bir nevi umut verici.
Özgün olarak addedilebilirsin.
Komik değil ama devam edersen belki biri sonunda beğenebilir.
Elinden geleni yap.
Hoşnut oldun mu? Lütfen git.
Borçla bir şekilde baş ederim.
- Bir şey mi söyledin? - Hayır.
- Kimse gülmedi. - Elbette gülmezler çünkü uygun değilsin.
Bu kadar şaşıracak ne var? Yetenekli misin ki?
Söyleyene bak.
Bunu senden duymak acı verici. Tiger Verici.
Lütfen usta! Bana bir şans daha ver. Bağırmayacağım, kötü şakalar yapmayacağım.
Karakterlerin isimlerini unutmayacağım.
İstesem bile bu hâlde yapamam.
- Borcumdan dolayı sıkışıp kaldım. - Bu iyiydi!
- Neyse, hikâyeyi hiç anlamadım. - Neden?
"Sanmai Kishou"yu yapmak isteyen sendin.
Ama hiç yemin görmedim. Kargalar niye ölüyor?
- Biri açıklasın. - Biri açıklasın!
Yeminler Kumano tapınağındaki kutsal kâğıda yazılır
ve kargalar da tanrıların elçileridir.
Sahte bir yemin yazarsan tanrılara yalan söylemiş olursun.
Kumano'daki üç karga bu yüzden ölüyor.
- Uyumakla bunun ne alakası var peki? - Metresler gece geç saatlere kadar çalışır
ve uyumaya gittiklerinde kargalar onları uyutmaz.
Şarkı bu yüzden şöyle diyor:
"Tüm kargaları öldürüp huzurlu şekilde uyumak istiyorum."
- Ben hiç metres görmedim. - Ben de görmedim.
Yani diyorsun ki metres yalan söylerse kargalar ölecek.
Metres mutlu olacak ve sabahları uyuyabilecek. Öyle mi?
O zaman aptal şarkının anlamı ne?
Güzelliği orada. Anlamıyorsun.
- Haklı. - Usta haklı olduğunu söylüyor.
Komik gelmesi için
bilgi birikimi gerektiren birçok klasik var.
Ayrıca bu yüzden klasikler.
Anlamıyorsan belki de kendi "Sanmai Kishou"nu anlatmalısındır.
- Bunu nasıl yapacağım? - Sana öğretmeye çalıştığım şey bu.
- Tatlım. - Ne?
- Acaba... - Olmaz.
Ne oldu?
"Sanmai Kishou"yu öğrettiği bir öğrenci vardı.
- Hayır, öğretmedim. - Kim?
- Harajuku'nun arkasında. - Anne, dur!
O olmaz. O kovuldu.
- Kendi ayrıldı. - Sana öğreteceğim.
Yeminler, üç çift dudak var. Yeminler. "Sanmai Kishou". Tamam Don! Kahretsin.
Ona git. Sana bir harita çizeyim.
Ustadan ona iyi dileklerini yollamasını isteyeceğim.
Anne! Dur!
Harajuku.
HARAJUKU İSTASYONU
Patron, bir yakuza geldi!
Hoş geldin!
Tanışıyor muyuz?
- Tanışıyoruz. Sanırım. - Ben de öyle düşünmüştüm. Neredeydi?
İstersen dene.
Rakugo. Bana rakugo öğretir misin?
- Burası kıyafet mağazası. -Öyle mi?
Dur, bunda bir sorun mu var?
- Kahretsin, ustanın saatini takıyorum. - Usta mı?
Hayashiyate Donbei.
TV'ye çıkmadığı için tanımıyor olabilirsin.
Rakugo derken
"Kuma-san Ha-san" ve "Manju Kowai" gibi şeyleri mi diyorsun?
- Evet. -İlgilenmiyorum.
- Bunlar ikinci el mi? - Hayır, hepsini ben tasarladım.
- Dragon Soda'yı duydun mu? - Ne? Bir marka yaratmaya mı çalışıyorsun?
Evet, Urahara Ejderhası. Orijinal, yani başka yerde bulamayacaksın.
- Bu dandik kıyafetler satılıyor mu? - Niye gülüyorsun çirkin inek?
Affedersin.
Doğru dedin ama yeni bir trend yaratmaya çalışıyoruz.
Hâlihazırda moda olan şeyleri satmıyoruz.
Mesela bu tişört bu yıl moda olacak. Azuma Mikihisa bundan aldı.
- Giydiğini hiç görmedim. - Neden fileli?
- Bu ceketin kolları... - Fileyi sordum!
- Hava alması için. - Bu da mı bu yıl popüler olacak?
Sorun ne?
Hiç.
Moda anlayışımı tamamen yıktın.
-İlk miyim? -İkinci.
Anladım.
Sanırım biliyordum.
Arkadaşlarım bile mecburiyetten alıyorlar ama hiç giymiyorlar.
Kıyafetleri seviyorum, en azından bir yıl bunu yapmak istedim.
Bir yıl mı?
Anne babama söz verdim.
25 yaşıma kadar tasarımcı olarak başarılı olamazsam aile işini yapacağım.
- Ailen ne yapıyor? - Hizmet sektörü.
Anladım.
- Sermayede yardım bile ettiler. - Ne kadardı?
Dört milyon yen.
Ne oldu?
Sen...
...Omotesando'daki köri dükkânındaki adam mısın?
Evet, tabii ki. O adamsın. O kimdi?
-Ölüm Romantiği'nden Ölümcül Kiyoshi. - Doğru. Kiyoshi!
Anladım.
- Ben çıkıyorum. Mağazaya bak. - Nereye gidiyorsun?
- Seni ilgilendirmez. -İşim beşte bitiyor.
Sus, umurumda değil!
- Ne istiyorsun? Beni takip etmeyi bırak. - Rakugo. Usta dedi ki...
Hangisi?
"Sanmai Kishou", ustanın uzmanlık hikâyesi.
- Bana öğretir misin? - Söyledim ya, ben mağaza işletiyorum.
Evet, belki de yanlışlık oldu.
Ryuji. O kim?
Bilmiyorum ama rakugo yaptığını söylüyor.
- Kotora. Hayashiyate Kotora. - Yakuzaya benziyorsun.
Bu arkadaşım Takeshi.
Ona Chibi-T diyoruz. Yakınlarda seni terk eden oldu mu?
Bir kelime daha söyleme!
-İyileşme aşamasındaydım. - Ona anlat.
- Neden? - Merak etmiyor musun?
Hayır, rakugo öğrenmeye geldim.
Bir ay önce Roppongi'de bir gece kulübünde...
Anlatma!
- Rakugo biliyorsun, değil mi? - O vakitler bir sevgilim vardı.
Sorunun ne senin?
- Kotatsu! - Ben artık Kotatsu değilim. Ryuji'yim.
- Burada tuhaf bir adam var. - Toraji.
Evet.
Hiç espri anlayışı yok. Lütfen ona karşı nazik ol.
Öyle deme!
Babamın çırağının benimle işi ne? Onu kovacağım.
- Babana vereyim. - Verme.
Konuşmak istemiyorum.
Baban sakatlandı ve bir süre sahneye çıkamayacak.
- Rahatlamasına yardım et. - Saçmalamayı kes.
Merhaba, benim.
İşin nasıl gidiyor? Her şey yolunda mı?
Arada bir uğrayıp anneni gör.
Bip, bip.
Bu saçmalığa ayak uyduramıyorum.
Hemen kapattı.
O eskiden...
Sağ ol baba!
Ne o? Hediye mi?
Bu kadar pahalı bir şeyi nasıl aldın? Ne?
"Relox". Vay canına!
Harika bir hediye!
- Nasıldı? -İyiydi.
Peki, bana anlat.
Tamam.
Tüm parasını gece kulübünde tanıştığı kıza harcamış,
kız arkadaşı kaçmış.
Gece kulübündeki kız da onu terk etmiş.
Hiç komik değil.
Hikâye o kadar basit değildi, ayrıca ben öyle konuşmadım.
İlk kez Chibi-T'den duyduğumda çok komik gelmişti.
- Evet, sen mahvettin. - Hikâyeyi biliyordun.
İkinci kez dinleyince tabii ki sıkıcı gelir.
Rakugo da aynı değil mi?
Seyircinin bildiği hikâyeleri anlatmakla alakalı
ama komik bir şekilde.
Bilmiyorum
ama kim anlatırsa anlatsın aynıysa
neden onun yerine kitap falan okumuyorsun?
Üzgünüm. Böbürlenmek istemedim.
Ben dönmeliyim.
- Ufaklık, hikâyeyi baştan anlat. -İsmim Chibi-T.
İsmin umurumda değil serseri. Hikâyeni senden daha komik anlatacağım.
Fotoğrafların var mı? Fotoğrafla hayal etmek daha kolay.
Var ama göstermeyeceğim. Ne yapıyorsun?
Ne oldu?
-İsmi ne? - Megumi.
Roppongi'ye gitmeden önce Shibuya'da mıydı?
Olabilir.
- Bacakları uzun mu? - Bunu nasıl biliyorsun?
- Ne iş yapıyorsun? - Kıyafet tasarlıyorum.
Dragon Soda'yı duymadın mı? Urahara'da bir mağazam var.
İşte, bu son tasarımımız. İstersen dene.
-Çok cesursun! - Cesur mu?
Halk içinde böyle dandik, fileli kıyafet giyiyorsun.
Bunun için çok cesur olmak gerekir. Bir de Urahara'da mı?
Ölmeyi tercih ederim. Ben bunu yapamam.
Demek istediğim bu değildi.
Urahara'da sadece şık butikler vardır, yani bu dandik şey,
hep dandik kalacak şey modayı altüst eder. Bu önemli.
Dandikliğin nasıl hissettirdiğini çoğunlukla unuturum,
yani hatırlamak için buna bakacağım. Giymem ama sağ ol.
Evet, kıyafetlerin gerçekten çok dandik.
- Dandik. - Kapa çeneni!
Kapa çeneni!
- Onu ben de gördüm. - Cidden mi?
Tiyatrodaydı. Beni övdü.
Hikâyem özgün olmasa da birinin beni ilginç bulacağını söyledi.
Bu iltifat değil.
- Onunla yattın mı? - Yattın mı?
- Yatsaydım bu kadar üzgün olmazdım. - Yat. Öyle bir kıza soğukkanlı davranma.
Onu tekrar görürsem yatarım. Ama...
- Soğukkanlı davranacaksın. -Çünkü o zaman kız arkadaşım vardı.
Onu suçlama. Soğukkanlı davranıyordun.
- Niye buna taktın? - Soğukkanlı davranıyordun, değil mi?
- Evet. - Tamam, güzel.
Soğukkanlı davranmalısın. Aksi imkânsız.
Uzun bacaklı ve şehirli bir kız benim gibi birine âşık olmaz.
Daha önce hiç olmadı.
Önce tuzak olduğunu düşündüm. Tarikat sandım.
Belki de transseksüeldir, dedim. Fikirlerim tükendi.
İlk hamleyi benim yapmam gerektiğini düşündüm.
Aksi hâlde hiçbir şey olmazdı.
- Hayır. - Neden?
Çünkü Takeshi...
Beni gerçekten sevmiyorsun.
Ama onu sevmiştim!
O noktada sevgilimden ayrılmıştım ve tüm pornolarımı atmıştım.
Shinjuku durağından aşk trenine binip Megumi durağına gitmek istemiştim.
Ne yapıyorsun?
Bu "T", Takeshi'nin "T"si değil, değil mi?
- Seni rahatsız mı ediyor? - Megumi!
Soğukkanlı olma vakti değildi.
Ben bu dövmeyi yaptırır yaptırmaz numarasını ve e-postasını değiştirdi.
Can alıcı kısım burası.
Dokunmayı bırak!
Senden dinleyince hikâyeyi sonunda anladım.
Bu hikâyeyi dinlediğimde Donta'nın eşinin yüzünü hayal ediyordum.
Bu adam şakalarında çok yavaş.
Gidelim mi? Bu ilginçti.
Bu bizim en son çıkan dandik kıyafetimiz.
Nereye gidiyorsun? Mağazan bu tarafta. Ne yapıyorsun?
- O kadını bulup suratını kazıyacağız. - Ne? Bu...
Sinirlendim!
Chibi-T'ye karşı nazikmiş ama bana karşı değildi. Neden?
Muhtemelen aptaldır.
Toraji, ona karşı nazik olmaya gerek yok.
Çünkü bana göre o ya gamsız ya da ilgi çekici değil.
Bir dakika bekle! Peki ya rakugo?
Ona ne oldu?
Koşma. Bu tehlikeli!
Diğerlerine sıkıntı oluyorsun!
HARAJUKU SOKAĞI
GERÇEK DÖVME
Bu Toshi, Urahara'daki en iyi dövmeci.
- Elma... Kızın dövmesini ben yapmadım. - Herhangi bir erkeğin yaptın mı?
Üç tane yaptım, sanırım Takeshi'ninki de dâhil.
Diğer ikisi kim?
Biri Teruhiko, ara sıra K-1'de dövüşen bir kick boksçu.
Diğeri orta yaşlı... Ne oldu?
Taş, kâğıt, makas zamanı.
Taş, kâğıt, makas.
Dört tane var.
Çok sarhoşum.
Onunla Roppongi'deki bir gece kulübünde tanıştım.
Sonra Ebisu'da bir kulübe gittik.
Çok sarhoştu ve bana sıkıca sarıldı. Genç olsaydım hemen işi pişirirdim ama...
- Soğukkanlı görünmek istedin. - Kavgadan önce kadınlarla yatmam.
Sessiz olun!
Öz güveni çok yüksekti, patronun kızı sandım.
Ama hayranım olduğunu söyledi, sürekli bana baktı.
Bana dokunmaya başladı ve testosterondan dolayı
onunla yatmayı düşündüm.
- Ama soğukkanlı mı davrandın? - Evet.
Sendin!
Biliyorum, ona abayı yakmamalıydım ama kendime engel olamadım.
Ona abayı yaktım.
Megumi o gün hastaydı ve işten bir gün izin aldı.
Onunla ilgilenmek istedim, erişte aletlerimle onun evine gittim.
Vay canına Ta-chan. Erişte yapmayı biliyorsun.
Elbette, erişte dükkânım var. İşte oldu!
Eğer bir gün evlenirsem senin gibi biriyle evlenmek istiyorum.
Soğukkanlıymışım gibi davrandım ve erişte yapmaya devam ettim
ama kafamın içinde çok şey oluyordu.
O noktadan itibaren erişteye odaklanamıyordum.
- Megumi. - Dur!
- Neden? -Çünkü beni sevmiyorsun.
Bunu duyunca dövme yaptırırsın.
Ama sonra kayboldu.
Karımı boşadım ve ciddiydim.
Lütfen Megumi'yi bul.
Onu bul!
Yorucu bir şeye bulaştık gibi.
- Bence bulaşmak istedin. -Şimdi ne yapacağız?
Ne demek istiyorsun? Bunun benimle ilgisi yok.
Niye öyle dedin? Seni de kandırmak üzereydi kardeşim.
- Kardeşim mi? -Çok mankafasın.
O garip kadın, isminde "T" olan her adamı elde edebileceğini düşünüyor.
Toshi, Takeshi, Teruhiko, Tatsu, Toraji...
- Doğru. - Rakugo'da ne olmuştu?
- Rakugo'da üç yemin vardı. - Doğru!
Henüz bir şey demedim.
Dövmeli dört adamı alıp o kadına cezasını vereceğiz.
- Dört yemin olacak! - Dur bir.
"Ofiste olacağım. Hyuga."
Niye ergen gibi mesaj atıyor? Pardon. Bir şey çıktı. Seni yarın ararım.
Ona "kardeşim" dediğime inanamıyorum.
Şimdi.
Aniden taklit yapmamı söylediler, başka seçeneğim yoktu.
Sonra "Onun kim olduğunu bilmiyorum. Ama onunla çalışmak çok zor!" dediler.
Kimin taklidini yaptın?
Ben geldim! Çok açım.
Ne?
Burası benim de evim. Sorun ne?
Evine hoş geldin. Yemek hazırlayayım.
Usta Donta, meşgul görünüyorsun.
-İnanamıyorum. Mağazacı bana laf çakıyor. - Laf çakmıyorum.
Ayrıca sadece klasikleri umursayan bu yaşlı adamdan daha iyisin.
-Şimdi de ona laf çakıyorsun. - Sayuri-chan, cüzdanımı getirir misin?
Mesele para değil.
İki yıl geçti, söyleyecek bir şeyin yok mu?
Kovduğum bir çırağa söyleyecek bir şeyim yok.
-Öyleyse niye bana birini yolladın? - Ne?
Muhtemelen büyük penisi olan yakuza çırak.
Kotora'yı diyorsun. Senin aksine hiç yeteneği yok.
Hayır. O, Donta'ya benziyor.
Üzgünüm ama meşgulüm. Rakugo düşünecek vaktim yok.
Ryuji. Kes! Usta niye bu hâlde sence?
- O peruk muydu? - Evet. Diğer türlü bunu yapamam.
Ryuji, borç yüzünden bu hâlde.
O adam alacaklı.
- Bu aptalca. - Baba.
Babam şu yakuza patronundan dört milyon yen borç aldı.
Yeter.
Ev teminat olarak alındı. Ben de taklit yapmak istemiyorum.
Utanç verici.
Ama bu senin yüzünden oldu. Senin ve o aptalca hayalin yüzünden.
Dragon Soda, Gorgonzola ya da her neyse ailemizin fedakârlık yapmasına sebep oldu.
Neden bir şey demedin?
Bu...
Geri ödeyeceğim.
Geri ödemeliyim.
O kirli parayı hemen size geri vereceğim. Böylece seni artık TV'de görmeyeceğim.
- Seni var ya... - Yeter!
Yeter!
Ryuhei ve Ryuji, kesin.
Sayuri-chan'ı ağlatıyorsunuz. Ağlıyor!
Sayuri-chan'ı ağlatacaksan git! Onu ben mi ağlattım?
Ben ciddiyim! Yavaşça kalkacağım.
Ne yapayım? Böyle kalkacağım ve...
- Ryuji. -İşte böyle.
Hiçbir şey değişmemiş.
Eve gitmek...
Ryuji.
- Artık iki yaşında. - Anladım.
Düğünde hâlâ karnımdaydı. Amcana git.
- Ne yapıyorsun? - Al o parayı.
Başkasının parasıysa sorun olmaz, değil mi?
Sağ ol.
Yeni bir tişört tasarladım ve hepimiz...
Birlikte giymek biraz garip kaçar ama...
Kumaşı iyi.
Ben geldim.
Affedersiniz. Bunu yiyebilir miyim?
"Evet, elbette."
Neden sırıtıyorsun?
- Sırıtmıyordum. - Sırıtıyordun.
Ben daha önce hiç sırıtmadım.
- Bu onun hatası. - Kimin?
O adamın. Ryuji. Kim o?
Onun gibi birini hiç görmedim. Beni hep gafil avlıyor.
- Gerçekten mi? - Evet.
İlginç bir adam. Eskiden rakugo yapıyordu, değil mi?
Bunu ima eden şeyler söyledi.
O, Hayashiyate ismini devam ettirecekti.
Sekiz yaşına geldiğinde
insanlar babasından çok daha iyi olacağını söylüyordu.
Donta ondan 10 yaş büyük ama Ryuji rakugo'da çok daha iyiydi.
- Harika. - Doğuştan yetenekli.
Ustanın performanslarını tek seferde ezberlerdi.
"Shinagawa Shinjuu"su Shinchou'nunkinden daha iyiydi.
Biraz ön yargılıyım ama Donbei'nin beklentileri yüksekti.
Onun aile ismini devam ettireceğini düşünüyordu.
Ryuji de aynısını düşündü ve liseye gitmedi.
Bunun yerine rakugo çalıştı.
Her şey yolunda gitseydi ana sanatçı olacaktı.
Neden bıraktı?
Bu dünya garip bir dünya.
Bu dünyada
senden büyük insanlar sana kıdemli olarak saygı duyar
ama topluluğun geri kalanından koparsın.
10 yıl yerine beş yılda ana sanatçı olursan
insanlar söylenir ve sana zulmeder.
- O da gitti. - Ya gitti ya da biz gitmesine izin verdik.
Donbei katı bir ustadır ama iyi kalpli bir babadır.
"Bu çocuk klasik rakugo'nun küçük dünyasında mutlu olmayacak" dedi.
Bir dakika dur. O, ustanın oğlu mu?
- Bundan bahsetmedim mi? - Hayır. Ucuz yırttık!
İyi bir hikâyeydi, o kısmı neredeyse gözden kaçırıyordum.
Onun dört milyonu bizim size verdiğimiz dört milyon.
Bizim paramızla dandik, fileli kıyafetler yapıyor.
- Ryuji, seni piç! - Anladım. Geliyorum.
- Beşinci "T" var. - Beşinci mi?
Dövmeci, Toshi'ye gitmiş. Dövme yaptırıyor. Gidelim.
GERÇEK DÖVME
Çıktı.
- O adam. - Tanıyor musun?
Evet ama ismi "T" ile başlamıyor. "Y" ile başlıyor.
Yasuo'nun Tokyo'da olduğuna dair söylentiler var.
- Ne oldu? İşini bitirdiğini düşünmüştüm. -Üzgünüm.
Öyle aptalların sinirlenince ne yapacağını bilemezsin.
Yasuo, patrona bir şey yaparsa serçe parmağından fazlasını kaybedersin.
Yamazaki, bu işlerden elini eteğini çekebilirsin
ama önce...
Normal konuşabilir misin?
Sorumluluk al Yamazaki.
Gitmek üzere.
Sen dön. O senin ikna edebileceğin biri değil.
Ne demek istiyorsun? Megumi'yi görmeye gidecek.
- Artık beş yemin var. - O bir yakuza. Korkmuyor musun?
Elbette korkuyorum. Ödüm kopuyor. Ama bu ilginç değil mi?
Hep böyle durumların hikâyelerini tekrar anlatmayı düşünürüm.
Ama bu yeterli değil. Henüz komik değil.
Bunu birilerine anlatmak istemez misin? Onları güldürmek istemez misin?
İsterim. Komik olmak istiyorum.
- Kotora. - Burada biterse eğlenceli olmaz.
Arkana bak.
Ne yapıyorsun?
Kapa çeneni seni aptal. Seni ilgilendirmez.
- Diğerine ne yaptın? -İki saat önce kaçtı.
Kafasını yere çarptı ve seninle ilgisinin olmadığını söyledi.
Tamam. Gönder.
Yamazaki, çırağım olmak istiyor musun?
Söylediğimi yaparsan seni geri ödeme niyetine kurtaracağım.
Söyle. Kurtulmak istediğini söyle. Çırağım olmak istediğini söyle.
- Seni duyamıyorum. - Kurtulmak istiyorum.
Doğru. Sıra diğer sözde. Ama yakuzalardan bıktım.
Sen ve diğer tüm yakuzalar intikamdan ve onurdan konuşuyorsunuz.
Hepiniz çok sıkıcısınız...
...ve havalı değilsiniz.
Sen aptal mısın? Yakuza olacağımı kim söyledi?
O kadınla bir araya geleceğim.
Okinawa'da falan bir mağaza açacağım.
Bu yüzden patronun parasını aldım.
Neden çekmiyor? Kahretsin.
- Baksana! - Kapa çeneni. Konuşma.
-İsmin neydi? - Tanabe. Yasuo Tanabe.
Demek soyadındı.
Neye gülüyorsun? Kahretsin, bağlantı çok kötü.
"Ama Tanabe, beni gerçekten sevmiyorsun."
Mesajlarına asla cevap vermeyecek.
Burada ölebilirsin. Ailen yok,
yani öldüğünde kimse seni özlemez.
Kahretsin! Sinyalin nesi var böyle? Kahretsin! Bu ne böyle?
Sinyal, kahretsin!
Ne nemli bir yer.
Yemek için sağ olun!
Usta.
- Aç olmalısın. İstediğin kadar ye. - Karnı böyle.
Bu kadar saçmalık yeter. Yiyelim.
Öyleyse diğer karakterlere bakman gerekecek.
Pusula gibi mi görünüyorum?
...sosa batırmazlar.
Öncelikle bu şekilde başını eğ,
sonra sola bak...
Hayır. Daha çok duygusallık olmalı.
Kaplan, kaplan, jirettaiga!
Kumano'nun üç kargası ölecek.
Ben daha önce hiç sırıtmadım.
Sana karşı açık olacağım.
Bu sana fazla gelir.
Hoş geldin. Kahvaltı birazdan hazır olur.
Anne!
Burada sinyal var. Üç çubuk gösteriyor.
Beni yanlış anlama. Sensiz asla kaçmazdım kardeşim.
Önceden kaçtım çünkü gerçekten korktum.
Kaçmasaydım ikimiz de ölebilirdik.
- Hoşça kal! - Ryuji.
Biliyorum. Seni kurtaracağım.
Ne tecrübe yaşadık ama, değil mi?
- Hepsi senin suçun. - Ama gerçekten eğlenceliydi.
Yavaşla. Çok hızlı yürüyorsun. Bacaklarım acıyor.
Ne o, ana kuzusu musun yoksa Kotora?
Ne?
Pardon, "Anne" diye bağırdığını duydum da.
-Özür dilerim. - Niye özür diliyorsun?
Senin annene seslendim.
Benim ailem yok.
Yasuo, öldüğümde beni kimsenin özlemeyeceğini söyledi.
Sinirlendim ama haklı. Bu yüzden "Anne" diye bağırdım.
Ölseydim de zaten...
Neyse, uykuya daldım ve rüyamda anneni ve babanı gördüm.
Onlarla birlikte yemek yiyordum.
Sonra aniden ölmekten korktum.
Bu yüzden özür dilerim. O senin annen.
Ama "senin annen" diye bağıramazdım. Ben de "Anne" diye bağırdım.
Neye gülüyorsun?
Niye bensiz gidiyorsun?
-Şimdi ne yapalım? - Artık seninle bir şey yapmam.
Ne? Hayatını kurtardım!
Kaybolduk, kurtulmadık.
- Bu sıkıcı bir can alıcı kısım. - Seni anlamıyorum.
Güzel bir ailen var, tıpkı TV dizilerindeki gibi.
Neden burada benim gibi biriyle ölüyorsun?
Anlamak zorunda değilsin. Ben de seni anlamıyorum Toraji.
- Niye? Ben çok basitim. - Pek değilsin.
Yavaşlayalım.
Burası sıcak!
Hoş geldin.
- Bana biraz borç para ver. - Hayır!
- Beni öldürecek misin? - Can alıcı kısma gelmedik.
O can alıcı kısım, bu can alıcı kısım. Şey gibisin...
Şey...
Otsu Masato!
Duraksadığın anda söyleyeceğin şeyi tahmin edebilirim.
Kahretsin! Öğreniyorum.
- Can alıcı kısmımız TV'de! - Ne?
Elmalıklarda kışın bile ağaç dallarını budamaya devam ederler.
- Aomori'de bugün hava... - Aomori mi?
KOTORA GOMAI KISHOU
- Ne? Beş yemin mi? Bu normalden iki fazla! - Sessiz ol ve dinle.
Vay canına, ürkünç görünümlü bir adam çıktı.
Bu adamın hep sol tarafından kalktığını düşünebilirsiniz
ama yanılıyorsunuz, aslında sağ tarafımdan kalkarım.
Muhtemelen başlığı gördünüz ve şöyle dediniz:
"Bu fazladan iki yemin de ne?" Hey, sen!
Anlıyorsun.
Sahte bir yemin yazdığında Kumano'da üç karga ölür, deniyor
ama bu hikâyedeki kahraman beş tane yazdı. Bu katliam demek.
"Ryu! Sana dedim Ryu!"
Ne var?
- Cidden Megumi'yi görmeye mi gidiyoruz? - Evet, bin.
Seni kandırdı, değil mi? Hepinizi kandırdı.
- Tam bir umutsuz vaka. - Bu yaşlı adam da kim?
Haddini bil velet.
Megumi benim. Anladın mı? Bu gezi bunu açıklığa kavuşturmak için.
- Tamam, gidelim. - Biri daha var.
Pardon.
Bin.
- O da mı geliyor? - Evet.
- O da görmek istiyor. - Uslu durmazsa arabadan at.
- Tamam. - Bin bakalım.
Araba paylaşımı eğlencelidir. Nereye gidiyoruz?
- Aomori'ye. - Gerçekten mi?
Yok artık! Neden?
Sebebini öğrenmek isteyen asıl benim.
- Niye ortadan kayboldun? - Takeshi, beni görmeye mi geldin?
- Niye buradasın? -Çok mutlu oldum.
- Ama dövmeciyle çıkıyorsun! - Dövmeci mi?
Toshi mi? O benim müşterim.
Her tarafı yılan gibi dövmeli biriyle nasıl çıkabilirim ki?
Sana yılan dedi.
- Merhaba, ben yılan adam. - Ne?
- Bir yakuzayla çıktığını duydum. - Tanabe'yi mi diyorsun?
O da müşterim. Aptal, kaslı bir porno yıldızına benziyor.
Ben aptal, kaslı porno yıldızıysam şu adam ne peki?
Üzgünüm ama benim her tarafım kas!
Teruhiko!
Hepiniz
beni görmeye gelmişsiniz!
-Çok duygulandım! - Bu kadar mıyız?
Evet.
Megumi, bu bir şaka olmalı.
Ta-chan!
Bir de rakugo sanatçısı var. Affedersin, sen kimsin?
Ryuji! Dragon Soda'dan Ryuji!
Seninle konuşmak istiyorlar. Vaktin var mı?
Vakte falan gerek yok. Benimle Tokyo'ya gel.
Ne oluyor?
Siz de kimsiniz?
Ben Megumi'nin kocasıyım.
Meğer 1.80 cm boyunda bir kocası varmış. Gitmek kötü görünürdü.
Bu yüzden iyi konuşmacı olan Ryu ara bulmaya karar verdi.
Evet, hikâye bu.
Megumi'nin Tokyo'ya döndüğünü biliyorlarmış,
biz de onlara eşlik ettik.
Gösterin ona.
- Bu doğru mu? - Evet.
Anlamıyorum. Açıkla.
- Hepsi erkek arkadaşım. - Bu aksan... Sen Tokyolu değil misin?
Değilim.
Üzgünüm. Nasıl özür dileyeceğimi bilmiyorum.
Biz sana daha çok kızdık aslında.
Kahretsin. Neden dandik bir kocan var?
Bir çöpçatan vasıtasıyla beş yıl önce evlendik.
Burada, kırsalda pek gelin yok.
Büyükannem tekrar evlenebildiğim için şanslı olduğumu söyledi.
Büyükannen mi?
Evet, 92 yaşında öldü. Megumi ona iyi baktığı için.
Pekâlâ, hadi bakalım.
Kimsin ya da nerelisin, bilmiyorum.
Ama çok güzelsin.
Ne demek istiyorsun? O benim karım.
Bebek gibisin.
Neden bu kadar güzelsin?
Sanırım Alzheimer'ı vardı.
Büyükannem öldükten sonra
Megumi dengesiz olmaya başladı.
Bağlarını koparmış gibiydi.
- Koştu. - Kaçtı yani.
Ekimde elmalar hasat edildiğinde burada yapacak bir şey kalmıyor.
İlk başta kendimi bulmak için ya da boşluğu doldurmak için
Roppongi'de yarı zamanlı çalışmaya başladım.
Buradakinin aksine tüm adamlar bana karşı iyiydi.
O öldükten sonra bana kimse güzelsin ya da şirinsin demedi.
Burası çok soğuk,
insanlar gerekli olmadıkça hiçbir şey söylemez.
Ama Tokyo'da erkekler beni her gün ziyarete gelirdi
ve isteniyormuşum gibi hissederdim. Bu iyi hissettiriyordu.
- Bu onun yaşlı bakım hizmetinden kalma. - Bana bakma.
Ama Tokyo'da kaldıktan bir süre sonra insan köyü özlemeye başlıyor.
Bu yüzden de geri döndüm
ama elma hasadı bittikten sonra yapacak bir şeyim kalmıyordu,
ben de tekrar Tokyo'ya gidiyordum, sonra da eve dönüyordum.
Her yıl böyle oluyordu.
- Geçen sene kendini dövdürdü. - Dövme yaptırdı.
Artık Tokyo'ya gitmiyorum. Bu yüzden elma ve "T" dövmesi yaptırdım.
"Sonsuza dek Tamotsu'ya aitim" demekti.
O zamanlar bir şey demek isterdim ama burası çok soğuk.
- Hiçbir şey düşünemedim. - Bunun havayla hiçbir alakası yok.
"Hiçbir şey söylemiyordu, ben de sinirlendim.
'Bir şey söyle! Seni işe yaramaz.' dedim."
Bu ikimiz için de en iyisiydi. Geçen ekimde boşandık
ve Megumi'yi Tokyo'ya gönderdim.
Ama bir nedenden dolayı geçen hafta geri geldi.
- Neden? - Bazı şeyleri düşündüm.
Tokyo'da eğlenmek mi yoksa Aomori'de çalışmak mı?
Hangisi gerçek ben diye merak ettim.
Tokyolular kastetmeseler bile şirin olduğunu söyler.
Tamo-chan öyle düşünse bile şirin olduğumu söylemez.
- Belki ikisi de farklı değildir. -Üzgünüm.
Beni umursayan tek kişi
muhtemelen büyükannesiydi.
Ya da belki o ihtiyacım olan şeydi.
Peki.
Bunu anlıyorum ama onlar anlıyor mu, bilmiyorum.
Söyleyecek bir şeyiniz var mı?
Kimsenin mi yok?
- Bunu duyduğum için utandım. - Anlıyorum Megumi!
Kırsala gittiğimde ben de çok düşünürüm.
Sen aslen Edolu değil misin?
24 yaşıma kadar Gifu'da yaşadım. Gerçek bir Gifu erkeğiyim!
Hadi gidelim Ryuji. Ölü bir büyükanne karşısında şansın yok.
Şaka yapıyor olmalısınız.
Bu çok küçük!
Böyle bir hikâyeden sonra vazgeçecekseniz dövme yaptırmayın!
Ryuji, seni aptal! Senin isminde "T" yok.
Hikâyeye dâhil olmak için bir tane yaptırdım.
- Sen gerçek bir aptalsın. - Seni garip sürtük!
"Kendini arayışın umurumda değil.
Neden dövme yaptırmalarını sağladın?"
- Yaptırmalarını ben istemedim ki. - Cidden mi?
Bunu istediğini düşünmüştüm.
- Sonrasında sildirebilirsin. - Benim dövmelerim vardı zaten.
Hepimizin art niyeti varmış.
Ama onları görmek beni mutlu etti.
Bu, Tokyo'da geçirdiğim vaktin kanıtıydı.
Burada olup kar temizlesem de
Tokyo'da beni düşündüklerini bilmek beni mutlu ediyordu,
niyetleri ne olursa olsun.
Elbette!
Elbette, ben seni düşünüyorum. Dövmeler...
Dövmeler sonsuza dek kalır.
"Anne babanın sana verdiği bedeni korkutuyorsun.
Gerçek bir profesyonelsen konuşarak hallet.
Yalanlarının kanıtını bırakma. Deyişi bilmiyor musun?
'Sahte bir yemin yazdığında Kumano'da üç karga ölür!'"
Gerçekten mi?
- Doğru, değil mi? - Evet.
- Daha çok dövme yaptırabilirdim. - Neden?
Buralarda bir sürü karga var ve elmalarımızı mahvediyorlar.
Onlar giderse...
"Sabahları uyuyabilirim."
Güzel! Bir amatöre göre iyi iş çıkardın!
İşte makarnan!
Teşekkür ederim.
Buna klasik demek zor
ama ilk sahnen için harika iş çıkardın.
Son dört, beş yılda seyirciyi bu kadar heyecanlandıran bir
stajyer çıkmadı.
-Öyle mi? - Evet.
Ne?
İşte ders ücretin. 100.000 yen.
- Sağ ol. - Ryuji selamını gönderdi.
Oğlum mu? Gerçekten mi?
Teşekkür ederim.
Ne oluyor?
Bu ayın ödemesini alayım.
Evet, doğru.
- Sanki normal olmayan bir şey var. - Evet, katılıyorum.
Çok gecikti.
Burada ünlü Kaminarimon Kapısı var.
Şu bacaklara bak!
Sağdaki rüzgâr tanrısı. Soldaki gök gürültüsü tanrısı.
Ne yapıyorsun? Ben gidiyorum.
- Bugün nereye gidiyorsun? - Shinagawa'daki barlara.
- Bu "Shinagawa Shinju". - Ne?
- Onu öğreniyorum. Dinlemek ister misin? - Hayır, sağ ol.
"Tokaido Otoyolu'ndaki ilk durak Shinagawa'dır."
İsmi şey olan bir metres... İsmi neydi?
Bilmiyorum.
Bunu sildirebilir miyim? Sildirebilirim, değil mi?
- Toshi. -Şey...
Toshi, dur!
- Bir çifte intihardan kurtulan hiç yok mu? - Elbette yok!
Anlamıyorum. Kıyafet alamıyorsun diye çifte intihar mı?
-Çünkü onlar için... - Metresler mi? Bir tane gören var mı hiç?
Patron, bu ne?
Bu yılın en son tasarımı. Kaplan ve Urahara Ejderhası!
-İğrenç. - Ne?
Alt yazı çevirmeni: Melih Atahan