FASCYNACJA
KOTORA
Zanim zaczniemy, opowiem wam głupią historyjkę,
która traktuje głównie o mnie.
Naucz mnie!
W tym roku nieoczekiwanie zostałem uczniem mistrza Hayashiyate Donbeiego,
który łaskawie nadał mi imię Kotora.
Jednak mam też inną tożsamość, z której nie jestem aż tak dumny.
Jestem członkiem yakuzy w syndykacie Shinjuku Ryuseikai.
Pracuję dla nich dziesięć lat.
Gdybym tyle praktykował rakugo, byłbym mistrzem.
W dzień opowiadam, a nocą jestem gangsterem.
Taka jest umowa.
Moi bracia nazywają mnie Jekyllem i Hyde’em rakugo.
Oto mój mistrz z półświatka, przywódca gangu Shinjuku Ryuseikai.
Dopóki kolega od golfa nie zwróci mu czterech milionów jenów,
nie mogę opuścić grupy.
A kolegą od golfa jest...
ten człowiek.
To jakaś nowa forma zastraszania?
Niby co?
Przepraszam.
Chciałem powiedzieć, że twój szef
przysłał cię tu, żebyś mnie zastraszył.
Jeśli nauczysz mnie rakugo, zapłacę ci sto tysięcy od opowiadania.
Mam spłacić dług z tych pieniędzy?
Czy to problem?
Minęły już dwa miesiące,
a ty nadal nie potrafisz zapamiętać całej historii.
Bo kiepski z ciebie nauczyciel.
Co?
Świetny bejsbolista nie zawsze zostaje świetnym trenerem.
Nie nadajesz się na nauczyciela.
Nie dlatego opuścił cię syn?
Przepraszam...
Tygrys i smok Urahara? Tylko u nas!
Są takie bez nadruku?
Najlepiej bez tej siateczki. Macie?
Bez nadruku i siateczki to byłaby zwykła koszulka. Tak czy nie?
- Szefie! - Czego?
Chciałam zapłacić czynsz, ale na koncie mamy tylko 315 jenów.
Co tam szef mamrocze? Byłam gotowa wyłożyć ze swoich,
ale od trzech miesięcy nie dostaję pensji.
No wiem...
Wydałeś cztery miliony na zachcianki swego syna.
Nie uważasz, że to głupie?
Co?
Wszystko by się ułożyło, gdyby został rakugoką jak ty!
Tak...
Czy ty nie rozumiesz?
Wczoraj sprzedaliśmy jedną zapalniczkę!
Błagam, niech ktoś inny projektuje ubrania. Skup się na sprzedaży.
Wiem, że masz rację.
Każ mu przestać sprzedawać te szmaty.
Będziesz w stanie spłacić dług.
Dość już o tych pieniądzach, krowo!
Jak tak ich chcesz, znajdź pracę jako hostessa albo dziwka!
Nie masz chłopaka.
Nie musisz mi o tym przypominać!
Za kogo ty się uważasz? Myślisz, że mnie znasz?
Mój syn to geniusz rakugo.
Taki zbir jak ty nigdy mu nie dorówna!
Sam wyjdź na scenę i spróbuj rozśmieszyć widownię.
Nakrzyczał na mnie...
Dziś siedzę tu przed wami.
A teraz posłuchajcie mojej opowieści.
Tygrys i smok!
Proszę państwa!
Wszyscy kupili już pamiątki?
Tak!
Czy ktoś musi do łazienki?
Tak!
Co?
Dzień dobry!
Nie byłeś czasem na wycieczce w zeszłą sobotę?
I w niedzielę.
Tak! Uwielbiam wycieczki autokarowe.
Most Kachidoki był super!
Dom towarowy Nihombashi Mitsukoshi też!
Musimy już jechać.
Rusz się, jędzo.
Nie słyszysz przewodniczki?
Zabiję cię!
Nikt nikogo nie zabije.
Proszę państwa, ruszamy!
Dobra!
Same wdzięczne imiona!
Nadajmy mu je wszystkie naraz!
Nazwali dziecko zgodnie z sugestiami mnicha.
„Chodź tu, Jugemu Jugemu Gokou no Surikizu...”
Surikire, nie Surikizu.
Jasne, Surikire.
„Hej, Jugemu Jugemu Gokou no Surikire, Kaijari Suigyo Cream Stew”.
Cream Stew, jak ten duet komediowy?
Zamknij się, bo gubię wątek.
„Kaijari Suigyo no Suigyomatsu Unraimatsu Furaimatsu
Ku Neru Tokoro ni Sumu Tokoro
Yaburakoji no Suigyomatsu Unraimatsu Furaimatsu...”
Co?
Ku Neru Tokoro ni Sumu Tokoro, Yaburakoji no Suigyomatsu
Unraimatsu Furaimatsu, Ku Neru Tokoro ni Sumu Toko...”
Co?
Powtarza się.
Irytujące. Ma być: „Ponpoko Na no Ponpoko Pii!”.
A właśnie że: „Ponpoko Na no Ponpoko Na”.
Co ty wygadujesz? „Ponpoko Na no Ponpoko Pii!”
- Kogo to obchodzi? - Mnie!
„Jugemu Jugemu Gokou no Surikire, Kaijari Suigyo no Cream Stew”.
Źle!
Jeszcze raz.
„Jugemu Jugemu Gokou no Surikizu...”
Znowu źle!
Dzień dobry!
Witajcie!
Coś ty za jeden?
To mój młodszy brat.
Mówiłem ci, żebyś po mnie nie przyłaził!
Tu mieszkają normalni ludzie.
Nie szkodzi!
Znam go od takiego!
Do której klasy chodzisz?
Klasy?
Jestem na czwartym roku! Nie mówiłem ci?
Nie mówiłeś.
Czy ty...
studiujesz?
Tak! Ekonomię!
Tata powiedział, że dziś każdy yakuza powinien zdobyć wykształcenie.
Twój tata?
Ginjiro dziwnie się zachowuje.
Słucham?
Ostatnio wstaje wcześnie rano.
Wraca do domu około siódmej lub ósmej wieczorem.
Przynosi ze sobą pamiątki, kaminari okoshi, ningyo-yaki...
Nie widzę w tym nic dziwnego.
Idioto! Panicz jest spadkobiercą Shinjuku Ryuseikai!
- Nie może się spotykać z byle kim. - Chodzi o kobietę?
O kochankę, Yamazaki.
Nie spuszczaj z niego oka.
Chłopak, zupełnie jak ja, zrobiłby wszystko dla miłości.
Gotów wytatuować sobie jej imię albo wszczepić w członka perły.
Serio?
Mam wielki tatuaż z imieniem dziewczyny na...
Wystarczy o mnie.
Miej na niego baczenie, Tora! Jesteś odpowiedzialny za jego edukację.
Dowiedz się, o co chodzi.
Rakugo w ogóle jest opłacalne?
Ile tysięcy dziennie ci płacą?
Tysięcy?
Zenza zarabia stałą kwotę. Tysiąc jenów w pierwszym roku, dwa w drugim...
Tak mało?
- Jak przeżyć za tysiąc dziennie? - Dostajemy jedzenie.
Ci wyższej rangi mają najgorzej.
Nowicjusze mogą występować co dzień. My musimy mieć dodatkowy etat.
Dodatkowy etat? Masz drugą pracę?
Nie lubię telewizji.
Z taką twarzą byś się nie załapał.
Mamo, włącz telewizor. Zaraz go pokażą!
Pieniądze to nie wszystko, Ginjiro.
Ważne są wspólne posiłki z braćmi,
wspólne ćwiczenia.
- Dobrze się bawimy. Prawda, mamo? - To nie twoja mama!
Podziwiałem cię za to, że jesteś samotnym wilkiem.
Co?
Ale mnie zawiodłeś.
Już nie jesteś wilkiem, a bardziej...
gołębiem!
Lubisz skubać tanie ziarno!
Słyszycie to?
Nazwał nas gołębiami! Nic mu nie odpowiecie?
- Gołąb to symbol pokoju! - Nieważne. Oglądajcie.
Ale gorąca!
Nie dam rady!
Ważne, żeby nie wskakiwać od razu,
tylko dać widzom pojęcie, jak gorąca jest woda.
Wiele się można z tego nauczyć!
Donta!
Skaczę!
TYTANI WYTRZYMAŁOŚCI
Mamo!
Witaj, paniczu.
Kotora.
Czego?
Ej, przystojniaku!
Tak nie wolno mówić do nauczyciela.
- Mam dla ciebie idealną historię. - Jaką?
Jesteś za duży.
Nie w tym rzecz.
Opowieść nosi tytuł Shibahama.
To historia miłosna o parze po uszy tkwiącej w długach.
Długi to twoja specjalność, prawda?
To się w życiu nie uda! Nawet ja nic nie pojąłem.
Ja mogę nauczyć cię Shibahamy! Gotów?
Shibahama, Shibahama!
Dobry wieczór, jestem Komorino Shibahama!
Jak było?
Jutro będę opowiadał ją na scenie, więc obserwuj uważnie.
Shibahama...
Droga pani.
To nie wystarczy nawet na pokrycie odsetek.
Rozumie pani?
Tak.
A odsetki to marne trzy procent.
Skoro pani mąż nie chce pracować, spłata spada na panią.
Właśnie! Jako jego żona pani też jest zadłużona.
Nie możemy czekać ani dnia dłużej,
więc proszę pożyczyć od krewnych.
Krewni dobrze pani życzą, to pożyczą.
„Życzą to pożyczą”.
Weź się zamknij!
Robisz za yakuzę, więc zachowuj się jak yakuza!
Słabe te dowcipy.
Idiota!
Nawet ściągając długi, warto błysnąć inteligencją. Prawda?
Nawet yakuza musi wykazać się poczuciem humoru.
Dziś mogę wam dać tylko tyle...
Czy to wygląda na żart?
Ginjiro.
O co chodzi?
Masz dziewczynę?
Chodzisz z kimś teraz albo coś?
Jedna mi się podoba.
Kto to?
Oprowadza wycieczki.
Wie, co do niej czujesz? Też cię lubi?
Bracie.
Co?
Co to za pytania? Zawstydzasz mnie.
Ty kretynie.
Jako starszy brat mam obowiązek się tobą interesować.
Jak będziesz mnie nadal wypytywał, pomyślę, że jesteś homo.
- Co? - Tylko żartowałem.
Wiesz, że nie znam się na żartach!
Przestań, to niebezpieczne.
Nie bój się! Posłuchaj mnie!
Witamy.
DZIŚ WYSTĄPI
MISTRZ HAYASHIYATE DONBEI
- Nie mogliśmy się doczekać. - Don-chan!
Chciałbym się przekonać, jak z waszym poczuciem humoru.
Podobno mieszkańcy Edo nigdy nie gromadzili nadmiernego majątku.
Dziś opowie Shibahamę!
Starali się wydać wszystko, co mają w ciągu jednego dnia.
Z pewnością nie daliby się nabrać
na popularny ostatnio przekręt „na wnuczka”.
Byłoby tak: „Cześć! To ja!”.
„Ja, czyli kto? Z tej strony mieszkaniec Edo”.
„No, to ja”.
„A o co chodzi?”. „Zdarzył się wypadek
i bardzo potrzebuję pieniędzy.
Możesz mi przelać coś na konto?”
„Masz pecha! Trzeba było zadzwonić wczoraj,
gdy miałem jeszcze pięć milionów, które wygrałem na wyścigach.
Za późno. Oczywiście wszystko już wydałem. Zapytaj kogoś innego”.
Nie wiadomo, czy znają się na pieniądzach, czy są zwyczajnie głupi!
To było dobre.
A teraz opowiem, jak to kiedyś Tokio zwane było Edo.
Rzecz dzieje się w miejscowości Shiba.
Zarabiał tam na życie rybak imieniem Uokuma.
Znał się na rybołówstwie i był dobrym sprzedawcą.
Z powodzeniem prowadził sklep.
Miał tylko jedną wadę. Lubił sobie wypić.
Gdy tylko był pijany, interes schodził na dalszy plan.
Zupełnie o nim zapominał.
Kołysał się...
ze słowami: „W nosie mam pracę”.
A ryby w wiadrze mu wtórowały...
kołysząc się.
„Hej, ty”.
Możesz się obudzić?
Ej!
Przepraszam, mistrzu. Która to godzina?
O nie.
Nadal śnisz?
Na co się gapisz?
Zapomniałeś, jak wygląda żona?
Jesteś moją żoną?
Kuma, jesteś taki wredny.
Jeszcze nie wytrzeźwiałeś?
Obudź się, proszę.
Obiecałeś, że będziesz pracował w sklepie.
W sklepie?
„Nie otwierałem sklepu od dwudziestu dni.
Chyba już na to za późno”.
„O czym ty mówisz? Nie na darmo mnie poślubiłeś.
Wszystko sobie obmyśliłam”.
„Doprawdy?
A mój nóż kuchenny?” „Nie zardzewiał. Naostrzyłam go”.
„Zgubiłem sandały”. „Odzyskałam je”.
„Wszystko sobie zaplanowałaś”.
„Na dworze jest całkiem ciemno”.
„Cóż z tego? Nim dojdziesz nad rzekę i do sklepu,
wyjdzie słońce. Błagam cię!
Idź sprzedawać ryby”.
„Dobrze, pójdę!
Diabeł, nie kobieta!”, powiedział,
wyruszając w drogę.
Wyjrzyj na zewnątrz!
Czy ktoś mnie nie śledzi.
Co się stało? Pobiłeś się z kimś?
Przysięgam, że jesteś najgłupszą babą pod słońcem.
Mówiłem, że jeszcze za wcześnie.
Co z tobą? Czyś ty oszalał?
Zanim coś powiesz, lepiej spójrz na to.
To sakiewka!
Wykrzyknęła.
Gdy dotarłem do miasta, wszyscy kupcy mieli zamknięte.
Byłem tak wściekły, że chciałem wrócić do domu i złoić ci skórę,
ale wtedy wyrzuciłabyś mnie stąd.
Udałem się tam, gdzie rzeka uchodzi do morza, by zapalić,
ale zrobiłem się śpiący.
Poszedłem na brzeg oceanu, by przemyć twarz wodą, gdy...
Osiemnaście, dwadzieścia, dwadzieścia dwa, dwadzieścia cztery...
Dwadzieścia sześć, dwadzieścia osiem...
Wystarczy! Jest tam 50 ryo!
Aż tyle?
Los się odwrócił!
Bogowie ulitowali się nade mną
i zaczęli mi sprzyjać!
Kochany...
Nalej mi sake! Byle szybko!
Kuma upił się do nieprzytomności. A potem się obudził.
Jego żona też leżała.
A sakiewka...
Przestań. Wiem, co było dalej.
Beznadziejnie opowiadasz.
Co?
Nie potrafisz przekazać emocji.
A ty potrafisz?
Nie znam tej historii.
Więc milcz i słuchaj, zasrańcu!
„Kuma-san, obudź się, proszę.
Wstawaj!”
- Ryuji? - Milcz!
„Jak długo jeszcze masz zamiar spać? Słońce jest już wysoko na niebie.
Pośpiesz się i idź do sklepu”.
„Do sklepu? Nie bądź głupia!
Po co mam tam iść, skoro znalazłem 50 ryo?”
Znalazłeś 50 ryo?
Nie udawaj głupiej!
Jesteś moją żoną? Masz taką powabną twarz!
Ile mierzysz?
Jeszcze nie wytrzeźwiałeś?
Wczoraj byłeś w doskonałym humorze.
Kto zapłaci za to, co jesz i pijesz?
Nie będę się powtarzał.
Przecież dałem ci sakiewkę.
Było w niej 50 ryo!
- Nie wiem, o czym mówisz. - Czekaj no.
- Jesteś piękna, ale i tak złoję ci skórę! - Nic nie wiem o żadnej sakiewce!
Gdzie ona jest?
Do licha, gdzie moje 50 ryo?
To musiał być sen.
Sen?
„Brak słów. Nie pracujesz,
myślisz tylko o sake i pieniądzach.
Dlatego ci się to przyśniło”.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Że tę sakiewkę znalazłem tylko w moim śnie,
a w rzeczywistości piłem sake?”
„Właśnie tak”.
„Cóż za okrutny sen”.
„Przyrzekłeś na bogów, że przestaniesz pić, ale nic z tego!
Spotkała cię kara”.
„Wybacz mi! Tym razem złożę przyrzeczenie tobie.
Obiecuję, że od dziś nie wypiję ani kropli.
Będę się starał z całych sił!
Ale proszę, dziś za mnie zapłać”.
„Przyrzekasz?”
„Tak! Choćby nie wiem co, nie będę pił”.
Tego dnia przestał pić i poświęcił się ciężkiej pracy.
To jeszcze nie koniec.
Dwa lub trzy lata później, ostatniego dnia starego roku...
Zamknij się! Jesteś niesamowity!
Nie wiedziałem, że masz taki talent!
Powinieneś opowiadać!
Zarobiłbyś więcej niż w sklepie.
Muszę tam wracać.
Dokończ historię! Pracujesz tu.
Tak, ale ona...
Nieważne.
- Musisz dokończyć! - Nie potrafisz słuchać!
Wtrącasz się i nagle wybuchasz śmiechem.
Będę cicho.
Ma na imię Risa i nie dostaje wypłaty.
Ty nie gadasz!
Dość już o tych pieniądzach, krowo.
Jak tak ich chcesz, znajdź pracę jako hostessa albo dziwka!
Nie masz chłopaka.
Żałowałem swoich słów.
Załamała się, gdy rzucił ją chłopak.
Chciałem to jakoś załagodzić.
W takim razie...
może cię zamówię.
- Nie pomogłeś sobie. - Nic a nic.
Co ty wyrabiasz?
Przestań!
Puszczaj!
Co robisz, głupia krowo?
Przestań mnie tak nazywać! Mam wtedy ochotę cię zabić.
Myślisz, że jesteś zabawny?
Co?
Zapisywała każde wyzwisko!
- Prowadziła dziennik. - Jest zaskakująco zorganizowana.
Dzięki za wszystko. Wypłatę wyślij mi na konto.
Jak nie zapłacisz do końca miesiąca, to cię pozwę!
Zdychaj, kanalio!
Nie powinieneś nazywać jej krową. Jest całkiem ładna.
Gdyby była brzydka, to bym jej tak nie nazwał.
Jest dla mnie jak siostra. Powiedziałem to z sympatią.
To tak, jakbyś nazwał swojego fiuta synkiem.
Wymyśl lepsze porównanie.
Nieważne. W końcu jest dorosła.
Pewnie już znalazła sobie lepszą pracę.
Wątpię. Nie ma szans.
Biorąc pod uwagę, jak było kiedyś, chodzi o chłopaka.
Chłopaka?
Nie po raz pierwszy jej nie zapłaciłem, ale wtedy mimo narzekań nie rzucała pracy.
Problem pojawia się, gdy kogoś pozna.
Znika razem z pieniędzmi z kasy,
a potem się zwalnia.
- Wraca po rozstaniu. - To nie jest zła dziewczyna.
Tylko traci głowę przez facetów.
A gustu to ona w ogóle nie ma.
Zubożały prezenter telewizyjny, brutalny DJ-samouk...
Student-masochista!
Albo student-sadysta!
W ogóle nie słucha moich ostrzeżeń.
Na pewno chodzi o faceta. Inaczej by się tak nie wkurzała
- o taką drobnostkę jak brak wypłaty. - Powinieneś jej zapłacić.
Co to ma znaczyć?
Toraji-san, pomóż mi ustalić, co się z nią dzieje!
To dobra dziewczyna i martwię się o nią.
- To jej zapłać. - Nie mam jak.
Zaraz do niej zadzwonię.
- Sam zapytaj. - To niezręczne, bo jej nie zapłaciłem!
Ja nie mogę. Nie potrafię rozmawiać na tak delikatne tematy.
Bracie!
Co ty tu robisz?
Cześć.
Handlujesz ubraniami?
Jesteś dwa lata młodszy ode mnie?
Chodzę na studia. Tata mówi, ze każdy yakuza powinien je skończyć.
Jasne.
- Czy to się opłaca? - Co takiego?
Pewnie zarabiasz więcej niż rakugoka. Dasz radę spłacić dług ojca.
Ginjiro, kup coś.
- Nie ma tu nic... - Kup cokolwiek!
Sam nie wiem.
Coś sobie kupię.
Nie wysilaj się.
- Ile za to wszystko? - Daj sobie spokój!
Nie chcę, żeby chodził w nich taki frajer.
Co?
ZATRUDNIĘ KELNERKĘ
Halo.
Chyba nie przyjdę.
Co się stało?
Wziąłem środki nasenne.
Rozbiłem samochód kolegi
i potrzebuję 200 tysięcy jenów na jego naprawę. Chcę umrzeć.
- Nie warto umierać z takiego powodu! - To daj mi forsę.
Co? Ale ja...
Weź ją z kasy, jak ostatnio.
Żartuję sobie!
Po prostu nie mam się do kogo zwrócić.
Kuma nie pił już trzy lata.
Dobrze pracował i miał stałych klientów.
Tego roku wreszcie udało mu się spłacić wszystkie długi.
Ostatniego dnia roku.
W drodze do klientów wstąpił do łaźni...
Szybciej będzie to przeczytać.
Potem było tak, że jego żona
przyznała się do ukrycia sakiewki trzy lata wcześniej.
Szefie?
Wiadomo...
Nie może być.
„Kochany, poznajesz tę sakiewkę?”
„Tak, poznaję”.
„Znalazłeś ją trzy lata temu na targu rybnym”.
„Przecież to był tylko sen”.
„Wmówiłam ci, że to był tylko sen.
Możesz mi teraz złoić skórę”.
„Ja miałbym cię uderzyć?
Ręka by mi uschła!”
Bracie, widziałeś mój portfel?
Nie!
Miałem go, kiedy chciałem kupić ubrania.
- Gdzie on się podział? - Cicho bądź.
Zaraz będzie najlepsze.
Przez ciebie się pogubiłem.
Chyba wystarczy.
Poszukam go.
Morał jest taki,
że żona go oszukała, by przestał pić i zaczął ciężko pracować.
Właśnie.
To ciekawa opowieść.
Ale rzeczywistość jest skomplikowana.
Dlaczego?
Mój mąż pracuje w biurze.
Nie ma konkretnych umiejętności. Nie potrafi łowić.
Mimo że chce pracować, to firma plajtuje.
Jest dumny i musi sprostać oczekiwaniom.
Nie może pracować byle gdzie.
Nie mam pojęcia, w jakim miejscu będę za trzy lata.
Mam na myśli to,
że ludzie nie potrafią już utożsamić się z tą historią.
Naucz mnie czegoś innego.
Czegoś innego? To nie takie proste.
Mając umiejętności, zdołasz przekazać nawet klasykę.
- Mało przekonujące. - Milcz, czterooki.
Wyglądasz jak urzędas!
Kotora, jaki jest twój ulubiony film?
Król Minami.
- Co jeszcze? - Kevin sam w domu.
Tego się nie spodziewałem.
To fikcyjna historia.
Opowieści rakugo to też fikcja.
W dzieciństwie
nigdy nie napadli cię groźni faceci.
- Raz tak było. - Serio?
Ktoś nie spłacał długu, więc odwiedziłem go w domu.
- Zastałem tylko chłopca... - To ty napadłeś? Więc to nie fikcja.
Jaka była twoja reakcja po moim wykonaniu Shibahamy?
Płacz, śmiech, wzruszenie.
Krótka i szybka refleksja. Jak premier Koizumi!
Która cześć tej historii najbardziej chwyciła cię za serce?
Gdy nazwał swoją żonę lśniącą boginią.
Zapomnij o całej reszcie.
Mam zapomnieć?
Nie jesteś jeszcze w stanie
zapamiętać całej historii.
Zamiast komplikować sprawy,
daj z siebie wszystko, żeby oddać ten pełen emocji fragment.
Nawet jeśli na widowni będzie zasiadał pracownik biurowy, to cię zrozumie.
Mistrzu.
Tak?
Świetny z ciebie nauczyciel.
Skoro tak, to zacznijmy.
„Miałaś całkowitą rację!
Nawet tak dużą sumę jak 50 ryo wydałbym w mgnieniu oka.
Dziękuję, że mnie zwiodłaś.
Dzięki tobie przejrzałem na oczy i będę mógł zacząć nowy rok bez długów.
Dziękuję ci bardzo.
Moja lśniąca bogini”.
„Nie musisz mi się kłaniać.
Proszę, napij się”.
Wygląda na to, że uda mu się dzisiaj dokończyć.
„Już nie piję. Obiecałem, że będę żył w trzeźwości”.
„Alkohol nie ma już nad tobą władzy”.
Kto to? Teraz będzie najlepsze!
Wyłącz to cholerstwo!
Opowiada historię miłosną.
Halo.
To jego?
Gdzie jesteś? Byliśmy umówieni o 16.30.
Przepraszam, mam wyst...
- Akurat teraz? - A kiedy?
Mam tego dość!
Tu nawet nie jest otwarte.
Rozłączył się.
Kretyn.
Przepraszam.
Następnym razem wyciszę.
Na czym to ja skończyłem?
„Nie masz mi za złe?”
To jakaś kpina!
Wszystko zepsułeś.
„Nie mogę.
Nie piję już alkoholu”.
„Dlaczego?”
Ktoś miałby zwrócić portfel w Asakusie, skoro zgubił go pan w Harajuku?
Powiedziałem, że być może zgubiłem go w Harajuku.
To znaczy, że mógł mi wypaść w Asakusie!
Nie mam gustu, jeśli chodzi o mężczyzn!
Przynajmniej masz tego świadomość.
Gdy mnie najdzie, zakochuję się
i w starcach, i w małolatach!
Właśnie rzuciła mnie żona, więc aktualnie jestem wolny.
Robię się zaborcza i nie potrafię się powstrzymać,
żeby się do nich nie kleić i budować związek.
Lubię takie przylepy.
Nie widzisz, że ona cię ignoruje?
Więc lubisz seks?
Co za grubiańskie pytanie!
Nie do przesady, ale bez seksu tracę pewność siebie.
Ta-chan.
- Kocham cię! - Ktoś cię pytał?
Jesteś młoda. Po co skupiać się na jednym facecie?
Co cię kręci oprócz mężczyzn?
Picie!
Wypiłaś już sporo.
Picie, faceci, SMS-y, karaoke, Nietykalni, budyń...
i ciuchy.
Ciuchy...
Skoro uwielbiasz ciuchy, to może traktuj je jak partnera?
Co?
- Co to za reakcja? - Zrozumiała, patrząc na twoje ciuchy.
Weź się zamknij!
Jeśli mężczyzna naprawdę cię kocha,
nigdy nie będzie wtrącał się w twoje sprawy.
Nigdy nie każe ci się zwolnić.
- Serio? - Oni cię wykorzystują!
Bawią się twoim kosztem. Zrozum to wreszcie.
Znajdź sobie normalnego gościa i jednocześnie pracuj.
To takie trudne?
Niby to wiem, ale...
Napij się jeszcze. W końcu spotkasz odpowiedniego chłopaka.
Miłego, bogatego. Takiego, który cię zrozumie.
Wystarczy, żebym żyła po swojemu, a w końcu się pojawi!
Idealny facet, który mnie rozumie, ma dobre serce i forsę.
- I jest seksowny! - Tego nie powiedziałem.
Otworzyłeś mi oczy, szefie! Mówisz dziś tak dojrzale.
- Dojrzały zapłaciłby... - Zamknij się! W końcu to zrobię!
Straszne z niego skąpiradło! To głupie!
Dobra.
Wybacz, że cię tu zaciągnąłem.
Nie przejmuj się. Dobrze wyszło.
Wznieśmy toast.
Na zdrowie!
Chciałem cię o coś zapytać.
O co?
- Dlaczego nie opowiadasz? - Daj mi spokój.
Nie pytam dlatego, że jestem pijany.
Opowiedziałeś Shibahamę tak, że miałem ciarki.
To było świeże, miało tempo i polot.
Marnujesz swój talent.
Czy to nie nasz Kotatsu...
Co wy tu robicie? Macie zamiar zapłacić?
Mój stary cię o to poprosił?
Jeśli wrócę do domu, ojciec będzie mógł spłacić dług.
A ty porzucisz życie yakuzy.
To nie...
Wybacz, ale...
nie jestem posłuszny woli ojca tak jak twój braciszek.
Przepraszam.
Nic pani nie jest?
Nie.
- Mogę w czymś pomóc? - Znalazłam portfel.
Co?
Mogę go zobaczyć?
To jest mój portfel!
- Serio? - Serio!
Jestem uratowany! Dziękuję bardzo!
Bez niego tkwiłbym po uszy w gównie!
Dziękuję bardzo! Uratowałaś mi życie!
Słuchaj...
Lubisz sprzedawać ciuchy?
Oczywiście! Handluję nimi, bo chcę.
Rozumiem. To dobrze.
O co chodzi? No powiedz to.
Kiedy jesteś w sklepie, robisz się irytujący.
Myślałem, że uciekasz tam, żeby nie opowiadać rakugo.
Uciekasz przed rakugo... albo przed ojcem.
Jeśli się mylę...
Tak wspaniale jest robić coś, co się kocha?
Co?
Gdy zaczynasz nienawidzić to, co uwielbiałeś,
poszukaj sobie nowego zajęcia.
To ja powinienem zapytać ciebie, czy naprawdę lubisz rakugo.
- Dlatego się nim zajmuję. - Naprawdę?
Zainteresowałeś się nim, bo znudziło ci się bycie yakuzą.
Idziesz na łatwiznę.
Jeśli powinie ci się noga, wrócisz do gangu.
Nie jesteś synem swojego nauczyciela ani szefa.
U mnie to wygląda inaczej.
Nie działam tak jak ty, na pół gwizdka.
Jeśli miałbym wrócić, to z pełnym zaangażowaniem.
Szczerze mówiąc,
taki gangster nie ma szans...
Co ty o mnie wiesz?
Zapłaćcie za zniszczenia!
To za mało!
Tata puścił bąka!
To nie ja, to Donta.
Przekonajmy się...
Nie, mamo! Wszyscy jemy to samo. Nie da się wyczuć różnicy.
Wspaniała rodzinka! Niezły z wami ubaw!
Teraz moja kolej.
Ładnie się razem bawicie. Gdzie Kotora?
Myślałam, że z tobą.
Jeszcze nie wrócił.
No tak.
Zaczekaj, głupku!
- Czego, tani komediancie? - Napraw to.
Donta, daj spokój.
To tak samo mój dom, jak i twój.
Mówię ci to jako starszy brat, a nie „tani komediant”.
Masz pięć sekund, żeby to odbudować! Pięć, cztery, trzy...
Dokąd się wybierasz? Niech to jenga!
- Co się stało z Kotorą? - Nie twój interes.
A jednak mój. Jest moim uczniem.
Nie pozwolę, żebyś go skrzywdził.
Wiele już w życiu przeszedł,
w przeciwieństwie do ciebie!
Miał zaledwie dwanaście lat,
gdy był świadkiem śmierci swoich rodziców!
Popełnili samobójstwo z powodu długu.
Po tym tragicznym wydarzeniu przestał się uśmiechać.
Nie miał dokąd pójść.
Był sierotą bez pieniędzy.
Wtedy wziął go pod swoje skrzydła gang Shinjuku Ryuseikai.
Nie został yakuzą dlatego, że taki miał kaprys.
Nie miał innego wyboru!
Ten chłopak...
po wysłuchaniu moich opowieści...
potrafił się uśmiechnąć!
Śmiał się!
Posprzątajmy jengę.
Pożegnał szefa gangu, swojego zbawcę.
Poprosił mnie...
żebym nauczył go sztuki oratorskiej.
Z początku mu odmówiłem, bo uznałem, że to za trudne zadanie.
Wiem, że nie jestem dobrym człowiekiem,
ale on nie przyjął odmowy.
To się nazywa determinacja.
Jest zupełnie inny niż ty.
Nie jest tak ograniczony emocjonalnie!
To bardzo samotny człowiek.
Opuściłeś dom, żeby żyć na własną rękę,
ale czasami tutaj wracasz.
Uważasz się za nie wiadomo kogo
i ranisz innych, nie zdając sobie z tego sprawy.
Jeśli będziesz nadal tak postępował, w końcu wszyscy
zaczną się od ciebie odsuwać.
Rozumiesz?
Koniec życia samotnego człowieka stanowi samotna śmierć.
Jak mogłeś...
Co?
Jak mogłeś to powiedzieć rodzonemu synowi?
Rodzony syn...
nigdy nie zrobiłby czegoś takiego ojcu!
Ojcze, nie!
Przestańcie!
Matka przez was płacze!
Sayuri-chan.
Przepraszam!
Dlaczego matka wciąż musi przez ciebie płakać!
- To nie moja wina! - A czyja?
Kto doprowadził ją do płaczu?
Ryuhei?
Przepraszam.
- Ryuhei? - Zemdlał.
- Za mocno go ścisnąłem. - Pomóżcie.
Przepraszam!
Szefie! Nareszcie go odnalazłam!
Jasne.
Jest taki przystojny i bombowy. Wspaniały!
- To dobrze. - Wszystko dzięki tobie.
- Co takiego? - Czy ty mnie słuchasz?
- Nic nie mówiłaś. - Zwalniam się.
Co?
Znalazłam bogatego przystojniaka. Jest typem buntownika.
Nosi kurtkę z tygrysem i smokiem na plecach.
Spokojnie.
Jaką kurtkę?
Co my teraz, do cholery, zrobimy?
Co się dzieje?
Co począć, Tora? To okropne!
Miałeś mieć na niego oko!
Coś ty narobił?
Przewidywania szefa się sprawdziły.
A ty gdzie wtedy byłeś?
Głupek.
Ta przewodniczka...
Co?
Chodziłam z nimi wszystkimi...
Za kogo ty się uważasz? Namówiłaś ich, żeby zrobili sobie tatuaże.
Po waszej prawej widzimy bóstwo Fujin.
A po lewej...
Pan Narrator?
Zamknij się i chodź.
- Jestem w pracy. - No chodź.
KAWIARNIA YOSHIKO
Nie potrafiłam zapomnieć o życiu w Tokio.
Wstyd się przyznać, ale musiałam wrócić.
Mój mąż się denerwuje, gdy jestem w domu,
a nie chciałam wracać do pracy hostessy.
Panowie dostaliby szału.
Myślałam, że młodzi mężczyźni nie jeżdżą na wycieczki.
Przywykłam do pracy ze starszymi.
Nie obchodzi mnie, jak zostałaś przewodniczką.
Jak się poznaliście?
W autokarze!
Tak, w autokarze!
Wyjdź na chwilę.
Cieszę się, że nie zatrzymałam tego portfela.
Bóg mnie za to wynagrodził.
Zrobiło mu się mnie żal.
Masz jego numer?
Nie, ale podałam mu swój adres mailowy.
Napisał do ciebie?
Jeszcze nie.
Jesteś pewna...
że to nie był sen?
Co?
Pomyśl, że to był sen i zapomnij o tym.
Ale przecież ona tam jest!
Wczoraj byłaś pijana jak bela.
Rozmawialiśmy o facetach, dlatego ci się przyśnił.
Nie gadaj głupot! Trzymałam go za rękę.
Mówię ci, że to był sen!
A portfel? Znalazłam go tutaj!
Oddałaś portfel na policję,
a potem przyśniło ci się spotkanie z gościem w kurtce.
A skąd!
Pamiętasz, jak dotarłaś do domu?
Nie.
Widzisz? Mówiłem, ci że to był sen!
Tak to jest, gdy ktoś bez przerwy myśli o chłopakach.
Wracaj do pracy!
Wystaw te beznadziejne ciuchy.
Może i jest cudowna,
ale właśnie dlatego kręci się wokół niej mnóstwo facetów.
Zlatują się jak gołębie zwabione ziarnem.
Jesteś jednym z tych gołębi.
Bracie...
Znam pięciu, czekaj, sześciu gości,
którzy mają taki sam tatuaż, jak ty.
Chcesz być gołębiem?
Co, Ginjiro?
Nie jesteś taki jak ja.
Jesteś dziedzicem Shinjuku Ryuseikai.
Mówię ci to jako starszy brat.
Nie pozwól, żeby kobiety tobą rządziły. Ty masz nimi rządzić.
Rozumiem.
To dobrze.
Gdzie Gin-chan?
Odprawiłem go.
Nie pozwolę, żeby kręciła się koło niego jakaś nieznajoma.
Co masz na myśli?
On należy do yakuzy
i w przyszłości zostanie przywódcą.
Jestem jego podwładnym, ale też wychowawcą.
Rozumiesz?
Już go nie zobaczysz.
Jesteś o mnie zazdrosny?
Zazdrosny o ciebie?
Niech będzie. Kiedy się znów zobaczymy?
- Ze mną? - Tak, z tobą. Kiedy?
Jak to „kiedy”? Wspominaliśmy coś o spotkaniu?
To podaj mi numer telefonu.
Co z tobą?
To jaki jest?
No mów!
Jaki masz numer?
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Opowiem wam zabawną historię.
Ale zanim zaczniemy, proszę wyłączyć...
Jakbyśmy nie wiedzieli!
KOTORA
Był sobie młody sklepikarz imieniem Ryu.
Pamiętacie go?
To ten głupiec, który wytatuował sobie imię pewnej jędzy.
W jego sklepie pracowała dziewczyna o imieniu Risa.
Miała dobre serce, ale niezwykle łatwo się zakochiwała.
Ulegała każdemu, kogo uznała za atrakcyjnego,
i starcom, i gołowąsom.
Przypadkiem poznała młodego yakuzę Ginjiro,
starego znajomego Ryu.
BRAK POCZTY
Ryu obawiał się, że Risa znowu zapomni o pracy,
dlatego przekonał ją, że to był tylko sen.
Myślę, że masz rację, szefie.
Z czym?
Że to był tylko sen.
Postanowiłam w to uwierzyć. Dam sobie spokój z chłopakami.
Czas wracać do pracy. Gdzie mam to postawić?
Tam.
Dobra!
Jutro mamy inwentaryzację. Pomogę ci.
Dobrze.
Zapraszamy! Proszę mnie zawołać, gdy coś się spodoba.
Można je przymierzyć.
Pracowała tak ciężko, że Ryu zaczął się czuć nieswojo.
Szefie, jeśli chodzi o sprzedaż...
Nie nazywaj mnie szefem!
- Co robisz, szefie? - Pilnuj sklepu pod moją nieobecność.
Ryu postanowił pójść prosto do Ginjiro, żeby negocjować.
Mówiłeś, że chcesz to wszystko kupić.
Tak, chciałem.
Bardzo ci na nich zależało, prawda?
Aż tak to nie.
Ty jesteś synem Donbeiego?
Sprzedam ci wszystko za sto tysięcy jenów.
Proszę, kup je.
- Ty też. - Kto by chciał taką tandetę?
Nie wiem, co kombinujesz z moim synem,
ale twój stary jest mi winny cztery miliony!
- Po co mi to? - Tu nie chodzi o mojego ojca!
Rozmawiam z pana synem.
To...
Co?
To?
Pomyślałem, że fajnie wygląda...
Rozumiem.
Na razie.
A pieniądze?
Ach tak.
Przynieś mi je później do sklepu.
- Dlaczego? - W torbie jest koperta.
Włóż tam pieniądze i przyjdź.
Nie mając pojęcia, co jest grane, Ginjiro przyniósł do sklepu kopertę
zawierającą sto tysięcy jenów.
„Przepraszam!”
Zapraszamy!
Ty tu pracujesz?
Wczoraj właściciel tego sklepu namówił mnie do zakupu wielu rzeczy.
Proszę.
Pieniądze.
WYPŁATA ZA LUTY
Nic z tego nie rozumiem.
Będę czekać.
Na wiadomość.
Tyle ile będzie trzeba.
To prawda. Przywykłam, że mężczyźni mną sterują.
Ojej, co ja mówię.
Dziękuję za zakupy!
Podasz mi jeszcze raz adres?
Co?
Zeszłym razem byłaś pijana, prawda? Nie potrafiłem tego odczytać.
Dobrze!
Kobieta, która chce być sterowaną, i kontrolujący mężczyzna.
Trudno o lepsze dopasowanie!
Niepłacenie za pracę tak zacnej panience to podłość.
Ryu postanowił złożyć jej ciekawą propozycję.
Zamów, co tylko chcesz.
Dziś ja stawiam.
Risa...
Tak?
Mój znajomy prowadzi sklep w Shibui.
Sprzedaje towary z importu
i akurat brakuje mu rąk do pracy.
Jeśli chcesz...
Nie zwolnię się.
Chcę pracować w Dragon Soda. Uwielbiam modę.
- Mogę prosić shochu? - Dobrze.
Przepraszam, śpieszę się na spektakl.
Zostańcie i pijcie do woli.
Na początek wystąpi artysta, którego nie mogę przegapić.
Wybacz mi.
Co?
Wiele rzeczy. Muszę za nie przeprosić, bo mi się od ciebie dostanie.
„Ja miałabym podnieść na szefa rękę?
Bez żartów! Ręka by mi uschła!”
Przecież to dzięki tobie poznałam się z Gin-ginem.
Gdybyś mnie nie zwiódł,
za bardzo bym się do niego przykleiła.
Gin-gin by mnie znienawidził.
„Jesteś boski.
Dziękuję, że mnie oszukałeś”.
Jest taki seksowny. Wszystko byłoby na nic, gdybym go zniechęciła.
Będę na niego chuchać i dmuchać, żeby mi nie uciekł.
To znaczy on będzie na mnie chuchał i dmuchał.
Risa...
- Mówisz na niego Gin-gin? - Tak, Gin-gin.
Rozumiem.
No dobra. Napijmy się!
Jednak nie będę pić.
Dlaczego?
„Nie chcę, żeby okazało się, że śnię”.
Dobra robota, yakuzo!
Nowy, mam twoje gołębie piórko.
Pracuję tu, od kiedy Kotora zaczął występować.
Naprawdę?
To staraj się, a spłacisz dług!
Zaczekaj!
Gin-gin, zaczekaj na mnie!
Za wolno chodzisz.
Proszę makaron z sosem mięsnym.
Kotora, mocno odbiegłeś od oryginalnej formy Shibahamy,
ale publiczności się podobało, więc jestem zadowolony.
Dziękuję.
Mam tu zapłatę za miesiąc nauki.
Dziękuję.
Wszystko się zgadza.
Dziękuję bardzo. Spłacę...
Nie włożysz ich do koperty?
Następnym razem ją przygotuję.
Przepraszam, zostawię pieniądze tu.
Ten właściciel sklepu, Ryu,
który pojawił się w opowieści...
- To nie twoja sprawa! - Nic się nie zmieniłeś.
Risa powiedziała mi, że Shibahama dobrze ci poszła.
Można tak powiedzieć.
Cieszę się.
Dzięki.
Przepraszam za to, co powiedziałem.
- Nie wiedziałem. - Nie ma sprawy.
Na razie.
Gdzie tak się śpieszysz?
To dziwne. Stoimy przed hotelem miłości.
Tora-chan!
My się skądś znamy?
Napisy: Marcin Mituniewicz