(ลุ่มหลง)
(โคโทระ)
เอ่อ...
ก่อนจะเริ่มกัน ผมอยากเล่า เรื่องบ้าบอให้ฟังสักหน่อย
ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของผมเองนี่แหละ
สอนผมเถอะครับ
ตั้งแต่ต้นปีมานี้
ผมได้ฝากตัวเป็นศิษย์ กับอาจารย์ฮายาชิเตะ ดงเบะ
ผู้ตั้งฉายาให้ผมว่าโคโทระ
แต่ว่าผมก็มีตัวตนอีกด้าน ที่ไม่ค่อยภูมิใจเท่าไรนัก
ผมเป็นยากูซ่าของแก๊ง ที่ชื่อว่าชินจูกุ ริวเซไก
ผมทํางานให้พวกเขามาสิบปีแล้ว
ส่วนในราคุโกะนั้น จะว่าผมเป็นดาวดังก็ได้
เป็นนักเล่าเรื่องตอนกลางวัน ยากูซ่าตอนกลางคืน
นั่นคือข้อตกลง
จนพวกพี่น้องของผม...
ต่างเรียกผมว่ามุนินมุตา แห่งวงการราคุโกะ
นี่คืออาจารย์ของผมในโลกยากูซ่า หัวหน้าแก๊งชินจูกุ ริวเซไก
ถ้าหัวหน้าทวงนี้สี่ล้านเยน จากเพื่อนตีกอล์ฟได้สําเร็จ
ผมถึงจะถอนตัวจากแก๊งได้
และเพื่อนตีกอล์ฟของหัวหน้าคนนี้
คือหมอนี่ครับ
งั้นนี่ก็เป็นลูกไม้ใหม่ใช่ไหม
ว่าไงนะ
"ว่าไงนะ" เหรอ ขอโทษนะ
ที่ฉันหมายถึงก็คือลูกพี่ของนาย
ส่งนายมาข่มขู่ฉันสินะ
ถ้าคุณยอมสอนราคุโกะให้ผม ผมจะจ่ายให้เรื่องละแสนเยน
นายอยากให้ฉันเอาเงินนั่น ไปใช้หนี้งั้นเหรอ
แล้วมีปัญหาหรือไง
นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว
นายยังจําทั้งเรื่องไม่ได้เลย...
คุณสอนไม่ได้เรื่องเองไม่ใช่หรือไง
ว่าไงนะ
ก็อย่างเบสบอลไง
นักกีฬาเก่งๆ ไม่ได้แปลว่า จะเป็นโค้ชดีๆ ได้สักหน่อย
แปลว่าคุณไม่ได้เกิดมาเพื่อสอนใครไง
เพราะแบบนี้ลูกชายคุณถึงทิ้งคุณไง
ขอโทษครับ ขอถามตัวนี้
นั่นลายเสือกับมังกรอูราฮาระ มีขายแค่ร้านนี้
มีตัวที่เรียบๆ ไหม
ขอที่ผ้าไม่ใช่ตาข่ายด้วย พอมีไหมครับ
ถ้าเรียบๆ ไม่เอาตาข่าย มันก็แค่เสื้อยืดธรรมดาไม่ใช่หรือไง
- เจ้านาย - ว่าไง
ฉันไปจ่ายค่าเช่าร้านมา แต่บัญชีธนาคารเหลือเงินแค่ 315 เยน
ไม่ต้องมาอือเลย ฉันไปจ่ายให้แท้ๆ
แต่คุณไม่ได้จ่ายค่าแรงฉัน มาสามเดือนแล้วนะ
รู้แล้วๆ
คุณยกเงินสี่ล้านให้ลูก เอาไปผลาญตามใจชอบ
ไม่คิดว่ามันไร้สาระหรือไง
หืม
ถ้าเขายอมเป็นนักเล่าเรื่อง ป่านนี้อะไรๆ คงลงตัวไปแล้ว
นั่นสิ
เข้าใจจริงๆ หรือเปล่า
เมื่อวานก็ขายได้ แค่ไฟแช็กอันเดียวเอง
ขอร้องละ หาคนมาออกแบบเสื้อผ้าเถอะ ส่วนคุณสนใจแค่ยอดขายก็พอ
รู้แล้วๆ ถูกของนาย
บอกให้เขาเลิกขายเสื้อผ้าได้แล้ว
คุณจะได้มีเงินไปใช้หนี้
เลิกพูดเรื่องเงินได้ไหม นังวัวขี้เหร่
ถ้าอยากได้เงินขนาดนั้น ก็ไปเป็นโฮสต์หรือขายตัวไป
แฟนก็ไม่มีกับเขาสักหน่อย
ฉันรู้หรอกน่า ไม่ต้องไม่ย้ําให้ฟังเลย
นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ทําเหมือนรู้จักฉันนักหนา
ลูกฉันเป็นอัจฉริยะนักเล่าเรื่องนะ
กุ๊ยอย่างนายพยายามให้ตาย ก็ไม่มีทางเก่งเท่าเขา
ทําไมไม่ลองขึ้นเวที แล้วทําให้ผู้ชมหัวเราะดูล่ะ
ผมก็เลยโดนดุด่า
ตอนนี้เลยมานั่งอยู่ตรงหน้าพวกคุณ
เอาละ
เรามาฟังเรื่องของผมกัน
พยัคฆ์หักเหลี่ยมมังกร
ทุกคนคะ
ซื้อของฝากกันแล้วใช่ไหมคะ
ครับ
เข้าห้องน้ํากันแล้วนะ
ครับ เรียบร้อยแล้วครับ
อะไรเนี่ย
หวัดดีครับ
คุณก็ซื้อทัวร์ของเรา เมื่อเสาร์ที่แล้วไม่ใช่เหรอคะ
วันอาทิตย์ก็ด้วย
ครับ ผมชอบบัสทัวร์นี่มากเลย
สะพานคาชิโดคิก็สุดยอด
ห้างนิฮงบาชิ มิสึโคชิก็อย่างเจ๋ง
คุณป้าคะ เราจะไปกันแล้วนะคะ
ถอยไปให้ไวเลย ยายแก่
ไม่ได้ยินคุณไกด์พูดหรือไง
เดี๋ยวพ่อปั๊ด
ห้ามปั๊ดใครทั้งนั้นนะคะ
ค่ะ ทุกคน ไปกันเลย
ครับ
โอ้โฮ มีแต่ชื่อมงคลทั้งนั้นเลย
งั้นเอามาตั้งชื่อให้หมดดีกว่า
พวกเขาเลยเอาทุกชื่อที่พระตั้งให้ มาตั้งเป็นชื่อลูก
"นี่ จูเกะมุ จูเกะมุ โกโคอุ ซูริคิซุ..."
ซูริคิซุอะไร ซูริคิเระสิ
อ้อ ซูริคิเระสินะ
"นี่ จูเกะมุๆ โกโคอุ ซูริคิเระ ไคจาริ ซุยเกียว โนะ สตูครีม"
"สตูครีม" อะไรของมัน
ตรงนั้นน่ะเงียบไปเลย ลืมหมดเลยเนี่ย
"ไคจาริ ซุยเกียว โนะ ซุยเกียวมัตสึ อุนรัยมัตสึ ฟูรัยมัตสึ
คูเนรุโทโคโระ นิ ซูมุ โทโคโระ
ยาบูราโคจิ โนะ ซุยเกียวมัตสึ อุนรัยมัตสึ ฟูรัยมัตสึ..."
เดี๋ยวนะ
"คูเนรุ โทโคโระ นิ ซูมุ โทโคโระ ยาบูราโคจิ โนะ ซุยเกียวมัตสึ
อุนรัยมัตสึ ฟูรัยมัตสึ คูเนรุโทโคโระ นิ ซูมุ โทโค..."
เอ๊ะ
วนอยู่ที่เดิมแล้ว
น่าหงุดหงิดจริงๆ "ปองโปโกะ นาโนะ ปองโปโกะปิอิ" ไง
ไม่ใช่สักหน่อย ต้องเป็น "ปองโปโกะปิอิ โนะ ปองโปโกะนะ"
จําไม่ได้เหรอ มันต้อง "ปองโปโกะ นาโนะ ปองโปโกะปิอิ"
- ใครจะไปสนกันเล่า - เราสนโว้ย
"จูเกะมุ จูเกะมุ โกโคอุโนะซูริคิเระ ไคจาริ ซุยเกียว โนะ สตูครีม"
ท่องผิดแล้ว
- ท่องผิดก็บอกกันสิ - ลองใหม่
"จูเกะมุ จูเกะมุ โกโคอุ โนะ ซูริคิซุ..."
ผิดอีกแล้ว
กลับมาแล้วครับ
สวัสดีครับ
นายเป็นใครกันเนี่ย
นี่น้องฉันเอง
ไอ้บ้า บอกแล้วไงว่า ไม่ต้องมารับมาส่งทุกครั้ง
บ้านนี้คนปกติเขาอยู่กันนะ
ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่ตัวเท่านี้
ตอนนี้เรียนอยู่ปีไหนแล้วล่ะ
ปีอะไรกัน
ปีสี่แล้วครับ ผมไม่ได้บอกพี่เหรอ
ไม่จะเห็นรู้
นี่นาย...
เป็นนักศึกษาเหรอ
ใช่ ผมเรียนพาณิชย์ด้วย
พ่อบอกว่าเดี๋ยวนี้เป็นยากูซ่า ก็ควรมีปริญญาติดตัวไว้
พ่อนายเหรอ
เจ้ากินจิโร่มันทําตัวแปลกๆ
หา
พักนี้มันออกบ้านไปตั้งแต่เช้า
กว่าจะกลับก็ตั้งทุ่มสองทุ่ม
แถมซื้อเครื่องรางมาอีก
แล้วก็พวกของฝาก อย่างขนมข้าวพอง นินเงียวยากิ
ผมว่าก็ปกตินี่ครับ...
เจ้าโง่ นายน้อยเป็นทายาท แก๊งชินจูกุ ริวเซไกนะ
สาวที่คบด้วยก็ต้องสถานะเท่ากันสิ
สาวงั้นเหรอ
มันหมายถึงแฟนน่ะ ยามาซากิ
แกต้องคอยดูเจ้ากินจิโร่ไว้นะ
เจ้าหนูนั่นมันเหมือนฉัน มันทําได้ทุกอย่างเพื่อความรัก
มันอาจไปสักชื่อสาวนั่นไว้ตามตัว หรือฝังมุกที่กระปู๋เลยก็ได้
จริงเหรอครับ
ฉันยังมีรอยสักเบ้อเริ่ม เป็นชื่อแฟนตรง...
เลิกพูดเรื่องฉันดีกว่า
นายคอยดูเขาให้ไว้ให้ดีล่ะ โทระ
รับผิดชอบทําให้เขาเรียนจบให้ได้
พยายามสืบมาว่าเป็นยังไงมายังไง
ว่าแต่ราคุโกะนี่ได้เงินเยอะเหรอ
ได้เงินเยอะไหม ได้วันละกี่หมื่นอะ
หมื่นเหรอ
พวกระดับต่ําๆ จะได้เงินที่กําหนด ปีแรกก็พันเยน
ปีที่สองก็ 1,200 เยน...
น้อยเวอร์
- ได้วันละพันเยนนี่อยู่กันได้เหรอ - พวกเขามีอาหารให้...
พวกเราระดับสองสิแย่กว่าอีก
เราไม่ได้แสดงทุกวันแบบพวกเพิ่งเริ่ม
เลยต้องทํางานพาร์ตไทม์
พาร์ตไทม์เหรอ
คุณทํางานอื่นด้วยเหรอ
ฉันไม่ชอบออกทีวี...
หนังหน้าแบบนั้น ไม่ได้ออกทีวีอยู่แล้ว
แม่คะ เปิดทีวีสิ เขาจะออกทีวีแล้ว
ในวงการราคุโกะน่ะ เงินไม่ใช่ทุกอย่างหรอก กินจิโร่
มันคือการได้กินข้าวหม้อเดียวกัน และได้ฝึก
กับพวกนี้ต่างหาก
- เราสนุกกันมากเลย เนอะแม่เนอะ - ไม่ใช่แม่นายโว้ย
ฉันล่ะเคยชื่นชมนิสัย "หมาป่าเดียวดาย" ของนาย
อะไรกัน
พี่ไม่เท่แล้วอะ
พี่ไม่ใช่หมาป่าแล้ว ตอนนี้เป็น...
พิราบ
พิราบที่ตื่นเต้น ตอนเจอถุงอาหารนกถูกๆ
พวกนายได้ยินไหม
เขาเรียกพวกเราว่าพิราบ จะไม่เถียงอะไรหน่อยเหรอ
- พิราบเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพนะ - ช่างเถอะ ดูทีวีดีกว่า
โอ๊ย ร้อนๆๆ
ฉันไม่ลงไปแช่หรอก
จุดสําคัญคืออย่าโดนลงน้ําทันที
แบบนี้นายทําให้คนดูเชื่อได้ ว่าน้ําร้อนแค่ไหน
เข้าใจละ ผมจะจําไว้ใช้
ดงตะ ดงตะ
เอาละนะ
(เหล่าเรนเจอร์จอมอึด)
นี่ แม่ครับ
อ้าว หวัดดีนะ นายน้อย
โคโทระ
มีอะไร
นี่ ไอ้หน้าหล่อ
ใช้คําพูดแบบนั้นกับอาจารย์ไม่ได้นะ
- ฉันเจอเรื่องที่เหมาะกับนายแล้ว - โอ้ เรื่องอะไร
ตัวใหญ่เกินไปแล้ว
เปล่าสักหน่อย
เรื่องนี้ชื่อว่าชิบาฮามะ
เป็นเรื่องราวความรักของคู่รัก ที่มีหนี้ท่วมหัว
เรื่องหนี้ๆ นายถนัดอยู่แล้วนี่
ไม่ได้นะครับ
ขนาดผมยังไม่ได้ฝึกเลย
เรื่องชิบาฮามะน่ะ ฉันสอนให้ก็ได้ พร้อมนะ
ชิบาฮามะ ชิบาฮามะ
สวัสดี กระผมคือโคโมริโนะ ชิบาฮามะ
เป็นไงล่ะ เป็นไง
ยังไงก็เถอะ พรุ่งนี้ฉันจะสอน บนเวทีนะ ตั้งใจดูให้ดีล่ะ
ชิบาฮามะ...
นี่ คุณนาย
นี่มันไม่พอค่าดอกด้วยซ้ํา
เข้าใจใช่ไหม
นั่นสิ
แถมดอกยังออกดอกไปสามเปอร์เซ็นต์แล้ว
ถ้าสามีคุณนายไม่ทํางาน งั้นคุณนายก็ต้องเป็นคนใช้หนี้
ใช่เลย ในฐานะที่เป็นเมียเขา คุณนายควรไปแจกทิชชูหาเงินซะ
เรารออีกวันไม่ไหวแล้วนะ
ไปหยิบยืมจากญาติๆ มาคืนได้แล้ว
ญาติอาจให้ยืมก็ได้ ถ้าคุณนายเป็นยุ้ยก็ดีหน่อย
เพราะว่ายุ้ยญาติเยอะ
เงียบได้แล้ว
ตอนทํางานของยากูซ่า ก็ตั้งใจเป็นยากูซ่าหน่อยสิ
แถมมุกพี่ก็อย่างฝืด
ไอ้บ้านี่
จากนี้ต่อให้มาเก็บหนี้ ก็ต้องทําตัวให้ฉลาด จริงไหม คุณนาย
ถ้าเราจะเอาเงินจากคุณ ก็ต้องทําให้ขําหน่อยสิ จริงไหม
จะขําหรือไม่ขํา วันนี้ฉันก็มีให้แค่นี้แหละค่ะ
ล้อกันเล่นหรือไง
นี่ กินจิโร่
อะไรเหรอ
ตอนนี้...
นายมีแฟน อะไรพวกนั้นหรือเปล่า
ฉันมีสาวที่แอบปิ๊งอยู่นะ
ใครเหรอ
เธอเป็นไกด์ทัวร์น่ะ
แล้วหล่อนรู้ไหมว่านายชอบ หรือว่าชอบนายกลับหรือเปล่า
นี่ พี่
อะไร
ไหงมาคุยเรื่องนี้กันได้ ผมก็อายเป็นนะ
นี่ ไอ้บ้า
ฉันเป็นพี่นายนะ ฉันมีหน้าที่ต้องรู้ทุกเรื่องของนาย
ขืนคุยเรื่องนี้กันต่อ ผมจะคิดว่าพี่เป็นเกย์แล้วนะ
- หา - หยอกเล่นหรอก
เคยบอกไปแล้วไงว่าฉันมันเส้นลึก
เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้ว มันอันตรายนะ
ไม่ต้องห่วงหรอก ฟังฉันนี่
เชิญครับ
(อาจารย์ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
(ตารางกลางวัน: ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
- เรารออยู่เลย - ดงจัง
(ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
ก็...
ผ่านเสียงหัวเราะวันนี้ ผมอยากเห็นว่าทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง
มักมีคํากล่าวบ่อยๆ ว่าสมัยเอโดะ ผู้คนไม่เคยมีเงินเย็น
จะเล่าเรื่องชิบาฮามะสินะ
พวกเขารู้สึกว่าจําเป็นต้องใช้ เงินทุกแดงให้หมดในวันเดียว
พวกต้มตุ๋นสมัยนี้ ที่หลอกเอาเงินไปทั่ว
คงไปหลอกเอาเงิน จากคนเอโดะไม่ได้แน่
คงจะแบบ "ฮัลโหล นี่ฉันเอง ฉันเองนะ"
"โอ้ ใครน่ะ นี่คนจากเอโดะนะ..."
"เอ่อ นี่ฉันเองไง ฉันเอง"
"อ๋อ ฉันเองเหรอ โอเค มีอะไร" "คือฉันงานเข้านิดหน่อยน่ะ
ตอนนี้เลยต้องใช้เงินจริงๆ
ช่วยโอนเข้าบัญชีให้หน่อยได้ไหม"
"แย่จัง นายน่าจะโทรมาเมื่อคืน
ฉันไปพนันม้าแข่งมา ได้มาตั้งห้าล้านเยน"
ตอนนี้สายไปหน่อย ฉันไม่มีเงินแล้ว นายไปขอคนอื่นแล้วกัน"
คุณไม่รู้หรอกว่าพวกเขา วางแผนการเงินเก่ง หรือว่าแค่โง่
ให้ตาย ตลกจริงๆ
ต่อไปผมจะเล่าเรื่อง เมื่อครั้งที่โตเกียวเคยชื่อว่าเอโดะ
มีเมืองหนึ่งชื่อว่าเมืองชิบะ
และชาวประมงที่ชื่อว่าอูโอคุมะ เคยทํางานอยู่ที่นั่น
เขารู้จักปลามากมาย และเป็นพ่อค้าที่เก่งกาจ
เขาเปิดร้านที่ขายดิบขายดี
แต่เขามีข้อเสียอยู่อย่างนึง ก็คือเขาชอบดื่มเหล้า
ทันทีที่ดื่ม เขาก็จะไม่สนใจร้าน
แล้วก็ลืมทํางานทําการ
โซเซ...
โซเซ
แล้วก็พูดว่า "งานอะไร ฉันไม่สนหรอก...
เพราะแบบนั้นปลาที่ควรอยู่ ในถังของเขาก็เป็นแบบนี้ด้วย
"โซเซ โซเซ..."
"นี่ นี่ คุณน่ะ"
นี่ ช่วยตื่นทีได้ไหม
นี่
โอ้ โทษที นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
โอ้ ไม่นะ
ยังฝันอยู่อีกเหรอ
มองหาอะไรเหรอ
ลืมหน้าเมียคุณแล้วเหรอ
เมียงั้นเหรอ
คุมะ ใจร้ายจังเลย
เมื่อคืนดื่มมาอีกแล้วใช่ไหม
ตื่นสักทีสิ
ไหนสัญญาว่าวันนี้ จะไปขายปลาที่ร้านไง
ร้านเหรอ
"ก็นะ
ฉันไม่ได้เปิดร้านมา 20 วัน
มาเปิดตอนนี้ไม่มีปลาขายหรอก"
"พูดอะไรน่ะ คิดว่าฉัน เป็นเมียคุณมานานแค่ไหนแล้ว
ฉันเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว"
"จริงด้วย"
"แล้วมีดแล่ปลาฉันล่ะ" "ไม่มีสนิมเลย ฉันลับให้แล้วค่ะ"
"ฉันทํารองเท้าหาย" "ฉันซื้อคู่ใหม่ให้แล้วค่ะ"
"โอ้ เธอเตรียมทุกอย่างไว้แล้วสินะ"
"นี่ ฟ้ายังมืดอยู่เลย"
"เหรอ เดี๋ยวพระอาทิตย์ก็ขึ้นค่ะ
ตอนนั้นก็ไปแม่น้ํากับร้านได้แล้ว ขอร้องเลยนะคะ
ขอร้องละ ขายปลาให้ได้นะ ขอร้อง"
"ก็ได้
ยัยปีศาจเมีย" เขาบอก
แล้วเขาก็ออกจากบ้านในที่สุด
ดูข้างนอกสิ
- ข้างนอกเหรอ - มีใครตามมาไหม
เกิดอะไรขึ้น ไปมีเรื่องมาเหรอ
ยัยผู้หญิงโง่ ฉันไม่ได้หลอกเธอนะ
ก็บอกแล้วไงว่ามันยังเช้าไป
อะไรของคุณเนี่ย เป็นบ้าไปแล้วเหรอ
ทําไมไม่ดูเจ้านี่ซะก่อนจะบ่น
กระเป๋าเงินนี่นา
เมียเขาอุทาน
ตอนฉันเข้าไปในเมือง ร้านทุกร้านปิดกันหมดเลย
ฉันโมโหมาก เลยว่าจะตรงดิ่งกลับบ้านมาฟาดเธอ
แต่แบบนั้นเธอคงไล่ฉันออกจากบ้าน
ฉันเลยตัดสินใจ เอาถังน้ําไปนั่งสูบบุหรี่
แต่แล้วก็เริ่มง่วง
ฉันเลยไปล้างหน้าล้างตา ที่ทะเลให้ตื่นๆ...
สิบแปด ยี่สิบ ยี่สิบสอง ยี่สิบสี่...
ยี่สิบหก ยี่สิบแปด
เลิกนับได้แล้ว มันมีอยู่ 50 เรียว
ห้าสิบเรียวเหรอ
โชคเข้าข้างจริงๆ
เทพคงรู้สึกสงสารฉันแน่ๆ
ก็เลยเลือกช่วยฉันแบบนี้
แต่ที่รัก...
รีบไปยกสาเกมาให้ฉันได้แล้ว
คุมะก็เลยเมาแล้วหมดสติไป จากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นมา
แล้วเมียเขาก็โกหก
จากนั้นกระเป๋าเงิน...
หยุดๆ ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว พวก
นายยังเล่าเรื่องได้ห่วย ไม่เปลี่ยนเลย
ว่าไงนะ
ตอนเล่า นายไม่มีอารมณ์ร่วมเลย
แล้วนายล่ะทําได้เหรอ
ฉันไม่รู้เรื่องเล่านั้น
งั้นก็หุบปากแล้วฟังไปสิ ไอ้หัวครก
"โอ้ คุมะซัง ตื่นสักทีได้ไหม
ตื่นเถอะค่ะ"
- ริวจิ - เงียบนะ
"จะนอนไปอีกนานแค่ไหนคะ ตะวันขึ้นส่องตูดแล้วนะ
ช่วยรีบไปเปิดร้านได้ไหมคะ"
"ร้านอะไร อย่าโง่ไปหน่อยเลย
ฉันจะไปเปิดร้านทําไมอีก ในเมื่อเก็บเงินได้ตั้ง 50 เรียว"
ห้าสิบเรียวเหรอ
อย่ามาทําไขสือนะ โอ้โฮ
เธอเป็นเมียฉันเหรอ หน้าเล็กจิ้มลิ้มจริงๆ
สูงเท่าไรล่ะเนี่ย
ยังเมาอยู่อีกเหรอ
เมื่อคืนคุณดูอารมณ์ดีซะจนน่ากลัว
แล้วใครจะจ่ายค่าอาหาร กับเหล้าพวกนี้ล่ะ
อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ําน่า
ฉันก็ให้กระเป๋าเงินที่เจอไปแล้วไง
ในนั้นมีเงินตั้ง 50 เรียวนะ
พูดเรื่องอะไรของคุณ
พิโธ่ เดี๋ยวนะ
ต่อให้หน้าตาน่ารักขนาดไหน ฉันก็ยังฟาดเธอได้นะ
ก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้
อยู่ไหน มันอยู่ไหน
ให้ตายสิ เงิน 50 เรียวอยู่ที่ไหน
ต้องเป็นความฝันแน่ๆ
ฝันเหรอ
"ฉันล่ะหมดคําพูดจริงๆ ก็คุณไม่ทํางานทําการ
วันๆ เพ้อหาแต่สาเกกับเงินๆ ทองๆ
ถึงได้เก็บไปฝันนี่ไง"
"เธอจะพูดอะไรกันแน่
จะบอกว่าที่ฉันเจอกระเป๋าเงิน มันเป็นแค่ความฝันเหรอ
ทั้งที่ความเป็นจริง ฉันแค่ดื่มสาเกเหรอ"
"ใช่แล้วค่ะ"
"ช่างเป็นฝันที่โหดร้ายจริงๆ..."
"ทั้งที่สัญญากับเทพว่าจะเลิกดื่ม แต่คุณกลับเอาแต่ดื่มเหล้า
เลยถูกลงโทษไงล่ะ"
"ยกโทษให้ด้วย เป็นแบบที่เธอพูดเลย คราวนี้ฉันจะสัญญากับเธอ
จากวันนี้ไป ฉันสัญญาว่าจะไม่ดื่มอีก
ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ฉันจะทํางานให้หนัก
ดังนั้นช่วยจ่ายค่าเหล้าวันนี้ ให้ฉันทีเถอะ"
"สัญญานะ"
"ใช่ ไม่ว่าจะยังไง ฉันจะไม่มีวันดื่มอีก"
แล้ววันต่อมา เขาก็เลิกดื่ม แล้วทํางานอย่างหนัก
ยังเล่าไม่จบ
จากนั้นสองสามปีให้หลัง หรือคืนก่อนวันปีใหม่นี่แหละ...
หุบปากไปเลย นายนี่สุดยอดจริงๆ
นายมันไม่ใช่ขี้ๆ เลยนะ ไม่ยักรู้ว่านายมีพรสวรรค์ขนาดนี้
น่าจะไปเล่าราคุโกะ
อาจหาเงินได้มากกว่า มาเปิดร้านก็ได้นะ
โน ฉันต้องกลับร้านแล้ว
เล่าให้จบก่อน ให้เด็กทําพาร์ตไทม์เฝ้าร้านไป
มันก็ได้อยู่ แต่เรื่องของเรื่องก็คือยัยนั่น...
ไม่มีอะไรหรอก
- อย่าไปแบบค้างคาสิ - ก็เล่าให้นายฟังมันไม่สนุกอะ
นายชอบโพล่งหัวเราะตรงจังหวะแปลกๆ
ฉันจะหุบปากเลย
เธอชื่อริสะ หมอนี่ยังไม่จ่ายเงินเธอเลย
จะพูดหาทําไม
เลิกพูดเรื่องเงินได้ไหม นังวัวขี้เหร่
ถ้าอยากได้เงินขนาดนั้น ก็ไปเป็นโฮสต์หรือขายตัวไป
แฟนก็ไม่มีกับเขาสักหน่อย
พูดปุ๊บเสียใจปั๊บเลย
เธอยิ่งซึมๆ หลังจากถูกทิ้งซะด้วยสิ
ฉันเลยพูดให้อารมณ์ดีขึ้นว่า...
ถ้าเป็นแบบนั้น
(ไฟแช็กของแท้ 500 เยน)
งั้นเธอก็มาเป็น...
ไม่เห็นดีขึ้นเลย
ไม่ดีจริงๆ ด้วยเนอะ
ทําอะไรน่ะ
นี่ หยุดนะ
ปล่อยนะ
ทําอะไรน่ะ ยัยวัวขี้เหร่
เลิกเรียกฉันว่าวัวขี้เหร่สักที พูดทีไรแม่อยากฆ่าให้ตายซะจริง
คุณอาจพูดเอาขํา แต่มันทําให้ฉันอยากฆ่าคุณจริงๆ นะ
ว่าไงนะ
เธอนับทุกครั้ง ที่ฉันเรียกเธอว่ายัยขี้เหร่
- จดไว้ในสมุดทุกวันเลยด้วย - เป็นระเบียบจนน่าแปลกใจดีนะ
ขอบคุณสําหรับทุกอย่าง โอนค่าแรงเข้าบัญชีฉันด้วย
ถ้าสิ้นเดือนแล้วไม่จ่าย ฉันฟ้องคุณแน่
ไอ้คนบ้าหลอกลวง ตายซะ
นายก็ไม่น่าไปเรียกเธอแบบนั้น เธอน่ารักจะตายไป
ถ้าเธอขี้เหร่จริงๆ ฉันคงไม่เรียกแบบนั้นหรอก
อะไร เธอเหมือนน้องสาวฉัน ที่เรียกเพราะเอ็นดูหรอก
นั่นสิ เหมือนที่นาย เรียกกระปู๋ว่า "เจ้าลูกชาย"
เปรียบเทียบดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ
ไม่สําคัญหรอก เธอเป็นผู้ใหญ่แล้วใช่ไหม
พนันเลยว่าเธอได้งานดีๆ ทําไปแล้ว
ฉันว่าไม่หรอก ไม่มีทาง
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา
เพราะผู้ชายแหงๆ
ผู้ชายเหรอ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ฉันไม่จ่ายค่าแรงสักหน่อย
แต่เธอก็ยังมาทํางาน ถึงจะบ่นก็ตาม
แต่พอมีแฟน เธอก็ทําตัวเหลวไหล
ทั้งขาดงานไม่บอก ขโมยเงินจากแคชเชียร์
จากนั้นก็ลาออก
- พอโดนทิ้งก็กลับมา - เธอไม่ใช่เด็กไม่ดีนะ
ก็แค่ผู้ชายทําให้เธอลืมศีลธรรม
แถมรสนิยมเรื่องผู้ชายยังห่วยแตก
ทั้งพิธีกรทีวีกระจอกๆ ที่มีลูกแล้ว ดีเจเห่ยๆ ที่ชอบตบตี
กับเด็กนักเรียนมาโซคิสต์
ไม่ก็เด็กนักเรียนซาดิสต์
ต่อให้ฉันเตือนสักที่ครั้ง เธอก็ไม่ยอมฟัง
ต้องเป็นผู้ชายแหงๆ ถ้าไม่ใช่ เธอก็คงไม่โกรธแบบนี้
กับอีแค่เรื่องไม่ได้ค่าแรง
- ที่จริงนายก็น่าจะจ่ายเธอสิ - หืม...
"หืม" อะไรของนาย
ใช่แล้ว โทระซัง ช่วยกระผมหาทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เธอเป็นคนดีจริงๆ นะ ก็ฉันกังวลนี่นา
- จ่ายค่าแรงสิ - ก็บอกว่าไม่ได้
นะ ฉันจะโทรหาเธอเดี๋ยวนี้เลย
- ทําไมนายไม่ถามเธอเองเล่า - ฉันไม่จ่ายค่าแรงนะ ถามก็อึดอัดสิ
เพราะงั้นไงถึงทําให้ไม่ได้ ฉันไม่เคยถามอะไรละเอียดๆ สําเร็จเลย
พี่
นายมาทําอะไรที่นี่
เดี๋ยวนะ...
โย่
ขายเสื้อผ้าสินะ
นายเด็กกว่าฉันสองปีใช่ไหม
ฉันเรียนมหาลัยแล้ว พ่อบอกว่าแม้แต่ยากูซ่าก็ควรจบปริญญา
เข้าใจละ
- ร้านนี้ได้กําไรไหม - หมายความว่าไง
คงได้เงินมากกว่านักเล่าเรื่องสินะ
พยายามหาเงินมาใช้หนี้ด้วยล่ะ
นี่ กินจิโร่ ซื้ออะไรหน่อยสิ
- ของร้านนี้ไม่มีอะไร... - ซื้อๆ สักอย่างเถอะน่า
ไม่รู้สินะ
จะซื้อสักอย่างก็ได้
ถ้าฝืนใจก็ไม่ต้อง
- ทั้งหมดนี่เท่าไร - ก็บอกว่าช่างมันไงเล่า
ฉันไม่อยากให้คนเห่ยๆ แบบนายมาใส่
ว่าไงนะ
(ต้องการเด็กเสิร์ฟสาว)
ฮัลโหล
ฉันว่าฉันไปไม่ได้แล้วละ
อะไรนะ เกิดอะไรขึ้น
ฉันเพิ่งกินยานอนหลับไปน่ะสิ
ฉันเอารถเพื่อนไปชนซะเละ
เลยต้องหาเงินสองแสนเยนไปซ่อม อยากตายจริงๆ
- อย่าตายเพราะเรื่องแบบนั้นสิ - งั้นก็หาเงินมาให้ฉันสิ
หา แต่ฉัน...
จิ๊กเงินจากแคชเชียร์มาอีกสิ
ช่างเถอะๆ ฉันแค่ล้อเล่น
ก็แค่เธอเป็นคนเดียวที่ฉันพึ่งได้ ในเวลาแบบนี้น่ะ
หลังจากคุมะเลิกดื่มได้สามปี
เขากลายเป็นคนทํางานที่เก่งกาจ ก็เลยมีลูกค้าประจํา และ...
ในปีที่เขาจ่ายหนี้ทั้งหมด คืนได้สําเร็จ
อ้อ ใช่ วันก่อนปีใหม่สินะ
เขาก็ไปเยี่ยมบรรดาลูกค้า แล้วแวะที่โรงอาบน้ํา...
ฉันว่าอ่านเอาเร็วกว่านะคะ
ก็นะ เรื่องที่เกิดขึ้น ก็คือเมียเขาสารภาพ
ว่าเธอเอากระเป๋าเงินที่คุมะเจอ เมื่อสามปีก่อนไปซ่อน
(ดราก้อนโซดา)
เจ้านาย
นั่นสินะ
จริงเหรอเนี่ย
"ที่รัก กระเป๋าเงินนี้ดูคุ้นๆ ไหม"
"คุ้นจริงๆ ด้วย"
"มันคือกระเป๋าเงิน ที่คุณเก็บได้สามปีก่อนไงล่ะ"
"มันเป็นแค่ฝันไม่ใช่หรือไง"
"ฉันหลอกคุณว่า มันเป็นแค่ความฝันน่ะค่ะ
คุณจะตบจะตีฉันยังไง ก็ตามใจคุณเลย"
"อย่ามาพูดโง่ๆ ฉันเหรอจะตบตีเธอ
มือจะได้หักเอาน่ะสิ"
พี่ เห็นกระเป๋าตังค์ฉันไหม
ไม่เห็น
ผมยังมีอยู่เลยตอนจะซื้อ เสื้อผ้าที่อูราฮาระ
- หายไปไหนนะ - หนวกหูจริงๆ
กําลังจะเข้าฉากเด็ดแล้วนะ
เห็นไหม นายทําเสียจังหวะหมดเลย
พอเท่านี้ก็ได้
ฉันไปหาก่อนนะ
สรุปเลยนะ
เมียหลอกสามีเพื่อให้เขาเลิกเหล้า และกลายเป็นคนทํางานหนัก
ถูกต้อง
เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ ครับ
แต่ความเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น
ทําไมล่ะ
สามีฉันเป็นพนักงานออฟฟิศค่ะ
เขาไม่มีทักษะพิเศษ เหมือนชาวประมงหรอก
แต่แม้ตอนที่เขาอยากทํางาน บริษัทก็ดันเจ๊ง...
ไหนจะเรื่องศักดิ์ศรี และที่สังคมมองเขาอีก
ไม่ใช่ว่าเขาอยากทํางานก็ได้นะคะ
นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าสามปีจากนี้ผมจะไปอยู่ไหน
ที่จะบอกก็คือ...
ผมว่าคนสมัยใหม่ ไม่รู้สึกเชื่อมโยงกับเรื่องนี้หรอก
สอนเรื่องอื่นให้ทีแล้วกัน
ให้สอนเรื่องอื่นเหรอ มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นนะ
ไม่ต้องห่วง ถ้ามีทักษะ แม้แต่เรื่องคลาสสิกก็อินได้
- ไม่ได้น่าเชื่อเลย - หุบปากนะ เจ้าแว่น
ทีนายหน้าตาอย่างกับ พวกพนักงานออฟฟิศ
นี่ โคโทระ นายชอบดูหนังเรื่องอะไรเหรอ
ราชามินามิ
- เรื่องอื่นล่ะ - โดดเดี่ยวผู้น่ารัก
โอ้โฮ คาดไม่ถึงเลยว่าจะดูเรื่องนั้น
เป็นเรื่องแต่งใช่ไหมล่ะ
ราคุโกะเองก็เป็นเรื่องแต่ง
เพราะตอนนายเป็นเด็ก
นายคงไม่ถูกคนน่ากลัวทําร้าย ตอนอยู่บ้านคนเดียวแน่
- เคยสิ - จริงเหรอ
มีคนเบี้ยวหนี้ ฉันเลยไปที่บ้านของมัน
- แต่ดันมีเด็ก... - นายเป็นคนร้ายเหรอ
งั้นก็ไม่ใช่เรื่องแต่งสินะ ทีนี้ยากเลยครับ อาจารย์
นี่ โคโทระ นายรู้สึกยังไง ตอนได้ยินฉันเล่าเรื่องชิบาฮามะ
ผมซึ้งจนหัวเราะทั้งน้ําตาเลย
ตอบสนองได้กระชับรวดเร็วดี เหมือนนายกโคอิซูมิเลย
แล้วส่วนไหนของเรื่อง ที่สะเทือนใจนายที่สุด
ตรงที่เขาเรียกเมียว่านางฟ้าละมั้ง
เอาละ ทีนี้ก็ลืมเรื่องอื่นๆ ซะ
ลืมเหรอ
นายยังไม่มีความสามารถ
ในการจําและเล่าเรื่องจนจบนี่นา
เพราะงั้นแทนที่จะเล่าให้ซับซ้อน
นายก็ใส่ทุกอย่างที่มี ลงไปในจุดที่มันสะเทือนใจ
แบบนั้น ไม่ว่าจะเป็น พนักงานออฟฟิศหรือไม่
คนดูจะเข้าใจแน่นอน
อาจารย์
ว่าไง
คุณนี่เป็นโค้ชที่สุดยอดจริงๆ
งั้นก็มาเริ่มกันเถอะ
"เธอพูดถูกสุดๆ เลย
ไม่ว่าเงิน 50 เรียวจะเยอะแค่ไหน ฉันคงใช้หมดในพริบตา
ขอบใจนะที่หลอกฉัน
เพราะเธอ ฉันเลยได้สติสตัง ตอนนี้เลยได้มีปีใหม่ที่ไร้หนี้
ขอบใจมากนะ
แม่นางฟ้าของฉัน"
"ไม่ต้องคํานับฉันหรอกค่ะ
เอานี่ ดื่มสิคะ"
ฉันว่าวันนี้หมอนี่จะเล่าจบจริงๆ แฮะ
- "ฉันเลิกดื่มแล้ว" - แบบนั้นแหละ
"ฉันให้สัญญาแล้วไงว่าจะเลิก"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณไม่ใช่ คนที่ถูกเหล้าควบคุมอีกแล้วนี่นา"
ใครวะ ตอนนี้กําลังซึ้งเลยนะ
ปิดเสียงสิโว้ย
เขากําลังเล่าเรื่องรักอยู่นะ
ฮัลโหล
รับโทรศัพท์เหรอ
นายอยู่ไหน เรานัดกันตอนสี่โมงครึ่งนะ
โทษทีๆ ฉันกําลังแสดงอยู่
- ต้องเป็นตอนนี้เลยเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
พอที
อยู่กันแค่สองคนแล้วมันแปลกๆ แถมร้านยังไม่เปิดด้วย
สายหลุดซะแล้ว
ไอ้บ้าเอ๊ย
ขอโทษที
คราวหน้าผมจะปิดเสียงแล้วกัน
ถึงไหนแล้วล่ะ
"ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ"
ไร้สาระจริงๆ
ทําเสียบรรยากาศหมด
"ฉันดื่มไม่ได้หรอก
ฉันจะไม่ดื่มเหล้าอีกแล้ว"
"ทําไมล่ะคะ"
ถ้านายทํากระเป๋าเงินหล่นที่ฮาราจูกุ ทําไมถึงจะมีคนเอามาคืนที่อาซากุสะ
ก็บอกแล้วไงว่าอาจทําตกที่ฮาราจูกุ
แปลว่าอาจทําตกที่อาซากุสะก็ได้ไง
ฉันนี่มันมีรสนิยมผู้ชายห่วยแตกจริงๆ
อย่างน้อยเธอก็รู้ตัวเรื่องนี้
เวลาปิ๊ง ฉันก็ดันหลงหัวปักหัวปํา
ไม่ว่าหมอนั่นจะเด็กหรือแก่
แล้วลุงล่ะ เมียลุงเพิ่งทิ้งไป ตอนนี้ลุงโสดแล้วนะ
ฉันชอบทําตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ห้ามตัวเองไม่ได้เลย
ต้องเกาะติดหนึบ เพื่อให้รู้สึกว่าคบกันอยู่
ลุงชอบสาวๆ ที่ตามติดนะ
ดูบรรยากาศหน่อย หล่อนเมินลุงอย่างสุภาพอยู่นะ
ชอบเรื่องอย่างว่าสินะ
หมอนี่ไร้ยางอายกว่าอีก
ก็มีตามปกตินะ ถ้าไม่มีแล้วรู้สึกไม่มั่นใจ
ทาจัง ทาจัง
- แบบนี้รักเลย - ใครถามลุงไม่ทราบ
เธอยังสาว จะไปเกาะติดผู้ชายคนเดียวทําไม
นอกจากผู้ชายแล้ว เธอมีอย่างอื่นที่ชอบไหม
ชอบดื่ม
เธอกระดกไปเยอะแล้วนะตั้งแต่มาที่นี่
ชอบดื่ม ผู้ชาย ส่งแชต ร้องคาราโอเกะ เจ้าพ่ออัลคาโปน
พุดดิ้งนม
แล้วก็เสื้อผ้า
เสื้อผ้าสินะ
ถ้าชอบเสื้อผ้า ทําไมไม่คิดซะว่า เสื้อผ้าเป็นแฟนของเธอล่ะ
อะไรเนี่ย
ยัยนี่พูดว่า "อะไรเนี่ย"...
ก็เข้าใจได้ เสื้อผ้านายมันเห่ย
หุบปากนะ หุบปากได้แล้ว
โอเค ถ้าหมอนี่รักเธอจริงๆ
เขาจะไม่ทําอะไร ที่แทรกแซงชีวิตของเธอ
เขาจะไม่มีวันบอกให้เธอลาออก หรือโดดงาน
- จริงอะ - พวกนี้ก็แค่ใช้ประโยชน์จากเธอ
พวกมันใช้เธออยู่นะ ตื่นมาสูดกลิ่นกาแฟได้แล้ว
หาคบผู้ชายธรรมดาๆ ระหว่างที่ทํางานไปด้วย
ไม่เห็นจะยากเลย
สมองฉันก็รู้อยู่หรอก แต่...
เอ้า ดื่มซะ ถ้าเธอรอเรื่อยๆ ผู้ชายไร้ที่ติก็จะโผล่มาเอง
คนรวย ใจดีที่เข้าใจเธอน่ะ
นั่นสินะ ฉันแค่ต้องมีชีวิตต่อไป เดี๋ยวก็ได้พบเขาแล้ว
ผู้ชายไร้ที่ติที่เข้าใจฉัน คนที่จิตใจดี มีเงินมีทอง
- แล้วก็หล่อสุดๆ - ไม่เคยบอกว่าควรหล่อนะ
คุณเบิกเนตรฉันจริงๆ เจ้านาย วันนี้ดูสมเป็นผู้ใหญ่เลย
ผู้ใหญ่เขาจ่ายค่าแรง...
หนวกหูน่า ฉันจะจ่ายในที่สุดนั่นแหละ
จริงๆ เลย หมอนี่อย่างขี้ตืด งี่เง่าจริงๆ
เอาละ
ขอโทษนะ
ที่ต้องให้มาด้วยกัน
ไม่ต้องห่วงหรอก ทุกอย่างออกมาดีแล้วนี่
มาชนแก้วกัน
คัมไป
โอ๊ะ ว่าจะถามนายนานแล้ว
อะไรเหรอ
ทําไมไม่เป็นนักเล่าเรื่อง
ขอที
ฉันไม่ได้พูดแบบนี้เพราะเมานะ
นายเล่าเรื่องชิบาฮามะได้สนุก จนฉันขนลุกเลย
มันดูมีชีวิตชีวา จังหวะจะโคนก็กระชับดี
เสียดายพรสวรรค์เปล่าๆ
อ้าว นั่นโคทัตสึไม่ใช่เหรอ
นี่ ทําอะไรอยู่ จะดื่มแล้วชักดาบใช่ไหม
- พ่อบอกให้นายมาพูดแบบนี้เหรอ - นี่
ก็นะ ถ้าฉันกลับบ้าน พ่อฉันคงใช้หนี้หมด
นายจะได้ถอนตัวจากแก๊งยากูซ่าได้สินะ
เปล่า...
โทษทีนะ แต่...
ฉันไม่เหมือนน้องชายนาย ที่เชื่อฟังพ่อของเขาแล้ว
โทษที
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ค่ะ
- มีอะไรให้ช่วยไหมครับ - ฉันเจอกระเป๋าเงินค่ะ
หา
ขอดูแป๊บนึงได้ไหม
คุณตํารวจ นี่กระเป๋าเงินผม
- จริงเหรอ - จริงๆ นะ
รอดแล้วเรา ขอบใจนะ
ไม่มีเจ้านี่ ฉันซวยแน่
ขอบใจมาก
ขอบใจมาก เธอช่วยชีวิตฉันเลย
นี่นายน่ะ
นายขายเสื้อผ้าสนุกไหม
สนุกสิ ฉันขายเพราะว่าอยากขาย
เข้าใจละ งั้นก็ดีแล้ว
มีอะไร พูดออกมาน่า
คือ...
ก็นายชอบหงุดหงิด เวลาอยู่ร้านตลอดเลยนี่นา
ฉันเลยนึกว่านายแค่อยากหนีจากราคุโกะ
ไม่หนีราคุโกะ ก็หนีจากพ่อนาย
ถ้าฉันคิดผิดก็...
การได้ทําสิ่งที่รัก มันวิเศษไปเลยใช่ไหมเหรอ
หา
ถ้านายเกลียดสิ่งที่เคยชอบ
นายก็แค่ต้องหาสิ่งใหม่
ที่จริงฉันสิน่าจะถามนายว่า นายชอบราคุโกะจริงๆ ไหม
- ฉันทําเพราะมันสนุกดี - งั้นเหรอ
ฉันว่านายมาเจอมันเข้าพอดี ตอนที่เบื่อจะเป็นยากูซ่าแล้วต่างหาก
สําหรับนายมันง่าย
ถ้าทําไม่ได้ นายก็กลับไปเป็นยากูซ่าได้
นายก็ไม่ได้ผูกพัน กับอาจารย์หรือลูกพี่นี่นา
กับฉันมันต่างกัน
ฉันไม่ทําอะไรครึ่งๆ กลางๆ เหมือนนายหรอก
ถ้าฉันกลับไป ฉันต้องพร้อมทุ่มเทสุดตัว
บอกตรงๆ นะ
ยากูซ่าแบบนายไม่มีวันทําได้...
นายมันจะมารู้อะไรเกี่ยวกับฉัน
จ่ายค่าเสียหายมานะ จ่ายมา
ไม่พอโว้ย
ให้ตาย พ่อตดละ
ฉันเปล่านะ ดงตะต่างหาก
มาดูกันดีกว่า
ไม่นะ แม่ เราก็กินเหมือนๆ กัน กลิ่นไม่ต่างกันหรอก
ครอบครัวนี้สุขสันต์จังเลย สนุกไปเลยเนอะ
ตาผมบ้าง
สนิทกันซะจริงนะ โคโทระซังล่ะ
นึกว่าอยู่กับแกซะอีก
ไปหาแกแล้วยังไม่กลับมาเลย
อ้อ
เดี๋ยว ไอ้งั่ง
- มีปัญหาอะไร ไอ้ตัวตลก - ตั้งให้เลย
ดงตะ อย่าน่า
ที่นี่ก็เป็นบ้านฉัน พอๆ กับเป็นบ้านนายนะ
ฉันไม่ได้สั่งในฐานะตัวตลก แต่ในฐานะพี่ชายนาย
ตั้งคืนในห้าวินาทีเลย ห้า สี่ สาม...
คิดว่าทําอะไรอยู่วะ โอ๊ย เหยียบเจนก้า
- นี่ ไปมีเรื่องกับโคโทระมาเหรอ - ไม่ใช่เรื่องของพ่อ
เป็นเรื่องของฉันสิ เขาเป็นศิษย์ฉันนะ
เข้าใจไหม
ฉันจะไม่ยอมให้แกทําอะไรเขาแน่
หมอนั่นน่ะนะ เจอเรื่องลําบากมามาก
ไม่เหมือนแกหรอก
เข้าใจไหม
ตอนเขาอายุแค่ 12 ปี
เขาต้องเห็นพ่อแม่ตายไปต่อหน้าต่อตา
พวกนั้นฆ่าตัวตายเพราะว่าเป็นหนี้
มันสะเทือนใจซะจน เขายิ้มไม่เป็นมาตั้งแต่นั้น
ตอนที่เขาไม่มีที่ให้ไป
ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีเงิน
แก๊งชินจูกุ ริวเซไกก็รับเขามาดูแล
ไม่ใช่ว่าเขาเป็นยากูซ่า เพราะอยากเป็น
แต่เพราะนั่นเป็นตัวเลือกเดียว ที่เขามี
หมอนั่นน่ะ
ฟังเรื่องที่ฉันเล่า
แล้วก็หัวเราะออกมา
เขาหัวเราะ โอ๊ยๆๆ
เจนก้าเหรอ มาเก็บกวาดก่อนเถอะ
เขาร่ําลาหัวหน้าแก๊ง ที่ช่วยชีวิตตัวเอง
เขามาที่นี่แล้วบอกว่า...
เขาอยากเป็นนักเล่าเรื่อง อยากเป็นลูกศิษย์ฉัน
แต่ว่า
ตอนแรกฉันปฏิเสธ เพราะกลัวจะเป็นปัญหาเกินไป
ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนดี
แต่เขาก็ไม่ให้ฉันปฏิเสธ
ถ้านั่นไม่ใช่ความมุ่งมั่น ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรแล้ว
เขาน่ะต่างกับแกลิบลับ
ความรู้สึกของเขา มันไม่ได้ครึ่งๆ กลางๆ
เขาช่างโดดเดี่ยว
แกออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว
แต่ก็ยังมีกลับมาบ้าง
ทําตัวใหญ่โต ทําร้ายจิตใจคนอื่น
โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป
สุดท้ายแล้ว รับรองเลย
แกถูกคนอื่นทอดทิ้งแน่
เข้าใจไหม
จุดจบของชีวิตคนที่โดดเดี่ยว
ก็คือการตายอย่างโดดเดี่ยว
พ่อทําได้ยังไง
อะไร
พ่อพูดแบบนั้น กับลูกชายแท้ๆ ได้ยังไง
ถ้าแกเป็นลูกฉันจริงๆ
แกคงไม่ทําแบบนั้น กับพ่อแท้ๆ ของตัวเอง
พ่อครับ หยุดเถอะ
หยุดนะ
แม่ร้องไห้แล้วนะ
ซายูริจัง
ไม่นะ ผมขอโทษจริงๆ
บอกแล้วใช่ไหมว่า อย่าทําให้ซายูริจังร้องไห้
- ผมเปล่านะ - ใครทําแม่ร้องไห้
ใครมันทําให้แม่ร้องไห้
หา
ริวจัง
ขอโทษนะ
- ริวจัง - เป็นลมไปแล้ว
- ฉันออกแรงเกินไปสินะ - มาช่วยเร็วเข้า
ขอโทษค่ะ
เจ้านาย ฉันเจอเขาแล้ว
จ้ะๆ
เขาหล่อแล้วก็ปิ๊งปั๊งไปทั้งตัว เขาน่าทึ่งมาก
- ดีแล้วนะ - เป็นเพราะเจ้านายเลย
- อะไรล่ะ - ไม่ได้ฟังเลยเหรอ
- เธอยังไม่ได้พูดอะไรนี่ - ฉันจะลาออก
หา
ฉันเจอหนุ่มหล่อพ่อรวยแล้ว เขาสุดยอด หัวรั้นนิดๆ ด้วย
เขาสวมแจ็กเกตที่มีเสือกับมังกร ด้านหลังด้วยนะ
ใจเย็นๆ ก่อน
แจ็กเกตอะไร
เราจะทํายังไงกันดี
มีอะไรเหรอ
เราจะทํายังไงดี โทระ นี่มันแย่สุดๆ เลย
โทระ ฉันบอกแล้วไงว่าให้จับตาดูเขา
นาย นายทําอะไร
คําทํานายของเจ้านายเป็นจริง
ทําอะไรของแกเนี่ย
เจ้าโง่เอ๊ย
ไกด์ทัวร์...
หา
คนพวกนี้คือแฟนของฉันเองค่ะ
นี่ คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้ให้คนพวกนี้สักเพื่อเธอ
ค่ะ ทางขวามือคือเทพเจ้าฟูจิง
ส่วนซ้ายมือ...
คุณนักเล่าเรื่อง
หุบปากแล้วมากับฉัน
- แต่ฉันทํางานอยู่นะ - มาเถอะน่า
(ร้านกาแฟโยชิโกะ)
ฉันลืมชีวิตในโตเกียวไม่ได้น่ะค่ะ
ฉันอายที่ต้องยอมรับนะว่าต้องกลับมา
สามีฉันมักจะประหม่า เวลาฉันที่อยู่บ้าน
แล้วฉันก็ไม่อยากกลับไปเป็นโฮสต์อีก
เพราะพวกผู้ชายคงพากันคลั่งอีก
แล้วฉันก็คิดได้ว่าคงไม่มี หนุ่มๆ มานั่งบัสทัวร์หรอก
และฉันก็เคยรับมือกับคนแก่ๆ หลังจากที่...
ฉันไม่สนหรอกว่า เธอมาเป็นไกด์ทัวร์ได้ไง
พวกเธอเจอกันได้ยังไง
บนรถบัสเนอะ
บนรถบัสค่ะ
ไปข้างนอกแป๊บนึงสิ
ดีจริงๆ ที่ฉันไม่เก็บกระเป๋าเงินไว้เอง
พระเจ้าต้องให้รางวัลฉันแน่เลย
พระองค์คงสงสารฉันจริงๆ
แล้วได้ขอเบอร์เขาไว้ไหม
ไม่หรอก แต่ฉันให้อีเมลเขาไปแล้ว
เขาอีเมลมาไหม
ยังหรอก
เธอน่ะ
แน่ใจนะว่าไม่ได้ฝันไปเอง
หา
คิดซะว่าฝันไปแล้วก็ลืมๆ มันซะ
หา แต่เธออยู่ตรงนี้แล้วนะ
ก็เมื่อคืนเธอเมาปลิ้นเลยนี่นา
เราคุยเรื่องผู้ชายกัน เธอก็เลยเก็บไปฝัน...
อย่ามางี่เง่านะคะ ฉันได้จับมือเขาเลยด้วย
ก็บอกว่าเป็นความฝันไง
แล้วกระเป๋าเงินล่ะ ฉันเจอมันตรงนี้เลยนะ
เธอเอาไปส่งให้ตํารวจ
แต่ฝันว่าได้เจอหนุ่มสวมแจ็กเกตไงล่ะ
ไม่มีทาง
งั้นเธอจําได้ไหมว่ากลับบ้านยังไง
ไม่ได้แฮะ
เห็นไหม บอกแล้วว่าฝันล้วนๆ
เอาแต่คิดเรื่องผู้ชายตลอดเวลา ก็เป็นแบบนี้แหละ
กลับไปทํางานได้แล้ว
เอาเสื้อผ้าเห่ยๆ ออกไปเร็ว
หล่อนอาจหน้าตาดีก็จริง
แต่เพราะแบบนั้นไง ผู้ชายเลยตามกันเป็นพรวน
เหมือนพิราบที่พากันตื่นเต้น เวลาคนให้อาหาร
นายก็แค่พิราบตัวนึง
พี่อะ
ฉันรู้จักผู้ชายห้าคน ไม่สิ หกคน
ที่มีรอยสักเหมือนกับนาย
อยากเป็นพิราบเหรอ
ว่าไง กินจิโร่
นายไม่เหมือนฉันหรอกนะ
นายเป็นผู้สืบทอด แก๊งชินจูกุ ริวเซไก
ฉันพูดแบบนี้ในฐานะพี่นาย อย่าเป็นคน
ที่ให้ผู้หญิงมาบงการ แต่จงเป็นคนที่บงการผู้หญิง
เข้าใจแล้ว
ดี
กินจังล่ะ
ฉันให้เขากลับไปแล้ว
โทษนะ แต่ฉันให้ผู้หญิงลึกลับแบบเธอ มาป้วนเปี้ยนรอบตัวเขาไม่ได้
อะไรนะคะ
เขาเป็นยากูซ่า
และเป็นว่าที่หัวหน้าแก๊งเรา
ฉันเป็นลูกน้องพวกนั้น และเป็น "พี่เลี้ยง" เขา
เข้าใจไหม
อย่ามาเจอเขาอีก
นี่คุณหวงฉันเหรอคะ
หวงเธอเหรอ
ฉันไม่สนหรอก ฉันจะเจอคุณได้อีกเมื่อไร
- ฉันเหรอ - คุณนั่นแหละ เมื่อไร
เมื่อไรอะไรของเธอ เราไม่เคยคุยเรื่องจะเจอกันเลยนะ
งั้นเบอร์คุณเบอร์อะไรคะ
อะไรของเธอเนี่ย
เบอร์อะไร
บอกหน่อยน่า
เบอร์อะไรคะ
เจ้าเสือ เจ้าเสือ สอเสือใส่เกือก
เอาละ ผมมีเรื่องตลกมาเล่าให้ฟัง
แต่ก่อนจะเริ่ม ช่วยปิดเสียงมือถือ...
ไม่ต้องมาบอกเราเลย
(โคโทระ)
มีเจ้าของร้านหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อว่าริว
ทุกคนจําเขาได้ไหมครับ
เจ้าโง่งี่เง่าที่สัก
ชื่อนังจิ้งจอกไว้บนตัว
แล้วก็มีสาวชื่อริสะ ที่ทํางานในร้านของเขา
เธอเป็นคนดี แต่คลั่งรักแบบหัวปักหัวปํา
ผู้ชายทุกคนที่เธอหลงไปชอบ ก็คอยสูบเงินเธอ
ไม่ว่าจะเด็กหรือแก่
เธอบังเอิญเจอยากูซ่าชื่อกินจิโร่
คนรู้จักเก่าของริว
(ไม่มีอีเมล)
ริวคิดว่าริสะ คงคลั่งรักจนลืมทํางานอีก
เขาก็เลยกล่อมเธอว่า ทุกอย่างเป็นแค่ฝันร้าย
เจ้านายพูดถูกจริงๆ ด้วยค่ะ
หา
เป็นความฝันจริงๆ ด้วยเนอะ
จะเชื่อแบบนั้นแล้วกัน ฉันจะห่างจากเรื่องผู้ชายสักพัก
ได้เวลากลับไปทํางานแล้ว ให้ฉันวางเจ้านี่ไว้ไหนดีคะ
ตรงนั้น
ค่ะ
เจ้านาย พรุ่งนี้วันจัดสต๊อกใช่ไหม ฉันจะช่วยเอง
อืม
อ๊ะ
เชิญค่ะ ถ้าชอบอะไรเรียกได้เลยนะคะ
ลองสวมก็ได้นะคะ
ตอนนี้เธอเลยทํางานหนัก จนริวชักรู้สึกผิด...
เจ้านาย เรื่องยอดขาย...
เลิกเรียก "เจ้านายๆ" สักที
ทําอะไรคะนั่น
ฉันไม่อยู่ก็เฝ้าร้านไปเถอะน่า
ริวเลยตัดสินใจ ตรงไปหากินจิโร่เพื่อต่อรอง
นายบอกว่าจะซื้อหมดนี่ใช่ไหม
จะว่าพูดก็ได้
นายบอกว่าอยากได้จะแย่ แล้วก็จะซื้อนี่นา
ไม่ใช่หมดนี่สักหน่อย
นี่ นายคือลูกชายของดงเบะใช่ไหม
ซื้อให้หมดเลย ฉันขายให้แสนเยน
ช่วยซื้อหน่อยนะ
- คุณก็ซื้อด้วยสิ - ใครจะไปใส่เสื้อผ้าเห่ยๆ นี่กัน
ฉันไม่รู้ว่านายกับลูกฉัน มีเรื่องอะไรกันมา
แต่พ่อนายติดเงินฉันสี่ล้านเยนนะ
- ฉันจะซื้อพวกนี้ไปทําไม - ไม่เกี่ยวกับพ่อนะ
ผมคุยกับลูกชายคุณอยู่
นั่น...
อะไร
อ๋อ นี่เหรอ
คิดว่าสักแล้วคงเจ๋งดีน่ะ
อ๋อ
ไปละ
เดี๋ยว เงินล่ะ
จริงด้วย
ฉันอยากให้นายเอาไปให้ที่ร้านทีหลัง
- ทําไมล่ะ - มีซองอยู่ในถุง
เอาใส่ซองนั่นไปแล้วกัน
กินจิโร่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เอาเงินหนึ่งแสน
ใส่ซองเอาไปที่ร้าน
"ขอโทษนะ"
เชิญค่ะ
อ้าว เธอทํางานที่นี่เหรอ
คือเมื่อวานเจ้าของร้าน ไปบังคับให้ฉันซื้อเสื้อผ้านะ
นี่...
เงิน
(ค่าแรงเดือนกุมภาพันธ์)
ไม่เห็นเข้าใจเลย
ฉันจะรอนะคะ
ฉันจะรออีเมลคุณ
นานแค่ไหนฉันก็รอได้ค่ะ
จริงๆ นะคะ
ฉันชินแล้วกับการถูกผู้ชายบงการ
แย่แล้ว พูดอะไรออกไปเนี่ย
ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะคะ
เขียนอีเมลให้ใหม่ได้ไหม
คะ
ก็คราวก่อนเธอเมาใช่ไหมล่ะ
ฉันอ่านไม่ออกสักตัว
ค่ะ
ผู้หญิงที่อยากถูกบงการ กับผู้ชายที่ชอบบงการ
ไม่มีอะไรเหมาะเจาะกว่านี้แล้ว
การจ้างเด็กสาวหน้าตาดี โดยไม่จ้างค่าแรงเป็นเรื่องโหดร้าย
ริวเลยถึงกับตัดสินใจ ให้โอกาสครั้งใหญ่แก่เธอ
อยากกินอะไรก็สั่งเลยนะคะ
คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง
อ้อ ริสะ
คะ
ฉันมีเพื่อน เป็นเจ้าของร้านที่ชิบุย่า
เป็นร้านสินค้านําเข้าน่ะ
พวกเขาขาดคนพอดี
ถ้าเธออยาก...
ฉันไม่ลาออกหรอกค่ะ
ฉันอยากทํางานที่ดราก้อนโซดา ให้นานอีกนิด ฉันชอบเสื้อผ้านะ
- ขอโซจูด้วยค่ะ - ได้เลย
ขอโทษนะ พอดีมีละครต้องไปดู
อยู่ดื่มได้ตามสบายนะ
มีฉากเปิดพิเศษ ที่ลุงพลาดไม่ได้ด้วยสิ
ขอโทษนะ
เรื่องอะไรคะ
หลายเรื่องเลย ฉันต้องชิงขอโทษ
ก่อนจะถูกตบอีกน่ะ
"ฉันเหรอคะ ตบเจ้านาย
อย่าบ้าไปหน่อยเลย แบบนั้นมือคงได้หักพอดี"
ฉันเป็นหนี้เจ้านาย ที่จับคู่ให้ฉันกับกินกินนะคะ
และถ้าเจ้านายไม่หลอกฉัน
ฉันก็คงทําตัวเกาะติดเหมือนเดิม
แบบนั้นฉันคงทําให้กินกินเกลียด
"เจ้านายเป็นเทวดาจริงๆ
ขอบคุณนะที่หลอกฉัน"
ต่อให้กินกินจะฮอตแค่ไหน
ถ้าเขาเกลียดฉัน มันก็ไม่มีประโยชน์
ฉันจะรักษาเขาเอาไว้ คราวนี้เขาจะได้ไม่หนีไป...
ไม่สิ ฉันจะให้เขารักษาฉันเอาไว้
ริสะ
เรียกหมอนั่นว่ากินกินเหรอ
ค่ะ เรียกว่ากินกินค่ะ
อ๋อ
เข้าใจละ
เอาละ งั้นมาดื่มกัน
เอาละนะ
ที่จริง ฉันจะไม่ดื่มแล้วค่ะ
ทําไมล่ะ
"ฉันไม่อยากให้มัน กลายเป็นความฝันอีก"
ทําได้ดีมาก เจ้ายากูซ่า
นี่ เด็กใหม่ ยังมีขนพิราบอยู่นะ
อ้าว
ผมมาทํางานที่นี่ เพราะโคโทระแนะนํามาน่ะ
จริงเหรอ
พยายามหาเงินใช้หนี้ให้เต็มที่นะ
รอก่อนสิ
กินกิน รอฉันด้วย
เธอชักช้าเกินไปแล้ว
สปาเกตตีมีตซอสได้แล้วจ้ะ
นี่ โคโทระ
นายเล่าเรื่องชิบาฮามะ ได้เละเทะเกือบหมด
ไปคนดูชอบมา ฉันว่าคงไม่เป็นไรแล้วละ
ขอบคุณครับ
นี่ค่าเล่าเรียนเดือนนี้ครับ
โอเค ขอบใจ
เอาละ ครบ
ขอบคุณมาก งั้นกระผมขอใช้หนี้...
ใส่ซองไม่เป็นหรือไง
ครับผม ครั้งหน้า ผมไม่ลืมใส่ให้แน่ครับ
ขอโทษด้วยครับ ผมวางไว้นี่นะครับ
นี่ โคโทระ เจ้าของร้านนั่น
ที่ชื่อริว ที่อยู่ในเรื่อง...
ไม่ใช่เรื่องของนาย
ยังสวมบทคนทวงหนี้เหรอ
ได้ยินว่านายเล่าเรื่องชิบาฮามะ ได้ดีเลย ริสะบอกฉัน
อืม จะว่างั้นก็ได้มั้ง
ดีใจแทนนายนะ
ขอบใจ
คราวก่อน ต้องขอโทษด้วย
- ฉันไม่รู้น่ะ - ไม่ต้องคิดมาก
ไว้เจอกัน
รีบอะไรนักหนาล่ะ
มันก็น่าอึดอัดอยู่ ที่นี่มันโรงแรมม่านรูดนี่นา
(สตาร์ทาเลนต์)
โทระจัง
เอ๊ะ เราเคยเจอกันหรือเปล่าคะ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์