(ลุ่มหลง)
(ดงตะ)
สวัสดีครับ ผมชื่อดงตะ แต่อย่าสับสนกับดง ทาโก้นะครับ
แค่ดงๆๆ
หนึ่ง สอง เชียล่า อี
วันนี้เงียบกันดีจริงๆ นะ
เหมือนย่านเดนเอนโชฟู
งั้นก็...
ในกลุ่มโรคุโกะ เรามีลูกศิษย์แปลกๆ ที่ชื่อโคโทระ
สอนผมเถอะครับ
ที่จริงเขาเป็นยากูซ่าจากย่านชินจูกุ
แต่จู่ๆ เขาก็ตัดสินใจ มาเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ดงเบะ
นายมันจะมารู้อะไรเกี่ยวกับฉัน
เขาเป็นคนที่มีอดีตซับซ้อนนิดหน่อย
แต่ผู้ชายเรานั้นเรียบง่าย
เวลาเจอสาวสวย ก็จะกลายร่างเป็นสัตว์ทันที
สมองก็จะหดลง จนขนาดเหลือเท่าสมองทีเร็กซ์
ถ้าคลําเจอรู ก็อยากจะแหย่เข้าไปเท่านั้นละ
เอ๊ะ เราเคยเจอกันหรือเปล่าคะ
ทั้งสองอุตส่าห์คืนดีกันแล้วแท้ๆ แต่กลับเลิ่กลั่กกันใหม่
และเรื่องราวคราวก่อนก็จบลงตรงนั้น
ดูเหมือนผมจะเหลือเวลาอยู่นะ
งั้นมาฟังเรื่องสั้นกัน
"คุณแม่คะ เด็กเกิดมาได้ยังไงคะ"
"เรื่องนั้นเหรอ นกกระสาคาบมายังไงล่ะ"
"แล้วนกกระสาเกิดมาได้ยังไงคะ"
"เรื่องนั้นเหรอ โคโน่ อดีตผู้เล่น ทีมไจแอนด์พามายังไงล่ะ"
ดงๆๆ ลูกบันต์เสียสละ
อ้าว
พยัคฆ์หัก...
(พยัคฆ์หักเหลี่ยมมังกร)
(มันจูน่ากลัวจัง)
น่ารักจังเลย จับกินได้ทั้งตัวเลยนะ
ท่าทางจะอร่อยน่าดู
นี่ หนูกลัวแล้วนะคะ ก็คุณพ่อดูเหมือนจะกินแกจริงๆ
แล้วคิดเรื่องชื่อหรือยังจ๊ะ
มีดงตะ ดงคิจิ ดงทัตสึ ดงบุริแล้ว แกชื่ออะไรนะ
อุด้งครับ
เจ้าเด็กบ้านี่
งั้นเจ้าก็เป็นเทนด้งนะ
พ่อเขาจะให้หลาน เป็นนักเล่าเรื่องแล้ว
เจ้าจะเป็นรุ่นที่สาม ที่จะสืบทอดกิจการครอบครัว
ใช่ไหม ดงตะ
ดงตะ
ริวจัง คุณพ่ออยากรู้ว่า เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร
อ้อ
รีบๆ นะ ไม่งั้นคุณพ่อ ได้ตั้งชื่อแกว่าเทนด้งแน่
ก็ดีนะ
ไม่ได้สิ
เดี๋ยวนะ
ไม่ได้นะ อาจารย์
(ผลโหวตของสาวๆ)
(คนดังที่ไม่อยากนอนด้วย)
(ที่หนึ่ง ฮายาชิยาเตะ ดงตะ)
แย่งที่หนึ่งของเดกาวะเลย
อาจารย์ ขอละ เรายังไม่ได้ตัดสินใจ ให้ทาโร่เป็นนักเล่าเรื่องนะ
ทาโร่เหรอ ชื่อเฉยจริงๆ
เราคิดกันหนักมาก สุดท้ายเลยได้ชื่อธรรมดาน่ะค่ะ
เราเคยคิดจะตั้งชื่อว่าโมสาร์ทด้วย
แต่ว่านะ ซายูริจัง ช่วงนี้มีแต่ข่าวดีจริงๆ เนอะ
ทั้งได้หลานคนใหม่ ดงคิจิก็ได้เลื่อนขั้นเป็นตัวชูโรง
อะไรนะ
เมื่อคืน สมาคมโทรมาหาเรา
ว่าจะเลื่อนขั้นให้ดงคิจิน่ะ
อ้อ
- กะทันหันดีจริงๆ - ขอโทษนะที่ได้เลื่อนขั้นก่อน
เอาเลยๆ ไปเป็นตัวชูโรงก่อนได้เลย
แล้วจะประกาศเมื่อไร จะได้แสดงเปิดให้
ที่รัก...
มีวูดดี้ อัลเลนเวอร์ชั่นอ้วนมาชูโรง โรงละครจุคนไม่พอแน่
กระผม เจ้าชายแห่งราคุโกะ จะได้เฉิดฉาย
ได้ยินไหม ดงตะจะเล่าราคุโกะละ สุดยอดเลย
หวัดดี
ได้ข่าวว่ามีแฟนใหม่แล้วนี่
ขอบอกเลยนะ ฉันนี่แหละคนแพร่ข่าว
ดีจังนะ ฉันน่าจะมาเป็นสไตลิสต์ แล้วหาแฟนให้ตัวเองบ้าง
เฮ้ย
อุ๊ย นึกว่าหุ่นซะอีก
นายจะโกรธทําไมล่ะ
ไม่ได้โกรธ
โกรธชัดๆ
จะโกรธเพราะนายเอาแต่บอกว่า ฉันโกรธทั้งที่ไม่ได้โกรธนี่แหละ
งั้นนายก็โกรธสิเนี่ย
ไม่ได้โกรธโว้ย
ใจเย็นๆ น่า ฉันว่าพวกนายดูโกรธๆ นะ
มานี่เลย จิบิ
หา
แกแย่งเมกูมิของฉันไปเหรอ
อ๋อ โกรธเรื่องเมกูมิสินะ
เพิ่งรู้เหรอ แล้วฉันก็ไม่ได้โกรธ
ฉันกับแม่นั่นไม่ได้มีอะไรกัน
ยังไม่ได้แอ้มเหรอ
ได้แล้ว สองรอบด้วย
หมอนี่ไม่ได้ถามเลยว่ากี่รอบ
แป๊บนึงๆ
ฮัลโหล โทราจิ ฉันมาทํางานที่โตเกียวทาวเวอร์ละ
อืม พักอยู่น่ะ นี่คืนนี้อยากกินข้าวด้วยกันไหม
เฮ้ย เลิกตั้งชื่อให้ฉัน บ้าๆ บอๆ แบบนั้นได้แล้ว
เฮ้ย มีปัญหาเหรอ
เฮ้ย อย่ามาทําตัว เหมือนแฟนฉันหน่อยเลย
อ้อ ไว้เจอกันนะ
ถึงไหนแล้วนะ
ช่างมันเถอะ
นายยอมแพ้แล้วเหรอ
จะยอมให้ผู้ชายบื้อๆ แบบนั้น แย่งแม่สาวขายาวไปเหรอ
ริวจังตลกกว่าหมอนี่ร้อยเท่าเลยนะ
ตลกไปก็ไม่มีความหมาย
ก็ยัยนั่นไม่เก็ตมุกฉันนี่นา แล้วฉันจะทําอะไรได้
หา
นายชอบเธอเหรอ
ทําไมนายต้องมาเกี่ยวพันกับเธอด้วย
ทําไมพวกนายไม่สอยเธอซะล่ะ
หรือแค่อยากดื่ม กับกินข้าวกันสองสามครั้ง
- สอยเลยสิ ไม่เห็นต้องเก๊ก - พูดอะไรบ้างสิ
ทําไม่ได้หรอก
ไลฟ์สไตล์เรามันต่างกัน ฉันไม่รู้ว่าควรคุยอะไร
ฉันทําอะไรผิดไปหรือเปล่านะ
ขอโทษแล้วกัน ฉันจะไม่ทําแล้ว ถ้านายชอบเมกูมิละก็...
ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบ
ฉันไปบอกว่าชอบเมื่อไร
ก็เห็นๆ อยู่
ถ้าฉันชอบก็คงบอกหล่อนไปแล้ว
ช่างเรื่องของฉันเถอะ
อ้าว
- มาทําอะไรที่นี่ - นายสิมาทําไม
นี่ๆ ไม่เป็นไรๆ ไม่เจอกันนานเลยใช่ไหม
นานๆ ทีพี่น้องได้คุยกันหน่อยก็ดี
ถ้ารู้สึกอึดอัด เดี๋ยวโคโทระกับฉันจะช่วยเอง
- เนอะ โคโทระ - ฉันไปละ
- หา - ยังต้องไปทํางานยากูซ่าน่ะ
งั้นฉันไปก่อนนะ
นั่งสิ
อ้อ
- ขอบคุณที่ตั้งใจทํางานนะ - นี่
นี่ กินจิโร่ ช่วงนี้ฮิวกะซังทําอะไรอยู่
หา
เขาไม่เข้าสํานักงาน แถมไม่ยอมรับโทรศัพท์อีก
พี่ไม่รู้เหรอ
อะไร
เขาจะแต่งงาน
แถมยัยนั่นอายุแค่ 18 เพิ่งจบม.ปลายใบไม้ผลินี้เอง
แบบนั้นมันพรากผู้เยาว์ชัดๆ
จุนคุง
แต่ว่าฮิวกะซัง คบกับพี่สาวนายอยู่ไม่ใช่เหรอ
ก็ใช่ พ่อกะจะให้เขาแต่งงานกับพี่
ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้ฟังดูแปลกๆ แต่พี่สาวฉันไม่ดีพอหรอก
ฉันไม่อนุญาตนะ ฮิวกะ
แกทําร้ายจิตใจชิซูกะ ลูกรักของฉัน
ขอโทษครับ หัวหน้า
ถ้าทําแล้วต้องมาขอโทษ แล้วแกทําแบบนี้ทําไม
แกตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ เจ้าโง่
พี่ฉันน่ะชอบเที่ยวบาร์ แถวรปปงงิตั้งแต่ม.ปลายแล้ว
เลยไม่ได้เสียใจนักหรอก แต่พ่อนี่โกรธสุดๆ เลย
พรุ่งนี้พ่ออาจเรียกพี่ไปหานะ
พ่อนาย...
ฉันรู้ว่าทําแบบนี้ไม่สมเป็นผู้ใหญ่
แต่เป็นหน้าที่ยากูซ่าอย่างเรา ที่ต้องจัดการสถานการณ์แบบนี้
ไม่งั้นฉันจะรักษาชื่อเสียง ตัวเองไว้ได้ยังไง
หัวหน้าจําเป็นต้องรักษา ชื่อเสียงตัวเองจริงๆ เหรอ
ก็แหงน่ะสิ
อ้อ
จะให้ผมทําอะไร
ไปสร้างเรื่องที่งานแต่ง ของเจ้าฮิวกะซะ
หา
อะไร
แบบนั้นมันออกจะ...
แค่ข่มขู่เมียเขาไม่ได้เหรอ
เจ้าโง่
ฉันไม่มีวันทําแบบนั้นกับฮิวกะหรอก
ไม่เอาน่า เราแค่จะสั่งสอนหมอนั่นเอง
ชิซูกะจังจะได้รู้สึกดีขึ้น เนอะ ชิซูกะจัง
อื้อ ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ
โทระ
ฉันหวังพึ่งแกนะ
ดงคิจิจะได้เป็นตัวชูโรงเหรอ
เข้าใจละ
เพราะงั้นถึงได้ซึมสินะ
บ้าน่ะสิ หมอนั่นจะ 40 ปีนี้ ก็เหมาะแล้วละ
แต่ดงคิจิเคยเป็นนายสถานี จนอายุ 30 เลยใช่ไหม
การได้เลื่อนเป็นตัวชูโรง แค่ในสิบปีนี่เก่งเลยนะ
ดง...
อย่าซึมเพราะเรื่องเล็กๆ น่า
ราคุโกะมีอะไรมากกว่าการขึ้นเวทีนะ
นายกลับมาแสดงราคุโกะต่อได้ ต่อให้อายุเท่าไรก็ตาม
เพราะงั้นควรโฟกัสงานทีวี...
นั่นแหละฉันถึงได้ที่หนึ่ง ผู้ชายที่สาวๆ ไม่อยากนอนด้วย
ฉันต้องพยายามให้มากขึ้นแล้ว
ฉันเป็นคุณพ่อลูกสองแล้วนะ
ฉันจะต้องพยายามมากขึ้น ฉันทําได้แน่
แล้วนายล่ะ
นายมานั่งดื่มโซจู สบายใจเฉิบแบบนี้ได้ไง
ฉันเหรอ
นายนั่นแหละ
เป็นเพราะร้านของนาย พ่อเลยเป็นหนี้นี่นา
ฉันเลยเป็นคนดัง ที่สาวๆ ไม่อยากนอนด้วย
ทําให้สาวๆ อยากนอนกับฉันเลยนะ ทําให้สาวขายาว 80 ซม.อยากนอนด้วยเลย
ชักดิ้นชักงอ
เดี๋ยวก็ดีขึ้นน่า
ดง ดง ชักดิ้นชักงอ
ชักดิ้นชักงอ แปะ แปะ
ดงจัง
- อะไรเหรอ - ก็นั่นน่ะ
อ๋อ ใช่ๆ
มีสติหน่อยสิ ดงจัง
ไม่ต้องถามสินะ นั่นสิ
ในที่สุดดงคิจิคนนี้ ก็จะได้เป็นตัวชูโรงสักที
เย่ ยอดไปเลย
หนวกหู เสียงดังเกินไปแล้ว
นะ
เขาจะเป็นตัวชูโรงคนแรก ที่มาจากตระกูลฮายาชิยาเตะ
เราจะประกาศเรื่องนี้เร็วๆ นี้ เลยต้องจัดโปรแกรมก่อน
โทระจังจะขึ้นแสดงไหมคะ
ไม่หรอก มีแค่ระดับสองขึ้นไป ถึงจะได้แสดง
เธอเป็นใครน่ะ
เมกูมิค่ะ
เมกูมิซังครับ
แล้วเป็นใครล่ะ
เดี๋ยวฉันไล่กลับเอง กลับไปซะ
ทําอะไรน่ะ ทําไมให้อยู่ไม่ได้
ขาคุณยาวเท่าไรครับ
ยาวกว่า 80 ซม.ไหม
ถูกใช่ไหม
ช่างมันเถอะๆ
ช่างมันเถอะ โทษทีนะ โทระจัง
นายต้องจําเรื่องเล่าใหม่ ไม่งั้นฉันมีปัญหาแน่
ฉันยังต้องจ่ายหนี้อยู่นี่นา
เหลือสามล้านแปดแสนเยน
รู้แล้ว เรื่อง "มันจูน่ากลัวจัง" แล้วกัน
เอ๊ะ เมกุไม่ชอบเรื่องน่ากลัว
อาจารย์ เรื่องมันจูน่ากลัวจัง มันน่ากลัวจริงๆ เหรอ
เป็นแค่เรื่องเปิดน่ะ
แต่ถ้าใช้ทักษะดีๆ ก็ทําให้คนดูหัวเราะลั่นได้เลย
ฉันจะเล่าเรื่องนี้วันนี้ นายก็แวะมาดูสิ
แวะมาดูนะ
หัวเราะลั่นเหรอ
ยังจําเรื่องของดงตะได้นะ
ไอ้ต้าวโทระ นินเงียวยากิอร่อยอะ
เสียงดังน่า เงียบๆ หน่อย
ขอบคุณที่มากันนะครับ ผมโชคดีมากที่ได้มาที่นี่
- คนเอโดะนี่ไม่อดทนกันเลย - เขาจะเล่า "มันจูน่ากลัวจัง" ละ
"แช่น้ําเสร็จใหม่ๆ นี่สบายตัวจริงๆ"
"อ้าว คุณลูกค้า แช่เสร็จแล้วเหรอคะ
แต่น้ําไม่เย็นไปใช่ไหมคะ"
"พูดอะไรกัน อุณหภูมิกําลังดีเลย"
"อย่างนั้นเหรอคะ แต่ว่านะคะ คุณลูกค้า
เรายังไม่ได้เปิดไฟต้มน้ําเลยค่ะ"
แค่มุกพื้นๆ เองนะ
"เชิญเลย วันนี้เราจะนั่งคุยกันหน่อย เชิญเข้ามาเลย"
จากนั้นก็กินซาชิมิ แล้วก็ดื่มกันหน่อยนะ
คนรวยคงพูดแบบนั้น แต่ที่เรามีคือชาร้อนๆ
ชาร้อนเหรอ
ทําไมไปนานนัก
กลัวจนหัวโกร๋นเลยเนี่ย
หา
ฉันจะไปทางลัด เลยบังเอิญเจองูสิงเข้าน่ะสิ
มันแลบลิ้นแผล็บๆ แล้วก็จ้องฉันเขม็งเลย
อย่างกลัวเลยเนี่ย นึกว่าจะถูกกินทั้งตัวซะแล้ว
ไม่เห็นมีอะไรให้หัวเราะขนาดนั้นเลย
ใครๆ ก็มีสิ่งที่กลัวทั้งนั้น อาจกลัวแบบไม่มีเหตุผลก็ได้
อย่างฉันแค่เห็นปลิงก็ตัวสั่นแล้ว
- แล้วคิคจังล่ะ - ของฉันคงเป็นกบ
ฉันกลัวแมงมุม
ของฉันเหรอ กลัวถังแตก
นายก็ถังแตกตลอดนี่นา
ของฉันเป็นมด
ฉันกลัวม้า...
โอ้โฮ พวกนายกลัว ของแปลกๆ ทั้งนั้นเลย
แล้วมัตสึล่ะ กลัวอะไร
หนวกหูน่า
ไม่เห็นต้องโกรธเลย ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่วันนี้...
ฉันทนฟังเรื่องเหลวไหลนี่ไม่ไหวแล้ว
นายน่ะ นายกลัวงูใช่ไหม
นายก็แค่จับมันมาบีบให้แบน แล้วทําผ้าโพกหัวสิ
กลัวแมงมุมเหรอ เป็นฉันจะโยนใส่นัตโตะแล้วกินซะ
ใยคงเหนียวนุ่มกว่า
กลัวมดเหรอ ฉันจะกินพวกมัน เหมือนกินงาโรยหน้าข้าวเลย
มันคงเดินไปทั่ว แล้วก็จับกินยากแน่
ไม่ว่าจะม้าหรือแมงมุม จะกี่ขา ฉันก็จะจับกินให้หมดเลย
พูดจริงเลยด้วย
ถ้างั้นนะ มัตสึ นายจะกินโต๊ะโคทัตสึนี่ด้วยไหม
"อืม ทําไมจะกินไม่ได้ล่ะ แต่ฉันไม่กินของที่ทําร้ายฉันได้หรอก"
ไม่เข้าใจอะ ทําไมถึงตลกล่ะ
ฉันจะไปรู้ได้ไง
"งั้นนายไม่กลัวอะไรเลยเหรอ"
"ก็บอกว่าไม่ไง"
"จริงๆ เหรอ"
"ถามเยอะจริง จะต้องให้บอกกี่ครั้ง โอ๊ะ นึกออกแล้วว่ามีอยู่อย่าง"
ฉันกลัวแค่เจ้านี่อย่างเดียว"
"จริงเหรอ บอกหน่อยว่าอะไร"
"ฉันไม่บอกหรอก"
"ไม่เป็นไรน่า บอกมาเถอะ"
"ไม่ เดี๋ยวพวกนายหัวเราะเยาะ"
"ไม่หรอกน่า บอกหน่อยนะ"
"ก็ได้ งั้นฉันจะบอกแล้วกัน
ฉันกลัวมันจู..."
เห็นไหม พวกนายหัวเราะ
มันจูเนี่ยนะ ขนมไส้ถั่วแดงหวานๆ เนี่ยนะ
หยุดนะ หยุด
ไม่ต้องพูดแล้ว
ขนลุกเลยเนี่ย
ขอไปนอนพักหน่อยละ
กลัวมันจูจังเลย
แปลกจริงๆ เลย หมอนั่นกลัวมันจูละ
เราแกล้งเขาหน่อยดีไหม
ใช่ๆ ฉันมีเรื่องกับหมอนั่นตลอด
เขาชอบล้อหน้าตาฉันด้วย พวกนายมีแผนอะไรล่ะ
ไปเหมามันจูมา แล้ววางไว้รอบหมอนของเขากัน
ดีๆ แค่พูดถึงมันจู เขาก็กลัวหัวหดแล้ว
นึกภาพเขาเห็นมันจูจริงๆ สิ ได้ช็อกตายแหงแก๋
คงได้ตายเพราะมันจูแน่
งั้นมาเล่นเกมลงโทษกัน
ในนี้มีมันจูลูกนึงที่สอดไส้วาซาบิ
เดี๋ยวก่อนนะ ไม่เห็นมีใครบอกก่อนเลย
"นี่ มัตสึ ตื่นได้แล้ว มัตสึ"
"มีอะไร ฉันกําลังหลับสนิทแท้ๆ"
มีเรื่องอะไร
โอ๊ะ มันจูนี่นา กลัวจังเลย
"กลัวจังเลย"
เผ็ด
เผ็ดอะ เผ็ด
"ไม่นะ คูซุมันจูนี่นา กลัวจังเลย คูซุมันจูน่ากลัวจัง"
เผ็ดชะมัด
มันจูไส้ถั่ว น่ากลัวจังเลย"
เผ็ด
"โซบะมันจู
โซบะมันจูนี่นา โซบะมันจู เป็นมันจูที่น่ากลัวที่สุดในโลกเลย"
เผ็ดชะมัดเลยเนี่ย
"โซบะมันจู"
โอ๊ย เผ็ด
"อ้าว หมอนี่เอาแต่พูดว่ากลัวๆ แต่กินไม่หยุดเลยเนี่ย
ฉันว่าเราโดนหลอกแล้วละ"
"นี่ มัตสึ ในโลกนี้ นายกลัวอะไรจริงๆ กันแน่"
"ตอนนี้เหรอ ฉันกลัว ชาแรงๆ สักถ้วยที่สุดเลย"
ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณมาก
ทําได้ดีมากครับ ทุกคน
(คนดังที่คนเกลียดที่สุด)
(คนดังที่ไม่อยากแต่งงานด้วย: ดงตะ)
(คนดังที่ไม่อยากเดตด้วย: ดงตะ)
(คนดังที่ไม่อยากได้ เป็นเจ้านาย: ดงตะ)
(คนดังที่อยากให้ หายตัวไปปีนี้: ดงตะ)
(คนดังที่อยากให้หายไป: ดงตะ)
(อันดับหนึ่งคนดัง ที่คนเกลียดที่สุด: ดงตะ)
ค่ะ มือถือของยามาซากิค่ะ
เขาขับรถอยู่ค่ะ ฉันเมกูมิ...
อย่ามารับโทรศัพท์ฉันนะ
ฮัลโหล
ขอโทษด้วยที่โทรมาขัดจังหวะ ยามบ่ายของนายกับเซ็กซ์เฟรนด์
ไม่ใช่แบบนั้นนะ เจ้าบ้า มีอะไร
คืนนี้ว่างหรือเปล่า
ได้สิ ไปเจอกัน ที่แผงขายโอเด้งตอนสี่ทุ่มนะ
เดี๋ยวๆ
นายมาคนเดียวจะดีกว่า
โอเด้ง โอเด้ง กินโอเด้งตอนสี่ทุ่ม
อือ เข้าใจแล้ว
เมกูมิอยากกินฮัมเปงจังเลย โทราจิโร่
จะเรียกอะไรก็เรียก แต่เลือกมาสักชื่อได้ไหม
มันกวนใจฉันมาสักพักแล้ว
พอนายกลับ พี่ฉันก็ซึมหนัก แถวพักนี้ออกทีวีก็ดูจืดๆ
เหรอ ฉันก็ว่าเขาดูเหมือนเดิม
อีกไม่นานเขาจะแสดงเปิดให้ดงคิจิด้วย
ไม่ดีเลยนะ
ไม่ดีเหรอ
ตอนซ้อม เขาเก่งเลยนะ
แต่ขึ้นเวทีทีไร แป้กตลอด
เขารับความกดดันไม่ได้น่ะ
แต่คนดูชอบตอนเขาออกทีวีนี่นา
นั่นมันมุกด้นสด ที่จริงเขาจะสติแตกรอมร่อแล้ว
เขามันพวกมองโลกแง่ร้าย มาดีขึ้นก็ตอนแต่งงานนี่แหละ
- เมียเขาเคยดังกว่าเขาอีกนะ - ดังเหรอ
ไม่เคยได้ยินเหรอ
- หล่อนเคยเป็นนักร้องเอ็งกะด้วยนะ - หา
เอานี่
- "ร้องไห้บนถนนอาซากุสะโคคุไซสอง" - ภาคสองดังกว่าภาคแรกอีก
พ่อเป็นอาจารย์ น้องชายเป็นอัจฉริยะนักเล่าเรื่อง
เมียก็เป็นนักร้องชื่อดัง
ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเครียด
ซ้อมเสร็จแล้วเหรอ
เดี๋ยวก่อน ไม่ได้นะ
ทําไมล่ะ ฉันรอมาครึ่งปีแล้วนะ
ไม่ได้ เดี๋ยวซายะตื่นนะ ฉันต้องไปให้นมทาโร่ด้วย
ไม่อยากนอนกับคนดัง ที่มีคนเกลียดมากที่สุดสินะ
- หา - ต้องแบบนั้นแน่ๆ
นอนกับผู้ชายที่ไม่มีใครอยากนอนด้วย คงทําใจยากสินะ
และคงไม่มีใครอยากนอนกับผู้หญิง ที่นอนกับผู้ชายแบบนั้นแน่
พูดอีกอย่างคือคนเดียว ที่จะอยากนอนกับผู้หญิงแบบนั้น...
คือผู้ชายที่ไม่มีใครอยากนอนด้วยสินะ
พูดอะไรของคุณเนี่ย
ไม่รู้สิ
ไม่รู้อีกต่อไปแล้ว บ้าเอ๊ย
ริวจัง นอนพักหน่อยเถอะนะ
คุณออกรายการเจ็ดรายการเลยนะ
ทํางานหนักเกินไปแล้ว คงหมดแรงแน่ๆ
ทําไมไม่เพลาๆ หน่อยล่ะ
สึรุจัง
วันนี้ฉันได้รับสาย จากโปรดิวเซอร์เก่าละ
เขาถามว่าฉันอยากกลับไปร้องเพลงไหม
มันกะทันหันไป เลยไม่ได้อยู่แล้ว
แต่คุณแม่ตกลงจะดูแลลูกๆ ให้...
นะ
นอนละ
นี่
ริวจัง
ฉันเข้าเรื่องเลยได้ไหม
แล้วที่คุยมาทั้งหมดมันอะไรล่ะ
เกริ่นนําเหรอ
ฉันอาจจะ...
ชอบก็ได้นะ
แบบว่า
ฉันเคยบอกนายว่าจะบอก ถ้าฉันชอบใครจริงๆ ใช่ไหม
ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว
และฉันคิดว่า
ฉันตกหลุมรักจริงๆ แล้วละ
มาบอกฉันทําไมกัน
อ้อ เดี๋ยวนะ
หรือว่านายจะชอบเมกูมิ
ตกใจหมดเลย นึกว่าเป็นฉันซะอีก
- จะบ้าเหรอ - งั้นมาบอกฉันทําไม ก็บอกหล่อนสิ
ไหงมาที่นี่ได้ บอกแล้วไงว่าให้มาคนเดียว
ไม่มีทางเลือกนี่ หล่อนไม่ยอม ฉันเลยต้องยอม
ไม่ต้องๆ อย่านะ
หล่อนรออยู่ในรถ
เพราะนายบอกให้รอ ฉันไม่มีหวังแล้วละ
("จะรออยู่ที่สํานักงานนะ จากฮิวกะ")
แท็กมาซะเหมือนเด็กแกล
ฉันต้องไปแล้ว
หา
ฝากดูรถด้วยนะ
ดูเฉยๆ ล่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
เคยเจอกันแล้ว มายินดีอะไรล่ะ
ขอโทษนะ หน้าคุณมันโหลมั้ง ฉันก็เลยจําไม่ได้
มาพูดใหม่ตรงนี้เลย
ไม่ต้องพยายามหลบหน้าเลย
หัวหน้าบอกให้แกทําอะไรใช่ไหม
คือ...
ที่งานแต่งงาน...
ให้ก่อความวุ่นวายใช่ไหม
ไม่ใช่ครับ
แค่ทําให้เกิด "เรื่อง"
ใจแคบจริงๆ
แล้วแผนเป็นยังไง
แผนเหรอครับ
ผมติดหนี้ฮิวกะซังที่รับผมเข้าแก๊ง
แต่ถ้านายมาเข้าข้างฉัน หัวหน้าจะเสียหน้านะ
เรื่องรักษาหน้าอีกแล้วสินะ
พ่อแม่หล่อนเข้มงวดมากนะ
ฉันที่เป็นยากูซ่าทั้งแท่งคนนี้ ต้องใช้เวลาหกเดือนกว่าจะกล่อมได้
ที่ฉันทําไป ก็เพราะอยากเลือกคู่ชีวิตเอง
นี่ โทระ
ครับ
มองหน้าฉัน
นายไม่มีแผนเด็ดๆ เลยเหรอ
แผนเด็ดๆ เหรอครับ
ขอหัวไชเท้า ไข่ต้ม แล้วก็ชิกูวะด้วยค่ะ
หัวไชเท้า ไข่ต้มกับชิกูวะเหรอ
ฮัมเปงล่ะ
อยากกินด้วย
เอาฮัมเปงไส้ฉ่ําๆ หรือฮัมเปงนุ่มๆ ดีล่ะ
ฮัมเปงนุ่มๆ
ก็ลงจากรถสิ
- ก็มันหนาวนี่นา - เธอเป็นคนอาโอโมริไม่ใช่เหรอ
หนาวจังเลย
ขายาวอย่างกับปูจักรพรรดิ
- เมาเหรอ - เมาที่ไหน
เมามั้ง
นั่งก่อนดีไหม
ยัยนี่สูงไปสําหรับฉัน แบบนี้คงหมดหวังแล้ว
(ฮันโซโอเด้ง)
หนาวจังเลย
ดื่มแล้วกินอะไรหน่อย เดี๋ยวก็อุ่นขึ้นเอง
คิดว่าถ้าโทราโวลต้ามาเห็นเรา เขาจะหึงไหมนะ
เรียกโทราโวลต้าเหรอ
เปล่าสักหน่อย
จะกินแล้วนะคะ
ฉันน่ะ...
ไม่น่าจดจําขนาดนั้นเลยเหรอ
หือ
ฉันยอมถูกเกลียดมากกว่าถูกลืมนะ
ฉันเป็นน้องชายของคนดัง ที่ไม่มีใครอยากนอนด้วยเลยนะ
โทษที
ขอบอกนะ ฉันมันพวกเกริ่นนาน กว่าจะเข้าเรื่องได้
จําที่เธอดูถูกเสื้อผ้าฉัน ที่ชิบูย่าได้ไหม
ฉันโกรธมากเลยนะ ฉันตามล่าเธอเลย
แต่เพราะฉันก็เหมือนหนุ่มๆ คนอื่น หน้าฉันคงไม่น่าประทับใจสินะ
แต่ฉันคงไม่ต้องทนเจอเรื่องพวกนั้น ถ้าไม่ได้มีใจให้เธอ
อ้อ จริงสิ
นี่ไง
ฉันยัง...
ไม่ได้ไปลบมันเลย
ไม่ใช่ว่าฉันมีเงินไปลบหรอกนะ
แต่ฉันตัดใจจากเธอไม่ได้ต่างหาก
เหมือนเรื่องราวที่ฉันเขียนคาไว้...
ขอโทษด้วย เธอคงไม่เข้าใจหรอก
คือว่า...
คือ...
ริวจิ
ที่จริงริวจิซัง เป็นคนใจดีมากเลยใช่ไหมคะ
งั้นเหรอ
รู้ไหม ผู้หญิงที่มาจากบ้านนอก อย่างเมกูมิน่ะ...
- เอ่อ... - ริวจิ
เราใจอ่อนกับผู้ชายใจดีแบบริวจิซังละ
แต่ว่าเราก็ถูกดึงดูดเข้าหา ผู้ชายเย็นชาแบบโทราจิด้วย
ถึงแม้ว่า...
- เอ่อ... - ริวจิ!
แม้ว่าคนแบบริวจิซัง อาจเหมาะกับเมกูมิมากกว่าก็ตาม
เอ่อ...
ริวจิไง ตั้งใจทําแล้วเนี่ย
ริวจิซังนี่ตบมุกเก่งจริงๆ นะ
มาชมแบบนั้นไม่ได้ดีใจเลยสักนิด
ขอพูดอะไรเจ๋งๆ ได้ไหม
หา
โทระจังกับริวจิซัง เป็น "พยัคฆ์กับมังกร" นี่นา
นั่นสินะ
เพราะแบบนี้สินะถึงเข้ากันได้ดี
เนอะ เมกูมิเจ๋งใช่ไหมล่ะ
เจ๋งจริงๆ รู้แล้วว่าเธอน่ะเจ๋ง เพราะงั้นเงียบสักที
เงียบและฟัง เรื่องที่ฉันต้องพูดได้แล้ว
ค่ะ
ฉันหลับไปเหรอ
- หลับต่อไปซะ - ฝันว่าฉี่ราดกางเกงด้วย
ไม่นะ ฉี่จริงๆ ด้วย
ฉันกลับดีกว่า ต้องทํางานตั้งแต่เช้า
สนุกมากเลยค่ะ
ฉันก็สนุก
งั้นไว้มาดื่มกันอีกนะ
อืม
เบอร์โทรเธอ...
ขอจากโทระจังนะ
จะขอได้ไงเล่า ยัยบ้า
(ดงคิจิ)
ฮายาชิยาเตะ ดงคิจิ ได้เป็นตัวชูโรงแล้วครับ
- นี่โชว์ครั้งแรกเลย - ทําไมพูดเสียงท้อแท้จัง
ถอยหน่อย
นี่โชว์สําคัญนะ เจ้าดงตะมันไปไหน
- อาจหนีไปแล้วก็ได้ - เขาดูถูกเรานี่นา
ก็เขาเป็นคนดังออกทีวีนี่
แหมๆๆ ดูซิว่าใครอยู่ที่นี่
นี่นะ
ไม่เคยมีลูกศิษย์ของผมคนไหน หนีก่อนขึ้นโชว์หรอก
ไม่ว่าคนคนนั้นจะเห่ยแค่ไหน
ผมสอนพวกเขาให้รับผิดชอบ และทุ่มเทเต็มที่ตอนอยู่บนเวที
ใจเย็นๆ ครับ อาจารย์
ใจเย็นเหรอ นี่คือโชว์แรก ที่นายเป็นตัวชูโรง
ไม่ต้องมาบอกให้ใจเย็น เลือดกําเดาไหลเลยเนี่ย
ดงตะหายตัวไป เขาต้องแสดงเปิด แต่ยังไม่โผล่มาเลย
พอจะรู้ไหมว่าเขาหนีไปซ่อนที่ไหน
(ดงตะ)
เหลือห้านาทีแล้ว อูด้ง ตีกลองเลย
ครับ
กลองโชว์แรกดังแล้ว ใครจะขึ้นเวทีล่ะ
ผมครับ
ไม่ๆ ไอ้บ้า หยุดนะ
- ไอ้บ้างั้นเหรอ - ขอโทษครับ กระผมไม่ได้ตั้งใจ
ฉันจําเรื่อง "มันจูน่ากลัวจัง" ได้ตั้ง 80% แล้วนะ ไม่สิ 60%
เดี๋ยวนะ 60 เหรอ แค่ 60 เนี่ยนะ งั้นอย่าขึ้นเลย
- ทําไมล่ะ - อย่าขึ้นเลยน่า
ฉันจะขึ้นเอง
ไม่ได้ ถ้าคุณขึ้น ใครจะเป็นตัวปิดล่ะคะ
ฉันขึ้นเองค่ะ
สึรูโกะจัง
สึรุจังเหรอ
แม่เจ้า เซนโซจิ สึรูโกะละ
สึรุจัง
ฮอตสุดๆ เลย
ไปกันเถอะ
ฉันไปหาเธอที่วัดเซนโซจิ
นั่งรถบัสลุยน้ําไปแม่น้ําซูมิดะ
จากสะพานอาซูมะถึงสะพานคัปปะ
(ถนนสะพานคัปปะ)
จากย่านรคคุนาคามิเสะ ถึงฮานายาชิกิ
ดงตะซัง
(ฮานายาชิกิ)
ที่รัก ที่รัก ดงตะของฉัน
เจอไหม
ไม่เลย หาทั่วอาซากุสะแล้ว แต่ก็หาไม่เจอ
ยังเหลืออีกที่เดียวที่คิดออก
- ที่ไหน - ตรงนั้นไง
ร้องไห้พลางตามหาเธอ ไปทั่วถนนโคคูไซ
พี่
ทีนี้จะทํายังไง
แกเกือบทําลายโชว์แรก ที่ดงคิจิได้เป็นตัวชูโรงเลยนะ
แกควรถูกไล่ออก จากการเล่าเรื่องตลกวันนี้เลย
อาชีพนี้อาจไม่เหมาะกับแก
- แกน่าจะยึดงานทีวีเป็นหลักซะ - เดี๋ยวครับ
- ใจเขาเลือกราคุโกะนะครับ - แกออกไปแล้ว ไม่ต้องมายุ่ง
พ่อจะไล่เขาออกเหมือนที่ทํากับผมเหรอ
ริวเฮไม่เหมือนกับแก
เขามีเมียมีลูกสองคนแล้ว
ก็เพราะแบบนั้นไง พ่อถึงไม่ควรไล่เขาออก
ต่อให้แก่ เรายังเล่าราคุโกะชั้นเอกได้น่า
คิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเหรอ
แกล้อเล่นใช่ไหม
แกคิดว่าราคุโกะเป็นอะไร คิดว่าเริ่มตอนแก่มันง่ายเหรอ
ฉันแสดงราคุโกะชั้นเอก ตั้งแต่ยังเด็กโน่น
ฉันเคยเสียเวลาไปเปล่าๆ เหรอ
เหลวไหลจริงๆ
อย่ามาพูดจาใหญ่โต เพราะแกยังเด็กอยู่นะ
ที่แกทํามันคือการเอาง่ายเข้าไว้ก่อน
ทําเสื้อผ้า ออกทีวี พวกแกกําลังเสียเวลาชีวิต
แกคิดว่าราคุโกะชั้นเอก มันเริ่มกันตอนแก่ได้เหรอ
ใครบอกว่าผมอยากทําล่ะ
ใครอยากทําเรื่องเห่ยๆ แบบนั้นกันล่ะ ตาแก่
ไม่มีใครอยากสืบทอด ชื่อเสียงของพ่อหรอก
ตราบที่พ่อยังยโสโอหังแบบนี้ ไม่มีใครอยากสืบทอดหรอก
ระวังปากหน่อย เวลาพูดกับพ่อของแก เจ้าเด็กเวร
ไม่รู้แล้วว่าพ่อเป็นพ่อ หรือเป็นอาจารย์ของผมกันแน่
- อะไรกัน - หยุดนะ
นี่เป็นปัญหาของฉัน
ยิ่งนายโกรธ ฉันยิ่งทนไม่ได้
ริวจัง
ช่วยยกโทษให้ผม ในเรื่องวันนี้ด้วยครับ
สึรูโกะ ดงคิจิซัง ขอโทษจริงๆ
แต่ว่า...
แต่ว่าช่วยให้เวลาผม คิดเรื่องอนาคตด้วยเถอะครับ
แล้วก็...
แม่ร้องไห้แล้วครับ
หา
อ๊ะ
ขอโทษจริงๆ นะ ซายูริจัง
ต้องให้บอกอยู่เรื่อย ว่าอย่าทําให้แม่ร้องไห้
ไม่ได้ร้องไห้เพราะผมใช่ไหม
ถามว่าเป็นเพราะผมหรือเปล่า
(ยานากะ ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
นี่ ริวจิ
เมื่อกี้ไม่เท่เลยสักนิด ขอโทษด้วยที่นายต้องมาเห็น
ไม่หรอก
มันไม่ได้ไม่เท่หรอก
นายอาจจะด่า ว่าฉันโผงผางเกินไปอีกก็ได้
แต่เรื่องของพ่อแม่ลูกน่ะ
คือเรื่องราวดีๆ นะ
นายนี่มันโผงผางจริงๆ
ราคุโกะน่าสนใจก็จริง แต่พลังงานในครอบครัวน่าสนใจกว่า
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์หรอก ไม่ว่าจะกับราคุโกะหรือครอบครัว
ฉันเลยเรียนรู้ทุกอย่างจากพ่อนาย
เพราะงั้น ริวจิ...
อะไร
กลับมาอีกนะ
และทําให้ฉันได้เห็นทั้งหมดเลย
แข่งกับนายนี่ฉันไม่มีโอกาสเลยสินะ
หมายความว่าไง
เมกูมิบอกแบบนั้นน่ะ
หา
เธอบอกว่านายกับฉันเป็น...
พยัคฆ์กับ...
- ฮัลโหล - รับสายเหรอ
แกจะทํายังไงล่ะ โทระ
- งานมีสัปดาห์หน้าแล้วนะ - รู้แล้วครับ
หัวหน้าก็คอยย้ําเหมือนกัน
ฉันอาจควรเลื่อนงานออกไป
- หา - ยึดตามกําหนดการเถอะครับ
ผมจะพยายามทําให้พ่อใจเย็นเอง
ไม่ละ ฉันไปบังคับพวกนายไม่ได้หรอก
ทําอะไรคะ
นี่มัน...
(โคโทระ)
เจ้าเสือ เจ้าเสือ สอเสือใส่เกือก
พวกชาวเอโดะ...
"มันจูน่ากลัวจัง" แน่ๆ
ใช่แล้ว
ผมจะเล่า "มันจูน่ากลัวจัง"
แถวย่านคาบูกิโจในชินจูกุ
ครั้งหนึ่งเคยมีผู้หมวดยากูซ่า
ที่เกิดมาทั้งฉลาดและหล่อเหลา
ทว่าวันหนึ่งเขาตัดสินใจ แต่งงานกับสาวที่เด็กกว่ามาก
ซึ่งทําให้เกิดปัญหาใหญ่
ก่อนหน้านี้ผู้หมวดคบหา อยู่กับลูกสาวของเจ้านาย
เจ้านายก็เลยอยากสั่งสอน
ยากูซ่าที่ทอดทิ้งลูกสาวเขา
เขาระดมความคิดอย่างหนักเพื่อคิดแผน
ทําไมหมอนี่ถึงดังล่ะ
(ร้อยสิ่งที่ไม่ควรทําในงานแต่ง)
เป็นลูกชายของยานากะเหรอ
มุกตลกฝืดไม่ไหว
พวกผู้หญิงเกลียดหมอนี่สุดๆ เลย
น่าสมเพชจริงๆ
ภรรยาของฮิวกะซังก็เกลียดเขาครับ
บอกว่าเขาทําให้หล่อนขนลุก
เห็นหน้าเขาแล้ว รู้สึกอยากอ้วก ไม่ก็ชัก
"จริงเหรอ งั้นก็ข่าวดีน่ะสิ"
เขาเลยตามตัวลูกน้องให้มาหา แล้วคิดแผนขึ้นมา
ดูเหมือนสาวของฮิวกะ จะเกลียดดงตะด้วยครับ
งั้นเหรอครับ
มีคนไม่ชอบเขาทั่วประเทศได้
ฉันก็เลยคิดว่า
ทําไมไม่ชวนดงตะไปงานแต่ง เพื่อเพิ่มสีสันล่ะ
หา
นั่นคงทําให้เกิดเรื่องได้เลยนะครับ
งานนี้ได้ระเบิดเถิดเทิงแน่ ว่าไหม
(คู่มือหางาน)
งานแต่งเหรอ
ใช่แล้ว ฉันติดหนี้เขาอยู่ ก็เลยปฏิเสธไม่ได้
ได้สิ แต่แน่ใจนะว่าพวกนั้นเชิญฉัน
ดงคิจิไปไม่ดีกว่าเหรอ
ไม่ ต้องเป็นพี่เท่านั้น
ต้องเป็นพี่
ตัวตลกผู้นี้มีนามว่าอันราคุเตะ บงตะ
เขามีชื่อเสียงว่า คนเกลียดขี้หน้าไปทั่วเอโดะ
แต่การถูกเกลียดขนาดนี้ ก็ทําให้เห็นว่าเขาดังมาก
ทว่าเขาก็ยังกังวล
เขาเลยไปหาพ่อค้าริว ผู้เป็นน้อง เพื่อให้ช่วย
สอนราคุโกะให้ฉันหน่อย
ถามจริง
ใช่ สอนเรื่องเด็ดๆ เลยนะ
ขอร้องละ
ถึงตอนนี้ พวกคุณบางคน อาจเดาได้ว่าเรื่องจะไปทางไหน
หา ดงตะมาเหรอ
เขามาละ อยากถ่ายรูปกับเขาจัง
แม่สาวคนนั้นคือสิ่งที่พวกคุณ เรียกว่า "คนบ้า"
พอเจอดงตะ จะดีใจแค่ไหน ก็ต้องทําเป็นว่าเกลียดไว้นะ
ทําไมล่ะ ไม่เห็นมีเหตุผลเลย
- เพราะ... - เขาชอบความเจ็บปวดน่ะสิ
ชอบความเจ็บปวดเหรอ
ยิ่งเธอร้ายใส่เขา เขายิ่งแสดงได้ตลกขึ้น
อะไรเนี่ย
เดี๋ยวๆๆ
- อะไรเล่า ปล่อยสิ - ขอละ
ฉันจะบอกความจริงให้
บงตะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
โทชิโกะซัง งานแต่ง ดง ดง
ไม่เอาดงๆ สิ ต้องเล่าให้มีระดับหน่อย
วันนี้จะเกิดเรื่องขึ้นละ
เกิด "เรื่อง"
ครับ นี่ก็ถึงเวลาสําหรับการแสดง ของแขกพิเศษคนนึง
เขาเป็นคนที่พวกคุณเคยเห็นในทีวี
ขอเสียงปรบมือให้กับ คุณฮายาชิยาเตะ ดงตะครับ
ดงตะ
ขอบคุณ และยินดีด้วยครับ
ไม่นะ
ไม่เอา
ขอบคุณมากครับ
วันนี้ผมจะแสดงราคุโกะ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทําออกทีวี
ไม่เอา
คนดูคนนึงเหมือนจะเกลียด...
อย่าไปสน ต่อเลย
นานมาแล้ว สมัยที่เมืองนี้ยังชื่อว่าเอโดะ
ไม่เอา
ไม่ได้ยินเลย
โทชิโกะ ร้องดังขึ้นอีก
ดงตะน่าเกลียด
น่าเกลียด
- อีกสิ - ดงตะแย่ที่สุด
อีก
ฉันเกลียดดงตะ
ดงตะ ถอดเลย
อย่าทํานะ พี่
ถอดก็ได้โว้ย
ดงๆๆ ดงตาก้อน
หยุดนะ เจ้าสาว
ดูไปเถอะน่า
ตอนนี้อะไรก็หยุดบงตะไม่ได้แล้ว
เหมือนปลากระดี่นอกน้ํา
ไม่สิ เหมือนน้ําพุ่งจากเขื่อนแตก มากกว่า เขาเป็นบ้าไปแล้ว
นี่แหละอาชีพจริงๆ ของฉัน
หยุดตรงนั้นเลยนะ
ไม่
ไม่นะ
ตรงนี้เหรอ
ตรงนี้ใช่ไหม
จะเข้าไปละ
ฉันจะจิ้มก้นเจ้าสาวแล้ว
หัวหน้า จิ้มก้นเจ้าสาวแล้วครับ
ดี ทีนี้ก็โจมตีเป้าเจ้าบ่าว
รับทราบ
เข้าที่ ระวัง ตะปบเป้า
กองเรือรบเงียบกริบเลย
ดงๆๆ ชากา คาน
บ้าบิ่นจริงๆ
นี่ พ่อ แน่ใจนะว่าเด็กนั่นเกลียดเขา
แย่แล้ว
ยินดีด้วย ยินดีด้วยช่วยร้อยบาท
เจ้าหล่อนสนุกอยู่นี่นา
มันเกิดอะไรขึ้น กินจิโร่
พูดอะไรบ้างสิ เจ้าเด็กนี่
คือว่า...
เข้าใจแล้ว "มันจูน่ากลัวจัง" สินะ
ดงตะ น่าเกลียดจริงๆ เลย น่าเกลียดที่สุดเลย
"เฮ้ย นายนะ กล้าดียังไงมาหลอกฉัน"
"อะไรเหรอครับ" "อย่ามาไขสือ"
"เธอทําเป็นเกลียดเขา แต่สนุกสุดๆ เลยนี่"
นี่ เธอน่ะ
เป็นแฟนคลับดงตะใช่ไหม
เปล่านะ ฉันเกลียดเขาต่างหาก
อย่ามาโกหก
งั้นบอกมา...
เธอเกลียดอะไรอีก
ก็
เกลียดบ้านที่มีสวน ห้องครัวพร้อมเครื่องใช้ของเยอรมัน
แล้วก็ทีวีพลาสม่า
ขอโทษครับ
เข้าใจละ เดี๋ยวซื้อให้
เจ้านาย ขอบคุณมากครับ
กลัวจังเลย
"ฉันเกลียดพวกทารกน่ารักๆ ด้วย"
"งั้นก็ดูแลลูกนายให้มันดีๆ"
เก่งมาก โทระจัง บ๊อกๆ
ค่ะ โคล่าโฟลตมาแล้วค่ะ
นี่ ฉันว่านายทําได้ดีเลยนะ
จริงเหรอ ขอบคุณมากครับ
- นี่ค่าเล่าเรียนเดือนนี้ครับ - โอเค
ไม่มีอะไรที่ฉันเกลียด มากไปกว่าเงินแล้ว
- หา - เปล่าๆ
แต่อันราคุเตะ บงตะในเรื่องของนาย ก็คือดงตะใช่ไหมล่ะ
ส่วนพ่อค้าริวก็คือ...
ขอโทษด้วย ผมเปิดเผยข้อมูลไม่ได้
ทําไมล่ะ
- จ่ายหนี้ด้วย - ก็กําลังจะจ่าย
ลืมซองนี่นา
ขอโทษครับ กระผมลืมไป ให้แบบนี้เลยได้ไหมครับ
(อย่าลองทําที่บ้าน)
ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย
อย่างน้อยเขาก็มั่นใจขึ้นละนะ
ทีนี้ก็เข้าเรื่องเลยนะ
อีกแล้วเหรอ
อะไร
คืนก่อน ฉันได้ใช้เวลากับเมกูมิละ
เราสัญญากันว่าจะมาเจอกันอีก
ฉันเลยต้องขอเบอร์เธอจากนาย
ฟังอยู่หรือเปล่า
ดู
หมอนั่น...
มีบางอย่างแปลกๆ เนอะ
ไม่ใช่คนธรรมดาแน่
นายคือฮายาชิยาเตะ โคโทระใช่ไหม
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์