FASCYNACJA
GINJIRO
Z góry przepraszam za te dyrdymały.
Mogę się poprzechwalać?
Ostatnio poznałem dziewczynę.
Nie tę.
Chociaż ta też jest niezła.
Zdaniem autora moich gawęd byłoby z nią za dużo zachodu.
Żartuję. Tak twierdzi mój brat z yakuzy.
Halo, Tora-volta?
Nie nazywam się Tora-volta!
Nie dzwoń do mnie na każdej przerwie, idiotko!
Mówiłem, że jestem zajęty!
- Dziewczyna? - Wybacz.
To moja sprawa!
Halo.
Cześć, Gin-gin.
Pauza!
Moja dziewczyna. Fajna, co?
Powiedzcie, że fajna.
Ma na imię Risa. Pracuje w butiku w Uraharze.
Mówiłem, że jestem zajęty!
To ty do mnie zadzwoniłeś.
Nie wiem! Nie obchodzi mnie to!
Co? Pogadamy później. Kończę.
- Twoja dziewczyna? - Wybacz.
Dziewczyny są irytujące.
Mogę rozprostować nogi?
Przepraszam.
To mój brat, Tora-volta.
Jest bardzo przystojny, ale brak mu poczucia humoru.
Został uczniem rakugoki.
Aż 200 tysięcy?
Spłacając po 100 tysięcy miesięcznie, długu pozbędzie się dopiero w 2008 roku.
Co oznacza, że do tego czasu nie możesz od nas odejść.
Szef tak mówi, bo mu na tobie zależy.
Yamazaki, poinformuj Yanakę.
Podnieśmy cenę do 200 tysięcy jenów.
Zapłacę ci 200 tysięcy za każdą opowieść.
Nie masz nic przeciwko?
Lepiej naucz się dwóch opowieści na miesiąc i za każdą zapłać stówę.
To za dużo!
Myślisz, że dam radę?
- Jak dla mnie w porządku, ale... - Dwieście na miesiąc...
Sporo.
A może zróbmy tak:
wypłać mi całą sumę z góry,
a ja będę cię uczył w twoim tempie.
Nie rozpędzaj się!
Oto syn mistrza, Ryuji.
Mówią, że jest genialnym rakugoką.
Jednak nie ma pojęcia o modzie.
Macie coś dziwniejszego? Za mniej niż tysiąc.
Wynocha! To nie jest jakaś sieciówka!
Panie kamerzysto, trochę w prawo.
Jeszcze...
Pauza!
Jest prześliczna.
Przepraszam, że tyle gadam o sobie.
Po prostu kocham siebie!
Bo czemu nie? I tak dziś będzie mnie mniej.
Coście tacy ponurzy?
Mam to powiedzieć?
Tygrys i smok!
Mistrzu!
Na widowni siedzi dziwny facet.
- Z głową jak obrane jajo? - To ten.
- Gdzie siedzi? - Środek pierwszego rzędu.
Czyta zbiór rakugo, zamiast słuchać.
To mój samochodzik!
Przepraszam! W takim razie mój...
Twój to pomarańczowy!
- Ten. - Przecież mówiłem.
Duży błąd. Każdy z was płaci po tysiąc dolców.
Wyskakiwać z kasy!
Mam banknot o nominale 10 tysięcy!
Kotora, teraz twoja kolej.
Płacić albo utopię was w Sumidzie!
To tylko gra.
Wygrał amatorski konkurs rakugo, a teraz zgrywa krytyka. Nie lubię go.
Chociaż wśród wielbicieli rakugo słynie z tego,
że potrafi wyławiać młode talenty.
- Ciekawe, komu się dziś przygląda? - Może mnie?
Może chodzić o mnie.
Miałem okazję oglądać
Manju Kowai w twoim wykonaniu.
Coś takiego?
Na tle młodych wykonawców wyróżniasz się zapałem.
Dobrze przekazałeś puentę.
Zamieniłeś potencjalnie obraźliwy żart w coś zabawnego,
udało ci się nie przekroczyć granicy.
Wspaniale. Nieczęsto oglądam to u nowicjuszy.
- Masz problem, to mi powiedz! - On cię chwali.
Naprawdę.
Muszę jednak przyznać, że to w ogóle nie było rakugo.
Tylko monolog gangstera.
- Dziękuję. - To nie pochwała.
Jeśli nie czujesz się dobrze w klasyce, wystawiaj własne interpretacje.
Dopuściłeś się świętokradztwa. Plagiatu. Jesteś złodziejem!
Odłóż ten makaron.
Patrzcie, kto to?
Drugi syn Hayashiyate Donbeiego, Kotatsu!
Zakończyłem karierę.
To dobrze, bo i tak nie robiłeś postępów.
Twoje Shinagawa Shinju porównywano do wykonania mistrza Shincho.
Ale moim zdaniem jesteś równie marny, co ślimak na jego nagrobku.
Już nie występuję, więc mnie nie obrazisz!
Moja wizytówka.
Prowadzę witrynę, na której znajdziesz recenzję swojego występu.
Znowu ty, Aoshima Yukio?
Awashima!
Co to? Obrzydlistwo!
To tylko soba.
Jumptei-Jump, znany również jako Awashima Yukio.
Słyszałem, że ma duży talent do rakugo.
Słynny mistrz Shincho chciał go uczyć, ale ten odmówił,
twierdząc, że jest już najwyższej klasy rakugoką.
Niewiarygodne, Kotora. Masz wielbiciela.
Miałem dwa.
- To mój pionek. - Tylko dotknąłem.
UDON
„Kotora będzie hitem sezonu”. „On już pozamiatał”.
„Kotora mnie zachwycił. Widać, że się znacie”.
„Na pewno jest dobry w łóżku”.
Widziałaś mnie w akcji?
- Nie ja! Ludzie tak piszą. - A co ja jestem?
Sprzątaczka, że każą mi zamiatać?
Wytęż mózgownicę. Chodzi o to, że jesteś dobry.
Jak przejmiesz przydomek po moim ojcu, nie będę już musiał zajmować się rakugo.
Ja? Miałbym przejąć przydomek mistrza?
Wychodzę, głupia krowo!
- Była głupia krowo! - Tak lepiej.
Lepiej pilnuj sklepu.
I tak nie mamy klientów.
Kiepsko jak zwykle?
Bardzo kiepsko. Wczoraj sprzedaliśmy jeden metalowy znaczek.
Bez reklamy w prasie pójdziemy na dno.
On tu jest!
- Co? - Kto?
Boss Kataoka! Bóg mody ulicznej!
W kolaboracji z nieznaną marką sprzedał miliony tenisówek!
Odkrył młodą gwiazdę piosenki.
Otwiera słynne restauracje.
Publikuje fotoksiążki.
Ponoć opracował wystrój dla kawiarni w Meiji-dori.
Bywa tam mnóstwo celebrytów!
Mówi się, że to on wymyślił słowo „kolaboracja”.
Jeśli cię dostrzeże, z miejsca stajesz się wielkim graczem!
Co on tak naprawdę robi?
Tak jak myślałem, nie zaszedł...
Przyprowadzę go.
Nie idź!
Dzień dobry.
Witamy.
Zapytam raz jeszcze. Na pewno chce pan pracować ze mną?
Tak.
Chce pan się uczyć od naszego mistrza, a nie od Shincho?
Nasze style opowiadania są zbyt rozbieżne.
Zuchwale, Wielki Stojący Zegarze Dziadka!
Tik-tak, ranny ptak!
Pańscy uczniowie są słabi, więc łatwiej mi będzie odnieść sukces.
- Coś ty powiedział? - Przestań, nie teraz.
Jest pan gotów zacząć od najniższego poziomu?
Musimy wymyślić panu przydomek...
To jest Donta, tamci to Donkichi,
Dontsuku, Donburi,
a ty jesteś... Donguri?
Udon, mistrzu.
Ty go tak nazwałeś! A może Chandongon?
- Nie! - Odmówił...
Przepraszam, ale mam już przydomek, Jumptei-Jump,
i własną bazę fanów.
- Pytanko. - Słucham?
Nie do ciebie.
Kim ona jest?
Ta dziewczyna?
Nie bardzo wiem.
Jestem Megumi. Miło cię poznać!
Co się dzieje? Cały poczerwieniał.
- Może jest prawiczkiem? - Bezczelność!
A jesteś?
Wszak moją miłością jest rakugo.
Słodziak!
Będziemy w telewizji!
Czy to ten serial dokumentalny?
Wchodząc do sklepu z odzieżą, przełączasz się na tryb znawcy mody.
Nie lubię przyklejania łatek.
Przechadzam się ulicami, żeby wyłapywać fluidy tego,
co wkrótce będzie na topie.
Wybaczcie, ale nienawidzę, gdy mnie szufladkują.
Nie mam pojęcia, o czym on mówi.
A ja tak! Doskonale cię rozumiem!
To będzie hit.
- Serio? - To jest niebezpiecznie fantastyczne.
Co w tym fantastycznego?
Ten obciachowy, niemodny styl to prawdziwy powiew świeżości.
Odświeżająco fantastyczny.
Naprawdę?
Ale nie możemy nic sprzedać.
- Wizytówka? - Mam!
Słyszeliście? Boss tu jest! O rany!
To Chibi-T. Prowadzi w pobliżu sklep z płytami.
Cześć.
Niedługo organizuję w swoim klubie imprezę.
Może wpadniecie? Umieszczę was na liście VIP-ów.
Nie wierzę!
Sztuka, moda, muzyka...
Przełamuję wszelkie bariery.
Kolaboruję z tymi, którzy podzielają moje ideały.
Co o tym myślisz, Ryu?
Będę! Ryu-chan potwierdza obecność!
- A co z rakugo? - Odezwę się.
Totalnie cię zignorował.
Szaleństwo! Rozmawiałem z Bossem i dałem mu swoją wizytówkę!
Ryu-chan, to twoja szansa!
Kolaboracja!
W ogóle nie kumam, co jest grane, ale gratuluję.
Zapomnij o rakugo.
Udało się!
Wróciłem!
Witaj w domu.
Proszę pani!
Co się dzieje?
- Co on tu robi? - Zostanie u nas przez miesiąc na nauki.
- Będziecie dzielić pokój. - Z nim?
- Dziękuję, że mogłam się wykąpać. - Kąpiesz się u nich?
Tora-chan! Późno wróciłeś!
- Chcesz piwa? - Wracaj do swojej sypialni, kobieto.
Ja też poproszę piwo.
Pani jest zbyt uprzejma.
W domu jest pełno nieznajomych.
Ja też nie jestem krewnym.
Na zdrowie!
Tora-chan.
Mogę do ciebie przyjść?
Jasne, że nie, idiotko.
Tora-chan...
Wyjdziemy?
- Nie! - Wyszliśmy już dwa razy!
Cicho. A jak się obudzi?
Spokojnie, to prawiczek.
Zabawne. Pierwszy raz w życiu spotkałam prawdziwego prawiczka.
Idź spać. Jutro musisz wcześnie wstać.
Yanaka, ze sklepu Dragon Soda.
Wejdź!
- Przepraszam. - Dostałeś mojego maila?
Tak, ale... na pewno chcesz ze mną współpracować?
Odwiedziłem kilka innych sklepów,
ale ich ciuchy były zbyt schludne i sztampowe.
Twoje projekty są bardziej śmiałe.
Zrobiłem projekt ulotki.
„Ognista... noc smoka”?
Czujesz to?
W Aoyamie co sobotę odbywa się impreza rave.
Na afterze będziemy promować czasopisma i sklepy.
Chcę, żebyś zaprojektował frotki.
Ludzie będą je kupować zamiast biletów.
Nie wejdą do klubu bez mojej frotki.
- Taki jest pomysł? - Dokładnie.
Poproszę cię o kilka próbek w twoim stylu.
Jest!
To się nie dzieje!
Smacznego!
Przepyszna zupka.
Krewni Megumi dali nam szczypior z własnego gospodarstwa.
Nic dziwnego, że kobiety w tej rodzinie są takie szczupłe!
Uspokoisz się wreszcie?
Mistrzu Shonen Jump!
Przywitałbyś się!
Znowu nie zje pan śniadania?
Nie jestem głodny. Kogo nazwałeś Shonen Jump?
- Chcesz do niego wyskoczyć? - Przestań, Kotora. Posłuchaj, Awashima...
Wspólne posiłki i wysłuchiwanie dennych żartów braci
to część twojej nauki.
W takim razie poproszę kawę.
Gdy rano coś zjem, mój mózg zwalnia.
Ach tak.
Kotora, niedługo nauczę cię nowej opowieści.
Zaczekaj.
- Nie gap się! - Wybacz.
Nauczysz mnie czegoś śmiechowego, jak Manju Kowai?
Może Cha no yu?
Co to Cha no yu?
W dzielnicy Kuramae
mieszkał znudzony człowiek ogarnięty żądzą pieniędzy.
Przestań, bo śniadanie mi się cofa.
O czym to jest?
Miał obsesję na punkcie forsy jak ty,
ale z biegiem lat zapragnął znaleźć sobie hobby.
Postanowił zorganizować ceremonię picia herbaty...
Przepraszam. Będę to dziś opowiadał, więc słuchaj uważnie.
No.
- Nie chciałem cię urazić. - Dobra.
A ty co opowiesz, Awashima?
Jestem na najniższym szczeblu, więc to będzie Manju Kowai.
Dasz mu wystąpić? Jesteś dla niego zbyt miękki.
Przestań się wydurniać i jedz.
Nagrywamy dziś łzawy odcinek typu „spotkanie po latach”.
Nie będę musiał używać mózgu, więc jem.
JUMP
W dzielnicy Kuramae
mieszkał znudzony człowiek owładnięty żądzą pieniędzy.
Opowiada Cha no yu.
Na starość przekazał rodzinny interes synowi.
- Odniosę sukces jako projektant mody. - Opowiada Cha no yu!
Co?
Sadakichi!
„Tak, to Sadakichi.
Negishi jest takie odludne w porównaniu do Kuramae”.
To gałgan!
Chce z tobą rywalizować, mistrzu.
- Mamy go zgarnąć? - Zaczekajcie.
Zobaczymy, jak mu pójdzie.
Drapała struny koto.
„Koto się nie drapie, tylko się na nim gra”.
Miała zbyt krótkie paznokcie,
więc dokleiła sobie sztuczne.
Z zamkniętymi oczami...
tak sobie drapała...
i drapała...
Zamiast cały dzień ćmić fajkę, znajdź sobie zajęcie.
Jest jedna rzecz, która mnie frapuje.
- Co takiego? - Ceremonia parzenia herbaty.
Widziałem, jak młody pan ją miesza i pije!
To wyśmienite zajęcie. Spróbuj go.
Uczyłem się tej sztuki tak dawno temu.
Zupełnie zapomniałem.
Czego?
- Wszystkiego. - Zatem nie wiesz, jak to się robi.
Oczywiście, że nie! Muszę ją zaparzyć, żeby sobie przypomnieć.
Sądzę, że należy wsypać do tej miseczki zielony proszek.
Mąkę z zielonej soi?
Tak! Mąkę z zielonej soi!
Bo za żadne skarby świata by tego nie pojęli.
A teraz zamieszam.
Chcę skosztować.
Nie popędzaj. Po zamieszaniu winna ukazać się piana.
Przedziwne.
Młody pan w Kuramae uzyskał pianę naprawdę prędko.
Twoja jest bardzo licha.
Być może zapomniałem dodać ingrediencji, która ją wzbudza.
Kory z mydleńca?
Kory z mydleńca!
Zaczyna się pienić.
Teraz nie trzeba nawet mieszać.
Należy zebrać pianę i umieścić ją tutaj.
Napij się.
Ty najprzód.
Pij. Nieprzyzwoicie jest wstrzymywać ceremonię.
Napij się.
- Nie znam się na ceremoniale. - Prawda!
Nie nauczyłem cię etykiety. No przecież!
Układasz miseczkę na dłoni, o tak.
Zataczasz nią trzy okręgi.
Zataczasz.
I przykładasz do ust.
Jakże się pieni...
Tak.
Należy...
zdmuchnąć...
pianę na drugą stronę.
Wyśmienita.
Pijże!
„Ale już!”
Ten nowy gra naprawdę znakomicie.
Choć to nie moja bajka.
„Wyborna, czyż nie?”
„Nie wiedziałem, że wyśmienite napoje przyprawiają o bulgotanie w brzuchu”.
„Widzę, że ty też nauczyłeś się doceniać to, co wyśmienite!”
Przepraszam.
Może mistrz opowie coś innego.
DONBEI
Czekaliśmy na ciebie, Don-chan!
Dziękuję za przybycie na mój występ.
W naszym języku istnieje piękne słowo furyu, oznaczające coś wyśmienitego.
To jest skazane na sukces! Niebezpiecznie fantastyczne.
Większość opasek wykonana jest z frotte, a ja zdecydowałem się na siateczkę.
Frotka, która nie nasiąka potem? Fantastyczne!
Furyu, definicja czegoś wyśmienitego dla rozumiejących jej prawdziwe znaczenie.
Dla tych, którym nic to słowo nie mówi,
stanowi ono utrapienie.
Don-chan też opowiada Cha no yu.
Był sobie człowiek...
To znowu Cha no yu. Co jest grane?
- Przepraszam za najście! - Sprzedawca tofu we własnej osobie!
- Czołem! - Przestań paplać i pośpiesz się.
Wiem!
Widzę, żeś w pośpiechu.
Przez te lata byłeś mi bardzo życzliwy,
ale przyszedł czas na wyprowadzkę.
Ja też się przeprowadzam!
Przecież twój sklep dobrze prosperuje.
Twój też! Czyż nie wezwałeś ostatnio cieśli?
Mam list od wielkiego pryncypała.
- Zaprosił mnie na parzenie herbaty. - Ciebie też?
Też dostałeś list?
Wiesz, że z tymi ceremoniami wiąże się mnóstwo reguł i etykieta?
Nie chcę narobić sobie wstydu.
Dziś odmówiłem, więc zaprosił mnie na jutro.
Jeśli nie wyjadę, to się od tego nie wywinę.
Radziliśmy w tej materii z całą rodziną.
Babka mówi, że nasz ród nigdy nie zaznał wstydu
i nie chce, żeby stało się tak po raz pierwszy przez moją niewiedzę.
Uciekam tam, gdzie ceremonie parzenia nie będą mnie prześladować.
Don-chan opowiada na najwyższym poziomie!
„Mój sąsiad, nauczyciel, na pewno też otrzymał list.
Nauczyciel będzie wiedział, jak zachować się na ceremonii!”
„Przepraszam!”
Mój dom jest w strasznym nieładzie.
- Przepraszamy! - Jest pan bardzo zajęty.
Przedziwnym trafem muszę się stąd wynieść.
Przeprowadzki są obecnie w dobrym guście.
Też dostał sąsiad list od pryncypała?
Nie chce się sąsiad wygłupić, więc się przeprowadza?
- Coś pan, wróżbita? - Pan też nie zna reguł parzenia herbaty?
Wiem, jak należy pić z czarki, ale...
Doskonale! Nie musimy uciekać!
Tak wiele jeszcze nie wiecie!
Będzie dobrze. Chodźmy!
I tak cała trójka postanowiła naśladować gospodarza.
A gospodarz planował naśladować swych gości.
Oj, nie byli spolegliwi.
Pijcie.
Należy się wzdrygać i kręcić głową.
Teraz pan.
Jakże wyśmienita.
Wróciliśmy!
Stęskniliśmy się!
Jesteś!
Kolaboracja! Boss Kataoka będzie je produkował!
- Serio? - Złożył mi oficjalną ofertę.
Jak się spodobają, będzie zamawiał dwa tysiące na miesiąc!
Świetnie!
Mistrzu, spójrz, to najnowszy projekt Ryujiego.
Będziemy je nosić,
żeby uwodzić kobiety w knajpach w Ginzie.
Gdzie Awashima?
- Na górze. - Niech zejdzie.
Don-chan! Powiedz Ryujiemu, co o tym myślisz.
Nie trzeba.
Co to takiego?
Niezłe.
Wyśmienite.
Robisz sobie ze mnie żarty?
No pewnie.
Po co mam się wypowiadać o czyimś durnym hobby?
To nie jest tylko hobby!
Wróć tu, jak zostaniesz poważnym przedsiębiorcą.
Mistrzu!
- Ty uparty... - Przestań, Ryuji. Mistrzu!
Sayuri-chan płacze!
Co?
Jednak nie.
Przepraszam, to dla mnie nowość...
To?
Tak.
Kotora.
Usłyszałeś dziś
dwie różne interpretacje Cha no yu. Co o nich sądzisz?
Mogę być szczery?
Tak, proszę.
Awashima mnie rozśmieszył.
Ale to twoje wykonanie chciałbym usłyszeć ponownie.
Naprawdę? Rozumiem.
Klasyczna opowieść może brzmieć odmiennie w zależności od narratora.
To czyni ją tak interesującą.
Nie ma jednej słusznej wersji.
Wszystko opiera się na odpowiedniej kompozycji.
Nie.
Nie będę nic zmieniał. Po wysłuchaniu go zrozumiałem,
że młodość i brak doświadczenia to żadne wymówki.
Chcę wykonywać klasykę bez zmian.
Tak postanowiłem.
Skoro tak, dobrze.
Rozumiem.
Postaraj się.
Awashima...
Tak?
Przepraszam, ale nie zdołam cię już niczego nauczyć.
Mistrzu.
Masz znakomite umiejętności.
To bardzo ważne.
Doskonale radzisz sobie z klasyką.
Ale...
Nie wykazujesz właściwej postawy,
jeśli przychodzi ci czerpać wiedzę od kogoś innego.
Nie mogę tracić czasu na naukę kogoś, kto nie chce się uczyć.
Przykro mi.
Muszę poprosić, abyś opuścił ten dom.
Dziękuję za wszystko.
Zaczekaj!
Podobało mi się twoje Cha no yu.
Tyle z mojej strony.
Przekonajmy się, kto pierwszy osiągnie najwyższą rangę.
Co?
Przyjdę na twój występ.
Dobrze.
Chcą galaretki fasolowe!
Szkoda wydawać tyle na deser przy okazji picia herbaty.
Postanowili zrobić własne słodycze, gotując słodkie ziemniaki
z cukrem i miodem.
Nie mieli oleju sezamowego, więc użyli jako polewy oleju do lamp.
Wyglądało to dobrze, ale smakowało fatalnie.
Nazwali „przysmak” rikyu manju i...
„Kotora jest skończony”.
„Wielkie rozczarowanie. To było nudnawe, klasyczne rakugo”.
„Byłem głupi, sądząc, że on ma talent”.
„Przynajmniej jest dobry w łóżku”.
Oni nie wiedzą, co piszą!
Myślałeś, że jak „pozamiatałeś”, to już jest po sprawie?
Nadal nie rozumiem puenty.
Ci, co jedli słodycze, poszli do łazienki i wyrzucili je za okno, trafiając rolnika,
a on na to: „Znowu pili herbatkę”.
To jest zabawne?
- Ma to sens. - Jak to?
Goście udawali, że jedzą deser, ale tak naprawdę go wyrzucali.
Rolnik widział to wielokrotnie, więc stwierdził:
„Znowu pili herbatkę”.
- Jesteś bystra. - Już rozumiesz?
Nadal nie. Po co wychodzić do łazienki?
Jak dadzą mi coś podłego, od razu mówię. Wyświadczam im przysługę.
Co o tym myślicie?
Do kitu.
Co go ugryzło?
Kataoka jeszcze się nie zdecydował.
Ma wspaniałą osobowość, ale nie wiem, co mu chodzi po głowie.
Na spotkaniach kręcą się ludzie, którzy plotą trzy po trzy.
On tylko powtarza: „Skazane na sukces! Fantastyczne!”.
Na początku się cieszyłem, ale nic jeszcze nie postanowił.
Jestem skołowany.
Wiem, że moje projekty są do kitu.
Ale mimo tego forsuję swój własny styl.
Jak tak dalej pójdzie, to będę robił coś, co mi się nie podoba.
Nie mam złudzeń,
że to jest dobre.
Też jestem skołowany.
Czym?
Zrozumiałem, że idąc na łatwiznę, nigdy nie stanę się lepszy.
Postanowiłem wrócić do podstaw i usłyszałem, że jestem skończony.
Han-chan.
Czy twoje oden jest smaczne?
Oczywiście! Prawda, że smaczniejszego w tym roku nie jedliście?
Ludzie są tacy nieskomplikowani.
Co?
Jeśli od kucharza bije pewność siebie,
to zjesz jego oden, nawet jeśli smakuje jak kupa.
Daj mi to, co wygląda jak zgubiona w kiblu rękawiczka.
- To jest kieszonka z tofu! - Gdy patrzę na Dontę, myślę sobie...
Że coś się z nim dzieje?
- Jak się czujesz, Donta? - Siostry rozdzielone przed laty...
Powiedziałeś mi kiedyś,
że Donta kocha rakugo.
Ale przestał opowiadać.
Uważa, że powinien zyskać sławę
i dopiero wtedy wrócić do rakugo.
Za dużo płacze.
Nie wiem, czy mam opowiadać swoje, żeby w przyszłości wrócić do klasyki,
czy z uporem jej się trzymać jak mistrz Donbei.
Muszę się zdecydować.
- Chodźmy do burdelu! - Po co?
Bo tak powiedziałby yakuza.
Przepraszam.
Posiedzę tu jeszcze chwilę.
No tak.
Byłbym zapomniał.
Numer Megumi.
- Nie teraz. - Weź.
- Bierz! - Nie!
- No dalej! - Nie!
Czemu go nie chcesz?
- Trzymaj, kretynie. - Nie!
Cholera.
Słabe! Zero punktów!
- Uchimura nie kupiłby takiej reakcji. - Co to za jeden?
Tu Ryuji z Dragon Soda.
Przyniosłem próbki opasek.
Możesz przyjść jutro? Jestem dziś sam.
Chciałem poznać twoją opinię.
Z wizerunkiem smoka Urahara w płomieniach.
Będzie pełniła rolę wejściówki.
Z mocnej tkaniny, można ją nosić na co dzień.
Ile będzie kosztować?
Uwzględniając opłatę za wejście,
trzy i pół tysiąca jenów za sztukę.
- Stracisz na tym. - Nie szkodzi,
jeśli to pomoże w wypromowaniu Dragon Soda.
W takim razie niech będzie ta.
Skazana na sukces i fantastyczna!
Tak!
KOTORA
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Furyu, słowo oznaczające coś wyśmienitego, utrapienie dla tych,
którzy go nie rozumieją.
Znowu Cha no yu?
Przelotne mody to zawracanie głowy.
Jeszcze nie tak dawno temu na fajną nowość powiedzielibyśmy, że jest „odjechana”.
Ale dziś używa się takich terminów jak „skazane na sukces” czy „fantastyczne”.
Idąc tym tropem, widownia, która przyszła
na to skazane na sukces rakugo, jest fantastyczna!
Sklepikarz Ryu...
- Czekaliśmy na to! - Nawet nie zacząłem!
Z czego się śmiejecie?
Sklepikarz Ryu wreszcie złowił klienta, człowieka,
którego nazwalibyśmy kiedyś showmanem.
Dziś mówią na niego „producent”.
Nasz showman postanowił zorganizować event.
Noc smoka, po angielsku „Dragon Night”.
Aby uatrakcyjnić wydarzenie,
zlecił Ryu wykonanie frotek, które będą pełnić rolę wejściówek.
To był dla Ryu prawdziwy przełom.
Chciał wykonać najlepsze frotki, na jakie było go stać.
Była krowo!
Pech chciał, że Ryu
nie miał rina przy duszy.
Na domiar złego jego ojciec był uparty i zadłużony po uszy.
Jedyną osobą, na którą mógł liczyć Ryu, był starszy brat, Anrakutei Bonta.
Nie mów nic ojcu.
Bracie...
Ostatnio to ty mi pomogłeś.
Pozwól mi być dobrym bratem.
Ale...
Bracie...
Gwiazdy też mają serce!
To za mało!
W kopercie jest mój list z podziękowaniem.
Nie miał innego wyboru, jak zdać się na pomoc Risy.
To moja dziewczyna.
- Miło mi. - Jak masz na imię?
Risa.
Risa-chan?
Znalazłeś sobie śliczną dziewczynę.
Jest pan taki dystyngowany i przystojny. Ile ma pan lat?
- Pięćdziesiąt cztery. - Nie wygląda pan!
Nie wygląda pan na swoje lata, tylko znacznie młodziej.
Ile ci trzeba?
Miał pieniądze, miał też swój projekt.
Dobili targu i dziesięć dni później otrzymał gotowy produkt.
- A to co? - Coś nie tak?
Co to ma być? Są zupełnie inne.
Okazało się, że showman poprosił kogoś,
aby przeprojektował opaski.
Ryu nie mógł się z tym pogodzić i poszedł do niego ze skargą.
Halo!
Co to ma być? Nie rozumiem!
- Musiałem je trochę pozmieniać. - Trochę? To coś zupełnie innego!
Musieliśmy ograniczyć koszty, a że to nasza pierwsza kolaboracja,
poprosiłem ją o pomoc, bo zna się na projektowaniu.
Mogłeś mnie chociaż uprzedzić.
W przyszłości tak zrobię.
Teraz wyglądają lepiej!
Ludziom bardzo się spodobały.
Takie rzeczy zdarzają się w tej branży często.
Klientem Ryu był najpotężniejszy showman w Edo.
Sklepikarz tkwił po uszy w długach.
Zacisnął zęby i wrócił do codziennej pracy.
Gdy zbliżała się Noc smoka, do tej pory pusty sklep
zaczął się roić od klientów.
Wszyscy uznali go za skazany na sukces i fantastyczny.
Niebywałe, Ryu-chan! To musi być efekt Bossa!
No.
Wiem, że to ci się nie podoba, ale teraz wystarczy, że utrzymasz tę klientelę.
Co nie?
Takeshi! Kopę lat!
- Megumi! - Jak się masz?
Dobrze.
Ryuji!
Mam nosić identyfikator?
Gdzie Tora-chan? Miałam się tu z nim spotkać.
Jeszcze go nie ma.
To nie w twoim stylu, Ryuji-kun.
Proste i banalne.
Do kitu, ale ta mi się podoba.
Serio?
A te żółte są do bani?
Dziękuję ci.
- Takeshi! - Przytulmy się!
Co ty wyprawiasz?
Ryuji?
Co?
Co się stało?
Przyniosłem je z powrotem. Mam tu utarg z całego dnia.
Wszystko.
Przemyślałem to. Nie mogę sprzedawać czegoś,
czego w ogóle nie czuję.
Co ty gadasz? A kto nagonił ci klientów?
Nie ma sprawy. Nie potrzebuję klientów.
Rezygnuję.
Hej!
Kolaboruj sobie z innym frajerem!
Ryu odrzucił wielką szansę, aby pozostać w zgodzie z samym sobą.
I tu opowieść by się zakończyła.
Jednak głupiec, który ją usłyszał, postanowił zostać jej częścią.
- Na taką opaskę się nie wejdzie. - Kupiłem ją w Dragon Soda.
Takich już tam nie sprzedają.
Dlaczego? Mamy Noc smoka!
Co się dzieje?
Pamiętasz mnie?
Poznaliśmy się w sklepie Ryu. Pozdrów go ode mnie.
Czekaj.
Powiedz mi jedną rzecz.
Co?
Gdy oglądałeś ubrania Ryujiego i powiedziałeś, że są skazane na sukces...
to było szczere?
Tak powiedziałem?
To było pod wpływem chwili.
Mówiąc komuś, że pozamiatał albo jest skończony,
możesz wpłynąć na jego życie. Wiesz dlaczego?
Bo jest zdesperowany!
Desperacko chce zostać kimś,
wpaść na fajny pomysł,
stworzyć coś ciekawego.
Poświęca się temu bez reszty.
Rozumiesz?
Bierz odpowiedzialność za słowa.
Wybacz. Mam jeszcze jedną sprawę.
Rakugo jest dziś skazane na sukces.
ZAPROSZENIE
Nigdy nie będę taki jak mój brat.
Co takiego?
Nigdy nie będę też jak mój ojciec.
Będę projektował, co mi się podoba i sprzedawał.
Konkretne, co?
Tak jak ja.
Chcę, żeby moje opowieści rozśmieszały ludzi.
Też jesteś konkretny.
Serio?
No pewnie.
- Jesteś. - Nie podsłuchuj.
Czemu nie?
Noc smoka odbywała się w Aoyamie w każdą sobotę.
Szalone imprezy trwały do rana.
W pobliżu znajdowała się stara świątynia i cmentarz,
przez który młodzież
szła po baletach na skróty.
Wczesnym niedzielnym rankiem kapłan porządkował nagrobki.
Co to za badziewie? Po cholerę mi to?
Znowu ta Noc smoka.
To nie Cha no yu,
ale i tak było świetne!
Zielona herbata z lodami!
Wciąż rozmyślam
o sklepikarzu Ryu i jego ojcu.
Uparty ojciec tkwiący po uszy w długach. To bez wątpienia...
Nie mogę tego ujawnić!
Proszę. Zapłata za lekcję.
Odliczone.
Podobno Awashima znalazł dobrego nauczyciela.
Dziś był mnie oglądać.
Naucza go Takadatei Babahiko,
znany jako Słodzący Babahiko.
Wszyscy wiedzą, że nadmiernie chwali swoich uczniów.
Nie każdemu odpowiada surowy nauczyciel.
Mam jeszcze więcej dobrych wieści!
Jakich?
Rozważam awansowanie Dontsuku do drugiej rangi,
co oznacza awans także dla ciebie!
Dla mnie?
Teraz będzie jeszcze trudniej, musisz ciężej pracować.
Mistrzu, tego się tu nie zakłada.
No tak.
Jest za mała na mój nadgarstek.
Należność za miesiąc.
Chciałem je jeszcze potrzymać.
Nie rozpędzaj się!
Bo utopię cię w Sumidzie!
Gdzie koperta?
Znowu zapomniałem!
- Jedziemy nad rzekę. - Nie!
- No już! - Nie!
Napisy: Marcin Mituniewicz