(ลุ่มหลง)
(กินจิโร่)
ต้องขออภัยกับเรื่องไร้สาระนี้ด้วย
แต่ขอโม้หน่อยได้ไหม
เมื่อเร็วๆ นี้ผมมีแฟนละครับ มีแฟน
อ๊ะ ไม่ใช่คนนี้ครับ
แม้ว่าเจ้าหล่อนจะไม่เลวก็ตาม
แต่คนเขียนบทของผมบอกว่า เธอเกินมือผมไปหน่อย
ล้อเล่นครับ ลูกพี่ของผมต่างหากที่บอก
ฮัลโหล โทราโวลต้า
ไม่ได้ชื่อโทราโวลต้าโว้ย
เลิกโทรหาฉันช่วงพักสักที ยัยผู้หญิงบ้า
ก็บอกแล้วไงว่ายุ่งอยู่
- เด็กพี่เหรอ - อือ โทษที
หา ก็ฉันเลือกแบบนี้
ฮัลโหล
จ๋า กินกิน
หยุดตรงนี้ก่อน
คนนี้แหละครับแฟนผม น่ารักใช่ไหม
น่ารักสุดๆ ไปเลยใช่ไหม
ชื่อริสะครับ ทํางานที่ร้านเสื้อผ้าในอูราฮาระ
ก็บอกแล้วไงว่ายุ่ง หา
นายเป็นฝ่ายโทรหาฉันนะ
หา ไม่ใช่ธุระกงการของเธอสักหน่อย
หา อือ ไว้คุยทีหลัง แค่นี้แหละ
- เด็กนายเหรอ - ครับ โทษที
ผู้หญิงนี่น่ารําคาญจริงๆ เนอะ
ขอผมนั่งสบายๆ หน่อยนะ
ขอโทษด้วย
อ้อ ครับ ลูกพี่ของผมชื่อโทราโวลต้า
หล่อเหลาเอาการอยู่แหละ
แต่เส้นลึกแบบขุดหาไม่เจอเลย
แต่ก็ดันมาขอเป็นศิษย์นักเล่าราคุโกะ
สองแสนเยนเหรอ
คิดดูนะ ถ้าเขาจ่ายเดือนละแสน กว่าจะหมดหนี้ก็ตั้งปี 2008
ก็เท่ากับว่านายจะออกจากแก๊งไม่ได้ จนกว่าจะปี 2008 เลยนะ
ที่หัวหน้าพูดก็เพราะว่าห่วงหรอกนะ
ยามาซากิ ไปบอกยานากะซะนะ
มาเพิ่มค่าเล่าเรียน เป็นสองแสนเยนแล้วกัน
เดี๋ยวจะจ่ายให้เรื่องละสองแสนเยนเลย
ไม่ขัดข้องใช่ไหม
นายเรียนเดือนละสองเรื่อง แล้วจ่ายเรื่องละแสนก็ได้นี่
เกินไปแล้วนะ
ดูถูกกันหรือไง
- ฉันน่ะไม่อะไรหรอก แต่... - เดือนละสองแสน
โหดอยู่นะ
เอาแบบนี้ดีไหม โคโทระ
ให้เงินฉันล่วงหน้ามาก้อนเดียวเลยสิ
แล้วฉันค่อยสอนตามจังหวะของนาย
อย่ามาอวดดีนะโว้ย
ส่วนหมอนี่เป็นลูกชายอาจารย์ ชื่อว่าริวจิ
ดูเหมือนจะเป็นอัจฉริยะราคุโกะ
แต่เซนส์ด้านแฟชั่นเป็นศูนย์
มีตัวที่เพี้ยนน้อยกว่านี้ไหม ที่ไม่เกินพันเยน
ไปให้พ้นเลย ไม่ใช่มุมปาร์ตี้ ในห้างโตคิวแฮนด์นะโว้ย
คุณตากล้องครับ แพนกล้องไปทางขวาหน่อย
อีกนิดครับ...
หยุด
น่ารักสุดๆ ไปเลย
ขอโทษที่เอาแต่พูดเรื่องตัวเองนะ
ก็ผมมันคนรักตัวเองนี่นา
ก็ทําไมล่ะ ดูเหมือนวันนี้ ผมจะไม่ได้ออกเยอะอยู่แล้ว
เอ๊ะ บรรยากาศแบบนี้มันอะไรกัน
ต้องพูดอะไรออกไปไหม
พยัคฆ์หักเหลี่ยมมังกร
(พยัคฆ์หักเหลี่ยมมังกร)
(ตอน พิธีชงชา)
อาจารย์ครับ อาจารย์
มีคนแปลกๆ มาดูด้วย ระวังตัวด้วยนะครับ
- คนหัวโล้นๆ เหมือนไข่ต้มใช่ไหม - คนนั้นเลยครับ
- เขานั่งตรงไหน - แถวหน้าตรงกลางครับ
เขาอ่านหนังสือรวมเรื่องราคุโกะ แทนที่จะฟังเอาด้วย
เฮ้ย นั่นรถฉันนะ
ขอโทษด้วยครับ งั้นรถฉัน...
ของนายสีส้มต่างหาก
- คันนี้ - เคยบอกไปแล้วนะ
ทําผิดมหันต์แล้ว จ่ายมาเลยพันนึง
- จ่ายมา - ก็ได้ จ่ายก็จ่าย
- มีแค่แบงก์ละหมื่น - เอามาเลย
โคโทระ ได้เวลาแล้ว
จ่ายมา ไม่งั้นพ่อจับถ่วง แม่น้ําซูมิดะแน่
ได้ที่ไหน นี่แค่เกมนะ
หมอนี่เคยชนะประกวดราคุโกะมือใหม่ แต่ทําตัวเป็นนักวิจารณ์ เกลียดชะมัด
แต่ว่านะ
หมอนี่ก็ดังในหมู่แฟนๆ ราคุโกะ
ว่าเป็นแมวมองตาถึง
สงสัยจังว่าวันนี้มาดูใคร
อาจเป็นฉันก็ได้
- ฉันหรือเปล่า - ฉันละมั้ง
ฉันได้มีโอกาสดูนาย เล่าเรื่อง "มันจูน่ากลัวจัง"
อ้อ งั้นเหรอ
ถ้าเป็นเรื่องใจสู้ นายเด่นกว่านักเล่าหน้าใหม่คนอื่น
และจังหวะเข้าไคลแม็กซ์ ของนายก็ดีมาก
นายเปลี่ยนมุกขมปี๋ให้ตลกได้ด้วย
และฟังดูไม่ล้ําเส้นสักนิด
ฉลาดมาก ไม่ค่อยเจอในหน้าใหม่
- มีปัญหาก็พูดต่อหน้ามาเลยสิวะ - เขาชมต่างหาก
เขาชมนายจริงๆ นะ
แต่ถ้าจะให้พูดอย่างนึงละก็
นั่นมันไม่ใช่ราคุโกะ
เหมือนพวกนักเลงเม้าท์กันมากกว่า
- ขอบใจ - อันนี้เขาไม่ได้ชมนะ
ถ้าไม่มั่นใจพอจะเล่าเรื่องชั้นเอก ก็เล่าเรื่องที่นายแต่งเองไปเลยสิ
ที่นายทํามันล่วงเกินสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มันขโมยความคิด นายมันหัวขโมย
จะพูดก็วางโซบะลงก่อน
โอ๊ะ ดูซิว่าใคร
โคทัตสึ ลูกชายคนรอง ของฮายาชิยาเตะ ดงเบะนี่เอง
โทษนะ ฉันวางมือแล้ว
โล่งอกไปที เพราะนายก็ไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย
บท "ชินากาว่า ชินจู" ของนาย เทียบเท่ากับของอาจารย์ชินโจก็จริง
แต่ถ้าถามฉัน นายอยู่ต่ํากว่าทาก ในหลุมศพของชินโจซะอีก
ฉันวางมือแล้ว พูดอะไร ก็ทําให้ฉันเจ็บใจไม่ได้หรอก
นี่นามบัตรของฉัน
ฉันโพสต์รีวิวการแสดงของนายในเว็บ เข้าไปอ่านแล้วเรียนรู้ด้วยนะ
มาอีกแล้วเหรอ อาโอชิมะ ยูคิโอะ
อาวาชิมะต่างหาก
อะไรน่ะ ขยะแขยงอะ
อ้าว เส้นโซบะนี่นา
จัมเตจัมป์ หรืออาวาชิมะ ยูคิโอะ
ได้ยินว่าเล่าราคุโกะ เก่งพอตัวเลยครับ
อาจารย์ชินโจที่ดังๆ ก็อยากสอนเขา แต่ว่าเขาปฏิเสธ
บอกว่าเขาเป็นนักเล่าราคุโกะ ฝีมือฉกาจอยู่แล้ว
เหลือเชื่อเลย โคโทระ นายมีผู้ติดตามคนนึงแล้ว
ผมมีสอง
- นั่นของผมนะ - ฉันแค่จับเอง
(อุด้ง)
"โคโทระจะเป็นนักเล่าเรื่องแห่งปี" "เป็นแล้วต่างหาก"
"ตกหลุมรักโคโทระซะแล้วสิ ทุกคนรสนิยมดีจริงๆ"
"คงเก่งเรื่องบนเตียงแน่ๆ"
เคยเห็นฉันบนเตียงหรือไง
- ฉันเปล่านะ ใครจะไปพิมพ์กัน - เห็นฉันเป็นตัวอะไร
พูดถึงการมาของฉันอยู่ได้ ฉันเป็นประจําเดือนของสาวๆ หรือไง
พี่ต้องคิดมุกที่ฉลาดกว่านั้นแล้ว พี่กําลังมาแรง... โทษครับ
นี่ ถ้านายดัง นายก็รับช่วงต่อจากพ่อฉัน
ฉันก็ไม่ต้องเล่าราคุโกะอีก
ฉันเนี่ยนะ
รับช่วงต่อจากอาจารย์เหรอ
ไปข้างนอกก่อนนะ ยัยวัวขี้เหร่
- อดีตวัวขี้เหร่ - ค่อยดีขึ้นหน่อย
ดูร้านไว้ให้ดีๆ เถอะ
ไม่ใช่ว่าจะมีลูกค้าสักหน่อย
กิจการแย่เป็นปกติเหรอ
แย่มากด้วย วันนี้เราขายได้ แค่เข็มกลัดเห่ยๆ อันเดียว
ถ้าไม่ได้ลงนิตยสาร เราคงเจ๊งแหงๆ
เขามาที่นี่
- หา - ใครมา
บอสคาตาโอกะ เขาเป็นเทพเจ้าสตรีทแฟชั่นเลย
ออกแบบรองเท้าผ้าใบกับดีไซเนอร์โนเนม ก็แล้วขายได้ล้านคู่
แถมยังค้นพบดาวรุ่งอีกมากมาย
แล้วยังทําร้านอาหารจนโด่งดังอีก
ทั้งตีพิมพ์สมุดภาพกับร้านค้าต่างๆ
ดูเหมือนเขาจะออกแบบ คาเฟ่ใหม่ที่ถนนเมจิโดริ
จัดปาร์ตี้ก็มีคนดังไปเพียบ
มีกระทั่งข่าวลือว่าเขาสร้างคําว่า "คอลลาบอเรต" ขึ้นมา
ถ้าบอสสะดุดตานาย นายจะได้เป็นคนดังโดยไม่ต้องสงสัย
แล้วตกลงเขาทําอะไรกันแน่
ไม่เข้าร้านอย่างที่คิดเลย
เดี๋ยวฉันไปลากมาเอง
ไม่ได้
หวัดดี
เชิญครับ
ฉันจะถามอีกครั้งนะ
แน่ใจเหรอว่าต้องเป็นฉัน
ครับ
ทําไมถึงอยากเรียนกับอาจารย์เรา แทนอาจารย์ชินโจล่ะ
เพราะว่าสไตล์เราขัดกันครับ
กล้าดีจริงๆ เจ้านาฬิกาตั้งพื้นของคุณปู่
ติ๊กต็อก ตีสามจ้า
และศิษย์คนอื่นๆ ของคุณก็ไม่เอาไหน ผมจะได้ประสบความสําเร็จง่ายขึ้น
- เมื่อกี้ว่าไงนะ - ไม่ได้ เร็วไปแล้ว
ถ้างั้น
นายยอมไต่เต้าขึ้นมา จากล่างสุดหรือเปล่า
เราต้องคิดชื่อให้นายก่อน...
อ้อ นั่นดงตะ
ดงคิจิ
ดงสึกุ ดงบุริ
นาย... ดงกุริใช่ไหม
อุด้งครับ
เป็นคนตั้งชื่อให้เขาเองแท้ๆ เอาเป็นจางดงกอนดีไหม
- ไม่เอา - ปัดตกเลยแฮะ
ขอโทษด้วยแต่
ผมจะใช้ชื่อว่าจัมป์เตจัมป์
ผมมีแฟนคลับอยู่ก่อนแล้ว
- แล้วก็มีคําถาม - อะไรล่ะ
ไม่ได้ถามนาย
- ผู้หญิงคนนั้นใครน่ะ - หา
แม่สาวนั่นเหรอ
ฉันก็ไม่แน่ใจ...
เมกูมิค่ะ
ยินดีที่ได้พบ
อะไรเนี่ย หน้าแดงแปร๊ดเลย
- หรือว่าจะยังซิง - หยาบคาย
จริงหรือเปล่า
ฉันน่ะ
มีคนรักเป็นราคุโกะ
น่ารักจังเลย
เราจะได้ออกเรียลลิตีทีวีละ
ใช่รายการโจเน็ตสึไทริคุไหม
พอเดินเข้าร้านปุ๊บ เปลี่ยนโหมดเป็น โปรดิวเซอร์สตรีทแฟชั่นเลยนะครับ
ผมไม่ชอบให้เรียกแบบนั้น
ผมก็แค่เดินไปตามถนน แล้วสัมผัสไวบ์
ของสิ่งที่จะฮิตในอนาคต
โทษทีนะ
ฉันมันคนไม่ชอบถูกขัดหมวดหมู่น่ะ
ไม่ไหว ไม่เข้าใจที่หมอนี่พูดสักคํา
ผมเข้าใจนะ เข้าใจเลยว่าคุณพูดถึงอะไร
โอ้ เจ้านี่ต้องฮิตแน่
- จริงเหรอ - เหลือร้าย เหลือร้ายจริงๆ
มันร้ายตรงไหนกัน
ฉันว่าสไตล์ที่ไม่เท่ไม่ตามแฟชั่นนี้ เป็นอะไรที่สดใหม่มากๆ
สดใหม่อย่างเหลือร้ายเลย
จริงอะ
แต่ขายไม่ออกสักตัวเลยนะ
- มีนามบัตรไหม - มีครับๆ
ได้ยินใช่ไหม บอสมาที่นี่ละ แม่เจ้า
โทษครับ เจ้านี่จิบิที เปิดร้านแผ่นเสียงอยู่ข้างๆ
หวัดดีครับ
อีกไม่นานจะมีปาร์ตี้ที่คลับของฉัน
มาด้วยกันสิ ฉันจะใส่ชื่อนาย ในรายชื่อแขกวีไอพี
ไม่อยากเชื่อเลย
รู้ไหม ศิลปะ แฟชั่น ดนตรี
ฉันทําลายกําแพงมาหมดแล้ว
ฉันอยากคอลลาบอเรต กับคนที่มีอุดมการณ์เหมือนกัน
คิดว่าไง ริวจัง
ผมเอาด้วยครับ ริวจังจะทําแน่นอน
- แล้วราคุโกะล่ะ - ไว้จะติดต่อมานะ
หมอนั่นเมินลูกพี่แน่ะ
แย่แล้ว ฉันเพิ่งได้พูดกับท่านบอส เขาให้นามบัตรฉันไว้ด้วย
ริวจัง โอกาสของนายมาถึงแล้วนะ
งานคอลลาบอเรตเลยนะ เทศกาลคอลลาบอเรตในฝัน
ก็ไม่เข้าใจหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยินดีด้วย
ลืมราคุโกะได้เลย
เย่ เราทําได้แล้ว
กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอ
นี่ แม่ครับ
แม่
มีอะไรเหรอ
- นี่มันอะไร ทําไมเขามาอยู่ที่นี่ - เขาจะมาฝึกที่นี่หนึ่งเดือนน่ะ
- เลยจะมาเป็นรูมเมตตั้งแต่วันนี้ - หมอนั่นเนี่ยนะ
- ขอบคุณที่ให้ใช้ห้องน้ํานะคะ - ทําไมเธอมาใช้ห้องน้ําบ้านนี้
โทระจัง วันนี้กลับดึกจังเลย
- ดื่มเบียร์ไหม - นี่ กลับไปหอพักบริษัทของเธอโน่น
ฉันดื่มเบียร์ด้วยดีไหมนะ
แม่อะ ใจดีเกินไปแล้ว
บ้านนี้เต็มไปด้วยคนแปลกหน้าแล้วนะ
ฉันก็ด้วยนี่นา
- คัมไป - คัมไป
นี่ๆ โทระจัง
ขอไปตรงนั้นได้ไหม
ไม่ได้อยู่แล้วสิ ยัยบ้า
นี่ๆ โทระจัง
พวกเราคบกันอยู่หรือเปล่า
- คบที่ไหนกันเล่า - แต่เราทําไปแล้วสองหนนะ
เงียบๆ ขืนหมอนี่ตื่นขึ้นมาจะทํายังไง
ไม่เป็นไรหรอก คนนี้เขายังซิง
ตลกดีเนอะ ฉันเพิ่งเคยเห็นคนที่ยังซิงเลยนะ
กลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เธอต้องตื่นเช้านี่
ยานากะจากร้านดราก้อนโซดาครับ
อ้อ ให้เข้ามาเลย
- ขออนุญาตครับ - ได้รับอีเมลฉันแล้วใช่ไหม
ครับ แต่ว่า...
แน่ใจเหรอว่าอยากได้ตัวผม
ฉันดูร้านอื่นรอบๆ แล้ว
แต่พวกนั้นเนี้ยบและน่าเบื่อเกินไป
แต่ดีไซน์ของริวมัน... เหมือนพิษ
นี่เป็นแผ่นร่างใบปลิวนะ
"คืน...
มังกรไฟ"
เข้าใจฟีลใช่ไหม
มีปาร์ตี้เรฟที่คลับ ในอาโอยามะทุกวันเสาร์
หลังจากนี้เราจะดึงนิตยสาร กับร้านต่างๆ มาร่วมด้วย
ฉันอยากให้ริวจังออกแบบแถบข้อมือ
ทุกคนต้องซื้อเพื่อเข้างาน จะว่าเป็น "ตั๋ว" ก็ได้
คนจะเข้าคลับไม่ได้ถ้าไม่ซื้อ แถบข้อมือของผมก่อน
- จะบอกแบบนี้ใช่ไหม - ใช่ๆ
ช่วยออกแบบตัวอย่างตามสไตล์ ของริวจังมาสองสามอันนะ
มาแล้วๆๆ
มาแล้ว
ล้อกันเล่นใช่ไหม
จะทานแล้วนะครับ
วันนี้ซุปมิโซะอร่อยจังเลย
อันนี้น่ะ ครอบครัวของเมกูมิ ส่งต้นหอมที่ปลูกเองในฟาร์มมาให้
ไม่แปลกใจเลยที่ต้นหอมผอมเพรียว กินนี่ทุกวันสินะถึงได้ผอม
นี่เธอจะมาลงหลักปักฐาน อยู่ที่นี่เลยหรือไง
นี่ นายน่ะ นายน้อยโชเน็นจัมป์
อย่างน้อยก็ทักทายกันหน่อยสิ
วันนี้ก็ไม่กินมื้อเช้าเหรอจ๊ะ
ไม่เป็นไรครับ เรียกใครว่าโชเน็นจัมป์
- พูดกับเขาให้มันดีๆ หน่อย ไอ้นี่ - หยุดๆ โคโทระ เดี๋ยวๆ อาวาชิมะคุง
ฟังนะ
การกินข้าวกับทุกคน และตบมุกโบ๊ะบ๊ะกับพี่น้อง
ก็คือส่วนหนึ่งของการฝึกนะ
ถ้าอย่างนั้นขอแค่กาแฟครับ
ถ้ากินอะไรตอนเช้า สมองผมจะทํางานช้าลงน่ะ
อ้อ เหรอ
โคโทระ ให้สอนเรื่องใหม่เลยดีไหม
อ้อ เดี๋ยวนะ
เดี๋ยวก่อน
- อย่ามองสิ - ขอโทษที
สอนเรื่องที่หัวเราะดังๆ แบบ "มันจูน่ารักจัง" ได้ไหม
ลอง "พิธีชงชา" ดีไหม
"พิธีชงชา" เหรอ
กาลครั้งหนึ่งมีชายจากย่านคูรามาเอะ
เขาหมกมุ่นกับการหาเงิน จนไม่มีงานอดิเรกเลยสักอย่าง
หยุดนะ เจ้าสี่ตา นายทําฉันไม่อยากอาหารแล้ว
แล้วเรื่องมันเป็นยังไง
ผู้ชายแบบนายที่หมกมุ่นกับเงิน
ก็แก่ตัวลงและตัดสินใจว่า อยากมีงานอดิเรก
เขาเลยคิดจัดพิธีชงชา ซึ่งไม่มีใครแถวนั้น...
อ้อ โทษที วันนี้ฉันจะเล่าเรื่องนี้
ก็ตั้งใจฟังด้วยนะ
อือ
- ขอโทษด้วยถ้าทําให้โกรธ - เข้าใจแล้วๆ
นายล่ะจะเล่าเรื่องอะไร
ตัวผมยังอยู่ตําแหน่งล่างสุด อาจจะเล่าเรื่อง "มันจูน่ากลัวจัง"
จะให้เขาแสดงแล้วเหรอ ใจอ่อนกับเขาเกินไปแล้ว
เลิกเล่นมุกแป้กแล้วกินต่อได้แล้ว
วันนี้ผมมีงานคืนสู่เหย้า น้ําตานองพิเศษที่ต้องถ่าย
มันไม่ต้องใช้สมอง เพราะงั้นผมกินละนะ
(จัมป์)
กาลครั้งหนึ่งมีชายจากย่านคูรามาเอะ
เขาหมกมุ่นกับการหาเงิน จนไม่มีงานอดิเรกเลยสักอย่าง
เล่า "พิธีชงชา" ละ
เขาวางมือแล้วส่งต่อกิจการให้ลูกชาย
จะทํามันให้ดังแบบนักออกแบบดังๆ เลย
นี่ หมอนั่นเล่า "พิธีชงชา" อยู่
ว่าไงนะ
ซาดาคิจิ
"เจ้าคะ ซาดาคิจิเจ้าค่ะ
เมืองเนกิชิเงียบเหงาเลยใช่ไหมเจ้าคะ พอเทียบกับคูรามาเอะ"
ไอ้นี่
เขาพยายามเทียบชั้นกับอาจารย์ละ
- ให้ลากออกมาเลยไหม - เดี๋ยวก่อน
ขอดูหน่อยว่าจะเก่งแค่ไหน
เธอกําลังเกาโคโตะอยู่
"อย่าทําแต่เกาโคโตะสิ ดีดเป็นเพลงเลย"
แต่ว่าเล็บของเธอไม่ยาวพอ
เธอก็เลยต่อเล็บปลอม
แล้วเธอก็หลับตาแบบนี้และ...
ทําแบบนี้ เกา เกา
เกา เกา
แทนที่จะสูบบุหรี่ทั้งวัน ทําไมไม่หางานอดิเรกทําเจ้าคะ
ที่จริงมีเรื่องที่ข้าอยากทําอยู่นะ
- อะไรเจ้าคะ - ศิลปะการชงชา
ข้าเคยเห็นนายน้อย ชงในถ้วยแล้วดื่มด้วยละ
เป็นงานอดิเรกที่ประณีตมาก ท่านควรทํานะ
นั่นสิ แต่มันก็นานแล้วที่ข้าเคยฝึก
ข้าลืมวิธีไปแล้ว
ลืมเรื่องไหนบ้างเจ้าคะ
ทั้งหมดเลย
งั้นท่านก็ทําไม่เป็นน่ะสิ
ไม่ใช่แบบนั้นนะ ซาดาคิจิ ถ้าได้ทําอีก ข้าจําได้แน่
คงต้องใส่ผงสีเขียวๆ ลงในนี้น่ะ
ผงถั่วแระหรือเปล่าเจ้าคะ
อ้อ นั่นละ ผงถั่วแระ
ถึงจะย้ายไปอยู่บนเขาแล้ว พวกหัวสูงก็คงไม่เข้าใจหรอก
ทีนี้ก็คนให้ทั่ว
ข้าอยากลองชิมจังเลย
อย่าเร่งสิ พอคนแบบนี้ มันน่าจะมีฟองขึ้นมา
แปลงจัง
แปลกนะ ตอนนายน้อยที่คูรามาเอะทํา มันเป็นฟองเร็วมาก
ของท่านแทบไม่เป็นเลย
อะไรกัน ข้าอาจลืมใส่ ยาที่ทําให้เป็นฟองก็ได้
เปลือกต้นประคําดีควายรึเจ้าคะ
เปลือกต้นประคําดีควาย
เริ่มเป็นฟองแล้วนะ
ตอนนี้ไม่ต้องคนก็ขึ้นฟอง
จากนั้นเจ้าก็เอาฟองมาใส่ในนี้
ลองดื่มดูสิ
เชิญนายท่านก่อนเจ้าค่ะ
ดื่มสิ รั้งๆ รอๆ ระหว่างพิธี มันหยาบคายนะ
ดื่มเลย
- แต่ข้าไม่รู้มารยาทนะเจ้าคะ - นั่นสินะ
ข้ายังไม่สอนมารยาทเจ้านี่เอง นั่นสิ
เจ้าก็หยิบมัน
วางบนฝ่ามือแบบนี้
แล้วก็เวียนแบบนี้สามรอบ
เวียนด้วยเหรอ
แล้วก็ยกมาที่ปาก
แต่ยังมีฟองเยอะอยู่เลยนะ
นั่นสิ
เจ้าก็ต้อง...
เป่ามัน...
ไปอีกด้าน
ประณีตจริงๆ
ดื่มสิ
"เอาละนะ"
แอคติ้งของคนใหม่นี่ทรงพลังเลยนะ
แต่ไม่ใช่แนวฉัน
"ประณีตเลยใช่ไหม"
"เจ้าค่ะ ไม่ยักรู้
ว่าของประณีตๆ แบบนี้ ทําท้องไส้ปั่นป่วน"
"โอ๊ะ เจ้าได้เรียนรู้ที่จะชื่นชม ความประณีตด้วยสินะ"
ขอโทษครับ
อาจารย์อาจเล่าเรื่องอื่นละมั้ง
(ดงเบะ)
เรารออยู่เลย ดงจัง
ขอบคุณทุกคนที่มาดูการแสดงของผม
ญี่ปุ่นมีคําสละสลวยอยู่คํานึง คือ "ฟุริว" ที่แปลว่าความประณีต
ว้าว มาแรงจริงๆ เหลือร้ายจริงๆ เหลือร้ายมาก
ส่วนใหญ่แถบข้อมือทําจากผ้าขนหนู
ผมเลยเลือกใช้ผ้าตาข่ายแทน
เป็นแถบกันเหงื่อจะได้ไม่ เปียกเหงื่อสินะ เหลือร้ายจริงๆ
คําว่า "ฟุริว" นั้น แสนยอดเยี่ยมสําหรับผู้ที่เข้าใจ
ความหมายที่แท้จริงของมัน
แต่สําหรับคนที่ไม่รู้จัก
มันน่ารําคาญเสียมากกว่า
นี่ ดงจังก็จะเล่า "พิธีชงชา" ล่ะ
"กาลครั้งหนึ่งมีชาย..."
"พิธีชงชา" อีกนี่ เกิดอะไรขึ้น
- เจ้านาย ขออนุญาตนะ - เจ้าของร้านเต้าหู้ไม่ใช่เหรอ
- สวัสดีค่ะ - เลิกพูดเจ๊าะแจ๊ะแล้วรีบๆ ขนน่า
รู้น่า
ดูรีบๆ นะขอรับ
หลายปีมานี้เจ้าใจดีกับข้ามาก
แต่เราต้องย้ายบ้านแล้ว
ข้าก็กําลังจะย้าย
แต่กิจการของเจ้าไปได้ดีนี่นา
ท่านก็ด้วยนี่ เพิ่งเรียกช่างไม้ มาต่อเติมร้านเองนี่นา
ฟังให้ดีนะ ข้าได้รับสาส์นจากนายท่าน
- เขาเชิญข้าไปร่วมพิธีชงชา - ท่านก็ด้วยเหรอ
เจ้าก็ได้เหรอ
ใช่แล้ว ท่านก็รู้ว่าพิธีชงชา มันมีกฎกับมารยาทน่าเบื่อเยอะแค่ไหน
ตั้งแต่ต้นจนจบพิธี
ข้าไม่อยากขายขี้หน้าต่อหน้าคนอื่น
วันนี้เลยปฏิเสธไป แต่เขาเชิญข้าอีกพรุ่งนี้
ไม่มีทางออกอื่นแล้ว เว้นแต่จะย้ายบ้านหนี
ตระกูลข้าถึงกับนัดประชุมเรื่องนี้
ท่านยายบอกว่า ตระกูลเราไม่เคยมีเรื่องอับอาย
และบอกว่าอย่าทําให้ตระกูลขายขี้หน้า เพราะความโง่ของข้า
ข้าเลยจะย้ายไปอยู่เมือง ที่พิธีชงชาจะไม่ตามไปหลอกหลอนข้า
นึกแล้วเชียว เรื่องของดงจังนี่คนละระดับเลย
"ข้าว่าท่านอาจารย์บ้านข้างๆ ก็ได้รับสาส์นด้วยแน่"
"อย่างน้อยท่านอาจารย์ก็น่าจะรู้ มารยาทในพิธีชงชานะ"
"ประทานโทษขอรับ
ประทานโทษ
คุณพระ ตอนนี้บ้านข้ารกอยู่น่ะ
- ขอผ่านหน่อยขอรับ - ท่านดูจะยุ่งๆ นะขอรับ
มีเหตุแปลกๆ ให้ข้าต้องย้ายน่ะ
ดูเหมือนช่วงนี้ทุกคน จะนิยมย้ายบ้านกันนะ
นายท่านส่งสาส์นให้ท่านด้วยเหรอ
ท่านไม่อยากไปทําตัวโง่ๆ ก็เลยย้ายออกสินะ ถูกไหม
เจ้าเป็นหมอดูหรือยังไง
ท่านก็ไม่รู้มารยาทในพิธีชงชาเหรอ
ข้ารู้ว่าจะดื่มจากถ้วยยังไง แต่...
แบบนั้นดีเลย เราไม่ต้องย้ายแล้ว
แต่ที่เจ้าต้องรู้มันมีมากกว่านั้นนะ
ไม่เป็นไรหรอก ไปกันเถอะ
ทั้งสามเลยตัดสินใจดูและทําตามนายท่าน
แต่นายท่านก็ตั้งใจจะทําตามแขกทั้งสาม
ไม่ว่าฝั่งไหนก็พึ่งไม่ได้เลย
เอาสิ
เราต้องทําหน้าเบ้ แล้วก็เอียงคอแบบนั้นสินะ
เจ้าต่อเลย
ประณีตจริงๆ
- กลับมาแล้ว - กลับมาแล้วครับ
ไม่เจอกันนานนะ
อ้าว อยู่ด้วยเหรอ
มีงานคอลลาบอเรตล่ะ บอสคาตาโอกะกําลังผลิตเจ้าพวกนี้
- จริงเหรอ - เขาให้ข้อเสนอฉันอย่างเป็นทางการ
ถ้าเขาชอบดีไซน์ของฉัน ก็จะสั่งพวกนี้เดือนละ 2,000 ชิ้น
เยี่ยมเลยนี่
อาจารย์ ดูนี่สิครับ งานออกแบบล่าสุดของริวจิ
เราสวมมันได้
ตอนไปเข้าบาร์ที่กินซ่า เอาไว้ทําให้สาวๆ สนใจ
แล้วอาวาชิมะล่ะ
- อยู่ข้างบนค่ะ - บอกให้ลงมาหน่อยนะ
ดงจัง อย่างน้อยก็บอกหน่อยสิ ว่าเจ้านี่เป็นไงบ้าง
ไม่ต้องหรอกครับ
อะไรน่ะ
โอ้ ก็ไม่เลวนะ
ประณีตจริงๆ
อะไรน่ะ จะล้อเลียนกันหรือไง
ใช่แหงๆ
ทําไมต้องออกความเห็น ให้กับงานอดิเรกโง่ๆ ด้วยล่ะ
ก็บอกว่าไม่ใช่แค่งานอดิเรก
งั้นก็ไปเป็นนักธุรกิจให้ได้ แล้วค่อยกลับมาที่บ้านหลังนี้
อาจารย์
- ตาแก่หัวแข็ง... - หยุดนะ ริวจิ อาจารย์ด้วย
ซายูริจังร้องไห้แล้วนะ
เอ๊ะ
ไม่ได้ร้องสินะ
ขอโทษที พอดียังใหม่ เลยกะจังหวะไม่ถูก...
แคะฟันเหรอ
ใช่
โคโทระ
วันนี้ได้ฟัง
"พิธีชงชา" ที่ถูกตีความสองแบบ คิดยังไงบ้างล่ะ
ขอพูดตรงๆ เลยนะ
เอาเลย
การแสดงของอาวาชิมะทําให้หัวเราะ
แต่เรื่องที่ทําให้อยากฟังอีกรอบ
คือของอาจารย์
งั้นเหรอ เข้าใจละ
อย่างที่เห็นนะ เรื่องชั้นเอก เปลี่ยนแปลงกันได้ขึ้นอยู่กับคนเล่า
นี่แหละที่ทําให้มันน่าสนใจ
เพราะมันไม่มีแบบที่ถูกต้อง
ดังนั้นโคโทระ
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า นายจะปรับมันยังไง
ไม่เอา
ไม่ปรับหรอก
หลังจากฟังเขา ก็ทําให้คิดได้
ว่าการเด็กกว่าหรือไร้ประสบการณ์ ใช้เป็นข้ออ้างไม่ได้
คราวนี้ผมอยากเล่าเรื่องชั้นเอก
ไม่ละ
ผมจะเล่า
อืม แบบนี้นี่เอง ก็ได้
ได้เลย เข้าใจแล้ว
พยายามเข้านะ
แล้วก็อาวาชิมะคุง
ครับ
ขอโทษด้วย
แต่ฉันไม่มีอะไรจะสอนนายได้หรอก
อาจารย์
นายมีทักษะยอดเยี่ยมอยู่แล้ว
เรื่องนั้นแหละที่สําคัญ
นายเล่าเรื่องชั้นเอกได้เองแล้ว
แต่ว่านะ
ทัศนคติของนายมันไม่ถูกต้อง
เวลาเป็นการเรียนรู้จากคนอื่น
ฉันไม่อยากเอาเวลามาทิ้ง ให้กับคนที่ไม่สนใจเรียนหรอก
แย่หน่อยนะ
แต่ฉันต้องขอให้นาย
ออกจากบ้านนี้ซะ
ขอบคุณสําหรับทุกอย่างครับ
(บ้านยานากะ ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
เดี๋ยว
ฉันชอบ "พิธีชงชา" ของนายนะ
อยากบอกแค่นั้นแหละ
ไว้มาแข่งกันแล้วดูว่า ใครจะได้เป็นตัวหลักก่อนกันนะ
หา
ไว้จะมาดูนายอีก
อ้อ
(อาจารย์ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
ทุกคนอยากกินแค่วุ้นถั่วแดง
มันเปลืองที่เอาขนมมาใช้ ในพิธีชงชาเยอะแบบนี้
พวกเขาเลยทําขนมถูกๆ ขึ้นมา โดยใช้มันหวานต้ม
กับน้ําตาลและน้ําผึ้ง
พวกเขาไม่มีน้ํามันงา ก็เลยใช้ตะเกียงน้ํามันทา
ของหวานหน้าตาน่ากินก็จริง แต่รสชาติห่วยแตกสุดๆ
พวกเขาเลยเรียกมันว่า ริคิวมันจู และ...
"โคโทระจบสิ้นแล้ว"
"น่าผิดหวังจริงๆ เป็นราคุโกะชั้นเอกที่น่าเบื่อสุดๆ"
"ฉันนี่โง่จริงๆ ที่คิดว่าเขามีพรสวรรค์"
"แต่ฉันยังเชื่อว่า เขาเก่งเรื่องบนเตียง"
พวกนี้ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าพูดอะไรอยู่
นายคิดว่าตัวเองจะดังสักที แต่แล้วมันดันจบดื้อๆ เลยสินะ
ฉันยังไม่เข้าใจเรื่องมุกเด็ดเลย
พวกแขกที่กินขนม พากันไปห้องน้ํา
แล้วโยนขนมออกหน้าต่าง ไปโดนหน้าชาวนา
แล้วชาวนาก็พูดว่า "จัดพิธีชงชาอีกแล้วสินะ"
มันตลกตรงไหนอะ
- มันก็เข้าใจได้อยู่นะ - ยังไง
ก็พวกแขกแกล้งทําเป็นกินขนม แต่ที่จริงแอบไปโยนทิ้งใช่ไหม
ชาวนาที่โดนแบบนี้มาหลายครั้ง เลยพูดว่า
"จัดพิธีชงชาอีกแล้วสินะ" ไง
- เธอนี่ฉลาดจัง - นายเพิ่งเข้าใจเหรอ
เข้าใจที่ไหนล่ะ พวกนั้นจะไปห้องน้ําทําไม
ถ้าฉันกินอาหารห่วยๆ ฉันก็บอกไปเลยว่าห่วย
ถือเป็นการทําเพื่อพวกนั้นเลย
เสร็จแล้ว คิดว่านี่เป็นไงบ้าง
ห่วยแตก
เป็นอะไรไปน่ะ
ดูเหมือนคาตาโอกะซัง ยังไม่ตกลงเรื่องแบบ
เขาเป็นคนน่าทึ่งมากเลยนะ
แต่ไม่ยอมให้ฟีดแบ็กจริงๆ มาสักที
ทุกครั้งที่ประชุมกัน จะมีคนมาแล้วพูดนั่นพูดนี่
ส่วนเขาเอาแต่พูดว่า "มาแรง" ไม่ก็ "เหลือร้าย"
ทีแรกฉันก็ตื่นเต้นอยู่หรอก แต่อะไรๆ กลับไปคืบหน้าสักที
ตอนนี้ฉันเลยสับสน
ฉันรู้ว่าฉันมันห่วย
แต่ต่อให้ฉันห่วย
ฉันก็ยังยึดมั่นสไตล์ตัวเอง
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงได้ทําในสิ่งที่ไม่มีความสุขแน่
ฉันเอง...
ก็คิดว่าเจ้านี่มันไม่ดีเหมือนกัน
ฉันว่าฉันก็สับสนเหมือนกัน
อะไรเหรอ
ฉันเคยคิดว่าคงไม่มีทางเก่งขึ้นได้ ถ้าเอาแต่ทําเรื่องที่มันง่ายที่สุด
ฉันเลยกลับไปทําเรื่องพื้นฐาน
แล้วคนอื่นก็บอกว่าฉันจบเห่แล้ว
ฮันจัง
คิดว่าอุดังของตัวเองอร่อยไหม
แน่นอน ไม่คิดว่าอุด้งคืนนี้เด็ดสุด ในบรรดาที่ฉันทําไปทั้งปีเหรอ
มนุษย์นี่เรียบง่ายจังเลย
หา
ต่อให้อุดังรสชาติห่วยแตก
แต่ถ้าพ่อครัวมั่นหน้า เราก็ยังกินอยู่ดี
ตักอันสีน้ําตาลๆ ที่เหมือนถุงมือตกส้วมให้ทีสิ
เต้าหู้ทอดคินจาคุต่างหาก
พอดูดงตะแล้วทําให้คิดได้...
หมอนั่นทําไมเหรอ
เป็นยังไงบ้างครับ ดงตะซัง
พี่น้องเคยห่างกันนานหลายปี...
นายเคยพูดวันก่อนนี่นา
ว่าที่จริงดงตะรักราคุโกะ
แต่ตอนนี้เขากลับไม่เอาดีด้านนี้
เขาคิดว่าควรออกทีวีให้ดังๆ
พอดังแล้วก็ค่อยกลับมาหาราคุโกะ
ร้องไห้เกินไปแล้ว
ฉันไม่รู้ว่าควรเล่าเรื่องทั่วไปก่อน แล้วค่อยขยับไปงานชั้นเอก
หรือควรยืนกรานจะเล่า แค่เรื่องชั้นเอกแบบอาจารย์ดี
ฉันต้องตัดสินใจให้ได้
- งั้นไปซ่องกันดีกว่า - จะไปทําไมล่ะ
ก็มันเป็นอะไรที่ยากูซ่าน่าจะพูดกัน
โทษที
ฉันจะทนต่ออีกหน่อยแล้วกัน
อ้อ จริงสิ
ลืมไปเลย
เบอร์โทรเมกูมิ
- ไม่ต้องหรอก ขนาดนี้แล้ว - ไม่เป็นไร
- ไม่ต้อง
- เถอะน่า - ไม่
- ทําไมไม่เอาไป - ไม่เป็นไรจริงๆ
- รับไปเถอะน่า เจ้าบ้า - ไม่
อ๊ะ
ให้ตาย ได้แผลเลย
เบาไป ซีโร่พ้อยต์
อูจิมูระไม่มีทางยอมรับ รีแอ็กชันนี้แน่
อูจิมูระนี่มันใคร
ริวจิจากร้านดราก้อนโซดาครับ
ผมเอาตัวอย่างแถบข้อมือมาให้ดูเพิ่ม
โทษนะ ค่อยกลับมาพรุ่งนี้ได้ไหม ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย
ผมมาขอความเห็นคุณนะ
มันคือรูปมังกรอูราฮาระในเปลวเพลิง
แน่นอนว่าใช้เป็นตั๋วเข้างานได้
แต่มันทําจากเนื้อผ้าทนทาน เลยใส่ทุกวันก็ได้
จะตั้งราคาเท่าไรล่ะ
ถึงจะคิดว่าเป็นตั๋วเข้างาน
แต่มันก็เป็นแค่แถบข้อมือ ก็อันละ 3,500 เยน
- นายจะติดตัวแดงเอานะ - ไม่เป็นไรครับ
ตราบที่มันช่วยโปรโมตดราก้อนโซดา
โอเค งั้นเอาอันนี้แหละ
โดนใจเลย เหลือร้ายจริงๆ
เยส
(โคโทระ)
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
เย่
"ฟุริว" หรือความประณีต เป็นแค่ความน่ารําคาญ
สําหรับพวกที่ไม่เข้าใจความหมาย
"พิธีชงชา" อีกแล้วเหรอ
ไอ้การตามแฟชั่นมันก็ช่างน่ารําคาญ
สมัยก่อน อะไรที่เท่ๆ ใหม่ๆ
จะถูกเรียกว่า "จ๊าบ"
แต่เดี๋ยวนี้คนใช้คําพวก "มาแรง" กับ "เหลือร้าย" แทน
นั่นแปลว่าคนดูที่มาดู
ราคุโกะที่ "มาแรง" นี้ ช่าง "เหลือร้าย" จริง
พ่อค้าริวนั้น...
- รอเรื่องนี้แหละ - ยังไม่ได้เริ่มเล่าเลย
หัวเราะอะไรกันเนี่ย
ในที่สุดพ่อค้าริว ก็มีลูกค้ากับเขาสักคน
เป็นคนที่ยุคนั้น เรียกว่า "ผู้จัดมหรสพ"
คําสมัยนี้เรียกว่าโปรดิวเซอร์
ผู้จัดมหรสพคิดจะจัดงานนึงขึ้น
ภาษาอังกฤษเรียกว่างาน "ดราก้อนไนต์"
เพื่อให้น่าสนใจขึ้น เขาให้ริวทํา
สายคาดข้อมือสําหรับคนที่จะมาร่วมงาน
นี่เป็นโอกาสสําคัญที่ริวเคยได้รับ
เขาก็เลยออกแบบสายคาดข้อมือ อย่างที่ดีสุดที่จะคิดออก
หยุดเลย ยัยอดีตวัว
โชคร้ายสําหรับริว
ที่เขาไม่มีเงินเลยสักแดง
ที่แย่กว่านั้นก็คือพ่อหัวดื้อของเขา ก็ยังหนี้ท่วมหัว
คนคนเดียวที่เขาหันไปพึ่งได้ ก็คือพี่ชายชื่ออันราคุเตะ บงตะ
อย่าบอกพ่อนะ
พี่
คราวก่อนนายช่วยฉันไว้นี่นา
นานๆ ทีให้ฉันทําตัวเป็นพี่บ้าง
แต่ว่า
พี่
อย่ามาดูถูกคนดังนะ
นี่มันไม่พอ
นี่เป็นจดหมายขอบคุณ อ่านด้วยล่ะ
เขาไม่มีทางเลือก เลยส่งริสะ คนรับใช้ไปขอความช่วยเหลือ
นี่แฟนผมเองครับ
- ยินดีที่ได้พบค่ะ - ชื่ออะไรล่ะ
ริสะค่ะ
งั้นเหรอ ริสะจังสินะ
หาแฟนได้น่ารักเลยนี่นา
คุณพ่อทั้งหล่อ รสนิยมก็ดี อายุเท่าไรเหรอคะ
ห้าสิบสี่
แต่ดูไม่เหมือนเลยนะคะ
ดูไม่แก่เลยสักนิด ยังดูหนุ่มอยู่เลย
จะเอาเท่าไรล่ะ
ตอนนี้เขาเลยมีทั้งเงิน มีทั้งแบบ
ก็เลยไปทําข้อตกลง สิบวันต่อมา เขาก็ได้รับสินค้าตัวจริง
- อ้าว - มีอะไรเหรอคะ
อะไรกันเนี่ย ไม่เหมือนสักนิด
กลายเป็นว่าผู้จัดมหรสพขอให้คนอื่น
ออกแบบสายคาดให้ใหม่
ริวยอมรับไม่ได้ เขาก็เลยไปเรียกร้องกับผู้จัด
ท่านครับ ท่าน
ท่าน
นี่มันหมายความว่าไง ไม่เห็นเข้าใจเลย
โทษที ฉันแก้นิดหน่อยน่ะ
นิดหน่อยเหรอ มันออกมาต่างกันสุดๆ เลยนะ
เราต้องลดต้นทุนลง
แถมนี่เป็นงานแรก ที่ฉันทํากับริวจังด้วย
ฉันเลยขอให้ผู้หญิงคนนี้ช่วย เพราะหล่อนเก่งออกแบบ
อย่างน้อยก็ควรบอกผมก่อนสิ
โทษที ไว้คราวหน้าจะบอกนะ
แต่ฉันว่ามันก็ดูดีขึ้นนะ
คนของฉันชอบกันมากเลย
เรื่องแบบนี้ไม่ค่อยเกิดขึ้น ในสายงานของเราหรอก
ที่จริงลูกค้าของเขาเป็นผู้จัด ที่มีอิทธิพลที่สุดในเอโดะ
และเขาก็ติดหนี้อยู่ก่อนแล้ว
ริวกําหมัดแน่น ไม่มีทางเลือกนอกจากกลับมาร้าน
เมื่อดราก้อนไนต์ใกล้เข้ามา ร้านที่เคยว่างเปล่ามานาน
ก็เริ่มเต็มไปด้วยลูกค้า
ทุกคนบอกว่ามัน "มาแรง" และ "เหลือร้าย"
เหลือเชื่อเลย ริวจัง อิทธิพลของบอสนี่ยอดจริงๆ
อืม
รู้นะว่านายทําใจยอมรับไม่ได้
แต่ที่นายต้องทํา คือรักษาลูกค้าใหม่ๆ ไว้
นะ
ทาเคชิคุง ไม่เจอกันนานเลย
- เมกูมิจัง - สบายดีไหม
อืม สบายดี
เอ่อ...
ริวจิไงเล่า
ฉันต้องใส่ป้ายชื่อไหมเนี่ย
โทระจังล่ะ ฉันควรมาเจอเขาที่นี่
ยังไม่มาเลย
ไม่ใช่สไตล์ของริวจิคุงนี่นา
นี่มันเรียบๆ และธรรมดาจังเลย
เห่ยอะ ฉันชอบอันนี้มากกว่า
ใช่ไหมล่ะ
อีกอันมันเห่ยใช่ไหม
ขอบคุณนะ เมกู...
- เย่ ทาเคชิคุง - กอดหน่อย
ริวจัง ทําอะไรน่ะ
ริวจัง
นี่
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผมเอามาคืน นี่เงินที่ขายได้จนถึงวันนี้
ทั้งหมดเลย
ผมมาคิดดูแล้ว ผมทนความคิดที่ว่า มีของที่ผมไม่ชอบขายในร้านไม่ได้
พูดอะไรของนาย แล้วใครกันทําให้นายมีลูกค้าใหม่ๆ
ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้ไม่มีลูกค้าผมก็ไม่สน
ไปละ
เฮ้ย
ไปคอลลาบอเรตกับไอ้ห่วยแตกคนอื่นเถอะ
ริวเลยปฏิเสธโอกาสครั้งใหญ่ และซื่อตรงกับหัวใจตัวเอง
เรื่องราวจบลงตรงนี้
ทว่าไอ้บ้าคนนึงได้ยินเรื่องนี้ เลยตัดสินใจขอมีเอี่ยวด้วย
(บอส-เคจัดงานคืนมังกรไฟ)
ลูกค้า ไม่ใช่แถบข้อมือนี้
ทําไมล่ะ ฉันซื้อจากดราก้อนโซดานะ
ขอโทษด้วย ไม่ได้ขายที่ร้านนั้นแล้ว
ทําไมล่ะ นี่มันดราก้อนไนต์นะ
มีเรื่องอะไรกัน
จําฉันได้ไหม
เราเจอกันที่ร้านของริว ฝากทักทายเขาด้วย
เดี๋ยวก่อนสิ
ช่วยตอบสักเรื่องสิ
หา
ตอนแกอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าของริว และบอกว่าพวกมัน "มาแรง"
แกพูดจริงหรือเปล่า
ฉันพูดแบบนั้นเหรอ
ก็แค่อารมณ์พาไปน่ะ
เวลาแกที่พูดคําว่า "มาแล้ว" หรือ "จบสิ้นแล้ว"
มันกระทบต่อคนอื่นนะ
รู้ไหมว่าทําไม
เพราะพวกเขาเอาเป็นเอาตายอยู่
เอาเป็นเอาตายอยากเป็นอย่างอื่น
อยากคิดอะไรที่มันเจ๋งๆ
อยากสร้างสิ่งที่น่าสนใจ
พวกเขากําลังทุ่มสุดตัวเพื่อทําแบบนั้น
ได้ยินไหม
รับผิดชอบคําพูดของตัวเองด้วย
ขอโทษแล้วกัน เรื่องสุดท้ายนะ
สมัยนี้ราคุโกะก็ดูมาแรงอยู่นะ
(บัตรเชิญ)
ฉันไม่มีทางเป็นเหมือนพี่ฉันแน่ๆ
หา
แต่ฉันจะไม่เป็นเหมือนพ่อฉันด้วย
ฉันจะออกแบบสิ่งที่ชอบ และทําให้มันขายได้ให้ได้
ตรงๆ แบบนั้นแหละ
ฉันด้วย
ฉันจะเล่าเรื่องที่อยากเล่า และทําให้คนหัวเราะให้ได้
นายก็คนตรงไปตรงมาสินะ
งั้นเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ
- ตรงไปตรงมาจัง - ไม่ต้องมาสอดเลย
ทําไมล่ะ
ก็นะ ในอาโอยามะ จะจัด "ดราก้อนไนต์" ทุกวันเสาร์
เป็นงานสุดเหวี่ยงที่ลากยาวถึงเช้า
แล้วข้างๆ กันนั้นก็มีวัดอยู่แห่งนึง
มันเป็นทางลัด พวกคนหนุ่มสาวจะเดินผ่าน
สุสานของวัดหลังปาร์ตี้เลิก
เช้าตรู่วันอาทิตย์ ขณะที่พระรูปหนึ่งกําลังกวาดพื้น
ใครจะอยากได้ของเห่ยๆ นี่กัน โคตรห่วยเลย
"ดราก้อนไนต์" อีกแล้วสินะ
ต้องแบบนั้น ไม่เชิงเป็น "พิธีชงชา"
แต่สนุกมากเลย
โฟลตชาเขียวได้แล้วจ้ะ
ฉันยังสงสัยอยู่นะ
เรื่องพ่อค้าริวกับพ่อของเขา
พ่อหัวแข็งที่เป็นหนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่...
เปิดเผยข้อมูลไม่ได้หรอก
เอ้า
ค่าเรียนครับ
ครับ
ครบเป๊ะๆ
อ้อ ได้ยินว่าอาวาชิมะ ได้อาจารย์ๆ แล้วนะ
วันนี้เขามาดูด้วยละ
อาจารย์ของเขา ชื่อทาคาดาเตะ บาบาฮิโกะ
คือบาบาฮิโกะนักอวย
ขึ้นชื่อว่าอวยลูกศิษย์มากเกินไป
การสอนแบบเคร่งครัด ไม่ได้เหมาะกับทุกคนหรอกนะ
และก็มีข่าวดีกว่านั้นด้วย
อะไรเหรอ
ก็นะ ฉันคิดว่า จะเลื่อนขั้นดงทัตสึสักที
ก็เลยจะเลื่อนขั้นนายด้วย
ฉันเหรอ เลื่อนขั้น
จากนี้ไปจะยากกว่าเดิมแล้วนะ พยายามเข้าล่ะ
อาจารย์ ใส่เจ้านี่ผิดแล้วนะ
โอ้ จริงด้วย
มันเล็กไปที่จะใส่ตรงข้อมือน่ะ
จ่ายหนี้เดือนนี้ด้วย
ขอเก็บไว้นานกว่านี้หน่อยสิ
- ฉันเพิ่ง... - อย่ามาอวดดีนะโว้ย
เดี๋ยวจับถ่วงแม่น้ําซูมิดะซะเลย
อะไรกัน ซองล่ะ
ตายละ ลืมอีกจนได้
- ไปแม่น้ํากันเลย - ไม่นะ อย่า
- เร็วเข้า กันเดี๋ยวนี้เลย - ไม่นะ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์