FASCYNACJA
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Naśladowałem Shinshou Piątego!
Młodzi ludzie go nie znają.
Mam tremę.
Czy to kamera? Nagrywa się?
Witajcie! Jestem Ta-chan.
Mam 40 lat, jestem rozwiedziony
i szukam dwudziestolatki, z którą nawiążę niezobowiązującą relację.
Hayashiyate Kotora to początkujący rakugoka. Lubię go.
Awansował na drugi poziom.
Stop!
Co to rinki?
- Zazdrość. - Lub zawiść.
- A senki? - Choroba dolnych partii.
Weneryczna.
To mów, że to masz, a nie kręcisz!
Nie kapuję tego!
Rakugoków drugiej kategorii jest najwięcej.
Nie występują codziennie,
a co za tym idzie, nie zarabiają dużo.
Po awansie ich życie staje się trudniejsze.
Kotora ma drugą pracę, więc jego to nie dotyczy.
Kto ci pozwolił tu sprzedawać?
To terytorium syndykatu Ryuseikai!
Jest rakugoką drugiego poziomu, za to ma drogi samochód.
Nonsens.
Mistrzu, po co się ożeniłeś?
Dlaczego pytasz?
Donkichi uczy mnie opowieści o małżeńskiej parze.
W ogóle jej nie rozumiem, bo jestem kawalerem.
W wieku 12 lat straciłem rodziców...
Nie płacz, tylko mi powiedz.
- Jak to jest mieć żonę? - Żonę?
Miłość romantyczna jest przelotna,
ale przychodzi taki czas, że przeradza się w trwałe uczucie.
Rodzą wam się dzieci,
stajecie się rodziną.
Jak by to powiedzieć?
Nazwijmy to bezwarunkową miłością.
- Płaczesz? - Nie. Coś taki poważny?
To straszne.
Mistrz rakugo snuje opowieść bez puenty.
Nie potrafisz ochronić ani uszczęśliwić własnej żony.
Ciągle przez ciebie płacze.
Mąż, który potrafi tylko paplać!
Kotora nie wykazuje poczucia piękna ani humoru.
Nie posiada cech, których wymaga się od rakugoki.
Mimo to nie da się go nie lubić.
O nie, muszę otworzyć bar.
Do zobaczenia. Zapraszam na sobę. Jesteśmy niedaleko.
Tygrys i smok!
Jak mi poszło?
Wróciłam z przerwy.
Możesz już iść do domu.
Masz dziś randkę?
Jaką randkę...
Kiedy wrócisz? Posiedzę w sklepie.
Co to za randka, jeśli wiadomo, kiedy się skończy?
Gdzie idziesz?
Na randkę!
Z Megumi?
Masz z tym problem?
Jak tak się ubrałeś, to nie.
O co ci chodzi?
Zapraszam wszystkich!
Przepraszam, nie miał mnie kto dziś zastąpić.
Nie ma sprawy. Uwielbiam Tokyo Tower.
Możemy oficjalnie uznać, że to randka.
Młody człowieku, zrobisz mi zdjęcie?
Chodźmy.
Wybacz, Ryuji!
Zapamiętała moje imię.
Było blisko.
Nie biegaj po trawie!
Przyjdzie... przyjdzie... nie przyjdzie.
Nakatani Ken?
Kto to taki?
To tata!
Organizuje zjazd członków dawnego klubu studenckiego.
Chyba klubu gangsterów. On w ogóle studiował?
Pomóż mi, jak nie masz co robić!
Mam co robić!
Nie występuję nie dlatego, że jestem do kitu,
ale z powodu awansu.
Zazwyczaj zajmuje to trzy lata, a mnie udało się w cztery miesiące.
Nie mogę występować, bo jestem za dobry.
Jasne.
Nie przyjdzie... Przyjdzie...
Jak to jest być młodym żonkosiem?
Super!
Lubi zakładać twoje ubrania? Koszule?
A jak!
Teraz już wiem, że męskie koszule stworzono po to, żeby nosiły je kobiety.
Święta prawda.
O czym wy gadacie?
Wybacz, szefie.
Co u niego? Jak sprawy sercowe?
Żona nie żyje od trzech lat,
więc na pewno miał jakieś kochanki,
ale nie sądzę, żeby chciał się ponownie ożenić.
Ale mi dobrze!
Nie chcesz tego spróbować?
Nie.
Jesteśmy na randce.
Też potrafisz opowiadać rakugo?
Rakugo? Troszeczkę.
Jesteś lepszy od Tora-chana?
Nigdy nie słyszałem, jak opowiada.
Jest beznadziejny, ale jednocześnie przekonujący.
Z jakiegoś powodu chce się go słuchać. Co nie zmienia tego, że jest beznadziejny.
Przepraszam na chwilę.
Opowiesz mi coś? Do tej pory słyszałam tylko jedną historię, o strasznym manju.
Wyparłem rakugo ze swojego życia.
Wyparłeś?
Jestem przeciwieństwem Kotory.
Dobry, ale całkowicie nieprzekonujący.
Zdałem sobie z tego sprawę.
Jeśli jesteś w czymś dobry, to nie masz wyboru.
Wystarczy, to nudne!
Wcale nie.
Nadal tak mało o tobie wiem.
O co chodzi?
Po prostu...
trudno oderwać wzrok od twoich oczu.
Nie mogę się na nie napatrzeć.
Często to słyszę.
Często?
Przepraszam, już jestem.
Wróciłem!
Gorące! Jedzmy! Dajcie sosu ponzu!
Okulary mi zaparowały.
Jeszcze nie! Zaczekajmy na Megumi.
Dobrze, zaczekajmy na nią.
Coś tu nie gra.
Gdy ja wracam, to zawsze już jecie.
- Dlaczego ona co wieczór tu jest? - Przystojniaku-głuptaku!
- Chodzisz z Megumi? - Akurat, afro-kretynie.
Też chciałam o to zapytać. Co jest między wami?
Śpicie w jednym pokoju, ale na osobnych futonach.
Nawet nie trzymacie się za ręce!
Podglądasz nas?
Co noc! Z ciężkim sercem. Potem nie mogę spać.
- Kotora. - Tak?
Musisz jasno określić swoje intencje.
Matko, i ty przeciwko mnie...
Powiedz coś, mistrzu.
To dlatego wypytywałeś mnie o małżeństwo.
- Serio? - Nie, to na potrzeby nauki rakugo.
To wymówka, żebyś mógł karmić swoje chore fantazje.
Masz dopiero drugą rangę! O nie, ja też mam dopiero drugą rangę.
Kiedy awansuję na mistrza, to utrę ci nosa!
Ona może się nie pojawić.
Zabroniłem jej tu przychodzić.
Żartowałem!
Przestańcie się mazać! To wstyd.
Dzięki. Mieszkam tam.
- Ja też. - Na razie.
Co?
Co jest...
Megumi nie jest twoją własnością.
- To maskotka naszej rodziny. - Mas-kotka do wszystkich się łasi.
To było słabe.
Najgorszy żart w twoim życiu.
Gdyby Megumi przyprowadziła tu chłopaka,
cała rodzina Hayashiyate
skoczyłaby mu do gardła
z dzikiej zazdrości.
Wróciłam!
Witaj z powrotem!
Co tu się dzieje?
Umieram z głodu!
Nic z tego nie rozumiem.
Może wejdziesz?
Jak masz coś do powiedzenia, to słuchamy!
Tak...
No więc...
Uwielbiam Megumi jak własną córkę.
Za to w tobie trudno mi już dostrzec syna.
Gdy spłacę dług, staniemy się sobie obcy.
Zrozum to, zanim usłyszysz, co mam ci do powiedzenia.
Co takiego?
Nie pozwolę, żeby ktoś taki jak ty
pojął taką wartościową dziewczynę za żonę.
Nie przyszedłem tu prosić o jej rękę!
Trzeba było mi powiedzieć, że u was mieszka.
Przyprowadziłem ją tu, bo mi zależy.
Megumi-chan,
powiedz nam, co naprawdę czujesz.
Kogo kochasz? Ryujiego czy Kotorę?
Rozumiem! Przestać!
Saya, idealna puenta żartu, noritsukkomi!
- Mogę się wtrącić? - Słuchamy.
Już dawno miałem to powiedzieć.
W ogóle nie rozumiecie Megumi.
Miała już męża, ale się rozwiodła.
Zostawiła go w Aomori i przyjechała tu pracować jako hostessa.
Skakała z kwiatka na kwiatek. Była złą kobietą.
Ryuji odmienił ją na lepsze.
To krępujące...
Zamknij się.
Pokaż im go.
No pokaż, kretynie!
- Ty! - Pokaż im swój.
Nie gap się tak!
To Gomai Kishou.
Rozumiecie już?
To nie przelewki.
Oni tak na poważnie.
Nadal macie coś do powiedzenia?
Jedzmy. Porozmawiamy później.
Ale jestem głodny! Donkichi!
Czyste okulary, wyczyszczony garnek!
Tak! Don, Don!
Cholera, Ryuji.
Sayuri-chan płacze.
Jak śmiałeś zrobić coś takiego z ciałem, które dostałeś od rodziców!
- Mówiłeś, że jestem ci obcy. - Uciekaj!
Ty niewdzięczny gnojku!
Nigdy więcej się tu nie pokazuj!
- Nigdy! - Mistrzu!
- Kotora. - Tak?
Jesteś dziś zajęty?
Nie, mam wolne.
I tak miałem zamiar ci to powiedzieć,
ale nie powtarzaj tego nikomu. Ani swoim braciom,
ani tym bardziej Sayuri. Niech to, czego dziś się dowiesz,
będzie naszym sekretem, zgoda?
Nie rozumiem.
Mam cię!
Shou-chan, trochę ci się przytyło.
Shou-chan?
Przedstawię was. To jest Kotora, mój nowy uczeń.
A to Mizukoshi Koharu, moja przyjaciółka.
Miło mi cię poznać! Jestem żoną Shoukichiego z Kioto.
Dlaczego już idziesz?
To dla mnie zbyt wiele.
Dlaczego przedstawiłeś swoją kochankę mnie?
Między nami nigdy do niczego nie doszło!
Nasza relacja jest czysto platoniczna.
Chociaż całowaliśmy się po pijaku.
Dość tego!
Chciałbym opowiedzieć tę historię, ale nie wiem, czy potrafię.
- Nie martw się, ja to zrobię. - Wiadomo, że jesteś w tym dobry.
Wszystko zaczęło się pod koniec moich studiów.
O nie! Od tamtego czasu minęło już 30 lat.
Ken-chan był wtedy moim najlepszym przyjacielem.
Prowadziliśmy uczelniany klub rakugo
i uczyliśmy tej sztuki w zaprzyjaźnionej szkole średniej.
Shou-chan!
Co się tak wydzierasz, Ken-chan?
Przyjechały!
W campusie są dziewczyny z ogólniaka!
Dziękujemy, że zechcieliście nas uczyć!
Koharu była świeżo upieczoną członkinią klubu.
Cudowna!
Shou-chan, co sądzisz o Koharu?
Jest śliczna.
- Ma dopiero 16 lat. To nielegalne! - Nonsens!
Jeśli zakochanie się w 16-latce jest nielegalne, to mogę być przestępcą!
Czy mógłbyś zapytać Koharu, co do mnie czuje?
Poszedłem przekazać jej list miłosny od Ken-chana.
Przepraszam.
Podoba mi się ktoś inny.
Kto?
Czy to...
ja?
Nie możesz, Koharu!
Ken-chan!
Nie!
Zaczekaj!
Ty kretynie!
Co z tobą?
Kocham ją bardziej niż ty, Shou-chan!
Ja też kocham Koharu!
Byliśmy wtedy tacy młodzi.
Myślałem, że jestem najlepszym artystą i człowiekiem, ale on myślał tak samo.
Żaden nie chciał z niej zrezygnować.
Pomimo tego, że darliśmy koty,
jakimś cudem pozostaliśmy przyjaciółmi.
Można rzec, że byliśmy tygrysem i smokiem ery Showa.
Po ukończeniu studiów Shou-chan został rakugoką Donbeiem.
Za to gdy ja trafiłam na uczelnię, Ken-chan nadal tam studiował.
Powiedział, że chce poczekać na Koharu.
Został w koledżu przez osiem lat!
Żeby zapomnieć o Koharu,
spotykałem się z córką mistrza piosenek kouta,
moją przyszłą żoną, Sayuri-chan.
Zawsze zakładałem, że ty i Ken-chan się pobierzecie.
To już przeszłość.
Będziesz na zjeździe?
Chciałbym, ale nie mogę.
Miałam nadzieję, że znowu spotkamy się we troje.
Tak wiele od tamtego czasu się zmieniło.
Wpadłem w długi...
- Biedaczek. - Dziękuję.
Co to za uśmieszek?
Czy Ken z twojej opowieści
to ten sam, o którym myślę?
Tak naprawdę
tą osobą jest twój szef.
Dlatego chciałem ci o tym powiedzieć.
Szef zajmował się rakugo?
- W stylu Kamigata. - Co mnie obchodzi w jakim stylu?
Potrafi opowiadać czy nie?
Potrafi.
Shou ze wschodu i Ken z zachodu.
Wróżono im wielką sławę w ich stronach.
Co to ma być?
Skoro szef zna się na rakugo, nie musiałem się uczyć od ciebie!
To on mógł zostać moim nauczycielem!
Masz rację.
Po co ja to robię?
Po co, do cholery!
NIEOBECNY
Yanaka Shoukichi...
Chyba lepiej, żebyś nie przychodził.
OBECNA - NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ
Ja też, Koharu-chan...
A więc poznałeś Koharu?
Wiesz o niej?
Przedstawia ją każdemu.
Ja poznałem ją na drugim poziomie. Dała mi kieszonkowe.
Donta i Donkichi też tam byli.
Poznaje ją z wszystkimi? A ja głupi się denerwowałem.
Widziałeś to?
Dostałem od Chibiego-T.
To Awashima!
Bracie?
Próba mikrofonu,
raz, dwa, raz dwa.
Yo, ludzie! To yose w klubie!
Wielki finał, yo!
Finał, yo!
Don, don, don!
Tak sobie dorabia. Chwyta się wszystkiego.
Wielkie brawa dla Jumptei-Jumpa!
Mówi się, że kobiety nie powinny ulegać uczuciu zazdrości.
Zaraz.
Chce opowiadać klasykę w takim miejscu?
Niektóre są tak zazdrosne, że aż ostrzą na męża paznokcie.
„Jak go przywitać, gdy wróci do domu?
Już wiem, co mu zrobię”.
Podoba im się.
Za to niektórym paniom zazdrość jest obca.
To Lampion Gonsukego!
Taką kobietę nasz bohater miał za żonę, a nieopodal mieszkała jego kochanka.
Kochanka ta również nie była zazdrośnicą.
Obie niewiasty nie znały zazdrości, więc wszystko zdawało się być w porządku.
Na dworze zerwał się wiatr.
Oby nie rozniecił pożaru.
- Mężu. - Tak?
Mamy młodych służących. Nawet gdyby wybuchł pożar,
myślę, że poradziliby sobie z nim.
Tamta kobieta ma na służbie tylko jedną służącą.
Udaj się do jej domu
i spędź noc tam.
Wówczas będę mogła spać spokojnie.
Tak sobie umyśliłam.
Jesteś zbyt łaskawa.
Twoja wspaniałomyślność jest godna podziwu.
Zatem wyruszę w drogę.
Na zewnątrz jest ciemno. Niech ktoś poświeci mi lampionem.
Znajdzie się ktoś taki?
Kuchcik jeszcze nie śpi.
Gonsuke?
Tylko nie on.
Gonsuke...
Na co pan się patrzy?
Wychodzę, Gonsuke. Ty też szykuj się do drogi.
Nieroztropnie!
Kto by chciał się pętać tak po nocy?
- „Zapal lampion”. - „Tak, panie”.
Kotora, ja wychodzę.
„Obudź się!
No budź się!”
Obudź się!
Obudź się, mistrzu!
Jest wpół do czwartej rano!
Opowiedz jutro tę historię!
- Tę o lampionie. - O lampionie?
I kuchciku.
- Mówisz o Lampionie Gonsukego? - Tak, o Lampionie Gonsukego!
Widziałem występ Awashimy. Zrobił furorę!
Wszyscy... No budź się.
Młodzież śmiała się do rozpuku.
Opowiem to, wplatając historię twoją, Sayuri i Koharu.
Co? Zaraz!
Pamiętaj, żeby jutro opowiedzieć Lampion Gonsukego!
Jak nie, to Sayuri o wszystkim się dowie.
Ty...
„Obudź się!
Budź się, kochana!”
Co ty tu robisz, luby?
Żona stwierdziła,
że możesz czuć się zalękniona w tak wietrzną noc.
Powiedziała, żebym się do ciebie udał,
byś mogła spać spokojnie.
Twoja żona tak powiedziała? Jakże mnie to raduje!
Która żona puściłaby tak swego męża?
Bardzo mnie to wzruszyło.
Lecz jeśli pozwolę ci tu zostać, gotowa pomyśleć,
że jestem źle wychowana.
Wstydziłabym się spojrzeć jej w oczy.
Tak bardzo bym chciała, byś został, ale proszę, wracaj do żony.
Rozumiem.
Masz słuszność.
Racja.
- Gonsuke. - Słucham?
Zapal lampion.
Wielkie nieba.
„Żona nie chce, by spał pan w domu,
a kochanka nie pozwala panu tu zostać.
Jest pan bez dachu nad głową”.
„Milcz!”
Tak prędko wróciłeś?
Byłeś w jej domu?
Tak, i wszystko wyjaśniłem. Powiedziałem, że będę spał u niej.
Była wniebowzięta!
Jednakże stwierdziła, że jeśli tak zrobię,
to będzie jej wstyd spojrzeć ci w oczy.
Zatem wróciłem.
Cóż za łaskawy gest.
- Dlatego nie mogę pozwolić ci tu zostać. - Co takiego?
Kochany, proszę, wracaj do niej.
Gonsuke.
Słucham?
Zapal lampion.
Nie zgasiłem go.
Ty głupcze! W domu świeci się już lampion!
Jeden wystarczy.
Dwa to marnotrawstwo!
Ty też zdajesz się być marnotrawcą, panie.
Co?
„Jedna żona wystarczy.
Po co jeszcze kochanka?
Zapaliłbym i milion lampionów,
gdyby pan odprawił kochankę i zakupił świece!”
Święta prawda.
„Wróciłem, moja droga.
Znowu jestem!”
Snujesz się w tę i z powrotem. O co tu chodzi?
Przekazałem żonie twoje słowa.
Była pod wrażeniem i komplementowała ciebie.
Ale powiedziała, że skoro tak,
nie może mi pozwolić zostać i odesłała mnie tu.
Więc wróciłem.
Jestem taka wzruszona, że się rozpłaczę.
Skoro tak mocno nalega,
chciałabym cię tu przyjąć,
ale tym bardziej nie mogę na to pozwolić.
To wykluczone, byś spędził u mnie noc.
Proszę, wracaj do żony.
Mam znowu wracać?
Gonsuke!
- „Słucham?” - „Zapal na powrót lampion”.
„Lampion nie jest nam już potrzebny”.
„Dlaczego?”
„Bo słońce już wzeszło”.
Jesteś najlepszy, Don-chan!
Poważnie, najlepszy!
Dlaczego on tak się podniecił?
Nie ma dla niego nadziei.
O której mam po pana przyjechać?
Gdybym wiedział, o której się skończy, co to byłby za zjazd?
Wyślę kierowcę pod sam koniec.
Nie przejmuj się tym!
Zero manier.
Miałem zamiar...
w końcu ci ją opowiedzieć.
- Co? - Historię przyjaźni z Shou-chanem.
Shou-chan był wtedy moim najlepszym przyjacielem.
Prowadziliśmy uczelniany klub rakugo
i uczyliśmy tej sztuki w zaprzyjaźnionej szkole średniej.
- Ken-chan! - Co się tak wydzierasz, Shou-chan?
Przyjechały! W campusie są dziewczyny z ogólniaka!
Dziękujemy, że zechcieliście nas uczyć!
Koharu była świeżo upieczoną członkinią klubu.
Cudowna!
Ken-chan, co sądzisz o Koharu?
Jest śliczna.
Ma dopiero 16 lat. To nielegalne!
Nonsens!
Jeśli zakochanie się w 16-latce jest nielegalne, to mogę być przestępcą!
MIZUKOSHI KOHARU
Czy mógłbyś zapytać Koharu, co do mnie czuje?
Poszedłem przekazać jej list miłosny.
Stop!
Ta opowieść jest trochę inna niż mistrza.
Jest całkowicie inna!
Mistrz mówił, że to pan kochał się w Koharu
i napisał ten list...
Zatrzymaj się!
- Stój, mówię! - Tak jest.
Shou-chan widuje się z Koharu?
No...
Mów prawdę! Widuje się z nią, co?
Nie!
To po ci o niej opowiadał, gnojku?
Może zabrakło mu innych tematów do rozmowy.
Twierdzisz, że Shou-chan opowiada o Koharu,
gdy nie ma już o czym gadać?
Ubrałem się w nowy biały smoking na spotkanie z tą bezwartościową kobietą?
- Tora. - Słucham?
Ja też jestem bezwartościowy.
Przepraszam. Mistrz widział się z Koharu. Mnie też zabrał na spotkanie.
Wiedziałem! Spotykał się z nią przez cały czas?
Zawracaj!
Nie idę na zjazd. Chrzanić go!
To obrzydliwe! Głupie!
ZJAZD ABSOLWENTÓW
Ken-chan nie przyjdzie?
Ale Koharu...
Kocha róże i chce, żebyś je tam przywiózł?
Jaki to ma sens, jeśli nie będzie organizatora?
Musisz go przekonać!
Rozumiesz, Shibusawa?
Tak właśnie było!
Nie sądziłem, że szefa to tak zaszokuje.
Dlaczego musiałeś powiedzieć właśnie jemu?
Nie był na twojej liście osób, którym miałem nie mówić.
Miałem ci wymienić wszystkich?
Na niebiosa!
Nie wiem, jak to naprawdę było,
ale ta sytuacja trwa już zbyt długo.
Nie znasz się na ludziach.
Klasyczne opowieści rakugo traktują o ludzkiej naturze.
Jeśli nie rozumiesz ludzi, nie możesz opowiadać klasyki.
Młodzi myślą,
że na starość wszystko im się w głowach ułoży.
Nic z tych rzeczy.
W życiu ciągle czegoś żałujemy.
Ciało się starzeje i słabnie,
a jedynym, co się w głowie układa, jest to, że zostało ci coraz mniej czasu.
W środku stałem się twardy i chropowaty jak ten kamień.
To nie kamień, tylko ziemniak.
Możesz mówić jaśniej?
Ken-chan chyba nie widział się z Koharu od zakończenia studiów.
W końcu zrezygnował z rakugo i został gangsterem.
Na pewno musiał dobrze to sobie przemyśleć.
Dlatego zaprosił na swój ślub wszystkich oprócz Koharu.
Dwa lata temu zmarł jej mąż.
Ken-chan wysłał na pogrzeb kwiaty, ale sam na niego nie pojechał.
Koharu jest wdową?
Tak, wyszła za mąż za 20 lat starszego profesora z Kioto.
To dlaczego się teraz nie zejdą?
Szef też jest wdowcem.
Nic nie rozumiesz.
Ludzie są...
Jacy?
Oni muszą się zejść.
Muszą się zejść!
Jednak masz pojęcie o ludzkiej naturze!
Serio?
Oni powinni się zejść!
- Zejść! - Jasne.
Mówi się, że kobiety nie powinny ulegać uczuciu zazdrości.
Nareszcie! Lampion Gonsukego.
Nieprawda!
Zazdrość utożsamiana jest z kobietami, ale równie dobrze może dotyczyć mężczyzn.
Przykładowo zazdrość mężczyzny po pięćdziesiątce
może być gorąca niczym garnek z wrzącym bibimbapem.
Było sobie dwóch przyjaciół, Shoukichi i Ken.
- Używa naszych prawdziwych imion. - Obaj byli bardzo niedojrzali.
Trzydzieści lat temu pokłócili się o kobietę, a kłótnia trwa do dziś.
Jeśli nic nie zmienią, będzie trwała bez końca.
Aby zakończyć spór, Shoukichi obmyślił plan.
Wysłał swego sługę, Gonsukego.
Widzisz? To Lampion Gonsukego.
Naprawdę nic mi nie jest!
Nie wytrzymam.
Kotora-chan!
Koharu przesadzała z alkoholem,
ale Gonsuke na to nie zważał.
Zaprowadził ją do samochodu.
Zawieź ją do domu Ken-chana w Hachioji.
- Wszystko gra? - A co?
Czujesz coś do Koharu...
Nie bądź śmieszny.
Mam swoją Sayuri,
ukochaną rodzinę i uczniów.
Ken-chan ma syna, ale jest wdowcem.
Dziś musi się czuć szczególnie samotny.
Liczę na ciebie!
Dzisiaj będzie pani spała u mojego szefa.
ROBOTY DROGOWE - OBJAZD
Nie mam pojęcia, jak tam dojechać.
Może włączysz nawigację?
Koharu doradziła Gonsukemu, by oświetlił sobie drogę
i jakoś udało mu się dotrzeć do domu Kena.
„Ken-chan!”
Tak powiedział Shou-chan?
Tak.
Sili się na szlachetność?
Czeka w samochodzie. Przyprowadzę ją.
- Nie! - Dlaczego?
Shou-chan pierwszy zwrócił na nią uwagę.
Jeśli pozwolę jej zostać, jak spojrzę mu w oczy?
Nie może spędzić tutaj nocy.
Tak jest.
Tora!
Zabierz ją do swojego mistrza.
Powiedz, że tak ci kazałem.
Tak powiedział Ken-chan?
Tak.
Co pani zamierza?
Zawieź mnie do domu Shou-chana!
Gonsuke na powrót zapalił lampion
i oboje udali się do domu Shoukichiego w Asakusie.
„Shoukichi!
Obudź się!”
Mam jej pozwolić tu przenocować?
- Czeka w samochodzie. Przyprowadzę ją. - Zaczekaj, matole!
Słucham? Co powiedziałeś?
Jak to wyjaśnię Sayuri?
Masz rację. Nie możesz jej pozwolić tu nocować.
To Ken-chan napisał ten list miłosny.
Jeśli ją przyjmę, będzie miał mi za złe.
Zrozum, nie będę mógł spojrzeć mu w oczy!
Sayuri-san!
Żartowałem.
I co powiedział?
Wyjaśnię po drodze.
Wracamy do domu mojego szefa.
„Jeden został mistrzem rakugo, drugi szefem gangu. Wysoko zaszli.
Też jestem człowiekiem, ale mam inny problem.
Chciałbym się na nowo narodzić jako jeden z nich.
Niemiło być uczniem czy podwładnym”.
Ta opowieść brzmi zbyt realistycznie.
- Dokąd pani idzie? - Sama z nim porozmawiam!
Kiepski pomysł!
Tata nie pamięta, żeby napisał jakiś list.
To kłamstwo! Jestem pewna, że go dostałam.
- Widzisz? - Nosi go pani? Chcę zobaczyć.
Nie!
Wykluczone!
Tak czy siak, nie może pani dziś tu zostać.
Przepraszam.
Jedziemy, Kotora.
Wybacz. Tatko jest uparty.
- Poprowadzisz samochód? - Co?
Jestem zmęczony jazdą.
Na szczęście nie wrodziłeś się w ojca.
Często to słyszę.
Twoja mama na pewno jest piękna.
Niespecjalnie.
To dlaczego jesteś taki przystojny? Mogę dotknąć?
- Uwaga! - Proszę pani!
Twój tata naprawdę napisał ten list?
- Zapomniałam! - O czym?
Zamilcz!
Sama chciałabym wiedzieć.
Dlatego jeździmy tam i z powrotem!
Myślę sobie, kogo tam niesie, a to ty, Koharu!
Przepraszam, że tak późno.
To panie się znają?
Często rozmawiamy przez telefon.
W tajemnicy przed Don-chanem.
- Wejdź. - Dobry wieczór!
Dobry wieczór!
- Co ty tu robisz? - A ty?
Twój ojciec zabronił ci tu przychodzić.
Zadzwoniłem i powiedzieli, że go nie ma,
więc wpadłem na kolację.
Mistrza nie ma w domu?
No przecież mówię!
Ken-chan napisał list miłosny,
a ja tylko przekazałem go Koharu.
Też myślę, że właśnie tak było.
- Tata twierdzi, że to nie on go napisał. - Ja nic nie wiem!
Nawet gdybym to ja napisał ten list,
nie chcę rozmawiać o tym przy moim synu.
Napisałeś go czy nie?
Daj mi spokój!
Czy to ma jakieś znaczenie? Minęło już 30 lat.
To ma znaczenie!
Przepraszam.
Całe szczęście nie wrodziłeś się w Shou-chana.
Często to słyszę. Ale mój brat jest do niego podobny.
- Co ty tu w ogóle robisz? - Dobrze się bawię.
- Uważaj, bo połamiesz. - Nie masz klucza?
Nie.
To był Shou-chan!
Shou-chan go napisał, a nie ja!
Shou-chan zaklina się, że to ty!
Nie! Idźcie sobie! Wracajcie tam!
Dajcie mi święty spokój.
DROGA ZAMKNIĘTA
No i coś narobił?
Utknęliśmy w szczerym polu.
Znudziła mnie jazda tą samą trasą, więc pojechałem alternatywną.
I masz babo placek!
Co my robimy? Te stare pierdziele bawią się z nami w kotka i myszkę.
Ty nie jesteś zazdrosny, co?
Jestem.
Trochę się wkurzyłem, że Megumi poszła na randkę z tym gościem.
Serio?
Troszeczkę. Ale wcześniej nigdy nie byłem zazdrosny.
Nawet się cieszę.
Z czego?
Byłoby mi smutno, gdybyś w ogóle nic nie poczuł.
Gdy wyszedłeś z hotelu z Megumi, totalnie mnie to wkurzyło.
- Już cię przeprosiłem. - Nie chodzi o to, żebyś przepraszał.
Teraz to dopiero jestem wkurzony!
- Na co? - Co wy pieprzycie o tych randkach?
- Nie wiem, o co chodzi. - A musisz wiedzieć?
To ja pierwszy się z nią poznałem.
No i co? Teraz chodzisz z Risą.
Nie w tym rzecz!
Co jest grane między wami?
Myślałem, że jesteśmy
Tygrysem, Smokiem i Srebrnym!
Srebrny to nie stworzenie, tylko kolor.
Mam szaloną teorię.
Jaką?
Że Koharu i Megumi są podobne.
- To prawda. - Weź przestań.
Wesołość i ten egocentryzm...
Na starość zapomnimy, kto był w hotelu z Megumi.
W życiu!
Przepraszam.
Chyba nam wolno.
Po tym, co dla niej zrobiliśmy.
- Zaczekaj! - O co ci chodzi?
Jeśli autorem jest Yanaka, Ryuji zawiezie nas do domu.
A jeśli Nakatani, to ty prowadzisz.
Otwieraj!
- Kto to? - Nie ma podpisu.
- A w środku? - Sprawdzę.
I co tam jest napisane?
„Nawet za 30 lat nadal będę cię kochał”.
Ale kicz. To na pewno twój tata!
Nie.
To mój tata?
Nie.
TWÓJ WIELBICIEL
Kto to?
- Ja poprowadzę. - Na pewno masz się dobrze?
GPS na nic się nie zda.
Już go nie potrzebujemy.
Spójrzcie.
- Rany! - Ale jasno!
I tak wzeszło słońce.
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Tygrys, tygrys!
Proszę, ryż curry!
Użyłeś naszych prawdziwych imion. Gdybyś ich nie rozśmieszył,
to bym cię odprawił.
Jesteś irytujący, ale dobry.
Dzięki. Mam tu zapłatę za miesiąc lekcji.
Dziękuję.
A ja spłacam należność za ten miesiąc.
Dlaczego zabrałeś banknot?
Widziałeś...
Zapewniłem ci tyle materiału, że pomyślałem...
Nie bierz mnie pod włos!
Przepraszam!
- W końcu to pieniądze Ken-chana. - Właśnie.
Co do tego listu miłosnego...
Nie pamiętam, żebym to ja go napisał.
- Kogo to obchodzi? - Tak jest!
Ken-chan!
Jeśli tu jeszcze przyjedziesz, dzwoń do mnie, a nie do Shou-chana.
Dobrze.
No i...
Nieważne.
No powiedz.
Minęło 30 lat i kilka dni,
a ja...
chyba nadal się w tobie kocham.
Ken-chan.
Jedź.
Więc to ty go napisałeś.
- Jedź, baranie! - Przepraszam, szefie.
Jak ona mogła o tym zapomnieć?
Napisy: Marcin Mituniewicz