(ลุ่มหลง)
ขอบคุณทุกคนที่มากันในวันนี้
เมื่อกี้เป็นการเลียนแบบ ชินโชวรุ่นที่ห้า
คนหนุ่มสาวคงไม่รู้จักเขาสินะ
ประหม่าจริงๆ เลย
นี่กล้องใช่ไหมครับ ถ่ายอยู่นะ
หวัดดีครับ ทาจังครับ
อายุ 40 ปี หย่าแล้วครับ
กําลังมองหาสาวอายุ 20 ต้นๆ ที่รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน
มีชายคนนึงชื่อฮายาชิยาเตะ โคโทระ เป็นนักเล่าราคุโกะหน้าใหม่ที่ผมชอบ
เขาได้เลื่อนขั้นแล้วครับ
หยุดก่อน
รินกิคืออะไรนะ
- อิจฉา - แปลว่าริษยาครับ
- แล้วเซนคิล่ะ - โรคร้ายช่วงล่าง
หนองในครับ
แล้วทําไมไม่พูดว่าหนองในไปเลยเล่า
ไม่เห็นเข้าใจเลย
พวกระดับสองมีกันหลายคน ไม่เหมือนกับพวกเปิดม่าน
แต่ละคนเลยไม่ได้แสดงทุกวัน
แล้วก็ไม่ได้เบี้ยเลี้ยงด้วย
ชีวิตของพวกเขาจะลําบากขึ้น หลังจากได้เลื่อนระดับแล้ว
แต่สําหรับโคโทระนั้นมีอีกงาน ก็เลยไม่มีอะไรต้องกังวล
ใครอนุญาตให้แกขายไอ้นี่แถวนี้วะ
นี่เขตของแก๊งริวเซไกโว้ย
เขาเป็นนักเล่าระดับสอง แต่กลับมีรถแพงๆ ขับ
นี่มันพิลึกจริงๆ
อาจารย์ ทําไมถึงแต่งงานล่ะ
ถามทําไมเหรอ
พอดีกําลังฝึกเล่าเรื่อง คู่แต่งงานกับดงคิจิอยู่น่ะ
แต่ไม่เข้าใจเลย ก็คนมันโสด
แถมพ่อแม่ยังมาตายตอนอายุ 12
อย่าร้องไห้สิ แค่อยากให้ช่วยอธิบาย
สามีภรรยานี้มันคืออะไร
สามีภรรยาเหรอ
การตกหลุมรักเป็นความรู้สึกชั่วคราว
แต่มีบางครั้งที่ความรู้สึกนั้น ไม่เคยหายไป
จากนั้นก็มีลูกๆ
แล้วพวกเขาก็กลายเป็นครอบครัว
จะว่ายังไงดีล่ะ
จะว่าเป็นความรัก ที่ไร้เงื่อนไขก็ได้ละมั้ง
- ร้องไห้เหรอ - ไม่ได้ร้อง เลิกซีเรียสที
มันขนลุก
เป็นปรมาจารย์นักเล่าเรื่องแท้ๆ แต่ไม่มีมุกเด็ดเลยเนี่ยนะ
แถมขนาดเมียร้องไห้ยังปกป้อง หรือทําให้มีความสุขไม่ได้เลย
ทําเธอร้องไห้ประจําเลยนี่
เก่งแต่ปากนี่นา แบบนี้มันสามีขี้คุยชัดๆ
เห็นแล้วนะครับ โคโทระไม่มีอารมณ์ขัน เห็นใจใครไม่เป็น
เขาไม่มีสิ่งที่ต้องมี ในการเป็นนักเล่าราคุโกะ
แต่ยังไงไม่รู้ คุณก็เกลียดหมอนี่ไม่ลง
โอ๊ะ ผมต้องไปเปิดร้านแล้วครับ
ไปก่อนละ แวะมากินโซบะได้นะ ร้านเราอยู่ใกล้ๆ
ครับ พยัคฆ์หักเหลี่ยมมังกร
ใช้ได้ไหม
พักเสร็จแล้วค่ะ
วันนี้กลับบ้านได้แล้วละ
มีเดตเหรอคะ
ใช่ที่ไหนกันเล่า
ถ้าบอกฉันว่าจะกลับเมื่อไร ฉันดูร้านให้ได้นะ
ไม่สิ ถ้าฉันรู้ว่าจะกลับตอนไหน ก็ไม่ใช่เดตน่ะสิ
จะไปไหนเหรอ
ไปเดตค่ะ
หรือว่าจะไปเดตกับเมกูมิจัง
ใช่สิ มีปัญหาหรือไง
ถ้าแต่งตัวแบบนั้นก็ไม่มีหรอก
หมายความว่าไง
ค่ะ ทุกคน เชิญทางนี้เลยค่ะ
ขอโทษนะ วันนี้หาคนมาแทนไม่ได้เลย
ไม่เป็นไร ฉันชอบโตเกียวทาวเวอร์อยู่แล้ว
ยังนับว่านี่เป็นเดตอยู่นะ
พ่อหนุ่ม ถ่ายรูปให้ทีสิ
มากันเลย
ขอโทษนะ ริวจิคุง
จําชื่อได้สักที
เฉียดฉิวเลยครับ
อย่าวิ่งบนสนามสิ
เข้าร่วม เข้าร่วม ไม่เข้าร่วม
นากาตานิ เคนเหรอ
นากาตานิ เคนนี่ใคร
พ่อเหรอ
พ่อกําลังจัดงานคืนสู่เหย้า ให้สมาชิกชมรมได้ไปเจอกันน่ะ
ชมรมเหรอ ชมรมยากูซ่าหรือเปล่า พ่อเคยเรียนมหาลัยด้วยเหรอ
ถ้าว่างก็มาช่วยผมหน่อยสิครับ
ว่างที่ไหนเล่า
ฉันไม่ค่อยได้ขึ้นเวทีเท่าไรเลย ไม่ใช่เพราะฉันห่วยนะ
แต่เพราะฉันได้เลื่อนขั้น
ปกติจะใช้เวลาสองสามปี แต่ฉันใช้เวลาแค่สี่เดือน
สรุปก็คือฉันไม่ได้ขึ้นเวที เพราะว่าเก่งเกินไป
ครับ
ไม่เข้าร่วม... เข้าร่วม...
เป็นไงบ้างครับ ฮิวกะซัง ชีวิตคู่แต่งงานใหม่
สุดยอดเลยน่ะสิ
เจ้าหล่อนทําแบบนั้นไหม
ใส่เสื้อเชิ้ตของฮิวกะซังอะไรแบบนั้น
ทําอยู่แล้วสิ
เธอทําให้ฉันคิดได้ว่า เสื้อเชิ้ตของผู้ชายมันออกแบบมา...
ให้ผู้หญิงใส่ต่างหาก
กะแล้วเชียว
กระซิบกระซาบอะไรกัน
ขอโทษครับ
แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ
ชีวิตรักของหัวหน้า
คุณนายเสียไปตั้งสามปีแล้ว
หัวหน้าก็คงมีเมียเก็บคนสองคน
แต่ฉันไม่คิดว่า หัวหน้าคิดจะแต่งงานใหม่หรอก
ดีจังเลย
ริวจิคุงก็ทําบ้างสิ
ไม่ละ
เราเดตกันอยู่เลยนะ
นี่ ริวจิคุงก็เล่าราคุโกะได้ใช่ไหม
ราคุโกะเหรอ ได้นิดหน่อย
เก่งกว่าโทระจังหรือเปล่า
ที่จริงฉันยังไม่เคยดูหมอนั่นเล่าเลย
แย่สุดๆ เลยละ แต่ก็ดึงดูดใจยังไงไม่รู้
อดใจไม่ฟังไม่ได้เลย
แต่ก็ยังแย่สุดๆ เลยละ
รอสักครู่นะคะ
ริวจิคุงเล่าราคุโกะให้ฟังด้วยได้ไหม
เมกูมิเคยฟัง แค่ "มันจูน่ากลัวจัง" เอง
ฉันปิดผนึกราคุโกะจากชีวิตแล้วละ
ปิดผนึกเหรอ
ฉันมันตรงข้ามกับโคโทระเลย
เก่งน่ะเก่ง แต่ไม่ดึงดูดเอาซะเลย
มาคิดได้เรื่องนั้นวันนึง
แต่พอเราเก่งอะไรสักอย่าง มันก็อยากที่จะกลับไปไม่เก่ง
พอแล้ว เรื่องนี้น่าเบื่อจะตาย
ไม่เห็นน่าเบื่อเลย
ก็เมกูมิยังไม่รู้เรื่อง ของริวจิคุงอีกตั้งเยอะ
อะไรเหรอ
เปล่า
ก็แค่ดวงตาเธอมองเท่าไรก็ไม่เบื่อ
หยุดมองไม่ได้เลย
มีคนพูดให้ฟังบ่อยๆ
บ่อยๆ งั้นเหรอ
ขอโทษที่ให้รอนะคะ
กลับมาแล้วครับ
โอ้ หม้อไฟนี่นา ใครก็ได้หยิบซอสพอนซึที
โอ้โฮ แว่นเป็นฝ้าเลย
อย่าเพิ่งกินนะ รอเมกูมิจังกลับบ้านก่อน
- ใช่ๆ - รอเมกูมิจังกลับบ้านก่อนนะ
นี่ๆ แบบนี้ไม่ถูกต้องนะ
ทุกคนกินมื้อเย็นกันตลอด ตอนฉันกลับบ้านดึก
- แล้วทําไมยัยนั่นถึงมาที่นี่ทุกคืน - นี่ เจ้าบื้อหน้าหล่อ
นายคบกับเมกูมิอยู่ใช่ไหม
จะใช่ได้ไง เจ้าบื้อหัวฟู
ฉันเองก็อยากถามนะ เกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสองคน
นอนห้องเดียวกันแท้ๆ แต่แยกฟูกซะงั้น
แถมยังไม่จับมือกันอีก พิลึกจริงๆ
นี่แอบดูเราเหรอ
ทุกคืนเลยด้วย ดูด้วยใจหนักอึ้ง ไม่ได้หลับได้นอนเพราะนายเลย
- โคโทระ - ครับ
ทําตัวไม่ชัดเจนแบบนี้ แม่ไม่ชอบเลยนะ
แม่ก็เป็นไปอีกคน
พูดอะไรหน่อยสิ อาจารย์
เพราะแบบนี้สินะ ถึงได้มาถามเรื่องแต่งงานกับฉัน
- จริงเหรอ - เปล่านะ ถามไปฝึกราคุโกะต่างหาก
ใช้ราคุโกะเป็นข้ออ้าง เพื่อทําตามจินตนาการสกปรกล่ะสิ
เป็นแค่ระดับสองแท้ๆ
อ๊ะ ฉันก็แค่ระดับสองด้วยนี่
อยากเป็นตัวหลักแล้ว จะได้อัดหน้านาย
เจ้าหล่อนอาจไม่กลับมาอีกก็ได้นะ
พอดีฉันบอกไปว่าอย่ากลับมาอีก
ล้อเล่นน่า
เลิกสะอึกสะอื้นสักที น่าอายชะมัด
ส่งแค่นี้ก็ได้ ฉันอยู่บ้านโน้น
- เหมือนกัน - บ๊ายบาย
อะไรเนี่ย
อะไรกัน
เมกูมิจังไม่ใช่ของของนายคนเดียวนะ
เมกูมิจังเป็นเหมือนมาสคอตของบ้านเรา
"มาสคอตเบอร์รี" ต่างหาก
มุกฝืดมาก
เห่ยสุดที่แกเคยเล่นเลย
ดังนั้นถ้าเมกูมิจังพาแฟนมาที่บ้าน
พวกเราบ้านฮายาชิเตะ จะสู้กับหมอนั่น
เหมือนกับลูกไฟ
ที่เต็มไปด้วยความอิจฉาเลย
กลับมาแล้วค่ะ
กลับมาแล้วเหรอ
ตรงนี้มีอะไรกัน
หิวไส้จะขาดแล้ว
ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เข้ามาก่อนสิ
ถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดออกมาเลยสิ
นี่นะ
คือว่า
ฉันรักเมกูมิจัง เหมือนลูกสาวของตัวเอง
แต่ว่าฉันแทบไม่ถือว่าแก เป็นลูกชายอีกแล้ว
ทันทีที่จ่ายหนี้หมด เราก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้า
แกเลยต้องเข้าใจข้อนั้น ก่อนจะฟังฉันพูดเรื่องนี้
เรื่องอะไร
ฉันไม่อนุญาตให้ผู้ชายแบบแก
เอาลูกสาวแสนรักของฉันไปเป็นเมีย
ผมไม่ได้มาขอเธอแต่งงานสักหน่อย
และพ่อก็น่าจะบอกผมสิ ว่าอยู่บ้านเดียวกัน
ผมพาเธอมาที่นี่เพราะผมอยากรู้น่ะ
เมกูมิจัง
บอกเราได้ไหมจ๊ะ ว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่
นั่นสิ เธอชอบริวจิ หรือว่าชอบโคโทระกันแน่
อ๋อ แบบนี้นี่เอง หยุดเลย
สุดยอด นั่นเทคนิคเล่นเองตบมุกเองละ ซายะ
- ขอพูดอะไรได้ไหม - อะไรเหรอ
อยากบอกเรื่องนี้มานานแล้ว
ทุกคนเข้าใจเมกูมิผิดแล้วละ
ยัยนี่เคยหย่ามาครั้งนึงแล้วนะ
แถมทิ้งสามีในอาโอโมริ มาทํางานในบาร์โฮสต์ที่นี่ด้วย
เธอหลอกผู้ชายคนแล้วคนเล่า เป็นผู้หญิงที่ร้ายจริงๆ
คนที่ทําให้เธอกลับเนื้อกลับตัว คือริวจินี่แหละ
ท้อกันเลยสิ...
หนวกหูน่า
ให้ดูเจ้านั่นสิ
เปิดให้ดูเลย เจ้าบ้า
- ลูก - เปิดของเธอด้วยสิ
เลิกจ้องได้แล้ว
นี่มันเรื่อง "สามเส้า" ชัดๆ
เข้าใจหรือยัง
พวกนี้ไม่ได้คบกับเล่นๆ นะ
แต่จริงจังกันเลย
ถ้ายังมีอะไรจะพูดอีก ก็ขอฟังหน่อย
กินข้าวกันเถอะ ไว้ค่อยคุยกันก็ได้
หิวจัวเลย ดงคิจิ ทําแบบเดิมหน่อย
แว่นตาชัดแจ๋ว หม้อไฟก็ชัดด้วย
แบบนั้นแหละ ดง ดง ดง
แย่แล้วสิ ริวจิ
ซายูริจังร้องไห้แล้ว
แกกล้าทําแบบนั้นกับร่างกาย ที่พ่อแม่ให้แกได้ยังไง
- ไหนบอกว่าเป็นคนแปลกหน้า - เผ่นเร็ว ริวจิ
ไอ้ลูกไม่รักดี
ไม่ต้องโผล่หน้ามาที่นี่อีกนะ
- ไม่ต้องเลย - อาจารย์
- โคโทระ - อะไร
หลังจากนี้มีอะไรต้องไปทําหรือเปล่า
ไม่มีหรอก
ฉันว่าจะบอกนายในที่สุด
แต่ช่วยอย่าบอกคนอื่นๆ นะ ห้ามกระทั่งพวกศิษย์พี่
โดยเฉพาะซายูริจัง อย่าได้บอกเรื่องวันนี้เชียว
เก็บเป็นความลับระหว่างเรานะ
ไม่เห็นเข้าใจเลย
เจอแล้ว
โชวจัง อ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย
โชวจังเหรอ
ขอแนะนําตัวหน่อยนะ นี่โคโทระ เป็นลูกศิษย์ฉันเอง
นี่มิซึโคชิ โคฮารุซัง เป็นแฟนฉันเอง แฟนละ
ยินดีที่รู้จักนะ ฉันเป็นเมียของโชวคิจิจ้ะ
เดี๋ยวสิ กลับทําไมล่ะ
นี่มันเกินไปแล้วนะ อาจารย์
ทําไมต้องเป็นฉัน มาแนะนําเมียน้อยทําไม
ฉันกับโคฮารุไม่ได้มีอะไรกันนะ
ใช่จ้ะ ความสัมพันธ์ของเรา เป็นแบบเพื่อนล้วนๆ
ถึงจะเคยจุ๊บกันบ้างตอนเมา
นี่มันมากไปแล้วนะ
ไม่ได้การละ ต้องบอกใครสักคน
แต่เรื่องนี้อาจไม่ตลกก็ได้
- ไม่ต้องห่วง ฉันจะอธิบายเอง - แค่พูดก็ตลกแล้วเนี่ย
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น ตอนที่ฉันอยู่ปีสี่
โกหกน่า นั่น 30 ปีมาแล้วเนอะ
ตอนนั้นเคนจังเป็นเพื่อนรักของฉัน
เราดูแลชมรมราคุโกะในมหาลัย
และสอนราคุโกะ ให้โรงเรียนม.ปลายในเครือ
โชวจัง
มีอะไรเหรอ เคนจัง หนวกหูน่า
มากันแล้ว
เด็กสาวม.ปลายมาวิทยาเขตกันแล้ว
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ รุ่นพี่
โคฮารุจังเป็นเด็กม.สี่ที่มาเข้าชมรม
เธอน่ารักสุดๆ เลย
โชวจัง นายคิดยังไงกับโคฮารุ
ก็น่ารักดี
- แต่เธอแค่ 16 เองนะ มันผิดกฎหมาย - ไร้สาระ
ถ้ารักเด็ก 16 แล้วมันผิดกฎหมาย ฉันก็ยอมเป็นคนร้าย ช่างกฎสิวะ
ช่วยถามโคฮารุได้ไหม ว่ารู้สึกยังไงกับฉัน โชวจัง
ฉันเลยเอาจดหมายที่เคนจังเขียน ไปส่งให้เธอ
ขอโทษด้วยนะ
ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว
ใครเหรอ
อย่าบอกนะ
ฉันเหรอ
แบบนั้นไม่ได้นะ โคฮารุจัง
เคนจัง
หยุดนะ เคนจัง
รอเดี๋ยวสิ เคยจัง
เจ้าโง่
อะไรเนี่ย
ฉันรักเธอมากกว่าโชวจังรักอีก
ฉันก็รักโคฮารุจังเหมือนกัน
ตอนนั้นเรายังเด็กมาก
ต่างคิดว่าตัวเองเป็นนักเล่าเรื่อง และผู้ชายที่เก่งที่สุด
ก็เลยไม่มีใครยอมตัดใจจากเธอ
เราทะเลาะกันตลอดเวลา
แต่ยังไงไม่รู้ ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้
จะบอกว่าเราเป็นพยัคฆ์กับมังกร แห่งยุคโชวะเลยก็ว่าได้
ทันทีที่โชวจังเรียนจบ เขาก็กลายเป็นดงเบะ นักเล่าเรื่อง
แต่เคนจังเรียนซ้ําชั้น จนฉันเข้ามหาลัย
ใช่แล้ว เขาบอกว่าอยากรอโคฮารุจัง
ก็เลยเรียนมหาลัยตั้งแปดปี
ส่วนฉัน เพื่อให้ลืมโคฮารุจัง
ฉันก็เริ่มเดตกับลูกสาว ของอาจารย์สอนโคตะ
ซึ่งตอนนี้ก็คือซายูริจัง เมียฉันนั่นเอง
ฉันนึกมาตลอดว่าเธอกับเคนจัง จะลงเอยได้แต่งงานกัน
ตอนนี้มันเป็นอดีตหมดแล้วละ
แล้วจะไปงานคืนสู่เหย้าไหม
ก็อยากนะ แต่ไปไม่ได้
เอ๊ะ ฉันอุตส่าห์รอโอกาส ที่เราสามคนจะได้เจอกันอีกครั้งนะ
ตั้งแต่นั้นมา อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเยอะเลยน่ะ
ฉันมีหนี้ท่วมหัวเลย
- โชวจังที่น่าสงสาร - ขอบใจนะ
ยิ้มอะไรไม่ทราบ
ว่าแต่นะ เคนจังที่พูดถึงเนี่ย
ไม่ใช่เคนจังที่ฉันรู้จักใช่ไหม
ที่จริง
เขาคือหัวหน้าแก๊งของนายนั่นละ
เพราะแบบนั้นฉันเลยจะบอกนายว่า...
อะไร หัวหน้าเคยเล่าราคุโกะด้วยเหรอ
- อือ สไตล์คามิกาตะเลยด้วย - ไม่สนโว้ยว่าสไตล์ไหน
หัวหน้าเล่าราคุโกะเป็นหรือไม่เป็น
เป็นสิ
ถ้าโตเกียวก็ต้องโชวจัง ถ้าโอซาก้าก็ต้องเคนจังเลยนะ
ใครๆ ก็บอกว่าทั้งสองคน จะเป็นปรมาจารย์ชื่อดัง
อะไรวะเนี่ย
ถ้าหัวหน้าเล่าราคุโกะได้ ฉันก็ไม่ต้องเรียนกับอาจารย์สิ
ฉันไปเรียนกับหัวหน้าก็ได้
อ้อ ก็จริงนะ
ฉันทําอะไรอยู่วะ
ฉันทําอะไรอยู่วะเนี่ย
(ไม่เข้าร่วม)
ยานากะ โชวคิจิ
นายไม่มาก็น่าจะดีที่สุดแล้ว
(เข้าร่วม - ตั้งตารอจะได้เจอกันนะ)
ฉันด้วยจ้ะ โคฮารุจัง
(ดราก้อนโซดา)
นายเจอโคฮารุแล้วเหรอ
นายก็รู้เรื่องหล่อนเหรอ
ตาเฒ่าก็แนะนําเธอไปทั่วนั่นละ
ตอนนั้นฉันก็อยู่ระดับสอง หล่อนให้ค่าขนมฉันด้วย
ดงคิจิกับพี่ฉันก็เคยเจอ
อาจารย์บอกทุกคนเลยเหรอ ฉันก็ดันโง่กังวลไปเอง
ว่าแต่ เห็นนี่หรือยัง
จิบิทีให้มาละ
อาวาชิมะจัง
พี่นี่นา
โย่ เช็ก เช็ก
วัน ทู เช็ก วัน ทู อาฮะ
เฮ้ โย่ นี่คือการแสดงชมรม
ถึงคราวตัวเด่นออกโรง โย่ๆ
โย่ ตัวเด่นละ
ดง ดง ดง
งานพาร์ตไทม์ของเขาน่ะ ทํามันหมดทุกอย่างเลยแฮะ
ทุกคน ขอเสียงปรบมือให้กับ จัมป์เตจัมป์หน่อย เอาเลย
(จัมป์เตจัมป์)
ว่ากันว่าผู้หญิงควรระวัง ไม่ให้ความหึงหวงเข้าครอบงํา
เฮ้ยๆ
จะเล่าเรื่องชั้นเอกในที่ จ้อกแจ้กจอแจแบบนี้เหรอ
ผู้หญิงบางคนก็ขี้หึง ถึงขนาดตะไบเล็บระหว่างรอสามี
"พอเขากลับบ้าน ฉันจะทําอะไรดีนะ
ฉันจะทําแบบนี้น่ะสิ"
คนดูชอบด้วยแฮะ
กลับกัน ผู้หญิงบางคน ก็ไม่เคยหึงหวงเลย
เรื่อง "ตะเกียงของกอนสุเกะ" นี่
ชายคนนี้เมียไม่ขี้หึง และเมียน้อยอยู่คนละย่าน
เมียน้อยของเขา ก็เป็นพวกไม่ขี้หึงเหมือนกัน
จะเมียหลวงหรือเมียน้อย ก็ไม่เคยหึงหวงเขาเลย
ตอนแรกๆ อะไรก็ดูไปได้ดี
ข้างนอกลมแรงจริงๆ
หวังว่าจะไม่มีไฟไหม้นะ
- ที่รัก - จ๊ะ
เรามีคนงานในบ้านตั้งเยอะแยะ ต่อให้เกิดไฟไหม้ขึ้นมา
ข้าว่าเราคงรับมือได้
แต่ว่าแม่สาวคนนั้นน่ะสิ อยู่กับสาวรับใช้คนเดียว
ท่านควรไปที่บ้านเธอ
และค้างคืนที่นั่นนะเจ้าคะ
แบบนั้นข้าถึงจะนอนตาหลับ
ข้าคิดแบบนั้นน่ะเจ้าค่ะ
แบบนั้นก็วิเศษเลยสิ
เจ้านี่ใจกว้างจนข้าประทับใจเลย
งั้นข้าไปเลยละนะ
ข้างนอกมืดแล้ว ให้ใครคอยถือตะเกียงดีกว่า
แถวนี้มีใครอยู่ไหม
คนใช้ในครัวยังตื่นอยู่เจ้าค่ะ
กอนสุเกะเหรอ
ไม่เอาหมอนั่นสิ
เขา...
อะไร มองอะไรน่ะ
ไม่มีอะไรหรอก ข้าจะออกไปข้างนอก กอนสุเกะ เตรียมตัวไปด้วยกันหน่อย
พูดจาโง่ๆ
ใครมันจะออกไปค่ําๆ มืดๆ แบบนี้
- "ไปจุดตะเกียงก็พอน่า" - "ขอรับ"
โคโทระ ฉันกลับก่อนนะ
"ตื่นได้แล้ว ที่รัก
นี่ ตื่นสิ
ตื่นได้แล้ว"
"ตื่นได้แล้ว"
ตื่นสิ อาจารย์
นี่มันตีสามครึ่งอยู่เลย
พรุ่งนี้เล่าเรื่องนั้นนะ
- เรื่องที่มีตะเกียง... - ตะเกียงเหรอ
แล้วก็คนใช้ในครัว
- เรื่องตะเกียงของกอนสุเกะเหรอ - ใช่ เล่าเรื่องนั้นนะ
เมื่อกี้ไปดูการแสดงของอาวาชิมะมา ระเบิดเถิดเทิงไปเลย
ทุกคนน่ะ... ตื่นก่อน
เด็กพวกนี้หัวเราะใหญ่เลย
ฉันเลยอยากเล่าด้วย แต่เป็นอาจารย์ ซายูริกับโคฮารุจัง
หา เดี๋ยวสิ
เพราะงั้นพรุ่งนี้ เล่าเรื่องตะเกียงของกอนสุเกะนะ
ถ้าไม่ยอมเล่า จะฟ้องซายูริจังเรื่องวันก่อนแน่
นาย...
"นี่ ตื่นสิ
ตื่นได้แล้ว ที่รัก"
อ้าว มาทําอะไรที่นี่คะ ที่รัก
เมียข้าน่ะสิ บอกข้าว่า
เจ้าคงกระวนกระวาย ในคืนที่ลมแรงแบบนี้
นางบอกว่าถ้าข้ามาค้างกับเจ้า
เจ้าจะได้หลับได้อย่างสบายใจ
ท่านภรรยาบอกแบบนั้นเหรอ ข้าดีใจจริงๆ
ภรรยาส่วนใหญ่ไม่ยอมให้ สามีออกมาแบบนี้หรอก
นางช่างพูดได้ เห็นอกเห็นใจจริงๆ เจ้าค่ะ
แต่หากข้าให้ท่านค้างที่นี่ นางอาจคิดว่า
ข้าไม่รู้มารยาทก็ได้
แบบนั้นข้าคงละอาย จนไม่กล้าสู้หน้านาง
ข้าก็อยากให้ท่านค้างนะ แต่กรุณากลับไปหานางเถอะเจ้าค่ะ
อย่างนั้นเหรอ
เจ้าก็พูดมีเหตุผล เข้าใจละ
นั่นสินะ
- กอนสุเกะ - ขอรับ
จุดตะเกียงทีสิ
คุณพระคุณเจ้า
"เมียก็ไม่อยากให้นอนบ้าน
เมียน้อยก็อยากให้กลับไปอีก
นายท่านนี่ช่างไร้บ้านจริงๆ"
"หุบปากน่า"
กลับมาเร็วจังเลย
ไม่ได้ไปที่บ้านนางเหรอเจ้าคะ
ไปมาแล้ว อธิบายให้ฟังแล้วด้วย บอกว่าข้าจะค้างที่นั่น
นางดีใจมากเลย
แต่นางบอกว่าถ้ายอมให้ข้าค้างกับนาง
นางคงไม่กล้าสู้หน้าเจ้า
ข้าก็เลยกลับบ้านมาเลย
นางช่างน่ารักจริงๆ
เพราะแบบนั้น...
- ข้าถึงให้ท่านค้างที่นี่ไม่ได้ - หา
ที่รัก โปรดกลับไปที่บ้านนางนะเจ้าคะ
กอนสุเกะ
ขอรับ
จุดตะเกียงเลย
ข้ายังไม่ได้ดับขอรับ
เจ้าบ้า ในบ้านมีไฟอยู่แล้ว
จุดไฟดวงเดียวก็พอแล้ว
จุดสองดวงมันสิ้นเปลือง
แต่นายท่านก็ดูจะสิ้นเปลือง หลายอย่างนะขอรับ
ว่าไงนะ
"ภรรยาคนเดียวก็พออยู่แล้ว
จะมีภรรยาน้อยให้สิ้นเปลืองทําไม
ข้าคงจุดตะเกียงเป็นล้านๆ ได้แล้ว
หากท่านเลิกมีภรรยาน้อย แล้วเอาเงินไปซื้อเทียนไขแทน"
นี่มันเรื่องจริงเลย
"ข้ากลับมาแล้ว ที่รัก
ที่รัก ข้ากลับมาแล้ว"
ท่านไปๆ กลับๆ แล้วนะ มีอะไรหรือเจ้าคะ
ข้าบอกเมียตามที่เจ้าพูดแล้ว
นางประทับใจแล้วก็ชมเจ้าใหญ่เลย
แต่นางบอกว่า เพราะแบบนั้น
นางเลยให้ข้าค้างไม่ได้ แล้วให้กลับมาหาเจ้า
ข้าก็เลยกลับมาที่นี่
แหม ซึ้งใจจริงๆ จะร้องไห้แล้วนะ
เพราะนางยืนกรานเช่นนั้น
ข้าก็อยากให้ท่านค้างอยู่หรอก
แต่ยิ่งนางยืนกราน ข้ายิ่งให้ท่านเข้าไปไม่ได้
ข้าให้ท่านค้างคืนที่นี่ ไม่ได้เด็ดขาดเลยเจ้าค่ะ
กลับไปหาภรรยาท่านเถอะนะ
ให้กลับไปอีกแล้วเหรอ
นี่ กอนสุเกะ
- "ขอรับ" - "จุดตะเกียงได้"
"เราไม่ต้องใช้ตะเกียงแล้วขอรับ"
"ทําไมล่ะ"
"ก็ตะวันขึ้นฟ้าแล้วนี่นา"
สุดยอดเลย ดงจัง
สุดยอดจริงๆ นะ
ทําไมลูกศิษย์ ถึงตื่นเต้นกว่าใครเลยล่ะ
ช่วยไม่ได้นะ
คืนนี้จะให้ผมไปรับกี่โมงดีครับ
ไม่ต้อง ถ้าฉันรู้ว่าจะกลับตอนไหน ก็ไม่ใช่งานคืนสู่เหย้าน่ะสิ
ถ้าใกล้เลิกงานแล้ว ผมจะส่งรถไปรับนะ
ก็บอกว่าไม่ต้องไงเล่า
แกนี่ไม่มีไหวพริบเลย
ฉันนะ...
กะจะบอกแกในท้ายที่สุด
หา
เรื่องของโชวจังกับฉันน่ะ
ตอนนั้นโชวจังเป็นเพื่อนรักของฉัน
เราดูแลชมรมราคุโกะในมหาลัย
และสอนราคุโกะ ให้โรงเรียนม.ปลายในเครือ
เคนจัง
มีอะไรเหรอ โชวจัง หนวกหูน่า
มากันแล้ว เด็กสาวม.ปลายมาวิทยาเขตกันแล้ว
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ รุ่นพี่
โคฮารุจังเป็นเด็กม.สี่ที่มาเข้าชมรม
เธอน่ารักสุดๆ เลย
เคนจัง นายคิดยังไงกับโคฮารุจัง
ก็น่ารักดี
แต่เธอแค่ 16 เองนะ มันผิดกฎหมาย
ไร้สาระ
ถ้ารักเด็ก 16 แล้วมันผิดกฎหมาย ฉันก็ยอมเป็นคนร้าย
ช่างกฎสิวะ
(มิซึโคชิ โคฮารุ)
ช่วยถามโคฮารุได้ไหม
ว่ารู้สึกยังไงกับฉัน เคนจัง
ฉันเลยเอาจดหมายที่โชวจังเขียน...
หยุดก่อน
เรื่องที่เล่าต่างจาก เรื่องของอาจารย์นิดหน่อย
ที่จริงต่างกันลิบลับเลย
อาจารย์บอกว่าหัวหน้า คือคนที่ตกหลุมรักโคฮารุจัง
แล้วก็เขียนจดหมาย...
หยุดรถ
- บอกให้หยุด - ครับ
โชวจังไปเจอโคฮารุจังมาใช่ไหม
คือ...
บอกความจริงมานะ หมอนั่นไปเจอเธอมาใช่ไหม
เปล่าครับๆ
งั้นเขาเล่าเรื่องโคฮารุจัง ให้แกฟังทําไม
อาจารย์อาจไม่มีอะไร จะเล่าแล้วก็ได้ครับ
งั้นสําหรับโชวจัง โคฮารุจังเป็นแค่เรื่องให้เล่า
ตอนไม่มีอะไรจะเล่าสินะ
ฉันใส่ทักซิโด้ขาวตัวใหม่นะหล่อ แค่ไปเจอผู้หญิงที่ไร้ค่างั้นเหรอ
- โทระ - ครับ
ฉันนี่มันช่างไร้ค่าจริงๆ
ขอโทษด้วยครับ อาจารย์ไปเจอโคฮารุมาจริงๆ
เขาพาผมไปเจอเธอครับ
นึกแล้วเชียว ไปเจอกันมาตลอดเลยสินะ
กลับรถ
ไม่ปงไม่ไปมันแล้ว ช่างหัวงานมัน
ทุเรศจริงๆ งี่เง่าชะมัด
(งานคืนสู่เหย้ามหาลัย)
หา เคนจังไม่ไปเหรอ
แต่โค...
แต่คืนสู่เหย้าทั้งที ควรอบอุ่นเหมือนใบไม้ผลิสิ
คนจัดไม่มาแบบนี้ มันไม่สมเหตุสมผลเลย
เธอต้องเกลี้ยกล่อมให้ได้เลยนะ
เข้าใจไหม ชิบูซาวะคุง
ก็เป็นแบบนั้นละครับ
ไม่คิดจริงๆ ว่า หัวหน้าจะช็อกขนาดนั้น
บอกใครไม่บอก ทําไมต้องไปบอกเคนจังด้วย
ก็เขาไม่ได้อยู่ในรายชื่อ คนที่อาจารย์ห้ามบอกนี่นา
เรื่องนั้นไม่ต้องบอกก็ควรรู้สิ
ให้ตายสิ
ก็ไม่เข้าใจหรอกนะ ว่าในอดีตมันเกิดอะไรขึ้น
แต่ถ้าถาม นี่มันไม่คาราคาซังนานไปแล้วเหรอ
นายนี่ไม่เข้าใจมนุษย์เลยใช่ไหม
เรื่องราคุโกะชั้นสูงน่ะ เกี่ยวกับความหมายของมนุษย์
ถ้านายไม่เข้าใจมนุษย์ นายก็ไม่มีวันเล่าเรื่องชั้นสูงได้
คนหนุ่มสาวน่ะ
มักคิดว่าพอแก่ตัวลง ก็คงเปรมปรีดิ์มากขึ้น
แต่ไม่ใช่เลย
ชีวิตน่ะมีแต่เรื่องให้เสียใจ ครั้งแล้วครั้งเล่า
ร่างกายก็แก่และอ่อนแอลง
เวลาก็เหลือน้อยลงเรื่อยๆ
และสิ่งเดียวที่เปรมปรีดิ์ ก็คงเป็นพุงนี่แหละ
แต่จิตใจฉันกระด้างเหมือนหินนี่เลย
หินที่ไหนเล่า มันฝรั่งต่างหาก
ขอชัดเจนกว่านี้ไม่ได้เหรอ
ฉันว่าเคนจังไม่ได้เจอโคฮารุจังเลย
ตั้งแต่ที่เรียนจบมหาลัย
จากนั้นเขาก็เลิกเป็นนักเล่าเรื่อง แล้วไปเป็นยากูซ่าแทน
เขาก็คงคิดหนักเลย ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้
คงเพราะแบบนั้นตอนแต่งงาน เขาถึงเชิญทุกคนยกเว้นโคฮารุจัง
สามีโคฮารุจังก็เสียไปสองปีแล้ว
เคนจังส่งดอกไม้ไปที่งานศพ แต่ก็ไม่เคยไปเองเลย
โคฮารุซังเป็นม่ายเหรอ
อืม เธอย้ายไปอยู่ที่เกียวโต กับศาสตราจารย์ที่แก่กว่า 20 ปี
งั้นทําไมพวกเขาไม่แต่งงานกันล่ะ
หัวหน้าก็โสดนะ
นายไม่เข้าใจสินะ
มนุษย์น่ะ...
อะไรเล่า
พวกเขาควรคบกันสิ
พวกเขาควรคบกัน
จริงด้วย นายเข้าใจความหมาย ของการเป็นมนุษย์แล้วสินะ
อย่างนั้นเหรอ
สองคนนั้นควรคบกัน
- ควรคบกันเนอะ - เนอะ
ว่ากันว่าผู้หญิงควรระวัง ไม่ให้ความหึงหวงเข้าครอบงํา
"ตะเกียงของกอนสุเกะ" สิท่า
เปล่าโว้ย
ความหึงหวงอาจเป็นของคู่กับผู้หญิง
แต่ผู้ชายก็อาจหึงหวงกันได้
ตัวอย่างเช่น ความหึงหวงของชายช่วงวัย 50
ก็อาจร้อนฉ่า จนทําให้หม้อไฟบิบิมบับเดือดเลย
กาลครั้งหนึ่งมีเพื่อนรักสองคน ชื่อโชวคิจิกับเคน
ใช้ชื่อจริงเลยนี่หว่า
ทั้งสองยังเป็นวัยรุ่น
สามสิบปีก่อนทะเลาะกันเพราะสาวยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น
ขืนพวกเขายังทะเลาะกันแบบนี้ มันไม่จบไม่สิ้นแน่
เพื่อให้เลิกทะเลาะกัน โชวคิจิจึงคิดแผนขึ้นมา
เขาตัดสินใจส่งกอนสุเกะที่เป็นคนใช้
เห็นไหม "ตะเกียงของกอนสุเกะ" จริงๆ ด้วย
ไม่เมาสักหน่อย
ถามจริง
โคโทระจัง
ผู้หญิงโคฮารุคนนี้มีนิสัยขี้เมา
แต่กอนสุเกะ ก็ไม่ยอมให้เรื่องนี้มากวนใจ
เขาจัดการพาเธอขึ้นรถ
ไปส่งให้ถึงบ้านของเคนจัง ในฮาชิโอจิเลยนะ
- อาจารย์ไม่เป็นไรนะ - ถามทําไม
ก็อาจารย์ชอบโคฮารุซังนี่นา
อย่าโง่ไปหน่อยเลย
ฉันมีซายูริ
กับครอบครัวที่น่ารัก และลูกศิษย์อยู่แล้ว
เคนจังมีลูกชายก็จริง แต่เขายังโสด
คงต้องเหงาแน่ๆ โดยเฉพาะตอนกลางคืน
หวังพึ่งนายแล้วนะ
คืนนี้คุณเลยจะไปค้าง ที่บ้านหัวหน้าผมนะ
(กําลังก่อสร้าง กรุณาใช้เส้นทางอื่น)
ไม่รู้อะว่าต้องใช้เส้นไหน
ทําไมไม่ใช้จีพีเอสล่ะ
โคฮารุบอกกอนสุเกะให้ ใช้ตะเกียงเพื่อนําทาง
พวกเขาหาทางไปถึงบ้านของเคนจนได้
"เคนจัง"
โชวจังพูดแบบนั้นเหรอ
ครับ
จะทําตัวสูงส่งละสิ
เธอรออยู่ในรถแล้วครับ ผมจะไปพาเข้ามานะ
- ไม่ต้อง - หา
โชวจังชอบโคฮารุก่อน
ถ้าฉันให้โคฮารุค้างที่นี่ คงไม่กล้าสู้หน้าเคนจัง
ฉันให้เธอค้างที่นี่ไม่ได้หรอก
ครับ
นี่ โทระ
พาเธอไปบ้านอาจารย์ของแกนะ
บอกว่าฉันสั่งให้ทําแบบนั้น
เคนจังพูดแบบนั้นเหรอ
อือ
ทํายังไงดีล่ะ
พาฉันไปบ้านของโชวจังเลย
กอนสุเกะก็เลยจุดตะเกียง
แล้วพวกเขาก็ตรงไปบ้าน ของโชวคิจิในอาซากุสะ
"โชวคิจิ
ตื่น โชวคิจิ"
ค้างที่นี่เหรอ เลยพามาที่นี่เนี่ยนะ
- เธอรออยู่ในรถ ผมจะไปพาเข้ามา - เดี๋ยวสิ เจ้าบ้า
พูดอะไร ไม่เห็นได้ยินเลย
แล้วฉันจะอธิบายกับซายูริจังว่ายังไง
จริงด้วย
ให้ค้างที่นี่ไม่ได้สินะ
เคนจังต่างหาก ที่เป็นคนเขียนจดหมายรัก
ถ้าฉันให้ค้างที่นี่ เขาคงเข้าใจผิดอีกแน่
ฉันคงไม่กล้าสู้หน้าเคนจัง ช่วยเข้าใจฉันเถอะ
โอ๊ะ ซายูริซัง
ล้อเล่นน่า
เขาพูดว่าอะไรบ้าง
ไว้อธิบายทีหลังแล้วกัน
เรากําลังไปที่บ้านหัวหน้าก่อนเถอะ
"คนนึงก็อาจารย์ คนนึงก็หัวหน้า ต่างคนได้ดิบได้ดีทั้งคู่
ฉันก็คนเหมือนกันนะ แต่กลับเจอแต่เรื่องลําบากๆ
อยากเกิดใหม่มาเป็นอาจารย์ หรือไม่ก็หัวหน้าแก๊งบ้างจัง
เป็นลูกศิษย์กับลูกน้อง นี่มันไม่สนุกสักนิด"
ชักฟังสมจริงเกินไปแล้ว
- จะไปไหนน่ะ - ไปคุยกับเขาด้วยตัวเอง
เดี๋ยว แบบนั้นไม่ดีแน่
พ่อบอกว่าจําไม่ได้ว่า เป็นคนเขียนจดหมายนะ
โกหก ฉันได้รับกับมือ
- นี่ไง - มีติดตัวตลอดนี่ ขอดูหน่อย
ไม่ได้
ไม่ได้เด็ดขาด
ยังไงคืนนี้ก็ให้ค้างไม่ได้หรอกครับ
ช่วยกลับไปด้วยเถอะครับ
มาเถอะ โคโทระ
ขอโทษนะ พ่อก็หัวดื้อสุดๆ เลย
- นายขับแทนฉันได้ไหม - หา
ขับกลับไปกลับมา ฉันเหนื่อยจะแย่แล้ว
เธอโชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้โขกหน้าตาแบบเคนจังมา
ได้ยินแบบนั้นบ่อยเลยฮะ
แม่ของเธอคงเป็นคนสวยมาก
ก็ไม่เชิงหรอกครับ
ไม่งั้นทําไมถึงหน้าตาดีแบบนี้ ขอจับแก้มหน่อยนะ
- ระวัง - นี่ คุณนาย
หัวหน้าเขียนจดหมายนั่นจริงๆ เหรอ
- ลืมไปแล้ว - หา
เงียบน่า
ฉันลืมก็เลยอยากรู้เหมือนกัน
เราถึงได้ขับกลับไปกลับมาแบบนี้ไง
สงสัยอยู่เลยว่าใครมา โคฮารุจังนี่เอง
ขอโทษนะที่มารบกวนตอนดึก
รู้จักกันด้วยเหรอครับ
เราคุยโทรศัพท์กันบ่อยจะตาย
แต่ปิดเป็นความลับไม่ให้ดงจังรู้
- เข้ามาสิ - หวัดดีครับ
หวัดดีจ้ะ ทุกคน
- นายมาทําอะไรที่นี่ - ฉันสิที่ควรถาม
พ่อนายสั่งห้ามไม่ให้นาย กลับมาบ้านอีกนี่นา
ฉันโทรมา พวกนี้บอกว่าพ่อไม่อยู่
ฉันเลยแอบมากินข้าวเย็น
อาจารย์ไม่อยู่เหรอ
ก็บอกไปแล้วไง
เคนจังเป็นคนเขียนจดหมาย
ฉันแค่เป็นคนเอาไปให้โคฮารุจังเฉยๆ
ฉันก็คิดว่ามันเป็นแบบนั้น
แต่พ่อผมบอกว่าเขาไม่ได้เขียนนะ
ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว
ต่อให้ฉันเป็นคนเขียนจดหมายนั่นจริง
ฉันก็ไม่อยากพูดต่อหน้าลูกหรอก
พ่อเขียนหรือไม่ได้เขียนกันแน่
เลิกยุ่งกับฉันทีเถอะ
สําคัญด้วยเหรอว่าใครเขียน มันผ่านมา 30 ปีแล้วนะ
- สําคัญสิ - สําคัญสิ
ขอโทษจ้ะ
เธอโชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้โขกหน้าตาแบบโชวจังมา
ได้ยินแบบนั้นบ่อยเลยฮะ แต่พี่ผมนี่เหมือนพ่อหน่อยๆ
- ว่าแต่ทําไมนายมาอยู่นี่ล่ะ - ก็มันดูสนุกจะตาย
- ระวังหน่อย เดี๋ยวประตูพังหรอก - นายไม่มีกุญแจเหรอ
ไม่มีอะ
เป็นโชวจังต่างหาก โชวจัง
โชวจังเป็นคนเขียน ไม่ใช่ฉัน
โชวจังยืนยันว่าเคนจังนั่นแหละเขียน
ไม่ ไปซะ กลับไปได้แล้ว
เลิกยุ่งกับฉันทีเถอะ
(ปิดถนน)
ดูสิว่านายทําอะไร
หลงทางในตรงเขียวๆ นี่ซะได้
โทษที พอดีเบื่อขับทางเดิม ก็เลยด้นสดเอาซะเลย
แต่ดันหลงทาง
เราทําบ้าอะไรกันอยู่ ให้คนแก่พวกนี้มาปั่นหัว
พี่ไม่ใช่พวกที่จะหึงใครใช่ไหม
ไม่จริงหรอก
ตอนได้ยินว่าหมอนี่เดตกับเมกูมิ ฉันก็แอบโกรธหน่อยๆ
ถามจริง
แค่นิดเดียว แต่ก่อนหน้านั้นไม่เคยเลย
ว้าว ที่จริงฉันดีใจนะ
ดีใจอะไร
ฉันคงหงุดหงิดถ้านายไม่รู้สึกอะไรเลย
ตอนนายเดินออกจากโรงแรมกับเมกูมิ ฉันโกรธสุดๆ ไปเลย
เรื่องนั้นฉันขอโทษไปแล้วนะ
มันไม่ใช่เรื่องการขอโทษ
แต่ตอนนี้ฉันสิโกรธสุดๆ เลย
- หา - เรื่องโรงแรมเรื่องเดตนี่มันอะไร
- ไม่เห็นรู้เรื่องด้วยเลย - ทําไมเราต้องบอกนายด้วย
เพราะฉันเป็นคนพบเมกูมิจังก่อนน่ะสิ
ใครสนล่ะ นายคบกับริสะแล้วนี่
นั่นไม่ใช่ประเด็น
นี่มันอะไร พวกพี่มีเรื่องอะไรกัน
ฉันก็นึกว่าเราเป็น
พยัคฆ์ มังกร กับเงินนี่นา
เงินไม่มีชีวิตด้วยซ้ํา เป็นแค่สี
ขอพูดอะไรบ้าๆ ได้ไหม
อะไร
โคฮารุกับเมกูมิก็แอบเหมือนกันอยู่นะ
- จริงด้วย - ขอที
ทั้งความร่าเริง ความเอาแต่ใจ...
ตอนแก่ตัวไป เราจะลืมกันไหม ว่าใครเข้าโรงแรมกับเมกูมิ
ไม่มีทางซะหรอก
โทษที
ลุยไปเลย
เราทํามาเยอะแล้วนะ
- เดี๋ยวครับ - อะไรเล่า
ถ้าคนเขียนเป็นยานากะ ริวจังต้องเป็นคนขับรถนะ
ได้เลย ถ้าเป็นนากาตานิ นายขับด้วย
เอาละนะ
- ใครเหรอ - ไม่มีชื่อ
- ดูข้างในสิ - เข้าใจคิดนี่
มันเขียนว่าไง
"ต่อให้ผ่านไป 30 ปี ฉันก็จะยังรักเธอ"
เลี่ยนไม่ไหว ต้องเป็นพ่อนายแหงๆ
ไม่ใช่
เป็นพ่อฉันเหรอ
ไม่ใช่
(คนที่รักเธอ)
ใครล่ะเนี่ย
- ฉันขับเองแล้วกัน - แน่ใจนะว่าไหว
จีพีเอสใช้ไม่ได้แล้วนะ
ไม่ต้องใช้แล้วละ
ดูสิจ๊ะ
- หา - ฟ้าสางแล้ว
ตะวันขึ้นฟ้าแล้ว
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
เสือ เสือ
ข้าวหน้าแกงกะหรี่ได้แล้วจ้ะ
นายใช้ชื่อจริงแบบนั้น ถ้าคนดูไม่ขําละก็
ฉันได้ไล่นายออกแน่
น่าโมโหก็จริง แต่นายเล่าสนุกมากเลย
ขอบคุณ นี่ค่าเรียนเดือนนี้ครับ
ขอบใจนะ
นี่เงินใช้หนี้เดือนนี้
ทําไมหยิบออกใบนึงล่ะ
โอ้ เห็นด้วยเหรอ
ก็นายเล่าเรื่องของฉันนี่นา ฉันเลยคิดว่า...
อย่ามาเจ้าเล่ห์นะ
ขอโทษด้วยครับ
- ยังไงก็เงินเคนจังนี่เนอะ - ใช่แล้ว
ส่วนเรื่องจดหมายรัก
ฉันจําไม่ได้จริงๆ นะว่าเป็นคนเขียน
- ใครสนล่ะ - ครับๆ
เคนจัง
ถ้าเธอมาแถวนี้อีก
โทรหาฉันแทนโชวจังนะ
ได้จ้ะ
แล้วก็...
ช่างมันเถอะ
อะไรเล่า
มันก็ผ่านมา 30 ปีกับอีกหลายวัน
และ...
ฉันว่าฉันยังชอบเธออยู่ละ
เคนจัง
ไปได้แล้ว
งั้นเคนจังก็เป็นคนเขียนสินะ
- บอกว่าไปได้แล้วไง เจ้าบ้า - ครับ หัวหน้า
อย่างน้อยก็น่าจะจําเรื่องนั้นได้สิ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์