BÜYÜLEYİCİLİK
Geldiğiniz için teşekkür ederim.
Bu Beşinci Shinshou'nun taklidiydi.
Sanırım gençler kim olduğunu bilmiyor. Gerginim.
Bu kamera mı? Kayıtta mı?
Merhaba! Ben Ta-chan.
40 yaşındayım, boşandım.
Kin tutmayacak, 20'li yaşlarında bir kadın arıyorum.
Hayashiyate Kotora isimli sevdiğim bir yeni rakugoka var.
İkinci kademeye terfi etti.
Dur!
Rinki neydi?
-İmrenmek. - Kıskanmak.
- Senki? - Bel altında olan bir hastalık.
- Zührevi hastalık demek. - Niye zührevi hastalık demiyorsun öyleyse?
Anlamıyorum.
Ön göstericilerin aksine birçok ikinci kademe var.
Her gün sahneye çıkmıyorlar ve para da almıyorlar.
Yani terfiden sonra hayatları daha zorlaşıyor.
Ama Kotora'nın ikinci bir işi var, endişe etmesine gerek yok.
Bu şeyi burada satma hakkını kim verdi sana?
Burası Ryuseikai'nin bölgesi!
O ikinci kademede ama pahalı bir arabası var.
Bu saçmalık.
Usta, niye evlendin?
Niye soruyorsun?
Donkichi'den evli bir çiftle ilgili bir hikâye öğreniyorum.
Ama hiç anlamıyorum. Ben bekârım.
Ebeveynlerimi 12 yaşımdayken kaybettim. Ağlama! Anlatmanı istiyorum.
Evlilik nasıl bir şey?
Evlilik mi?
Âşık olmak geçici bir duygudur
ama bu duygunun hiç kaybolmayacağı bir zaman gelir.
Sonra çocukların olur ve aile kurarsın.
Nasıl söylesem?
Buna koşulsuz sevgi diyebilirsin.
- Ağlıyor musun? - Hayır. Bu kadar ciddi olma.
Ürkütücü.
Usta bir hikâyeci, can alıcı noktasız bir hikâyeyle saçmalıyor!
Ayrıca karını koruyamıyorsun ya da mutlu edemiyorsun.
Onu sürekli ağlatıyorsun!
Anca laf. Sırf kuru gürültüsün!
İşte, Kotora'nın acıma duygusu ya da espri anlayışı yok.
Onda bir rakugo sanatçısı olmak için gereken şeyler yok.
Ama her nedense o adamdan nefret edemiyorsun.
Olamaz! Dükkânı açmalıyım!
Görüşürüz! Erişte yemeye gelin! Yakındayız!
Evet! Kaplan ve ejderha!
Bu iyi miydi?
Molamdan döndüm!
Eve gidebilirsin.
Bugün randevun mu var?
Hayır.
Ne zaman döneceksin? Ben mağazaya bakarım.
Ne zaman biteceğini bilirsem bu randevu olmaz!
- Bir yere mi gidiyorsun? - Randevusu var!
Megumi olabilir mi?
Bu konuda sorunun mu var?
Böyle giyinirsen olmaz.
Ne?
Tamam millet. Buraya gelin!
Üzgünüm! Bugün yerime kimseyi bulamadım.
Sorun değil! Tokyo Kulesi'ni severim.
Bence bu hâlâ bir randevu.
Delikanlı, resmimi çeker misin?
Hadi.
Üzgünüm Ryuji!
Sonunda ismimi hatırladı.
Çok yakındı.
Alanda koşma!
Katılacak. Katılacak. Katılmayacak.
Nakatani Ken mi?
Nakatani Ken kim?
Baba'ymış!
Eski üniversite kulübü üyeleri için buluşma ayarlıyor.
Gangster kulübü mü? O üniversiteye gitti mi ki?
İşin yoksa bana yardım etsene!
İşim var!
Sık performans sergilemememin nedeni kötü olmam değil,
ikinci kademe olmam!
Normalde iki, üç yıl sürüyor ama ben dört ayda terfi ettim.
Bu çok iyi olduğum için sahneye çıkamayacağım anlamına geliyor.
Anlıyorum.
Katılmayacak. Katılacak.
Yeni evli olmak nasıl bir şey?
Müthiş!
Şu şeyi yapıyor mu?
Gömleklerini falan giyiyor mu?
Elbette giyiyor!
Erkek gömleklerinin kadınlar için olduğunu fark etmemi sağladı.
Çok doğru.
- Ne saçmalıyorsunuz? - Affedersin patron.
Nasıl gidiyor?
Aşk hayatı mı?
Karısı üç yıl önce öldü, bir ya da iki metresi olmuş olmalı.
Ama tekrar evlenmeyi düşündüğünü sanmıyorum.
Bu çok iyi!
Neden kendin denemiyorsun?
Hayır, bir randevunun ortasındayız.
Sen de rakugo yapabiliyor musun Ryuji?
Rakugo mu? Şey, birazcık.
Tora-chan'dan daha mı iyisin?
Aslında onu hiç izlemedim.
O berbat! Ama yine de bir şekilde ikna edici.
Nedense dinlemeden edemiyorsun.
Ama gerçekten çok kötü.
Bir saniye.
Bana da rakugo hikâyesi anlatır mısın?
Korkunç manju hakkında olanı duydum sadece.
Rakugo'yu hayatımdan çıkardım.
Çıkardın mı?
Ben Kotora'nın tam tersiyim.
İyiyim ama ikna edici değilim. Bir gün bunu fark ettim.
Ama bir şeyde iyiysen geri dönüşü yoktur.
Bu kadar yeter. Bu çok sıkıcı.
Sıkıcı değil!
Hakkında hâlâ bilmediğim çok şey var.
Ne oldu?
Sadece...
Gözlerine alışması zor.
Bakmayı kesemiyorum.
İnsanlar bunu hep söyler.
Hep mi?
Beklettiğim için üzgünüm.
Ben geldim!
Güveç! Hadi yiyelim! Birisi ponzu sosunu getirsin!
Gözlüğüm buhar oldu!
Henüz değil! Megumi'yi bekleyelim.
Doğru! Megumi'yi bekleyelim.
Bu doğru değil.
Ben eve geç geldiğimde hep yiyor oluyorsunuz.
- Neden o her akşam buraya geliyor? - Hey sen! Yakışıklı aptal!
- Megumi'yle mi çıkıyorsun? - Nasıl çıkabilirim?
Ben de sormak istiyordum. İkinizin arasında ne var?
Aynı odada ama farklı şiltelerde uyuyorsunuz.
- El ele tutuşmuyorsunuz bile! - Bizi mi izliyorsun?
Her gece! İstemeye istemeye! Sizin yüzünüzden uyuyamıyorum!
- Kotora? - Evet?
Niyetlerinin belirsiz olmasından hoşlanmıyorum.
Sen de mi anne?
Bir şey söylesene usta!
Demek bu yüzden bana evliliği soruyordun!
- Cidden mi? - Hayır! Rakugo için sordum!
Kirli fantezilerini yaşamak için rakugo'yu mazeret olarak kullandın!
Sen sadece ikinci kademesin! Olamaz! Ben de ikinci kademeyim!
Ana sanatçı olsam da sana yumruğu çaksam!
Buraya tekrar gelmeyebilir.
Buraya tekrar gelmemesini söyledim.
Şaka yapıyorum!
Zırlamayı bırakın! Bu utanç verici!
Geldik. Şurada yaşıyorum.
- Ben de. - Hoşça kal!
Bu...
Megumi-chan sana ait değil.
O, ailemizin maskotu gibi.
Meyveli maskot!
Hiç hoş değildi.
Yaptığın en berbat şaka.
Megumi-chan eve erkek arkadaş getirirse
büyük bir aile olarak Hayashiyate'ler o adamla
kıskançlıkla dolu bir ateş topu gibi dövüşür.
Ben geldim!
Hoş geldin!
Ne oluyor burada?
Çok açım!
Ne olduğunu anlamıyorum.
Neden içeri gelmiyorsun?
Söyleyecek bir şeyin varsa söyle!
Şey...
Yani...
Megumi-chan'ı kendi kızımmış gibi seviyorum.
Ama artık seni oğlum gibi göremiyorum.
Bu borcu ödediğimde seninle iki yabancı olacağız.
Öncelikle şunu anlamalısın.
Ne?
Senin gibi bir adamın bu değerli kızla evlenmesine izin vermem.
Ona evlenme teklif etmek için gelmedim.
Birlikte yaşadığınızı bana söylemeliydiniz.
Onu buraya getirdim çünkü hâlâ kararlıyım.
Megumi-chan, bize nasıl hissettiğini söyle.
Evet. Kimi seviyorsun? Ryuji'yi mi yoksa Kotora'yı mı?
Anlıyorum. Kes artık!
Harika! Bu noritsukkomi'ydi Saya.
- Bir şey söyleyebilir miyim? - Ne?
Bunu bir süredir söylemek istiyorum. Bence hepiniz Megumi'yi yanlış anladınız.
O aslında bir kere boşanmış.
Eşini Aomori'de terk etmiş, buraya gelip bir hostes barda çalışmış.
Erkekleri birer birer aldatmış. O kötü bir kadın.
Onu değiştiren Ryuji'ydi.
İkisi...
Kapa çeneni.
O şeyi göster.
Göstersene, seni aptal!
- Sen! - Sen de göster.
Aval aval bakmayı kes!
Bu "Gomai Kishou".
Gördünüz mü?
Oyalanmıyorlar.
Ciddiler.
Hâlâ söyleyecekleriniz varsa dinlerim.
Hadi yiyelim. Sonra konuşuruz.
Çok açım! Donkichi, hadi söyle!
Gözlüğüm temiz, tencere de öyle.
Evet! Don, Don!
Kahretsin Ryuji.
Sayuri-chan ağlıyor.
Ebeveynlerinin verdiği bir bedene nasıl böyle bir şey yapabilirsin?
- Yabancı olduğumu söyledin. - Kaç Ryuji!
Seni nankör serseri!
Bir daha buraya gelme!
- Gelme! - Usta!
- Kotora. - Evet?
Bugün yapacak bir şeyin var mı?
Hayır, işim yok.
Sana önünde sonunda söyleyecektim
ama bugün olanları lütfen kimseye söyleme,
ne kardeşlerine ne de Sayuri-chan'a.
Bunu aramızda sır olarak tutalım, tamam mı?
Anlamadım.
Buldum seni!
Shou-chan! Kilo almışsın!
Shou-chan mı?
Onu tanıştırayım. Bu Kotora, yeni öğrencim.
Bu Mizukoshi Koharu, kız arkadaşım! Kız...
Memnun oldum! Ben Shoukichi'nin Kyoto eşiyim!
Dur! Neden gidiyorsun?
Bu çok fazla usta!
Neden metresini benimle tanıştırıyorsun?
Koharu ile aramda hiçbir şey yok.
İlişkimiz tamamen platonik! Sarhoş olduğumuzda öpüşmüştük gerçi!
Bu çok fazla!
Birilerine anlatmak istiyorum ama çok komik olmayabilir.
- Merak etme. Hikâyeyi ben anlatırım. - Senden olunca şimdiden komik.
Hepsi üniversite son sınıftayken oldu.
30 yıl önceydi!
O zamanlar Ken-chan en iyi arkadaşımdı.
Üniversitenin rakugo kulübünü yönetiyorduk
ve bir liseye rakugo kulübünü öğretiyorduk.
Shou-chan!
Bu ne Ken-chan? Çok gürültülü!
Buradalar!
Liseli kızlar kampüsteler!
Öğretmeyi kabul ettiğiniz için sağ olun!
Koharu henüz lise rakugo kulübünde birinci sınıftı.
Çok tatlıydı!
Shou-chan, Koharu hakkında ne düşünüyorsun?
Hoş bir kız.
- Ama 16 yaşında. Bu yasa dışı! - Saçmalık.
16 yaşındaki birini sevmek suçsa suçlu olmayı yeğlerim. Yemişim yasayı!
Koharu'ya hakkımda ne hissettiğini sorabilir misin?
Ken-chan'ın yazdığı aşk mektubunu ona vermeye gittim.
Üzgünüm.
Başkasından hoşlanıyorum.
Kimden?
Benden mi?
Bunu yapamazsın Koharu!
Ken-chan!
Hayır Ken-chan.
Dur Ken-chan!
Seni aptal!
Bu da ne şimdi?
Onu senin sevdiğinden fazla seviyorum Shou-chan!
Ama ben de Koharu'yu seviyorum!
O zamanlar çok gençtik.
İkimiz de en iyi rakugo sanatçısı ve en iyi erkek olduğumuzu düşünürdük.
İkimiz de ondan vazgeçmek istemedik.
Hep kavga ettik
ama bir şekilde iyi arkadaş olarak kaldık.
Showa'nın kaplanı ve ejderhasıydık diyebiliriz.
Shou-chan mezun olur olmaz hikâye anlatıcı Donbei oldu.
Ama Ken-chan ben üniversiteye gelene kadar okulu tekrar etti.
Doğru. Koharu'yu beklemek istediğini söyledi.
Üniversiteyi sekiz yıl okudu!
Ben de Koharu'yu unutmak için
Kouta ustamın kızıyla çıkmaya başladım.
Karım Sayuri-chan'la yani.
Ben hep Ken-chan'la evlenirsiniz diye düşünmüştüm.
Artık hepsi geçmişte kaldı.
- Buluşmaya gidecek misin? -İsterim ama gidemem.
Üçümüzü tekrar bir arada görmeyi iple çekiyordum.
O zamandan beri işler çok değişti.
Borcum var.
- Zavallı Shou-chan. - Sağ ol.
Niye sırıtıyorsun?
Bu arada hakkında konuştuğunuz Ken benim tanıdığım olan değil, değil mi?
Aslında
yakuza patronun.
Bu yüzden sana söyleyecektim ki...
Patron rakugo mu yapıyordu?
- Evet, Kamigata tarzında. - Umurumda değil.
- Rakugo yapabiliyor mu yani? - Evet, yapabiliyor.
Shou doğudan, Ken batıdan.
İnsanlar onların ünlü ustalar olacağını söylüyorlardı.
Ne şimdi bu?
Patron rakugo yapabiliyorsa neden senin öğrencin oldum ki?
Ondan öğrenebilirdim!
Doğru.
Ne yapıyordum ben?
Ne yapıyordum?
KATILMIYORUM
Yanaka Shoukichi...
Gelmemen muhtemelen daha iyi olur.
KATILACAĞIM SENİ GÖRMEK İÇİN SABIRSIZLANIYORUM
Ben de Koharu-chan.
Koharu'yla tanıştın mı?
- Onu tanıyor musun? - Onu herkesle tanıştırmak istiyor.
İkinci kademedeyken tanıştırmıştı. Kadın bana harçlık vermişti.
Donta ve Donkichi de gitmişti.
Onu herkesle tanıştırıyor demek. Gergin olmak aptalcaymış.
Neyse, bunu gördün mü? Chibi-T verdi.
Awashima!
Dostum?
Hey hey!
Bir iki, kontrol, bir iki!
Hey! Burası Kulüp Yose!
Son performanstayız, yo yo!
Son performans!
Don, don, don!
Bu yarı zamanlı işi. Her şeyi yapıyor gerçekten.
Millet! Karşınızda Jumptei-Jump! Hadi!
JUMPTEI-JUMP
Kadınlar kıskançlığın pençesine düşmemelidir derler.
Bir dakika.
Bu gürültülü yerde klasik mi anlatacak?
Bazısı çok kıskançtır, erkeğini beklerlerken törpü yapar.
"Eve geldiğinde ne yapmalıyım? Ona bunu yapacağım."
Seviyorlar.
- Ama bazı kadınlar da hiç kıskanmaz. -"Gonsuke'nin Feneri"ni anlatıyor!
Bu adamın böyle bir karısı ve başka bir mahallede de metresi vardı.
Metres de kıskanç bir tip değildi.
Ne karısı ne de metresi kıskanç olduğu için
işler ilk başta yolunda gibiydi.
Dışarıda rüzgâr var. Umarım yangına sebep olmaz.
- Canım? - Evet?
Bu evde birçok genç çalışanımız var. Yangın çıksa bile
bence başa çıkabiliriz.
Ama hizmetçi dışında başka genç kadın yok.
Onun evine gidip geceyi orada geçirmelisin.
Böylece ben de huzur içinde uyuyabilirim.
Böyle düşünüyorum.
Bu çok nazikçe.
Cömertliğin beni etkiliyor.
Öyleyse gidiyorum.
Dışarısı çok karanlık, yanıma bir fener alacağım.
Etrafta kimse var mı?
Aşçı hâlâ uyumadı.
Gonsuke mi?
Hayır, o olmaz.
O...
Neye bakıyorsun usta?
Şey... Gidiyorum Gonsuke. Hazırlanıp benimle gel.
Aptalca!
Gecenin bu saatinde kim dışarı çıkar?
-"Feneri yak!" -"Tamam efendim."
Kotora, ben gidiyorum.
"Uyan tatlım.
Uyan!
Uyan!"
Uyan!
Uyan usta!
Saat sabahın üçü!
Yarın şu hikâyeyi anlat!
- Fenerli olanı. - Fenerli mi?
Bir de aşçılı.
-"Gonsuke'nin Feneri" mi? - Evet! Onu anlat!
Awashima'nın performansını izledim. Çok eğlenceliydi!
Herkes... Kalksana.
Herkes kahkaha atıyordu.
Sayuri'yi, Koharu'yu ve seni kullanarak aynısını anlatmak istiyorum.
Ne? Dur!
Yarın "Gonsuke'nin Feneri"ni anlat!
Anlatmazsan Sayuri'ye geçen gün olanları anlatırım!
Seni...
"Uyan!
Uyan tatlım!"
Ne yapıyorsun burada canım?
Karım böyle bir rüzgârlı gecede
tedirgin olabileceğini söyledi.
Seninle kalırsam huzur içince uyuyacağını söyledi.
Karın öyle mi dedi? Bu beni çok mutlu eder!
Çoğu eşler kocalarının gitmelerine izin vermez.
Böyle söylemesi çok dokunaklı!
Ama burada kalmana izin verirsem terbiyemin olmadığını düşünebilir.
O kadar utanırım ki onun karşısına çıkamam.
Kalmanı isterim ama lütfen karına git.
Anlıyorum.
Haklısın. Anlıyorum.
Haklısın.
- Gonsuke... - Evet?
Feneri yak.
Tanrım.
"Karın burada uyumanı istemiyor
ve metresin gitmeni istiyor.
Usta, sen evsizsin."
"Kapa çeneni!"
Çok erken döndün!
Hizmetçinin evine gitmedin mi?
Gittim ve her şeyi açıkladım. Orada uyuyacağımı söyledim.
Sevindi!
Ama orada uyumama izin verirse
senin karşına çıkamayacağını söyledi.
O yüzden döndüm.
Çok nazik.
Bu yüzden...
- Burada kalmana izin veremem! - Ne?
Canım, lütfen onun evine git.
Gonsuke.
Evet?
Feneri yak.
Açık bırakmıştım zaten!
Seni aptal! Evde ışık var!
Bir ışık yeter!
İki ışık israftır!
Ama sen de birçok şeyi israf ediyorsun gibi.
Ne?
"Bir kadın yeter.
Metresinin de olması israftır.
Metresinden vazgeçip mum alırsan
bir milyon fener yakabilirim!"
Bu doğru değil!
"Ben geldim tatlım!
Ben geldim!"
Bir geliyorsun, bir gidiyorsun. Sorun ne?
Söylediğin her şeyi karıma söyledim.
Çok etkilendi ve sana iltifat etti.
Ama bundan dolayı
orada kalamayacağımı ve sana dönmemi söyledi.
Ben de tekrar buraya geldim.
Çok duygulandım, ağlayabilirim!
Bu kadar ısrar ettiği için
seni burada tutmak isterim
ama ne kadar ısrar ederse seni kabul etmem o kadar zor.
Geceyi burada geçirmene kesinlikle izin veremem.
Lütfen karına dön.
Tekrar mı ona gideyim?
Gonsuke!
-"Evet?" -"Feneri yak!"
"Fenere artık ihtiyacımız yok."
"Neden?"
"Güneş doğdu bile."
Harikasın Don-chan!
Gerçekten harikasın!
Bu neden bu kadar heyecanlandı?
Elinde değil.
Bu gece seni kaçta alayım?
Boş ver! Ne zaman biteceğini bilseydim bu mezunlar toplantısı olmazdı.
- Bitmesine yakın bir araba gönderirim. - Boş ver dedim ya!
Hiç düşünceli değilsin.
Ben
önünde sonunda sana anlatacaktım.
Shou-chan ile benim hikâyemi.
Shou-chan o zamanlar en yakın arkadaşımdı.
Üniversitenin rakugo kulübünü yönetiyorduk
ve bir liseye rakugo kulübünü öğretiyorduk.
Ken-chan!
Ne oldu Shou-chan? Bağırma!
Buradalar! Liseli kızlar kampüste!
Öğretmeyi kabul ettiğiniz için sağ olun.
Koharu henüz lise rakugo kulübünde birinci sınıftı.
Çok güzeldi!
Ken-chan, Koharu hakkında ne düşünüyorsun?
Hoş bir kız.
Ama 16 yaşında! Bu yasa dışı!
Saçmalık!
16 yaşındaki birini sevmek suçsa suçlu olmayı yeğlerim!
Yemişim yasayı!
MIZUKOSHI KOHARU
Koharu'ya hakkımda ne hissettiğini sorabilir misin?
Shou-chan'ın yazdığı aşk mektubunu ona...
Dur!
Hikâye ustanınkinden biraz farklı.
Aslında tamamen farklı!
Usta, Koharu'ya âşık olanın sen olduğunu ve mektubu senin yazdığını söyledi.
Dur!
- Dursana! - Tamam efendim.
- Shou-chan Koharu'yla görüşüyor, değil mi? -Şey...
Bana gerçeği söyle! Onunla mı görüşüyor?
Hayır efendim!
Öyleyse niye sana Koharu'yu anlatıyor?
Belki konuşacak bir şeyi kalmamıştır.
Shou-chan için Koharu konuşacak bir şey kalmadığında
bahsettiği bir şey mi yani?
Değersiz bir kadını görmek için mi beyaz smokin giydim yani?
- Tora! - Evet efendim.
Ben çok değersiz bir adamım!
Üzgünüm! Usta, Koharu'yla buluştu.
Onu görmem için beni yanında götürdü.
Biliyordum! Onca zamandır onunla görüşüyor, değil mi?
U dönüşü yap!
Gitmiyorum. Sikerim mezunlar toplantısını!
İğrençlik bu! Aptal!
ÜNİVERSİTE MEZUNLAR TOPLANTISI
Ne? Ken-chan gitmiyor mu?
Ama Koharu...
Toplantının bahar kadar sıcak olması gerekiyor.
Organizatörün olmaması çok saçma!
Onu ikna etmelisin!
Tamam mı Shibusawa?
İşte bu oldu!
Patronun bu kadar şaşıracağını hiç düşünmemiştim!
Ona neden anlattın ki?
Ona anlatma demedin ki!
Bunu söylememe gerek yoktu.
Tanrı aşkına!
Geçmişte ne olduğunu bilmiyorum ama bu çok uzamadı mı?
İnsanları anlamıyorsun, değil mi?
Klasik rakugo hikâyeleri insan olmayı anlatır.
İnsanları anlamazsan klasikleri asla başaramazsın.
Gençler kişiliklerinin tamamlandığını düşünürler.
Bu imkânsız.
Hayatta peşi sıra pişmanlıklar vardır.
Bedenin yaşlanır ve güçsüzleşir,
daha az zamanın kalır
ve tek tamamlanan şey fiziksel görünüşündür.
Ama içim tıpkı bu taş gibi yontulmamış.
O taş değil! Patates!
Daha açık olur musun?
Bence Ken-chan üniversiteden beri Koharu'yu görmedi.
Hikâyeci olmaktan vazgeçip yakuza oldu.
Kararını çok düşünmüş olmalı.
Bu yüzden Koharu hariç herkesi düğüne davet etmiş olmalı.
Koharu'nun kocası öleli iki yıl oldu.
Ken-chan cenazeye çiçek göndermişti ama gelmedi.
Koharu dul mu?
Evet, ondan 20 yaş büyük bir profesörle Kyoto'da yaşıyordu.
Niye bir araya gelmediler öyleyse? Patron da bekâr!
Anlamıyorsun, değil mi?
İnsanlar...
Ne?
Bir araya gelmeliler!
Doğru! İnsan olmak ne demek anlıyorsun.
Değil mi?
Bir araya gelmeliler!
- Bir araya gelmeliler! - Doğru.
Kadınlar kıskançlığın pençesine düşmemeliler derler.
Sonunda! "Gonsuke'nin Feneri"!
Değil!
Kıskançlık istemsizce kadınlarla ilişkilendirilir
ama erkekler de kıskanç olabilir.
50'lerindeki bir adamın kıskançlığı
hiç ama hiç hoş olmayabilir.
Bir zamanlar Shoukichi ve Ken adında iki iyi arkadaş varmış.
Gerçek adlarımızı kullanıyor!
İkisi de çocukça davranırmış.
30 yıl önce bir kadın için kavga etmişler ve hâlâ da ediyorlar.
Kavgaya devam ederlerse asla son bulmayacak.
Kavgayı bitirmek için Shoukichi bir plan yapar.
Hizmetçisi Gonsuke'yi yollar.
Gördünüz mü? Bu "Gonsuke'nin Feneri"!
Gerçekten iyiyim!
Ciddi misin?
Kotora-chan!
Koharu adlı kadının alkol alışkanlığı varmış
ama Gonsuke sıkıntı çıkmasına izin vermemiş.
Kadını arabaya götürmüş.
Onu Ken-chan'ın Hachioji'deki evine götür!
-İyi misin? - Neden?
Koharu'ya karşı hislerin...
Aptallaşma.
Benim Sayuri-chan'ım,
ailem ve öğrencilerim var.
Ken-chan'ın bir oğlu var ama bekâr.
Bu gece yalnız hissediyor olmalı.
Sana güveniyorum!
Bu gece patronumun evinde kalacaksın.
DİĞER TARAFTAN GİDİN İNŞAAT ALANI
Oraya nasıl gideceğimi hiç bilmiyorum.
Neden GPS kullanmıyorsun?
Koharu, Gonsuke'den fener tutmasını ister
ve bir şekilde Ken'in evine giderler.
"Ken-chan!"
Shou-chan öyle mi dedi yani?
Evet.
- Asil olmaya çalışıyor demek. - Arabada bekliyor. Onu getireyim.
- Hayır! - Ne?
Koharu'dan ilk hoşlanan Shou-chan'dı.
Koharu'nun kalmasına izin verirsem karşısına çıkamam.
Burada kalmasına izin veremem.
Tamam efendim.
Tora!
Onu ustanın evine götür.
Benim emrettiğimi söyle.
Ken-chan öyle mi dedi?
Evet.
Ne yapacaksın?
Beni Shou-chan'ın evine götür!
Gonsuke feneri tekrar yaktı
ve Shoukichi'nin Asakusa'daki evine gittiler.
"Shoukichi!
Uyan!"
Burada mı kalacak? Onu buraya mı getirdin?
- Arabada bekliyor. Onu getireyim. - Dur! Aptal!
Seni duyamıyorum! Ne dedin?
Bunu Sayuri-chan'a nasıl açıklarım?
Haklısın. Burada kalmasına izin veremezsin.
O aşk mektubunu yazan Ken-chan'dı.
Kalmasına izin verirsem yanlış anlar.
Ken-chan'ın karşısına çıkamam! Beni anla.
Sayuri-san!
Şaka.
Ne dedi?
Sonra açıklarım.
Tekrar patronun evine gidiyoruz.
"Biri usta, diğeri patron. İkisi de önemli insanlar.
Ben de insanım ama işler benim için farklı.
Usta hikâyeci ya da yakuza patronu olarak doğmak isterdim.
Öğrenci ya da emir kulu olmak hoş değil."
Bu çok gerçekçi gelmeye başladı.
- Nereye gidiyorsun? - Onunla kendim konuşacağım!
Dur! Bu iyi bir fikir olmayabilir!
Babam mektup yazdığını hatırlamadığını söylüyor.
Bu yalan! Kesinlikle bir mektup aldım!
-İşte! - Yanındaymış! Bakayım.
Hayır!
Olmaz!
Bu gece seni içeri alamam.
Üzgünüm ama lütfen git.
Hadi Kotora!
Üzgünüm. Babam gerçekten inatçı.
- Arabayı sen kullanır mısın? - Ne?
Gidip gelmekten çok yoruldum.
Ken-chan'a benzemediğin için çok şanslısın.
-İnsanlar bunu sık söylüyor. - Annen güzel olmalı.
Pek değil.
Öyleyse niye yakışıklısın? Yüzüne dokunabilir miyim?
- Dikkat et! - Hanımefendi!
Baba gerçekten o mektubu yazdı mı?
- Unuttum! - Ne?
Kapa çeneni!
Ben de bunu öğrenmek istiyorum.
Bu yüzden gidip geliyoruz!
Kimin geldiğini merak ediyordum. Sen gelmişsin Koharu!
Rahatsız ettiğim için özür dilerim.
Tanışıyor musunuz?
Telefonda sık sık konuşuyoruz!
Don-chan'dan saklıyoruz ama.
-İçeri gelin! - Merhaba!
Merhaba millet!
- Niye geldin? - Ben de aynısını sormalıyım.
Baban, eve bir daha gelme, demişti!
Aradım. Evde değil, dediler.
Ben de akşam yemeğine geldim!
Usta evde değil mi?
Defalarca söyledim!
Aşk mektubunu Ken-chan yazdı,
ben sadece mektubu Koharu'ya verdim!
Bence de öyle oldu.
Ama babam yazmadığını söylüyor.
Bu konuda hiçbir şey bilmiyorum!
O mektubu ben yazmış olsam bile bunu oğlumun önünde konuşmak istemiyorum.
Yazdın mı, yazmadın mı?
Git başımdan!
Kimin yazdığının önemi var mı? Üstünden 30 yıl geçti.
-Önemi var! -Önemi var!
Özür dilerim.
Shou-chan'a benzemediğin için çok şanslısın.
İnsanlar bunu sık söylüyor. Kardeşim ona biraz benziyor ama.
- Neden buraya geldin ki? - Eğlenceli gibi geldi!
- Dikkat et. Kırabilirsin. - Anahtarın yok mu?
Yok.
Shou-chan'dı!
Shou-chan yazdı! Ben yazmadım!
Shou-chan ısrarla senin yazdığını söylüyor!
Hayır! Git!
Git başımdan!
YOL KAPALI
Ne yaptığına bak.
Kaybolduk.
Üzgünüm, aynı yoldan gitmekten sıkıldım, biraz doğaçlama yaptım.
Ama geri tepti!
Bu ihtiyarların bizi döndürüp durmasına niye izin veriyoruz?
Sen kıskanç değilsin, değil mi?
Bu doğru değil.
Şu adamın Megumi'yle randevuya çıktığını duyduğumda sinirlendim.
Cidden mi?
Birazcık. Ama daha önce hiç kıskanç olmamıştım.
Aslında sevindim.
Ne için sevindin?
Hiçbir şey hissetmeseydin üzülürdüm!
Megumi'yle otelden çıktığında çok sinirlendim.
Bunun için özür diledim.
Mesele özür falan değil.
Şu anda gerçekten çok sinirlendim!
- Ne? - Bu otel ve randevu olayı da ne?
- Bunu daha önce duymamıştım! - Niye sana anlatalım?
Çünkü onu ilk ben keşfettim!
- Kimin umurunda? Şu anda Risa'ylasın. - Mesele bu değil!
Aranızda ne oluyor sizin?
Kaplan, Ejderha ve Gümüş olduğumuzu sanıyordum.
Gümüş canlı bir şey bile değil. Bir renk.
-Çılgınca bir şey söyleyeyim mi? - Ne?
Koharu ve Megumi arasında benzerlik var.
- Doğru! - Bir huzur ver.
Neşelilik ve benmerkezcilik havası...
Kimin Megumi'yle otele gittiğini yaşlanınca unutacak mıyız?
Asla!
Üzgünüm.
Hadi yapalım şunu.
Onun için çok şey yaptık.
- Dur. - Bu ne?
Eğer gönderen Yanaka'ysa bizi eve Ryuji götürür.
Evet! Nakatani'yse sen götürürsün.
Hadi bakalım!
- Kim? -İsim yok.
-İçine bak. -İyi fikir.
Ne diyor?
"30 yıl sonra bile seni hâlâ seviyor olacağım."
Çok sıradan! Baban olmalı!
Hayır.
Benim babam mı?
Hayır.
ÂŞIĞIN
Kim?
- Arabayı ben kullanırım. - Emin misin?
GPS işe yaramıyor.
Artık ihtiyacımız yok.
Bakın.
- Tanrım! -Çok parlak!
Güneş doğmuştur.
Kaplan, kaplan, jirettaiga!
Kaplan, kaplan!
İşte köri ve pilavın geldi!
Gerçek isimlerimizi verdin, eğer seyirci gülmeseydi
seni kovardım.
Moral bozucuydu ama iyiydin.
Sağ ol. İşte bu ayın ücreti.
Sağ ol.
İşte bu ayki para.
- Niye bir banknot arakladın? - Tanrım, fark ettin demek.
Birçok materyal sağladığım için düşündüm ki...
Kurnazlık yapma.
Özür dilerim efendim.
- Ne de olsa Ken-chan'ın parası. - Doğru.
Şu aşk mektubu konusu.
Onu yazdığımı hatırlayamıyorum.
- Kimin umurunda? - Evet efendim.
Ken-chan!
Tekrar buraya gelirsen beni ara, Shou-chan'ı değil.
Tamam.
Ayrıca...
Boş ver.
Ne?
30 yıl ve birkaç gün oldu.
Bir de...
...sanırım seni hâlâ seviyorum.
Ken-chan.
Gidelim.
Demek mektubu yazan sendin.
- Gidelim dedim, seni aptal! -Özür dilerim.
En azından o kadarını hatırlamalıydı.
Alt yazı çevirmeni: Melih Atahan