FASCYNACJA
MEGUMI
Na co się tak patrzycie? Jestem Megumi, wasza przewodniczka.
Zapoznam panów ze wspaniałym światem rakugo.
Proszę spojrzeć tutaj.
Gdy początkujący rakugocy zakończą występ,
udają się do mistrza, aby opowiedzieć mu swoje historie.
To również element ich pracy.
Dostał mistrz komórkę?
Tak.
Chcę wysłać do Sayuri... Jak to się nazywa?
Maila?
Maila.
Chcę jej wysłać maila.
Ja to zrobię.
Naprawdę? Dziękuję.
„Sayuri, dziękuję za wszystko”.
- Jaki jest jej adres? - Asakusa, Taito-ku...
- Mistrz znowu to zrobił! - Mistrz to jest zabawny!
Co w tym zabawnego?
- To jaki ma adres? - Asakusa...
Niewielu rakugoków utrzymuje się wyłącznie z rakugo.
Większość musi podjąć dodatkową pracę.
Gnoju! Zapłacisz za to!
Płać albo skończysz w ciemnej piwnicy!
Zdarza się, że artyści z pewnych powodów odchodzą z zawodu.
Ty była głupia krowo!
Jak tak to złożysz, nie będzie widać tygrysa i smoka Urahara!
Niektórzy wybierają zajęcie, które całkowicie do nich nie pasuje.
Nie rób po swojemu!
Problemów jest co niemiara.
Jeśli chcą panowie obejrzeć spektakl rakugo,
zapraszamy do teatru.
Prezentujemy tu również musicale, pokazy magii i stand-upy.
Mówiłam ci, żebyś nie palił, jak idziesz!
Zamknij się, bo cię dojadę!
Wszyscy gotowi? Można zaczynać!
Tygrys i smok!
Przestań się gapić, głupku, bo cię dojadę!
Maruo we własnej osobie!
Kiedy wyszedłeś?
Pod koniec roku.
Powinniśmy byli odwiedzić cię wcześniej.
Cieszę się, że masz się dobrze. Jak w pracy?
Postanowił odmienić swoje życie i zacząć od nowa w Tokio.
Ach tak?
Tora was odwiezie.
Weźcie to.
Nie przyszliśmy tu po pieniądze.
- Wszystkiego dobrego na nowej drodze. - Nie trzeba.
- Bierz! - Jak mogłeś? Dziękujemy bardzo.
Jak każe ci stanąć przy monopolowym, zignoruj go.
Dopiero co wyszedł z pierdla za napad po pijaku.
- Ile dał? - Siedemdziesiąt tysięcy.
Beznadziejnie.
Powinniśmy dostać ze sto tysięcy.
Może Ryuseikai są spłukani.
Zatrzymaj się przy spożywczym.
Nie, Maruo!
ALKOHOLE
Ogłuchłeś?
Powiedziałem, żebyś tu stanął.
Zatrzymam się przy następnym.
Co to?
Rakugo.
Ostatnio mnie to kręci.
Był pan w teatrze rakugo?
Idealne miejsce dla takich nerwusów.
Człowiek się pośmieje i cały stres odchodzi.
Serio?
Może pójdziemy?
Jasne.
DZIŚ WYSTĄPIĄ
MARIMO I MARUO KAMIGATA
Witajcie! Duet Dreams Come True ze starej Naniwy.
- Marimo... - ...i Maruo.
- Ta ładna to Marimo. - Ten podły to Maruo.
Będziesz tak do mnie mówić przy ludziach?
Co oni wyprawiają?
Przecież to manzai!
Duet Kamigata Marimo i Maruo z Osaki.
Nie wiedziałem, że wystawiają manzai.
Co to jest manzai?
Wiem, że muszę się bardziej starać.
- Ale po co, skarbie? - Jak to po co?
Jeśli umrzesz...
- To co? - Dostanę pieniądze z polisy!
Nie strasz.
Nie kompromituj mnie.
Jak zauważyliście, wystawiamy manzai i jesteśmy małżeństwem.
Prawda jest taka, że nasz związek to fikcja.
Przez wiele lat nie uprawialiśmy seksu.
Aż nam tam wszystko powysychało.
Dlaczego tego nie robimy?
Bo każdy z nas kogoś ma.
Mam nadzieję, że postara się bardziej...
Uważaj sobie!
Czas na kolejną opowieść!
Nie zmieniaj tematu!
Z kim się spotykasz?
Z kimś, kogo dobrze znasz!
A to w porządku.
- Oby się bardziej starał... - To jednak nie w porządku.
Przecież mamy występ!
No i co? Gadaj, co się wydarzyło.
Pobiłeś kogoś i trafiłeś do więzienia.
- To było, jak siedziałem w ciupie? - Nie, jak wyszedłeś.
A to w porządku.
Zaśpiewam wam piosenkę.
Kapuśniaczek pada na ulicę Midosuji...
Całkiem nie w porządku!
Wpierw mnie posłuchaj!
Możesz przestać mną pomiatać?
Na widowni jest nieumundurowany policjant.
Naprawdę? Gdzie? Czy to Yamaka?
Kapuśniaczek pada na ulicę Midosuji...
Nie czas na śpiewy!
Posłuchaj, co mam ci do powiedzenia!
Słuchaj uważnie!
Nie ujdzie ci to na sucho.
Masz romans czy nie?
- Nie! - Kłamstwo!
- Nie! - Łżesz!
- To prawda! - Łżesz!
- Tak, to kłamstwo! - A to w porządku.
Ty!
Odpuść sobie.
Jesteśmy małżeństwem od 20 lat,
a ty nie potrafisz zaufać żonie, palancie?
Nikt nigdy mnie tak nie sponiewierał.
Przepraszam, żono! Wybacz mi!
Wybacz mi!
Kiedy kłamię...
Kiedy kłamie...
- Mam to wypisane na twarzy. - Aż zanadto!
Marimo i Maruo, takie z nas zgrywusy!
Dziękujemy bardzo!
Przepraszam, że tak cię wszędzie wyciągam.
Nie ma sprawy. Nie bardzo mogę się tu odnaleźć,
ale jesteśmy na randce i robisz paznokcie.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
To dziwne.
Co takiego?
Znamy się już pół roku,
a nawet nie trzymaliśmy się za ręce.
Cytujesz piosenkę „Akai Sweet Pea”.
Dranie są bardziej pociągający.
Teraz poleciałaś „Nagisa no Haikara Ningyo”.
Chciałabym, żebyś to ty wybrał dla nas miejsce na randkę.
To może chodźmy do mnie?
Co?
Żartowałem! Co ja gadam?
Gdzie mieszkasz, Ryuji?
W Aoyamie.
Super!
Chciałam wynająć tam mieszkanie,
ale było strasznie drogo.
Możemy się złożyć.
Potrafisz być taki zuchwały, wiesz?
- Chodźmy! - Dokąd?
Do ciebie, a niby gdzie?
Serio?
Dlaczego na mnie nie czekacie?
Dziękujemy za podwiezienie.
- Mistrzu. - Słucham?
Mówię do niego.
Mogę uścisnąć dłoń?
Byliście tacy zabawni! To było coś!
Nigdy wcześniej nie widziałem manzai. Bomba!
Siła przekazu i to tempo...
Gdybym zobaczył to wcześniej, zostałbym pana uczniem.
Kto wam pisze teksty?
Nikt.
To kłótnia małżeńska.
Trwająca już od 20 lat.
Stul dziób, brokule!
Bo cię dojadę!
Przepraszam!
Tak w ogóle, co wy tu robicie?
Razem z Sayuri udzielaliśmy im ślubu.
- Marimo uczyła się ode mnie kouty. - Rozumiem.
Gdy pierwszy raz go aresztowali,
poprosiłem twojego szefa, żeby wpłacił za niego kaucję.
- Pierwszy raz? - Aresztowali go trzykrotnie.
- Zgadza się, Maruo? - Milcz.
Jest naprawdę silny! Kiedyś trenował boks.
Widzę, że artyści estradowi, jak pan i mój mistrz,
mają pokręcone życie prywatne.
Mistrzu, on was porównuje!
Jesteś zbyt poważny. Brak ci polotu.
Żeby być lepszym, musisz wdać się w romans.
Nie dawaj mu takich szalonych rad, bo cię posłucha!
To prawda.
- Już miałem dzwonić po panią! - Debil!
Maruo, traktuj dobrze Marimo!
- To zupełnie odmieniony człowiek. - Przestałeś pić?
Tak.
Ani kropli od półtora roku.
Co?
Nie masz wyczucia!
Niezły masz kwadrat!
To ambasada Szwecji.
Fajowy!
Nie spodziewałam się, że jesteś tradycjonalistą.
Masz cały dom dla siebie?
Gdzie to jest?
Zdejmij buty.
Tutaj?
Ile wynosi czynsz?
Sześćdziesiąt pięć tysięcy.
Dużo, ale w końcu to Aoyama.
- Nie ma łazienki. - Przecież to Aoyama.
Niespotykany zapach. Jakby curry.
Jesteśmy w Aoyamie.
Mam wrażenie, że trzymasz mnie na dystans.
Ależ skąd! Tylko spodziewałam się czegoś innego.
Uważaj, to nie moje.
Dobrze.
Witaj w pałacu Ryujiego Yanaki!
Dołączysz do mnie?
Megumi! Co ty tu robisz?
Ekstra! Megumi-chan w moim pokoju!
Chcesz piwka?
Mieszkacie razem?
Nie!
Wynajmuję od niego łóżko za 7000 jenów.
To moje miejsce.
Chcesz zobaczyć nowe projekty?
- Znowu zżarłeś mi budyń. - Nieprawda!
Możesz sobie lizać śmietankę do kawy,
ale odłóż ją na miejsce!
Tu leżało 65 jenów!
- Gdzie się podziały? - Nie wiem, może to sprawka Ryu.
To nie ja, to Ryuji!
Ryu-san by tego nie zrobił. Nie jest taki jak ty.
To uczciwy chłopak!
Co nie?
Wysyła pieniądze rodzinie w Chinach. Następnym razem wezwę gliny.
Zaczekaj, Megumi, dopiero co przyszłaś!
Nie lubisz piwa z dyskontu.
- Przepraszam. - Puszczaj!
Megumi...
Przykro mi, Ryuji.
To wspaniałe, że podążasz za marzeniami
i forsujesz swój wyjątkowy styl,
ale...
ja nie chcę żyć w biedzie!
Nie zniosę tego!
To dlatego postanowił się żywcem zmumifikować?
Nic nie mówi od czterech dni.
Nawet na temat pracy.
Ryuji, rozchmurz się!
Mam dla ciebie robotę.
Proszę!
Maruo.
Przemówił!
Kopę lat.
- On cię zna? - Od małego.
Dobrze wiedzieć.
Ogarniesz mistrzowi jakiś kostium?
Ostatnio pracuję jako ich impresario.
Pozwolisz im wystąpić u siebie?
Nie lubię komizmu w stylu Kansai, szczególnie tego z udziałem przemocy.
To będzie wielki hit! Zgódź się!
Jesteś rakugoką. Dlaczego dla nich pracujesz?
Są przezabawni.
Taki rodzaj humoru spodobałby się wszystkim.
Powinni wyjść z nim poza teatr.
Rakugo sprawiło, że chciałem rzucić gangsterkę.
To się nie udało, ale...
może innym spodoba się to, co mnie.
Dobra.
I tak nie mam co robić. Kiedy to?
W przyszły piątek, więc masz dziesięć dni.
Niewiele czasu! Dziś stworzę projekt.
Tylko nie idź w te denne smoki i zamki błyskawiczne.
Nie są denne.
To smoki Urahara!
Zrób coś bombowego.
Jeśli będzie denne,
to cię dojadę.
- Idę. - Po ile to?
- Do roboty! - Szefie!
Pilnuj sklepu!
Nalać?
Doskonałe shochu ze słodkich ziemniaków.
Żartuję. Pan nie może.
Ma pan występ.
Wieczorem.
Co panu się spodobało w manzai?
- Nie wiem, chyba nic. - Musiał być jakiś powód.
A rodzice? Jest pan z Osaki?
Z Himeji w prefekturze Hyogo.
Nie mam rodziców.
Oboje nie żyją.
Ojciec wciąż uciekał przed wierzycielami.
Matka pracowała w knajpach, żeby zapewnić mi wychowanie.
Wrócę późno. Kup sobie ciepły obiad.
Przepraszam!
Boks miał być dla nas receptą na lepsze życie.
Mamo, zadebiutuję na ringu!
Dziesięć dni po jej śmierci
ojciec wjechał samochodem do morza.
Reszta jest historią.
Po skończeniu szkoły średniej
pracowałem jako wykidajło w kabaretach i klubach.
Mając 18 lat, poznałem Marimo, moją partnerkę.
Wyjechaliśmy do Osaki i zajęliśmy się manzai.
Od czasu śmierci rodziców bezustannie się śmiałem.
Moim życiowym celem było to, żeby się śmiać i rozśmieszać innych.
Niedobrze ci?
- Płaczę. - Płaczesz przez moją opowieść?
Nasze drogi życiowe są tak podobne, żeby potem całkowicie się rozejść!
Może to kwestia różnic kulturowych między Kanto a Kansai.
Teraz lubię pana jeszcze bardziej. Będę tyrał, żeby nagonić panu występy.
Proszę.
Bulion z soby.
Diś gram Umaja Kaji. Przjdźzci do tteatru!
Autokorekta mu wysiadła?
Don-chan?
Nie wiem, co jest grane, ale muszę lecieć.
Pilnuj go, żeby się nie napił.
Spokojna głowa!
HAYASHIYATE DONBEI
Dziękuję wam za przybycie.
Małżeńska kłótnia to niepowstrzymany żywioł.
Opowie Umaya Kaji.
Dziś często można usłyszeć skrót „PD”.
W rozwinięciu to przemoc domowa. Gdy słyszę ten zwrot,
mam wrażenie, jakby ktoś mi przywalił.
Na szczęście,
z uwagi na to, że uwielbiam swoją żonę,
to nie moje zmartwienie.
Natomiast jeden z moich uczniów potrafi być dość brutalny.
Zawsze się boję, że mi przyłoży.
Zatem w moim domu dochodzi do „PU”, przemocy uczniowskiej.
O mnie mowa.
„Osaki, znowu kłóciłaś się z mężem?”
„Tak.
Mój nauczyciel ma nową uczennicę
imieniem Omitsu.
Omitsu.
Któregoś dnia skaleczyła się w palec.
Wszyscy wiedzą, że zawód fryzjerki wymaga sprawnych palców.
My uczennice musimy sobie pomagać,
więc ją zastąpiłam”.
Marimo!
Co się stało?
Wyglądasz bardzo blado!
Co tu robisz?
Coroczne badania.
W moim wieku dbanie o zdrowie staje się zbyt drogie.
Mam tak samo.
„Gdy wróciłam do domu, mąż zapytał:
»Gdzie byłaś, leniwa babo?«.
Rozsierdziło mnie to, więc odparłam:
»Tylko dzięki mnie możesz całymi dniami obijać się i chlać!«.
Jest jaki jest, więc się odgryzł:
»Za kogo ty się uważasz, szkarado?«.
Ja mu na to: »Zamknij się, pokrako«.
Nie dawał za wygraną: »Ty poczwaro«”.
Nie odstępujecie się na krok.
To nie jest korzystne dla związku.
Te przepychanki to element naszej pracy.
Ale za każdym razem,
gdy mówi, że mi przywali, to trudne do zniesienia!
„Odejdź od niego.
Udzielałam wam ślubu, ale nigdy nie lubiłam twojego męża.
Zajrzałam do niego, gdy cię nie było.
Zjadł cały talerz sashimi i pił sake!
Harujesz jako fryzjerka, a on wydaje wszystkie pieniądze.
Co za nieudacznik”.
Może nie powinnam go bronić,
ale przecież nie zamówił sashimi dla wszystkich sąsiadów
ani nie kupił całej beczki sake i nie wpadł w pijacki szał.
Wypił tylko troszeczkę
i zjadł talerz sashimi.
Źle się o nim wyrażasz.
To okrutne!”
„Myślałam, że chcesz z nim zerwać!”
To Umaya Kaji!
Cześć!
Mam wstępny projekt.
Bywa tak miły, że mam wrażenie,
jakby na całym świecie nie było milszego mężczyzny.
„Ale są takie dni, że życzę mu śmierci”.
Problem w tym, że nie mam pojęcia, co on czuje.
Czy naprawdę mnie kocha,
a może jest ze mną tylko po to, żeby zarabiać na życie?
Co o tym sądzisz?
„Skoro ty nie wiesz, to skąd ja mam wiedzieć?
Ale bardzo ci współczuję.
Czasem trzeba poddać uczucia męża próbie.
Słyszałaś o Morokoshi?”
„Oczywiście, to te słodkie kulki ryżu?”
„Nie, to inna nazwa Chin.
Żył tam niegdyś wielki nauczyciel imieniem Konfucjusz”.
- Kto to Konfucjusz? - Zaraz się dowiesz.
Nauczycielu! Konfucjuszu!
Konfucjuszu!
Złe wieści! Ogień strawił stajnię!
Co takiego?
Pośpieszyliśmy ratować twego ulubionego białego konia, ale się spóźniliśmy!
Gdybyś pojechał na białym, a nie karym...
Ten pożar to nasza wina!
Prosimy o wybaczenie!
Moi ukochani uczniowie!
Czy ktoś ucierpiał?
- Nikt. - Doprawdy?
Najważniejsze, żeście cali.
Konfucjuszu!
Pomyśleli sobie: „Jakież on ma dobre serce!
Będziemy mu służyć, póki starczy życia”.
Bywa jednak tak, że wydarza się coś przeciwnego.
W dzielnicy Koujimachi był sobie młody panicz z rodu Saru.
„Dziwne nazwisko. Tak zwie się też pewna małpa”.
„Na razie nie mogę ujawnić jego prawdziwego imienia”.
Młody panicz uwielbiał kolekcjonować naczynia.
Czterooki!
To droga miseczka, więc moja żona ją zabierze.
Przecież jest stara, a do tego pęknięta.
Głupcze! Czy byłoby mnie na nią stać, gdyby nie była pęknięta?
Bez tego pęknięcia...
Co z miseczką? Potłukła się?
Młody panicz wrzeszczał:
„Potłukła się?”.
Trzydzieści sześć razy bez wytchnienia.
Kilka dni później rodzice zabrali córkę.
Nie mogli pozwolić, aby człowiek, który przedkłada naczynia nad swą żonę,
traktował tak ich dziecko.
„Mój mąż ma też swój ulubiony talerz”.
„Doprawdy? Doskonale. Stłucz go!”
„Co zrobię, jeśli prędzej okaże się być małpą
niż mędrcem z Morokoshi?
Porozmawia pan z nim, zanim pójdę do domu?”
„A dlaczegóż to?”
„Proszę powiedzieć, że stłukę talerz.
Niech martwi się o mnie, a nie naczynia!”
„To się mija z celem!”
Jest beznadziejny!
Kogo nazywasz beznadziejnym?
Co ty tu robisz? Gdzie jest Maruo?
Zostawiłem go samego!
Napij się, Maruo. Samemu mi smutno.
Odpuszczę sobie, wieczorem mam występ.
Przecież kiedyś piłeś nawet w garderobie.
Takiego Maruo lubię!
Jeszcze!
Zaczekaj!
Nalej mi...
schochu!
Z przyjemnością!
Muszę iść. Przebrać się do występu.
Bywaj.
Marimo.
Naprawdę wszystko u ciebie w porządku?
Tak, dziękuję.
Spóźniliśmy się!
Znajdź go! Nie może być daleko.
Jeszcze kolejka!
Nie mam już pieniędzy.
Może być tu!
Ryuji, zobacz, co mam!
Serio?
Wiesz co?
Beat Takeshi
wypił kiedyś shochu na metanolu.
Shochu na metanolu?
Wypił schochu na metanolu
i biegał po ulicy. Alkohol krąży w żyłach!
Wspaniałe uczucie!
Wystarczy, chodźmy. Niedługo masz występ.
Tylko to i koniec.
Co wy robicie?
Adrian!
To nie moja wina!
Za chwilę wasza kolej.
Jeszcze nie przyszedł?
Nie ma wyjścia. Ja pójdę za niego, mamo!
Nie posypuj rany solą!
Jestem solą?
Solą z Hakaty!
Może ja powinienem się z tym zmierzyć.
Przepraszam, to wszystko moja wina!
Zgadza się! To by się nie stało, gdybyś go przypilnował.
- Trzeba było do mnie nie pisać. - Za pięć sekund nastąpi wybuch.
- Więc to moja wina? - Niezupełnie.
Ale ciągle siedzisz z nosem w telefonie.
Mówiłem Ta-chanowi, żeby miał na niego oko. Tak?
Nie mogłem się oprzeć. Musiałem zobaczyć występ Don-chana!
Więc to moja wina!
Dość!
Marimo płacze.
Skoro tak, to ja też się popłaczę.
Tego chcesz?
Nie.
W żadnym wypadku.
Przepraszam.
Dobra, Ryuji, czas na nas. Do teatru!
Nie możesz! Jesteś zbyt pijany!
Jestem najlepszym manzaishi w Kansai!
Odrobina alkoholu nie powstrzyma mnie przed występem!
Co jest?
Przepraszam!
On jest pijany.
Nie trzymasz pionu, stara pierdoło!
Ty ochlapusie.
Co?
Powinniśmy zrobić próbę.
Nie potrafisz nawet porozmawiać z własną żoną.
Myślisz, że manzai z kimś innym ci wyjdzie?
Don...
- Może to nie najlepszy moment... - Na co?
Żeby dokończyć opowieść.
- Ale masz wyczucie! - Jestem ciekaw.
Skończyłeś na kwestii: „Rozbijmy talerz”.
Co było potem?
Osaki rozbija talerz, na co jej mąż mówi:
„Zraniłaś się?
Jeśli talerz się zbił, kupimy nowy.
Nic ci się nie stało?”.
„Tak się cieszę.
Troszczysz się o moje zdrowie”.
„Oczywiście. Gdyby coś ci się stało...
Od jutra...
nie mógłbym całymi dniami... obijać się i pić”.
Policyjne syreny wszystko popsuły!
Zaraz...
Słychać je bardzo blisko nas.
To nie może być...
Co?
Cholera. Nic nie zrozumiałem.
Co się stało?
Złe wieści!
- Co się stało? - Przepuśćcie nas!
Posłuchaj mnie!
Ja nic nie zrobiłem!
Nic a nic!
Ryuji, ty idioto!
Zadzwońcie po karetkę!
Żadnej karetki.
Co się stało?
To boli!
Nigdzie nie idę!
Ryuji! Co ty robisz razem z nim?
Masz samochód? Zabierz Marimo do domu.
Kotora! Jesteś za to odpowiedzialny.
Sayuri i ja musimy iść na komisariat.
Na policję...
Don-chan.
Oni...
Don-chan...
Nakryjcie ją kocem!
Koc!
Muszę wracać do baru.
Nic nie rozumiem z tej historii.
Gorąca...
- Co robisz? - Przepraszam, obudziłem panią.
Nie wiedziałem, czy panią rozgrzać, czy ochłodzić,
więc przygotowałem letnią wodę.
Dziękuję.
Już mi lepiej.
Matka dzwoniła.
Wypuszczają Ryujiego, ale...
Maruo...
Przykro mi.
Bardzo przepraszam za jego wybryki.
Nie przepraszaj. Oni wiedzą, że nic nie zrobiłem.
Ryuji,
jak możesz być tak lekkomyślny?
Maruo po wyjściu z więzienia nie miał w ustach alkoholu.
Z więzienia?
Upił się i pobił kilka osób. Niedawno go wypuścili.
Chcieliśmy mu pomóc zacząć nowe życie, ale ty, idioto...
Nic nie zrobiłeś? Kiepski żart.
Nakłoniłeś Maruo, żeby się napił.
Powinni ci za to wlepić dwa albo trzy lata!
Przed chwilą we łzach przepraszałeś.
Przecież to jasne, że grałem.
Kto by płakał nad takim idiotą?
Miarka się przebrała. Mam go dosyć.
Ty też masz przez nas problemy.
Tak się dla nas starałeś...
Nie ma sprawy.
Mam nadzieję, że nie rzuci pani Maruo.
To nie jest zły człowiek.
Dowiedziałem się, że mamy ze sobą wiele wspólnego.
Nie miałem innego wyjścia, jak zostać yakuzą,
ale nie jest mi z tym po drodze.
Założę się...
To znaczy...
Nie miał innego wyjścia, jak zająć się manzai, i też cierpi.
Tym razem przegrał z alkoholem,
ale nie jest złym człowiekiem.
Jeśli go pani rzuci, będzie to oznaczało, że dla mnie też nie ma nadziei.
Nie wiem, jak to ubrać w słowa.
Pomyślałam sobie...
Co?
Ta opowieść, w której żona rozbija talerz męża, żeby poddać go próbie.
Uważam, że to dobra historia.
Ale mojemu mężowi nie zależy na niczym
poza alkoholem.
Myślałam, że zacznie o mnie dbać, kiedy przestanie pić.
Ale picie wygrało.
Zaraz. Jest coś, na czym zależy mu bardziej niż na sake.
Co to?
Manzai.
KOTORA
Małżeńska kłótnia to niepowstrzymany żywioł.
To Umaya Kaji!
- Nie jesteś w barze? - Dziś nieczynne.
Przemoc w domu zwana jest przemocą domową.
W skrócie „PD”.
Dzisiejsza opowieść dotyczy przemocy poza domem.
Pewien głupiec zarabiał na życie, poniewierając swoją żonę na scenie.
To „PS”, czyli przemoc sceniczna.
Dobry jest.
Było sobie małżeństwo, Marimo i Maruo,
duet znany z wystawiania pełnych przemocy manzai.
Poniewieranej bezustannie żonie brakowało poczucia bezpieczeństwa.
„Czy mój mąż naprawdę mnie kocha?”
Postanowiła więc poddać jego uczucia próbie.
Zrobić sobie krzywdę przed występem, żeby sprawdzić, czy go to ruszy.
To Umaya Kaji.
W czasach naszej popularności mocno nadwerężyłam sobie kark.
I co on na to?
Wziął to sobie serca. Celował w niego.
Co za typ.
Nic sobie nie robił z tego, że mnie boli.
Na to się nie umiera, jak na raka.
Powiedz mu, że zostało ci kilka miesięcy życia.
To do niego dotrze.
Właśnie.
Jeśli nie przestanie, to znaczy, że jest brutalem.
Co pani o tym sądzi? To mogłoby zadziałać.
Nie wiem, czy o to nam chodziło.
Plan został uzgodniony i wprowadzony w życie.
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Dobrze.
Szef yakuzy ponownie wyłożył pieniądze na kaucję
i Maruo został wypuszczony na jeden dzień.
- Ryuji. - Tak?
- Zawieziesz mnie na dworzec? - Co?
- Wracam do Osaki. - Dlaczego?
Nie chcesz zobaczyć się z żoną?
Jak mam spojrzeć jej w oczy, baranie? Poza tym nie mogę występować.
Co dalej?
Ogłuchłeś? Jedź, gdzie mówię!
Cholera, co mam zrobić? Powiedzieć mu?
Nie mogę!
Co?
Dobra, powiem ci. To rak.
Co?
Nie wiedziałeś?
Marimo ma raka.
Kiedy siedziałeś, była na badaniach w szpitalu.
Mówisz serio?
Jakiego raka? Żołądka? Wątroby?
Nie wiem.
Ile jej zostało?
Pół roku? Trzy miesiące?
To ile? To spora różnica!
Zamknij się! Mówię, że nie wiem!
Zawracaj.
Jedziemy z powrotem.
Wracaj albo cię dojadę!
„Aż tak bardzo chcesz zjeść ze mną kolację?”
Czemu tak długo ich nie ma?
Kotora...
Już jadą.
Chcę, żeby zrobił coś przeciwnego.
Przeciwnego?
Myślę, że nawet śmiertelna choroba nim nie wstrząśnie.
Wiem, kogo poślubiłam.
Jeśli będzie pomiatał mną na scenie mimo tego, że mam raka,
zostanę z nim do końca.
Ale jeśli zawaha się i zmartwi moim stanem,
to wtedy...
od niego odejdę.
Rozumiem.
Przepraszamy za spóźnienie!
A kostiumy?
Jeszcze nie są gotowe.
Jak to nie, cymbale?
Przecież musiałem po niego jechać!
- Świetny! - Serio?
Dla pani się nada.
Chciałem dodać zamek z przodu i lwa na plecach.
Obejdzie się! Gdzie Maruo?
- Przebiera się. - Idź po niego.
Już idę.
Co do choroby...
Zapomnij.
Co?
Chce, żeby zrobił coś przeciwnego i ją walnął.
Jeśli mu nie powiesz,
po prostu jej przyłoży.
- Za późno. - Co?
Już mu powiedziałem, w samochodzie.
Nie miałem wyboru! Chciał wracać do Osaki.
No co jest? Znowu moja wina?
Maruo idzie!
Maruo.
Marimo.
Masz raka?
Za chwilę wystąpi duet manzai z Kansai. Marimo – żona i Maruo – mąż!
Porozmawiamy o tym później. Czas na nas!
Witajcie! Duet Dreams Come True ze starej Naniwy.
Marimo i...
Ma...
Maruo!
Twoja kwestia.
Ta ładna to Marimo.
Ten podły to Maruo.
Jestem...
zwykłym śmieciem.
Nie bierz tego do siebie. To manzai!
Tak. To jest manzai...
- Powiedz mi komplement. - Już się robi!
Róża rosnąca na łące to Marimo.
Zapłakany bandzior biegnący po łące to Maruo!
To prawda!
Całe życie musiałaś znosić takiego bandziora jak ja.
Jestem ci wdzięczny!
Idiota!
Jestem idiotą!
- Rozwiedzie się z nim. - Co?
Nie mówi prawdy. Poddaje go próbie.
Nie jest chora?
Nie ma raka?
Szkoda, że nie ma lwa...
Stul dziób!
Powtarzam sobie, że muszę pracować ciężej.
- Nie musisz się aż tak starać. - Dlaczego nie?
Jeśli umrzesz, dostanę forsę z polisy!
Zgadza się.
Chcę umrzeć, żebyś mogła dostać pieniądze z ubezpieczenia i żyć w luksusie.
Ale...
Dlaczego taki drań jak ja ma żyć,
a Marimo...
Ty!
Weź się w garść!
Co jest, do cholery?
Pomyśl o publiczności.
Przepraszam państwa.
Mój mąż za często mnie poniewiera,
więc postanowiłam zrobić go w konia.
Powiedziałam mu, że jestem chora na raka i zostało mi kilka miesięcy życia.
Przeraził się na śmierć!
Przestań!
Co ty mówisz?
To był żart? Nie umierasz?
- Kłamałam! - Kłamałaś?
To prawda!
Więc jak jest?
Idioto!
Kiedy kłamię...
mam to wypisane na twarzy!
A więc to kłamstwo!
Jak śmiesz?
Zrobiłaś ze swojego męża głupca!
Czy taki frajer przejąłby się śmiercią własnej żony?
Oczywiście, idiotko!
Gdybyś umarła...
„Od jutra... musiałbym się ustatkować i przestać pić”.
Co za występ, futatsume!
Dziękuję bardzo wam wszystkim!
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Nie obawiaj się.
Kadzidło będzie się palić dopóty, dopóki nie wyjdziesz z więzienia.
Wybacz mi.
Nie miałem pojęcia, że naprawdę ma raka.
Dobrze się spisałeś.
Nie uważasz? Gdyby rozstali się w taki sposób,
Marimo przewracałaby się teraz w grobie.
Odnaleźli nić porozumienia na ostatnim występie.
Jako małżeństwo i duet manzai nie mieli już powodów,
by czuć do siebie żal.
Zachowałeś się wspaniale, jak nauczyciel z Morokoshi!
Nie przesadzałbym.
Tym razem
nie mogę od ciebie przyjąć zapłaty za lekcję.
To ja nauczyłem się czegoś ważnego od ciebie.
Chciałbym móc ci to wynagrodzić.
Ale mnie nie stać.
- A co z twoim długiem? - Z długiem...
Czy mógłbyś...
w tym miesiącu zapłacić za mnie?
Dobrze, tylko ten jeden raz.
Jedz po cichu!
Numer 628! Odłóż tacę!
Jestem Inoue Waka.
Nie śmiejesz się?
Robisz to samo dzień w dzień.
W ogóle nie znasz się na żartach.
Napisy: Marcin Mituniewicz