(ลุ่มหลง)
(เมกูมิ)
มองอะไรไม่ทราบ
เมกูมิเองคะ จะมาเป็นไกด์ให้ทุกคนวันนี้
จะขอพาทุกคนทัวร์โลกแสนวิเศษ แห่งราคุโกะนะคะ
ดูทางนี้นะคะ
พอคนแสดงเปิดม่านแสดงเสร็จแล้ว
พวกเขาก็จะมาหาอาจารย์
แล้วก็เล่าเรื่องของพวกเขาค่ะ
นี่ก็เป็นงานของพวกเขาด้วยค่ะ
ซื้อมือถือแล้วเหรอครับ
ซื้อแล้ว
อยากส่งไอ้นั่นหาซายูริจังละ มันเรียกว่าอะไรนะ
อีเมลใช่ไหม
อีเมลนะ
อยากลองส่งอีเมลหาสักหน่อยน่ะ
ผมส่งให้ไหมครับ
เอางั้นเหรอ ขอบใจนะ
"ซายูริจัง ขอบคุณสําหรับทุกอย่างนะ"
- แล้วแอดเดรสล่ะครับ - อาซากูสะ เขตไทโตะ
- อาจารย์ยิงมุกอีกแล้ว - ตลกจังเลยครับ
ขําอะไรขนาดนั้น
- แล้วแอดเดรสอะไรครับ - อาซากูสะ...
มีแต่นักเล่าราคุโกะไม่กี่คน ที่หาเลี้ยงชีพได้
ส่วนคนที่ทําไม่ได้ ก็ต้องทํางานพิเศษ
ไอ้เวร ฉันจะทําให้แกชดใช้
จ่ายมาซะ ไม่งั้นจับโยนให้จระเข้กินแน่
เวลาที่คนเลิกแสดงเพราะลาวงการ ก็จะเรียกว่าการเกษียณ
ยัยอดีตวัวขี้เหร่
ถ้าพับแบบนี้ ก็ไม่เห็น เสือกับมังกรอูราฮาระน่ะสิ
บางคนก็ลงเอยด้วยการเลือกงาน ที่ไม่เหมาะกับตัวเอง
อย่าเปลี่ยนคืนสิ
มีความลําบากต่างๆ นานาเลยนะคะ
ดังนั้นถ้าคุณอยากดู การแสดงราคุโกะแบบสดๆ
ก็มาที่โรงละครราคุโกะนะคะ
ในนั้นยังมี
โชว์เพลง มายากลและการแสดงตลกด้วย
ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเดินไปสูบไป
หุบปากนะ นังบ้า เดี๋ยวพ่อทุบซะหรอก
ค่ะ กลับเข้าเรื่องของเรา แล้วเอาเลยนะคะ
พยัคฆ์หักเหลี่ยมมังกร
เลิกจ้องได้แล้ว เดี๋ยวพ่อทุบซะหรอก
โอ้ มารูโอะนี่นา
ออกมาเมื่อไรล่ะ
ปลายปีที่แล้วค่ะ
เราควรแวะมาหาให้เร็วกว่านี้แท้ๆ
สบายดีก็ดีแล้ว
ทํางานเป็นยังไงบ้างล่ะ
เขาตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเอง และเริ่มต้นใหม่ในโตเกียวค่ะ
งั้นเหรอ
งั้นเดี๋ยวให้โทระขับไปส่งนะ
อ้อ รับนี่ไปด้วย
อย่าเลยค่ะ เราไม่ได้มาเพราะเงินนะคะ
- ยินดีด้วยกับการเริ่มต้นใหม่ - ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
- รับๆ มาเถอะน่า - อะไรเนี่ย ขอบคุณมากค่ะ
ถ้าเขาสั่งให้แวะร้านเหล้า ไม่ต้องไปฟังนะ
เขาเพิ่งออกจากคุก ข้อหาเมาแล้วทําร้ายร่างกายน่ะ
เขาให้เรามาเท่าไร
เจ็ดหมื่นเยน
จํานวนแปลกดี
น่าจะเป็นห้าหมื่น ไม่ก็แสนนึงสิ
ริวเซไกอาจใกล้จบเห่แล้วก็ได้มั้ง
ไอ้น้อง แวะร้านสะดวกซื้อด้วย
ไม่เอานะ มารูโอะจัง
(ร้านเหล้า)
หูหนวกหรือไง
บอกให้แวะร้านสะดวกซื้อไง
อ้อ เดี๋ยวแวะให้ร้านหน้าครับ
อะไรล่ะเนี่ย
ราคุโกะน่ะ
ช่วงนี้ผมอินๆ
เคยไปโรงละครราคุโกะไหมครับ
เหมาะกับคนหัวร้อนแบบคุณเลยนะ
จะได้หัวเราะระบายความเครียด
จริงเหรอ
เราลองกันดีไหมนะ
ตามใจสิ
(นักแสดงนําวันนี้)
(คามิกาตะ มาริโมะกับมารูโอะ)
หวัดดีค่ะ เราคือดรีมส์คัมทรู แห่งนานิวะค่ะ
- มาริโมะ - กับมารูโอะ
- คนสวยๆ คือมาริโมะ - คนขี้เหร่ๆ คือมารูโอะ
รักษาหน้าผัวบ้างได้ไหม
สองคนนี้ทําอะไรน่ะ
ถามอะไรของนาย ก็มันไซไง
พวกนี้คือคามิกาตะ มาริโมะ กับมารูโอะจากโอซาก้า
ไม่ยักรู้ว่าเป็นคู่มันไซด้วย
ว่าแค่มันไซคืออะไร
เลยรู้ตัวว่าต้องทุ่มเทมากขึ้นซะแล้ว
- อย่าให้หนักเกินไปนะ ที่รัก - ทําไมล่ะ
ถ้าคุณตาย...
ถ้าฉันตายแล้วไง
ฉันก็จะได้เงินประกันน่ะสิ
น่ากลัวจริงๆ
รักษาหน้าผัวบ้าง
อย่างที่เห็นครับ เราเป็นคู่มันไซ และคู่แต่งงานกันด้วย
แต่ความจริงก็คือ
การแต่งงานนี้เป็นของปลอม
หลายปีมานี้
เราไม่เคยมีอะไรกันเลย
- ตอนนี้... - ข้างล่างนี้แห้งมากแม่
ทําไมเราไม่ทํากันงั้นเหรอ
เพราะเราคบกันอื่นอยู่ไงล่ะ
แต่ฉันว่าเขาจะทุ่มเทมากขึ้น...
เดี๋ยวนะ ยัยบ้า
ได้เวลาเล่าเรื่องต่อไปแล้วนะ
เรื่องนี้ปล่อยไปไม่ได้
เธอคบใครอยู่กัน
คุณก็รู้จักดีน่า
อ๋อ งั้นแล้วไป
ฉันหวังว่าเขาจะทุ่มเทมากขึ้น...
เดี๋ยว ไม่แล้วไปสิ
อะไรเล่า เราแสดงอยู่นะ
ไม่สนหรอก มันเกิดขึ้นเมื่อไร
ก็ตอนที่คุณไปซ้อมคนอื่น จนถูกจับโยนเข้าคุกไง
- ระหว่างที่ฉันติดคุกเหรอ - เปล่า หลังคุณออกมาแล้ว
อ๋อ แล้วไป
ฉันจะร้องเพลงให้ฟังนะคะ
ฝนโปรยปรายบนถนนมิโดซูจิ...
แล้วไปอะไรเล่า
ฟังฉันก่อนสิ
ก่อนจะพูดก็เลิกผลักฉันล้มได้ไหมล่ะ
วันนี้มีตํารวจนอกเครื่องแบบมาด้วยนะ
จริงเหรอ ไหน ใช้ยามานากะหรือเปล่า
ฝนโปรยปรายบนถนนมิโดซูจิ...
ไม่ใช่เวลามาร้องเพลงนะ
ฟังที่ฉันจะพูดก่อนสิ
วันนี้ตั้งใจฟังให้ดีเลยด้วย
ฉันปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้หรอก
ตกลงว่าเธอมีชู้หรือเปล่า
- เปล่า - โกหก
- เปล่านะ - โกหก
- จริงๆ - โกหก
- ที่จริงก็โกหก - ก็แล้วไป ไม่สิ
นาย
โอ๊ย
ขอทีเถอะ
เราแสดงด้วยกันมา 20 ปีแล้วนะ
ไว้ใจคู่หูหน่อยได้ไหมเหรอ เจ้าบ้า
ไม่เคยมีใครตีฉันแบบนี้เลยนะ
ขอโทษจ้ะ เมียจ๋า ยกโทษให้ล่วย
ยกโทษให้ล่วยนะ
เวลาฉันโกหก...
เวลาเธอโกหก...
มันโชว์ทางสีหน้าหมดเลย
โชว์มากไปแล้ว
มาริโมะกับมารูโอะ คู่หูหรรษา
ขอบคุณมากๆ เลย
ขอโทษนะที่ให้มาด้วยอยู่เรื่อยเลย
ไม่มีปัญหา มันขึ้นอยู่กับความคิดฉันน่ะ
มาทําเล็บสวยๆ ก็ถือเป็นการเดตเหมือนกัน
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย
แปลกจังเลย
อะไรเหรอ
เรารู้จักกันมาครึ่งปีแล้ว
- ริวจิคุงกลับไม่จับมือฉันด้วยซ้ํา - ฉัน...
พูดเหมือนเนื้อเพลง "ดอกสวีทพีสีแดง" เลย
ผู้ชายแบดๆ น่ะเร้าใจกว่านะ
ตอนนี้พูดเหมือนเนื้อเพลง "นางเงือกที่ชายหาด" เลย
บางครั้งฉันก็อยากให้ริวจิคุง พาไปที่ที่ตัวเองอยากไปนะ
งั้นไปบ้านฉันเป็นไง
หา
ล้อเล่นน่า ฉันพูดอะไรเนี่ย
นี่ บ้านริวจิคุงอยู่ที่ไหนเหรอ
ที่จริงก็อยู่ที่อาโอยามะน่ะ
สุดยอดเลย
ฉันเองก็มองหาที่อยู่ในอาโอยามะละ
แต่ว่าค่าเช่าแพ๊งแพง
ถ้าเราหารกันก็ไม่แพงหรอก
บางครั้งริวจิคุงก็โจ่งครึ่ม เหมือนกันนะ รู้ไหม
- ไปกันเถอะ - ไปไหน
ก็บ้านริวจิคุงไงจะที่ไหนอีก
ถามจริง
เฮ้
ทําไมไม่รอกันก่อน...
ขอบใจที่ขับไปส่งก่อนหน้านี้นะ
- อาจารย์ - อะไร
ไม่ใช่คุณ สองคนนี้ต่างหาก
ขอจับมือได้ไหมครับ
พวกคุณตลกสุดๆ ไปเลย ผมประทับใจมาก
ไม่เคยดูมันไซมาก่อนเลย มันเจ๋งจริงๆ
ทั้งพลัง ทั้งจังหวะจะโคน
ถ้าผมได้ดูมันไซก่อนราคุโกะ
ผมอาจไปเป็นลูกศิษย์คุณแล้ว
ใครแต่งมุกให้เหรอ
ไม่มีหรอก
ก็แค่เรื่องผัวเมียตีกันน่ะ
พวกเขาทําแบบนี้มา 20 ปีแล้ว
หุบปากเลย เจ้าบรอกโคลี
เดี๋ยวพ่อทุบซะหรอก
ยกโทษให้ล่วย
ว่าแต่มาทําอะไรที่นี่น่ะ
โคโทนะ ซายูริจังกับฉันเป็นคน ทําพิธีแต่งงานให้พวกนี้น่ะ
- มาริโมะเคยเป็นลูกศิษย์ของฉันเอง - แบบนี้นี่เอง
ครั้งแรกที่หมอนี่ถูกจับ
ฉันก็ขอให้หัวหน้านาย ไปประกันตัวเขาด้วย
ครั้งแรกเหรอ
อีตานี่ถูกจับสามครั้งแล้วน่ะ
- เนอะ มารูโอะจัง - เงียบน่า
เขาแข็งแรงมากเลยนะ เคยเป็นนักมวยด้วย
เข้าใจละ พวกตลกมืออาชีพ แบบคุณกับอาจารย์ผม
มีชีวิตส่วนตัวที่เละเทะสินะ
เขาหมายถึงพ่อด้วยแน่ะ
ส่วนพี่อะจริงจังไป เลยขาดไหวพริบ
ต้องมีชู้เพื่อขัดเกลา การกระทําตัวเองสินะ
อย่าแนะนําอะไรเพี้ยนๆ สิคะ เขาอาจทําจริงก็ได้
จริงเลยครับ
- เกือบโทรหาสาวเพื่อนเที่ยวแล้ว - ตาบ้า
มารูโอะซัง ทําดีกับมาริโมะไว้ดีกว่านะ
- ไม่ต้องห่วง เขาเป็นคนใหม่แล้ว - เลิกเหล้าแล้วจริงๆ นะ
เลิกแล้ว
ไม่ได้ดื่มสักหยดมาปีครึ่งแล้วเนี่ย
อะไร
- โคโทระ - คิดถึงใจคนอื่นหน่อย
ว้าว ที่นี่สุดยอดเลย
โทษนะ นั่นสถานทูตสวีเดน
(สถานทูตสวีเดน)
ที่นี่น่ารักดี
ไม่นึกว่าเป็นสไตล์ดั้งเดิมแบบนี้
ว้าว สุดยอด เป็นบ้านทั้งหลังเลยเหรอ
ที่ไหนกันนะ
ถอดรองเท้าตรงนี้เลยนะ
ตรงนี้เหรอ
ค่าเช่าเท่าไรน่ะ
ก็ 65,000 เยน
แพงเพราะเป็นอาโอยามะน่ะ
- ไม่มีห้องน้ําด้วย - เพราะเป็นอาโอยามะน่ะ
ได้กลิ่นแปลกๆ เหมือนจะเป็นแกงกะหรี่
เพราะเป็นอาโอยามะน่ะ
เหมือนเธอพยายามทําตัวห่างเหิน ตั้งแต่มาถึงเลย
เปล่าสักหน่อย ก็แค่มันธรรมดากว่าที่ฉันคิดไว้น่ะ
เดี๋ยว นั่นไม่ใช่เตียงฉัน
เอาละ
ขอต้อนรับสู่ปราสาทของยานากะ ริวจิ
ไม่เข้ามาด้วยกันเหรอ
เมกูมิ ทําไมมาอยู่ที่นี่ได้ อะไรกัน
เจ๋งเลย เมกูมิจังอยู่ในห้องของฉัน
ดื่มสปาร์กลิงไวน์หน่อยไหม
อยู่ด้วยกันเหรอ
เปล่า
ฉันเช่าที่จากหมอนี่ เดือนละ 7,000 เยน
เพราะงั้นตรงนี้เป็นห้องฉัน
อยากเห็นดีไซน์ใหม่ของฉันไหม
- นายกินพุดดิ้งฉันอีกแล้วเหรอ - เปล่านะ
นายเลียครีมฉันก็ไม่ว่าอะไรเลย
แต่เลียแล้วเก็บเข้าที่ด้วยสิ
เงิน 65 เยนที่ฉันทิ้งไว้ตรงนี้หายไป
- มันอยู่ไหน - ไม่รู้โว้ย ริวซังเอาไปมั้ง
ฉันเปล่านะ ริวจังนั่นแหละ
ริวซังไม่ใช่คนแบบนั้น เขาไม่เหมือนริวจังหรอก
ริวซังเป็นคนซื่อสัตย์
- เนอะ - เนอะ
เขาส่งเงินกลับบ้านที่จีน คราวหน้าฉันจะแจ้งตํารวจเลย
อ้าว
เดี๋ยวสิ เมกูมิจัง เพิ่งมาถึงเองนะ
ไม่ชอบสปาร์กลิงไวน์สิท่า
- ขอโทษที - ปล่อยนะ
เมกูมิจัง
ขอโทษนะ ริวจิคุง
มันก็วิเศษอยู่หรอก ที่ริวจิคุงไล่ตามความฝัน
และยืนหยัดในสไตล์ ไม่เหมือนใครของตัวเอง
แต่...
ฉันไม่ชอบความจน
ฉันทนไม่ได้
เพราะแบบนี้
หมอนี่เลยเหมือนพระมัมมี่สินะ
ไม่ได้ยินเขาพูดอะไรมาสี่วันแล้ว
ขนาดเรื่องงานยังคุยด้วยไม่ได้เลย
ริวจิ ร่าเริงหน่อยสิ
ฉันมีงานมาให้ทํา
เข้ามาเลย
มารูโอะซังนี่นา
พูดแล้ว
ไม่เจอกันนานนะ
- รู้จักกันเหรอ - ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
ดีจังที่ได้รู้
ช่วยออกแบบเสื้อผ้าให้เขาได้ไหม
ช่วงนี้ฉันเป็นผู้จัดการให้พวกเขาน่ะ
ช่วยให้พวกเขาแสดงที่งานของนายได้ไหม
ฉันไม่ชอบตลกสไตล์คันไซ โดยเฉพาะที่มีความรุนแรง
พวกนี้ต้องดังแน่ๆ ขอร้องละ
นายเป็นนักเล่าราคุโกะ ทําไมถึงมาทํางานให้พวกนี้ล่ะ
ก็พวกเขาตลกดี
ทุกคนควรได้สนุกกับอะไรตลกๆ สิ
คนนอกโรงละครควรได้ดูด้วย
อาจารย์ราคุโกะทําให้ฉัน อยากเลิกเป็นยากูซ่า
ฉันก็ยังไม่เลิก แต่ถึงแบบนั้น
ฉันก็คิดว่าคนอื่นอาจสนุก กับสิ่งที่ฉันสนุก
ก็ได้
ยังไงฉันก็ไม่ยุ่ง แสดงเมื่อไรล่ะ
ศุกร์หน้า นายมีเวลาสิบวัน
เดดไลน์กระชั้นอยู่นะ งั้นฉันจะออกแบบวันนี้เลย
ขอเตือนนะ อย่าใส่มังกรเห่ยๆ หรือซิปเยอะๆ ล่ะ
ไม่เห่ยสักหน่อย
นั่นมังกรอูราฮาระเลยนะ
ทําอะไรเจ๋งๆ ก็พอ
ถ้าออกมาเห่ย
เดี๋ยวพ่อทุบซะหรอก
- ไปละ - เจ้านี่เท่าไร
- มาทํางานกันเลย - นี่ เจ้านายคะ
เฝ้าร้านด้วยนะ
อันนี้ล่ะ
มีโชจูมันหวานอร่อยๆ ด้วยนะ
ล้อเล่นน่า ไม่ให้นายดื่มหรอก
นายมีแสดงนี่นา
มีแค่ตอนค่ําหรอก
แล้วทําไมถึงอยากแสดงมันไซล่ะ
- ไม่รู้สิ ก็ไม่ใช่ว่าอยากหรอก - ต้องมีเหตุผลสิน่า
พ่อแม่ล่ะ มาจากโอซาก้าใช่ไหม
ฉันมาจากฮิเมจิในเฮียวโงะ
ไม่มีพ่อแม่หรอก
ตายแล้วทั้งคู่
พ่อฉันหนีพวกทวงหนี้
ส่วนแม่ทํางานที่บาร์ เพื่อหาเงินเลี้ยงฉัน
แม่จะกลับดึกนะ ซื้ออะไรอุ่นๆ กินด้วยละ
ยกโทษให้ล่วย
ฉันเริ่มชกมวย เพื่อหาเงินให้แม่มีชีวิตดีขึ้น
แม่ พวกนั้นจะให้ผมชกเปิดตัวแล้ว
สิบวันหลังจากแม่ตาย
พ่อก็ขับรถลงทะเล
ที่เหลือก็ชัดอยู่แล้ว
ฉันเรียนจบม.ต้น
แล้วก็เริ่มทํางานในร้านคาบาเรต์ กับคลับเปลื้องผ้า
พออายุ 18 ก็เจอกับมาริโมะที่เป็นคู่หู
เราไปมาทั่วโอซาก้า แล้วก็เริ่มแสดงมันไซ
ตั้งแต่ที่พ่อแม่ตาย ฉันก็หัวเราะไม่หยุดเลย
สิ่งสําคัญอย่างเดียวในชีวิต คือหัวเราะและทําให้คนอื่นหัวเราะ
เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ
- ร้องไห้ต่างหาก - มาร้องไห้เรื่องฉันทําไม
ชีวิตเราเหมือนกันเลย แล้วจู่ๆ ก็ตรงข้ามซะงั้น
อาจเพราะคันโตกับคันไซ วัฒนธรรมมันต่างกันก็ได้
ผมยิ่งชอบคุณกว่าเดิมอีก จะทําเต็มที่ให้คุณได้แสดงมากขึ้นนะ
เอ้า ดื่มกันเลย
น้ําซุปโซบะน่ะ
วันนี้มีเรื่อง "ไฟไหม้คอกม้า" มาทีโรงละครเลยนะ
เช็กตัวสะกดซะบ้างสิ
ดงจังเหรอ
ไม่รู้ว่ามีอะไร แต่ว่าต้องไปแล้ว
ทาจัง คอยดูเขา แล้วอย่าให้ดื่มเชียวล่ะ
ไว้ใจได้เลย
(ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
ขอบคุณทุกคนที่มากันวันนี้
ว่ากันว่าแม้แต่หมา ยังไม่สนเรื่องผัวเมียตีกัน
วันนี้เป็น "ไฟไหม้คอกม้า" ละ
สมัยนี้คงได้ยิน ตัวย่อ "รค." กันบ่อยๆ
มันมาจาก "ความรุนแรงในครอบครัว" ได้ยินแล้วก็รู้สึกว่า
ฉันเองก็เคยชกไปสองสามทีแฮะ
โชคดี
ที่ผมรักเมียของผมมาก
ผมก็เลยไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น
แต่ผมมีลูกศิษย์คนนึง ที่ชอบใช้ความรุนแรง
เลยกลัวตลอดว่าเขาอาจทุบผมเข้าให้
เพราะงั้นบ้านผมจะไม่ใช่ "รค." แต่เป็น "รศ." ความรุนแรงในลูกศิษย์
อ้าว เล่าเรื่องฉันนี่นา
"โอซากิ ทะเลาะกับสามีมาอีกแล้วเหรอ"
"ใช่แล้วละ
อาจารย์ของฉันมีศิษย์อีกคน
ชื่อว่าโอมิสึ
โอมิสึ
วันก่อนเธอบาดเจ็บที่นิ้ว
ก็รู้กันนะ
ช่างทําผมจะบาดเจ็บที่นิ้วไม่ได้
พวกเราลูกศิษย์เลยต้องช่วยกัน
ฉันก็เลยทําแทนหล่อน"
อ้าว มาริโมะจัง
เป็นอะไรน่ะ
หน้าตาเหมือนจะเป็นลมเลย
พี่ล่ะคะ
ตรวจสุขภาพประจําปีน่ะ
พออายุเท่าฉัน ค่ารักษามันก็แพงไปแล้ว
เหมือนกันค่ะ
"แล้วพอฉันกลับบ้าน สามีก็ถามว่า
'ไปไหนมา ยัยผู้หญิงขี้เกียจ'
ฉันโกรธมาก ก็เลยตะคอกกลับไป
'ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว คุณจะเอาแต่ เที่ยวเล่นกินดื่มทั้งวันไม่ได้นะ
เพราะเขาเป็นคนแบบนั้น ก็เลยตะคอกกลับ
'คิดว่าตัวเองเป็นใคร ยัยหน้าแบน'
ฉันก็เลยตะคอกกลับด้าน 'หุบปากนะ ไอ้หน้าปลวก'
เขาเลยโต้กลับ 'ว่าไงนะ นังปีศาจ'
พวกเธออยู่ด้วยกันตลอด
แบบนั้นไม่ดีต่อความสัมพันธ์นะ
ถูกผลักทั้งวันน่ะไม่เป็นไรหรอก เพราะเป็นส่วนหนึ่งของงาน
แต่ทุกวี่ทุกวัน
เขาพูดว่าเดี๋ยวจะทุบฉันซะหรอกนี่สิ ที่ฉันทนไม่ได้
"เธอน่าจะทิ้งๆ เขาไปซะ
ถึงฉันจะเป็นคนทําพิธีแต่งงานให้ ฉันก็ไม่เคยชอบสามีเธอเลย
ฉันแอบไปดูเขาตอนเธอออกมา
เขากําลังกินซาชิมิ กับดื่มซาเกอยู่ด้วยละ
เธอเป็นช่างทําผมทํางานหนัก แต่เขากลับใช้เงินหมดเลย
เป็นผู้ชายขี้แพ้จริงๆ"
"ฉันเปล่าแก้ตัวแทนนะ แต่มันก็ไม่ใช่ว่า
เขาสั่งซาชิมิเลี้ยงทุกคนในย่าน
หรือซื้อสาเกเป็นถัง แล้วไปเมาหยําเปสักหน่อย
เขาก็แค่ดื่มไม่กี่แก้ว
กินซาชิมิแค่จานเดียวเอง
เธอกลับว่าเขาเสียๆ หายๆ
โหดร้ายจริงๆ"
"นึกว่าเธอบอกว่า อยากเลิกกับเขานี่นา"
วันนี้ "ไฟไหม้คอกม้า" สินะ
เจอแล้ว
นี่ครับ ร่างคร่าวๆ
ก็มีหลายครั้งที่เขาใจดี จนฉันรู้สึกว่า
ไม่มีผู้ชายคนไหนบนโลกนี้ จะใจดีกว่านี้อีกแล้ว
"แต่บางวันฉันก็อยากให้เขาตายๆ ไปซะ"
เรื่องก็คือว่าฉันไม่รู้เลย ว่าเขารู้สึกยังไง
เขารักฉันจริงๆ
หรือว่าที่อยู่กับฉัน แค่เพราะหาเลี้ยงชีพ
พี่คิดว่ายังไงคะ
"ถ้าเธอไม่รู้ แล้วฉันจะรู้ได้ยังไง
แต่ฉันเสียใจแทนเธอนะ
บางครั้งเราก็ต้องลองใจสามี
เคยได้ยินชื่อโมโรโคชิไหม"
"เคยสิ เป็นขนมข้าวฟ่างใช่ไหม"
"เปล่า เคยเป็นชื่อเรียกประเทศจีนน่ะ
ครั้งหนึ่งเคยมีอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ นามว่าขงจื๊อ"
- ขงจื๊อไหน - เดี๋ยวเขาเล่าให้ฟัง
อาจารย์ขงจื๊อขอรับ
อาจารย์ขงจื๊อ
เรามีข่าวร้ายขอรับ คอกม้าไฟไหม้
เจ้าว่าอะไรนะ
เราวิ่งวุ่นพยายามช่วยม้าขาว ตัวโปรดของอาจารย์
แต่ว่ามันสายเกินไป
ถ้าอาจารย์ขี่ม้าขาวแทนม้าดํา ก็คง...
เป็นความผิดของเราเองขอรับที่ไฟไหม้
ขอโทษจริงๆ ขอรับ
ลูกศิษย์ที่รัก
มีใครบาดเจ็บหรือเปล่า
- พวกเราไม่เป็นไรขอรับ - งั้นรึ
พวกเจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
อาจารย์ขงจื๊อ
พวกนั้นคิดว่า "ช่างเป็นอาจารย์ที่เมตตาจริงๆ
เราจะรับใช้เขาไปชั่วชีวิต"
ทว่า
มีบางเรื่องที่ตรงข้ามกันสิ้นเชิง
กาลครั้งหนึ่งที่โคจิมาชิ มีนายน้อยคนนึงจากตระกูลซารุ
"ชื่อตระกูลแปลกดี
ซารุที่แปลว่า 'ลิง' น่ะเหรอ"
"บอกชื่อจริงเขาไม่ได้หรอก ข้ามเรื่องนี้ไปเถอะ"
นายน้อยคนนี้ชอบสะสม เครื่องปั้นดินเผามาก
เจ้าสี่ตา
ชามนี้แพงนะ ให้เมียข้ามายกแล้วกัน
แต่มันทั้งเก่าทั้งร้าวแล้วนะขอรับ
เจ้าโง่ ถ้ามันไม่ร้าว แล้วข้าจะมีปัญญาซื้อเหรอ
ถ้ามันไม่ร้าว...
ชามเป็นไงบ้าง แตกไหม
นายน้อยตะโกน
"ชามแตกหรือเปล่า"
ตั้ง 36 ครั้งติดกันโดยไม่พักหายใจ
ไม่กี่วันต่อมา พ่อแม่ของเมียเขาเลยรับหญิงสาวกลับ
พวกเขาไม่ยอมให้คนที่ห่วงชาม มากกว่าสวัสดิภาพของเมีย
ได้ลูกสาวที่ล้ําค่าของพวกเขาไปหรอก
"สามีฉันก็ชอบจานดินเผานะ
"จริงเหรอ ดีเลย ไปทํามันแตกซะ"
"แต่ถ้าเขากลายเป็นเหมือน นายน้อย 'ลิง'
แทนที่จะเป็นอาจารย์ในโมโรโคชิล่ะ
นี่ ช่วยไปคุยกับเขา ก่อนฉันกลับบ้านได้ไหม"
"ทําไมต้องไปคุยด้วยล่ะ"
"ก็บอกเขาว่าฉันจะทําจานแตก
บอกให้เขาเป็นห่วงฉัน ไม่ใช่ห่วงจานนั้นน่ะ"
"แบบนั้นก็ผิดวัตถุประสงค์สิ"
สิ้นหวังน่าดูเลย
ว่าใครสิ้นหวังวะ
แล้วมาทําอะไรที่นี่ มารูโอะซังล่ะ
ทิ้งไว้ที่ร้านน่ะสิ
ดื่มหน่อยสิ มารูโอะซัง ดื่มคนเดียวไม่สนุกเลย
วันนี้ขอผ่าน เดี๋ยวกลางคืนมีแสดงน่ะ
แต่มารูโอะซังเคยดื่ม ในห้องแต่งตัวเลยนะ
นั่นแหละคนที่ผมรู้จัก
อีกแก้วนะ
เดี๋ยว
ฉันขอ...
โชจูดีกว่า
ด้วยความยินดี
ต้องไปแล้วละ กลับไปห้องแต่งตัวก่อนนะ
ไว้เจอกัน
มาริโมะจัง
เธอ...
ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ
ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ
เราสายแล้วนะ
ไปตามหาเขากัน ไปได้ไม่ไกลแน่
อีกยกสิ
แต่ผมไม่มีเงินแล้ว
หาสักที่น่า
ริวจิ ฉันเจอแล้ว
ถามจริง
รู้อะไรไหม ริวจิ
บีท ทาเกชิ
เคยดื่มเมทานอลโชจูด้วยละ
เมทานอลโชจูเหรอ
ดื่มเมทานอลโชจู
แล้วก็วิ่งไปตามถนน แอลกอฮอล์ก็จะพลุ่งพล่านในร่างกาย
รู้สึกดีจังเลย
พอได้แล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะต้องแสดงแล้วนะ
วันนี้พอเท่านี้ละ
พวกนายทําอะไรอยู่เนี่ย
เอเดรียน
ไม่ใช่ความผิดผมนะ
อีกเดี๋ยวจะต้องขึ้นแสดงแล้ว
เขายังไม่มาอีกเหรอ
ช่วยไม่ได้ คุณนาย ผมจะขึ้นแทนเองครับ
อย่าเอาเกลือไปลูบแผลเลยน่า
เรียกผมว่าเกลือเหรอ ถูกต้องละครับ
เกลือแห่งฮากาตะ
อาจถึงเวลาที่ผม ต้องรับความท้าทายแล้ว
ขอโทษจริงๆ เป็นความผิดฉันเอง
ใช่เลย เรื่องนี้เกิดขึ้น ทั้งที่นายควรจับตาดูเขาแท้ๆ
- อาจารย์ส่งข้อความมาเองนะ - อีกห้าวิ หมอนี่จะระเบิดแล้ว
- งั้นเป็นความผิดฉันเหรอ - ก็ไม่เชิง
แต่อาจารย์ขี้อวดมือถือเกินไปแล้ว
ทางนี้ก็บอกให้ทาจัง เฝ้าเขาไว้แล้วด้วย
ช่วยไม่ได้นี่นา ให้พลาดการแสดงของดงจังไม่ได้หรอก
งั้นเป็นความผิดฉันสินะ
พอได้แล้ว
มาริโมะร้องไห้แล้วนะ
ถ้ามาริโมะร้อง ฉันจะร้องด้วยนะ
จะเอาไหม
ไม่จ้ะ
ไม่เอาจ้ะ
ขอโทษด้วยนะ
เอาละ ริวจิ ได้เวลาไปโรงละครแล้ว
ไปไม่ได้หรอก คุณเมาเกินไปแล้ว
ไม่เป็นไรน่า ฉันเป็นนักเล่ามันไซมือหนึ่งจากคันไซ
เหล้าแค่นิดเดียว หยุดฉันไม่ให้ขึ้นเวทีไม่ได้หรอก
อะไรวะ
ขอโทษทีๆ
ขอโทษนะ เขาเมาน่ะ
เลิกเดินเซไปเซมาได้แล้ว ไอ้แก่
ไอ้ขี้เมาเอ๊ย
เมาเรื้อนตลอดเลย
หา
คุณนาย เราควรซ้อมกันนะ
คุณคุยกับเมียตัวเอง ยังไม่รู้เรื่องเลยนะ
คิดว่าจะไปเล่นมันไซกับคนอื่นได้เหรอ
ดง...
- เวลานี้ไม่เหมาะ แต่... - อะไร
เรื่องนี้น่ะ มันจบยังไงเหรอ
- ไม่รู้ร้อนรู้หนาวจริงๆ - ก็คนมันสงสัย
ได้ฟังถึงตอน "งั้นมาทําจานแตกกัน"
แล้วยังไงต่อ
ก็นะ
โอซากิ ที่เป็นเมียทําจานแตก แล้วสามีก็พูดว่า...
"บาดเจ็บหรือเปล่า
ถ้าจานแตก ฉันก็แค่ซื้อใบใหม่ได้
เธอบาดเจ็บไหม"
"ฉันดีใจจริงๆ
คุณเห็นสวัสดิภาพของฉันสําคัญด้วย"
"แน่นอนสิ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ...
"ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป...
ฉันก็เที่ยวเล่น...
กินดื่มทั้งวันไม่ได้น่ะสิ"
ไม่ได้หรอก เสียงรถตํารวจทํามุกกร่อยแล้ว
แต่เอาจริงๆ...
เสียงรถตํารวจมันดังใกล้มากเลยว่าไหม
อย่าบอกนะ
อะไร
ให้ตาย ไม่เห็นเข้าใจเลย
เกิดอะไรขึ้น
แย่แล้ว
- เกิดอะไรขึ้น - ขอทางหน่อย
ขอเราผ่านหน่อย
ฟังก่อนสิ
ฉันไม่ได้ทําอะไรนะ
ไม่ได้ทําอะไรเลย
ริวจิ เจ้าบ้าเอ๊ย
ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที
ไม่เอารถพยาบาล
เกิดอะไรขึ้น
เดี๋ยว มันเจ็บนะ
ฉันไม่ขึ้นรถหรอก
ริวจิ ไหงนายมาอยู่กับเขาล่ะ
เธอมีรถใช่ไหม พามาริโมะกลับบ้านที
โคโทระ ฉันให้นายดูแลนะ
ซายูริจังกับฉันต้องไปโรงพัก
ไปหาตํารวจ
ดงจัง
พวกนั้น...
ดงจัง
ใครก็ได้เอาผ้าห่มให้หน่อย
ผ้าห่มๆ
ฉันต้องกลับร้านแล้ว
อะไรเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจสถานการณ์นี้เลย
ร้อน...
ทําอะไรอยู่เหรอ
ขอโทษที่ทําให้ตื่น
ผมไม่รู้ว่า ต้องทําให้ตัวคุณเย็นหรืออุ่นน่ะ
เลยกะจะใช้น้ําอุณหภูมิห้อง
ขอบใจนะ
ฉันไม่เป็นไรแล้วละ
เมื่อกี้คุณแม่โทรมา
ตํารวจปล่อยตัวริวจิแล้ว แต่...
มารูโอะซัง...
ขอโทษด้วยครับ
ขอโทษจริงๆ ค่ะที่เขาก่อปัญหา
ไม่ต้องขอโทษเลย พวกนั้นรู้ว่าผมไม่ได้ทําอะไร
ริวจิ
แกไม่รู้ร้อนรู้หนาวขนาดนี้ได้ยังไง
ตั้งแต่มารูโอะออกจากคุก เขาไม่แตะเหล้าสักหยด
คุกเหรอ
เขาเมา
แล้วไปทําร้ายคนเข้า เลยเพิ่งออกมาเมื่อไม่นานนี้
พวกเรากําลังช่วยเขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่แก เจ้าบ้า...
แล้วดันบอกว่าไม่ได้ทําอะไรเลย ล้อเล่นหรือไง
แกช่วยมารูโอะติดคุกไง
ตํารวจน่าจะจับแกโยนเข้าคุก สักสองสามปี
เมื่อกี้ยังร้องห่มร้องไห้ ขอโทษอยู่เลย
การแสดงหรอก แค่การแสดง
ใครจะร้องไห้ให้แกกันล่ะ เจ้าบ้า
นั่นเป็นฟางเส้นสุดท้าย ฉันทนเขาไม่ได้แล้ว
เราก่อปัญหาให้ทุกคนด้วย
เธอเองก็พยายามอย่างหนักเพื่อเรา แต่...
ไม่เป็นไรหรอก
หวังว่าคุณจะไม่ถอดใจจากมารูโอะซังนะ
เขาไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ
เขาเล่าอะไรๆ ให้ผมฟัง เราเหมือนกันหลายอย่างเลย
ก็นะ
ผมเองก็ไม่มีทางเลือก นอกจากมาเป็นยากูซ่า
แต่ผมก็ดิ้นรนเพราะเรื่องนี้อยู่
พนันได้เลย
เขาเอง...
ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากแสดงมันไซ และก็กําลังดิ้นรนอยู่แน่ๆ
ครั้งนี้เขาแพ้ให้กับเหล้า
แต่เขาไม่ใช่คนไม่ดีนะ
ดังนั้นถ้าคุณถอดใจจากเขา มันก็เหมือนกับบอกว่า
ผมเองก็สิ้นหวังด้วย
ขอโทษที ผมอธิบายไม่ได้เลย
ฉันคิดมาพักใหญ่แล้วละ
เรื่องอะไรเหรอ
เรื่องที่ภรรยาทําจานแตก เพื่อลองใจสามีน่ะ
ฉันว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยนะ
แต่ไม่มีอะไรที่สําคัญกับสามีฉัน
นอกจากเหล้าหรอก
ฉันเลยคิดว่าพอเลิกเหล้าแล้ว เขาจะเป็นห่วงเป็นใยฉัน
แต่เหล้าก็ชนะ
เดี๋ยวสิ มีบางอย่าง
ที่เขาแคร์มากกว่านั้นนะ
อะไรเหรอ
มันไซยังไงล่ะ
(โคโทระ)
ว่ากันว่าแม้แต่หมา ยังไม่สนเรื่องผัวเมียตีกัน
- "ไฟไหม้คอกม้า" ล่ะ - นี่
- ร้านนายล่ะ - วันนี้ไม่ขาย
ความรุนแรงภายในบ้าน เรียกว่าความรุนแรงในครอบครัว
หรือตัวย่อ "รค."
แต่เรื่องวันนี้ เป็นความรุนแรงนอกบ้าน
คนโง่ที่หาเลี้ยงชีพ ด้วยการตีเมียตัวเองบนเวที
น่าจะเรียกว่า "รว." ความรุนแรงบนเวทีเนอะ
เก่งแฮะ
มีผัวเมียคู่นึง ชื่อมาริโมะกับมารูโอะ
เป็นคู่มันไซที่ดัง เรื่องการใช้ความรุนแรง
เพราะถูกตีทุกวัน เมียก็เลยรู้สึกไม่มั่นใจ
"สามีฉันรักฉันจริงๆ ไหมนะ"
เธอก็เลยตัดสินใจลองใจเขา
ลองบาดเจ็บก่อนการแสดง เพื่อดูว่าเขาจะเป็นห่วงไหม
"ไฟไหม้คอกม้า" นี่นา
ตอนที่เราดังๆ ฉันเคยเจ็บกล้ามเนื้อแถวคอด้วย
เขาทําอะไรเหรอ
เขาตั้งใจเล็งคอฉันน่ะสิ
น่ากลัวสุดๆ เลยละ
ฉันเจ็บแต่เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา
ถ้าไม่ใช่อะไรที่ร้ายแรง แบบมะเร็งระยะสุดท้าย...
ดีเลย บอกเขาว่า คุณอยู่ได้อีกไม่กี่เดือนแล้วกัน
แบบนั้นหลอกเขาได้แน่
จริงด้วย
ถ้าเขายังตีคุณอยู่ แปลว่าเขาชอบใช้ความรุนแรงจริงๆ
เป็นไง นี่น่าจะได้ผลนะ
ฉันว่านั่นไม่ใช่ที่เราอยากให้เป็นนะ
พวกเขาก็เลยตกลงแล้วก็วางแผนกัน
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
ดีเลย
หัวหน้าแก๊งประกันตัวให้เขาอีกรอบ
มารูโอะเลยออกมาได้หนึ่งวัน
- ริวจิ - ครับ
- ไปส่งที่สถานีโตเกียวที - ว่าไงนะ
- ฉันจะกลับโอซาก้า - ทําไมล่ะ
ไม่ไปหาภรรยาเหรอครับ
ฉันจะไปเจอหน้าหล่อนได้ยังไง เจ้าบ้า ฉันเล่นมันไซไม่ได้แล้ว
เอาไงต่อดี
ไม่ได้ยินเหรอ ไปสถานีโตเกียว
ให้ตาย ทํายังไงดีล่ะ บอกเขาดีไหม
ไม่สิ บอกไม่ได้
บอกอะไร
งั้นบอกเลยแล้วกัน มะเร็งน่ะ
หา
ไม่รู้เหรอครับ
มาริโมะซังเป็นมะเร็ง
ตอนคุณเข้าคุก มาริโมะซังเข้ารพ.เพราะเรื่องนี้
พูดจริงเหรอ
มะเร็งอะไร กระเพาะหรือว่าตับ
ไม่รู้เหมือนกัน
เธอเหลือเวลาอีกแค่ไหนล่ะ
ครึ่งปีมั้ง ไม่ก็สามเดือน
เท่าไรกันแน่ มันต่างกันเยอะนะ
เงียบน่า บอกว่าไม่รู้ไงเล่า
กลับกันเถอะ
ยูเทิร์นแล้วกลับไปกัน
กลับสิ เดี๋ยวพ่อทุบซะหรอก
"อยากกินมื้อค่ํากันขนาดนั้นเลยเหรอ"
ทําไมถึงนานนักนะ
นี่ โคโทระซัง
พวกนั้นกําลังมาแล้ว
ไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันอยากให้เขาทําตรงข้ามละ
ตรงข้ามเหรอ
ฉันว่าแม้แต่โรคระยะสุดท้าย ก็ไม่ทําให้เขาหวั่นไหวหรอก
ไม่งั้นฉันคงไม่แต่งงานกับเขา
ถ้าเขาตีฉันบนเวที ต่อให้ฉันเป็นมะเร็ง
ฉันจะอยู่กับเขาต่อ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ถ้าเขาลังเล หรือทําท่าเป็นห่วงฉันสักนิด
งั้น...
ฉันจะเลิกกับเขา
เข้าใจละ
โทษที เรามาสาย
เสื้อผ้าล่ะ
ยังไม่เสร็จเลย
ทําไมไม่เสร็จล่ะ เจ้าบ้า
ไม่ใช่ความผิดฉันนะ ฉันต้องไปรับเขานี่
- ชอบจัง - จริงเหรอ
ใส่ขึ้นแน่ๆ เลย
ที่จริงอยากให้มีซิปใหญ่ๆ ด้านหน้า กับสิงโตด้านหลังด้วย
ไม่จําเป็นหรอก มารูโอะซังล่ะ
- กําลังเปลี่ยนชุด - ไปตามมาเลย
ครับ
เรื่องมะเร็ง...
ลืมมันได้เลย
หา
มันจะตรงข้ามเลยน่ะ หล่อนอยากให้เขาตี
ถ้านายไม่บอก
มารูโอซังก็จะตีหล่อนแน่ๆ
- สายไปแล้วน่ะสิ - หา
ฉันบอกไปแล้วตอนอยู่ในรถ
ก็มันไม่มีทางเลือกนี่ เขาพยายามจะกลับโอซาก้า
อะไรล่ะเนี่ย ความผิดฉันอีกแล้วเหรอ
มารูโอะซังมาแล้ว
มารูโอะจัง
มาริโมะซัง
เธอเป็นมะเร็งเหรอ
ต่อไปเป็นคู่มันไซจากโอซาก้า ภรรยามาริโมะกับสามีมารูโอะครับ
ไว้คุยทีหลังนะ ขึ้นเวทีกันเถอะ
(คามิกาตะ มาริโมะและมารูโอะ)
หวัดดีค่ะ เราคือดรีมส์คัมทรู แห่งนานิวะค่ะ
มาริโมะกับ...
มา...
มารูโอะค่ะ
ตาคุณพูดแล้ว
คนสวยๆ คือมาริโมะ
คนขี้เหร่ๆ คือมารูโอะ
ฉันน่ะ...
ฉันมันเลวทรามต่ําช้าจริงๆ
ไม่ต้องร้องไห้หรอก นี่มันไซนะ
ใช่ นี่มันไซ...
- เอาเลย ชมฉันสิ - จะชมละนะ
ดอกกุหลาบในทุ่งหญ้านี้คือมาริโมะ
คนร้ายที่วิ่งข้ามทุ่งหญ้านี้ คือมารูโอะ
ใช่เลย
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องมาติดแหง็กกับคนร้ายแบบฉัน
ฉันนึกขอบคุณจริงๆ นะ
เจ้าโง่
ฉันนี่มันโง่จริงๆ
หล่อนได้ขอหย่าแน่
หา
ก็เป็นเรื่องโกหกนี่นา หล่อนลองใจเขา
ไม่ได้เป็นมะเร็งเหรอ
ไม่ได้เป็นเหรอ
น่าจะเย็บสิงโต...
เงียบได้แล้ว
ฉันเฝ้าบอกตัวเองให้ทุ่มเทมากขึ้น
- แต่อย่าหนักเกินไปนะ - ทําไมล่ะ
ถ้าคุณตาย ฉันจะได้เงินประกันเยอะเลยน่ะสิ
ใช่เลย
ฉันอยากตายแล้วให้เธอ เอาเงินประกันไปใช้ชีวิตหรูๆ
แต่...
ทําไมคนหลอกลวงแบบนั้นถึงได้อยู่ต่อ
แต่มาริโมะจัง...
นายน่ะ
มีสติได้แล้ว
ทําบ้าอะไรน่ะ
คิดถึงคนดูบ้างสิ
ขอโทษนะคะ ทุกคน
สามีฉันตีฉันบ่อยเกินไป
ฉันเลยตัดสินใจแกล้งคืน
ฉันบอกเขาว่าป่วยระยะสุดท้าย และเหลือเวลาไม่กี่เดือน
เขาสติแตกไปเลยค่ะ
เดี๋ยวนะ
หมายความว่าไง
แกล้งเหรอ เธอไม่ได้จะตายเหรอ
- โกหกน่ะสิ - โกหกเหรอ
จริงๆ
อันไหนกันแน่
ตาบ้า
เวลาฉันโกหก...
เวลาฉันโกหกน่ะ...
มันโชว์ทางสีหน้าหมดเลย
งั้นก็โกหกสินะ
กล้าดียังไง
มาหลอกสามีตัวเอง
คนขี้แพ้แบบคุณ จะเสียใจจริงๆ เหรอถ้าเมียตาย
ก็แน่ล่ะสิ ยัยบ้า
ถ้าเธอตาย...
"ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป...
ฉันก็เที่ยวเล่นกินดื่มไม่ได้น่ะสิ"
นี่ เก่งมากเลย เจ้าระดับสอง
ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณนะคะ ทุกคน
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมากเลยค่ะ
ไม่ต้องห่วงนะ
เราจะจุดธูปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะออกจากคุก
ยกโทษให้ล่วยนะ
ไม่นึกเลยว่าจะเป็นมะเร็งจริงๆ
นายทําดีแล้วละ
ไม่คิดงั้นเหรอ ถ้าพวกเขาเลิกกันไปแบบนั้น
มาริโมะคงตายตาไม่หลับแน่ๆ
พวกเขาได้เข้าใจกันและกัน ในการแสดงครั้งสุดท้าย
ในฐานะคู่แต่งงานและคู่มันไซ
คงไม่มีเรื่องให้เสียใจทีหลังแล้ว
นายคืออาจารย์แห่งโมโรโคชิสินะ
ไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก
เพราะงั้นครั้งนี้
ฉันไม่ขอรับค่าเรียนจากนายนะ
ฉันได้เรียนรู้เรื่องสําคัญจากนาย
ฉันอยากจ่ายให้นายด้วยซ้ํา
แม้จะไม่มีปัญญาก็ตาม
- แล้วเรื่องหนี้ล่ะ - เรื่องนั้น
ช่วย... ช่วย...
จ่ายแทนฉันเดือนนี้ได้ไหม
ก็ได้ แค่ครั้งเดียวนะ
เลิกร้องแล้วกินเงียบๆ ได้แล้ว
นักโทษ 628 เอาถาดมาวางได้แล้ว
อิโนะอูเอะ วากะต่างหาก
อย่างน้อยช่วยมีรีแอคชั่นหน่อย
ขอที นายก็เล่นมุกนี้ทุกวัน
นายรับมุกไม่เป็นต่างหาก
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์