FASCYNACJA
KOSHIN
Sklepy z używaną odzieżą...
Nie pojmuję tego.
Kto chciałby płacić za ciuchy, które nosił ktoś inny?
Upaprane dżinsy za kilka tysięcy jenów.
Zwyczajnie tego nie pojmuję.
Zgadnij kto to?
Megumi?
O nie! To ktoś inny!
Druga rzecz, której nie pojmuję,
to naleśniki.
Jak można jeść je w biegu?
Ale dobre!
Powiedz, gdzie chcesz pójść, Ryuji.
Dokąd?
Czemu się tak schylasz?
Bo...
Wybacz, że jestem niski.
Wybacz, że jestem wysoka!
Szczególnie nie pojmuję... mangowych kafejek.
Co może być fajnego w czytaniu mangi w towarzystwie?
Nie pojmuję tego.
„Jestem Gu-gu-ganmo”.
Jesteś zabawniejszy niż Ganmo.
Coś nie tak?
„Proszę, przeżyj choć o jeden dzień dłużej niż ja”.
Nie mogę się skupić, bo jesteś taki zabawny.
Co?
A już całkowicie nie pojmuję dzisiejszej popularności rakugo.
Przystojny narrator kradnie cały show.
Staje się zbyt pewny siebie. Koniec świata!
Ale ciacho!
Coście za jedne?
Kotora, możemy ci zrobić zdjęcie?
Jasne.
Uśmiech!
Don!
Spadaj, Donta!
- Nie wcinaj się! - Nie chcemy cię!
Kotora! Tygrys, tygrys...
Jirettaiga!
Nie ty!
Nie ty! Nie ty! Gwałtu rety!
Zupełnie tego nie pojmuję.
Za to wy nie macie pojęcia, kim ja jestem.
Zaczekajcie 15 sekund.
Tygrys i smok!
STOWARZYSZENIE RAKUGO
Przepraszam za spóźnienie!
Całe piętnaście sekund!
W porządku. Siadaj, spóźnialski.
I jak tam? Robiliście to już?
Mogę cię nauczyć.
Wiesz, jak się robi dzieci?
Rozpocznijmy.
Przemowa prezesa. Załatwmy to szybko.
Niepokoją mnie ostatnie trendy.
Starając się edukować młode pokolenie,
nie potrafimy oddać szacunku starszemu.
Może to sprawić, że kulturę rakugo czeka schyłek.
„Schyłek”.
Schyłek, tyłek. Widziałeś już?
Weterani muszą zapładniać młodzież miłością do klasyki...
Jak już go zobaczy, jest na to szansa.
- ...i twardo stać na straży... - Bez tego ani rusz.
Proszę kontynuować. Ja pogram w Space Invaders.
A co ty o tym sądzisz?
Ja? A o czym? Myślę, że jest tak, jak powiedziałeś.
- Mam wrażenie, że nie słuchałeś. - Przepraszam.
Kotora jest twoim uczniem niespełna rok, prawda?
- Zgadza się. - Dlaczego awansował przed starszymi?
Jest zabawny. Potrafi rozśmieszyć publiczność.
Zabawny?
Czy pozostali też tak uważają?
- Pomijając technikę, jest oryginalny. - Nie pytałem ciebie!
Ścisz to!
Rakugo to element kultury, tradycyjna rozrywka.
Nie dajcie się omamić przemijającym modom
i chrońcie nasze dziedzictwo.
To wszystko.
- Z czego tak rechoczecie? - Cześć.
Ryuji opowiada śmieszną historię.
Jaką?
Znowu spotkał Kiyoshiego Trupa.
Kiyoshiego Trupa?
Tak! Kiyoshiego Trupa z Death Romantic.
Proszę pokazać torbę.
Nie.
Nie puszczę tego płazem!
To już drugi raz!
Dzwonię na policję!
Co? Nie słyszę!
Szukałem tego wszędzie.
Do kompletu brakuje mi piątego tomu.
Czy to nie Kiyoshi Chrup?
Trup!
Kolekcjonuje mangę Kosaku Shima?
Muszę wracać do sklepu.
Co cię do nas sprowadza?
Mam pewien problem.
Ty i problem?
Znacie Yanagiteiego Koshina?
Prezesa Stowarzyszenia Rakugo?
Znam go.
Rozpowiada wszystkim, że moje rakugo jest szkodliwe.
- Co o tym myślisz? - Co ja myślę?
Yanagitei to konserwatysta.
A ja jestem reformistą, dlatego go nie lubię.
Ostatnimi czasy wystawia same wyciskacze łez.
I zaczyna płakać, zanim popłaczą się widzowie.
Coś okropnego.
„To prezent od tatka”.
„Od tatka?”
Uważam, że ma nienaganną technikę,
ale nie chcę, żeby pouczał mnie, jak mam opowiadać.
Właśnie!
- Pomyślałem sobie... - Co?
Ty prowadź rozmowę, a ja będę jadł sobę.
Kotora, ja i jeszcze jedna osoba.
Wystawimy wizualnie atrakcyjne rakugo.
Wizualnie atrakcyjne?
Przyciągniemy na występ młodych.
Yanagitei będzie musiał odpuścić.
Naszą trupę nazwiemy na cześć Awashimy,
Tory i Ryu...
Chłopaki Od Wielkiej Draki!
Dobra nazwa, co? Nie ma nic wspólnego z imionami członków.
- Zdolniacha ten mój uczeń! - Pytanie.
Ryu, czyli mój syn, Ryuhei?
- Tak. - Zaproś mnie!
Co to takiego?
Dziś jesteśmy w Matsudo. Matsudonald!
Jest do niczego. Fatalne poczucie humoru.
Poza tym nie jest przystojny.
- Więc wolisz Kotatsu? - Tak.
Poprośmy Kishina Shinoyamę, by zrobił nam sesję przed bramą Kaminarimon.
Dobry pomysł.
- Musimy się pokazać w telewizji. - Nieźle!
Tsunku będzie produkował nasze nagrania.
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
Odprawiłem Ryu.
Jesteś jego ojcem. Jeśli poprosisz...
Mam błagać tego łobuza? Nigdy!
Udam, że tego nie słyszałem.
Jeśli poprosisz...
- Mistrzu! - Nic nie słyszałem!
Mówisz, że potrafisz opowiadać tylko rakugo oparte na faktach?
No pewnie! Nie umiem zmyślać.
Przecież opowieści rakugo są zmyślone.
- Serio? - No a jak!
W życiu jest mało takich sytuacji.
Jak moja historia o Kiyoshim Trupie.
Była zmyślona.
- Cholera, nabrałeś mnie. - Nie ma takich zbiegów okoliczności.
- Więc zmyślałeś? - Jeden zero dla zabawnego.
Znasz rakugo Kubi Jochin?
Nie.
Samuraj odciął głowę pijakowi, który wybierał się do prostytutki.
Samuraj był doskonale wyszkolony
i odciął mu głowę tak, że ten się nie skapnął.
Pijaczek sobie gada, głowa mu się chwieje...
Trzymając głowę niczym lampion, biega z krzykiem w tłumie ludzi...
To niemożliwe! Trupy nie biegają.
Chodzi o to, żeby widzowie kupili historię.
Bohaterem Senki no Mushi jest robak, a Rinki no Hinotama - szczur.
Chwila.
Znasz je wszystkie?
Tak.
Ekstra!
Teraz do niczego mu się nie przydadzą.
Naucz mnie. Wszystkiego.
Nie dziś.
Ani jutro. Ani nigdy.
Chodzą na randki codziennie, a do tej pory tylko się całowali.
Zaczekaj!
- Muszę ją ukarać. - Puszczaj!
- Tora-chan! - Puszczaj!
Przepraszam, Risa!
- Nużące? - To nie jest tak, że tego nie lubię.
Dobrze się z nim bawię.
Ale jest tak zabawny, że to bywa nużące.
Nie rozumiem. To lepiej się nudzić?
Masz rację. To po części moja wina.
Nigdy nie zakochałam się w dowcipnym mężczyźnie.
Megumi-chan!
Nie powinnam była tego mówić.
Mam reagować śmiechem na wszystko, co mówi.
A kiedy się nie śmieję...
To nie było zabawne?
Było!
To może... chcesz posłuchać tego?
Opowieść o tym, jak mój chiński sublokator wpadł do klopa.
Ale śmieszne.
Czemu teraz?
To może to?
Kumpel zrobił sobie trwałą ondulację i kazał nic nie mówić nauczycielom.
To zabawne!
Dlaczego teraz?
Gdy się śmieję, próbuje mnie całować.
Nie to miałam na myśli, mówiąc, że lubię się pośmiać.
Skoro tak lubi rozśmieszać, niech zostanie komikiem.
Pomyślałem to samo.
Jeśli ma obsesję na punkcie komedii i rakugo,
powinien występować.
Kiedyś był rakugoką.
Butik i tak splajtuje.
O czym gadacie?
A co usłyszałeś?
Chodźmy.
Ryuji.
Nie wrócę do rakugo nawet w trzecim wcieleniu!
Pyszności!
Donkichi.
Dlaczego jesz u nas?
Właśnie! Nie powinieneś być u swojej landrynki?
Zapomniałem. Co tu robić? Już się najadłem!
Co jest z tobą nie tak?
Landrynkę jeszcze wciśniesz.
Coś nie tak, Kotora?
Nic nie jesz.
Gdy siedzi cicho, wygląda na mądrego.
- Mistrzu. - Tak?
Widziałem się z Ryujim.
- Kotora. - W porządku.
Idź już, Donkichi. Pośpiesz się.
- Słucham. - Sporo mi opowiedział o rakugo.
O robakach, szczurach i odciętych głowach.
Pomyślałem sobie, że powinien do niego wrócić.
Jest dziś na ustach wszystkich.
Kiedy opowiada o rakugo, od razu się rozpromienia.
Przypomina w tym ciebie.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Chciałbym go zobaczyć na scenie.
Co o tym myślicie?
Chcecie, żeby Kotatsu powrócił?
Pomijając jego trudny charakter,
był najbardziej uzdolnionym wśród młodych.
Jeszcze go nie widziałem w akcji.
Byłeś wtedy za młody, Unadon.
Udon.
Jest naprawdę dobry. Potrafi zjednać sobie widownię.
Mówią, że jego Shinagawa Shinju
było lepsze niż w wykonaniu Shinsho.
Nie przesadzałbym.
Jako nastolatek uchodził za geniusza, ale teraz ma już 24 lata.
Nie występował od wielu lat.
Jeśli teraz spróbuje i mu nie wyjdzie, może się zrazić na całe życie.
A przede wszystkim on sam musi tego chcieć.
On chce opowiadać.
Tylko musi to sobie uświadomić.
Donta, co o tym myślisz?
W tym domu nie ma już miejsc do spania.
- Możemy wynająć mieszkanie. - A co z naszym rodzinnym domem?
- Gdzieś niedaleko. - Nie chcę!
Ja się wyniosę.
I tak nie należę do waszej rodziny.
Mistrzu, przyjmiesz go z powrotem?
Nie należysz do rodziny?
To przykre. Dlaczego tak mówisz?
Ktoś spoza rodziny dostałby tak dobre jedzenie?
Szczególnie, jeżeli tym kimś byłby groźny gangster?
Z chwilą przekroczenia progu tego domu stałeś się członkiem naszej rodziny!
Nie mów takich rzeczy.
Mistrzu.
Bo Sayuri będzie płakać.
Jeszcze nie płacze, ale jest tego bliska.
No i proszę. Zalała się łzami!
Widzisz?
Doprowadziłeś ją do płaczu. Przeproś.
Matko, przepraszam.
Nie szkodzi.
Bardzo przepraszam.
Dość już o Kotatsu na dziś.
Przestań płakać, Sayuri. Jedzmy.
Zacznijmy od początku. Smacznego!
Jedzmy!
Lubisz krokiety ze słodkimi ziemniakami? Częstuj się, Kotora.
- Smakuje ci, Unadon? - Udon.
Dobre?
Ale dziwaczny robal!
To nie jest robal.
Tylko Levi's S501 XX, model z czasów II wojny.
- Dżinsy? - Tak, dżinsy.
Wiesz, ile kosztuje para?
Z 50 tysięcy jenów?
Nie, 680 tysięcy.
- Żartujesz! - Nie!
Repliki mają inną metkę.
Model z 1944. W Japonii zostało kilka par.
- Chciałbyś takie? - No pewnie.
Nie jestem kolekcjonerem.
Chciałbym nadać klasyce własny sznyt.
Mam na myśli nadruk w postaci smoków Urahara na bokach nogawek.
Wartość spodni może tylko wzrosnąć! Sprzedam je za milion albo dwa!
Chciałbym tego dokonać.
Jeśli mi się uda, porzucę swoją pracę. Ale najpierw musi mi się powieść.
Tylko nikomu nie mów.
Niech to będzie naszą tajemnicą.
I tak byś nie powiedziała. Głupio gadam.
Nieprawda.
To ciekawe. Podobało mi się.
Właśnie to chciałam usłyszeć.
To w ogóle nie było śmieszne.
Nie szkodzi.
Wszyscy wiedzą, że jesteś zabawny.
Ale tylko twoja dziewczyna zna cię od tej poważnej strony.
Zna twoje zamiłowania i marzenia.
- Moja dziewczyna? - Jestem twoją dziewczyną.
Przejdziemy do następnego etapu?
Tak!
Megumi-chan!
Wróciliśmy!
Sprzątnąłeś mieszkanie. Miło z twojej strony!
O rany.
Wypił sam trzy butelki chińskiego wina ryżowego!
Jestem totalnie nawalony!
Przepraszam za najście.
W szufladzie są gumki.
Stul dziób!
- Czekaliśmy na ciebie! - Don-chan!
Dziękuję wam za przybycie.
W czasach, gdy Tokio zwane było Edo,
w mieście działał sklep z antykami.
To Douguya.
Nie, to Neko no Sara.
Matka.
Jestem.
Sklep skupował stare przedmioty po niskich cenach
i sprzedawał je znacznie drożej.
„Panie, żyjemy w czasach pokoju. Nie toczy się żadna wojna.
Mimo to postawiony do góry nogami hełm nie może być wazonem.
Gdy na to patrzę, współczuję kwiatom.
Tak się składa, że jestem w posiadaniu drogocennego wazonu.
Oddam go panu w zamian za hełm”.
Tym sposobem za lichy wazon otrzymał starodawny hełm.
Później jednak okazało się, że ów wazon wyszedł spod ręki mistrza Myochina!
To był prolog. Ufam, że waz on zaciekawił.
Beznadzieja!
W herbaciarni na wzgórzu swój dom znalazły koty.
„Starcze, masz kota?
Masz nawet trzy!”
„To prawda.
Dwa koty i jedną kotkę”.
„Kici, kici, chodź tu do mnie, koteczku”.
„Miau, miau”.
„Lepiej ich nie głaskać”.
Potrafią podrapać.
Nie szkodzi.
Lubię koty.
Ostrożnie, bo cały obejdzie pana włosami.
Bez obaw.
Czyż to nie miska Ekourai Umebachi?
Niebywałe.
Mógłbym ją z powodzeniem sprzedać za 300 ryo.
A ten karmi z niej koty!
Nie ma pojęcia, ile jest warta.
Ten jest szczególnie przymilny.
Uroczy. Przypadłem mu do gustu!
Koty wyczuwają dobrych ludzi.
A ja kocham koty. Prawdę powiadam.
Starcze, proszę.
Oddasz mi tego kota?
Rzecz jasna nie za darmo.
Proponuję trzy ryo.
Zapłacę za całą karmę, którą zjadł.
Trzy ryo za takiego kocura?
Rzecz w tym, że nie mam dzieci.
Razem z żoną sprawiliśmy sobie kota, by w domu nie było tak pusto,
ale kilka dni temu nam uciekł.
Od tamtego czasu żona chodzi jak struta.
Jeśli sprowadzę go do domu, sprawię jej wielką radość.
Wobec tego przyjmuję pana propozycję.
Będę się nim opiekował.
Starcze, czy zawsze karmisz kota z tego naczynia?
Zgadza się.
Ponoć kot nie będzie jadł, jeśli zmienić mu miskę.
Pozwól, że ją też wezmę.
Mam inną.
O tę.
On tej nie chce.
Tę lubisz bardziej, prawda koteczku?
Z tej też mu smakuje. Proszę.
To tylko brudna miska. Dlaczego nie chcesz jej oddać?
Zapłaciłem ci trzy ryo!
„Brudna miska?
Toż to Ekourai Umebachi!
Być może pan tego nie wie,
ale takie naczynie warte jest 200, a nawet 300 ryo”.
„Doprawdy? Nie miałem o tym pojęcia!
Skoro jest tak drogocenne,
dlaczego pozwalasz jeść z niego temu kocurowi?”
„A to ciekawe.
Gdy karmię z niego koty, czasami uda mi się sprzedać jednego z nich
za trzy ryo”.
Jesteś najlepszy!
Don-chan!
Bomba.
To jest gość.
Było zabawnie.
Spośród wszystkich rakugo Don-chana najbardziej lubię Neko no Sara.
To krótkie, ale doskonałe studium ludzkiej natury.
Ach tak.
Może pani pić o tej godzinie?
Zasługuję na odrobinę rozrywki.
Don-chan jest na spotkaniu Stowarzyszenia.
Jeśli będziemy czekać bezczynnie, nikt sensowny się nie zjawi.
- Trzeba poszukać. - Jak?
Mnie nie pytaj. On będzie gadał.
Będzie nawijał jak szalony, a ja poczytam brukowce.
Sprawdzę, co jest grane.
Poszukajmy osób zainteresowanych komedią, niekoniecznie rakugo.
Spośród nich wybierzemy takich, którzy mają potencjał.
Komisja Rekrutacyjna Komików-Amatorów!
Dykcja do poprawy, ale jest moc!
Nie powołamy się na Stowarzyszenie.
- Otaku rakugo nie są nam potrzebni. - Właśnie.
- Jak on. - Ja nie jestem fanem, tylko maniakiem!
Co tam? Chyba gadacie o czymś ciekawym.
To jest ciekawe. Ale co powie Yanagitei?
Bez obaw.
Będzie przewodniczącym jury. Poprosiłem go i się zgodził.
Koshin uwielbia, jak się go tytułuje prezesem albo przewodniczącym.
Chcielibyśmy, żeby pan Hayashiyate również zasiadł w jury.
Don-chan!
Dobrze, ale skąd weźmiemy komików?
Spokojnie.
Z Neko no Sara wiążą się też gorzkie wspomnienia.
Gorzkie wspomnienia? Jakie?
To było wtedy, gdy Kotatsu miał zostać shinushim.
Zbliżał się jego solowy występ.
- Chciał, by Koshin nauczył go opowieści. - Dlaczego nie Donbei?
Don-chan chciał, żeby Kotatsu opowiedział Ko Wakare.
„Dziecko jest jak klamra spinająca związek”.
Ko Wakare to specjalność Koshina.
Co było dalej?
Koshin to konserwatysta, a Don-chan jest jego rywalem.
Koshin był przeciwny, żeby 20-letni chłopak
awansował na mistrza przed 30 uczniami, którzy zajmowali się rakugo dłużej.
Dawno temu w mieście działał sklep z antykami...
Przepraszam. Przyszedłem tu,
żeby nauczył mnie pan Ko Wakare.
Wiem.
Douguya...
Koshin uznawał tylko Neko no Sara i nie zamierzał uczyć go Ko Wakare.
Po prostu się nad nim znęcał.
Chciał, żeby chłopak skompromitował się na scenie.
Kotatsu miał swoją dumę, dlatego nie mógł nic powiedzieć Don-chanowi.
Mistrzu.
Słucham, Kotatsu.
Jak ci wchodzi Ko Wakare? Trudny materiał?
Tak.
Ale sprawia dużo satysfakcji.
Właściwe podejście.
To rakugo przyniosło Yanagiteiemu wielką nagrodę.
Niedługo zostaniesz shinushim,
więc nie myśl o stylach ani szkołach, tylko ucz się od najlepszych.
Tak zrobię. Dziękuję, mistrzu.
Nie potrafił się przyznać.
Kiedyś był grzeczny?
W tym samym czasie Don-chan i Koshin
zostali nominowani na stanowisko prezesa Stowarzyszenia.
Kotatsu nie chciał wbijać między nich klina.
W końcu jednak wszystko wyszło na jaw.
„Ponoć kot nie będzie jadł, jeśli zmienić mu miskę.
Pozwól, że ją też wezmę”.
Kotatsu, kiedy masz występ?
Jutro.
Rozumiem.
Stare powiedzenie głosi, że dziecko jest jak klamra...
Nawet geniusz nie opowie historii, której nauczył się dzień wcześniej.
Desperacko próbował zapamiętać tekst. Nadszedł czas występu.
Mój drogi.
Co mu jest?
Kotatsu. Dasz sobie radę.
Dasz sobie radę.
Okazało się, że był to jego ostatni występ.
Jeśli to się powtórzy,
przysporzy wstydu nie tylko mnie, ale i swojemu mistrzowi oraz rodzinie.
Hayashiyate nie powinien był kazać synowi uczyć się u kogoś innego.
Tym samym zmusił mnie, żebym to ja został jego mentorem.
Nie potrafię do niego dotrzeć.
Jaki ojciec, taki syn.
Stój, Kotatsu!
Kto by się chciał uczyć pańskiej chały?
Co?
Mój mistrz też potrafi opowiadać łzawe historie.
Ale tego nie chce!
A wie pan dlaczego?
Bo aroganckie bufony jak pan uważają, że takie historie
są bardziej wartościowe niż te, które rozśmieszają ludzi! Idioto!
Twoje Neko no Sara nikogo nie śmieszy!
Przestań, Ryuji!
Przeproś mistrza!
Mistrzu Koshin, bardzo przepraszam.
Proszę, wybacz mu.
Dlatego go wyrzucili.
Z powodu tego incydentu Don-chan zrezygnował z nominacji.
Myślę, że dobrze się stało,
bo po tym, jak Koshin objął prezesurę, jego rakugo stało się koszmarnie nudne.
- Proszę pani... - Rakugo to nie jest kultura wysoka,
tylko rozrywka dla zwykłych ludzi.
Kochana, o czym ty mówisz?
Don-chan.
- Usiądź i napijmy się! - Mistrzu...
Co pijecie?
Dołącz do nas!
Depczesz mi stopę.
Przepraszam!
- Wracamy do domu. - Jak to?
Jesteś zazdrosny w tym wieku?
To nie tak!
Nie? A jak?
Kot na baby!
„Kot na baby”?
Spójrz! To wszystko przez ciebie.
- Ginjiro chce wziąć udział. - Co?
To nie wszystko. Mam napisać mu rakugo.
- Przecież się na tym znasz. - Teraz jestem gangsterem!
Miałbym bawić się w pisanie rakugo dla syna?
Rozumiem. Ja to zrobię.
Nie ty!
Nie jesteś zabawny.
Zgadzam się, Yamazaki.
Nigdy nie powiedziałeś nic śmiesznego.
A on z cztery czy pięć razy rozbawił mnie żartobliwą uwagą.
Nie chcę, żeby mój syn poniósł porażkę.
Mistrzu!
Nie, źle...
Szefie!
Zmieniłem się.
Już to, że nazwałeś mnie mistrzem, świadczy o czymś przeciwnym.
Sam sobie napiszę. Dajcie mi spokój!
Nie!
Cholera.
Szlag.
Odegramy w duecie manzai.
Podobno masz być głównym jurorem?
Daj nam wystąpić.
Nie jesteś amatorem.
Nie utrzymuję się z rakugo.
Czy to powód do chwały?
Uczeń Hayashiyatego jest zawodowcem. Ale umiejętności masz amatorskie.
Parzy!
No to nie wystąpimy!
Hej!
Zaczekaj!
Co oglądasz?
Model z II wojny światowej?
To ten, prawda?
Prawdziwy klasyk!
Kosztują tylko pięć tysięcy. Muszę napisać do Ryu-chana!
Co się dzieje?
Cicho. Nic do mnie nie mów.
Co z Ryujim?
Chciał sobie takie kupić, ale go nie stać.
- Po ile są? - Sześćset osiemdziesiąt tysięcy.
- Ile? - To unikat na skalę całego kraju.
Jeśli je dostanie, skończy z modą.
Dla kogoś, kto nie zna ich wartości, to tylko wytarte dżinsy. Ale pięć tysięcy...
Ryuji je chce?
Tak.
Naprawdę powiedział, że zamknie sklep, jeśli je zdobędzie?
Chce naszyć na nich aplikacje ze smokiem Urahara.
- Popsuje historyczny model! - Twierdzi, że je poprawi.
- Ale to nasza tajemnica. - Właśnie się wygadałaś.
Dzwoni Ryuji.
Pożycz mi forsę! Później wszystko wyjaśnię.
Ile?
Pięć tysięcy!
Nie masz pięciu tysięcy jenów?
Wsiadam do taksówki.
Do taksówki?
Na kurs też musisz mi pożyczyć!
Zaraz przyjadę.
Już nie musisz.
Co?
Sprzedane?
Tak.
Chyba były na niego za duże, ale nie zważał na to.
Nie dopilnowaliście!
W Uraharze poszłyby za 680 tysięcy!
Żartujesz pan!
Wybacz, byłam zbyt zajęta pisaniem do ciebie.
Kolekcjoner od razu je zauważył.
Nie wyglądał na kolekcjonera.
Niewysoki mężczyzna po czterdziestce.
Powiedział, że ktoś wylał mu na spodnie herbatę.
Parzy!
- Może go pan opisać? - Nie trzeba.
Gdzie Toraji?
KOTORA
W czasach, gdy Tokio zwane było Edo, w mieście działał sklep z antykami.
To Douguya.
Nie, Neko no Sara.
To się jeszcze okaże!
Mogę kontynuować?
Jeśli ktoś odnajdzie ukryty skarb, może zarobić na nim krocie.
To samo tyczy się ludzi.
Bywa, że wśród nich ukrywa się niezwykły talent.
Jestem jednym z tych ludzi.
Tygrys, tygrys, jirettaiga!
Chwalipięta z ciebie!
Będzie to opowieść o sklepikarzu Ryu.
Pragnął zdobyć drogocenną tkaninę.
Wtajemniczeni wiedzieli, że jej wartość wynosiła 680 tysięcy jenów.
A pewien kupiec sprzedał ją za pięć tysięcy.
Tkaninę zakupił jeden nerwowy komik nazwiskiem Koson Yanagawa.
Parzy!
Nie odsprzedałby tkaniny, choćby go błagać na kolanach!
Ładne dżinsy mistrz sobie sprawił!
Oblałeś mnie kawą, więc nie miałem wyboru.
Mogę zrobić ich zdjęcie?
Proszę tak potrzymać.
- Tak? - Tak.
Pstryk.
Uśmiech.
Dżinsy? Yanagitei to straszny sknera.
Te spodnie to klasyczny model wart 680 tysięcy jenów.
- Bez żartów! Taka szmata? - To prawda!
Młodzi daliby się za nie pokroić.
- Co nie? - Fakt.
Tak zwany zapas martwy, wyjątkowy unikat.
Nie wiem, co to znaczy, ale niech będą trzecią nagrodą.
A dlaczego akurat trzecią?
Główna jest już ustalona. To kimono z jedwabiu z Oshimy.
Druga nagroda to kompilacja rakugo na DVD.
Chętnie bym ją przytulił!
Nagrodami pocieszenia są wachlarze, ręczniki i kubki.
Połączmy je w zestawy.
Spokój!
- Znaleźliście już młodych wykonawców? - Tak.
Tym sposobem namówili opornego Kosona,
aby przekazał spodnie na nagrodę.
- Czemu to trzecia nagroda? - Nie wiem.
Ten pryk, który trzyma spodnie, wygląda znajomo...
Co zamierzasz zrobić?
Ja nie mogę wystąpić, bo jestem zawodowcem.
Po co miałbym wracać do komedii?
Chcesz dżinsy czy nie? I to za darmo!
Jasne, że tak.
Ale nie zdobędę trzeciej nagrody.
Kimono mi się nie przyda.
Myśli, że wygra.
Jeśli wejdę do konkursu, to na pewno wygram!
- O trzecie miejsce będzie trudno. - Wystąpisz czy nie?
Trudno mi się zdecydować.
Jestem amatorem, a jednocześnie synem zawodowca.
Boisz się, że przegrasz.
Nie o to chodzi.
Głowił się, głowił i nagle go olśniło.
Są tacy śmieszni. Uwielbiam ich.
Serio? Ich skecze są dość przeciętne.
Zabawni są.
A kto bardziej? Oni czy ja?
No pewnie, że ty, Ryu-chan.
Chociaż Fukawa Ryo jest śmieszniejszy.
Ubóstwiam go.
Bracie!
Jak tu wszedłeś?
Naucz mnie szybkich gagów!
- Mówisz serio? - Tak.
Takich błyskawicznych.
Brat zgotował mu istne komediowe piekło.
Dragon, dragon, Sei Shōnagon!
Źle!
W głębi serca nie stałeś się panią Sei Shōnagon. Patrz!
Dragon, dragon, Sei Shōnagon!
Robisz postępy.
I dalej. Urahara, Urahara, dzielnia stara.
Urahara, Urahara, dzielnia stara.
Nie! Urahara, Urahara, dzielnia stara.
Urahara, Urahara, piesek Bobby!
I tak nadszedł sądny dzień.
Co się dzieje?
Nie wiem, co ja tu robię.
Co ty gadasz? Posłuchaj.
Najpierw Sei Shōnagon, Urahara, potem standardowe gagi i samobiczowanie.
Jak nie zadziała, wciel się w jakąś postać i wiej.
Tak na pewno wygrasz!
- On chce zdobyć trzecie miejsce. - Dlaczego?
To tutaj...
miałem swój solowy występ.
Nie jesteś już tą samą osobą, co wtedy.
Skąd wiesz?
Cholera.
Ryuji, bierzesz udział w konkursie?
Ty też?
Całą noc je robiłem.
Z pokrowca na sedes?
Ginjiro!
- Dałem ciała. - Nikt się nawet nie uśmiechnął.
Nie mogę.
Jesteście pewni, że nikt nie przyjdzie mnie oglądać?
Jasne. Nikomu nie powiedziałem.
Nie martw się. Rodzice zostali w domu.
- Oglądają Attack 25. - Jasne.
Zapraszam na scenę numery od 51 do 60.
- Do dzieła! - Idę!
„Hej, wężu!”
„Co, wężu?”
„Idioto, nie jestem wężem, tylko smokiem!”
„O nie!”
Dziękuję, jestem Pan Skarpetka.
Dziękuję.
Prosimy następnego uczestnika.
Będzie trzecie!
No nie wiem.
Da sobie radę, chociaż pewności nie mam.
Witajcie! Dragon, dragon...
Oniemiał, widząc, że na sali zasiadają weterani komedii z Edo,
a wśród nich bardzo surowi sędziowie.
W jury był również...
Ryuji.
Jego się nie spodziewałem.
Nie sposób nie poczuć w takiej sytuacji presji.
Coś nie tak?
Proszę zaczynać.
Ryuji!
Sei Shōnagon!
Już koniec?
Douguya...
może zarobić krocie, jeśli odnajdzie ukryty skarb,
lecz o taki skarb nie jest łatwo.
Ku zdumieniu wszystkich Ryu nagle zmienił scenariusz występu.
Jego interpretacja była tak doskonała, że nie potrafię jej oddać.
Niczym płynąca rzeka...
lub raczej...
dobrze naoliwiona maszyna, precyzyjnie szył swój występ.
„Ponoć kot nie będzie jadł, jeśli zmienić mu miskę.
Pozwól, że ją też wezmę”.
„Mam inną... Może tę?”
„To tylko brudna miska. Czemu nie chcesz jej oddać?”
„Można tak sądzić, ale przecież to Ekourai.
Być może pan tego nie wie,
ale takie naczynie warte jest 200, a nawet 300 ryo”.
„Doprawdy?
Skoro jest tak drogocenne, dlaczego karmisz z niego koty?”
„A to ciekawe.
Gdy karmię z niego koty,
czasami uda mi się sprzedać jednego z nich za trzy ryo”.
Mistrz.
DONBEI HAYASHIYATE
Ryu-chan!
Jesteś wspaniały!
Ku swemu zdziwieniu
sklepikarz Ryu został przyjęty przez ojca.
A to nie wszystko.
Zwycięzcą zostaje Ryuji Yanaka z Aoyamy!
KOMISJA REKRUTACYJNA KOMIKÓW-AMATORÓW
- Kimono z jedwabiu z Oshimy. - Nie chcę.
Odwiedź mnie w wolnej chwili. Nauczę cię Ko Wakare.
Dobrze.
Brawo, Ryuji!
Spójrz na to!
Zdobyłeś trzecie miejsce?
Co?
- Zamieńmy się! - Co ty robisz?
Przestań!
Ludzie patrzą!
Proszę, pasta z peperoncino!
To się nazywa druzgocąca porażka.
Przed podjęciem decyzji dobrze się zastanów.
Jeśli utrzymasz poziom, nie będzie problemu.
Nie chciałem tego.
Zapłata za lekcję.
Dziękuję.
Mogę przekazać ją w tym miesiącu synowi?
Nie ma mowy, bałwanie!
Wiedziałeś, że zależy mi na tych dżinsach, co?
- Nie. - To dlaczego były w puli nagród?
„Ciekawe, że gdy ustanowisz nagrodę...
...może uda ci się pozyskać utalentowanego amatora.
- Dałeś czadu, Kotora! - Hayashiyate!
Tora-chan, też cię uwielbiam!
Przestań, idiotko.
Ja też cię kocham!
Weź się zamknij!
To nie dla mnie.
Kotatsu.
Manabu, kopę lat.
- Wejdź. - Nie trzeba.
No chodź. Na koszt firmy!
Ryu-chan!
Spóźniłeś się. Występ się skończył.
Nie szkodzi. Na pewno Neko no Sara było kiepskie.
Nie, było naprawdę zabawne!
- Bardziej niż moje? - Chcę omlet ryżowy!
Które było zabawniejsze?
Chodźmy na omlet!
Które?
- Omlet ryżowy! - Megumi! Które?
Napisy: Marcin Mituniewicz