(ลุ่มหลง)
(โคชิน)
มีสิ่งที่เรียกว่าเสื้อผ้าวินเทจอยู่
ที่ผมไม่เข้าใจมันเอาซะเลย
ทําไมผมถึงต้องจ่ายเงินซื้อเสื้อผ้า ที่คนอื่นเคยใส่แล้วด้วย
กางเกงยีนเน่าๆ ที่ราคาตั้งหลายแสนเยน
ผมไม่เข้าใจเลย
ทายซิใครเอ่ย
เมกูมิจัง
แย่แล้ว ผิดคน
งุงิ
อีกเรื่องที่ผมไม่เข้าใจ
พวกเครป
กินของหวานๆ แบบนั้นไปด้วย เดินไปด้วยได้ยังไงกัน
อร่อยจังเลย
นี่ ไปที่ที่ริวจิคุงอยากไปกันเถอะ
ที่ไหนดีนะ
ทําไมต้องโน้มตัวลงมาแบบนั้นล่ะ
เพราะว่า...
ขอโทษด้วยที่เกิดมาเตี้ย
ทางนี้ด้วย ขอโทษที่เกิดมาสูง งุงิ
และที่ไม่เข้าใจเป็นพิเศษ...
คาเฟ่การ์ตูน
อ่านการ์ตูนตอนอยู่กับคนอื่น มันสนุกตรงไหนกัน
ไม่เข้าใจเลย
"ฉันคือกูกูกันโม"
ริวจิคุงตลกกว่ากันโมอีก
มีอะไรเหรอ
"ขอละ ช่วยอยู่นานกว่าฉัน สักหนึ่งวันก็ยังดี"
ไม่มีสมาธิเลยเพราะริวจิคุงตลกจริงๆ
ทําไมเหรอ
แต่ที่ผมไม่เข้าใจจริงๆ ก็คือ ราคุโกะที่ดังๆ อยู่ในตอนนี้
นักแสดงหล่อๆ ได้รับความสนใจไปหมด
ทําให้มั่นใจในตัวเองมากไป โลกเรามาถึงจุดจบแล้ว
หล่อจังเลย
อะไรเนี่ย พวกเธอเป็นใคร
โคโทระซัง ขอถ่ายรูปได้ไหมคะ
อ้อ ได้สิ
พูดว่าชีส
เฮ้ ดง
ถอยไปเลย ดงตะ
- อย่ามาป่วนน่า - เราไม่อยากได้รูปนาย
เสือ เสือ...
สอเสือใส่เกือก
ไม่เอานายสิ
พูดอยู่ได้ "ไม่เอาๆ" เหมียวๆ
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
แต่คุณก็ไม่รู้ว่า ผมเป็นใครเหมือนกันใช่ไหม
รอ 15 วินาทีนะครับ
ครับ พยัคฆ์กับมังกร
(สมาคมราคุโกะ)
ขอโทษครับที่มาสาย
สายไป 15 วินาทีแล้ว
โอเค มานั่งนี่เลย มาสายนะ
เป็นไง มีอะไรกับเจ้าหล่อนหรือยัง
เดี๋ยวสอนให้ได้นะ
รู้นะว่าทําเด็กเขาทํากันยังไง
ขอเริ่มเลยแล้วกัน
ประธานจะพูดแล้ว มาคุยกันให้จบๆ เถอะ
เทรนด์สมัยนี้ทําให้ผมกังวล
เราต้องการให้ความรู้แก่เด็กรุ่นใหม่
แต่กลับล้มเหลวในการเคารพคนรุ่นเก่า
เรื่องนี้จะทําให้วัฒนธรรมราคุโกะ เสื่อมโทรมลงได้
"เสื่อมโทรม" ละ
เสื่อมโทรม เสื่อมทราม แบบนั้นเป็นไง
ราคุโกะเก๋าๆ ต้องถ่ายทอด ราคุโกะขั้นสูงให้คนรุ่นใหม่
"ถ่ายทอด" ไข่ทอด ผายปอด ผายลม
และเป็นแบบอย่าง
แบบอย่าง แบบย่าง มีเดียมแรร์
พูดต่อเลย เดี๋ยวเล่นเกมยิงเอเลี่ยนรอ
คุณคิดว่ายังไง
ผมเหรอ เรื่องอะไรนะ ผมก็คิดแบบที่คุณพูดนั่นแหละ
- ไม่ได้ฟังเลยสินะ - ขอโทษที
โคโทระเป็นลูกศิษย์ของคุณ ยังไม่ถึงปีใช่ไหม
- ครับ - ทําไมเขาได้เลื่อนขั้นก่อนรุ่นพี่
ก็ เขาตลกไง คนดูหัวเราะกันใหญ่เลย
เขาตลกเหรอ
ทุกคนครับ ราคุโกะนี่ตลกเหรอ
ทางด้านเทคนิคแล้ว เขาเล่าแบบต้นแบบเลยนะครับ
ไม่ได้ถามนาย
เบาเสียงได้แล้ว
ราคุโกะเป็นวัฒนธรรม มันเป็นความบันเทิงแบบดั้งเดิม
อย่าปล่อยให้กระแสนิยมครอบงํา
แล้วพยายามถ่ายทอดวัฒนธรรม ให้ถูกต้องด้วย
แค่นี้แหละ
- หัวเราะอะไรกัน - เชิญๆ
เรื่องของริวจิมากเลย
อะไรเหรอ
เขาบอกว่าเจอเดธคิโยชิอีกแล้วน่ะ
เดธคิโยชิเหรอ
ใช่แล้ว เดธคิโยชิแห่งวงเดธโรแมนติก
ขอโทษครับ ขอตรวจกระเป๋าด้วย
เดี๋ยว
ผมปล่อยไปไม่ได้หรอกนะ
ครั้งนี้ครั้งที่สองแล้ว
ผมจะแจ้งตํารวจละ
อะไรนะ ไม่ได้ยิน
ผมหาเล่มนี้ไม่เจอที่ไหนเลย
ถ้าผมได้เล่มห้ามา ก็จะมีครบเซต
นี่ๆ หมอนั่นเดธฮิโตชิไม่ใช่เหรอ
เดสุคิโยชิต่างหาก
ทําไมหมอนั่นถึงสะสม "โคซาคุ ชิมะ" ล่ะ
ต้องกลับร้านแล้ว
แล้วทําไมมาที่นี่ได้
หา ก็นะ
ฉันมีเรื่องให้หนักใจน่ะ
มีเรื่องหนักใจเหรอ
รู้จักยานากิเตะ โคชิน
นายกสมาคมคนบันเทิงไหม
รู้จักสิ
เขาเที่ยวไปบอกใครต่อใครว่า ราคุโกะของฉันมันท็อกซิก
นายคิดว่าไง
ฉันคิดว่าไงเหรอ
ยานากิเตะเป็นคนหัวเก่าน่ะนะ
ส่วนฉันเป็นนักปฏิรูป ฉันก็เลยไม่ชอบเขา
เดี๋ยวนี้เขาเล่าแต่เรื่องเรียกน้ําตา
แถมยังชิงร้องไห้ก่อนคนดูอีก
น่าขนลุกจะตาย
"ผมได้มาจากพ่อ"
"จากพ่อเหรอ"
ฉันว่าเทคนิคของเขาน่ะยอดเยี่ยม
แต่ฉันไม่ต้องให้เขามาบอก ว่าฉันควรแสดงยังไง
ใช่เลย
- ฉันก็เลยคิดนะ... - อะไร
ฉันจะให้ลูกศิษย์มือหนึ่งของเรา พูดแล้วกัน ฉันจะกินโซบะแล้ว
โคโทระของคุณ ผมและอีกคนนึง
เราสามคนจะแสดง "วิชวลราคุโกะ" กัน
วิชวลราคุโกะเหรอ
เราจะทําให้โรงละคร เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว
เราจะทําให้ยานากิเตะยอมรับ
ทีมนี้จะตั้งชื่อตามอาวาชิมะ
โทระและริว...
"หนุ่มเจ้าปัญหารายวัน"
ดีใช่ไหมล่ะ
ชื่อทีมก็ต้องเกี่ยวข้อง กับชื่อพวกเขาสิ
- ลูกศิษย์ฉันนี่เก่งจริงๆ - มีคําถาม
ริวที่ว่านี่ริวเฮ ลูกฉันเหรอ
- ใช่สิ - "ชวนไปเดตหน่อย"
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
วันนี้เราอยู่กันที่มัตสึโด มัตสึโดนัลด์
หมอนี่ไร้ประโยชน์ มุกตลกฝืดมาก
แถมหน้าตาไม่เข้าธีมด้วย
- แปลว่าอยากได้โคทัตสึเหรอ - ใช่ๆ
มาขอให้ชิโนยาม่า คิชินถ่ายรูปให้เรา ที่ประตูคามินาริมงเถอะ
เข้าใจคิดนี่
- ออกทีวีด้วยเลย ออกรายการโชว์เยอะๆ - เยี่ยม
ให้สึงกุเป็นโปรดิวเซอร์ให้ด้วย
- ไม่ได้ๆ ไม่มีทาง - ทําไมล่ะ
ฉันไล่เขาออกแล้วน่ะสิ
แต่นายเป็นพ่อเขานะ ถ้านายขอร้อง...
ใครจะไปขอร้องเจ้าเด็กเวรนั่น ไม่มีทาง
ฉันจะไม่ทนฟังแล้ว
ถ้านายก้มหัวให้...
- อาจารย์ - ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น พูดจริงๆ นะ
จะบอกว่านายเล่าราคุโกะ ได้แค่ที่มาจากเรื่องจริงเหรอ
ใช่น่ะสิ พูดอย่างกับฉันจะกุเรื่องเป็น
แต่หลักๆ แล้ว ราคุโกะคือการแต่งเรื่องนะ
- จริงเหรอ - จริงสิ
เรื่องตลกๆ ไม่เกิดขึ้นบ่อยแบบนั้นหรอก
อย่างเดธคิโยชิที่เล่าไปน่ะ
นั่นก็เรื่องโกหก
- โห ทําฉันเชื่อสนิทเลย - เรื่องมันบังเอิญเกินไป
- นายขี้โกหกเหรอ - ใครตลก คนนั้นก็ชนะ
รู้จักราคุโกะเรื่อง "คูบิโจชิน" ไหม
ไม่อะ
คนเมาคนนึงไปหานางโลม ตอนที่ถูกซามูไรตัดหัว
แต่ซามูไรคนนี้ฝีมือดีมาก
หมอนั่นเลยไม่รู้ตัวว่าหัวถูกตัด
พอขี้เมานั่นพูด หัวเขาก็เริ่มส่ายไปมา
เขาหิ้วหัวตัวเองเหมือนเป็นตะเกียง แล้ววิ่งฝ่าฝูงชน ปากก็ร้องว่า...
เป็นไปไม่ได้หรอก คนตายที่ไหนจะเดินได้
การทําให้คนเชื่อ เรื่องที่เป็นไปไม่ได้นั่นละที่สนุก
เรื่อง "แมลงเซนกิ" มีตัวเอกเป็นหนอนนะ
เรื่อง "ลูกไฟแห่งรินกิ" ก็มีหนู...
เดี๋ยวๆๆ
นายรู้จักหมดเลยเหรอ
ใช่แล้ว
เจ๋งเลย
แต่ตอนนี้รู้ไป ก็ไม่มีประโยชน์กับเขาหรอก
สอนฉันนะ ทั้งหมดเลย
วันนี้ไม่ได้
พรุ่งนี้ด้วย ตอนไหนก็ไม่ได้
ไปเดตกันทุกวันแต่ยังไม่ได้ ทํามากกว่าจูบเลย น่าเกลียดจริงๆ
แป๊บนึงนะ
- ขอลงโทษยัยนี่ก่อน - ปล่อยนะ
- โทระจัง - ปล่อยสิ
ขอโทษนะ ริสะ
- จนเหนื่อยใจเหรอ - ก็ไม่ใช่ไม่ชอบนะ ที่จริงก็ชอบ
อยู่กับเขาสนุกจริงๆ นะ
แต่ริวตลกมากจนจนเหนื่อยใจน่ะ
ไม่เห็นเข้าใจเลย ก็ดีกว่าน่าเบื่อไม่ใช่เหรอ
ก็จริงนะ ครึ่งนึงเป็นความผิดของฉันเอง
เมกูมิก็เพิ่งเคยตกหลุมรักคน เพราะอารมณ์ขัน
เมกูมิจัง
ไม่น่าพูดแบบนั้นเลย
เขาเหมือนอยากให้ฉัน มีปฏิกิริยากับทุกสิ่งที่เขาพูด
พอฉันไม่หัวเราะ
อ้าว ไม่ตลกเหรอ
เปล่าๆ ตลกสิ
งั้น...
เรื่องนี้เป็นไง
เรื่องเพื่อนร่วมห้องคงจีนของฉัน ตกโถส้วมดีไหม
ตลกจังเลย
แล้วทําไมเหรอ
งั้นเรื่องนี้ล่ะ
เพื่อนฉันไปตัดผมทรงยากูซ่ามา แล้วบอกว่าอย่าบอกครู
ตลกจังเลย
แล้วทําไมเหรอ
ทุกครั้งที่ฉันหัวเรา เขาก็พยายามจะจูบ
ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้นสักหน่อย ตอนบอกว่าชอบเรื่องตลกๆ
ถ้าเขาชอบทําให้คนอื่นขํา ก็ควรไปเป็นตลกสิ
คิดเหมือนกันเลย
ถูกของเธอ ถ้าเขาหมกมุ่น ในเรื่องตลกกับราคุโกะนัก
ก็ควรหาคนดูสิ
เขาเคยเป็นนักเล่าเรื่อง
ยังไงร้านนี้ก็ต้องเจ๋ง
พูดว่าอะไรนะ
ได้ยินแค่ไหนเนี่ย
ไปกันเถอะ
ริวจิ
ไม่ทําหรอก
ต่อให้เกิดใหม่สอมรอบ ก็ไม่แสดงราคุโกะหรอก
อร่อยจังเลย
อ้าว ดงคิจิ
ทําไมมากินข้าวที่นี่ล่ะ
จริงด้วย ทําไมไม่ไปกินกับสุดที่รัก
ลืมไปเลย ทํายังไงดีล่ะ กินไปซะแล้วด้วย
อะไรเนี่ย เจ้าบ้า
ก็ยังกลับไปกินของหวานได้นะ
มีอะไรเหรอ โคโทระซัง
ไม่เห็นกินอะไรเลย
พอเงียบแล้วดูหล่อขึ้นมาเลย
- อาจารย์ - ว่าไง
วันนี้เจอริวจิด้วยละ
- นี่ โคโทระ - ไม่เป็นไร
ดงคิจิรีบกลับเถอะ เร็วเข้า
- แล้วไง - เขาสอนราคุโกะให้เยอะเลย
เรื่องที่เกี่ยวกับหนอน หนู แล้วก็คนที่ถูกตัดหัว
ก็เลยคิดว่า เขาควรมาแสดงราคุโกะจริงๆ นะ
วันนี้ใครๆ ก็พูดถึงเจ้าเด็กนั่นแฮะ
ดูมีความสุขดีนี่ตอนพูดถึงราคุโกะ
เขาก็เหมือนอาจารย์ตรงนี้แหละ
ยังไงซะก็เป็นพ่อลูกกันนี่นา
ผมอยากเห็นเขาแสดงจริงๆ นะ
ทุกคนคิดว่ายังไง
อยากให้โคทัตสึกลับมาหรือเปล่า
ถ้าตัดเรื่องนิสัยเขาออก
เขาเก่งที่สุดในหมู่คนหนุ่มๆ เลย
ผมยังไม่เคยเห็นเขาขึ้นเวทีเลยครับ
นั่นก่อนอูนาด้งจะมาน่ะ
อุด้งครับ
เขาเก่งจริงๆ นะ ดึงดูดคนให้เข้ามาดู
บางคนบอกว่าเรื่อง "ชินากาวะชินจู" ของเขา
ดีกว่าของอาจารย์ชินโชอีก คนชอบเขามากเลย
พูดเกินไปแล้ว
ตอนวัยรุ่น เขาเป็นอัจฉริยะก็จริง แต่ตอนนี้เขาอายุ 24 แล้ว
แถมไม่ได้แสดงมาหลายปี
ถ้ามาลองแสดงแล้วไม่เวิร์ก จะเจ็บปวดเปล่าๆ นะ
- และที่สําคัญคือเขาต้องอยากทําด้วย - เขาอยากทํา
เขาอยากเล่าราคุโกะ
เขาแค่ยังไม่รู้ตัว
ดงตะ แกคิดว่าไง
ทางกายภาพ บ้านนี้มีพื้นที่ไม่พอหรอก
- งั้นเราเช่าห้องอยู่ก็ได้นี่ - พวกเราเป็นบ้านครอบครัวใหญ่นะ
- เราไม่ย้ายไปไกลหรอกนะ - ฉันไม่อยากย้ายออกนี่
ฉันไปเอง
ยังไงก็ไม่ใช่คนในครอบครัวอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก
อาจารย์ รับเขากลับมาได้ไหม
นายไม่ใช่คนในครอบครัวเหรอ
อะไรน่ะ อย่าได้พูดแบบนั้นเชียว
ใครเขาจะให้คนที่ไม่ใช่ครอบครัว กินอาหารดีๆ
โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้น เป็นนักทวงหนี้น่ากลัวๆ ด้วย
ทันทีที่นายเหยียบเท้าเข้าบ้านนี้ นายก็เป็นครอบครัวแล้ว
เพราะงั้นอย่าพูดแบบนั้นอีกนะ
อาจารย์
ไม่งั้นซายูริจังร้องไห้แน่
ตอนนี้ยังไม่ร้องแต่อีกเดี๋ยวร้องแน่
นั่นไง น้ําตามาแล้ว
ได้ยินไหม
นายทําให้ซายูริจังร้องไห้ ขอโทษเลย
แม่ครับ ผมขอโทษ
ไม่เป็นไรจ้ะ
ขอโทษจริงๆ ครับ
วันนี้เลิกพูดถึงโคทัตสึเถอะ
ซายูริจังเลิกร้องนะ กินข้าวเถอะ
มาเริ่มกันใหม่นะ
จะกินแล้วนะครับ
กินเยอะๆ นะ
ชอบโครเกต์มันหวานสินะ ตักไปเลยนะ โคโทระ
- กินให้อร่อยนะ อูนาด้ง - อุด้งครับ
ชอบไหม ดีจัง
มีแมลงแปลกๆ ด้วย
ไม่ใช่แมลงแปลกๆ นะ
นี่ลีวายรุ่นเอส 501 เอ็กซ์เอ็กซ์ เวิลด์วอร์ทูต่างหาก
- กางเกงยีนเหรอ - ใช่แล้ว
ทายซิว่าราคาเท่าไร
ราวๆ 50,000 เยนใช่ไหม
ตั้ง 680,000 เยนเลย
- ล้อเล่นน่า - เปล่านะ
ป้ายมันต่างจากของทําซ้ํา
รุ่น 1944 ญี่ปุ่นมีเหลือแค่ไม่กี่ตัว
- อยากได้เหรอ - แน่นอน
ก็รู้ตัวว่าฉันไม่ใช่นักสะสม
แต่ฉันอยากเพิ่มดีไซน์ ให้งานวินเทจนี่น่ะ
อย่างเพ้นต์ด้านหน้ากางเกง เป็นมังกรอูราฮาระ
ราคาไม่ตกแน่ มีแต่จะสูงขึ้น
ต้องขายได้ล้านสองล้านแน่นอน
ฉันอยากเป็นคนที่ทําแบบนั้นได้
ถ้าฉันทําได้ ฉันก็เลิกทํางานได้
เพราะงั้นจะเลิกไม่ได้จนกว่าจะทําได้
อย่าบอกใครนะ
นี่เป็นความลับของฉันกับเมกูมิจัง
เดาว่ายังไงเธอก็คงไม่เล่าอยู่แล้ว งี่เง่าจริงๆ
เปล่านะ
น่าสนใจดีออก มีความสุขจังเลย
เป็นเรื่องแบบที่ฉันอยากฟังเลย
แต่มันไม่ตลกเลยนะ
ไม่เป็นไร
ใครๆ ก็รู้ว่าริวจิคุงตลก
แต่มีแค่แฟนเท่านั้นที่จะได้รู้ว่า ริวจิคุงก็มีด้านที่จริงจัง
ด้านที่มุ่งมั่น มีความฝันด้วย
แฟนเหรอ
เมกูมิเป็นแฟนริวจังนี่นา
เราไปกันอีกขั้นได้ไหม
เยส
เมกูมิจัง
กลับมาแล้ว
ริวจังทําความสะอาดห้องด้วย ใจดีจังเลย
โอ้โฮ
หมอนี่ดื่มเหล้าเส้าซิง คนเดียวสามขวดเลย
เมาปลิ้นเลยละ
อ้าว
ขอโทษที่มารบกวนนะ
มีมิจิโกะลอนดอนในลิ้นชักนะ
หุบปากไปเลย
- รออยู่เลย - ดงจัง
ขอบคุณที่มากันนะ
ย้อนกลับไปสมัย ที่ยังเรียกโตเกียวว่าเอโดะ
มีร้านขายเหล้าแห่งหนึ่ง ชื่อว่าโดกูยะ
เรื่อง "โดกูยะ" ละ
ไม่ใช่ "ชามข้าวแมว" ต่างหาก
แม่
วันนี้มาดูด้วยละ
ร้านโดกูยะซื้อของเก่าดีๆ มาในราคาถูก
แล้วเอาไปขายใหม่แพงๆ
"นายน้อย เราได้อยู่อย่างสงบสุขแล้ว สงครามจบแล้ว
แต่ท่านไม่ควรใช้หมวก มาหงายเป็นแจกันนะขอรับ
ข้าละสงสารดอกไม้จริงๆ
ข้าบังเอิญมีแจกันแพงๆ อยู่นะ
ถ้าจะยกให้ท่าน แลกกับหมวกใบนั้นแล้วกัน"
เขาก็เลยได้หมวกโบราณ แลกกับแจกันถูกๆ
แต่ภายหลังกลายเป็นว่า แจกันนั้นเป็นของช่างเมียวชิน
ช่างผกผันอะไรอย่างนี้
ช่วยไม่ได้นะ
ที่โรงน้ําชาบนภูเขามีแมวอยู่หลายตัว
"เฒ่าแก่ เลี้ยงแมวด้วยเหรอ
มีตั้งสามตัวแน่ะ"
"ขอรับ
ตัวผู้สอง ตัวเมียหนึ่ง"
"น่ารักจัง เจ้าเหมียว มานี่มา"
"เหมียวๆ"
"อย่าจับมันดีกว่านะขอรับ"
มันอาจข่วนท่านได้
ไม่เป็นไรๆ
ข้าชอบแมวน่ะ
ดูสิ ขนแมวติดเต็มตัวท่านแล้ว
ไม่เป็นไรๆ
หือ
นั่นชามอูเมบาชิของเอกูไรไม่ใช่เหรอ
สุดยอด
ข้าเอาไปขาย 300 เรียว ขายดีเป็นเทน้ําเทท่า
แต่หมอนี่กลับใช้มันใส่อาหารให้แมว
เขาไม่รู้มูลค่าของมันสินะ เอาละ
เจ้าตัวนี้น่ารักเป็นพิเศษเลย
เหมียว
น่ารักจัง มันรักข้าละ
แมวมันรู้น่ะขอรับเวลาเราชอบมัน
ข้ารักแมวจริงๆ นะ รักจริงๆ
เฒ่าแก่ ขอละ
ยกตัวนี้ให้ข้าได้ไหม
ไม่ขอเปล่าหรอกน่า
ข้าให้สามเรียวเป็นไง
จ่ายค่าอาหารที่มันกินไป
สามเรียวแลกกับแมวสกปรกๆ
เรื่องของเรื่องก็คือข้าไม่มีลูก
เมียข้ากับข้าเคยมีแมวตัวนึง มาทําให้ชีวิตมีสีสันนิดนึง
แต่ไม่กี่วันก่อนมันก็หนีไป
เมียข้าเลยซึมตั้งแต่นั้น
ถ้าข้าพาตัวนี้กลับบ้าน ข้าว่าเมียข้าจะต้องดีใจแน่
ถ้างั้น ข้าก็ขอรับเงินนะขอรับ
ข้าจะดูแลมันอย่างดีเลย
ว่าแต่เฒ่าแก่ เจ้าใช้ชามนี้ ให้อาหารมันมาตลอดใช่ไหม
ขอรับ
ว่ากันว่าแมวจะไม่ยอมกิน ถ้าเปลี่ยนชาม
งั้นข้าเอาชามนี้ไปด้วยนะ
ข้ามีอีกใบนะขอรับ
ใบนี้
ไม่ละ ไม่ต้องหรอก
เจ้าชอบใบนี้ใช่ไหม เจ้าเหมียว
เหมียว
กินชามนี้มันก็มีความสุข เหมือนกันขอรับ เอ้า
ก็แค่ชามสกปรกๆ ทําไมข้าขอไม่ได้ล่ะ
ข้าจ่ายไปตั้งสามเรียวเลยนะ
"แค่จานสกปรกๆ เหรอ
นี่ชามอูเมบาชิของเอกูไรขอรับ
ท่านอาจไม่รู้
แต่ชามนี้ราคา 200 หรือ 300 เรียวเลย"
"หา ข้าไม่รู้ ไม่รู้เลยสักนิด"
ถ้าชามแพงขนาดนั้น
เจ้าเอามาให้แมวสกปรกกินทําไมกัน"
"มันก็ตลกดีขอรับ
พอข้าใช้ชามนี้ให้อาหารแมว บางครั้งก็ขายแมวได้
ตั้งตัวละสามเรียวแน่ะ"
เก่งที่สุดเลย
ดงจัง
สุดยอด
สุดยอดจริงๆ
เมื่อกี้สนุกจัง
ในบรรดาการแสดงของดงจัง ฉันชอบ "ชามข้าวแมว" ที่สุด
มันเป็นเรื่องสั้นๆ แต่ก็บอกเล่าสันดานมนุษย์ได้ดี
อ้อ จริงด้วย
ว่าแต่มาดื่มดึกป่านนี้จะดีเหรอ
นานๆ ครั้งก็ควรสนุกบ้างสิ
แถมดงจังก็มีประชุมสมาคมด้วย
ถ้าเรานั่งรอลูกศิษย์ ไม่มีคนเก่งๆ โผล่มาหาหรอก
- เราต้องออกไปตามหา - ยังไงล่ะ
อย่าถามฉันเลย ให้เขาบอกดีกว่า
เขาจะพูดจนลิงหลับเลยละ ส่วนฉันจะอ่านข่าวซุบซิบรอ
ขอโทษด้วย พอดีต้องอ่านข่าวนี้
เราจะตามหาคนที่สนใจในตลก ไม่ใช่แค่ราคุโกะ
แล้วเราก็จะคัดคนพวกที่มีศักยภาพ จากบรรดาคนพวกนั้น
เป็นคาราวานรับสมัคร นักแสดงตลกสมัครเล่นเลย
หมอนี่พูดติดอ่างก็จริง แต่เป็นคนมีของนะ
เราจะไม่ใช้ชื่อของสมาคมด้วยครับ
- เราไม่อยากได้พวกโอตาคุราคุโกะ - ใช่แล้ว
- เหมือนหมอนี่ - ผมแค่เพี้ยน ไม่ใช่โอตาคุ
มีอะไรกันเหรอ
ฟังดูสนุกกันจัง
ก็สนุกแหละ แต่ยานากิเตะจะว่ายังไง
ไม่ต้องห่วง
เขาจะเป็นหัวหน้ากรรมการ
ผมไปขอแล้ว เขายอมเป็นให้
โคชินนี่บ้าพวกตําแหน่งซะจริง อย่าง "หัวหน้า" "ประธาน" เนี่ย
เราอยากขอให้คุณฮายาชิยาเตะ ไปกับกรรมการด้วย
ดงจัง
ก็ได้ แต่เราจะได้คนตลกๆ เหรอ
ไม่ต้องห่วง
พูดถึงเรื่อง "ชามข้าวแมว" ฉันมีความทรงจําขมขื่นด้วยละ
ความทรงจําขมขื่นเหรอ อะไรครับ
เป็นตอนที่โคทัตสึ กําลังจะได้เป็นตัวชูโรงน่ะ
เขากําลังจะได้แสดงเดี่ยว
เขาก็เลยไปหาโคชิน เพื่อฝึกเรื่องๆ นึง
ทําไมไม่ฝึกกับอาจารย์ล่ะครับ
ดงจังอยากให้เขาลองเล่า เรื่อง "ยามแยกจากลูก" น่ะ
ไม่รู้จักสินะ "ลูกคือสร้องทองคล้องใจ" น่ะ
โคชินเล่าเรื่อง "ยามแยกจากลูก" เก่งเป็นพิเศษเลยละ
แล้วไงต่อ
คือ โคชิน...
เขาเป็นคนหัวโบราณ และเป็นคู่แข่งของดงจัง
เขาไม่ชอบความคิดที่ว่า ลูกชายอายุ 20 ปีของดงจัง
กําลังจะได้เลื่อนเป็นตัวชูโรง ก่อนลูกศิษย์ 30 คนที่ฝึกมานานกว่า
นานมาแล้วมีร้านที่ชื่อว่าโดกูยะ
เดี๋ยวนะครับ
ผมมาฝึกเรื่อง "ยามแยกจากลูก" นะ
รู้แล้ว
โดกูยะ...
โคชินสอนให้แค่เรื่อง "ชามข้าวแมว" ไม่เคยสอน "แยกจากลูก" ให้เลย
แบบนั้นมันแกล้งกันนี่นา
ก็คงตั้งใจทําให้เขา อับอายบนเวทีละมั้ง
แต่โคทัตสึก็มีศักดิ์ศรี เขาเลยไม่ยอมบอกดงจัง
อาจารย์
โคทัตสึ มีอะไรเหรอ
"ยามแยกจากลูก" เป็นไงบ้าง ยากไหม
ครับ
แต่ผมว่ามันก็คุ้มค่า
ต้องแบบนั้นสิ
ยานากิเตะได้รางวัลใหญ่ของศิลปิน เพราะเรื่องนี้เลยนะ
แกกําลังจะได้เป็นตัวหลัก
เพราะลืมเรื่องสไลต์และคณะตัวเองก่อน เรียนรู้จากคนเก่งให้ได้มากที่สุดนะ
ครับ ขอบคุณครับ
เขาพูดออกมาตรงๆ ไม่ได้
หมอนั่นเคยสุภาพขนาดนั้นเลยเหรอ
ตอนนั้นเป็นช่วงที่ดงจังกับโคชิน
ได้รับการเสนอชื่อให้เป็น ประธานสมาคมทั้งคู่
โคทัตสึเลยพยายาม ไม่ก่อปัญหาระหว่างพวกเขา
แต่ยังไงตอนจบ ทั้งหมดกลับระเบิดออกมา
"ว่ากันว่าแมวจะไม่ยอมกิน ถ้าเปลี่ยนชาม
งั้นข้าเอาชามนี้ไปด้วยนะ"
โคทัตสึ จะขึ้นแสดงเมื่อไร
พรุ่งนี้ครับ
เข้าใจละ
มีคํากล่าวโบราณที่ว่า เด็กก็เหมือนสร้อยทองคล้องใจ...
ต่อให้เป็นอัจฉริยะก็เล่าเรื่อง ที่เพิ่งฝึกวันเดียวไม่ได้หรอก
เขาพยายามหนักมากเพื่อจําให้ได้ ก่อนขึ้นแสดง
โอ้ ตายละ ดงจัง
เด็กคนนั้นเป็นอะไรไป
โคทัตสึ แกทําได้
พยายามเข้านะ
ตอนนี้พอมาคิดดู นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาขึ้นแสดง
ถ้าเด็กนั่นแสดงแบบนั้นอีก
ไม่ใช่แค่ผมที่เป็นอาจารย์ แต่ตระกูลเขาต้องอับอายด้วยแน่
แต่ฮายาชิยาเตะก็ไม่ควรส่งลูกชาย มาฝึกกับคนอื่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ให้ศัตรูของลูกตัวเองนี่น่ะ เหมือนบีบให้ผมเลื่อนขั้นให้เขาเลย
น่าขันจริงๆ ผมมองเขาออกหรอกน่า
จริงๆ เลย พ่อยังไงลูกก็ยังงั้น
หยุดนะ โคทัตสึ
ใครเขาอยากเรียนราคุโกะ น่าเบื่อๆ ของแกกันล่ะ
ว่าไงนะ
ไม่ใช่ว่าอาจารย์ฉัน เล่าเรื่องเรียกน้ําตาไม่ได้สักหน่อย
แต่เลือกไม่ทําต่างหาก
รู้ไหมว่าทําไม
เพราะคนเย่อหยิ่งจองหองอย่างแก คิดว่าเรื่องที่ทําให้คนอื่นเสียน้ําตา
มันชั้นสูงกว่าเรื่องที่ทําให้ คนอื่นหัวเราไงล่ะ เจ้าโง่
"ชามข้าวแมว" ของแกน่ะ ทําให้ใครหัวเราะไม่ได้สักคน
หยุดนะ ริวจิ
ขอโทษอาจารย์เดี๋ยวนี้
อาจารย์โคชิน ขอโทษจริงๆ ครับ
ขอโทษจริงๆ ครับ
เพราะแบบนั้นเขาเลยถูกไล่ออกสินะ
เพราะเหตุการณ์นั้น ดงจังเลยถอนตัวจากการถูกเสนอชื่อ
แต่ฉันว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้ว
เพราะหลังจากที่ได้เป็นประธาน ราคุโกะของโคชินก็น่าเบื่อสุดๆ เลย
- คุณนาย - ราคุโกะไม่ใช่วัฒนธรรมชั้นสูงหรอก
เป็นความบันเทิง ของคนสามัญธรรมดานี่แหละ
ฮันนี่ คุยอะไรอยู่เหรอ
ดงจัง
- นั่งดื่มกับเราสิ - อาจารย์
ทําไมมาดื่มด้วยกันล่ะ
มาดื่มกันเถอะน่า
อาจารย์เหยียบเท้าฉันอยู่นะ
ขอโทษทีๆ
- เราจะกลับกันแล้ว - กลับแล้วเหรอ
มาหึงอะไรเอาปูนนี้ล่ะ ดงจัง
เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น
ไม่ใช่เหรอ งั้นมันอะไรล่ะ
เจ้าแมวขโมย
"แมวขโมย" เหรอ
ดูสิ ความผิดแกคนเดียว
- กินจิโร่อยากเข้าร่วมงานนี้ด้วย - หา
ไม่ใช่แค่นั้นนะ เขาอยากให้ฉันแต่งราคุโกะให้ด้วย
แล้วไงล่ะครับ พ่อเคยเล่าราคุโกะนี่นา
ตอนนี้เป็นยากูซ่าแล้ว
ทําไมฉันต้องแต่งราคุโกะ ให้ลูกตัวเองด้วย
เข้าใจแล้วครับ ผมจะแต่งให้เอง
แกไม่ต้อง
แกมันไม่ตลก
ฉันเห็นด้วยกับหัวหน้านะ
เวลาคุยกับแก ฉันไม่เคยหัวเราะเลย
หัวหน้าเคยทําฉันหัวเราะสี่ห้าครั้ง แถมยังมีอารมณ์ขันอีก
ฉันไม่อยากเห็น ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแพ้
อาจารย์
ไม่ใช่สิ
หัวหน้า
ผมไม่ใช่คนเดิมแล้วนะ
ไม่เชื่อหรอก ตอนแกพูดว่า "อาจารย์" ยังทําให้ฉันเชื่อไม่ได้เลย
ผมไปคิดเองก็ได้ ไม่ต้องมายุ่งเลย
อย่านะ เฮ้ย
บัดซบ
เราสองคนจะเล่าสไตล์มันไซ
ได้ยินว่า นายเป็นหัวหน้ากรรมการใช่ไหม
ให้เราแสดงด้วยนะ
นายไม่ใช่มือใหม่นะ
ฉันไม่ได้เล่าราคุโกะ หาเลี้ยงชีพสักหน่อย
นั่นเป็นเรื่องน่าภูมิใจหรือไง
เป็นลูกศิษย์ของฮายาชิยาเตะ ก็ถือว่าเป็นมืออาชีพ
ต่อให้ฝีมือแบบมือใหม่ก็เถอะ
ร้อน
ก็ได้ เราไม่แข่งก็ได้
ลูกพี่
เดี๋ยวก่อน ลูกพี่
อะไรเนี่ย
นี่รุ่นเวิลด์วอร์ทูไม่ใช่เหรอ
ใช่ใช่ไหม
รุ่นวินเทจ
ทําไมขายแค่ 5,000 เยนล่ะ ต้องบอกริวจังแล้ว
มีอะไรกัน
เงียบนะ อย่าเพิ่งพูดกับฉัน
ริวจิทําไมเหรอ
เขาอยากได้กางเกงนี่ แต่ว่าไม่มีเงินซื้อ
- มันเท่าไรกัน - ตั้ง 680,000 เยน
- หกแสนแปด - ในญี่ปุ่นมีไม่กี่ตัว
เขาบอกว่าถ้าได้มา จะเลิกทําร้าน
แค่กางเกงยีนสกปรกๆ สําหรับคนที่ ไม่รู้มูลค่ามัน แต่ 5,000 เยนนี่...
ริวจิอยากได้เหรอ
อืม
เขาจริงๆ เหรอว่า ถ้าได้มาจะเลิกทําร้าน
เขาอยากเอามาใส่ลายมังกรอูราฮาระน่ะ
แบบนั้นเสียของเปล่าๆ น่า
เขาอยากเป็นคนที่ ไม่ทําให้มันเสียของต่างหาก
เป็นความลับของฉันกับริวจัง
แต่ก็พูดออกมาหมดเลยนี่
โอ๊ะ ริวจิโทรมา
ขอยืมเงินหน่อยสิ ไว้จะอธิบายดีหลัง
เท่าไร
ห้าพันเยน
แค่ห้าพันเยนก็ไม่มีเหรอ
ขอโทษนะ กําลังขึ้นแท็กซี่แล้ว
แท็กซี่เหรอ
เลยต้องขอยืมค่าแท็กซี่ด้วย
กําลังไปแล้ว
นายไม่ต้องมาแล้วละ
หา
ขายไปแล้วเหรอ
ครับ
ดูมันจะหลวมไปหน่อยสําหรับเขา แต่เขาบอกไม่เป็นไร
ทําไมถึงได้ไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้
ถ้าขายที่อูราฮาระ คงขายได้ 680,000 เยนเลย
ล้อเล่นน่า
ขอโทษนะ พอดีเมูกมิมัวแต่ส่งข้อความ
นักสะสมนั่นคงรู้นั่นแหละ
เขาดูไม่เหมือนนักสะสมนะครับ
เป็นผู้ชายตัวเล็กๆ อายุราว 40
เขาบอกว่ามีคนทําชาหรืออะไร หกใส่กางเกงเขานี่แหละ
ร้อน
- หน้าตายังไงเหรอคะ - ไม่เป็นไรหรอก
อ้าว ลูกพี่ล่ะ
(โคโทระ)
สมัยที่ยังเรียกโตเกียวว่าเอโดะ มีร้านขายเหล้าแห่งหนึ่งชื่อโดกูยะ
วันนี้เรื่อง "โดกูยะ" ละ
"ชามข้าวแมว" ต่างหาก
ยังไม่รู้สักหน่อย
ขอเล่าต่อได้ไหม
ถ้าเราเจอขุมทรัพย์ที่ถูกฝังไว้ เราก็ทํากําไรก้อนโตได้
ก็เหมือนกับคนนั้นแหละ
มีคนที่มีพรสวรรค์เหลือเชื่อ ถูกฝังอยู่ในสังคมเช่นกัน
ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
เสือ เสือ สอเสือใส่เกือก
อวยตัวเองซะงั้น
นี่เป็นเรื่องของพ่อค้าริว
มีผ้าแบบนึงที่เขาตามหา
สําหรับคนที่รู้ค่าของมัน ผ้านั้นมูลค่า 680,000 เยนเลย
ทว่ามีอยู่มัดนึง ถูกขายในราคา 5,000 เยน
คนที่ซื้อผ้านี้ไปเป็นตลกอารมณ์ร้าย
นามว่ายานากาว่า โคซน
ร้อนนะ
ต่อให้ไปขอร้อง เขาก็จะไม่ขายมันให้
อาจารย์ กางเกงยีนที่ซื้อมาสวยดีนี่นา
ก็นายทํากาแฟหกใส่ ฉันเลยต้องซื้อน่ะสิ
ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหม
ถือไว้แบบนี้นะ
- แบบนี้เหรอ - ใช่
เอาละนะ
พูดว่าชีส
กางเกงยีนเหรอ ยานากิเตะนี่ขี้ตืดจริงๆ
เปล่าๆ ที่จริงยีนวินเทจนี่ ราคา 680,000 เยนเลยนะ
ไม่มีทาง ของสกปรกๆ แบบนี้เนี่ยนะ
จริงๆ
คนหนุ่มสาวยอมตายเพื่อยีนนี่เลย
- เนอะ - ใช่ๆ
"เดดสต๊อก" นี่หายากสุดๆ เลย
ไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร แต่เอามาเป็นรางวัลที่สามแล้วกัน
อะไรนะ ทําไมที่สามล่ะ
ก็รางวัลที่หนึ่งเลือกไว้แล้ว เป็นกิโมโนไหมโอชิมะ
ส่วนรางวัลที่สอง เป็นดีวีดีบ็อกซ์เซตราคุโกะ
อยากได้แสงออกปาก
ส่วนที่เหลือเราก็จะให้พัดลม ผ้าเช็ดตัว แล้วก็ถ้วยชาน่ะ
เข้าใจคิดนี่ที่ทําเป็นเซต
ทุกคน
- เราจะรับสมัครคนหนุ่มสาวไม่ใช่เหรอ - ก็ใช่
เพราะแบบนั้นเอง
พวกเขาเลยคุยกับโคซนที่คุยด้วยยาก
ให้บริจาคผ้ามัดนั้นเป็นของรางวัล
ทําไมเป็นที่สามล่ะ
จะไปรู้ได้ยังไง
ตาแก่ที่ถือยีนนั่น ดูคุ้นๆ ยังไงชอบกล
ทีนี้จะทํายังไงล่ะ
ฉันเข้าร่วมไม่ได้เพราะเป็นมืออาชีพ แต่นายเป็นมือสมัครเล่น
ทําไมฉันต้องไปเล่นตลกด้วย
นายไม่อยากได้ยีนนี่เหรอ ฟรีๆ เลยนะ
อยากได้อยู่แล้วสิ
แต่มันรางวัลที่สาม ฉันไม่ได้แน่นอน
กิโมโนเอามาก็ไร้ประโยชน์
โอ้โฮ คิดว่าตัวเองจะชนะสินะ
ยัยบ้า ถ้าฉันลงแข่ง ยังไงก็ชนะอยู่แล้ว
แต่ให้ได้ที่สามน่ะยากกว่า
ตกลงจะแข่งหรือไม่แข่ง
มันก็ตัดสินใจยากนะ
ฉันเป็นมือใหม่แล้วก็จริง แค่เป็นลูกของมืออาชีพนะ
เกรงจะแพ้สิท่า
ไม่ใช่แบบนั้น
ขณะที่พ่อค้าริวทุกข์ใจ เขาก็ได้รับอิทธิพลอย่างรุนแรง
ตลกจังเลยๆ
พวกนี้ตลกมากเลย เมกูมิชอบจัง
จริงเหรอ มุกก็งั้นๆ นะ
แต่ก็ตลกนี่นา
ใครตลกกว่ากัน ฉันหรือพวกนี้
ต้องริวจังอยู่แล้วสิ
แต่เมกูมิคิดว่าฟูคาวะ เรียวตลกกว่า
ชอบสุดๆ เลย
พี่
เข้ามาได้ไงน่ะ
สอนมุกห้าบาทสิบบาทๆ ให้ฉันดี
- พูดจริงเหรอ - จริง
เอาที่ปังปุริเย่เลยนะ
พี่ชายของเขาเลยจับเขา เข้าค่ายฝึกนรก
มังกร มังกร แม่นางโชนากน
ไม่ใช่
จําไว้สิ นายยังดูไม่เหมือน แม่นางโชนากนเลย ดูนะ
มังกร มังกร แม่นางโชนากน
พัฒนาขึ้นนี่
ต่อเลยนะ อูราฮาระ อูราฮาระ เอดินบะระ
- อูราฮาระ อูราฮาระ เอดินบะระ - ไม่ใช่
อูราฮาระ อูราฮาระ เอดินบะระ
อูราฮาระ อูราฮาระ เจ้าหมาบ๊อบบี้
แล้ววันเจ้ากรรมก็มาถึง
มีอะไรเหรอ
ฉันไม่น่ามาเลย
พูดอะไรแบบนั้น ฟังนะ
เริ่มด้วยมุกโชนากน ต่อด้วยเอดินบะระ แล้วก็มุกธรรมดากับมุกเล่นตัวเอง
ถ้าไม่ได้ผล ก็เล่นมุกเลียนแบบแล้วหนีมาเลย
แบบนั้นได้ที่หนึ่งชัวร์
- เขาจะเอาที่สามน่ะ - ทําไมล่ะ
นี่...
เป็นที่ที่ฉันมาแสดงเดี่ยว
ไม่ต้องห่วง นายไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว
นายรู้ได้ยังไง
แย่แล้ว
อ้าว ริวจิ นายก็สมัครด้วยเหรอ
นายด้วยเหรอ
ฉันโต้รุ่งทําเจ้านี่ทั้งคืน ดูดีใช่ไหมล่ะ
นี่มันที่คลุมโถชักโครกนี่
อ้าว กินจิโร่
- "ทําได้แย่สุดๆ เลย" - "พวกนั้นไม่ยิ้มสักนิด"
จริงเหรอ
นี่ ดูให้แน่ใจแล้วใช่ไหม ว่าไม่มีใครมาดูการแสดง
แน่นอน ไม่ได้บอกใครเลย
ไม่ต้องห่วง อาจารย์กับแม่อยู่ที่บ้าน
- กําลังดูแอคแทค 25 น่ะ - ใช่
หมายเลข 51 ถึง 60 เชิญมาที่เวทีได้
- ไปกันเลย - ลุย
"นี่ เจ้างู"
"อะไร เจ้างู"
"เจ้าโง่ ฉันไม่ใช่งูนะ ฉันเป็นมังกร"
"ไม่นะ"
ขอบคุณครับ พวกเราคือพ็อกเกตซ็อกเกต
ขอบคุณครับ
เชิญผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปครับ
ที่สามต้องเป็นของฉัน
ไม่รู้ด้วยแล้ว
หมอนั่นไม่เป็นไรหรอก แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไงครับ ทุกคน มังกร มังกร...
แต่เขาก็ต้องตกใจที่เห็นว่า อดีตตลกทุกคนในเอโดะ
รวมถึงพวกที่จู้จี้ๆ ก็มาเป็นกรรมการด้วย
และในคนพวกนั้น เขาเห็น...
ริวจิ
คาดไม่ถึงจริงๆ นะเนี่ย
ในสถานการณ์แบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่กดดัน
เป็นอะไรไป
ช่วยเริ่มด้วย
ริวจิ
ทําเซโชนากนเลย
แข่งจบหรือยัง
ร้านโดกูยะ
สามารถหากําไรก้อนใหญ่ได้ ถ้าร้านเจอสมบัติที่ถูกฝัง
แต่ขุมทรัพย์แบบนั้น ไม่ใช่จะหาเจอกันง่าย
น่าทึ่งมากที่จู่ๆ พ่อค้าริว ก็เปลี่ยนการแสดงของตัวเอง
และทําการเล่าเรื่องได้ยอดเยี่ยม แบบที่ผมยังเลียนแบบไม่ได้
เหมือนแม่น้ําไหล
ไม่สิ
เหมือนจักรที่หยอดน้ํามันอย่างดี การแสดงจังดําเนินไปอย่างราบรื่น
"ว่ากันว่าแมวจะไม่ยอมกิน ถ้าเปลี่ยนชาม
งั้นข้าเอาชามนี้ไปด้วยนะ
"ไม่ละ ไม่ต้องหรอก" "แล้วชามนี้ล่ะ"
"ก็แค่ชามสกปรกๆ ทําไมข้าขอไม่ได้ล่ะ"
"จะว่าแบบนั้นก็ได้ แต่นี่ชามอูเมบาชิของเอกูไรน่ะ
ท่านอาจไม่รู้
แต่ชามนี้ราคา 200 หรือ 300 เรียวเลย"
"จริงเหรอ
ถ้าชามแพงขนาดนั้น เจ้าเอามาให้แมวสกปรกกินทําไมกัน"
"มันก็ตลกดีขอรับ
พอข้าใช้ชามนี้ให้อาหารแมว
บางครั้งก็ขายแมวได้ ตั้งตัวละสามเรียวแน่ะ"
อาจารย์
(ฮายาชิยาเตะ ดงเบะ)
ริวจิ
ชอบที่สุดเลย
และเป็นที่น่าตกใจ
พ่อค้าริวได้รับเลือกโดยพ่อของเขาเอง
และยังไม่จบแค่นั้นนะ
และผู้ชนะก็คือ ยานากะ ริวจิซังจากอาโอยามะ
(คาราวานรับสมัคร นักแสดงตลกสมัครเล่น)
- กิโมโนผ้าไหมโอชิมะเลยนะ - ไม่เห็นอยากได้
ถ้าว่างก็แวะมาบ้างนะ
ไว้จะสอน "ยามแยกจากลูก" ให้
ครับ
เก่งมาก ริวจิ
ว้าว ดูนี่สิ
ทําไมถึงได้ที่สามล่ะ
หา อะไร
- มาแลกกันเถอะ - จะทําอะไรน่ะ
ทําอะไร หยุดนะ
ทุกคนมองอยู่นะ
พาสต้าเปเปโรชิโน่ได้แล้วจ้ะ
นี่สินะความหมายของคําว่า "พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง"
แกก็ด้วย ต้องคิดให้ดีๆ ก่อนตัดสินใจทําอะไรนะ
ถ้าแกแสดงแบบนั้นได้ เราก็จะไม่มีปัญหาหรอก
ผมไม่อยากแสดงนี่นา
นี่ค่าเล่าเรียนเดือนนี้
ขอบใจนะ
ฉันเอาของเดือนนี้ให้ลูกได้ไหม
ไม่ได้สิ เจ้าบ้า
นี่ พ่อรู้ใช่ไหมล่ะ
ว่าผมอยากได้กางเกงยีน
- ไม่รู้ - แล้วทําไมมันมาเป็นรางวัลได้
เรื่องที่มันตลกก็คือ เวลาที่เอาของแบบนั้นเป็นรางวัล...
บางครั้งเราก็ได้มือใหม่ เก่งๆ มาฟรีๆ น่ะ
- เก่งมาก โคโทระ - ฮายาชิยาเตะ
เมกูมิก็ชอบโทระจังที่สุด
หยุดเลย ยัยบ้า
ฉันก็รักโคโทระที่สุด
หุบปากไปเลย
ฉันไม่ยอมรับนายหรอกนะ
นี่ โคทัตสึนี่นา
มานาบุซัง ไม่เจอกันนายเลยนะครับ
- เข้ามาสิ - ไม่เป็นไรครับ
น่า เดี๋ยวเลี้ยงเอง
ริวจัง
มาสายนะ โชว์จบไปแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก พนันเลยว่า "ชามข้าวแมว" ต้องไม่สนุกแน่
แต่มันตลกจริงๆ นะ
ตลกกว่าที่ฉันเล่าอีกเหรอ
ไปกินข้าวออมเล็ตกัน
ของใครตลกกว่ากัน นี่
ไปกินข้าวออมเล็ตกันนะ
ของใครเล่า
- ไปกินข้าวออมเล็ตกัน - เมกูมิ ของใครล่ะ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์