BÜYÜLEYİCİLİK
KOSHIN
Eski kıyafetleri anlamıyorum.
Başkasının giydiği kıyafetleri almak için niye para vereyim ki?
Birkaç 1.000 yen olan pis kotlar var.
Gerçekten anlamıyorum.
Kimim ben?
Megumi-chan?
Olamaz! Yanlış kişiye yaptım!
Tüh!
Anlamadığım bir diğer şey de krep.
Yürürken o tatlı şeyi nasıl yiyorsunuz?
Çok iyi!
Senin gitmek istediğin bir yere gidelim.
Nereye gidelim?
Niye eğiliyorsun?
Çünkü...
Kısa olduğum için özür dilerim.
Ben de uzun olduğum için özür dilerim!
Özellikle manga kafeleri anlamıyorum.
Birisiyle birlikteyken manga okumanın nesi eğlenceli?
Bunu anlamıyorum.
"Ben Gu-gu-ganmo."
Ganmo'dan daha komiksin.
Sorun ne?
"Bir gün de olsa lütfen benden daha uzun yaşa."
Çok komik olduğun için odaklanamıyorum.
Neden?
Ama gerçekten anlamadığım şeyse rakugo'nun günümüzdeki popülerliği.
Yakışıklı bir sanatçı tüm ilgiyi üstüne çekiyor.
Çok öz güvenli oluyor. Dünyanın sonu geliyor!
Çok seksi!
Bu da ne? Siz kimsiniz?
Kotora, fotoğraf çekilebilir miyiz?
Elbette.
Peynir!
Don!
Git şuradan Donta!
- Araya girme! - Seni istemiyoruz!
Kotora! Kaplan, kaplan...
Jirettaiga!
Sen değil!
Sen değil! Sen değil! Rio de Janeiro!
Gerçekten anlamıyorum.
Ama siz de benim kim olduğumu anlamıyorsunuz, değil mi?
15 saniye bekleyin.
Kaplan ve Ejderha!
RAKUGO DERNEĞİ
Geciktiğim için özür dilerim!
15 saniye geciktin!
Sorun değil. Gel, otur. Geciktin.
Nasıl? Onunla işi pişiriyor musun?
Sana öğretebilirim.
Bebek yapmayı biliyor musun?
Pekâlâ, başlayalım.
Başkanın konuşması. Hızlıca yapıp bitirelim.
Son eğilim beni endişelendiriyor.
Genç jenerasyonları eğitme arzumuzda
kıdemlilere saygı göstermekte başarısız olduk.
Bu, rakugo kültürünün bozulmasına yol açar.
"Bozulma."
Bozulma, soyunma. Nasıl?
Kıdemliler gençlere klasik formu aktarmalılar.
-"Aktarma." Aktarma, kaktırma, hadi ama. - Rol modeli olmalılar.
Yol açar, kaçar. Bu nasıl?
Devam et. Ben Space Invaders oynayacağım.
Senin fikrin ne?
Benim mi? Fikrim mi ne? Söylediklerine katılıyorum.
- Sanırım dinlemiyordun. -Özür dilerim.
Kotora bir yıldan az bir süredir öğrencin, değil mi?
- Doğru. - Niye üstlerinden önce terfi etti?
Şey... Komik biri. Seyirci çok gülüyor.
Komik mi?
Millet, onun rakugo'su komik mi?
Tekniği bir yana, özgün.
Sana sormadım!
Kapat şunu!
Rakugo bir kültürdür. Geleneksel bir eğlencedir.
Geçici hevesler aklınızı çelmesin.
Gerçek kültürü yaymak için çalışın.
Hepsi bu.
- Neye gülüyorsunuz? - Hoş geldin.
Ryuji'nin hikâyesi çok komik.
Ne?
Tekrar Ölü Kiyoshi'yi gördüğünü söyledi.
Ölü Kiyoshi mi?
Evet! Ölüm Romantiği grubundan Ölü Kiyoshi.
Pardon, çantana bakabilir miyim?
Dur.
Bunu görmezden gelemem.
Bu ikinci seferin! Polisleri arayacağım!
Ne? Seni duyamıyorum!
Hiçbir yerde bulamadım. Beşinci cildini alırsam set tamamlanacak.
Bu Ölü Hitoshi değil mi?
Kiyoshi!
Niye Shima Kosaku topluyor?
Dükkânıma dönmeliyim.
Niye geldin?
Şey, bir sıkıntım var.
- Sıkıntın mı var? - Yanagitei Koshin'i tanıyor musun?
Göstericiler Derneği Başkanı.
Tanıyorum.
Etrafta dolaşıp insanlara rakugo'mun zararlı olduğunu söylüyor.
- Ne düşünüyorsun? - Ne mi düşünüyorum?
Yanagitei gelenekselci biri.
Ben yenilikçiyim. Yani ondan hoşlanmıyorum.
Bugünlerde sadece acıklı şeyler anlatıyor.
Seyircinin önünde bile ağlar.
Bu beni irite ediyor.
"Bunu babamdan aldım!"
"Babandan mı?"
Rakugo tekniği gerçekten harika.
Ama bana nasıl icra edeceğimi söylemesini istemiyorum.
Doğru!
- Bu yüzden düşünüyordum ki... - Ne?
O anlatsın, ben eriştemi yiyeyim. Buyur!
Senin Kotora'n, ben ve bir kişi daha.
Üçümüz "görsel rakugo" yapacağız.
Görsel rakugo mu?
Tiyatroyu gençlerle dolduracağız.
Yanagitei'ye boyun eğdireceğiz.
Ekip ismini Awashima,
Toro ve Ryu'dan alacak.
Bela Oğlanlar!
İyi değil mi?
Ekip isminin isimleriyle bağlantısı yok!
-Öğrencim iyi! - Bir sorum var.
Ryu derken oğlum Ryuhei'yi mi kastettin?
- Evet. -"Çıkma teklif edin!"
Ne oluyor?
Bugün Matsudo, Matsudonald'dayız!
İşe yaramaz. Komedisi kötü.
Ayrıca tarzı yok.
- Kotatsu'mu mu istiyorsun? - Evet.
Shinoyama Kishin'den rica edelim, bizi Kaminarimon Kapısı'nda çeksin.
İyi fikir.
- Bir sürü TV programına da çıkalım! - Güzel!
Tsunku da CD'lerimizi yapsın!
- Olmaz. - Neden?
Onu kovdum.
Ama sen onun babasısın. Eğer rica edersen...
O serseriye mi rica edeceğim? Asla olmaz!
Duymamış gibi yapacağım.
Ama eğer...
- Usta! - Hiçbir şey duymadım. Şaka yapmıyorum!
Yani sadece gerçek hikâyeye dayanan rakugo mu anlatabilirsin?
- Evet! Sanki hikâye uydurabilirim de! - Ama rakugo'lar uydurmadır zaten.
-Öyle mi? - Elbette!
Komik şeyler o kadar sık olmaz. Mesela anlattığım şu Ölü Kiyoshi hikâyesi.
Yalandı.
- Kahretsin, kandırdın beni. -Çok fazla tesadüf vardı zaten!
- Yalancı mısın yani? - Komik olan kazanır.
"Kubi Jochin" rakugo'sunu biliyor musun?
Hayır.
Bir sarhoş, samurayın teki kafasını kestiğinde bir fahişeye gitmiş.
Ama samuray çok yetenekliymiş,
adam kafasının kesildiğini fark etmiyormuş.
Sarhoş konuştukça kafası sallanıyormuş.
Kafasını bir fener gibi tutup kalabalığın arasından bağırarak koşmuş.
Bu imkânsız! Ölüler yürümez.
İnsanları imkânsız bir hikâyeye inandırmak çok eğlenceli.
"Senki no Mushi"nin baş karakteri solucan. "Rinki no Hinotama"da fare...
Dur.
- Hepsini biliyor musun? - Evet.
Harika!
Ona pek yarar sağladığı söylenemez.
Bana öğret. Hepsini.
Bugün olmaz. Yarın da olmaz. Hiçbir zaman olmaz.
Her gün buluşuyorlar ama öpüşmekten ileri gidemediler. İğrenç.
Bir dakika!
-Önce onu cezalandırayım. - Bırak!
- Tora-chan! - Bırak!
Özür dilerim Risa!
- Yorucu mu? - Hoşuma gidiyor aslında.
Onunlayken eğleniyorum.
Ama o kadar komik ki yorucu oluyor.
Anlamadım. Sıkılmaktan daha iyi değil mi?
Doğru. Ama yarısı benim suçum.
Espri anlayışı olan bir adama hiç âşık olmamıştım.
Megumi-chan!
Bunu söylememeliydim.
Söylediği her şeye tepki vermemi istiyor sanki.
Gülmediğimde.
Komik değil miydi?
Hayır, komikti.
Öyleyse...
Peki bu?
Çinli oda arkadaşımın tuvalete düşme hikâyesi nasıl?
Komik.
Neden şimdi?
Bu nasıl peki?
Arkadaşım perma yaptırmıştı ve öğretmenlere söylemememi söylemişti.
Çok komik!
Neden şimdi peki?
Her güldüğümde beni öpmeye çalışıyor.
Komik şeyleri seviyorum dediğimde bunu kastetmedim.
İnsanları güldürmeyi seviyorsa komedyen olmalı.
Ben de öyle düşünmüştüm.
Haklısın. Komediye ve rakugo'ya bu kadar takıntılıysa
seyirci önüne çıkmalı.
Eskiden hikâyeciymiş.
Mağaza nasıl olsa iflas edecek.
Ne diyordun?
Ne kadarını duydun?
Gidelim.
Ryuji.
Yapmayacağım!
Rakugo yok! Üç kez doğsam bile yapmam!
Çok lezzetli!
Donkichi.
Neden burada yiyorsun?
Doğru! Niye şekerparenle yemiyorsun?
Unuttum. Ne yapayım? Yedim bile!
Neyin var senin? Aptal!
Hâlâ şekerleme yiyebilirsin ama.
Bir sorun mu var Kotora?
Hiç yemiyorsun.
Sessizken zeki görünüyor.
- Usta. - Evet?
Bugün Ryuji'yle buluştum.
- Kotora. - Sorun yok.
Donkichi, sen git. Çabuk.
- Evet? - Bana rakugo hakkında çok şey anlattı.
Solucanlarla, farelerle ve kesik bir başla ilgili hikâyeler.
Rakugo yapmalı diye düşünüyordum.
Bugün de herkes onun hakkında konuşuyor.
Rakugo'yla ilgili konuşurken çok mutlu görünüyor.
Bence bu yönden sana benziyor.
Sonuçta baba ve oğulsunuz tabii.
Onu sahnede izlemek isterim.
Ne düşünüyorsunuz millet?
Kotatsu'nun dönmesini istiyor musunuz?
Kişiliği bir yana,
gençler arasında en yetenekli oydu.
Gösterisini hiç izlemedim.
Unadon'dan önceydi.
Udon.
Gerçekten iyi. İnsanları kendine çekiyor.
Bazıları "Shinagawa Shinju"sunun
Shinsho'nunkinden iyi olduğunu söylüyor. Seviliyor.
Bu biraz abartı.
Ona ergenken dâhi deniyordu ama artık 24 yaşında.
Ayrıca yıllardır sahneye çıkmadı.
Tekrar deneyip başarılı olmazsa üzülür.
- Ama en önemlisi, bunu yapmak istemeli. - Evet, istiyor.
Rakugo yapmak istiyor.
Sadece henüz farkında değil.
Donta, ne düşünüyorsun?
Fiziksel olarak evde yeterli oda yok.
- Ev kiralayabiliriz. - Büyük aile evimiz ne olacak?
- Uzağa taşınmayız. -İstemiyorum.
Ben giderim!
Nasıl olsa aileden değilim. Umursamam.
Usta, onu tekrar kabul eder misin?
Aileden değil misin?
Bir daha öyle şeyler söyleme.
Aileden olmayan birine kim böyle güzel yemek verir?
Özellikle de ürkütücü bir alacaklıysa.
Eve ilk adım attığında ailenin bir parçası oldun.
Yani öyle şeyler söyleme.
Usta.
Yoksa Sayuri-chan'ı ağlatırsın.
Henüz ağlamıyor ama yakında ağlar.
İşte bak. Ağlıyor!
Duydun mu beni?
Onu ağlattın Kotora. Ondan özür dile.
Anne, özür dilerim.
Sorun değil.
Çok üzgünüm.
Bugünlük Kotatsu yeterli.
- Ağlamayı kes Sayuri-chan. Yemek vakti. - Taze bir başlangıç yapalım.
Yemek için teşekkürler.
Hadi yiyelim!
Tatlı patates kroketi seversin! Buyur Kotora.
- Yemekleri sevdin mi Unadon? - Udon.
Güzel mi? Güzel!
- Garip bir böcek var! - O garip bir böcek değil.
O, Levi's'ın S501 XX İkinci Dünya Savaşı modeli.
- Kot pantolon mu? - Evet.
Fiyatı ne kadar? Tahmin et.
50.000 yen mi?
680.000 yen.
-Şaka yapıyorsun! - Hayır!
Etiket replikalardan farklı.
1944 model. Japonya'da birkaç tane var.
-İster misin? - Elbette.
Ama koleksiyoncu değilim.
Tasarımımı bu klasiğe eklemek istiyorum, iki bacağa Urahara Ejderhası.
Değeri düşmez. Artar!
Bir ya da iki milyon satar!
Bunu yapabilen kişi olmak istiyorum. Bunu yapabilirsem bu işi bırakabilirim.
Ama bunu yapana kadar bırakamam.
Bunu kimseye söyleme.
Bu aramızda bir sır.
Sanırım zaten söylemezsin. Aptalca bir fikir.
Değil.
İlginç. Bu beni mutlu etti. Bu duymak istediğim türden bir hikâye.
Ama hiç komik değil ki.
Sorun değil.
Herkes komik olduğunu biliyor Ryuji.
Ama ciddi tarafını, tutkularını ve hayallerini
sadece sevgilin bilir.
Sevgili mi?
Ben senin sevgilinim.
Sonraki aşamaya geçebilir miyiz?
Evet!
Megumi-chan!
Biz geldik!
Ryuji, evi temizlemişsin. Çok düşüncelisin!
Tanrım.
Tek başına üç şişe Shaoxing şarabı içti!
Çok sarhoşum!
- Davetsiz geldiğim için üzgünüm. -Çekmecede kondom var.
Kapa çeneni!
- Seni bekliyorduk! - Don-chan!
Geldiğiniz için sağ olun.
Tokyo'ya Edo dendiği zamanlarda
douguya diye bir iş vardı.
-"Douguya"yı anlatacak. - Hayır, bu "Neko no Sara."
Anne.
Bugün geldim.
Bir douguya iyi antikaları ucuz fiyata alır,
sonra çok daha yüksek fiyata satar.
"Genç efendi, artık barış içinde yaşıyoruz. Artık savaş yok.
Yine de bir miğferi vazo olarak kullanmamalısın.
Çiçekler için üzülüyorum!
Pahalı bir vazom var.
Sana miğfer yerine o vazoyu vereyim."
Adam o ucuz vazo karşılığında antik miğferi almış.
Ama daha sonra vazonun orijinal bir Myochin olduğu ortaya çıkmış!
Ne nadide bir hikâye!
Umutsuz vaka!
Tepedeki bir çay evinde birkaç kedi varmış.
"İhtiyar, bir kedin mi var?
Üç kedin var!"
"Evet.
İki erkek, bir dişi."
"Çok şirin. Kedicik, gel buraya."
"Miyav."
"O kedilere dokunmasan iyi edersin."
Çizebilirler.
Sorun değil.
Kedileri severim.
Bak! Tüyleri her tarafına dökülüyor.
Merak etme.
O, Ekourai'nin Umebachi'si değil mi?
"Harika.
Bunun fiyatına 300 ryo diyebilirim ve yine de peynir ekmek gibi satar.
Ama o kedilerini beslemek için kullanıyor.
Ne kadar değerli olduğundan haberi yok."
Özellikle bu çok sevimli.
Çok şirin. O da beni sevdi!
Kediler onları sevdiğinizi anlar.
Kedilere bayılıyorum. Gerçekten.
İhtiyar, rica ediyorum,
bana bu kediyi verir misin?
Bedavaya değil elbette.
Üç ryo'ya ne dersin?
Yediği tüm mamalar için.
Pis bir kedi için üç ryo mu?
Mesele şu ki benim çocuğum yok.
Karım ve ben hayatımıza neşe katsın diye bir kedi almıştık
ama birkaç gün önce kaçtı.
Karım o günden beri üzgün.
Bunu eve götürürsem bence karım çok mutlu olur.
Öyleyse parayı alabilirim.
Ona iyi bakacağım.
Bu arada kediyi hep bu kapla mı besliyorsun?
Evet.
Kediler kapları değiştiğinde yemek yemez, derler.
Kabı da alayım.
Bir tane daha var.
Burada.
Hayır, o değil.
Bunu daha çok seviyorsun, değil mi kedicik?
Miyav.
Bu kaptan da mutlu bir şekilde yiyor.
O pis bir kap. Niye onu alayım?
Sana üç ryo verdim!
"Pis bir kap mı?
Bu kap Ekourai'nin Umebachi'si.
Bilmiyor olabilirsin
ama bu kap 200 ya da 300 ryo değerinde.
"Ne? Kesinlikle hiç bilmiyordum!
Kap bu kadar değerliyse
neden bu pis kedinin ondan yemesine izin veriyorsun?"
"Nedeni gerçekten komik.
Kedilere bu kapla yemek verdiğimde bazen bir kediyi
üç ryo'ya satıyorum."
Harikasın!
Don-chan!
Harika.
Gerçekten harika.
Çok eğlenceliydi.
Don-chan'ın performansları arasında en sevdiğim "Neko no Sara".
Kısa ama insanın tabiatıyla ilgili harika bir hikâye.
Gerçekten.
Bu saatte içmende sorun yok mu?
Arada bir ben de eğlenmeliyim.
Ayrıca Don-chan'ın dernek toplantısı var.
Oturup öğrencileri beklersek kimse gelmeyecek.
- Gidip onları alalım. - Ne?
Ne demek istediğimi sorma. O konuşacak.
Deli gibi konuşacak, ben de gazete okuyacağım.
Üzgünüm, bunu okumalıyım.
Sadece rakugo'yla değil, komediyle ilgilenenleri de çağıracağız.
Potansiyeli olanları seçeceğiz.
Amatör Komedyen Alımı Karavanı!
Kekeledi ama enerjisi var!
Elbette derneğin ismini kullanmayacağız.
- Bir sürü rakugo fanatiği istemeyiz. - Doğru.
- Onun gibi. - Ben tutkunum, fanatik değilim!
Ne oluyor?
Eğlenceli gibi.
İlginç. Ama Yanagitei ne diyecek?
Merak etme.
O baş jüri olacak.
Sordum ve kabul etti.
Koshin başkan gibi büyük unvanlara çok düşkündür.
Hayashiyate, sana da jüri olur musun diye sormak istiyoruz.
Don-chan!
Tamam ama komik insanlar olacak mı?
Merak etme.
"Neko no Sara" demişken, tatsız bir anım var.
Tatsız bir anı mı? Nedir?
Kotatsu ana sanatçı olmak üzereydi.
Solo performansı vardı.
- Bir hikâye öğrenmek için Koshin'e gitti. - Niye ustamıza gitmedi?
Don-chan "Ko Wakare" yapmasını istemişti.
Bilmiyor musun? "Ko Wa Kasugai"?
"Ko Wakare" Koshin'in uzmanlık alanı.
Sonra?
Koshin...
O gelenekselci ve Don-chan'ın rakibi.
Oğlundan uzun kariyerleri olan
30 öğrencinin yerine oğlunun terfi ettirilmesine karşıydı.
Eski zamanlarda douguya diye bir iş vardı.
Bir saniye efendim.
Ben "Ko Wakare" öğrenmeye geldim.
Biliyorum.
Bir douguya...
Koshin sadece "Neko no Sara" anlattı ve ona "Ko Wakare" öğretmedi.
Bu, taciz.
Sanırım Koshin onu sahnede utandırmak istedi.
Ama Kotatsu gururundan dolayı Don-chan'a söyleyemedi.
Usta.
Kotatsu, ne oldu?
"Ko Wakare" nasıl? Zor mu?
Zor.
- Ama faydalı buluyorum. -İşte doğru yaklaşım.
Yanagitei onunla Sanatçı Büyük Ödülü'nü kazanmıştı.
Ana sanatçı olmak üzeresin,
o yüzden tarzları, gruplaşmaları bırak ve en iyiden öğrenebileceğin kadar öğren.
Evet efendim. Teşekkür ederim.
Dürüst olamadı.
Çok mu nezaketliydi?
Don-chan ve Koshin'in
dernek başkanlığına aday oldukları bir zamandı.
Kotatsu ikisi arasında bir soruna sebep olmamaya çalışıyordu.
Ama sonunda sorun çıktı.
"Kediler kapları değiştiğinde yemez, derler.
O yüzden o kabı da alayım."
Kotatsu, gösterin ne zaman?
Yarın.
Peki.
Eski bir deyiş var. Bir çocuk mengene gibidir...
Bir dâhi bile bir gün önce öğrendiği bir hikâyeyi anlatamaz.
Ezberlemek için çok çalıştı ve gösterisine başladı.
Tanrım, Don-chan.
Nesi var onun?
Kotatsu. Yapabilirsin.
Yapabilirsin.
Bu onun son performansıydı.
Tekrar öyle performans sergilerse
sadece öğretmeni olarak ben değil, ailesi de utanır.
Hayashiyate oğlunun başkasının öğrencisi olmasına izin vermemeliydi.
Oğlunun benden öğrenmesine sağlayarak bana onu terfi ettirmeye zorladı.
Onun ciğerini okuyabiliyorum.
Babasının oğlu.
Yeter Kotatsu!
Kim senin sıkıcı, aptal rakugo'nu öğrenmek ister ki?
Ne?
Ustam acıklı hikâye anlatamıyor değil, anlatmayı tercih etmiyor!
Niye, biliyor musun?
Çünkü senin gibi kibirliler insanları ağlatan hikâyelerin
güldüren hikâyelerden daha klas olduğunu düşünüyor! Aptal!
Senin "Neko no Sara"n insanları güldüremiyor!
Yeter Ryuji!
Ustadan özür dile!
Usta Koshin, çok özür dilerim.
Gerçekten çok özür dilerim.
Demek böyle atıldı.
O olaydan dolayı Don-chan adaylıktan çekildi.
Ama bence böyle daha iyi oldu
çünkü başkan olduktan sonra Koshin'in rakugo'su çok sıkıcılaştı.
- Hanımefendi... -Rakugo yüksek kültür değil!
Bir halk eğlencesi!
Tatlım? Ne diyorsun sen?
Don-chan.
- Gel, bizle iç! - Usta?
Niye içiyorsunuz?
Hadi içelim!
Ayağıma basıyorsun.
Özür dilerim!
- Eve gidiyoruz. - Gidiyor muyuz?
Bu yaşında kıskanıyor musun Don-chan?
Hayır, öyle değil!
Değil mi? Ne öyleyse?
Kedi hırsızı!
"Kedi hırsızı" mı?
Bak! Hepsi senin suçun!
- Ginjiro katılmak istiyor. - Ne?
Bitmedi. Onun için rakugo yazmamı istiyor.
Yani? Eskiden rakugo yapıyordun!
Artık yakuzayım.
Niye oğlum için rakugo yazayım?
Anlıyorum. Ben yazarım.
Olmaz!
Sen komik değilsin.
Katılıyorum Yamazaki.
Seninle konuşurken hiç gülmüyorum.
O beni dört ya da beş kez güldürdü, hoşbeşler dâhil.
Oğlumun başarısız olduğunu görmek istemiyorum.
Usta!
Yanlış oldu!
Patron!
Eskiden olduğum adam değilim.
Olmaz. "Usta" dediğin anda beni ikna etmede başarısız oldun.
- Kendim hallederim. Yalnız bırakın beni! - Hayır.
Kahretsin!
Yani ikimiz manzai yapacağız.
Baş jüriymişsin, değil mi?
Biz de katılalım.
Sen amatör değilsin.
G eçimimi rakugo'yla sağlayamıyorum.
Bu gurur duyulacak bir şey mi?
Hayashiyate'nin öğrencisisin, profesyonelsin.
Ama yeteneğin amatör.
Sıcak!
Tamam! Katılmayacağız!
Hey!
Bekle!
Neye bakıyorsun?
- Bu İkinci Dünya Savaşı modeli değil mi? -Öyle, değil mi?
Bu klasik model!
Neden sadece 5.000 yen? Ryu-chan'a mesaj atmalıyım!
Ne oluyor?
Sessiz ol. Konuşma!
Ryuji'yle ne alakası var?
Onu istiyordu ama parası yetmiyordu.
- Ne kadar? - 680.000 yen.
- 680.000! - Japonya'da çok yok.
Onu alırsa işi bırakabilirmiş.
O değerini bilmeyenler için sadece kirli bir kot. Ama 5.000 yen...
Ryuji onu istiyor mu?
Evet.
Onu alırsa mağazayı bırakacağını mı söyledi?
Ona Urahara Ejderhası eklemek istiyor.
O kotu mahvedecek!
Onu mahvetmeyecek adam olmak istiyor.
- Bu, Ryu-chan ve benim aramda bir sır. - Ama hepsini anlattın.
Ryuji arıyor.
Bana borç para ver! Sonra açıklarım.
Ne kadar?
5.000 yen!
- 5.000 yenin bile yok mu? -Üzgünüm, taksiye biniyorum.
Taksi mi?
Yani taksi ücreti için de borç gerekiyor!
Geliyorum.
Artık gelmene gerek yok.
Sattın mı?
Evet.
Ona biraz büyük gibiydi ama umursamadı.
Niye bu kadar dikkatsizdin? Urahara'da 680.000 yene satılırdı!
Şaka yapıyorsun!
Pardon, sana mesaj atmakla meşguldüm.
- Eminim bir koleksiyoncu fark etmiştir. - Koleksiyoncu gibi görünmüyordu.
40'lı yaşlarında, ince bir adamdı.
Birinin pantolonuna çay döktüğünü söyledi.
Sıcak!
- Nasıl biriydi? - Tamam.
Toraji nerede?
KOTORA
Tokyo'ya Edo dendiği zamanlarda douguya denen bir şey vardı.
"Douguya"yı anlatıyor.
Hayır, "Neko no Sara".
Henüz bilmiyoruz!
Devam edebilir miyim?
Gömülü bir hazine bulursan bundan büyük kazanç sağlarsın.
Aynısı insanlar için de geçerlidir.
Toplum içinde gömülmüş üstün yetenekli insanlar da var.
Ben o insanlardan biriyim.
Kaplan, kaplan, jirettaiga!
Kendini övüyorsun!
Bu, mağaza sahibi Ryu hakkında bir hikâye. Peşinde olduğu bir kot varmış.
O kotun değeri onu bilenler için 680.000 yenmiş.
Ama onu 5.000'e satan bir yer varmış.
Kot pantolonu alan adam aksi bir komedyenmiş,
ismi Yanagawa Koson'muş.
Bu sıcak!
Ona yalvarsanız da onu satmazmış.
Usta, güzel bir kot almışsın!
Üstüme kahve döktün. Almak zorunda kaldım.
Fotoğraf çekebilir miyim?
Lütfen şu şekilde tut.
- Böyle mi? - Evet.
Pekâlâ.
"Peynir" de.
Kot pantolon mu? Yanagitei cimrinin tekidir.
Hayır. Aslında bu klasik kotlardan. 680.000 yen değerinde.
Bu pis şey mi?
Evet!
Gençler bu kot için her şeyini verir.
- Gerçekten mi? - Evet.
Bu "ölü stok", yani çok ender.
Anlamını hiç bilmiyorum ama onu üçüncülük ödülü yapalım.
Nasıl yani? Niye üçüncülük?
Büyük ödül kararlaştırıldı! Oshima ipeğinden kimono!
İkincilik ödülü de bir rakugo DVD seti.
Bayıldım!
Geri kalanlara bir yelpaze, bir havlu ve bir kupa veriyoruz.
Set olması iyi fikir.
Dinleyin!
- Gençleri alıyorsunuz, değil mi? - Evet.
Sonra
kot pantolonu ödül olarak bağışlaması için
geçimsiz Koson'la konuşmuşlar.
Neden üçüncülük ödülü?
Nereden bileyim?
Kot pantolonu tutan moruk tanıdık geldi.
Ne yapacaksın?
Katılamam. Profesyonelim. Ama sen amatörsün.
Neden komedi yapayım ki?
Kot pantolonu istemiyor musun? Bedava!
Elbette istiyorum.
Ama üçüncülük ödülü. Kotu alamam.
- Kimono da benim için işe yaramaz. - Kazanacağını düşünüyor.
Aptal! Yarışmaya katılırsam kesinlikle kazanırım.
Üçüncülük daha zor!
Katılacak mısın, katılmayacak mısın?
Karar vermek zor.
Artık amatörüm ama bir profesyonelin oğluyum.
Yani kaybetmekten korkuyorsun.
Mesele o değil.
Ryu acı çekerken onu esaslı bir şey etkiledi.
Komik...
Çok komikler. Onları çok seviyorum.
Cidden mi? Esprileri çok sıradan.
Ama komikler.
Kim daha komik? Ben mi, onlar mı?
Elbette sen Ryu-chan.
Ama Fukawa Ryo'nun daha komik olduğunu düşünüyorum.
Onu seviyorum.
Abi!
Nasıl içeri girdin?
Bana kısa espriler öğret!
- Ciddi misin sen? - Evet.
Gösterişli olanlardan.
Abisi onu çok zorlu bir kampa sokmuş.
Ejderha, ejderha, Seishonagon!
Hayır!
Yürekten Lady Seishonagon olmalısın. Bak!
Ejderha, ejderha, Seishonagon!
Gelişme var.
Devam edelim. Urahara, Urahara, Edinburgh.
- Urahara, Urahara, Edinburgh. - Hayır!
Urahara, Urahara, Edinburgh!
Urahara, Urahara, Köpek Bobby!
Nihayet önemli gün gelmiş.
Sorun ne?
Gelmemeliydim.
Ne diyorsun sen? Dinle.
Seishonagon, Edinburgh, sıradan espriler, sonra da kendinle dalga geç.
Eğer bunlar işe yaramazsa taklit yap ve kaç.
O şekilde kazanırsın!
-Üçüncülüğü hedefliyor. - Niye?
Burası solo performans sergilediğim yer.
Endişelenme. Artık aynı adam değilsin.
- Nereden biliyorsun? - Kahretsin.
Ryuji, sen de mi katılıyorsun?
Sen de mi?
Onları yapmak için tüm gece uyumadım. Güzel, değil mi?
- Bu klozet kapağı örtüsü mü? - Ginjiro!
“Suya düştüm.” “Gülümsemeyecekler bile.”
Cidden mi?
Kimsenin izlemeye gelmediğinden emin misin?
Elbette. Kimseye söylemedim.
Endişelenme. Usta ve annem evde.
-Attack 25'i izliyorlar. - Doğru.
51'den 60'a kadar olan numaralar, lütfen sahneye gelin.
- Hadi! - Hadi!
“Yılan!”
“Ne oldu yılan?”
Aptal! Ben yılan değilim. Ben ejderhayım.
Olamaz!
Sağ olun, biz Pocket Socket'ız!
Sağ olun.
Sıradaki yarışmacı lütfen.
Üçüncülük benim!
Bilmiyorum.
Her şey yolunda gidecek ama bilmiyorum.
Merhaba millet! Ejderha, ejderha...
Şok olmuş, Edo'daki tüm kıdemli komedyenler,
zor beğenenler bile jüri olarak oradaymış.
Aralarında...
Ryuji.
Bu hiç beklenmedik.
Bu durumda baskı hissetmemek imkânsızdır.
Sorun ne?
Lütfen başla.
Ryuji!
Seishonagon'u yap!
Bitti mi?
Bir douguya
gömülü bir hazine bulursa büyük kazanç sağlayabilir
ama öyle hazineler kolay bulunmaz.
Mağaza sahibi Ryu şaşırtıcı şekilde aniden performansını değiştirmiş.
Performansı o kadar harikaymış ki onu ben bile canlandıramam.
Gösteri akan bir nehir gibi, hayır,
iyice yağlanmış dikiş makinesi gibi pürüzsüzce ilerlemiş.
"Kediler bilmedikleri kaptan yemez, derler.
O yüzden kabı da alayım."
"O olmaz. Buna ne dersin?"
"O pis bir kap. Neden alamam ki?"
"Sen öyle diyorsun ama o kap Ekourai'nin Umebachi'si.
Bilmeyebilirsin
ama bu kabın değeri 200, hatta 300 ryo."
"Gerçekten mi?
Öyleyse niye kedilerini bu pahalı kapla besliyorsun?"
"Nedeni komik aslında.
Kedileri bu kapla beslediğimde
bazen bir kedi üç ryo'ya satılıyor."
Usta.
HAYASHIYATE DONBEI
Ryu-chan!
Seni seviyorum!
Şaşırtıcı şekilde
mağaza sahibi Ryu babası tarafından seçilmiş.
Bitmedi.
Kazanan kişi Aoyama'dan Yanaka Ryuji!
AMATÖR KOMEDYEN ALIMI KARAVANI
- Oshima ipeğinden kimonon. -İstemiyorum.
Vaktin olduğunda gel.
Sana "Ko Wakare"yi öğreteceğim.
Tamam.
Bu harika, Ryuji.
Vay canına, şuna bak!
Neden üçüncüsün?
Ne?
- Değişelim! - Ne yapıyorsun?
Ne? Dur!
Herkes bize bakıyor!
İşte peperoncino'lu makarnan!
"Tamamen mağlup" bu demek işte.
Sen de karar vermeden önce uzunca ve iyice düşün.
Öyle performans sergilersen hiç sorunumuz olmaz.
Yapmak istememiştim.
Bu ayın ders ücreti.
Sağ ol.
Bunu bu ay oğluma verebilir miyim?
Olmaz aptal!
Biliyordun, değil mi?
O kot pantolonu istediğimi.
- Hayır. -Öyleyse niye ödüldü?
Komik olan şu ki onu ödül yaptığında...
"Bazen yetenekli bir amatör bedavaya ele geçirilir."
- Harikasın Kotora! - Hayashiyate!
Tora-chan'ı da seviyorum!
Kes aptal!
Ben de seviyorum!
Kapa çeneni!
Seni kabullenemiyorum.
Kotatsu?
Manabu, uzun zaman oldu.
-İçeri gel. - Böyle iyiyim.
Hadi. Müesseseden!
Ryu-chan!
Geciktin. Gösteri bitti.
Sorun değil. Eminim "Neko no Sara" kötüydü.
Ama gerçekten komikti.
Benimkinden de mi?
- Pirinçli omlet alalım! - Hangisi daha komikti?
Pirinçli omlet alalım!
Hangisi?
- Hadi! Pirinçli omlet! - Megumi! Hangisi?
Alt yazı çevirmeni: Melih Atahan