FASCYNACJA
JUMP
Witajcie, jestem Jumptei-Jump. Lubię chodzić w skokach i dresach.
Istnieje takie słowo jak dekigokoro.
Oznacza słabego człowieka, który postępuje impulsywnie.
Gdy w sumieniu pojawia się szczelina,
wlewa się przez nią zło.
Wiem, że muszę pracować ciężej...
Ginjiro,
wiesz dlaczego oni mówią, że muszą pracować ciężej?
Mówią tak tylko dlatego,
bo nie pracują ciężko i muszą sobie powtarzać,
żeby ciężej pracować.
Ci, którzy naprawdę ciężko pracują,
nie mówią takich rzeczy. Po prostu pracują.
Czemu szef wyłączył?
- Oglądaliśmy. - Ginjiro, czy ty ciężko pracujesz?
Ja...
Nie...
za bardzo.
Masz ciężko pracować!
Współczesnych młodych ludzi, którzy nie pracują ani się nie uczą,
określa się akronimem NEET.
Jest jak tocząca umysł choroba.
Może jestem NEET-em.
Kim?
Nic mi się ostatnio nie chce.
Inni młodzi ciągle szukają pracy...
Dlaczego mam się ograniczać do gangu?
Ale nie wiem, co chciałbym robić. Mogę nie robić nic.
Ty znowu o tym.
Po skończeniu szkoły musisz się skupić na gangsterce.
Zapisać się w annałach klanu Ryuseikai.
A może ja nie chcę być yakuzą?
Golf mnie nudzi, dlatego wolę siedzieć w domu i nie robić nic.
Praca na pół etatu też nie jest dla mnie.
Mam pieniądze, więc nie muszę pracować.
Ty rozpuszczony bachorze!
Tora!
Myślisz, że jesteś lepszy od innych?
Nie wiesz, co chciałbyś robić?
To zwykła wymówka cholernego obiboka.
Przestań już chrzanić.
Podejmij męską decyzję jak prawdziwy yakuza!
Zrób coś, czym zaskoczysz tatę!
Odlej się na budynek parlamentu albo coś!
Mam rację czy nie, Hyuga?
Chyba tak. A może nie?
Wydobędę z ciebie tego NEET-a.
Nie tak prosto pozbyć się NEET-a.
Co to jest ten NEET?
„Nawet gdybyś tłumaczył całe wieki, on i tak nie zrozumiałby tej koncepcji”.
Dzisiaj opowiem właśnie o takim zagubionym młodym człowieku.
Zacznijmy.
Tygrys i smok.
Zajmiesz się rakugo czy nie?
Sam nie wiem, czy tego chcę.
- Też jesteś NEET-em? - Co będzie ze sklepem?
Ty tu zostaniesz.
Sama?
Możemy wypromować go twoim nazwiskiem.
Tatsuo Umemiya firmuje sklepy z zabawkami.
Nawet nie jestem jeszcze sławny.
Moglibyśmy występować na zmianę.
Ja za dnia, a ty nocą, żebyś mógł prowadzić sklep.
Jeśli zostanę uczniem ojca, będę musiał zacząć od zera.
Nie będzie chciał rozgrzewać widowni!
No pewnie. Już prawie został shinuchim.
Niżej od zenzy jest jeszcze uczeń.
Co?
Nie będzie specjalnego traktowania, nawet wobec syna.
Ci, którzy raz odeszli, uciekną ponownie.
Nie może mieć za łatwo!
To oznacza, że zostanie...
twoim podopiecznym.
Tak powiedzieli.
Bez jaj!
- Prześcignij mnie! - Tak zrobię!
Ale nadal będę twoim podopiecznym. Młodszym bratem!
Zawsze mówisz, że przynudzam, ale nigdy nie widziałaś mojego występu.
- Widziałam. - I jak było?
Śmiałam się jak inni, ale to nie moja bajka.
Zbyt starodawny styl.
Poza tym wyglądasz na dresiarza.
Prężącego muskuły pozera!
A dzieci jak cię widzą, to płaczą.
Trzęsienie ziemi?
Cholera!
Jego twarz płonie na czerwono!
Zamiast tyle gadać, przyjdźcie mnie obejrzeć na własne oczy.
Jeśli się nie pojawicie w tym miesiącu, rozwalę ten sklep!
Dość.
Co to za...
NIEPRAWIDŁOWE PARKOWANIE
- Przecież dopiero zaparkowałem, baranie! - Minęły już dwie godziny.
Stałem tu i widziałem.
Nie mogę dostać kolejnego mandatu.
Nie mój problem.
Ale to samochód brata!
Kaneko?
Nakatani?
- Kopę lat. Co tam robiłeś? - Grałem w pachinko.
Możesz to cofnąć?
Nie mogę. Jestem gliną.
Jak na yakuzę przystało, masz tak spoko wóz, że wezwałem drogówkę.
Co robić? Taka praca.
Kończysz szkołę w tym roku?
W następnym.
Co zamierzasz? Zostaniesz w biznesie?
Nie mam innego wyjścia.
Nie miałem pojęcia, że po ogólniaku poszedłeś na gliniarza.
Idziemy!
To...
Kupiłem sobie w Harajuku. Fajne, co?
Robota krawężnika jest naprawdę nudna.
Pół biedy jak pytają mnie o drogę, ale muszę też ogarniać pijaczków.
Zgubione bez śladu portfele.
Ja chodzę z jedną, która znalazła mój portfel.
Pracuje w Dragon Soda.
Spójrz!
I jak?
Koło mnie żadna się nie kręci.
Raz laski z Pink Lady zastępowały szefa.
Pink Lady?
- Bardziej Sergeant Pepper niż Pink Lady. - Są okej?
- Ni cholery! - Jak śpiewały, nas nie było na świecie!
Myślałem, że wyznaczą kogoś konkretnego, jak detektyw Shibata Kyohei.
W życiu nie ma lekko.
Nie rozumiem tych skorumpowanych glin.
Muszę lecieć.
Tak szybko? Długo się nie widzieliśmy.
Handlujecie narkotykami albo bronią?
Spokojnie.
Jak masz znajomości w policji, to cię nie przymkną.
Znacie tam kogoś?
Nie. Tata tego nie uznaje.
Serio? to błąd!
Podejmij męską decyzję jak prawdziwy yakuza!
Zrób coś, czym zaskoczysz tatę!
Dostajesz informacje o takich rzeczach?
Zainteresowałem cię!
Nie chce mi się już ściągać długów. Większość płaci bez szemrania.
Chcę zrobić akcję jak z filmu.
Mieszkasz w Shinjuku. Słyszałeś o gangu Jinbo?
No. Większość członków ma około trzydziestki.
Są jak piranie, działają bez zahamowań.
Rosną w siłę. Jest ich już ponad trzydziestu.
No i co?
Nic.
Jakość ponad ilość!
Fakt, że nas jest coraz mniej. Co to?
Przepraszam. Dostałem dziś mandat.
A jak tam twój kit?
- Chyba NEET? - Chyba żartuję!
- Ogarnąłeś temat? - Raczej tak.
Chyba już wiem, co chciałbym robić.
To dobrze.
Na razie!
Weź to zdejmij.
- Dobra. - Cześć.
DZIŚ WYSTĄPIĄ
DONBEI
Czekaliśmy na ciebie!
Dziękuję wam za przybycie.
W dzisiejszych czasach złodzieje stają się coraz mądrzejsi.
Dekigokoro!
Dzięki zdumiewającym umiejętnościom potrafią otworzyć nawet potrójne zamki.
„Zdumiewające” to chyba nie jest tu najwłaściwsze słowo.
Złodzieje z mojej opowieści
nie pozostawią po sobie śladu na kartach historii.
„Złodzieje na kartach historii” również nie brzmi zbyt fortunnie.
Chyba mam déjà vu.
„Pracujesz nad sobą?”
„Wziąłem się w garść, by stać się jak najbardziej niegodziwym!”
„To dobrze, mój synu.
Próbowałeś już włamań?”
„Włamań?”
„To takie coś, gdy wślizgujesz się do pustego domu i zabierasz dobytek”.
„Czyż to nie plama na honorze?”
Głupcze! Nie ma kogoś takiego, jak honorowy złodziej!
Znajdź dom, którego pan wyszedł do pracy,
a pani wybrała się na zakupy.
Włam się do niego.
Ale wpierw stań przed nim i powiedz: „Przepraszam”.
A jeśli ktoś będzie w domu?
Nie dając nic po sobie poznać, zapytaj...
„Co pan sądzi o szogunacie Edo?”
Nie możesz zadawać trudnych pytań!
Zapytaj o coś takiego jak:
„Czy tu mieszka ten lub ów?”.
Cokolwiek odpowiedzą, podziękuj i odejdź stamtąd.
A jeśli mnie złapią?
Jeśli cię złapią na gorącym uczynku, nie ma sensu uciekać.
W takim wypadku płacz i błagaj o litość.
Płakać i błagać?
Pozostaw cały łup. Płacz i opowiedz im historyjkę.
„Jestem rzemieślnikiem, który nie ma nikogo poza matką.
Matka od przeszło trzech lat choruje,
więc ja nie mogę pracować.
Wydaliśmy już całe oszczędności
i teraz nie stać mnie na leki dla niej.
Dręczony tą myślą akurat przechodziłem obok waszego domu
i dostrzegłem otwarte drzwi. Wiedziony nagłym popędem...
„Roń łzy i opowiedz im chwytająca za serce historię.
Zrobi im się ciebie żal, jeśli powiesz, że działałeś popędliwie.
Być może dostaniesz nawet pieniądze dla matki”.
Plan jest następujący.
Powiem: „Przepraszam”.
Jeśli ktoś odpowie, zapytam o tego czy tamtego.
Jeśli mnie złapią, wytłumaczę się swoim popędem. Nic prostszego.
Przepraszam!
FESTIWAL FUNDOSHI
Czego?
Kiedy ten dom będzie pusty?
Robi się gorąco, więc zostaniemy tu i będziemy pić do rana!
Przyjdę wtedy.
Stój, chłystku!
Wracaj tu! Coś ty za jeden?
Dziękuję.
Że co?
Czy tu mieszka ten, czy tamten?
Kto?
Już dobrze, dziękuję.
Co „dobrze”? Gada bez żadnego składu!
Co z nim zrobimy, szefie?
Zabijemy!
Już sobie przypomniałem!
Co?
Saigobei! Znacie Saigobeiego?
Saigobeiego?
Zapewne go tu nie ma.
Jest.
Saigobei! Ktoś do ciebie!
Ty jesteś Saigobei?
Tak, Saigobei. Czego chcesz?
Ktoś kazał mi cię pozdrowić.
Kto?
Ja.
Zabić go!
Działałem popędliwie!
Popędliwie!
Bardzo przepraszam!
Cholera, to była pomyłka.
Siedziba Jinbo jest w drugim bloku.
Trzymają tam niebezpieczne fanty.
Skoro tak dużo wiesz, czemu ich nie aresztujesz?
A po co mi to, matole?
Zasługę przypiszą sobie przełożeni.
To co mam robić?
Dowiedz się, co knują i zaszantażuj ich.
Zrobimy to razem?
Kaneko i Ginjiro.
Czyli złoto i srebro.
Złoty Kane.
- I Srebrny Gin! - Dość!
I co?
Dla Ryuseikai to świetna okazja, żeby pozbyć się rywali.
Jeśli pytasz mnie, czy to jest okej...
odpowiem, że tak.
KOMISARIAT
Naprawdę tam poszedłeś, kretynie?
Co?
Żartowałem. Wybacz.
Znalazłeś fanty?
Nie! Mapa źle pokazuje!
Co teraz widzisz?
Knajpę sushi.
W alejce jest mieszkanie.
Numer 101. Pośpiesz się, zanim wrócą.
Jeśli to nie to, zabiję cię!
„Przepraszam.
Cóż za obskurna nora!
Nie ma tu nic wartościowego.
O rety.
Co tu robi przepaska fundoshi?”
Zabierz ją.
W ogóle się nie denerwujesz.
Jest coś jeszcze?
Nie.
A co to? Owsianka?
Nic dziwnego, że tak tu biednie.
Znakomita!
Może smakuje mi tak dlatego, bo jestem bardzo głodny.
„Przepyszna!”
Cholera, ale on jest wyśmienity.
Coś bym zjadł.
„O nie! Wrócili!”
Ale miał minę, jakby ześwirował!
Halo!
Coś tu jest nie tak!
Gdzie moja bielizna?
Ktoś zjadł moje bakauke!
Cymbale, mówiłem ci, żebyś zamknął na klucz!
Moja przekąska zniknęła!
Czy to może być...
Coś się stało?
Nic takiego!
Dostałem wezwanie.
W samą porę!
Nikogo nie widziałem. A ty?
Wyjdźmy na zewnątrz.
Dobrze.
Dostajemy takie wezwania codziennie.
Czy coś panom zginęło?
A gdzie tam!
Co to? DVD?
Och tak!
Co to ma być? Zamazane.
Co jest?
Co ona tak wzdycha?
Teraz już widać!
Pojechane!
Totalna nowość!
Mózg staje!
- To amatorskie porno! - DVD dla dorosłych.
Walę to! Nie mieli broni ani prochów.
Czy ja coś takiego mówiłem?
Nie mówiłeś,
ale można się było domyśleć, że chodzi o broń lub prochy!
Wszyscy cię słyszą, głupku.
Przepraszam.
Wychodzi na to, że importują z zagranicy pornosy,
dubbingują je i sprzedają. Pierwsze dwie minuty były ocenzurowane?
Tak.
Dopiero potem pojawiły się narządy.
W ten sposób chcą nas zmylić.
Ale teraz mamy na nich dowody.
Możemy zaszantażować gang Jinbo.
Ty i ja? Pan Złoty i Pan Srebrny?
- Właśnie. - Przestań!
Szkoda mojego czasu na takie pierdoły!
„Moje fundoshi zginęło!
Złodziej nie ma nic lepszego do roboty niż okradanie takich biedaków jak ja?”
„Posesor żąda, abym spłacił swoją wierzytelność.
To będzie moja wymówka.
Powiem mu, że skradziono mi pieniądze. Nie będzie mi kazał płacić!
Zawołajmy go”.
Chwila.
- Posesor? - Właściciel.
- A wierzytelność? - Zaległość.
No to mów od razu!
Mądrala!
Weź przestań! Co to w ogóle ma być?
- Co to za zebranie? - Jedź dalej!
Miałem mieć randkę.
Nie zaprasza się nikogo do takiej nory.
Jest zbyt podła nawet na plan reality show Pojedynek biedaków.
Do tego mieszkacie tu we trzech!
Zabawne, co?
Serio?
Rozgrzaliśmy się. Kontynuuj.
Mam wystawiać rakugo dla mojej dziewczyny i jej byłego?
- Tora-chan nie jest moim byłym. - Robiliśmy to tylko dwa razy.
Mogę kontynuować?
Znam już znaczenie tych słów. Zacznij od nich.
„Posesorze! Obrabowano mi dom!
Posesor! Złodziej! Posesor! Złodziej!”
„Posesor-złodziej?”
Nie! Obrabowano mnie!
Coś zginęło?
Złodziej zabrał pieniądze na wierzytelność!
I nie tylko to!
Ukradł wszystko!
Rozumiem. Opisz mi te przedmioty.
- Jakie? - Skradziono wszystko, prawda?
Należy to zgłosić.
Nie zawracajmy sobie głowy...
Nie wolno tego poniechać.
Władze ogłoszą, jakie rzeczy skradziono. Czasem udaje się je odzyskać.
I zwrócą mi je?
Tak, jeśli je odnajdą.
Doskonale. Niech szukają mojego fundoshi etchu.
„Nie mogę tego zgłosić władzom!”
„A futon?”
„Kradzież futonu to poważna sprawa.
Proszę go opisać”.
„Jaki futon pan posiada?”
„Z arabeską”.
„Mój też ma taki wzór!”
„Proszę mnie nie naśladować!”
- „A z tyłu?” - „Jest ślepa uliczka”.
„Chodzi mi o tył materaca. Proszę go opisać”.
„Mój wykonany jest z mocnej, ciepłej bawełny w kolorze indygo”.
„Mój również zrobiony jest z takiego materiału”.
„Co jeszcze zginęło?”
„Podpaska na głowę”.
„Co to takiego? Ma pan na myśli opaskę?”
„To była porządna opaska”.
„Jak wyglądała?”
„Z arabeską na przedzie, indygo z tyłu”.
„Opaski nie mają tyłu!”
„Solidna, wykonana z ciepłej bawełny”.
„Co jeszcze zginęło?”
„Miecz”.
„Miecz?”
„Tak, w kolorze indygo z tyłu”.
Wystarczy. Stop.
Co się stało, Kotora? Tak szybko się nauczyłeś.
Prawda, Donta?
Przysnęło mi się.
Robisz postępy.
Dziękuję.
Kto cię uczył?
Co?
Twoje Dekigokoro
nieco różni się od mojego.
Ukradłeś opowieść o kradzieży. Postąpiłeś popędliwie!
Nie udawaj niewiniątka, złodzieju!
Powiedz prawdę. Kto cię tego nauczył?
Ryuji.
Co ty sobie wyobrażasz?
To nie jego wina. Zmusiłem go do tego.
Kotora, nie powinieneś się uczyć rakugo
od przypadkowych osób.
Wiesz dlaczego?
Każdy rakugoka ma własny repertuar gestów, manieryzmy.
Nawet puentę można opowiedzieć na różne sposoby.
Więc...
Don-chan?
Dokąd idziesz?
Kotora, chodź ze mną.
- Ryu-chan. - No?
Tora-chan sobie poradził?
Ja wiem...
Bez obaw. Na pewno dał sobie radę.
Ryu-san.
Co, Ryu-chan?
Przyjechałeś z Chin, żeby powstrzymać mnie od seksu?
No przestań.
- Mistrzu. - Tak?
Jesteś na mnie zły?
Już ci mówiłem, że nie.
Rozumiem.
Nie mogłem tego powiedzieć przy uczniach,
ale cieszę się, że chcesz się rozwijać.
Nie będziemy omawiać umiejętności Ryujiego.
- Przyszliśmy na striptiz? - Na zajęcia wyrównawcze.
W Dekigokoro są dwie różniące się od siebie puenty.
W pierwszej złodziej wychodzi z ukrycia, mówiąc:
„Nie wierzę własnym uszom!
Co za kłamstwa pan opowiada! Jaka bawełna indygo?
Jakie futony? Nawet nie ma tu pan żadnych szat!”
„Jesteś złodziejem!”
„To prawda, jestem złodziejem.
Moja matka od przeszło trzech lat choruje.
Włamałem się tu wiedziony popędem.
Siądę więc i zapłaczę...”
„Zapewne jesteś złodziejem-amatorem.
Popędowi nie sposób się oprzeć.
A ty, Hachiko.
Dlaczego naopowiadałeś mi kłamstw?”
„Ja też postąpiłem popędliwie!”
To jest wersja A.
A to wersja B.
„Włamałem się tu wiedziony popędem.
Siądę więc i zapłaczę...”
„Zapewne jesteś złodziejem-amatorem”.
Do tego momentu jest tak samo.
„Jak się tu włamałeś?”
„Wszedłem od tyłu”.
„Jak to od tyłu?”
„Od tyłu... Od tyłu jest bawełna indygo!”
- To podoba ci się bardziej? - Niekoniecznie.
Rozumiem.
Ja osobiście wolę tę puentę,
ale jej nie przedstawiam.
Dlaczego nie?
Bo to była puenta Ken-chana.
Ken-chana?
Twojego szefa, Kena Nakataniego.
Tak się składa,
że trzydzieści lat temu...
występowaliśmy razem na tej scenie.
- Co? - Tak.
Klasyka mi nie wystarczała,
więc namówiłem Ken-chana,
żeby pochałturzył tu ze mną od czasu do czasu.
- Co pan robi? - Nie jestem pijany!
Coś pan!
Wykonuję swoje obowiązki.
Zrobi pan to czy nie?
Co mam zrobić?
Iść prosto.
Nie chodzę prosto, bo jestem gangsterem!
Nigdy nie chodziłem prosto.
Idź pan!
Dobrze!
Uwaga!
Nasz duet, Nakayanaka, był wtedy dość popularny.
Jak bym słyszał słynnych Ogihayagi.
Przepraszam.
Gdybym nie uniósł się dumą i nie postąpił głupio,
Ken-chan może nadal byłby wziętym komikiem.
Co takiego zrobiłeś?
Nie okazywał tego, ale nienawidził przegrywać.
Podczas naszych występów to ja wzbudzałem śmiech.
Trudno było mu to znieść.
Nagle przestał się trzymać scenariusza.
Upiera się pan, że nie jest pijany, więc mam propozycję.
Jaką?
Puszczę pana wolno, jeśli wcieli się pan...
Ken-chan...
...w pandę.
Niech pan udaje pandę z zoo w Ueno.
Chodziło mu pewnie o to,
żeby mnie ośmieszyć.
Ale ja na przekór wczułem się w rolę
i publiczność ryczała za śmiechu.
Myślę, że to był powód, dla którego Ken-chan zrezygnował z kariery komika.
Podczas naszego kolejnego spotkania był już w Shinjuku personą.
Przykro mi, że tak wyszło.
Żal mi go.
Wmówił sobie, że nie ma talentu.
Z drugiej strony, gdyby nie zrezygnował,
nie zostałby yakuzą,
a wtedy ty i ja nigdy byśmy się nie spotkali.
Na to wygląda.
Nawet jeśli porzucisz życie gangstera,
nie zapomnij mu, co dla ciebie zrobił.
Jesteś tu, gdzie jesteś dzięki niemu.
Wchodząc na scenę, zajmujesz jego miejsce.
Musisz o tym pamiętać.
Tak.
Wybacz tę smutną historię.
Dekigokoro sprawia, że to wszystko mi się przypomina.
Chyba też zadziałałem popędliwie.
Głupole!
Słucham?
Mój szef i ty
byliście jak tygrys i smok.
Nie przesadzaj.
Bardziej jak pchła i wesz.
Dzisiaj nie mogę.
Dlaczego? Nie masz klientów!
Pójdę jutro!
To musi być dziś!
Donkichi wyjechał z narzeczoną,
więc ja będę przedostatni.
A to nie wszystko.
A co?
Będziemy w telewizji.
Nie podniecajcie się zbytnio tylko dlatego, że przyjeżdża telewizja.
- Róbcie swoje. - Tak jest.
Pomalować tacie brwi?
Proszę!
Ja też chcę!
Rakugo jest dziś na fali. Telewizja była u nas ostatnio wieki temu!
Nie obchodzi mnie to.
Dziś o piętnastej. Lepiej dla ciebie, żebyś był.
Co jest? Puść mnie!
Co się dzieje z Gin-ginem?
Kilka dni się nie widzieliśmy. A co?
Co ja mam zrobić?
Powiedzieć mu?
Co?
Co to ma być? Nie do wiary! Oglądać takie rzeczy!
- Uspokój się! - Masz dziewczynę!
Dlaczego oglądasz porno?
To nie jest tak, jak myślisz!
To ważne. To są dowody!
Ważne dowody!
Chodzi o gang Jinbo.
Handlują narkotykami i bronią!
A to jest przykrywka!
Prawdopodobnie szmuglują narkotyki w opakowaniach płyt.
Serio?
Nikomu ani słowa.
Ani tacie, ani bratu. To nasza tajemnica.
To naprawdę zabolało!
Gin-gin powiedział, że ma dowody
i zażąda od gangu Jinbo pieniędzy w zamian za milczenie.
Co ten kretyn wymyślił?
No właśnie. Gin-gin nie ma do tego jaj.
Jest półgłówkiem ze śmieszną fryzurą. Przestraszyłam się.
Zadzwoniłam na gliny.
Nikogo nie ma.
Przyjąłem.
Co to?
Przeszukanie.
Dostaliśmy zgłoszenie, że Jinbo trzymają tu narkotyki i broń.
Jak to?
Co się dzieje?
Jak się dowiedzieli?
Przepraszam!
Któregoś dnia przyszedł do nas glina i powiedział, że jakiś podejrzany gość...
- Podejrzany gość? - Nie widzieliśmy go.
Halo. Cześć.
Zamknij się! Risa wszystko mi powiedziała.
Ściemniłem jej. Już po sprawie.
Prawie przyłapała mnie na waleniu gruchy, więc musiałem skłamać.
Teraz? Jem obiad.
Ginjiro?
Ginjiro!
KOTORA
Czekaliśmy na ciebie!
Witajcie! Jestem Jumptei-Jump
i uwielbiam zawody w skokach.
To Shonen Jump!
A gdzie Kotora?
Twoi adepci nie są zbyt rozgarnięci.
Przyślij kogoś, z kim można porozmawiać.
Ginjiro! W coś ty się wpakował?
- Jedziemy, Yamazaki. - Tak.
Ja też idę.
To zwykłe zbiry.
Szkoda pana fatygi.
Nie gadaj głupot!
Mam zostawić syna na pastwę losu?
To mój brat.
Tora.
Mówi Yamazaki.
Co z twoim występem?
Przepraszam, chwilę się spóźnię.
Brzmisz bardzo poważnie.
Kotora, nie mamy kim cię zastąpić!
Co się dzieje?
Pośpiesz się! Wszyscy czekają!
Kotora? Halo!
Co tam robisz? Halo!
Co?
Halo.
Już szykuje się kolejny artysta.
Zaśpiewam jeszcze piosenkę.
Oczywiście będzie to „Jump” zespołu Van Halen!
Dość mam tego skakania.
Opowiem wam krótką historię.
Kotatsu! Wieki cię tu nie było!
Nie tak głośno!
Gdzie Tora-chan?
Jeszcze się nie pojawił.
Jesteś gotowy, Tora?
Tak.
Jumptei-Jump za chwilę kończy.
Nie mamy wyboru. Muszę iść.
Donburi, leć kup mi klamerki i kotlety rybne.
Może ja wystąpię?
Nie możesz. Jeśli wyjdziesz na scenę, Kotora będzie zamykał.
Kto powiedział, że to będzie rakugo? Nigdy nie oddam ostatniego aktu!
Tata?
Zaczęła się część koncertowa!
Don-chan.
Nie ma innego wyjścia.
Zaśpiewałem prosto z serca.
Publiczność była poruszona. To miłe uczucie.
Ty też śpiewasz.
Nie ma mowy, żebym tam poszła.
Co z Kotorą?
Nie ma go.
Wyrzucę go w cholerę!
Gdzie moje klamerki i kotlety?
- Nie kupiłem ich. - Don.
- Co jest? - Ktoś wszedł na scenę.
Co takiego?
Stewardessa powtarza w kółko to samo zdanie.
„Proszę, ręcznik do rąk”.
Widzi moją wiekową gębę i wypada z rytmu.
„Proszę, pańskie płótno do twarzy.
Ogromnie przepraszam”.
Ken-chan.
Kto to?
Geniusz z Kansai. Słuchajcie uważnie i uczcie się.
Wyglądam tak, że nawet przechodzień pomyślał:
„To musi być człowiek z miasta”.
Gdy go minąłem,
wyczułem, że coś się dzieje za moimi plecami.
Obracam się, a facet robi tak.
Gdy nasze spojrzenia się spotkały,
wykonał palcem taki gest.
Zabawne, ale nie do telewizji.
Kotora.
Co się stało?
Bardzo przepraszam za spóźnienie.
Co się stało? Kto ci to zrobił?
Dajcie mi kimono.
Idź po kimono.
Wystąpisz z taką twarzą?
Tak, chociaż nie wiem, czy mogę uklęknąć.
To będzie w telewizji.
Zamknij się!
Zdejmij mi pasek.
Już ściągam.
Buty też.
Ostatnio jechałem pociągiem Shinkasen.
Gdy do niego wsiadasz...
Na dziś to wszystko. Dalszy ciąg opowiem następnym razem.
Spóźniłem się.
Głupcze. To był tylko wstęp.
Ken-chan.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Szef powinien wspierać swoich ludzi.
Pośpiesz się!
Jest i on!
Tora-chan!
Jak bokser po walce.
Przepraszam, upadłem.
Młodzi nie potrafią się wysławiać.
Wszystko jest dla nich „okej” albo „nie okej”. Co za nuda!
Tygrys, tygrys, nemutaiga!
To nie było okej.
Syn szefa yakuzy miał ambicje.
To główny wątek.
Postanowił dogadać się z przebiegłym policjantem
i przeniknąć do wrogiej organizacji.
Jego popędliwość wywołała dramat.
To Dekigokoro.
Liczył na skarb, a zamiast tego
znalazł dyski.
Co to?
Mimo wszystko postanowił je zabrać. Okazało się,
że zawierały obrazy roznegliżowanych blondynek,
tak zwaną sztukę erotyczną.
Choć materiały te były nielegalne, uznał je za tak mało interesujące,
że rozsiał plotki, iż wrogowie posiadają narkotyki i broń.
Ci zorientowali się w sytuacji i go pojmali.
Może by tak, zgodnie z tradycją, obciąć ci palec, następco tronu?
Na co się gapisz?
Sam to zacząłeś.
Ręce do góry!
Departament policji w Shinjuku!
Z drogi!
Coście za jedni?
Przyszliśmy porozmawiać.
Bracie.
Oddaj nam go.
Powiedziałem, wypuść go!
Jak w filmach!
Dwudziestu kontra dwóch.
Sytuacja wydawała się beznadziejna, ale byli to wytrawni wojownicy.
Można było odnieść wrażenie, że walczą dla odprężenia.
To nie byłem ja.
Głównie dzięki wiceszefowi grupy udało się uratować następcę,
a gangsterzy handlujący erotyką zostali aresztowani.
Wszystko dobrze?
Nie, przygłupie!
Zaraz mam ważny występ.
Prawdziwa wojna gangów to jest to! Prawie się zesrałem.
Jak się nazywasz?
Kaneko.
- Kaneko. - Tak jest.
Jak chcesz zaistnieć, nie wykorzystuj do tego innych.
Dlaczego go w to wplątałeś?
- Jak by to ująć... - Co ująć?
Przepraszam!
To był impuls. Myślałem, że będzie okej.
Ginjiro.
Tak?
Jak nie wiesz, co robić, poradź się mnie.
Nie wdawaj się w narkotyki i broń. Rozumiesz, idioto?
Przepraszam.
Mną też kierował impuls. Myślałem, że będzie okej.
Tak w ogóle te DVD są legalne czy trefne?
Z tyłu jest bawełna indygo.
Teraz idź do lekarza!
Przepraszam.
Chodźmy.
Proszę, tost a'la pizza!
Błyskotliwie wplotłeś bawełnę indygo.
Fakt.
Podobno na widowni był Ryuji.
Coś ci powiedział?
Jeszcze nie rozmawialiśmy. Zapłata za ten miesiąc.
Dziękuję.
Odliczone.
Jest!
Co to?
Nic.
- Ej. - Przecież ci dałem.
Wiesz, kiedy kłamię.
- Wiem! - Przepraszam! Spłata za ten miesiąc.
Mój francuski też jest udawany.
Powiedziałem, że wiem!
Fajnie było.
Cyrk, śpiewy i gangsterzy.
- To ma być komplement, gnojku? - Tak.
Od mojego ostatniego występu sporo się zmieniło.
Być może dzięki tobie.
Tata zaśpiewał.
W życiu by tego nie zrobił.
Może i ja wystąpię,
skoro tak wiele się pozmieniało.
Ale muszę zacząć od zera.
O co chodzi?
To...
Yasuo.
Napisy: Marcin Mituniewicz