(ลุ่มหลง)
(จัมป์)
สวัสดีครับ ผมจัมป์เตจัมป์
ชุดที่ผมชอบคือจัมป์สูท
มีคํานึงที่ออกเสียงว่า "เดคิโกโคโระ"
แปลว่าคนจิตใจอ่อนแอ ทําเรื่องไม่ดีตามแรงกระตุ้น
เมื่อมโนธรรมของคุณมีรอยร้าว
ความชั่วร้ายจะเล็ดลอดออกมา
ผมรู้ครับว่าต้องพยายามให้มากขึ้น
กินจิโร่
รู้ไหมทําไมพวกนี้ถึงพูดว่า ต้องพยายามให้มากขึ้น
พวกนี้พูดแบบนี้
เพราะพวกมันไม่ได้พยายาม เลยต้องบอกตัวเอง
ให้พยายามให้มากขึ้นไงล่ะ
คนที่พยายามจริงๆ น่ะ
ไม่พูดอะไรแบบนี้หรอก พวกเขาทําเลย
ปิดทําไมล่ะครับ
- เราดูกันอยู่นะ - กินจิโร่ แกพยายามอยู่หรือเปล่า
ผม...
พยายาม...
ไม่เลยครับ
แกควรพยายามให้มากๆ สิ
สมัยนี้คนหนุ่มสาว ที่ไม่ทํางานหรือไปโรงเรียน
จะถูกเรียกว่าพวกนีต
มันเป็นการป่วยทางใจ
ผมอาจเป็นนีตก็ได้นะ
หา
พักนี้ผมไม่รู้สึกอยากทําอะไรเลย
พอเห็นคนหนุ่มสาวคนอื่นหางาน
บางทีผมไม่น่าเป็นยากูซ่าเลย
ไม่มีงานอะไรที่ผมอยากทําเลย
อยู่เฉยๆ คงได้ละมั้ง
เอาอีกแล้ว
หลังเรียนจบ ต้องมุ่งมั่นกับการเป็นยากูซ่าสิ
ฝากชื่อของนายไว้ ในประวัติศาสตร์ริวเซไก
แต่ผมอยากฝากชื่อ ในฐานะยากูซ่าหรือเปล่านี่สิ
กอล์ฟก็น่าเบื่อ งั้นผมจะอยู่บ้านเฉยๆ แล้วกัน
ผมไม่ถนัดทํางานพาร์ตไทม์ด้วย น่ารําคาญจะตาย
ผมมีเงินแล้ว ไม่ต้องทํางานก็ได้ ผมไม่รู้...
ไอ้เด็กนิสัยเสีย
นี่ โทระ
คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่นเขาเหรอ
ไม่มีอะไรที่อยากทํางั้นเหรอ
ก็แค่ข้ออ้างของคนขี้เกียจ
หยุดพล่ามไร้สาระสักที
ตัดสินใจให้เหมือนยากูซ่าหน่อย
ทําอะไรสักอย่างที่จะทําให้ พ่อของนายประหลาดใจสิ
ไปด่ารัฐบาลหรืออะไรก็ได้
ฮิวกะซัง ที่ผมพูดนี่ไม่ผิดใช่ไหม
แกไม่ผิดหรอก มั้งเนอะ
ฉันจะทําให้แกหายเป็นนีตเอง
โอ๊ย
พี่จะมาเตะคนให้หายเป็นนีตไม่ได้นะ
ว่าแต่นีตคืออะไรเหรอครับ
"ต่อให้คุณอธิบายเป็นปีๆ
เขาก็ไม่เข้าใจแนวคิดนี่หรอก"
เรื่องที่จะเล่าในวันนี้เกี่ยวกับ เด็กหนุ่มที่มีปัญหาดังกล่าว
มาเริ่มกันเลย
พยัคฆ์กับมังกร
ตกลงจะเล่าราคุโกระหรือไม่เล่า
ฉันเองก็ยังไม่มั่นใจเลย ว่าอยากเล่าไหม
- นายก็เป็นนีตด้วยเหรอ - แล้วจะทํายังไงกับร้านล่ะคะ
ไม่เห็นเป็นไรนี่ เธอก็อยู่
ฉันคนเดียวเหรอ
นี่ๆ เราอาจเปลี่ยน ให้เป็นร้านของคนดังได้นะ
เหมือนร้านแตงกวาดอง ของอูเมมิยะ ทัตสิโอะไง ขายดีมาก
เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ดังเลยนะ
เราสลับกะกันเล่าราคุโกะก็ได้
ฉันจะขึ้นเวทีกลางวัน นายก็ขึ้นแค่กลางคืน
แบบนั้นจะได้ดูร้านได้
ประเด็นคือ ถ้าฉันเป็นลูกศิษย์พ่อ จะให้ฉันเป็นคนแสดงเปิดม่านหรือไง
ไม่มีทาง ให้เขาเป็นคนแสดงเปิดม่านไม่ได้
นั่นสินะ เขาเคยเกือบได้เป็นตัวหลักแล้วนี่
ก่อนเป็นคนแสดงเปิดม่าน ก็ต้องเป็นเด็กฝึก
หา
เราไม่ให้สิทธิพิเศษใครหรอก ต่อให้เป็นลูกก็เถอะ
แถมพวกที่เคยเลิก ก็จะเลิกอีกแน่ๆ
เราไม่ยอมให้เป็น คนแสดงเปิดม่านง่ายๆ หรอก
นั่นก็แปลว่า...
เขาจะเป็นรุ่นน้องนาย
พวกนั้นบอกแบบนั้น
ไม่จริง
- งั้นก็แซงฉันให้ได้สิ - ได้อยู่แล้ว
แต่นายก็จะเป็นรุ่นพี่ฉันอยู่ดี
นายจะเป็นลูกพี่ตลอดไป
นายชอบบอกว่าฉันน่าเบื่อ แต่ก็ไม่เคยมาดูฉันแสดงนะ
- ฉันเคยนะ - เป็นไงบ้าง
ฉันแค่หัวเราะตามๆ คนอื่น ไม่ได้ขําจริงๆ หรอก
สไตล์ของเขาแก่มากเลย
เข้าใจละ มุกของนายเป็นแบบที่ฉันเกลียดเลย
แบบที่ชอบโชว์กล้ามสินะ
แต่ฉันว่าหน้าตาน่ากลัวนี่น่ะ ทําให้เด็กร้องไห้เลย
อะไรเนี่ย แผ่นดินไหวเหรอ
แย่แล้ว
หน้าโทระจังแดงก่ําเลย ดูเหมือนจู๋เป๊ะๆ
ถ้านายจะพูดแบบนั้น ก็ควรมาดูด้วยตัวเองเลย
ถ้าเดือนนี้นายไม่มา ฉันจะพังร้านนี้แน่
โดนกินอีกแล้ว
อะไรกันเนี่ย
(จอดรถผิดกฎหมาย)
- เดี๋ยวสิ ผมเพิ่งจอดเองนะ - จอดมาสามชั่วโมงแล้ว
ฉันจับตาดูอยู่
ขอละ ผมโดนใบสั่งอีกไม่ได้แล้ว
ไม่สนหรอก
แต่นี่มันรถของลูกพี่นะ
คาเนโกะใช่ไหม
นากาตานิเหรอ
ไม่ได้เจอกันนานเลย มาทําอะไรล่ะ
เล่นปาจิงโกะน่ะสิ
เอาใบสั่งคืนได้ไหม
ไม่ได้หรอก ฉันเป็นตํารวจนะ
รถยากูซ่าของนายเจ๋ง จนฉันเรียกตํารวจจราจรเลย
ช่วยไม่ได้นี่นา มันงานฉัน
นายจะเรียนจบปีนี้ใช่ไหม
ปีหน้า
แล้วจะทําอะไร จะเป็นยากูซ่าเหรอ
ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา
ไม่เห็นรู้เลยว่าพอจบม.ปลายแล้ว นายมาเป็นตํารวจ
ไปกันเถอะ
นั่นมัน...
ซื้อมาจากฮาราจูกุน่ะ เท่ไหม
เป็นตํารวจจราจรนี่น่าเบื่อจริงๆ
เจอแต่พวกมาถามทาง ไม่ก็พวกขี้เมา
กับพวกกระเป๋าเงินหายแล้วไม่ได้คืน
ฉันกําลังคบอยู่กับสาว ที่เจอกระเป๋าตังค์ของฉันละ
ยัยนั่นทํางานที่ร้านดราก้อนโซดา
ดูสิ
อ้อ
อะไรวะ
รอบกายฉันไม่มีวี่แววผู้หญิงเลย
พิงก์เลดี้เคยมาทําแทนหัวหน้าวันนึง แค่นั้นเลย
พิงก์เลดี้เหรอ
เป็นจ่าพริกไทยมากกว่าน่ะ
แล้วหน้าตาโอเคไหม
ไม่ได้ ไม่โอเค ไม่ไหวสักนิด
ตอนนั้นเรายังไม่เกิดเลยนะ
ถ้าเป็นชิบาตะ เคียวเฮยังพอนึกภาพออก
แต่ชีวิตจริงนี่ไม่สนุกสักนิด
ฉันถึงกับเข้าใจตํารวจที่ทุจริตเลย
ฉันกลับดีกว่า
รีบอะไรเล่า
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
ว่าแต่แก๊งของนายขายยาหรือปืนไหม
เฮ้ย
ไม่เป็นไรหรอก
ถ้านายมีเส้นสายกับตํารวจ นายจะไม่ถูกจับนะ
แก๊งนายมีไหมล่ะ
ไม่มีหรอก พ่อไม่ชอบเรื่องแบบนั้น
จริงเหรอ ไม่ได้นะ
ตัดสินใจให้เหมือนยากูซ่าหน่อย
ทําอะไรสักอย่างที่จะทําให้ พ่อของนายประหลาดใจสิ
แล้วนายมีข้อมูลเรื่องพวกนี้เหรอ
งับเหยื่อซะแล้ว
ฉันเบื่อทวงหนี้แล้วน่ะสิ คนส่วนใหญ่จ่ายโดยไม่โวยวายเลย
ฉันอยากทําเหมือนในหนัง
นายประจําที่ชินจูกุใช่ไหม เคยได้ยินชื่อแก๊งจินโบหรือเปล่า
เคยสิ พวกนั้นส่วนใหญ่อายุราวๆ 30
พวกนั้นคือฝูงปลาปิรันย่า ที่ใครจะทําอะไรก็ได้เลย
แถมสมาธิยังมากขึ้นเรื่อย ตอนนี้มีมากกว่า 30 คนแล้ว
ทําไมเหรอ
เปล่าครับ
คุณภาพมาก่อนปริมาณโว้ย
ถึงเราจะมีคนน้อยกว่า แล้วมันยังไง
ขอโทษครับ ผมจะจ่ายค่าปรับวันนี้แหละ
โอเค แล้วเรื่อง... นิตติ้งล่ะ
- นีตน่ะเหรอ - รู้น่า เล่นมุกเฉยๆ
หายหรือยัง
คงงั้นมั้ง
ผมว่าผมเจอเรื่องที่อยากทําแล้วละ
ดีแล้ว
ไปดีมาดีนะครับ
อือ
เอาเจ้านั่นออกด้วยล่ะ
- ครับ - ไปละ
(นักแสดงวันนี้)
(ดงเบะ)
รออยู่เลย
ขอบคุณทุกคนที่มากันในวันนี้
สมัยนี้ขโมยขโจรมันฉลาดมาก
"ความคิดชั่ววูบ" ละ
พวกเขาเก่งถึงขึ้น
สะเดาะกลอนสองชั้นสามชั้นได้เลย ยอดเยี่ยมจริงๆ
พูดว่า "ยอดเยี่ยม" อาจไม่เหมาะเท่าไร
ขโมยที่อยู่ในเรื่องเล่านี้
ไม่ใช่พวกที่จะได้ฝากชื่อเสียง ไว้ในประวัติศาสตร์
"โจรที่ฝากชื่อเสียงไว้" ฟังดูไม่ค่อยเหมาะสมเลยนะ
รู้สึกเหมือนเดจาวูเลย
"ทํางานเป็นไงบ้างล่ะ"
"กําลังตั้งใจอยู่ครับ ผมจะเจ้าเล่ห์ให้เต็มที่เลย"
"ดีมาก เจ้าลูกชาย
แกจะลองงัดแงะและบุกรุกดีไหม"
"งัดแงะและบุกรุกหรือขอรับ"
"แอบเข้าไปในบ้านที่ไม่มีคนอยู่ แล้วขโมยของมาไง"
"แต่นั่นมันไร้เกียรติ ไม่ใช่เหรอขอรับ"
เจ้าบ้า โจรที่มีเกียรติน่ะไม่มีหรอก
หาบ้านว่างๆ ที่สามีออกไปทํางาน
ส่วนภรรยาออกไปซื้อของทํามื้อเย็น
แอบเข้าไปในบ้าน
เจ้าก็ยืนข้างนอกก่อน แล้วตะโกนว่า "ขอโทษขอรับ"
ดูว่ามีใครอยู่บ้านไหม
แล้วก็พูดอะไรก็ได้หน้าตายไปเลย ลองยกตัวอย่างซิ
"คิดยังไงกับรัฐบาลเอโดะคณะปัจจุบัน"
ต้องไม่ถามเรื่องยากแบบนั้นสิ
แถมอะไรแบบ
"มีคนชื่อนั้นชื่อนี้อยู่แถวนี้ไหม"
ถ้าได้คําตอบจากในบ้าน ให้พูดขอบคุณแล้วเดินออกมาเลย
แล้วถ้าถูกจับได้ล่ะขอรับ
ถ้าถูกจับได้คาหนังคาเขา หนีก็เปล่าประโยชน์
ถ้าเป็นแบบนั้นให้ร้องไห้ อ้อนวอนขอความเมตตา
ร้องไห้อ้อนวอนเหรอ
ทิ้งทุกอย่างที่ขโมยมา
ร้องไห้แล้วเล่าเรื่องออกไป
"ข้าเป็นช่างฝีมือ ที่อยู่กับแม่แค่สองคน
แม่ข้านอนป่วยมาสามปีกว่าแล้ว
ข้าเลยทํางานไม่ได้
เราใช้เงินเก็บหมดเกลี้ยงแล้ว
ข้าก็เลยไม่มีเงินซื้อยาให้แม่
ระหว่างที่กําลังทุกข์ใจ ข้าก็เดินผ่านบ้านนี้พอดี
แล้วเห็นประตูเปิดอยู่ ข้าเลยเกิดความคิดชั่ววูบ..."
"ร้องไห้สักหน่อย แล้วเล่าเรื่องเศร้านี้ให้พวกนั้นฟัง
พวกนั้นจะสงสารเจ้า ถ้าเจ้าบอกว่าเป็นความคิดชั่ววูบ
แถมอาจให้เงินไปรักษาแม่เจ้าด้วย"
แผนจึงเป็นแบบนี้
พูดออกไปว่า "ขอโทษครับ"
แล้วถ้ามีคนตอบ ก็ให้ถามหา "ชื่อนั้นชื่อนี้"
ถ้าถูกจับได้ ก็ให้บอกว่าเป็นความคิดชั่ววูบ
ของกล้วยๆ
ขอโทษขอรับ
(เทศกาลผ้าเตี่ยว)
มีอะไร
บ้านนี้จะไม่มีคนอยู่เมื่อไรขอรับ
ตอนนี้ในนี้กําลังสนุกเลย เราเลยจะดื่มกันจนถึงเช้า
งั้นข้าค่อยกลับมาใหม่
เดี๋ยวสิ เจ้าหนุ่ม
กลับมานะ เจ้าเป็นใครวะ
ขอบคุณขอรับ
เมื่อกี้มันอะไรกัน
"ชื่อนั้นชื่อนี้" อยู่ในนี้ไหมขอรับ
พูดว่าไงนะ
ไม่มีอะไรขอรับ ขอบคุณ
ไม่มีอะไรอะไรล่ะ เจ้านี่พูดจาไม่รู้เรื่องเลย
ทํายังไงดี หัวหน้า
ฆ่าเลย
เดี๋ยวก่อน ข้านึกออกแล้ว
มีอะไร
ไซโกเบน่ะขอรับ รู้จักไซโกเบซังไหม
ไซโกเบเหรอ
คนชื่อแบบนั้นคงไม่อยู่สินะขอรับ
อยู่สิ
นี่ ไซโกเบ มีคนมาหาเจ้า
ท่านคือไซโกเบเหรอขอรับ
อ้อ ข้านี่แหละไซโกเบ เจ้ามีธุระอะไร
มีคนบอกให้มาทักทายท่านน่ะขอรับ
ใคร
ข้าเอง
ฆ่ามัน
เพราะความคิดชั่ววูบน่ะขอรับ
ความคิดชั่ววูบน่ะ
ความคิดชั่ววูบ
ข้าขอโทษ
ให้ตาย ทําพลาดจนได้
ตึกของแก๊งจินโบอยู่แยกที่สองต่างหาก
พวกนั้นซ่อนของอันตรายๆ ไว้ที่นั่น
ถ้านายรู้เยอะขนาดนี้ ทําไมไม่ไปจับพวกนั้นเลยละ
เจ้าบ้า แบบนั้นมันดีตรงไหน
รุ่นพี่ฉันจะได้เอาหน้าน่ะสิ
งั้นแล้วยังไงต่อ
หาให้ได้ว่าพวกนั้นทําอะไรอยู่ แล้วก็แบล็กเมลมัน ฉันกับนาย
ฉันกับนายเหรอ
คาเนโกะกับกินจิโร่
โกลด์กับซิลเวอร์เหรอ
คาเนะกับทองเหรอ
- กินกับเงินต่างหาก - พอได้แล้ว
จะว่ายังไง
สําหรับแก๊งริวเซไก
นี่เป็นโอกาสดีที่จะกําจัดศัตรูเลยนะ
ถ้าถามว่าทําดีหรือไม่ทําดี
ทําก็ดีมั้ง
(โรงพักชินจูกุ)
นายไปที่นั่นจริงๆ เหรอ เจ้าบ้า
ว่าไงนะ
ล้อเล่นน่ะ โทษที
แล้วเจออะไรไหม
ไม่เจอ แผนที่มันผิด
แล้วตอนนี้นายเห็นอะไร
ร้านซูชิ
จะมีอะพาร์ตเมนต์อยู่ในตรอก
ห้อง 101 รีบๆ ก่อนพวกนั้นกลับมาล่ะ
ถ้าผิดอีกนะ ฉันจะฆ่านาย
"ขอโทษขอรับ
ห้องอะไรสกปรกรกรุงรังแบบนี้
ไม่เห็นมีอะไรน่าขโมยเลย
คุณพระ
ทําไมที่นี่ถึงมีผ้าเตี่ยวได้"
เอามาก่อนแล้วกัน
นายนี่ใจเย็นเกินไปแล้ว
มีอย่างอื่นอีกไหม
ไม่มีแล้ว
อะไรเนี่ย ข้าวต้มเหรอ
ไม่สงสัยเลยที่พวกนี้ไม่มีอะไร
อร่อยแฮะ
อาจเพราะหิวก็ได้ แต่นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว
"อร่อยจังเลย"
ให้ตาย เก่งจังเลย
หิวขึ้นมาเลยเนี่ย
"ไม่นะ พวกนั้นกลับมาแล้ว"
ตอนนั้นมันทําหน้าตลกๆ ด้วย
ฮัลโหล ฮัลโหล
มีอะไรแปลกๆ แฮะ
กางเกงในฉันหายไปไหน
มีคนกินขนมฉัน
เจ้างั่ง บอกแล้วว่าให้ปิดประตู
ขนมฉัน ขนมฉันหายไปหมดเลย
อย่าบอกนะ...
มีอะไรกันหรือเปล่า
เปล่าครับ
ผมได้รับแจ้ง...
มาได้จังหวะจริงๆ
ว่าแถวนี้มีคนมาเตร็ดเตร่
ไม่เห็นใครเลยครับ นายเห็นไหม
ไปข้างนอกกันหน่อยได้ไหม
ครับ
พักนี้เราได้รับแจ้งบ่อยน่ะ
มีอะไรหายไหม
ไม่มีเลยครับ
หา ดีวีดีเหรอ
แบบนั้นแหละ
อะไรเนี่ย ถูกเซนเซอร์หมดเลย
โอ้ เยส
อะไรเนี่ย
ทําไมพูด "โอ้ เยส" ล่ะ
แบบนั้นแหละ
เฮ้ย เซนเซอร์หายไปแล้ว
นี่มัน... บ้าไปแล้ว
นี่มันของใหม่เลยนี่
ตะลึงพรึงเพริดไปเลย
- หนังโป๊เถื่อนเหรอ - ดีวีดีผู้ใหญ่สินะ
ไม่สนหรอกโว้ย มันไม่ใช่ยาหรือปืนสักหน่อย
ฉันก็ไม่เคยพูดว่าพวกนั้นมีนะ
นายไม่ได้พูด
แต่ในบริบทนั้น เป็นนายก็คิดว่า เป็นยากับปืนเหมือนกันแหละ
เจ้าบ้า ได้ยินกันหมดแล้ว
โทษที
งั้นหลักๆ คือพวกนั้นนําเข้า หนังโป๊ต่างประเทศไม่เซนเซอร์มาเยอะๆ
เอามาพากย์ แล้วขายสินะ
สองนาทีแรกเป็นเซนเซอร์ใช่ไหม
ใช่เลย
จากนั้นก็เริ่มมีแต่ของลับเต็มจอ
พวกนั้นหลบกฎหมายแบบนี้เองสินะ
ยังไงก็เถอะ เรามีหลักฐาน เล่นงานพวกเขาแล้ว
ทีนี้ก็ได้เวลาแบล็กเมลแก๊งจินโบ
นายกับฉันใช่ไหม คุณโกลด์กับคุณซิลเวอร์ใช่ไหม
- เนอะ - พอเลย
ฉันไม่ทําเรื่องบ้าบอนี่หรอก
"หายไปแล้ว ผ้าเตี่ยวข้าหายไปแล้ว
เจ้าหัวขโมยนี้ไม่มีอะไร ที่ดีกว่านี้ให้ขโมยหรือไง"
"เดี๋ยวนะ ท่านเจ้าบ้าน อยากให้ข้าจ่ายเงินคั่งค้างซะด้วย
ข้าอ้างเรื่องนี้ได้
ข้าจะบอกเขาว่าค่าเช่าถูกขโมย เขาจะได้ไม่ต้องให้ข้าจ่าย
เรียกเขามาดีกว่า"
เดี๋ยวๆ
- "ท่านเจ้าบ้าน" เหรอ - เจ้าของบ้านน่ะ
- อ๋อ แล้ว "เงินคั่งค้าง" ล่ะ - ค่าเช่าไง
งั้นก็พูดแบบนั้นสิ
อวดฉลาดจริงๆ
ไม่สนหรอก ว่าแต่นี่มันอะไร
- กี่โมงกี่ยามแล้ว - ก็ได้ เล่าต่อสิ
ฉันควรจะเดตอยู่นะ
นายไม่พาสาวมาเดต ในที่รูหนูแบบนี้หรอก
นี่มันห้องอะไรกัน
ขนาดในทีวียังไม่รกเท่านี้เลย
แถมยังอยู่กันสามคนด้วยนะ
ตลกดีว่าไหมล่ะ
จริงเหรอ
ตอนนี้เครื่องติดแล้ว เล่าต่อสิ
ทําไมฉันต้องเล่าราคุโกะ ให้แฟนฉันกับแฟนเก่าเจ้าหล่อนฟังด้วย
แฟนเก่าอะไรกัน โทระจังไม่ใช่แฟนเก่านะ
นอนกันแค่สองครั้ง
ขอเล่าต่อได้ไหม
ฉันเข้าใจคําพวกนั้นแหละ เล่าต่อจากตรงนั้นเลย
"ท่านเจ้าบ้าน มีขโมยขึ้นบ้านข้าขอรับ
ขโมยขอรับ ท่านเจ้าบ้าน ขโมยขอรับ ท่านเจ้าบ้าน"
"ขโมยขอรับ ท่านเจ้าบ้าน" อะไรกัน
ข้าถูกยกเค้าขอรับ
มีอะไรหายไปหรือเปล่า
ขโมยมันเอาค่าเช่าบ้านไปขอรับ
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
มันยังขโมยไปหมดเลย
เข้าใจละ งั้นบอกมาว่ามีอะไรบ้าง
- หา - ของถูกขโมยไปหมดใช่ไหม
ข้าจะต้องแจ้งทางการ
งั้นไม่ต้องยุ่งยากหรอกขอรับ
จะให้ข้านิ่งเฉยได้ยังไง
ทางการจะได้ออกประกาศ บางครั้งก็เจอของที่ขโมยไปด้วยนะ
แล้วส่งกลับเจ้าของหรือขอรับ
ใช่ ถ้าหาเจอนะ
ดีจริงๆ งั้นก็มีผ้าเตี่ยว จากจังหวัดเอตชู
"แบบนั้นข้าแจ้งทางการไม่ได้หรอก"
"ถ้าเป็นฟูกล่ะขอรับ"
"นั่นเป็นของชิ้นใหญ่เลยนะ
บรรยายมาซิ"
"ท่านมีฟูกอะไรล่ะขอรับ"
"มันเป็นลวดลายอาหรับ"
"งั้นของข้าก็มีลวดลายอาหรับด้วย"
"ไม่ต้องลอกข้าก็ได้"
"แล้วด้านหลังล่ะ"
"ทางตันขอรับ"
"ไม่ได้ถามทาง ด้านหลังฟูกสิ"
"อธิบายของท่านมาสิ"
"ของข้าทําจากผ้าฝ้ายสีคราม ที่ทั้งทนทานและอุ่น"
"ของข้าก็ทําจากผ้าฝ้ายสีคราม ที่ทั้งทนทานและอุ่น"
"อะไรหายไปอีกล่ะ"
เข็มขัด
"เข็มขัดเหรอ เจ้าหมายถึงผ้าคาดเอวใช่ไหม"
"มีของดีเลยนะนั่น"
"มันดูเป็นยังไง"
"ด้านหน้าเป็นลายอาหรับ ด้านหลังเป็นสีคราม"
"ผ้าคาดเอวไม่มีด้านหลังสักหน่อย"
"มันทําจากฝ้ายอุ่นๆ และทนทานขอรับ"
"แล้วมีอะไรถูกขโมยไปอีก"
"ดาบคาตานะขอรับ"
"ดาบคาตานะเหรอ"
"ขอรับ ด้านหลังเป็นสีคราม"
พอก่อน หยุด
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย โคโทระ นายเรียนรู้เร็วมากเลย
เนอะ ดงตะ
เหมือนถูกกล่อมจนหลับไปเลย
พัฒนาขึ้นนะเรา
ขอบคุณครับ
ใครสอนล่ะ
หา
"ความคิดชั่ววูบ" ของนาย
มันต่างกับของฉันนิดหน่อย
ขโมยเรื่องเล่าเกี่ยวกับขโมย แบบนี้ไม่ใช่ "ความคิดชั่ววูบ" แล้ว
อย่ามาทําเป็นไขสือ เจ้าหัวขโมย
บอกความจริงมา ไปเรียนมาจากใคร
ริวจิน่ะ
คิดอะไรอยู่เนี่ย
อย่าว่าเขาเลย ฉันให้เขาสอนเองแหละ
โคโทระ เวลาฝึกราคุโกะน่ะ
เธอไม่ควรเรียนกับใครไปทั่วนะ
รู้ไหมว่าทําไม
นักแสดงทุกคนมีมุกและลีลาของตัวเอง
แม้แต่ตรงฉากเด็ดยังเล่าต่างกันเลย
เพราะงั้น...
ดงจัง
พ่อจ๊ะ จะไปไหนน่ะ
โคโทระ มาด้วยกันหน่อย
- นี่ ริวจัง - หือ
โทระจังจะทําได้ดีหรือเปล่านะ
ก็...
ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันว่าโทระจังทําได้ดีแน่
ริวซัง
อะไรเหรอ ริวจัง
นายมาจากจีน เพื่อไม่ให้ฉันได้แอ้มสาวใช่ไหม
แหม อย่าน่า
- อาจารย์ - หืม
โกรธเหรอ
ก็บอกแล้วว่าไม่ได้โกรธ
- จริงเหรอ - อืม
ฉันพูดแบบนั้นต่อหน้า ลูกศิษย์คนอื่นๆ ไม่ได้
แต่ดีแล้วที่นายอยากพัฒนาตัวเอง
เราจะไม่คุยเรื่องทักษะ ราคุโกะจองริวจิตอนนี้หรอก
มาคลับเปลื้องผ้าทําไมนะ
นี่เป็นชั้นเรียนเสริม
ที่จริง "ความคิดชั่ววูบ" มีประโยคเด็ดสองแบบ
แบบแรก ขโมยออกมาจากที่ซ่อนแล้วพูดว่า
"ไม่อยากเชื่อหูเลย
พวกท่านโกหกมดเท็จ ผ้าฝ้ายสีครามเนี่ยนะ
อย่าว่าแต่ฟูกเลย ที่นี่น่ะ ขนาดเสื้อคลุมยังไม่มี"
"เฮ้ย ไอ้หัวขโมย"
"โอ๊ะ จริงด้วย ข้าเป็นขโมย
แม่ข้านอนป่วยมาสามปีแล้ว
ข้าแอบเข้าหา เพราะความคิดชั่ววูบขอรับ
ถึงตรงนี้ข้าต้องร้องไห้สินะ..."
"เจ้าต้องเป็นหัวขโมยมือใหม่แน่ๆ
ถ้าเป็นความคิดชั่ววูบ มันก็ช่วยไม่ได้ละนะ
เฮ้ย ฮาจิโกะ
เจ้ามาโกหกข้าแบบนี้ทําไม"
"ข้าก็ทําไป เพราะความคิดชั่ววูบขอรับ"
นั่นคือแบบแรก
แบบที่สองเป็นอย่างนี้
"ข้าแอบเข้าหา เพราะความคิดชั่ววูบขอรับ
ถึงตรงนี้ข้าต้องร้องไห้สินะ..."
""เจ้าต้องเป็นหัวขโมยมือใหม่แน่ๆ"
มันเล่าเหมือนกันจนถึงตอนนี้
"แล้วเจ้าแอบเข้ามาได้ยังไง"
"ข้าเข้ามาทางด้านหลังขอรับ"
"ด้านหลังเหรอ ด้านหลังอะไร"
"ด้านหลัง... ด้านหลังเป็นผ้าฝ้ายสีครามขอรับ"
ชอบแบบนี้มากกว่าสินะ
ก็ไม่เชิงหรอก
เข้าใจละ
ที่จริงฉันชอบแบบนี้มากกว่า
แต่ฉันไม่เล่าบนเวทีหรอก
ทําไมล่ะ
เพราะเป็นมุกของเคนจังน่ะ
เคนจังเหรอ
นากาตานิ เคน หัวหน้าของนายไง
ที่จริง
เมื่อกว่า 30 ปีก่อน...
เราเคยแสดงด้วยกันบนเวทีนี้
- หา - อืม
เล่าเรื่องชั้นสูงมันไม่พอนี่นา
ฉันก็เลยชวนเคนจัง
มาแสดงตลกพาร์ตไทม์กับฉันที่นี่
ทําอะไรน่ะ ผมไม่เมาสักหน่อย
ทําอะไรของนายเนี่ย
ฉันทําหน้าที่อยู่นะ
ช่วยทําให้มันดีๆ ได้ไหม
ทําอะไรล่ะ
เดินให้มันตรงๆ น่ะสิ
ฉันไม่เดินตรงๆ หรอก ฉันเป็นยากูซ่านะ
ยากูซ่าไม่เดินตรงๆ หรอก
ทําเดี๋ยวนี้
ก็ได้
ระวัง
สมัยนั้นชื่อนากายานากะของเรา ดังมากเลยนะ
ฟังเหมือนโอกิฮายากิเลย
โทษทีนะ
ถ้าฉันไม่ได้อวดดี แล้วทําเรื่องโง่ๆ ลงไป
เคนจังก็อาจยังเป็น นักแสดงตลกเก่งๆ อยู่
อาจารย์ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ
ถึงเขาจะไม่แสดงออก แต่ว่าเขาเกลียดความพ่ายแพ้
ตอนเราแสดงด้วยกัน ฉันมักได้รับเสียงหัวเราะมากกว่า
เขาอาจจะเกลียดเรื่องนั้นก็ได้
เขาก็เลยเริ่มเล่นนอกบท
ในเมื่อนายยืนยันว่าไม่ได้เมา ฉันก็อยากแนะนํา
อะไรเหรอ
สวมบทบาทอื่นสิ แล้วฉันจะปล่อยไป
เคนจัง
เป็นแพนด้าสิ
เลียนแบบแพนด้าในสวนสัตว์อูเอโนะเลย
เขาอาจ...
อยากให้ฉันดูโง่ก็ได้
แต่ฉันกลับเล่นได้ตลกสุดๆ
คนดูนี่หัวเราะกันใหญ่เลย
ฉันคิดว่านั่นแหละ คือเหตุผลที่เคนจัง
เลิกเป็นนักแสดงตลก
พอเจอกันอีกครั้ง เขาก็มีชื่อเสียงในชินจูกุแล้ว
ฉันเสียใจมากที่ทําแบบนั้น
รู้สึกแย่กับเขามากๆ เลย
เขาคงบอกว่าตัวเองไร้พรสวรรค์
แต่ก็นั่นละ ถ้ายังไม่หรอกแสดง
เคนจังก็อาจไม่เป็นยากูซ่า
และฉันกับนายก็คงไม่ได้เจอกัน
ก็คงงั้น
ดังนั้นนะ โคโทระ ต่อให้นายเลิกเป็นยากูซ่าแล้ว
ก็อย่าลืมขอบคุณเขานะ
นายมาอยู่ที่นี่เพราะเคนจังนะ
ดังนั้นเวลาขึ้นเวที นายก็แสดงแทนเขาด้วย
จําเรื่องนี้ให้ขึ้นใจนะ
อือ
ขอโทษด้วยที่ให้มาฟังเรื่องเศร้าๆ
"ความคิดชั่ววูบ" ทําให้นึกถึงเรื่องพวกนี้น่ะ
นี่ก็คงเป็น "ความคิดชั่ววูบ" ด้วยเหมือนกัน
งี่เง่าจริงๆ
หา
ทั้งหัวหน้าทั้งอาจารย์
เหมือนพยัคฆ์กับมังกรเลย
ไม่ใช่อะไรเจ๋งๆ แบบนั้นหรอก
เหมือนเห็บกับหมัดมากกว่า
วันนี้ไปไม่ได้หรอก
ทําไม ไม่เห็นมีลูกค้าสักหน่อย
ไว้ค่อยไปพรุ่งนี้
ต้องเป็นวันนี้
ดงคิจิซังไม่เที่ยวกับคู่หมั้น
ฉันเลยจะได้แสดงก่อนตัวหลัก
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
อะไร
จะมีทีมงานทีวีมาถ่ายด้วย
ฟังนะ ทุกคน แค่เพราะจะมีทีมงานทีวีมา
ก็อย่าตื่นเต้นไปล่ะ
- แสดงเหมือนทุกครั้งนั่นละ - ครับ
ฉันเขียนคิ้วให้ดีไหมคะ
ช่วยหน่อยนะ
เขียนให้ผมด้วย
พักนี้ราคุโกะเป็นที่นิยม ไม่มีทีวีมาถ่ายเป็นชาติแล้ว
พูดอย่างกับจะสน
อะไรเล่า วันนี้บ่ายสามนะ นายมาให้ได้ซะดีกว่า
มีอะไร ปล่อยนะ
ช่วงนี้กินกินเป็นยังไงบ้างคะ
ไม่ได้เจอมาสองสามวันแล้วน่ะ มีอะไรเหรอ
จะทํายังไงดี
จะบอกดีไหมนะ
อะไรล่ะ
นี่มันอะไร ไม่อยากเชื่อเลย ดูของพรรค์นี้นี่นะ
- ใจเย็นก่อน - นายมีแฟนแล้วนะ
ทําไมถึงดูหนังโป๊
เปล่านะ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด
นี่ของสําคัญเลย มันเป็นหลักฐาน
มันเป็นหลักฐานสําคัญน่ะ
มีแก๊งที่ชื่อแก๊งจินโบ
พวกมันขายยากับปืน
เจ้านี่แค่ของบังหน้า
พวกมันอาจใส่ยาไว้ในกล่องนี่ก็ได้
จริงเหรอ
เธอห้ามบอกใครเลยนะ
ทั้งพ่อ ทั้งลูกพี่
เป็นความลับของเรา
เมื่อกี้เจ็บจริงๆ นะ
กินกินบอกว่าเขามีหลักฐาน
แล้วก็บอกว่าเขากําลังจะ โกยเงินจากแก๊งจินโบ
เจ้าบ้านั่นคิดอะไรอยู่เนี่ย
ใช่เลย กินกินไม่ใช่ คนใจกล้าแบบนั้นหรอก
หมอนั่นทึ่มจะตาย ทรงผมก็ตลก ฉันก็เลยกลัว
เลยโทรแจ้งตํารวจน่ะ
ไม่มีความเคลื่อนไหวครับ
เข้าใจแล้วครับ
มีเรื่องอะไรครับ
มาค้นบ้านน่ะ
เราได้รับสายจากบุคคลนิรนาม ว่าแก๊งจินโบซ่อนยากับปืนไว้ที่นี่
จริงเหรอเนี่ย
เกิดอะไรขึ้น
พวกตํารวจรู้ได้ยังไง
ขอโทษด้วยครับ
วันก่อนมีตํารวจคนนึงผ่านมา บอกว่ามีคนน่าสงสัย...
- คนน่าสงสัยเหรอ - เราไม่เห็นเขาหรอก...
ฮัลโหล อ้อ ว่าไง
เงียบไปเลย ริสะเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว
แค่เรื่องโกหกน่ะ ไม่มีอะไรหรอก
หล่อนเกือบจับได้ตอนผมชักว่าว ผมก็เลยโกหกไปซึ่งๆ หน้า
ตอนนี้เหรอ กินข้าวอยู่ครับ
กินจิโร่
(โคโทระ)
รออยู่เลย
สวัสดีครับ จัมป์เตจัมป์ครับ
ผมชอบการแข่งกระโดดด้วย
อะไรเนี่ย พ่อโชเนนจัมป์นี่นา
เกิดอะไรขึ้นกับโคโทระล่ะ
แก๊งของแก ไม่ได้สอนคนรุ่นใหม่ดีๆ เหรอ
ส่งใครที่เราคุยได้มาซิ
กินจิโร่ แกหาเรื่องอะไรใส่ตัวเนี่ย
- ไปกันเถอะ ยามาซากิ - ครับ
ฉันจะไปด้วย
พวกมันก็แค่กุ๊ย
ไม่คู่ควรกับหัวหน้าหรอกครับ
อย่าโง่น่า
พ่อที่ไหนจะไม่ห่วงลูกตัวเอง
เขาก็เป็นน้องของผม
โทระ
ยามาซากิพูดครับ
เงียบไปเลย แล้วการแสดงของนายล่ะ
ขอโทษด้วย จะไปช้านิดนึงนะ
ทําเสียงต่ําทําไมกัน
โคโทระ ไม่มีใครแสดงแทนเธอได้นะ
เกิดอะไรขึ้น
รีบๆ มาเลยนะ ทุกคนรออยู่
โคโทระ ฮัลโหล
ทําอะไรอยู่น่ะ ฮัลโหล
อะไรเหรอ
ฮัลโหล
ผมว่าคนถัดไปพร้อมแล้วครับ
เพลงสุดท้าย
ต้องเป็น "จัมป์" ของวงแวนแฮเลนอยู่แล้ว
ฉันเบื่อจัมป์เต็มทนแล้ว
ขอเล่าเรื่องสั้นให้ฟังนะครับ
โคทัตสึ ไม่ได้มาที่นี่นานเลยนะเรา
อย่าเสียงดังสิ
โทระจังอยู่ไหนล่ะคะ
ยังไม่ออกมาเลย
พร้อมไหม โทระ
ครับ
เดี๋ยวจัมป์เตจัมป์จะเสร็จแล้วนะ
ช่วยไม่ได้ ผมจะขึ้นไปแล้วกัน
ดงบุริ ซื้อไม้หนีบผ้า กับโอเด้งร้อนๆ ให้หน่อย
- ฉันขึ้นเองดีไหมนะ - ดง
ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณขึ้น โคโทระจะต้องแสดงคนสุดท้าย
ใครบอกว่าผมจะแสดงราคุโกะล่ะ
ผมไม่มีทางสละโชว์สุดท้ายแน่
พ่อเหรอ
ภาคที่เป็นคอนเสิร์ตเริ่มแล้วสินะ
ดงจัง
ช่วยไม่ได้นะ
ร้องเพลงแล้ว ร้องสุดใจเลย
คนดูประทับใจกันใหญ่ รู้สึกดีจริงๆ
เธอก็ร้องด้วยนะ
ทําไม่ได้หรอกค่ะ
โคโทระล่ะ
ยังไม่มาเลยครับ
อะไรเนี่ย แบบนี้ต้องไล่ออก ไล่ออก
ไม้หนีบผ้ากับโอเด้งของฉันล่ะ
- ไม่ได้ซื้อมาครับ - ดง
- มีอะไร - ใครไม่รู้กําลังพูดอยู่บนเวทีครับ
หา
แอร์โฮสเตสพูดแบบเดิมซ้ําๆ
"นี่ผ้าเช็ดมือค่ะ
นี่ผ้าเช็ดมือค่ะ"
พอเจ้าหล่อนเห็นหน้าผม กลับพูดตะกุกตะกัก
"นี่มือค่ะ
ขอโทษด้วยนะคะ"
เคนจัง
ใครน่ะ
อัจฉริยะจากคันไซ ตั้งใจฟังแล้วเรียนรู้ไว้นะ
เพราะผมหน้าตาแบบนี้ แม้แต่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็คิดว่า
ผมต้อง "มาจากโลกนั้น" แน่ๆ
ดังนั้นพอผมเดินผ่าน
ผมรู้สึกได้เลยว่า มีบางอย่างเกิดขึ้นด้านหลัง
ผมเลยหันกลับไปมอง ผู้ชายคนนึงทําแบบนี้พอดี
ตอนนั้น เราสบตากัน
แล้วเขาก็เอานิ้วทําแบบนี้
คนนี้ตลกจัง แต่ไม่เหมาะจะออกทีวี
โคโทระ
เกิดอะไรขึ้น
ขอโทษจริงๆ ที่มาสาย
โคโทระ เกิดอะไรขึ้น ใครทําแบบนี้กับนาย
ใครก็ได้ส่งกิโมโนให้ที
ส่งกิโมโนมา
จะแสดงทั้งที่หน้าเป็นแบบนั้นเหรอ
อือ ต่อให้คุกเข่าไม่ได้ก็จะทํา
แต่มีทีมงานโทรศัพท์มานะ
เงียบไปเลย
ถอดเข็มขัดให้ที
อ้อ ได้จ้ะ ได้เลย
ถอดรองเท้าด้วย
ครั้งล่าสุดที่ผมนั่งชินคันเซ็น
ตอนที่ขึ้นชินคันเซ็น...
วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า ไว้จะมาต่อให้จบคราวหน้านะครับ
ขอโทษครับที่มาสาย
เจ้าโง่ ฉันเพิ่งเกริ่นเข้าเรื่องจบเอง
เคนจัง
ขอบคุณนะ
ขอบคุณจริงๆ
หัวหน้าก็ควรต้อง ช่วยลูกน้องอยู่แล้วสิ
เร็วเข้า มาเร็ว
โอ้ มาแล้วๆ
โทระจัง
อะไรกันเนี่ย ไปชกมวยมาหรือไง
ขอโทษด้วย พอดีล้มน่ะ
คนหนุ่มสาวสมัยนี้พูดจาไม่เหมาะสมเลย
ชอบพูดว่า "โอเค" บ้างละ "ไม่โอเค" บ้างล่ะ น่าเบื่อจริงๆ
เสือ เสือ สอเสือง่วงนอน
ดูเหมือนจะไม่โอเคแฮะ
ลูกชายยากูซ่าคนนึงมีความทะเยอทะยาน
นี่เรื่องหลักนะ
เขาเลยตัดสินใจ ร่วมมือกับตํารวจเจ้าเล่ห์
แล้วแอบเข้าไปในแก๊งของศัตรู
โศกนาฏกรรมจึงเริ่มขึ้น เพราะความคิดชั่ววูบของเขา
เรื่อง "ความคิดชั่ววูบ" ละ
แทนที่จะเจอสมบัติที่เป็นของอันตราย
เขากลับเจอแค่แผ่นซีดี
อะไรเนี่ย
กระนั้นเขาก็เอามันกลับมาด้วย และกลายเป็นว่า
ซีดีนั้นมีภาพสาวผมทอง เนื้อตัวเปลือยเปล่า
หรือที่พวกคุณเรียกว่า " ศิลปะอีโรติก"
แม้ว่ามันจะเป็นของผิดกฎหมาย แต่แค่นั้นมันไม่น่าสนใจหรอก
เราเลยกระจายข่าวลือใส่สีตีไข่ เรื่องปืนกันยาเสพติดออกไป
ศัตรูรู้เข้าแล้วมาจับตัวเขา
ทําตามธรรมเนียม แล้วตัดนิ้วแกออกดีไหม
นายน้อย
มองอะไรวะ
แกเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ
ชูมือขึ้น
นี่กรมตํารวจชินจูกุ...
ถอย
แกเป็นใครวะ
คนสองคนที่พวกแกคุยด้วยได้ไง
ลูกพี่
ส่งเขามาให้เราซะดีๆ
บอกให้ส่งเขามาไงวะ
เหมือนในหนังเลย
คน 20 คนเจอกับชายสองคน
ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่ทั้งสองเป็นนักสู้เก่า
พวกเขาเลยเหมือนถูกนักสู้ตัวจริง
ชกระบายความเครียด
โอ้ ไม่ใช่ผมหรอก
ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะหัวหน้าแก๊งเลย พวกเขาจึงช่วยนายน้อยสําเร็จ
และแก๊งที่ขายศิลปะอีโรติกก็ถูกจับ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะ เจ้าบ้า
ฉันมีการแสดงสําคัญต่อจากนี้นะ
ยากูซ่าตีกันของจริงนี่สุดยอดจริงๆ ผมกลัวขี้หดตดหายเลย
นายชื่ออะไร
คาเนโกะครับ
- คาเนโกะ - ครับ
ถ้าอยากพิสูจน์ตัวเอง อย่ายืมมือคนอื่นสิ
ทําไมต้องลากนายน้อย หัวแก้วหัวแหวนของเรามาเกี่ยวด้วย
- จะว่ายังไงดี... - ว่าอะไรนะ
ขอโทษครับ
ความคิดชั่ววูบน่ะครับ ผมนึกว่าคงไม่เป็นไร
กินจิโร่
ครับ
ถ้าแกไม่รู้ว่าอยากทําอะไร ก็คอยตามฉันนี่แหละ
อย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับปืนและยาเชียว ได้ยินไหม เจ้าบ้า
ขอโทษครับ
ความคิดชั่ววูบน่ะครับ ผมนึกว่าคงไม่เป็นไร
ไงก็เถอะ
ซีดีนี่มันด้านหน้าหรือด้านหลังกัน
ด้านหลังเป็นผ้าฝ้ายสีครามครับ
ไปหาหมอได้แล้ว
ขอโทษนะ
ไปกันเถอะ
พิซซ่าทอดได้แล้วค่ะ
ผ้าฝ้ายสีคราม เอามาใช้ทันทีเลยนะ
ก็นะ
ได้ยินว่าริวจิมาดูนายด้วย
เขาว่ายังไงบ้าง
ยังไม่ได้เจอกันเลย เอ้านี่ค่าเรียนเดือนนี้
ขอบใจๆ
พอดีเป๊ะ
มาแล้วๆ
นี่มันอะไรกัน
ไม่มีอะไรหรอก
- นี่ - ฉันใช้หนี้แล้วนะ
นายจับโกหกฉันได้จริงๆ ด้วย
- ก็ใช่น่ะสิ - ขอโทษๆ นี่หนี้เดือนนี้
แล้วก็เนื้อเพลงฝรั่งเศสนั่น ฉันมั่วเอาละ
ก็บอกว่ารู้แล้วไง
สนุกดี
เหมือนละครสัตว์เลย มีทั้งร้องเพลง ทั้งยากูซ่า
- นั่นคําชมหรือเปล่า เจ้าบ้า - คําชมสิ
เวทีเปลี่ยนไปเยอะเลย จากตอนที่ฉันจากมา
นายอาจเป็นคนที่เปลี่ยนมันก็ได้
พ่อร้องเพลงจริงๆ เลยนะ
พ่อไม่เคยทําอะไรแบบนั้นมาก่อน
ฉันอาจแสดงได้ก็ได้
ถ้าเวทีเปลี่ยนไปแบบนี้
ถึงจะไม่ชอบ ที่ต้องเป็นรุ่นน้องนายก็เถอะ
มีอะไรน่ะ
นั่น...
ยาสูโอะ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์