FASCYNACJA
SZEF
Jeśli chodzi o komedię, jestem najwybredniejszym yakuzą w Japonii.
Przed wami szef syndykatu Shinjuku Ryuseikai.
Chciałem pojawić się na scenie dużo wcześniej.
Ale wtedy postawiłbym za wysoko poprzeczkę.
Posłuchajcie mistrza!
Dzieciom krzywdy nie robię. Bo nie mają pieniędzy.
Utożsamiacie członków yakuzy z aktorami jak Bunta Sugawara czy Ken Takakura.
Obaj to typ macho. Ale rzeczywistość jest inna.
Wielu gangsterów to idioci.
Nie odróżniają zastępcy szefa grupy od zwykłego capo.
Co za głupki!
Co? Mam zaczynać?
Dobrze, dobrze.
Zabawne wstępy to moja mocna strona.
Już zaczynam.
W okresie Edo żył roztrzepany, acz pracowity człowiek.
Jego sąsiadem był równie roztrzepany leniuch.
Obaj byli przyjaciółmi.
Pracuś poszedł do Asakusy pomodlić się do Bodhisattwy.
Na miejscu... Co to za opowieść?
Sokotsu Nagaya! Moja specjalność!
Co? Don-chan opowie Sokotsu Nagayę?
Dobra.
To skończę tutaj.
A teraz, tygrys i smok!
Yasuo.
Po co tu wróciłeś?
Megumi tu nie ma, poza tym jest teraz moją dziewczyną!
Idzie.
Przepraszam.
Nie strasz mnie!
Co jest?
Umieram z głodu.
Myślałem, że odszedłeś z gangu.
Zamierzałem. Nawet znalazłem pracę.
Ale nie byłem w stanie znieść pracy godzinowej i porannej gimnastyki.
Jestem yakuzą z krwi i kości.
- Co było dalej? - Shinjuku mi nie pasowało, więc...
- Wilki z Meguro. - Tamtędy biegnie linia Yamanote!
Rikio. Kiedyś był zastępcą. Znasz go?
Szefie!
Kto to?
Grupa wywodzi się z Kansai. Wynieśli się z Shinjuku
po przegranej wojnie o wpływy z Ryuseikai.
Uznałem, że to będzie idealne miejsce dla mnie.
Oczywiście.
Rikio od razu mnie polubił i mianował księgowym.
Czekaj. Coś mi tu się nie zgadza.
- Ukradłem trochę forsy. - I nie czujesz się winny.
Dziwnym trafem wszyscy powierzali mi pieniądze.
Chyba budzę zaufanie, co?
Nie mają żadnych procedur bezpieczeństwa. Upychają wszystko na jedno konto.
Myślałem, że jeśli trochę uszczknę, to się nie zorientują.
Ale się zorientowali. Dlatego teraz głodujesz.
Co się dzieje?
Co robimy?
Nic. Masz występ.
Niedługo się zaczyna, ale...
Co?
Nie uważasz, że to ciekawe?
Co ty gadasz? On wpędzi cię w kłopoty!
Może z tego powstać dobre rakugo.
- Kotora... - Przejdzie mi koło nosa ciekawa historia.
Muszę się dowiedzieć, jak to było.
Za tobą.
Daj mi z nim pogadać.
Co jest?
Co się stało?
Co ci dolega?
Cholernie oryginalne.
Wyznaczyli nagrodę za moją głowę.
Marne pięć milionów jenów.
Komik za wygranie konkursu dostaje dziesięć!
Ile forsy zdefraudowałeś?
Przy okazji każdej wizyty w banku wyprowadzałem po kilkaset jenów.
Nikt nie zauważył. Rikio wyjechał za granicę.
Wtedy zgarnąłem pięć milionów naraz.
Uczciwie cię wycenili.
To nie koniec.
W biurze Rikio była ukryta kamera.
Wszystko nagrywał.
To ona mnie uwiodła!
Niegrzecznie byłoby odmówić.
Coś ty, zwierzę?
Dobrze, że się spotkaliśmy. Znamy się już tyle czasu.
Chciałeś odejść z Ryuseikai.
Mylisz się.
Co?
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Jesteś sierotą, co?
Nikt cię nie będzie opłakiwał.
Nie zapomniałem tego, co zrobiłeś.
Mogę cię wydać Rikio
albo zabić i zgarnąć pięć milionów.
Wal się!
Yamazaki, ty gnoju!
Przepraszam, że przeszkadzam, ale chcesz tu zostać, Tanabe?
- Tak! - Pozwól mu!
Nie ma mowy!
Co to za jeden?
Nie lubię gangsterów.
Wszystko rozwalają.
Jak oni nie wyjdą, to ja sobie idę!
Nie żartuję!
Zrozumiałem.
Na pewno jest w tym mieszkaniu?
Tak. Raczej tak.
„Raczej tak!” Ty bezużyteczny szmaciarzu!
Słucham panów.
- To nie tu. - Przepraszam.
Czy możemy porozmawiać gdzie indziej?
Na jakiś czas się u mnie zatrzyma.
Dzięki.
Mam występ.
Zaczekaj!
Usiądź.
- Muszę iść. - Siadaj!
- Po prostu siadaj! - Po co?
Mówię ci, żebyś usiadł.
Dobrze. O co chodzi?
Ten dom...
to nie jest hotel dla gangsterów.
Tu mieszkają normalni ludzie.
Proszę, zrozum to. Prawda, moja droga?
Obaj jesteście gangsterami, ale całkowicie się od siebie różnicie.
Dość o tych gangsterach!
Co to?
Sparaliżowało mnie? Nie mogę się odwrócić.
Panie Tanabe.
Co?
Zawsze przedstawiamy się naszym gościom.
Proszę pozwolić, że zacznę.
Jestem Donbei, pan tego domu.
Miło mi pana poznać.
Ten sparaliżowany...
- to mój syn, Donta. - Don... Don...
Moje wnuki, Saya i Taro.
To moi uczniowie,
Donkichi, Dontsuku, Donburi i... Jak ty masz na imię?
- Udon. - Udon. Niepoważnie.
Powinienem unikać biernego palenia, ale jakoś to przeżyję.
To moja synowa Tsuruko i żona Sayuri.
- Proszę grzecznie. - Cześć.
Moje serce.
To tyle.
Facet kradnie, więc ukryjcie forsę.
Kotora, idę z tobą.
My też!
Ty też idź.
- Dlaczego? - Zabierz dzieci.
Idź kupić jajka, mleko, cokolwiek.
Ale dlaczego?
Może jakieś piwo?
Prawda, Tsuruko?
Hop, siup, Jumptei-Jump!
Kilka dni temu udzielałem wywiadu magazynowi Young Jump.
Opowiedz taką historię.
O yakuzie w opałach? Nie ma takiej.
Byłaby zbyt krwawa. Nikt by się nie śmiał.
Niech będzie o poszukiwanym.
Bohater Sokotsu Nagaya traci życie.
Jak to szło?
W świątyni Sensoji znajdują nieboszczyka.
- Dobre! Opowiedz to! - Bądź poważny.
Mistrz miałby słuchać twoich sugestii?
Kotora Wielki uznał, że zaadaptuje podobną historię do bieżącej sytuacji.
Starszy mnich skoczył na bungee!
Irytujące. Ciągle gada o tym skakaniu.
Martwię się o Sayuri.
- Śpiewałaś? - Tak.
Ale przestałam, od kiedy wyszłam za mąż.
Wielka szkoda, Turecka.
Nadal jesteś młoda, Turecka.
Nie powinnaś siedzieć w domu.
Mam na imię Tsuruko,
a nie Turecka.
Przepraszam.
W jednej czwartej jestem Turkiem, to dlatego...
Nic dziwnego, że masz takie ostre rysy.
Jest pani piękna.
Gdybym spotkał panią dwadzieścia... nie, dziesięć lat temu, mógłbym zgrzeszyć.
Zamów najdroższe sushi!
Dobrze, mamo!
Nie chcę się wam narzucać!
Ale fajnie! Upiłam się!
Ja też! Jakby ktoś rzucił na mnie zaklęcie!
Naciskam „wyślij”?
Zgadza się.
Sayuri-chan! Martwię się...
- Trzeba to napisać. - Mistrzu.
Mistrzu, twoja kolej.
Proszę. Będę na widowni.
Czekaliśmy na ciebie! Don-chan!
DONBEI
Dziękuję wam za przybycie.
Nareszcie, Sakotsu Nagaya!
Nie Sakotsu, tylko Sokotsu!
Z tego, co mi wiadomo,
naszą planetę zamieszkuje obecnie
około sześć miliardów sto milionów ludzi,
spośród których cztery miliardy 875 milionów
są wiecznie roztargnione.
Na szczęście nasza publiczność do nich się nie zalicza.
Gratuluję.
Tych roztargnionych nazywa się również roztrzepańcami.
„Przestań się kłócić z żoną!”
„Dlaczego włazisz tu na bosaka?
- Z nikim się nie kłócę”. - „Kłócisz się!
Krzyczałeś: »Wynocha, suko!«”
„Nieprawda! Znamy się już tyle czasu. Wiesz, że wciąż jestem kawalerem!”
„Faktycznie. Więc co to miało znaczyć?”
„Może to było to stworzenie...
To coś, co biega sobie w tę i z powrotem po izbie.
- Takie zwierzę”. - „Szczur?”
„Nie szczur. Coś większego”.
- „Słoń”. - „Nie”.
Czemu się tak marszczysz?
Jakbym widział siebie z przeszłości.
„To, które robi »hau, hau«”.
„Aha, pies!”
„Właśnie, pies. Wbiegł do mojej izby,
zgiął się wpół i oddał nawóz”.
„Psy nie oddają nawozu.
Dziwak z ciebie”.
„W każdym razie ten pies to była samica, dlatego krzyknąłem:
»Wynocha, suko!«.
Stąd to nieporozumienie”.
Beznadzieja.
Nie śmiać się!
W sąsiedztwie mieszkało dwóch przyjaciół.
Obaj byli roztrzepani,
ale jeden z nich pracowity, a drugi leniwy.
Pewnego dnia pracuś wybrał się pomodlić do bodhisattwy.
Jaka ciżba! Coś się stało?
Podobno znaleziono tu nieboszczyka.
Chcę to zobaczyć na własne oczy.
Ja też.
Jest tu tylu ludzi, że nie wejdziesz, o ile nie przepełzniesz między ich nogami.
Między nogami?
Przepraszam, chciałbym przejść na przód...
Że co? Precz!
Do diabła!
Co on wyprawia?
Już zobaczyłeś, to odejdź!
Z drogi!
Skoro pan tu jest, to proszę.
Dziękuję.
„Zaraz się zacznie?”
„A co ma się zacząć?
Mamy tu nieboszczyka”.
„To już słyszałem, ale czym ten człowiek się zajmuje?”
„Co za dziwak.
Drażni mnie.
Tu leży, pod słomianą matą”.
„Przepraszam...
Ludzie patrzą. Może pan wstać?”
„Nie zanosi się na to, żeby wstał,
bo to nieboszczyk”.
„Ach tak”.
„Jak to nie Boszczyk, to kto?
Mówił pan, że to nie Boszczyk”.
„Wolałbym nie toczyć dalej tej rozmowy.
Proszę mu się przyjrzeć i powiedzieć, czy go pan zna”.
„Przyjrzę się, choć nie sądzę, żeby ten człowiek był mi znany.
Przepraszam...
O rety! Znam go!”
Bogowie! To Kuma!
Więc jednak go pan znasz?
Oczywiście, i to bardzo dobrze! To mój sąsiad!
Jesteśmy jak bracia!
Przyrzekliśmy sobie, że nie umrzemy tego samego dnia.
Naturalnie!
Naturalnie, przyjaźnimy się!
Kto mógł mu to zrobić?
To ty?
Co, do diaska?
Chciałem wiedzieć, kim on jest.
To Kuma! Jestem całkowicie pewny!
Proszę udać się do jego żony i powiedzieć, że...
On jest kawalerem!
Rodzice? Rodzina?
Nie ma nikogo.
Biedny samotnik, który nie ma się do kogo zwrócić.
W tym problem.
Wiem, co zrobimy.
Przyprowadzę tu osobę.
Osobę?
„Jaką osobę?”.
„Mam na myśli nieboszczyka”.
- Co? - Cicho bądź.
Przecież on jest martwy!
Teraz zrobi się śmiesznie. Posłuchaj.
„Dziś rano stwierdził, że kiepsko się czuje”.
„Rano? To znaczy, że to nie ten, o którego panu chodzi.
Ten leży tutaj od zeszłej nocy”.
„Trzeba sprowadzić tu osobę.
Należy do tych, którym wszystko się miesza w głowie.
Idę o zakład, że nie wie nawet,
że tak tu sobie leży”.
Mistrz ześwirował czy co?
„Sprowadzę tę osobę.
Gdy już tu dotrze, porównamy ich obu,
a wtedy dowie się, że to on. Problem rozwiązany”.
Kuma!
Wstawaj, Kumako!
Kogo ten głupiec nawołuje?
Obudź się, Kumako!
Wyjdź tu!
Zaraz, to ja jestem Kumako!
- Kumako! - Co się dzieje?
Nie czas na siedzenie i palenie.
Nie uwierzysz w to!
Obydwaj wybrali się
do Dosakusy... Chwileczkę, nie do Dosakusy.
Do Asakusy.
- Nie rozumiem. - Czego?
Kuma siedzi w domu. To nie ma sensu, bo nie żyje.
To nonsens, dlatego jest śmieszne!
Co?
Roztrzepaniec nie wie, że nie żyje, więc siedzi sobie i pali, co nie?
Jak ty do mnie mówisz?
Nie jestem twoim kumplem, tylko mistrzem.
- W porządku. - Nie w porządku!
Nawet nie założyłeś kimona!
Tylko obserwuję!
Więc za to zapłać!
Mistrzu, sądzę, że większy problem stanowi ten obserwator.
Nie zwracajcie na mnie uwagi.
Co za szumowina!
Gdybym go pozwał, to na pewno bym wygrał!
- Mogę kontynuować? - Tak.
Hachi idzie do Kumy i wyjaśnia, jak się sprawy mają.
Martwy nieboszczyk? Ja?
Nie strasz mnie. W ogóle nie czuję się martwy.
Jesteś taki gruboskórny! Gdzie byłeś zeszłej nocy?
Wyszedłem z domu i wróciłem nad ranem.
Chyba wypiłem pół butelki.
Pamiętam, że przechodziłem obok bodhisattwy,
ale co do tego, jak wróciłem...
Widzisz?
Wypiłeś podły trunek i padłeś.
Zległeś obok posągu i zmarłeś.
Nic się nie zorientowawszy, wróciłeś do domu.
- Naprawdę? - Tak.
To dlatego od rana kiepsko się czuję.
A nie mówiłem? Chodźmy.
- Dokąd? - Po ciało.
Czyje?
- Twoje! - Dość!
Możesz przestać mi przerywać?
Zaczynam się gubić.
Przyjmijmy, że on jednak żyje.
Skoro Kuma siedzi w domu, to kim jest ten nieboszczyk?
- To będzie puenta. - Jak to?
„Wiem, że jestem niesiony,
ale kto taki niesie mnie?”
Nie rozumiem!
To nie jest puenta!
- Nie krzycz! - To się kupy nie trzyma!
Puenta nie musi być oczywista.
Wyrażasz wszystko za pomocą słów i oszczędnych gestów.
Na tym polega rakugo. Rozumiesz?
Kotatsu.
- Dobrze to wyjaśniłeś. - Przestań.
Trafiłeś w sedno.
Zdolny rakugoka potrafi zaciekawić widownię nonsensowną historią.
To od publiczności zależy, czy uzna opowieść za zabawną,
czy też niezrozumiałą i niewartą uwagi.
Nic nie rozumiem z tego, co mówisz! Bawicie się moim kosztem!
Nieprawda!
Zakończenia poprzednich historii przynajmniej miały sens.
Ale ta nie ma.
- Czemu się tak wściekasz? - Kotora!
Przez twoje słowa, tato.
Przepraszam!
Jest Ryu-chan?
To Megumi-chan!
Megumi-chan?
Zabieraj się!
Pan Tanabe? Nie może być!
Po co pan tu przyszedł?
Zobaczyć się z tobą.
Proszę.
Nic nie mów i wyjdź.
Z drogi.
Nadal jesteś śliczna.
Zaklęcie przestało działać!
Zamknij się!
Megumi-chan, chodźmy do mnie! Wychodzę.
Lepiej nie.
- Jak to? - Koło ciebie widziałam auta yakuzy.
Poważnie?
Kim jest ten Yamazaki?
- Kto to? - To znaczy?
To yakuza.
Jakbym nie wiedział!
To przyjaciel Ryu.
Ryu to ty.
- Chodzi mu o Ryujiego z Dragon Sody. - Taiji.
Stul pysk!
Właśnie dlatego nienawidzę japońskich gangsterów.
Szkoda mi ciebie, Ryu-chan. Ty ciężko pracujesz,
podczas gdy źli Chińczycy w Japonii
kradną i szmuglują ludzi.
- Przynoszą ci wstyd. - Jestem Ryu-san.
Słuchaj, Ryu-san.
Tak samo jest z yakuzą.
Są źli gangsterzy, którzy podkradają ciężko zarobioną forsę!
Nie różnimy się od siebie. Pomóż nam.
Dobrze.
Ryu-san?
- Shinjuku Ryuseikai. - Xiexie.
„Wyglądam okropnie. Gdybym wiedział, jak skończę,
najadłbym się do syta”.
„Płacz nie ma sensu. Jak...”
Wybacz, że przeszkadzam.
Miałeś nie wychodzić!
Dobra, dobra.
Wpadłem na świetny pomysł.
Ta śmieszna opowieść...
Rakugo Sokotsu Nagaya.
Właśnie. Podsunęło mi pomysł. Czy możesz...
mnie zabić?
- Co? - Upozorować moją śmierć.
Oszukamy Rikio i podzielimy między siebie pięć milionów.
Ja pożegnam się z Tokio i wyjadę na Okinawę albo Hokkaido.
A co ze mną?
Pójdziesz do pierdla.
Nie zniszcz mi wózka, Kotora!
Wielka rzecz! Pójdziesz siedzieć na trzy lub cztery lata.
Ile można dostać za zabicie kryminalisty?
Posłuchaj mnie.
Wystrzel na oczach ludzi i powiedz, że utopiłeś moje ciało w morzu.
Jeśli trafisz za to do więzienia,
Rikio uwierzy, nawet jak nie będzie ciała.
Uwierzy.
To Sokotsu Nagaya.
- Zrobisz to? - Jasne.
Albo naprawdę cię zabiję i sam zgarnę pięć milionów.
Nikt nie będzie po tobie płakał.
Nie mam zamiaru się chwalić,
ale ja mam przyjaciół.
Ludzi, którzy traktują mnie jak członka rodziny.
W twoich snach, durniu!
Zapłać za zniszczenia!
Wytęż mózgownicę.
Tacy jak my są spisani na straty.
Może ty, bo ja nie.
Mnie nikt nie zastąpi.
Dokąd idziesz?
Nie twoja sprawa. Nie potrzebuję twojej pomocy.
Zapłać mi!
Czego nie rozumiesz?
Tanabe to tak samo nasz problem.
Ma powiązania z twoim człowiekiem, Yamazakim.
Masz na to dowody?
Widziałeś Tanabego?
Tak.
Jadł z wysokim, przystojnym gościem.
Skąd wiadomo, że ten przystojniak to Yamazaki?
Nawet jeśli to był Yamazaki,
już dla nas nie pracuje.
Co?
Odszedł. Sami chcielibyśmy wiedzieć, gdzie się podziewa!
Nie strasz mnie!
Młody Gin.
Aleś ty urósł!
Mogłem mu zrobić zdjęcie.
Wiesz, że prosisz się o lanie?
Przepraszam.
Nie chcemy z wami zadzierać.
Tylko wydajcie nam Tanabego.
W zamian kupię Ginowi porządny garniak.
Tacie jest smutno, że syn chodzi w takich łachmanach.
Skończ, Rikio.
Szefie, będę się zbierał.
Idziemy, Tetsuya.
Tak jest.
Ty też.
ZAMKNIĘTE
Wejdź.
Nic tu nie ruszałam.
To robota tych dwóch?
Kogo by innego?
Rozwal wszystko!
Proszę, nie!
Co tak stoisz, Taiji? Pomóż nam!
To rozkaz!
WILKI Z MEGURO
Gdzie właściciel?
A po co ci to wiedzieć, przygłupie?
Przepraszam!
Nie „przepraszam”,
tylko „tak jest”.
Tak jest!
Chcesz chronić starego kumpla, w porządku.
To twoja sprawa.
Nie mieszaj nas do tego.
Przepraszam.
Wiedzą nawet, gdzie mieszkam.
Dlaczego nie wydasz im Tanabego?
On...
zniknął.
Nie sądziłem...
że przyjdą do ciebie.
Nie dotykaj!
Nie wiem, za kogo się teraz uważasz, ale nadal jesteś gangsterem.
Rozumiesz?
Dlaczego milczałeś?
To człowiek, który okradł swoich.
Skomplikowana sprawa.
Biorę to na siebie. Odnajdę go.
A jak go odnajdziesz, to co?
Mógłby zginąć,
ale wydam go Wilkom.
Tobie też odetną palec, Yamazaki.
Człowiek, z którym Yasuo ukradł pieniądze, popełnił samobójstwo.
Dzwoń po karetkę!
Listy z podziękowaniami od jego krewnych.
Z podziękowaniami?
Ten kretyn Tanabe wysyłał pieniądze synowi wspólnika.
Dzieciak leżał jakiś czas w szpitalu,
ale teraz mieszka z rodziną i chodzi do szkoły.
To nie oznacza,
że wolno okradać swoich,
ale wygląda na to, że Tanabe ma jeszcze ludzkie uczucia.
W przeciwnym razie
nie zachowywałby się jak Tygrysia Maska.
Jeszcze nie jest za późno.
Powstrzymaj go, nim popełni głupstwo!
Rozumiem, co to oznacza.
Zapewne podjąłeś już decyzję.
Nie odwodzę uczniów od takich decyzji.
Nie udało mi się to nawet z własnym synem.
Mistrzu.
Jednak...
z tobą jest inaczej.
Cokolwiek powiesz, nie pozwolę ci odejść.
Znajdę cię wszędzie. Czy to w szulerni, czy w szpitalu.
Dlaczego?
Powiedziałeś mi, żebym zajął się tym, w czym jestem dobry, czyli gangsterką.
Jest jeden powód.
Dług?
Sayuri-chan płacze.
Dziś Tsuruko też płacze.
Płaczą w duecie.
Skoro musisz odejść, odejdź.
Ale nie jako yakuza.
Tylko rakugoka.
Czego oni ode mnie oczekują, do cholery?
Co mam robić, Tora-chan? Jestem z Tanabem.
Co?
Chciał pożyczyć ode mnie pieniądze.
Gdzie jesteście?
Co się dzieje?
Na Odaibie.
A dokładnie gdzie?
- Widzę diabelski młyn. - Widać go tam zewsząd!
Nie wiem! Pierwszy raz tu jestem.
Pośrodku jakiegoś mostu.
Jakiego mostu? Skąd mam wiedzieć, jaki to?
Gdzie Yasuo?
Poszedł siku.
Wraca.
Megumi.
Zagaduj go. Nie pozwól mu odejść!
Nie potrafię. Nie jestem rakugoką!
Idiotka! Popytaj go o różne rzeczy.
O rodzinę, skąd pochodzi...
Halo, Tora-chan? Halo.
Jest na jakimś moście na Odaibie.
Na którym moście?
Nie powiedzieli.
Zamknij się, bezużyteczny złamasie!
Jedziemy!
Dzięki. Oddam ci.
- Skąd jesteś? - Z Mie.
Mie? Nic nie wiem o tym miejscu.
Słynie ze smacznych homarów i wołowiny.
A rodzice?
Żyją. Są rolnikami.
Jedź do nich.
Powinieneś wrócić do domu.
Na pewno się o ciebie martwią.
Zrobiłeś, co mogłeś.
- Za te pieniądze kup bilet do domu. - Pojedziesz ze mną?
Megumi...
Dobrze się czujesz? Jesteśmy na Odaibie!
Gaz do dechy!
Taiji, dlaczego nie odpowiadasz?
Miałem się zamknąć.
Życie ci nie miłe?
Przepraszam.
Tak jest.
Jestem na miejscu. Yasuo?
Poszedł sobie.
Nie martw się, wraca do domu rodzinnego.
Będzie pracował w gospodarstwie rodziców.
Tora-chan?
Szlag! Dokąd oni pojechali?
Nie tak ostro, Tetsuya.
To fajne miejsce.
Tutaj nie musisz zgrywać yakuzy.
Ale zimna! Zmarzłem na kość, Tetsuya.
Taiji!
- No coś ty. - Zrób to.
Za marne pięć baniek?
Nawet komicy...
To rozkaz!
Zastrzel go, Taiji!
Ludzie wciąż powtarzają słowo „roztrzepaniec”.
Sakotsu Nagaya!
Sokotsu Nagaya!
To dopiero roztrzepaniec!
Tygrys, tygrys...
Jirettaiga!
Czemu ty to mówisz?
Zawsze opowiadam historie na faktach, ale ta będzie zmyślona.
Przedstawione w niej postaci i organizacje są fikcyjne.
To normalne!
W okresie Edo żyło dwóch roztrzepanych rozbójników.
Ludzie tego pokroju uważają się za sprytnych.
Jeden z nich okradł swoich pobratymców.
Herszt, dowiedziawszy się o tym, wyznaczył nagrodę za jego głowę.
Pięćset ryo.
Za to drugi roztrzepaniec...
Yamazaki!
Nie jestem Taiji!
Nazywam się
Yasuji!
Co to ma być?
Niech cię szlag!
Każdego dnia traktujesz mnie jak worek treningowy.
Nienawidzę cię! Nienawidzę!
Przestań.
Przestań!
Puszczaj!
Chrzanię to twoje „tak jest”.
Nie będę więcej tak mówił.
Cholera!
Zginął, bo nie zwrócił się do swojego człowieka po imieniu.
Czy to nie jest zbyt drastyczna opowieść?
Obiecał, że gdy złapiemy Tanabego,
podzielimy się nagrodą.
Ale nie robił w tym kierunku nic. Tylko narzekał.
A ja ciągle dostawałem w skórę. To był kawał drania.
Nie musiałeś go zabijać.
Przykro mi.
Ale to jeszcze nie wszystko.
Jak to?
Dowiedziałem się,
że okradał naszą organizację, zanim pojawił się w niej Tanabe.
Naprawdę?
Jakoś mnie to nie dziwi.
Potem zrzucił wszystko na mnie.
Nic nie zrobiłem, ale i tak mnie pobił.
Zacznijmy od tego, że to on wsypał Tanabego.
Nie mam do niego szacunku.
Ten, który nie szanuje starszego brata,
nie może być yakuzą.
Dobra, rozumiem.
Co dalej?
To ty miałeś zginąć.
Zgadza się.
Ten człowiek pewnie tak jak ty miał rodzinę.
Co z chłopcem, któremu wysyłasz pieniądze?
Każdy na tym świecie ma kogoś, kto...
będzie po nim płakał.
Rozbieraj się.
- Po co? - To ty zginąłeś.
Taiji.
To znaczy Yasuji.
Zdejmij mu ciuchy i dzwoń do szefa.
Powiedz, że Tetsuya zabił Tanabego.
I co dalej?
Twoi rodzice mają gospodarstwo.
Yasuo i Tetsuya zamienili się ubraniami,
by herszt Wilków pomyślał, że to ten pierwszy zginął.
Po ciemku wyglądacie podobnie.
Całe zakrwawione!
Udawaj, że jesteś nim.
Halo, mówi Yasuji.
Zabiłem Tanabego.
Tetsuya?
Jest ze mną. Tak.
Jesteśmy na Odaibie.
Zadzwoni później.
Ty idioto.
Tetsuya zabił Tanabego!
A jak ja powiedziałem?
Że ty go zabiłeś!
- Przepraszam. - Nie przepraszaj, baranie.
- „Baranie”? - Wybacz.
Wszystko mi się miesza.
Ten drań Tetsuya cię zabił i teraz jesteś nim.
Jestem cały we krwi.
Będą się zastanawiać dlaczego.
Po co powiedziałeś, że jesteś z nim?
Mam pojechać kupić ubranie?
O tej porze?
Chcesz się stąd zerwać?
Jeśli pasują ci...
przypałowe ciuchy...
Na Odaibę? Dlaczego ja? Jeszcze nie posprzątałem sklepu.
Nie chcę się w to mieszać!
Proszę cię o pomoc po raz ostatni.
Sam nie dam sobie rady. Jeśli nie przyjedziesz...
To co wtedy?
Historia nie znajdzie zakończenia.
W takim razie nie mam wyjścia. Jadę.
Przywieź ciuchy bez dziwnych aplikacji.
To są emblematy!
Niedługo wracam.
Poprosił sklepikarza Ryu, żeby przyniósł mu szaty.
Niestety, herszt pojawił się tam pierwszy.
Dobry wieczór.
Użyłeś tego?
Dobra robota. Możesz schować.
Gdzie ciało?
W bagażniku.
Otwórz.
Wyjmij go.
Ma zmasakrowaną twarz...
No i co? Zrób to!
Co z tobą?
Przepraszam za spóźnienie!
Jaki rozmiar ma Tanabe?
To moje nowe projekty.
Ktoś ty? Znasz Tanabego?
- Przepraszam, on jest ze mną. - Co?
Jestem Yamazaki z Ryuseikai.
Wyjaśnij mi, co tu jest grane!
Więc...
Yasuji zabił Tanabego.
Widziałem na własne oczy.
Gdzie Tetsuya?
W samochodzie. Nie najlepiej się czuje.
Tetsuya.
Posprzątaj po nim jak należy.
Dasz sobie radę?
- Tak jest! - Liczę na ciebie.
Co ja mam...
Hej.
Baseball.
Nie wiem, zgłoś się na policję. Rób, co chcesz.
Hej.
Jak wrócisz, zrobię z ciebie capo.
Tak jest.
Pozdrów ode mnie swojego szefa.
Miłej nocy!
Jeśli odnajdą ciało Tanabego,
zorientują się, że to nie on.
Zaniósł je więc w góry.
A kto taki?
Sam Tanabe!
Powiedz mi, o co tu chodzi.
Naprawdę uwierzyłem, że Tanabe zginął.
Bo to prawda. Yasuo Tanabe nie żyje.
Co?
Ma przeze mnie kłopoty.
Wy dwaj też.
Pomogę.
Nie dotykaj go!
Jeśli mi pomożesz, zostaniesz wspólnikiem.
Nie należysz już do yakuzy.
Zostałeś rakugoką.
Cześć.
Słyszałeś go?
Nie należę już do yakuzy.
Rzekł yakuza, więc to musi być prawda.
Mogę cię o coś zapytać?
O co?
Skoro ciało, które niosę, to ja...
„...to kim jestem ja, który je niosę?”
Znów dałeś czadu! To była opowieść z dreszczykiem!
Proszę, gulasz.
Prawdę mówiąc, myślałem,
że Sokotsu Nagaya będzie dla ciebie za trudne,
bo jest absurdalne.
- Tak mi się wydawało. - To pokazuje, jak trudne to jest zajęcie.
Musisz zrezygnować tak szybko, jak to możliwe, rozumiesz? Masz ją?
- Co? - Zapłatę za lekcję.
Proszę. Za ten miesiąc.
Dziękuję.
Witaj z powrotem, Kotora.
Mistrzu.
Oddaj mi go.
A teraz spłać dług!
Przepraszam. Spokojnie!
Nakarmię tobą ryby!
- Kotora, proszę, nie. - Co nie?
Uspokój się.
Nie denerwuj się. Przepraszam.
Gniewasz się, bo miałem to w kieszeni?
Już oddaję. Przepraszam.
Spłata za ten miesiąc.
Dziękuję bardzo.
Słuchaj, Yamazaki...
Już całkiem sporo się nauczyłeś.
Ile jeszcze zostało mi do spłaty, zanim będziesz mógł odejść z gangu?
Jeszcze nie policzyłem.
Jeśli zsumujesz to, co do tej pory zapłaciłem,
wyjdzie 1,7 miliona, więc zostało jeszcze 2,3 miliona.
Tylko 1,7 miliona?
Już 1,7 miliona!
To mniej niż połowa długu!
To już prawie połowa. Musisz uczyć się szybciej!
To już 1,7 miliona!
To tylko 1,7 miliona... Co?
To od pana Tanabego?
Udało mu się.
- Nie! - Poślubił dobrą kobietę.
Nieźle, co?
Co za kretyn!
Trzeba było siedzieć cicho!
Roztrzepańcu!
Napisy: Marcin Mituniewicz