(ลุ่มหลง)
(หัวหน้า)
เมื่อเป็นเรื่องของตลก ผมเป็นยากูซ่า ที่จู้จี้จุกจิกที่สุดในญี่ปุ่น
ผมคือหัวหน้าแก๊งชินจูกุริวเซไก
ที่จริง
ผมก็อยากมาขึ้นเวทีให้เร็วที่สุดนะ
แต่ถ้ามันมาเร็วกว่านี้ คนอื่นก็อาจจะต้องเหนื่อยกว่านี้
เพราะตัวชูโรงมาแล้ว
นี่ ฉันไม่ทําร้ายเด็กหรอก ก็เด็กไม่มีเงินนี่นา
เวลาได้ยินคําว่ายากูซ่า คนส่วนใหญ่จะ นึกถึงทาคากูระ เคนกับซูกาวาระ บันตะ
พวกผู้ชายอกสามศอกน่ะ แต่ความจริงมันต่างกันเลย
มีเยอะเลยที่เป็นไอ้พวกงั่ง
บางคนไม่รู้จักคําว่า "รองหัวหน้า" แต่กลับพูดว่า "ลูกพี่" อีกแน่ะ
โง่อะไรจะขนาดนั้น
ว่าไงนะ อยากให้เข้าเรื่องเหรอ
เข้าใจแล้วๆ
แต่การเปิดตัวแบบตลกๆ เป็นจุดแกร่งของผมนี่นา
โอเค งั้นเข้าเรื่องก็ได้
มีคนขยันแต่ป้ําๆ เป๋อๆ คนนึง อาศัยอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง
และก็มีคนขี้เกียจ แถมยังป้ําๆ เป๋อๆ อยู่อีกคน
พวกเขาเป็นเพื่อนบ้าน และเพื่อนกัน
คนที่ขยันออกไปไหว้พระที่อาซากูสะ
ส่วน... เอ๊ะ เรื่องนี้มันชื่ออะไรเหรอ
เรื่อง "ป้ําๆ เป๋อๆ" น่ะสิ เรื่องถนัดผมเลย
ว่าไงนะ ดงจังก็จะเล่าเรื่องนี้เหรอ
ก็ได้
งั้นพอแค่นี้ก็ได้
งั้นตอนนี้ก็ พยัคฆ์กับมังกร
ยาสุโอะ
นายกลับมาทําไม
เมกูมิไม่อยู่ที่นี่หรอกนะ ตอนนี้หล่อนเป็นแฟนฉันแล้วด้วย
เดินมาแล้ว
โทษนะ
อะไรเนี่ย น่ากลัวจัง
อะไรวะ
ขออะไรกินหน่อยสิ
นึกว่านายเลิกเป็นยากูซ่าแล้วซะอีก
ก็กะไว้แบบนั้น ถึงขนาดได้งานแล้วด้วย
แต่ก็รําคาญเรื่องไร้สาระ
อย่างค่าแรงรายชั่วโมง หรือกายบริหารตอนเช้าน่ะ
ฉันมันเป็นยากูซ่าจนเข้ากระดูกดํา
- แล้วไง - ชินจูกุคงอึดอัดมีที่ฉัน ก็เลย...
วูล์ฟคอร์ป
- เมกูโระแชปเตอร์ - นั่นเขตรถไฟสายยามาโนเตะนะ
ริกิโอะซังเคยเป็นรองหัวหน้าแก๊งน่ะ รู้จักเขาไหม
หัวหน้า
หมอนี่ใครกัน
เป็นแก๊งที่มาจากคันไซ พวกเขาย้ายออกจากชินจูกุ
ตอนที่แพ้สงคราม ระหว่างแก๊งกับริวเซไก
ฉันเลยคิดว่าไปที่นั่นน่าจะเหมาะ
แน่นอนครับ หัวหน้า
ริกิโอะซังชอบฉันทันที และมอบหมายให้ฉันเป็นเหรัญญิก
นี่ เดี๋ยวก่อนๆ
รู้สึกแปลกๆ นะ
ใช่ๆ ฉันเล่าข้ามไปนิด
พูดแบบไม่รู้สึกผิดเลยแฮะ
ไม่รู้ทําไมทุกคนถึงได้ไว้ใจฉัน เรื่องเงินๆ ทองๆ
หน้าตาฉันดูน่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ
แถมระบบรักษาความปลอดภัยหละหลวมมาก พวกนั้นใส่ทุกอย่างไว้ในบัญชีเดียว
ฉันเลยนึกว่าถ้าเอามานิดหน่อย จะไม่ถูกจับได้
แต่นายก็ถูกจับได้สินะ ถึงได้หิวโหยแบบนี้ล่ะสิ
อะไรเนี่ย
ทํายังไงกันดีล่ะ
ไม่ต้องทํา นายมีขึ้นเวทีนะ
เดี๋ยวก็เริ่มแล้วด้วย แต่ก็นั่นละ
นั่นอะไรล่ะ
เรื่องนี้น่าสนใจไม่ใช่หรือไง
หมายความว่าไง
หมอนี่มันตัวปัญหานะ
แต่เอามาเล่าในราคุโกะน่าจะดี
- โคโทระ... - ถ้าไม่สน ก็พลาดเรื่องเล่าดีๆ สิ
อย่างน้อยฉันก็ควรฟัง เรื่องที่เขาจะเล่าก่อน
ข้างหลังนาย...
ขอฟังเขาให้จบก่อนนะ
โอ้ อะไรเนี่ย
เกิดอะไรขึ้นอะ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ช่างเกร่อจริงๆ
ที่ตั้งรางวัลค่าหัวฉันแบบนั้น
แถมยังแค่ห้าล้านเยนอีก
สมัยนี้แค่ชนะการประกวดตลก ก็ได้รางวัลสิบล้านเยนแล้ว
ว่าแต่นายยักยอกเงินไปเท่าไรล่ะ
ฉันแอบหยิบออกมาสองสามร้อยเยน ทุกครั้งที่ไปธนาคารน่ะ
ดูเหมือนไม่มีใครสังเกต แล้วริกิโอะซังก็ไปต่างประเทศ
ฉันเลยกวาดมารวดเดียวห้าล้านเยน
ตั้งค่าหัวได้แฟร์ดี
ยังไม่จบแค่นั้นนะ
ที่จริง
มีกล้องซ่อนอยู่ในห้องทํางาน ของริกิโอะซังด้วย
เขาอัดไว้หมดเลย
เจ้าหล่อนเป็นคนมาอ่อยฉันเองนะ
จะปฏิเสธก็เสียมารยาท
นายเป็นอะไร สัตว์เหรอ
ยังไงก็เถอะ ดีใจที่ได้เจอนายนะ เรารู้จักกันมานานแล้วนี่
นายเองก็อยากออกจากริวเซไกสินะ
นายเข้าใจผิดแล้ว
อะไรเหรอ
ฉันไม่ใช่เพื่อนนายสักหน่อย
นายไม่มีพ่อมีแม่ใช่ไหม
ไม่มีใครโศกเศร้าให้นาย
ฉันไม่เคยลืมเรื่องที่นายเคยทํานะโว้ย
ฉันจะส่งตัวนายให้ริกิโอะก็ได้
หรือจะฆ่านายแล้วเอาเงินห้าล้านก็ได้
อย่ามาดูถูกกันนะโว้ย
ยามาซากิ เจ้าบ้า
ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่ทานาเบะ จะอยู่ที่นี่เหรอ
- อยู่สิ - ให้หมอนี่อยู่ไป
ไม่ได้เด็ดขาด
หมอนี่ใครกัน
ฉันไม่ชอบยากูซ่า
ยากูซ่าชอบทําลายข้าวของ
ถ้าพวกนี้อยู่ ฉันจะไปเอง
ไม่ได้ล้อเล่นด้วย
เข้าใจแล้ว
แน่ใจนะว่าหมอนั่นอยู่ห้องนี้
ครับ... มั้งนะ
มั้งนะเหรอ ไอ้คนไร้ประโยชน์
มีอะไรให้ช่วยไหม
- ไม่ใช่ห้องนี้สินะ - ขอโทษครับ
ขอโทษนะ แต่เราไปคุยที่อื่นกันดีไหม
เขาเลยจะมาพักที่นี่ด้วยสักพักนะ
ฝากตัวด้วย
ต้องไปขึ้นเวทีแล้ว
เดี๋ยว โคโทระ
นั่งลงก่อน
- ต้องไปแล้วนะ - นั่งสิ
- นั่งเถอะน่า - ทําไมล่ะ
ฉันบอกให้นั่งก็นั่งสิ
ก็ได้ มีอะไรล่ะ
แบบว่าบ้านหลังนี้น่ะ
ไม่ใช่โฮสเทลของพวกยากูซ่านะ
เป็นแค่บ้านคนธรรมดาๆ
ช่วยเข้าใจด้วยนะ เนอะ ที่รัก
เขากับนายเป็นยากูซ่าทั้งคู่ แต่นายแตกต่างจากยากูซ่าคนนี้
เลิกพูดว่ายากูซ่าๆ สักที
อะไรกันเนี่ย
ฉันเป็นอัมพาตเหรอ เลิกสบตาไม่ได้เลย
นี่ คุณทานาเบะ
อะไร
เรามักแนะนําตัวเองกับแขกน่ะ
งั้นขอเริ่มเลยนะ
ฉันชื่อดงเบะ เป็นนายของบ้านนี้
ยินดีที่รู้จักนะ
ส่วนเจ้าคนที่เป็นอัมพาตนี่...
- คือดงตะ ลูกชายฉันเอง - ดง... ดง...
ส่วนนั่นหลาน ซายะกับทาโร่
พวกนี้คือลูกศิษย์ของฉัน
ดงคิจิ ดงทัตสึ ดงบูริ แล้วนายชื่ออะไรนะ
- อุด้งครับ - อุด้ง ชื่อตลกจริงๆ
หมอบอกให้ฉันเลี่ยงควันบุหรี่ แต่เรื่องนั้นก็ไม่สําคัญอะไรหรอก
ส่วนนี่สึรุโกะ เป็นเมียลูกชายฉัน นี่ซายูริ เมียฉันเอง
- ใจดีกับพวกเธอด้วยนะ - หวัดดี
โอ้ ใจฉัน
ก็มีเท่านี้แหละ
ไงก็เถอะ หมอนี่ขี้ขโมยนะ เอาเงินซ่อนไว้ให้ดี
โคโทระ ไปด้วยสิ
เราก็ควรไปด้วย
คุณก็ไปด้วยสิ
- ทําไมล่ะ - เอาลูกๆ ไปด้วย
ไปซื้อไข่ ซื้อนม หรืออะไรก็ได้นะ
ทําไมล่ะ
หรือจะซื้อเบียร์มาเลยก็ได้นะ
เนอะ สึรุโกะ
เขย่ง ก้าว กระโดด จัมป์เตจัมป์ครับ
สองสามวันก่อน ผมได้สัมภาษณ์ กับนิตยสารยังก์จัมป์ด้วยละ
ว่าจะเล่าเรื่องแบบนั้นแหละ
เรื่องยากูซ่าที่กําลังมีอันตรายเหรอ ไม่มีหรอก
มันโหดเกินไป
คนดูไม่หัวเราะหรอก
งั้นเป็นเรื่องคนที่กําลัง ถูกตามล่าตัวก็ได้นี่
"ป้ําๆ เป๋อๆ" ก็เป็นเรื่องของคนตายนะ
คือยังไงเหรอ
ที่วัดเซนโซจิ มีการพบศพชายปริศนา
- แบบนั้นก็ดีเลย เล่าเรื่องนี้สิ - อย่าทําตัวไม่มีเหตุผลสิ
ทําไมอาจารย์ต้องทําตามที่นายบอกด้วย
เพราะโคโทระผู้เก่งกาจรู้ว่า เขาปรับเรื่องที่คล้ายๆ กัน
ไปตามสถานการณ์ได้น่ะสิ
พระอาวุโสก็เลยโดดบันจี้จัมป์
น่าโมโหจริงๆ จัมป์นั่นจัมป์นี่อยู่นั่นแหละ
ทั้งที่ฉันเป็นห่วงซายูริจัง ที่อยู่ที่บ้านแท้ๆ
- เคยเป็นนักร้องใช่ไหม - ค่ะ
แต่ตั้งแต่แต่งงาน ก็ไม่ได้ทํางานแล้วค่ะ
น่าเสียดายจัง โทรุโกะ
เธอยังสาวอยู่เลย โทรุโกะ
ไม่น่ามาติดแหง็กอยู่กับบ้าน
ฉันชื่อสึรุโกะต่างหาก
ไม่ใช่โทรุโกะนะ
อ๋อ โทษที
ฉันเป็นลูกเสี้ยวตุรกีน่ะ ก็เลย...
ว้าว
ไม่แปลกใจเลยที่โครงหน้าคมบาดใจ
คุณนายก็สวยครับ
ถ้าเราเจอกัน 20 ปีก่อน... ไม่สิ สักสิบปีก่อน
ผมคงล้ําเส้นไปแล้ว
สั่งซูชิเซตพิเศษมาเลย
ได้ค่ะ คุณแม่
ขอโทษที่ทําให้วุ่นวายกันนะ
สนุกดีออก ฉันเมาแล้วด้วยสิ
ฉันด้วยค่ะ รู้สึกเหมือนโดนมนตร์คาถาเลย
แล้วก็กด "ส่ง" ตรงนี้สินะ
ถูกต้องครับ
ซายูริจัง ผมเป็นห่วง
- ไม่ใช่ครับ ต้องพิมพ์เอา - อาจารย์อะ
ถึงตาอาจารย์แล้วนะ
เอาเลยนะ อาจารย์ เดี๋ยวจะไปนั่งเป็นคนดู
รออยู่เลยนะ ดงจัง
(ดงเบะ)
ขอบคุณที่มากันนะครับ
เล่า "ป้ําๆ ป๋อๆ" สักทีนะ
ไม่ใช่สักหน่อย "ป้ําๆ เป๋อๆ" ต่างหาก
จากที่ได้ยินมา
ประชากรทั้งหมดบนดาวดวงนี้
มีประมาณ 6.1 พันล้านคน
และมี 4.875 พันล้านคน
เป็นคนป้ําๆ เป๋อๆ
แต่โชคดีจริงๆ
ที่คนดูของเราเป็นข้อยกเว้น
ยินดีด้วยนะครับ
คนขี้หลงขี้ลืมมักถูกเรียกว่า เป็นคนป้ําๆ เป๋อๆ
"เลิกทะเลาะกันสักทีน่า นายมีเมียแล้วนะ"
"ทําไมถึงมายืนตะโกนเท้าเปล่าอยู่ได้"
- "เราเปล่าทะเลาะกันนะ" - "ทะเลาะเห็นๆ"
"ก็นายตะโกนว่า 'ออกไปนะ นังบ้า'"
"เปล่าสักหน่อย เรารู้จักกันมาตั้งนาน
นายก็รู้ว่าฉันยังโสดอยู่"
"อ้อ จริงด้วย แล้วนังบ้าที่ว่าน่ะใคร"
"คงเป็นไอ้ตัวนั้นมั้ง
ไอ้ตัวที่ชอบวิ่งไปรอบๆ อะพาร์ตเมนต์น่ะ"
- "เจ้าสัตว์นั่นน่ะ" - "หนูเหรอ"
"ไม่ใช่หนู ตัวใหญ่กว่านั้น"
- "ช้างสินะ" - "ไม่ใช่"
เป็นอะไร ทําไมขมวดคิ้วล่ะ
รู้สึกเหมือนเห็นตัวเองสมัยก่อนเลย
"ไอ้ตัวที่มันเห่าโฮ่งๆ น่ะ"
"อ๋อ หมา"
"ใช่ ไอ้หมานี่มันเข้ามาในห้องฉัน
ย่อตัวลงแล้วก็อึสุ่มสี่สุ่มห้า"
"หมามันไม่อึสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก
นายนี่แปลกจริงๆ"
"ยังไงก็เถอะ หมามันเป็นตัวเมีย ฉันเลยตะโกนว่า
'ออกไปนะ นังบ้า'
นายก็เลยสับสน"
ช่วยไม่ได้นะ
ไม่ต้องหัวเราะเลย
มีคนขี้เกียจและป้ําๆ เป๋อๆ คนนึง อาศัยอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง
และก็มีคนขยันแต่ป้ําๆ เป๋อๆ อีกคน
พวกเขาเป็นเพื่อนบ้าน และก็เป็นเพื่อนกัน
อยู่มาวันหนึ่ง คนที่ขยันออกไปไหว้พระ
คนเยอะจังเลย มีอะไรกันเหรอ
ได้ยินว่ามีคนตายอยู่ตรงนั้นน่ะ
อยากเห็นกับตาจริงๆ
ข้าด้วย
แต่คนเยอะแบบนี้ เจ้าเข้าไปไม่ได้หรอก
นอกจากจะคลานลอดหว่างขาไป
คลานลอดหว่างขาเหรอ
ขอโทษนะ ให้ข้าไปก่อนได้ไหม...
ให้เจ้าอะไรนะ ไปให้พ้นเลย
ให้ตายสิ
อ้าว หมอนี่ทําอะไรน่ะ
ดูแล้วก็ถอยออกไปซะสิ
หลบหน่อย
เพิ่งมาสินะ มาตรงนี้เลย
ขอบคุณขอรับ
"แล้วจะเริ่มเลยไหมขอรับ"
"ไม่มีอะไรเริ่มทั้งนั้น
เรามีชายปริศนาน่ะ"
"อ๋อ ชื่อปริศนาสินะขอรับ
แล้วเขามาทําอะไรเหรอขอรับ"
"หมอนี่แปลกจริงๆ
น่ารําคาญชะมัด
เขาก็ถูกเสื่อฟางคลุมอยู่นี่ไง"
"อ้อ เอ่อ ขอโทษนะ
ทุกคนมองอยู่นะ ลุกขึ้นได้แล้วมั้ง"
"เขาไม่ลุกหรอก
ก็เขาตายแล้วนี่นา"
"อ้าว"
"งั้นเขาก็คือศพปริศนาสินะขอรับ
ไหงท่านเรียกเขาว่าปริศนา"
"ข้าไม่อยากพูดกับเจ้า
ไปมากกว่านี้แล้ว
ทําไมเจ้าไม่เปิดหน้าเขาดูว่า เป็นคนที่เจ้ารู้จักไหมล่ะ"
"งั้นเหรอ ก็ได้ขอรับ ถึงข้าไม่คิดว่าจะรู้จักเขาก็เถอะ
แต่ก็ ขออนุญาตนะ...
คุณพระ ข้ารู้จักเขา"
คุณพระ คุมะนี่นา
แปลว่าเจ้ารู้จักเขาใช่ไหม
แหงละ รู้จักดีเลย เขาเป็นเพื่อนบ้านของข้า
เราเหมือนพี่น้องกันเลย
เราไม่ได้เกิดวันเดียวกันหรอก แต่สาบานว่าจะไม่ตายวันเดียวกัน
ก็ต้องงั้นสิ
อ้อ ก็พวกเราเป็นเพื่อนกัน
ใครกันที่ทําแบบนี้กับเขา
ท่านใช่ไหม
อะไรเนี่ย
ข้าเองก็เป็นห่วงเจ้าคนปริศนานี่นะ
ชื่อคุมะต่างหาก ไม่ผิดแน่
งั้นก็ไปที่บ้านเขา แล้วบอกเมียเขาว่า...
เขาไม่มีเมียหรอก
พ่อแม่ล่ะ ครอบครัวด้วย
ไม่มีเลย
เจ้าคนโดดเดี่ยวน่าสงสารนี้ ไม่มีใครให้พึ่งพิงเลยสักคน
ลําบากเลยเนอะ
งั้นเราจะทําแบบนี้
ไปตามหมอนั่นมาที่นี่แล้วกัน
หมอนั่นเหรอ
"'หมอนั่น' ที่เจ้าว่าน่ะใคร"
"ก็คนปริศนานี่ไงขอรับ"
- หา - เงียบๆ ได้ไหม
แต่หมอนั่น... หมอนั่นตายแล้วนะ
มันตลกต่อจากนี้แหละ ฟังๆ ไปน่า
"เมื่อเช้าเขาบอกข้าว่า เขารู้สึกไม่ค่อยสบาย"
"เมื่อเช้าเหรอ งั้นเจ้าก็จําคนผิดแล้วละ
เพราะหมอนี่อยู่ตรงนี้ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"
"เพราะแบบนั้นไงขอรับ ท่านถึงต้องพาเขามาที่นี่
หมอนั่นน่ะ เป็นพวกสับสนตัวเองบ่อยๆ
พนันเลยว่าแม้แต่ตัวเขาเอง ก็ไม่รู้ด้วยซ้ํา
ว่าตัวเองมานอนอยู่ตรงนี้"
เฮ้ยๆ อาจารย์เสียสติไปแล้ว หรือไงเนี่ย
"งั้นก็ไปตามหมอนั่นมาเลย
พอมาถึงแล้ว เราจะได้เทียบสองคนนี้
เขาจะได้รู้ว่าเป็นตัวเอง จะได้หมดๆ เรื่อง"
นี่ คุมะ
ตื่นได้แล้ว คุมะ
เจ้าบ้า เรียกอยู่ได้ "คุมะๆ"
ตื่นได้แล้ว คุมะ
ออกมาตรงนี้หน่อย
อ๊ะ คุมะก็ข้านี่นา
- คุมะ - มีอะไรๆ
นี่ไม่ใช่เวลามานั่งสูบยาเส้นนะ
เจ้าต้องไม่เชื่อเรื่องนี้แน่
พวกเขาก็เลยไปที่นั่น
ที่วัดโดซากูสะน่ะ ไม่ใช่โดซากูสะสิ
วัดอาซากูสะน่ะ
- เดี๋ยว ไม่เห็นเข้าใจเลย - อะไรล่ะ
ไม่เห็นมีเหตุผลเลยถ้าคุมะอยู่บ้าน เขาตายแล้วนะ
มันตลกตรงที่ไม่มีเหตุผลนี่แหละ
ว่าไงนะ
คนป้ําๆ เป๋อๆที่ไม่รู้ตัวว่าตายแล้ว เลยกลับมาสูบบุหรี่ที่บ้าน เนอะ
"เนอะ" อะไร ไอ้ลูกบ้า
ฉันไม่ใช่เพื่อนแกนะ ฉันเป็นอาจารย์
- ไม่เป็นไรหรอกน่า - ไม่เป็นไรที่ไหน
แกไม่ยอมสวมกิโมโนด้วยซ้ํา
ผมแค่มาดูเฉยๆ
งั้นก็ตั้งใจดูดีๆ สิ
อาจารย์ นี่ว่ามีปัญหาใหญ่กว่า คนมาดูเฉยๆ คนนั้นนะ
อะไรเล่า ไม่ต้องสนฉันหรอกน่า
ไอ้คนถ่อยนั่น
ถ้าไปขึ้นศาลกัน ฉันชนะแน่
เล่าต่อเลยนะ
อือ
ฮาชิก็เลยไปหาคุมะ เพื่ออธิบายทุกอย่าง
เดี๋ยวนะ ศพปริศนาเหรอ ข้าเนี่ยนะ
อย่าพูดอะไรน่ากลัวๆ แบบนั้นสิ ข้าไม่ได้รู้สึกเหมือนคนตายเลยนะ
ก็เจ้ามันคนไม่สนหินสนแดดนี่นา
เมื่อกี้เจ้าไปไหนมา
ข้าไปข้างนอก พอหมดวันข้าก็กลับบ้าน
ข้าว่าข้าดื่มไปครึ่งขวดด้วย
จําได้ว่าเดินผ่านพระพุทธรูป
แต่ข้ากลับถึงบ้านได้ยังไงเนี่ย
เห็นไหม
เจ้าดื่มเหล้าห่วยๆ ก็เลยภาพตัด
ไปล้มแล้วก็ตายอยู่ข้างรูปปั้น
แต่เจ้าไม่ทันรู้ตัว ก็เลยกลับมาบ้านเลยนี่ไง
- จริงเหรอ - จริงสิ
เพราะงั้นสินะ ข้าถึงรู้สึกไม่ค่อยสบาย
เห็นไหม ทีนี้ก็ไปกันเถอะ
- ไปไหน - ไปเอาศพไง
ศพใคร
- ของเจ้าไง - สต๊อป
เลิกบอกให้หยุดสักทีน่า
งงไปหมดแล้วเนี่ย
แบบนี้เขาก็ยังไม่ตายน่ะสิ
ถ้าคุมะไปที่นั่น แล้วคนตายเป็นใครล่ะ
- นั่นแหละฉากจบ - อะไรล่ะ
"ข้ารู้ว่าตัวเองกําลังถูกอุ้ม
แต่ว่าใครเป็นคนอุ้มข้าอยู่กันล่ะ"
ไม่เห็นเข้าใจเลย
นี่มันไม่มีประโยคเด็ดเลย
เลิกตะโกนสักที
ก็มันไม่มีเหตุผลนี่นา
ก็ประโยคเด็ดไม่จําเป็น ต้องมีเหตุผลนี่
นายแค่ต้องถ่ายทอดด้วยคํา กับการเคลื่อนไหวนิดหน่อย
นั่นแหละคือราคุโกะ
เข้าใจไหม
โคทัตสึ
- อธิบายได้ดีเลยนี่ - ไม่ต้องชมเลย
มันเป็นแบบนั้นเป๊ะเลย
นักเล่าราคุโกะที่มีทักษะจะทําให้คนดู ตั้งใจฟังได้แม้เป็นเรื่องไร้สาระ
ส่วนจะสนุกหรือไม่ จะเข้าใจไหม
หรือจะไม่ชอบหรือเปล่าน่ะ มันขึ้นอยู่กับคนดู
ที่พูดมา ไม่เห็นจะเข้าใจเลย เลิกคุยกันสนุกแค่สองคนได้แล้ว
เราเปล่านะ
อย่างน้อยตอนจบที่เคยเรียนไป มันก็สมเหตุสมผลนะ
แต่คราวนี้ไม่เข้าท่า
- แล้วโกรธอะไรขนาดนั้นล่ะ - โคโทระ
โคโทระโกรธเพราะสิ่งที่พ่อพูดน่ะ
ว่ายังไงนะ
ริวจังอยู่ที่นี่ไหมคะ
เมกูมิจังนี่นา
เมกูมิจังเหรอ
ถอยไปสิ
ทานาเบะซัง ไม่จริงน่า
ทําไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ
ก็มาหาเธอน่ะสิ
ขอร้องเลยนะ
ช่วยกลับไปเงียบๆ เถอะ
หลบไปน่า
ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ
มนตร์เสื่อมซะแล้ว
หุบปาก ยัยอัปลักษณ์
เมกูมิจัง ไปห้องฉันกันเถอะ ฉันจะกลับแล้ว
อย่าเพิ่งดีกว่า
- ทําไมล่ะ - ฉันเห็นรถยากูซ่าจอดที่ห้องริวจัง
ถามจริง
เจ้ายามาซากินี่เป็นใคร
- มันเป็นใคร - ใครเหรอครับ
เขาเป็นยากูซ่า
พูดอย่างกับฉันไม่รู้นี่นะ
เขาเป็นเพื่อนของริวจังน่ะ
ริวจังก็ชื่อนายนี่
- หมายถึงริวจิ ร้านดราก้อนโซดาครับ - ไทจิ
นายน่ะเงียบไปเลย
แบบนี้ไงฉันถึงเกลียดยากูซ่าญี่ปุ่น
แย่หน่อยนะ ริวจัง นายมาทํางานหนักที่ญี่ปุ่นแท้ๆ
แต่คนจีนแย่ๆ บางคน
กลับลักขโมยและค้ามนุษย์
- นายคงละอายใจสิท่า - ไม่ได้ชื่อริวจัง ริวซังต่างหาก
อ้อ ริวซัง
คนจีนพวกนั้นก็เหมือนยากูซ่านั่นแหละ
มียากูซ่าเลวๆ ที่แย่งเงิน ที่เราหามาอย่างยากลําบาก
นายกับฉันก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะงั้นช่วยเราที
ก็ได้...
ริวซัง
- แก๊งชินจูกุริวเซไก - ขอบใจ
"ข้าดูแย่จัง ถ้ารู้ว่า ตอนตายจะสภาพเป็นแบบนี้
ข้าจะกินให้เยอะขึ้น"
"ร้องไห้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์..."
ขอโทษที่มาขัดจังหวะการซ้อม
ก็บอกให้อยู่แต่ในบ้านไง
ไม่เป็นไรหรอกน่า
พอดีฉันคิดอะไรดีๆ ออกน่ะ
เรื่องตลกที่เราได้ฟัง...
ราคุโกะเรื่อง "ป้ําๆ เป๋อๆ"
ใช่ๆ นั่นแหละ ทําให้ฉันคิดได้ นายช่วย...
ฆ่าฉันได้ไหม
- หา - แค่ทําเหมือนว่านายฆ่าฉันน่ะ
แล้วเราก็หลอกริกิโอะ แล้วมาแบ่งเงินห้าล้านเยนกัน
ฉันจะรับเงิน บอกลาโตเดียว แล้วย้ายไปโอกินาวะหรือฮอกไกโด
แล้วฉันล่ะ
นายก็เข้าคุกมั้ง
อย่ามาพังรถเข็นฉันนะ โคโทระ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่น่า นายจะติดแค่สามสี่ปีเอง
สุดท้ายมันก็แค่ประวัติ ว่านายเคยฆ่าคน
ฟังให้ดีนะ
ไปอยู่ในที่คนเยอะๆ
แล้วยิงปืน จากนั้นก็บอกว่า นายเอาศพฉันไปทิ้งในทะเล
ถ้านายติดคุก
ริกิโอะจะเชื่อแน่ ต่อให้ไม่มีศพก็ตาม
เขาจะเชื่อแน่ๆ
เหมือนเรื่อง "ป้ําๆ เป๋อๆ" สินะ
- นายจะทําไหม - ได้เลย
หรือไม่ฉันก็จะฆ่านายจริงๆ แล้วเก็บเงินห้าล้านไว้เอง
ยังไงก็ไม่มีใครเสียใจให้นายอยู่แล้ว
ก็ไม่ได้อวดหรอกนะ
แต่ตอนนี้ฉันมีพรรคพวกแล้ว
ฉันมีคนที่คิดว่าฉันคือครอบครัว
ฝันเอาน่ะสิ เจ้าโง่
ทําพังแล้ว จ่ายค่าชดเชยมาเลย
คิดให้ดีๆ
คนแบบเรามันหาใหม่มาแทนได้
นายอาจใช่ แต่ฉันไม่ใช่
ไม่มีใครแทนที่ฉันได้
จะไปไหนน่ะ
ไม่ใช่เรื่องของนาย อย่างกับฉันต้องให้นายช่วยนี่ ไอ้บ้า
จ่ายค่าชดเชยมา
ไม่เข้าใจเหรอ
พอเป็นเรื่องทานาเบะ พวกเราก็เป็นเหยื่อนะ
ทานาเบะน่ะ มาเกี่ยวข้องกับยามาซากิของฝั่งคุณ
มีหลักฐานอะไรไม่ทราบ
นายเห็นใช่ไหม
ใช่ครับผม
หมอนั่นไปกินข้าวกับคนหล่อๆ สูงๆ นี่
แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่า เจ้าหน้าหล่อนี่คือยามาซากิ
แต่ให้ที่นายเห็นคือยามาซากิจริง
เขาก็ไม่ได้อยู่แก๊งเราแล้ว
ว่าไงนะ
เขาออกไปแล้ว เราเองก็อยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
ตกใจหมดเลย
นายน้อยกิน
โตขึ้นเยอะเลยนะ
ฉันน่าจะถ่ายรูปกับเขาไว้หน่อย
อยากหาเรื่องโดนอัดหรือไง
ขอโทษครับ ขอโทษ
เราไม่ได้มาหาเรื่องนะครับ
แค่ส่งทานาเบะมาให้เราก็พอ
แล้วผมจะซื้อสูทสวยๆ แบบหัวหน้า ให้นายน้อยกินใส่
ให้ใส่เสื้อผ้ากะโปโลแบบนี้ ไม่ดีเลยนะครับ
พอได้แล้ว ริกิโอะ
หัวหน้า ผมกลับละ
ไปกันเถอะ เท็ตสึยะ
ครับผม
นายด้วย
(ปิดร้าน)
เข้ามาสิ
ฉันทิ้งร้านให้อยู่สภาพเดิมอยู่น่ะ
ฝีมือเจ้าสองคนคราวก่อนเหรอ
แหงสิ จะเป็นใครอีกล่ะ
พังให้หมด
ขอร้อง อย่าทําเลยนะคะ
มัวทําอะไรอยู่ ไทจิ เอาด้วยสิ
ฉันสั่งนายอยู่นะ
(วูล์ฟคอร์ป)
เจ้าของร้านอยู่ไหน
สําคัญตรงไหนล่ะ นายโง่หรือเปล่า
ขอโทษครับ
ไม่ใช่ "ขอโทษครับ"
ต้อง "ครับผม"
ครับผม
ฉันรู้ว่านายอยากปกป้องเพื่อนเก่า
แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรา
อย่าลากเราไปเกี่ยวด้วยสิ
ขอโทษนะ
พวกมันรู้ที่อยู่ฉันด้วยซ้ํา
ทําไมนายไม่แค่ส่งๆ ตัวทานาเบะไปนะ
หมอนั่นน่ะ
ไปแล้วละ
ฉันเอง...
ไม่ทันคิดว่าพวกมันจะมาเล่นงานนาย
หยุดนะ
ฉันไม่รู้ว่านายติดว่าตัวเองเป็นใคร
แต่นายยังเป็นยากูซ่าอยู่
เข้าใจไหม
ทําไมถึงปิดปากเงียบล่ะ
หมอนั่นขโมยเงินจากแก๊งตัวเอง
ต้องมีคําอธิบายแน่ครับ
ผมจะรับผิดชอบเอง และจะตามหาตัวเขาครับ
ถ้าเจอ แล้วยังไงต่อ
หมอนั่นอาจถูกฆ่าก็ได้
แต่ผมจะส่งตัวเขาไปครับ
แบบนั้นพวกนั้น จะตัดนิ้วนายด้วยนะ ยามาซากิ
อีกคนที่ขโมยเงินกับยาสุโอะ
ฆ่าตัวตายไปแล้ว
เรียกตํารวจเร็ว
นี่เป็นจดหมายขอบคุณจากญาติๆ ของเขา
จดหมายขอบคุณเหรอ
เจ้างั่งยาสุโอะน่ะ ส่งเงินไปให้ลูกหมอนั่นที่รอดชีวิต
เด็กนั่นเข้าโรงพยาบาลพักใหญ่เลย
แต่ตอนนี้ไปอยู่กับญาติ และได้ไปโรงเรียนแล้ว
แต่ว่านั่นก็ไม่ได้แปลว่า
จะมาขโมยเงินแก๊งตัวเองได้หรอกนะ
แต่กระนั้นก็ดูเหมือนว่า ทานาเบะจะยังมีความเป็นคนอยู่
ถึงจะน้อยนิดก็ตาม
เพราะถ้าไม่ใช่
หมอนั่นคงไม่ทําตัวเหมือน พวกนักบุญนิรนามหรอก
มันยังไม่สายไปหรอกนะ โทระ
หยุดเขาซะ ก่อนที่เขาจะก่อปัญหาใหญ่
ฉันเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นนะ
นายคงตัดสินใจดีแล้ว
ฉันจะไม่ห้ามใครไม่ให้ลาออกหรอกนะ
ฉันไม่ได้ห้ามลูกชายตัวเองด้วยซ้ํา
อาจารย์
แต่ว่า
นายน่ะแตกต่างออกไป
ไม่ว่านายจะพูดอะไร ฉันก็จะไม่ยอมให้ออกหรอก
บ่อนการพนัน โรงพยาบาลสนาม ไม่ว่านายจะไปไหน
ฉันจะไปตามนายกลับมา
ทําไมล่ะ
ไหนเคยบอกให้ผมทําสิ่งที่ควรทํา
และเป็นยากูซ่าที่ดีไง
มีเหตุผลเดียว
เพราะหนี้เหรอ
เพราะซายูริจังร้องไห้แล้ว
วันนี้สึรุโกะก็ร้องด้วย
น้ําตาสองเท่าเลย
ถ้าต้องไป ก็ไปเถอะ
แต่อย่าไปในฐานะยากูซ่า
จงไปในฐานะนักเล่าราคุโกะ
พวกนั้นอยากให้ฉันทําอะไรกันแน่
ทํายังไงดี โทระจัง ตอนนี้ฉันอยู่กับทานาเบะซังละ
หา
เขาอยากยืมเงินฉันน่ะ
ตอนนี้เธออยู่ไหน
อะไรล่ะเนี่ย
อยู่โอไดบะ
โอไดบะ ตรงไหนของโอไดบะล่ะ
- ตรงที่มองเห็นชิงช้าสวรรค์ - มันก็เห็นจากทุกที่
ไม่รู้สิ เพิ่งเคยมาครั้งแรก
อยู่กลางสะพานสักแห่ง
สะพานเหรอ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าสะพานไหน
ยาสุโอะล่ะ
ไปห้องน้ํา
กําลังกลับมาแล้ว
นี่ เมกูมิ
คุยกับหมอนั่นไปก่อนนะ อย่าให้กลับเด็ดขาด
ไม่ได้หรอก เมกูมิไม่ใช่นักเล่าราคุโกะนะ
ยัยบ้า ก็ถามคําถามเขาสิ
อย่างเรื่องครอบครัว บ้านเกิด...
ฮัลโหล โทระจัง ฮัลโหล
หมอนั่นอยู่บนสะพานที่โอไดบะครับ
สะพานเหรอ อันไหนล่ะ
พวกนั้นไม่ได้บอก
หุบปากไปเลย ไอ้คนไร้ประโยชน์
สตาร์ทรถซะสิ
ขอบใจนะ ไว้จะคืนให้
แล้วจะไปไหนเหรอ
จังหวัดมิเอะ
มิเอะเหรอ ไม่รู้เลยว่าที่นั่นมีอะไรบ้าง
มีของดีๆ เยอะเลยนะ อย่างกุ้งมังกรกับเนื้อวัว
แล้วคุณพ่อคุณแม่ล่ะ
ยังอยู่ เป็นชาวนาทั้งคู่เลย
งั้นก็กลับไปหาพวกท่านเถอะ
กลับบ้านดีกว่านะ
คุณพ่อคุณแม่ต้องเป็นห่วงอยู่แน่ๆ
ทานาเบะซังพยายามมามากแล้ว
เอาเงินนี้ซื้อตั๋วกลับบ้านเถอะนะ
เธอจะมาด้วยกันไหม
เมกูมิ
โอเคหรือเปล่า เราอยู่โอไดบะกันนะ
เหยียบคันเร่งสิ ให้ตาย
ไทจิ ไหงนายไม่ตอบฉัน
ก็ลูกพี่บอกให้หุบปาก
อยากตายหรือไง
ขอโทษครับ
ครับผม
ฉันมาถึงแล้ว ยาสุโอะล่ะ
ขอโทษนะ กลับไปแล้วละ
ไม่ต้องห่วง เขาจะกลับบ้านเกิดละ
เขาจะกลับไปทํางาน ที่ฟาร์มของคุณพ่อคุณแม่
อ๊ะ โทระจัง
โทระจัง
ให้ตายสิ พวกนั้นไปไหนแล้ว
นี่ เบาๆ หน่อยสิ เท็ตจัง
ที่นี่ดีจังเลย
อยู่ที่นี่ไม่ต้องทําตัว เหมือนยากูซ่าหรอก
มันหนาวนะ หนาวจะแข็งอยู่แล้ว เท็ตจัง
ไทจิ
- ไม่จริงน่า - ยิงมันเลย
เพื่อเงินแค่ห้าล้านนี่เหรอ
ขนาดการประกวดตลก...
ฉันบอกให้ยิงไงเล่า
ยิงมันเลย ไทจิ
คนเราพูดคําว่า "ป้ําๆ เป๋อๆ" กันตลอด
เรื่อง "ป้ําๆ เป๋อๆ" ละ
ก็แน่อยู่แล้วสิ
ลุงน่ะป้ําๆ เป๋อๆ ที่สุดเลย
เสือ เสือ
สอเสือใส่เกือก
มาพูดแทนทําไมเล่า
ก่อนหน้านี้ ผมเล่าแค่เรื่องจริงให้ฟัง
แต่วันนี้จะเป็นเรื่องแต่งนะ
ทั้งคนหรือแก๊งในเรื่องนี้ สมมติขึ้นมาทั้งนั้น
ก็ปกตินี่นา
ย้อนกลับไปสมัยเอโดะ มียากูซ่าป้ําๆ เป๋อๆ อยู่สองคน
คนแบบนี้ชอบคิดว่าตัวเองฉลาด
หนึ่งในนั้นก็เลยขโมยเงินของแก๊ง
พอหัวหน้าแก๊งรู้เข้า ก็เลยตั้งค่าหัวของเขา
เป็นเงิน 500 เรียว
ส่วนยากูซ่าป้ําๆ เป๋อๆ อีกคนนั้น...
ยามาซากิ
ไม่ใช่ไทจิโว้ย
ชื่อของฉัน...
คือยาซูจิต่างหาก
เกิดอะไรขึ้น
ไอ้เวรเอ๊ย
แกเอาแต่ซ้อมฉัน เป็นกระสอบทราบทุกวันๆ
ฉันเกลียดแก เกลียดแก
หยุดนะ
หยุดได้แล้วน่า
ปล่อยนะ
"ครับผม" ห่าเหวอะไรล่ะ
ฉันไม่ยอมพูดอีกแล้วโว้ย
ให้ตายสิ
ให้ตายชัก
หมอนั่นถูกฆ่า เพราะว่าเรียกชื่อเขาไม่ถูก
เรื่องนี้โหดไปหรือเปล่าเนี่ย
หมอนี่สัญญาว่าถ้าเราจับทานาเบะได้
เราจะแบ่งเงินห้าล้านกัน
แต่เขากลับไม่ทําอะไรเลย เอาแต่บ่นลูกเดียว
แถมยังซ้อมผมตลอดเลยด้วย
เป็นไอ้สารเลวตัวจริงเลยละ
แต่ก็ไม่เห็นต้องฆ่าเลยนี่นา
ขอโทษครับ
แต่มันยังไม่หมดเท่านี้นะ
อะไรอีกล่ะ
ผมบังเอิญรู้มาว่า
หมอนี่ขโมยเงินแก๊ง ก่อนทานาเบะซังจะเข้าแก๊งซะอีก
จริงเหรอ
ไม่แปลกใจเลยแฮะ
แล้วเขาก็โทษว่าเป็นความผิดฉันสินะ
ผมไม่เคยทําอะไรให้เลย แต่เขากลับซ้อมผมตลอด
และยังเป็นคนที่เอาเรื่อง ของทานาเบะซังไปฟ้องด้วย
ผมไม่เคารพคนแบบนี้หรอก
ถ้าลูกน้องเคารพลูกพี่ไม่ได้
เขาก็เป็นยากูซ่าไม่ได้
โอเค เข้าใจแล้ว
เข้าใจแน่เหรอ
คนที่ควรตายคือนายนะ
จริงด้วยเนอะ
หมอนี่ก็คงมีครอบครัว เหมือนกับนาย
แล้วเด็กผู้ชาย ที่นายคอยส่งเงินให้ล่ะ
ทุกคนในโลกนี้มีใครสักคน
มีคอยโศกเศร้าให้ทั้งนั้น
ถอดเสื้อผ้าออก
- ทําไมล่ะ - นายจะเป็นคนที่ถูกฆ่าน่ะสิ
นี่ ไทจิ
ไม่สิ ยาซูจิ
ถอดเสื้อผ้าหมอนั่น แล้วก็โทรหาหัวหน้านาย
บอกว่าเท็ตสึยะฆ่าทานาเบะแล้ว
แล้วจะให้ฉันทําอะไรต่อ
ไปทําฟาร์มบ้านพ่อแม่เป็นไง
พวกเขาก็เลยสลับเสื้อผ้า ของยาสุโอะกับเท็ตสึยะ
เพื่อใช้ศพของเท็ตสึยะมาหลอกหัวหน้า
โอ้ มืดๆ แบบนี้ พวกนายดูเหมือนกันเลย
แต่เปื้อนเลือดหมดเลยเนี่ย
ทําเป็นว่าเป็นเลือดหมอนั่นสิ
สวัสดีครับ ยาซูจินะครับ
ผมฆ่าทานาเบะแล้วครับ
ผมทําเอง... เท็ตสึยะซังเหรอครับ
อยู่กับผมนี่แหละครับ
เราอยู่ที่โอไดบะครับ
หัวหน้าจะโทรกลับทีหลังน่ะ
เจ้าโง่
เท็ตสึยะฆ่าทานาเบะต่างหาก
หา เมื่อกี้ผมพูดว่าอะไรเหรอ
นายบอกว่านายฆ่าเอง
โอ๊ะ ขอโทษครับ
ไม่ต้องมาขอโทษเลย เจ้าบ้า
- เจ้าบ้าเหรอ - โทษที
เรื่องชักสับสนแล้วเนี่ย
เจ้าบ้านี่เพิ่งฆ่านาย และตอนนี้นายเป็นเท็ตสึยะแล้ว
แล้วทําไมฉันเปื้อนเลือดล่ะ
พวกนั้นได้สงสัยเหมือนกันแน่
ทําไมนายถึงบอกว่าอยู่กับหมอนั่นเล่า
ผมไปซื้อเสื้อผ้าให้ดีไหมครับ
นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
อีกอย่าง ทําไมนายต้องไปด้วย
ถ้าไม่ถือ...
เสื้อผ้าเห่ยๆ...
โอไดบะเหรอ ทําไมต้องเป็นฉันด้วย ร้านยังเละอยู่เลยเนี่ย
ฉันไม่อยากมีเอี่ยวด้วยหรอกนะ
ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้ว ขอร้องนะ
ฉันทําคนเดียวไม่ได้ ถ้านายไม่มา...
ถ้าฉันไม่ไปอะไร
เรื่องเล่ามันจะไม่จบน่ะสิ
งั้นก็คงไม่มีทางเลือกสินะ ฉันไปแล้ว
โทษที แต่ช่วยเอาเสื้อผ้า ที่ไม่มีลายพิลึกๆ มาทีนะ
พิลึกอะไร นี่มันลายเท่ๆ เลยนะ
เดี๋ยวฉันมา
เขาเลยขอร้องให้พ่อค้าริว เอาเสื้อผ้าไปให้
แต่โชคร้ายที่หัวหน้าแก๊งไปถึงก่อน
หวัดดี
ใช้เจ้านี่งั้นเหรอ
ดีมาก เอาไปเก็บได้แล้ว
ศพอยู่ไหนล่ะ
ท้ายรถครับ
เปิดเลย
ถอดออก
หน้าเขาฟกช้ํามาก...
ฉันไม่สน ถอดเดี๋ยวนี้
มีอะไร
ขอโทษที่มาช้า
ทานาเบะซังคงใส่เจ้านี่ได้พอดี
เป็นดีไซน์ใหม่เลยนะ
นายเป็นใคร รู้จักทานาเบะงั้นเหรอ
- ขอโทษครับ เขามากับผมเอง - หือ
สวัสดีครับ ผมยามาซากิ แก๊งริวเซไก
อธิบายมาซะดีๆ
คือ...
ยาซูจิฆ่าทานาเบะครับ
ผมเห็นกับตาตัวเอง
เท็ตสึยะล่ะ
อยู่ในรถครับ เขาอาการไม่ดีเท่าไร
เท็ตสึยะ
เก็บกวาดให้ดีๆ ด้วยล่ะ
ทําได้ใช่ไหม
- ครับผม - ฝากด้วยนะ
แล้วผมควรทําอะไรครับ
นี่
เบสบอล
จะมอบตัวหรือจะทําอะไรก็เชิญ
นี่
พอนายกลับมาแล้ว ฉันจะให้นายเป็นลูกพี่
ครับผม
ฝากทักทายหัวหน้านายด้วยนะ
โชคดีครับ
ทีนี้ ศพของทานาเบะ ถ้ามีคนมาพบเข้า
พวกเขาก็จะรู้ว่า "ทานาเบะ" ไม่ใช่ทานาเบะ
หมอนั่นเลยแบกศพไปที่ภูเขา
ใครน่ะเหรอ
ก็ทานาเบะเองน่ะสิ
บอกทีสิว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันเชื่อไปแล้วนะเนี่ย ว่าทานาเบะซังถูกฆ่าตาย
ใช่ ทานาเบะ ยาสุโอะตายแล้ว
หา
ฉันลากเขามาเจอเรื่องยุ่งยากด้วยสินะ
นายทั้งคู่เลย
ฉันช่วยเอง
ไม่ต้องจับเลย
ถ้าช่วย นายจะโดนข้อหากําจัดศพด้วย
นายไม่ใช่ยากูซ่าอีกแล้วนะ
นายเป็นนักเล่าราคุโกะแล้ว
ไปละ
ได้ยินที่หมอนั่นพูดไหม
ฉันไม่ใช่ยากูซ่าแล้ว
ยากูซ่าพูดเองแบบนั้น ก็คงจะจริงนั่นละ
อ้อ ขอถามอะไรหน่อยสิ
อะไร
ถ้าศพที่ฉันอุ้มอยู่คือฉัน
"แล้วใครเป็นคนอุ้มฉันอยู่กันล่ะ"
ทําได้ดีอีกแล้ว ถึงเรื่องนี้จะน่ากลัวไปก็เถอะ
สตูว์ได้แล้วจ้า
ขอบอกเลยนะ
ตอนแรกนึกว่าเรื่อง "ป้ําๆ เป๋อๆ" จะยากสําหรับนายซะแล้ว
เพราะมันฟังดูไร้สาระ
- ก็อย่างที่บอกไปตั้งแต่แรก - ทําให้เห็นว่างานยากูซ่านี่ยากจริงๆ
ดังนั้นนายต้องรีบถอนตัวนะ เข้าใจไหม ทีนี้ก็จ่ายมา
- อะไร - ค่าเรียนไงล่ะ
เอ้า ค่าเรียนเดือนนี้
ขอบใจๆ
ขอต้อนรับกลับมานะ โคโทระ
อาจารย์
เอามาเดี๋ยวนี้เลย
แล้วก็ส่งเงินใช้หนี้มาด้วย
ขอโทษ ใจเย็นๆ สิ
เดี๋ยวจับถ่วงน้ําซะหรอก
- โคโทระ อย่านะ - อะไร
ใจเย็นๆ ก่อน
ใจเย็นๆ ก่อนนะ ฉันขอโทษ
ขอโทษที เพราะฉันเอาใส่กระเป๋าเหรอ
ฉันให้คืนเดี๋ยวนี้แหละ ขอโทษนะ
นี่เงินใช้หนี้ของเดือนนี้
ขอบคุณมากๆ เลย
นี่ ยามาซากิ
ตอนนี้นายก็เรียนไปเยอะเลยใช่ไหม
รู้ไหมว่าฉันต้องใช้หนี้อีกเท่าไร ก่อนนายถอนตัว
ยังไม่ได้คํานวณเลย
ถ้านับรวมทุกอย่างที่ฉันจ่ายไป
ก็ 1.7 ล้านแล้ว ก็เหลือแค่ 2.3 ล้าน
แค่ 1.7 ล้านเหรอ
จ่ายไป 1.7 ล้านแล้ว
แค่นั้นเองเหรอ
แค่นั้นก็เยอะแล้ว ก็รีบเรียนรู้ให้มันเร็วๆ สิ
จ่ายไปตั้ง 1.7 ล้านแล้ว
แค่ 1.7 ล้านเอง อ๊ะ
ทานาเบะซังส่งมาเหรอ
ว้าว ดีจังเลย
- ไม่นะ - ได้แต่งกับผู้หญิงดีๆ ซะด้วย
ดีอะไรกัน
เจ้าโง่เอ๊ย
นายไม่ควรมาบอกฉันสิ
เจ้าคนป้ําๆ เป๋อๆ เอ๊ย
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์