FASCYNACJA
DONBEI
Dziękuję wam bardzo za przybycie.
Minęło już 30 lat.
Gdy występowałem na scenie po raz pierwszy,
na widowni siedziały zaledwie trzy osoby.
Dwie spośród nich zasnęły
niedługo po tym, jak zacząłem mówić.
Byłem załamany.
Trzeci widz podniósł rękę i powiedział:
„Siku!”.
Gdy czekałem, aż wróci, obudził się jeden ze śpiących.
„Dlaczego przestałeś mówić? Zbudziłeś mnie!”
Dziś, droga młodzieży, macie wielkie szczęście.
Przed wami wielka opowieść, więc w tym miejscu zakończę wstęp.
W czerwonej dzielnicy Shinagawa znajdował się dom gejsz zwany Shirokiya.
Najpopularniejsza z nich miała na imię Osome.
„Najpopularniejsza” oznacza to, że najwięcej zarabiała.
Coś mówiłeś.
Zupełnie nieświadomie.
Zmienia się pora roku.
Pamiętasz młodzież noszącą nieprzystające do sezonu mundurki?
Tacy to się wyróżniają.
Z okazji zmiany pory roku
gejsza sprasza znajomych i organizuje kosztowne monbi.
- Pokaz nowych ubrań. - Szefie.
- Rozdaje prezenty... - Szefie!
Powinieneś iść do lekarza.
Nie. Powinienem zająć się rakugo.
Wracam!
Risa-chan, mamy papier listowy?
Risa-chan?
Muszę napisać list do taty.
Mamy pocztówki.
Racja!
Gdy gejsza potrzebuje dużo pieniędzy,
wysyła do swoich patronów listy z prośbą o tak zwane datki.
Jeśli jest młoda i popularna, to nie ma problemu.
Osome miała lata świetności za sobą.
Nie odpowiedział jej żaden z patronów
i nie udało jej się nic uzyskać.
„Cóż za wstyd! Wolę umrzeć,
niż znosić takie upokorzenie.
Lecz samotna śmierć byłaby poniżająca.
Znajdę kogoś, kto umrze ze mną. To będzie podwójne samobójstwo.
Zachowam twarz i będzie to przyzwoicie wyglądało”.
„Modlę się, abyś pięknego dnia czerwca na powrót przyjął mnie na swego ucznia”.
- Mówisz serio, Ryuji? - Tak.
„Kuj żelazo póki gorące”.
Albo: „Jeśli masz coś zrobić, zrób to!”.
Co nie?
Nie patrz tak na mnie, Risa-chan! Będę wpadał w weekendy.
Nie nazywaj mnie Risa-chan, bo robi się dziwnie.
Będę się do ciebie zwracał „szefowa”. Tylko zmienię ulotkę.
- Lista klientów... - Proszę.
Dziękuję!
„Ten nie.
Ten by się nadał, ale nie opuści rodziców.
Tego też lubię, ale ma żonę i dzieci.
Mam. Znalazłam!
Księgarz Kinzo z Nakahashi.
Nic do niego nie czuję, ale on za mną szaleje.
Zdecydowałam!”
Żegnaj, Ryu-san.
Adios.
Chibi-T.
Przepraszam, że byłem dla ciebie wredny.
Mam... prezent pożegnalny.
- Dziękuję. - Nie becz, Chibi-T.
Niedługo do nas wróci.
Nie wrócę.
Możesz zająć górną pryczę.
Ryuji!
Tym sposobem
Osome znalazła partnera do samobójstwa.
Tak narodziła się tradycja, którą później nazwano „Shinagawa Shinju”.
Zawsze chciałem to zrobić.
Tiger and Dragon!
Przepraszam, ale nie rozumiem.
Wilki chcą nas przejąć.
Z powodu Yasuo?
Nie, planują to od dłuższego czasu.
Co ty odwalasz?
Hyuga, ile to już miesięcy nie dostajesz pieniędzy?
Nie twój interes!
Dołącz do nas.
Nikt z nas się nie sprzeda!
Za kogo wy nas macie!
Jesteśmy z Ryuseikai na dobre i na złe!
Nadal podniecasz się lojalnością i kodeksem honorowym.
Bardzo to rycerskie. Rozejrzyj się!
Zostało wam czterech ludzi, łącznie z Yamazakim.
„Na dobre i na złe”?
To wygląda po prostu źle! Źle!
Ten drań Rikio uderzył w nasz czuły punkt.
Hyuga, nie dostajesz pieniędzy?
- Nie ma o czym mówić. - Jak to? Mnie płacą.
Musisz zapłacić za lekcje.
- Hyuga dopiero co się ożenił. - Nie rozumiesz?
Szefowi na tobie zależy.
To koniec.
Przykro mi, Ginjiro.
Tatku.
Ryuseikai kończy się wraz ze mną.
Nie mów takich rzeczy.
Mogę pracować na pół etatu, zarabiać na siebie...
Hyuga! Tak mi przykro!
Co?
Przepraszam!
Przyszedł!
Czekałem na ciebie.
Ryuji. To znaczy Kotatsu.
Czytałeś mój list?
Oczywiście! Spójrz!
Mistrzu!
Począwszy od dziś, poświęcę się rakugo.
Przyjmij mnie w poczet swoich uczniów.
Nie bądź taki oficjalny jak ktoś obcy,
bo Sayuri się rozpłacze.
Kotatsu!
Głowa do góry!
Dzisiaj wracasz do rodziny.
Bracie.
Liczę na ciebie, Kotatsu!
Bracie!
Hej, Saya.
WITAJ Z POWROTEM, KOTATSU
Dziękuję! Dziękuję wam wszystkim!
Hurra!
Do dzieła!
Przepraszam!
Tamotsu! Tęskniłam!
Meguppi!
- Miał pan długą podróż! - Witamy!
Witamy w naszym domu!
Pomóżcie mu z bagażem.
Dziękuję bardzo. Podobno byliście bardzo uprzejmi dla mojej żony.
Wróć, byłej żony.
Jajcarz z pana, Tamotsu!
Przepraszam, wejdę do środka!
Hej!
W dzielnicy Ueno odbędą się Targi Produktów z Aomori.
Będą tam wystawiane jabłka z moich sadów,
więc postanowiłem odwiedzić Tokio.
Jak długo zostaniesz?
Jeszcze nie wiem.
Po sezonie mam sporo wolnego.
Przy jabłkach nie ma już nic do roboty.
Taka laska, a jaki ma akcent.
Przedstawię resztę mojej rodziny.
Ten krzykacz to mój syn Donta.
Don!
Żona Donty, Tsuruko,
moja wnuczka Saya
i wnuk Taro.
A to moi uczniowie:
Donkichi, Dontsuku, Donburi.
A ty to kto?
Udon, mistrzu.
Udon! Ale śmiesznie!
Wreszcie kogoś to rozśmieszyło.
Bo nazywasz się jak makaron!
Pan Tamotsu ożywił ten dom.
To moja żona Sayuri.
A tamten to kto?
Jak to kto? Bywałem w twoim domu w Aomori!
- Co ty tu robisz? - Co?
Kilka dni temu wysłałem ci list.
Nie przeczytałeś go.
List?
Faktycznie, coś tam było napisane.
A co?
Proszę... Przyjmij mnie na swojego ucznia.
- Aha, jasne. - To wszystko?
Wybaczcie, mamy tylko tyle.
Było przy wejściu.
Ja to kupiłem!
- Nie drzyj się tak! - Ale...
Targał mną wewnętrzny konflikt...
Nadają mój program w Aomori?
Co jest ważniejsze? Mój powrót czy on?
- Oczywiście, że gość! - Nie krzyczcie tak!
Pozamiataj przed wejściem. Jesteś uczniem.
Pośpiesz się! I przestań się mazać.
Cholera.
Ryu-chan!
Przykro mi.
Nic się nie stało. Pojawiłem się w złym momencie.
Tamotsu niedługo się wyniesie. Może wtedy spróbujesz jeszcze raz?
- Dokąd się wyniesie? - Do hotelu.
Z tobą?
Skoro przyjechał, zostanę z nim na noc.
„Skoro przyjechał”. Co masz na myśli?
To pokój dwuosobowy, więc też zostanę.
- Ale my przecież jeszcze nie... - Zazdrosny?
Tak. I to bardzo.
Pozamiatałem tam!
Bang!
Dzień dobry!
Jest Yamazaki?
- Jeszcze nie wrócił. - Meguppi, chodźmy.
Zaczekamy sobie tutaj.
Dzień dobry.
- Na razie, Ryu-chan. - Cześć, Ryuji.
- Megumi! - Przepraszam!
Dzięki, że mogę biernie popalić.
To była rodzina. A teraz przedstawię uczniów.
To jest Donkichi.
To Dontsuku.
To Donburi.
A ty jak masz na imię?
Murata Susumu.
Zdradził, jak naprawdę się nazywa. Kretyn.
Przepraszam, skąd zna pan Yamazakiego?
A co cię to interesuje?
Ależ skąd! W ogóle mnie to nie interesuje!
Kotatsu! Ty go znasz, prawda?
Jestem tylko uczniem.
Trudna sprawa...
- Wróciłem! - Yamazaki!
Masz gości!
Dzień dobry.
Dziękuję za twój wkład w sprawę Yasuo Tanabego.
Kosztowało mnie to dwóch wartościowych podwładnych.
To były wasze wewnętrzne porachunki!
Mieliśmy różnicę zdań. Nie złość się.
Jesteśmy w dużym pokoju.
To nie jest miejsce na dyskusje. Pójdziemy na górę?
Wybacz.
Powiem bez ogródek.
Pracuj dla nas.
Wydaje się, że was przejmujemy,
ale potraktuj to jako otwarcie filii Wilków w Shinjuku.
Ryuseikai muszą się usunąć ze sceny.
Co do szefa, jego syna i Hyugi...
Może zatrudnię ich do pracy papierkowej. Smutna historia.
Szef mi o tym nie wspominał.
To oczywiste.
Bardzo chciałbym mieć cię u siebie, Yamazaki,
ale nie mogę mówić o tym głośno.
Chcesz powiedzieć,
że jeśli przejdę do ciebie, nie dojdzie do połączenia?
Tak jest.
Ryuseikai zachowają swoją tożsamość.
- Tak czy nie? - Tak jest.
Albo będę pracował dla ciebie,
albo koniec z Ryuseikai?
- Tak jest. - Nie wolno!
Nie wchodź tam!
Przepraszam, że przerywam rozmowę,
ale Kotora musi jak najszybciej porzucić życie gangstera
i zostać pełnoprawnym rakugoką.
O czym on gada?
Rozważam, czy nie przekazać mojego przydomku scenicznego
temu człowiekowi.
Tato...
Wybacz, Ryuji. Wiem, że wróciłeś, ale...
tak postanowiłem. Lubię tego faceta.
- Nie chcę go stracić. - Mistrzu.
Tak przy okazji, jestem mu winien 2,3 miliona jenów.
Dopóki nie spłacę długu, pozostanie moim uczniem.
- To także mój wierzy... - Zamilcz!
Dam ci tę nędzną kwotę.
- Yamazaki, chodź! - To nie pana sprawa.
W ten sposób odpłacisz się szefowi za dobre serce.
Ale to nie pana sprawa.
Zejdź mi z drogi!
Przepraszam. Miłego dnia.
Jak to może być „miły dzień”?
„Miłego dnia”?
„Kinzo, przyszedłeś. Dzięki niebiosom.
Muszę coś z tobą omówić”.
„Załatwione!”
„Co ty mówisz? Nie wiesz, co mam zamiar powiedzieć”.
- Shinagawa Shinju. - Podobno Kotatsu wrócił.
Szykuj się na rywalizację, Kotora!
Odwal się!
W ten sposób mieszkańcy Edo okazują przyjaźń.
Kinzo leżał, wydawałoby się samotnie, pod kocem,
co rusz się zza niego wychylając, by na powrót się schować.
Po chwili wygramolił się spod przykrycia
i ujrzał Osome piszącą list w świetle lampy.
Nie godzi się chrapać z otwartymi oczyma.
To bardzo grubiańskie.
Z wzajemnością.
Piszesz do innego kochanka pod moim nosem.
Gdybym go miała, życie byłoby prostsze. Zasnąłeś, a ja pisałam do ciebie.
Przecież jestem tuż obok.
Dlaczego napisałaś...
„Mój drogi, jak dobrze wiesz,
na monbi bez pieniędzy nic nie da się wskórać.
Pisałam z prośbą do innych,
lecz ten słowiczek siedzi w klatce,
nie mogąc żyć wolnym,
śpiewać i dać się usłyszeć.
Nie mogę już tak dalej. Dziś wieczorem popełnię samobójstwo”.
Cholera, nic z tego nie rozumiem.
Samobójstwo?
Dlaczego nic nie mówiłaś? To poważna sprawa!
Chciałam, ale zasnąłeś, nic sobie z tego nie robiąc.
Nie można na tobie polegać.
Jeśli to kwestia pieniędzy, mogę pomóc.
Ile potrzebujesz?
Aż 2,3 miliona jenów?
Tak. Dzięki tym pieniądzom Kotora porzuci życie yakuzy.
I ty mu zapłacisz?
Nic więcej nie mogę zrobić.
- W końcu to twój dług. - Odwal się!
W ten sposób mieszkańcy Edo okazują przyjaźń.
Oglądając tatę zza kulis, myślałem sobie,
jak można uprawiać rakugo, mając dług.
Przecież Toraji...
nie jest za niego odpowiedzialny.
Dopóki nie zarobię 2,3 miliona,
- nie mogę wyjść na scenę. - Dla kogo chcesz występować, Ryuji?
Dla Tory? Dla swojego ojca?
Dlaczego zadajesz takie trudne pytania?
Bez powodu. Jestem wstawiona.
- Idę się przewietrzyć. - Ja też.
Megumi!
Cholera by was...
To dlatego, że nie jestem z Edo?
Co się stało?
Jeśli chcesz coś powiedzieć, to mów.
Lepiej ty mi powiedz.
Ale co? Nie rozumiem.
Nie zapytasz o Tamotsu?
Poprosił, żebym wróciła z nim do Aomori.
Naprawdę?
Umrę. Z przyjemnością dla ciebie umrę.
Może jestem naiwna, ale ci wierzę.
Naprawdę?
Oczywiście. Chodźmy.
Nie wybieramy się na wieczerzę, tylko popełnić samobójstwo.
Przed śmiercią
powinniśmy założyć białe kimona,
aby wszyscy wiedzieli, że byliśmy pewni tej decyzji.
Zostaniemy dobrze zapamiętani.
Zróbmy to dziś wieczorem.
Jutro jest święto płodów rolnych z Aomori.
Jutro będziesz martwy!
Chciałem powiedzieć...
że nie mogę umrzeć, nie odwiedziwszy brata.
Zróbmy to jutro.
Przyrzeknij mi, Kinzo.
Osome.
Słucham.
Co chcesz usłyszeć?
Tak to wygląda.
Przepraszam.
Brakuje mi słów.
Nie oczekiwałam, że coś powiesz.
Zaczekaj, Megumi! Nie byłaś aż tak skomplikowaną postacią!
Nie jestem postacią!
Ani z żadnego anime, ani z gry.
Tylko istotą ludzką!
Istotą ludzką?
Robisz ze mnie idiotkę!
No to mamy problem.
Dzień dobry, bracie!
Piękny poranek!
Żarty sobie stroisz? Minęło już południe.
Wybacz.
Zaczekaj, Kinzo.
Chciałem ci coś doradzić.
Wiem, że ostatnio często bywasz w Shinagawie. Skończ z tym.
Wpadniesz w sidła kobiety, która chce się zabić z kochankiem.
Coś cię bawi?
Gdzie jest Hyuga?
Dałem mu wolne.
W końcu niedawno się ożenił.
Co tu robisz?
To spłata mistrza... to znaczy Yanaki, za ten miesiąc.
Co to było?
Słyszałem, że wystawiałeś Sokotsu Nagaya.
Tak jest.
Wspaniale. To trudna opowieść.
Nigdy nie znałem cię od tej strony,
ale na scenie sprawiasz, że publiczność ryczy ze śmiechu.
Rakugo jest zajmujące?
O tak.
- Prawda? - Tak.
Ile zostało do spłaty?
Jeszcze 2,3 miliona.
Dwieście tysięcy za opowieść.
Dwa razy jedenaście... Zabraknie ci stu tysięcy.
Za brakujące sto tysięcy ja nauczę cię krótkiej historii.
Szefie.
Postaraj się.
Przepraszam.
Muszę być lojalny wobec szefa.
Możemy udać, że ta propozycja nigdy nie padła?
Nie.
Znasz moje stanowisko.
- Więc... - Dobrze.
Teraz po prostu...
położę kres Ryuseikai.
Możemy udać, że pan tego nie słyszał,
panie rakugoko?
Żegnam.
Wychodzi na to, że Ryu-san ma rację.
Uczeń nie dostaje pieniędzy, więc dorabiam.
Twoja szefowa ma problemy w związku?
Nigdy z tobą nie zerwę!
Dla twojego dobra!
To sprawa życia i śmierdzi!
Śmierci.
Yakuza nie potrafi się wysłowić?
Przepraszam. Zapraszamy ponownie!
Nie ma mowy. Nigdy z tobą nie zerwę.
Brzytwy są niebezpieczne!
Rany od nich źle się goją.
Więc nie masz zamiaru umrzeć.
Oszukałeś mnie!
Przyszedłem tu umrzeć.
Jestem cały na biało.
Nie masz spodni!
- Zabrakło mi pieniędzy... - Chodź!
Biegnij, Kinzo. Pomost jest długi.
Pomost jest długi, ale życie krótkie!
Co ty tam paplasz?
- Jest ciemno. - Wskakuj! Ale już!
Muszę dobrze wymieszać wodę!
Nie wskakujesz do gorącej kąpieli! No dalej!
Nie mogę.
Osome!
Wskoczę zaraz za tobą. Przepraszam!
Już wskakuję!
Nie rób niczego głupiego!
Udaj, że tego nie widziałeś!
Właściciel sklepu z Ishimachi przyniósł 50 ryo!
Teraz masz już pieniądze, więc...
nie umieraj.
Naprawdę?
Dlaczego miałbym kłamać? Wyglądam na takiego?
- Jak to? - Jak? Chłopak to wyjaśni.
Mów, a ja porozłupuję sobie pistacje.
Twój mistrz poprosił Stowarzyszenie o dotację.
Mistrz Koshin był przeciwny, ale wczoraj przyznał 200 tysięcy.
To prawda. Uśmiechnij się!
Dlaczego tyle dla mnie robicie?
Wszyscy chcą, żebyś rzucił gang.
Spłacisz dług, kiedy osiągniesz sukces.
Nie mogę.
- Dlaczego? - Nie chodzi o forsę.
Chcę się rozwijać w rakugo, rozśmieszać ludzi,
a potem odejść z organizacji.
Jeśli zrobię to teraz...
Wybaczcie. Doceniam wasze starania,
ale nie przywykłem do bycia obdarowywanym.
Mistrzu, co robimy?
„Co robimy”? Rusz głową!
Nie wiesz? Ja jestem zajęty pistacjami.
Kinzo, ja też miałam się zabić.
Ale teraz, gdy mam pieniądze, umierać nie ma sensu.
Spotkajmy się po drugiej stronie.
Przepraszam za dziś.
„A tak naprawdę to za co?”
„Zepchnęłam Kinzo z pomostu.
Zaczęła dusić go piana, słona woda i strach...”
Nieparzyste!
Stróże prawa!
Za ciemno! Nic nie widzę!
Daj mi to!
- Co? - Ogień!
Może to właściciel?
Bracie.
- Dobry wieczór. - Kinzo?
Co ci się przydarzyło?
Podwójne samobójstwo w Shinagawie.
A nie mówiłem!
Bez obaw. To Kinzo.
Po nieudanym samobójstwie. Czekaj. Co ty robisz?
Podstawcie mi drabinę.
Depczesz mi po głowie!
Kto jest w spiżarni?
Byłem zbyt głodny, by uciekać.
Proszę, pomóżcie mi!
Krzyk dochodzi z beczki na miso.
Wpadając do środka, uderzyłem się w krocze i straciłem jedno...
Pokaż!
Jest bardzo cenne, więc nie zgubcie go.
Co?
To oberżyna!
Moje sprawy są na miejscu!
Don, don, Don Matsugoro!
Matsugoro.
Wszyscy jesteście żałośni.
Spójrzcie na pana Denbei.
W końcu to były samuraj.
Pomimo całego tego rozgardiaszu nawet nie drgnął.
Nie zasłużyłem na pochwały.
Byłem zbyt oszołomiony...
„...by się ruszyć”.
To koniec?
Co się z wami dzieje? Myślami jesteście gdzieś indziej.
Przepraszam, zamyśliłem się.
A ja nie rozumiem puenty.
Nie musisz. To jeszcze nie koniec.
- Jak to? - Ta opowieść ma drugą część.
Jej tytuł brzmi Zemsta.
Jest o tym, jak Kinzo mści się na Osome. Już się jej nie wystawia.
Dlaczego nie?
Jest zbyt mroczna.
Nikt nie chce słuchać nieśmiesznych opowieści.
Nasza praca, drodzy Kotoro i Kotatsu,
polega na zapewnieniu widowni rozrywki.
Nie musisz mi tego mówić. Wiem to.
Nie wiesz. Dlatego ci to mówię.
Na waszych twarzach nie maluje się szczęście.
- Nie maluje? - Szczęście.
Uśmiech.
Co to ma być?
Słońce świeci ci w oczy?
- Chcesz okulary? - Nie ma powodów do uśmiechu!
Mój gang zostanie rozwiązany albo wybity!
Nie idzie mi w rakugo
i nie dogaduję się z Megumi.
- Serio? - Może nie ma dla mnie nadziei.
Będzie dobrze.
Śmiejcie się, nawet jeśli nic nie idzie!
Nawet w obliczu zmartwień prawdziwy zawodowiec się uśmiecha.
Mistrz wspominał ostatnio o tym, że przekaże mi swój przydomek.
- To zbyt ciężkie brzemię? - Nie w tym rzecz.
Nie potrzebuję tego. Nie chcę.
Ani ja.
Co ty mówisz?
Donbei to chluba rodziny Hayashiyate.
Donbei Piąty zdobył Medal Kultury!
Mnie podoba się imię, które nadał mi mistrz. Kotora.
Nie dbam o poprzednich Donbeiów.
Wolę imię Kotora niż jakiegoś gościa...
którego nawet nie znam.
Jesteś niemożliwy.
Sayuri-chan płacze.
Przepraszam!
Panie Tamotsu, jakiś problem?
Myślałem, że zastanę tu Megumi.
- Dziś jej nie ma. - Coś się stało?
Powiedziała, że wybiera się na przejażdżkę ze znajomymi,
ale jeszcze nie wróciła i się martwię.
Tak!
Ze znajomymi?
Z pracy?
Nie.
Z jakimiś kolegami z internatu.
Z którego internatu?
Chyba z internetu?
Tamotsu, co to znaczy?
Rentan?
Może to wypożyczalnia samochodów?
U was chyba tak to się nazywa.
Pojedziemy autem z wypożyczalni.
Tam było napisane rentan?
Myślałem, że chodzi o auto z wypożyczalni.
Nie! Rentan to brykiet węgla!
Jest w niebezpieczeństwie!
Ta strona nakłania do zbiorowych samobójstw!
Dlaczego nie wychodzimy z samochodu?
Grill?
Ale fajnie!
Dokąd pojechali?
Mieli się spotkać wieczorem w Shinagawie,
a stamtąd pojechać do Hakone.
- Shinagawa Shinju? - Nie, do Hakone.
Kluczyki! Pożycz mi swój samochód. Szybko!
Dokąd jedziesz?
Ryuji?
Jadę z nim!
Halo.
- Z tamtej strony! - Z tej?
Bracie!
Tora, ostrożnie.
Na podłodze leżą moje okulary.
Co się stało?
Dokładałem papieru toaletowego...
Nie ze mną te numery!
Kompletnie oszaleli. To nie są ludzie.
Gdzie Hyuga?
Nie dzwoń. Niedawno się ożenił.
- Dzwoń! Już! - Nie mogę!
Dlaczego?
Tydzień temu ktoś go napadł.
Złamali mu nogę, prawy obojczyk i trzy żebra.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Dla twojego dobra, Tora!
Hyuga prosił, żeby nic nie mówić.
Co teraz zrobimy? Będziemy siedzieć cicho?
Nie możesz odejść, Tora!
Tak bardzo chcesz porzucić życie yakuzy?
Zamknij się, idioto! Jeśli odejdziesz, nie ma powrotu.
- Powiedz coś! - Tora, nie!
Jesteś naszą nadzieją.
Zamknijcie się!
Tora.
KOTORA
Tatsuo, muzyka gra już zbyt długo.
Wychodź, Kotora!
Kotora!
Są zniecierpliwieni do granic. Może ja pójdę?
Gdzie Kotora?
- Jeszcze go nie ma. - Serio? Co on kombinuje?
- A ty? - Chcę wyjść na scenę.
Oni czekają na Kotorę.
Ale go nie ma.
Przestań!
Jesteś tylko uczniem.
Wydaje ci się, że możesz go zastąpić?
Proszę, mistrzu!
Chcę opowiedzieć zabawną historię w zabawny sposób.
Zaprezentować moje Shinagawa Shinju.
Teraz albo nigdy.
Ryuji.
Chcę to zrobić dla siebie.
Ani dla Kotory, ani dla ciebie.
Tylko dla siebie. Błagam cię!
Spójrz na mnie, Kotatsu.
Uśmiechnij się.
Idź.
Tak jest.
Czekaliśmy na ciebie!
Kto to?
To Kotatsu!
Przed wami Kotatsu Hayashiyate.
To mój żenujący comeback.
Smok, smok, smok Chan!
Dobra!
Rozgrzewam się!
Śmiecie z Ryuseikai!
Idź.
Ty gnoju!
Co to ma być?
Chyba mi się dziś poszczęści.
Zamknij się!
Nie zadzieraj z nami.
Weź to.
Stać!
Osome, gejsza z Shinagawy...
Shinagawa Shinju!
...była prawdziwą pięknością, kiedy nic nie mówiła
i ukrywała swój wyraźny akcent z Aomori.
Aomori?
Osome napisała do swoich przyjaciół, aby spotkać się z nimi w Shinagawie.
Planowali pojechać razem na wycieczkę, ale towarzysze mieli ukryte zamiary.
Zaczynamy?
Zaczekaj!
Ja chcę smażony makaron!
To nie jest grill.
- To mogę go dostać? - Tak!
Samobójstwo przez zaczadzenie.
Zawsze znajdą się ludzie, którzy nie doceniają życia.
Są zbyt tchórzliwi, żeby umrzeć samemu, więc szukają sobie towarzystwa.
Osome nic nie wiedziała.
Okno!
Otworzę, dobra?
Przepraszam. Wytrzymam.
W tym samym czasie jej kochanek, sklepikarz Ryu,
i stary przyjaciel, Tamotsu, poszukiwali Osome z pomocą stróżów prawa.
Gdzie jesteś?
Megumi-chan!
Meguppi!
Megumi!
Nic dziwnego, że ucichła. Szybko usnęła.
Ale ma długie nogi.
Wspaniale jest umrzeć
u boku tak pięknej kobiety.
Szkoda, że nie spotykałem się z taką, zanim umarłem.
Może nie jest na to za późno.
- Co? - Żartowałem.
- Powinna żyć. - Nie umieraj.
Nie chcę umierać!
Pomocy!
Megumi-chan!
Proszę, obudź się!
Obudź się!
Jak w Królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach.
Nie trzeba jej pocałować?
Co tu się dzieje?
- Moja Megumi! - Nie wtrącaj się!
Trudno było uwierzyć, że chcieli odebrać sobie życie.
Wreszcie Osome obudziła się.
„Co wy robicie?”
Gdzie ja jestem?
Nie pozwólcie królewnie uciec!
W nogi!
Megumi, to ja!
Uciekam!
Megumi, zaczekaj!
Zaczekaj!
Gdzie ona się podziała?
Pomocy!
Meguppi!
Tamotsu!
Stój!
Nie!
Tak się bałam.
Już dobrze.
Czterech dorosłych facetów. Jesteście żałośni.
„Spójrzcie na niego.
Rolnik zachował się jak trzeba!
Niesie na rękach Osome”.
Nie zasługuję na pochwały.
Byłem po prostu...
„...zbyt oszołomiony, by się ruszyć”.
Kotatsu!
Robisz postępy, Kotatsu!
Ryu-chan, jesteś świetny!
Najlepszy w Japonii!
Dziękuję.
Proszę, smażony makaron!
Ciekawe, co się stało z Kotorą?
Kotora i Kotora. Nie skomentujesz mojego rakugo?
To nie było standardowe Shinagawa Shinju.
Spotkali się w Shinagawie.
Daj spokój. Minęły trzy lata.
Dobrze się spisałeś. Jeśli chodzi o podstawy.
Pracuj ciężko.
- Co? - Zapłata ze lekcję.
Bezczelność! Nie starczy nawet na papierosy.
Oddawaj! Kotorze zawsze oddajesz!
Tak, Kotorze zawsze oddaję.
Przecież przyjąłeś mnie na swojego ucznia.
Wilki. Nie mówią czasem o yakuzie?
Miał przedmiot przypominający broń.
Najnowsze wieści.
Mężczyzną tym jest Yamazaki z Shinjuku Ryuseikai.
O nie!
Wziął Rikio Kajiego i kilka innych osób na zakładników.
Może mam obsesję, ale powiem to po raz kolejny.
Jak zadrzesz z Ryuseikai,
to długo nie pożyjesz.
Młody mistrz
jest w gorącej wodzie kąpany.
Rozumiemy się?
Oddam się w ręce policji.
Bracie.
Już nie bracie.
Mów mi Tora.
Tora.
Ja...
Wymknij się stąd, przyszły szefie.
Prędko!
To Yamazaki!
Wychodzi podejrzany!
Poddaj się.
WILKI WZIĘTE NA ZAKŁADNIKÓW
- Tato. - Tak?
Kotora.
Uśmiecha się.
Napisy: Marcin Mituniewicz