(ลุ่มหลง)
(ดงเบะ)
ขอบคุณครับที่มากันในวันนี้
นี่ก็ 30 ปีแล้ว
ตอนที่ผมขึ้นแสดงบนเวทีใหม่ๆ
มีคนมาดูแค่สามคน
สองคนในนั้นผล็อยหลับ
ไม่นานหลังจากผมเริ่มเล่า
ผมนี่แย่จริงๆ เลย
อีกคนยกมือขึ้นแล้วพูดว่า
"ปวดฉี่"
ตอนรอเขากลับมา หนึ่งคนที่หลับก็ตื่นมาพูดว่า
"หยุดเล่าทําไมล่ะ ฉันตื่นเลยเนี่ย"
คนหนุ่มสาวสมัยนี้โชคดีมากนะ
วันนี้เรามีเรื่องสําคัญรออยู่ งั้นผมจะหยุดเกริ่นแค่นี้
ในย่านโคมแดงชินางาวะ มีหอเกอิชาที่ชื่อว่าชิโรคิยะอยู่
เกอิชาที่ดังที่สุดของที่นั่น ชื่อว่าโอโซเมะ
ที่ว่า "ดังที่สุด" หมายถึง เธอทําเงินได้มากที่สุดในหอนั้น
เจ้านายเพิ่งพูดอะไรนี่นา
โทษที ฉันพูดโดยไม่รู้ตัวน่ะ
ช่วงนี้กําลังเปลี่ยนฤดูกาล
จําเด็กๆ ที่ใส่เครื่องแบบ ผิดฤดูได้ไหม
เด็กแบบนั้นเด่นมากเลยเนอะ
พอฤดูกาลเปลี่ยน เกอิชาก็จะจัดงานมงบิ
เธอจะชวนเพื่อนๆ และนักแสดงมา ก็เลยใช้เงินเยอะ
- แล้วเธอก็จะอวดชุดใหม่ - เจ้านาย
- เธอจะให้ของขวัญ... - เจ้านาย
ไปหาหมอดีไหม
ฉันว่าฉันควรเล่าราคุโกะแล้วละ
ฉันต้องกลับคืนวงการ
ริสะจัง เราไม่มีกระดาษโน้ต แถวนี้เลยเหรอ
ริสะจังเหรอ
ฉันต้องเขียนจดหมายหาพ่อ
เรามีโปสต์การ์ดอยู่
จริงด้วย
เวลาที่เกอิชาต้องการเงินเยอะๆ
เธอจะส่งจดหมายหาผู้อุปถัมภ์ เพื่อขอ "การบริจาค"
ถ้าเธอดังและยังสาว เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเลย
แต่โอโซเมะผ่านช่วงรุ่งเรืองมาแล้ว
เลยไม่มีผู้อุปถัมภ์คนไหนตอบกลับ
เธอเลยยังไม่ได้เงินสักแดงเดียว
"น่าอายจริงๆ แบบนี้ตายซะดีกว่า
อยู่อย่างอับอายเช่นนี้
แต่ตายตามลําพังก็ขายขี้หน้าอีก
หาคนที่จะตายพร้อมกันดีกว่า เป็นฆ่าตัวตายคู่ไปเลย
แบบนั้นชื่อข้าจะได้ดังกระฉ่อน แถมยังดูดีด้วย"
"เดือนมิถุนายนมีฤกษ์ดี กรุณารับผมเป็นศิษย์ด้วย"
- เอาจริงเหรอ ริวจิ - อือ
"เหล็กมันต้องตีตอนร้อนๆ"
หรือแปลได้ว่า "ถ้าจะทํา ก็ต้องทําตอนนี้นี่แหละ"
จริงไหม
อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ริสะจัง ฉันจะมาร้านวันเสาร์อาทิตย์นะ
เลิกเรียกว่าริสะจังซะที ขนลุกไปหมดแล้ว
จริงด้วย ฉันต้องเรียกเธอว่า "เจ้านาย" สิ
เพราะต่อไปนี้ ฉันจะทําใบปลิวอย่างเดียว
- รายชื่อลูกค้าๆ - อยู่นี่
แต๊งกิ้ว
"ไม่เอาคนนี้
คนนี้ใช้ได้ แต่เป็นลูกกตัญญู
คนนี้ก็ชอบ แต่มีลูกมีเมียแล้ว
อ๊ะ เจอแล้ว
คินโซ เจ้าของร้านหนังสือในนากาฮาชิ
ข้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาหรอก แต่เขาคลั่งไคล้ข้า
ตัดสินใจได้แล้ว"
ลาก่อนนะ ริวซัง
อาดิโอส
จิบิที
ขอโทษนะที่ทําตัวไม่ดีกับนายมาตลอด
เอานี่ ของขวัญอําลา
- ขอบใจนะ - หยุดร้องน่า จิบิที
ยังไงเดี๋ยวเขาก็กลับมา
ฉันไม่กลับมาหรอก
นายเอาชั้นบนไปได้เลย
- ริวจิ - ริวจิ
และแล้ว
โอโซเมะก็เลือก คนที่จะฆ่าตัวตายด้วยได้
และเริ่มสิ่งที่คนในกาลต่อมาเรียกว่า "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ"
อยากทําแบบนี้มาตลอดเลย
ไทเกอร์แอนด์ดราก้อน
ขอโทษด้วยครับ แต่ผมไม่เข้าใจเลย
พวกวูล์ฟคอร์ปอยากให้เราขายแก๊งให้
เพราะยาสุโอะหนีไปเหรอ
เปล่า พวกนั้นต้องการแบบนี้ มาสักพักแล้ว
เลิกอ้อมค้อมสักที
ฮิวกะ ไม่ได้ค่าจ้าง มากี่เดือนแล้วล่ะ
ไม่ใช่เรื่องของนาย
งั้นก็มาอยู่กับเรามา
ที่นี่ไม่มีใครยอมขายตัวเองหรอก
อย่ามาดูถูกเรานะโว้ย
ไม่ว่าจะยากดีมีเงินยังไง เราก็จะอุทิศตัวให้ริวเซไก
ยังยึดติดอยู่กับความภักดี และเกียรติไร้สาระอยู่อีก
ล้าสมัยจริงๆ ฟังนะ
พวกนายเหลือกันแค่สี่คน รวมยามาซากิด้วย
แล้วก็นะ มัน "ยากดีมีจน" ต่างหาก
มีจน ไม่ใช่มีเงิน
เจ้าบ้าริกิโอะมันโจมตีจุดอ่อนของเรา
แล้วฮิวกะซัง ไม่ได้รับค่าจ้างเหรอครับ
- เรื่องนั้นช่างมันก่อน - ได้ยังไงกัน ผมยังได้เลย
ก็ลูกพี่ต้องจ่ายค่าเรียนนี่นา
- แต่ฮิวกะซังเพิ่งแต่งงานนะ - ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
เพราะหัวหน้าเป็นห่วงแกยังไงล่ะ
เราจะยุบแก๊ง
ขอโทษด้วยนะ กินจิโร่
พ่อ
ริวเซไกจบสิ้นที่ฉัน
อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลยครับ
ผมจะหางานพิเศษทํา เพื่อหาเงินมาใช้จ่ายก็ได้...
ฮิวกะ ขอโทษจริงๆ นะ
มองผมทําไมกัน
ขอโทษครับ
เขามาแล้ว
รออยู่เลย
ริวจิ ไม่สิ โคทัตสึ
จดหมายผม... อ่านแล้วใช่ไหมครับ
ต้องอ่านแล้วสิ ดูนั่น
อาจารย์
จากวันนี้ไป
ผมจะอุทิศชีวิตให้ราคุโกะครับ
ดังนั้นโปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วย
ไม่ต้องพูดจาสุภาพ เหมือนเป็นคนแปลกหน้ากันหรอก
เดี๋ยวก็ทําซายูริจังร้องไห้พอดี
โคทัตสึ
นี่ เงยหน้าได้แล้ว
จากวันนี้ไป นายเป็นคนในครอบครัวเราแล้วนะ
พี่
ฝากด้วยนะ โคทัตสึ
พี่ครับ
เอ้า ซายะจัง
(ขอต้อนรับกลับบ้านนะ โคทัตสึ)
ขอบคุณนะ ทุกคน ขอบคุณมากเลย
ไชโย
เอาละนะ
- ขอโทษ... - ขอโทษครับ
ทาโมะจัง คิดถึงจังเลย
เมกุปปิ
- เดินทางมาไกลเลย - เชิญเลยค่ะ
บ้านเราขอต้อนรับ
รับกระเป๋าเขาหน่อยสิ
ขอบคุณมากเลยครับ ได้ยินว่าทุกคนดีกับภรรยาผมมากเลย
ไม่สิ ภรรยาเก่าต่างหาก
ตลกจังเลย ทาโมะจัง
ขอเข้าข้างในหน่อยนะครับ
นี่
ที่อูเอโนะ จะมีจัดงานแสดง ผลิตภัณฑ์อาโอโมริด้วยนะ
แอปเปิลที่ผมปลูกเอง ก็จะถูกนําเสนอที่นั่นด้วย
ก็เลยคิดว่าน่าจะมา เที่ยวโตเกียวด้วยเลย
แล้วจะอยู่นานเท่าไรจ๊ะ
ยังไม่แน่ใจเลยครับ
ฤดูกาลนี้ผมว่างซะด้วย
ช่วงนี้ที่สวนไม่มีงาน ที่ต้องทําน่ะค่ะ
พูดติดสําเนียงด้วย ไม่ธรรมดาจริงๆ
เดี๋ยวขอแนะนําให้รู้จัก คนในครอบครัวเราก่อนนะ
คนที่เสียงดังๆ นี่ลูกชาย ชื่อดงตะ
ดง
นั่นภรรยา ชื่อสึรุโกะ
แล้วก็หลานสาวชื่อซายะ
ทาโร่ หลานชาย
ส่วนพวกนี้เป็นลูกศิษย์
ดงคิจิ ดงสึกุ ดงบุริ
เธอชื่ออะไรนะ
อุด้งครับ
อุด้ง ตลกจังเลย
เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนขําชื่อผม
ชื่ออุด้งนี่มันดีจังเลยนะ
ทาโมะสึซังทําให้บ้านนี้ มีชีวิตชีวาขึ้นมาเลยนะคะ
นี่เมียผมเอง ชื่อซายูริ
แล้วคนตรงนั้นใครเหรอครับ
ใครงั้นเหรอ ผมก็เคยไป บ้านคุณที่อาโอโมริแล้วนะ
- นายมาทําอะไรที่นี่ - อะไรกัน
ก็ส่งจดหมายมาสองสามวันก่อนแล้วนี่
ไม่ได้อ่านเลยสินะ
จดหมายเหรอ
โอ้ มีตัวหนังสืออยู่จริงๆ ด้วย
เขียนอะไรไว้เหรอ
ได้โปรด...
รับผมเป็นศิษย์ด้วยครับ
- อ๋อ ได้สิ - แค่นั้นเหรอ
ขอโทษนะจ๊ะ เรามีแค่นี้แหละ
มันวางอยู่ตรงประตูน่ะ
ผมเป็นคนซื้อมานะ
- เลิกโวยวายหนวกหูสักที - แต่...
ผมอุตส่าห์กลุ้มใจอยู่ตั้งนาน
ที่อาโอโมริฉายรายการที่ผมไปออกไหม
อะไรสําคัญกว่ากัน ฉันกลับมา หรือว่าหมอนี่
- ก็ต้องแขกของเราน่ะสิ - หยุดตะโกนได้แล้ว
ไปกวาดหน้าบ้านเลย ตอนนี้แกเป็นเด็กฝึกแล้ว
เร็วเข้า แล้วก็เลิกคร่ําครวญด้วย
บ้าจริง
ริวจัง
ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะ
ช่างมันเถอะ
ฉันมาผิดเวลาเอง
เดี๋ยวโทโมะจังก็กลับแล้ว ตอนนั้นค่อยเริ่มใหม่ดีไหม
เขาจะกลับไปไหน
โรงแรมน่ะสิ
เมกูมิจังด้วยเหรอ
เพราะเขามาที่นี่ ฉันเลยจะค้างด้วยนะ
"เพราะเขามาที่นี่" เหรอ หมายความว่าไง
เพราะเป็นห้องเตียงคู่น่ะ ฉันเลยจะไปค้างด้วย
- แต่เธอกับฉันยังไม่เคย... - หึงเหรอ
หึงสิ หึงมากด้วย
เฮ้ย ตรงนั้นฉันเพิ่งกวาดนะ โอ้ ไม่นะ...
ปัง
สวัสดี
ยามาซากิอยู่ไหม
- ยังไม่กลับครับ - เมกุปปิ ไปกันเถอะ
งั้นเราจะไปรอข้างใน
สวัสดีครับ
- ไว้เจอกันนะ ริวจัง - บ๊ายบาย ริวจิ
- เมกูมิ - เราขอตัวนะ
ขอบคุณนะสําหรับควันบุหรี่
ผมแนะนําครอบครัวเสร็จแล้ว ทีนี้ขอแนะนําลูกศิษย์เลยนะ
คนนั้นชื่อดงคิจิ
นั่นดงสึกุ
นั่นดงบุริ
แล้วเธอชื่ออะไรนะ
มูราตะ ซูซูมุครับ
นั่นชื่อจริงๆ น่ะครับ เจ้าเด็กบ้า
ขอโทษนะครับ แต่รู้จักยามาซากิได้ยังไงเหรอ
มันใช่เรื่องของนายตรงไหน
ไม่ใช่ครับ ไม่อยากรู้แล้วครับ
โคทัตสึ แกเคยเจอเขาแล้วใช่ไหม
ผมเป็นแค่เด็กฝึกครับ
เรื่องนี้ยากจังเลย
- กลับมาแล้วครับ - ยามาซากิ
นายมีแขกมาหา
สวัสดี
ขอบคุณที่เป็นธุระจัดการ เรื่องทานาเบะ ยาสุโอะ
นายทําให้ฉันเสียลูกน้อง ที่มีค่าไปสองคนเลย
มันก็เรื่องภายในแก๊งของคุณนี่
ก็เรามีเรื่องลําบาก อย่าใจร้ายนักสิ
อีกอย่าง เราอยู่ในห้องนั่งเล่นนะ
คุยที่นี่ไม่เหมาะ ขึ้นไปข้างบนไหม
อ๊ะ ขอโทษครับ
ขอพูดตรงๆ เลยแล้วกัน
มาทํางานกับเราเถอะ
มองจากภายนอกเหมือนการรวมแก๊งก็จริง
แต่ที่จริงมันคือการที่วูล์ฟคอร์ป เปิดสาขาที่ชินจูกุ
ริวเซไกต้องละทิ้งชื่อ และตําแหน่งของแก๊ง
ส่วนหัวหน้า ลูกชายและฮิวกะ...
ฉันอาจให้พวกเขามาทํางานธุรการ
แบบนั้นคงเศร้าน่าดู
หัวหน้าไม่เคยบอกเรื่องนี้เลย
ก็แหงอยู่แล้ว
คนเดียวที่ฉันต้องการจริงๆ คือนายนะ ยามาซากิ
แต่ถึงจะเป็นฉันก็พูดแบบนั้นไม่ได้
จะบอกว่า
ถ้าผมย้ายไปอยู่กับคุณ จะไม่มีการรวมแก๊งใช่ไหม
ถูกต้อง
แล้วชื่อและตําแหน่งของริวเซไก
- จะยังอยู่ต่อไปใช่ไหม - ถูกต้อง
แปลว่าถ้าผมไม่ไปทํางานกับคุณ
ริวเซไกก็ต้องยุบแก๊งใช่ไหม
- ใช่เลย - ทําแบบนั้นไม่ได้นะ
อย่าเข้าไปสิ
ทําไม่ได้นะครับ ขอโทษด้วยที่มาขัดจังหวะ
แต่ผมอยากให้โคโทระ เลิกเป็นยากูซ่าให้เร็วที่สุด
แล้วมาเป็นนักเล่าราคุโกะเต็มตัว
หมอนี่เป็นบ้าอะไร
เรื่องของเรื่องก็คือ ฉันตั้งใจจะมอบชื่อในการแสดง
ให้กับผู้ชายคนนี้
พ่อ
ขอโทษนะ ริวจิ แกกลับมาแล้วก็จริง...
แต่มันจะเป็นแบบนี้แหละ ผมชอบเด็กคนนี้จริงๆ
- ผมไม่อยากเสียเขาไป - อาจารย์
แล้วผมก็ยังติดหนี้เขา อยู่ 2.3 ล้านเยน
จนกว่าผมจะจ่ายครบ เขาจะยังเป็นลูกศิษย์ผม
- แต่เขายังเป็น... - หุบปากเดี๋ยวนี้
เศษเงินแค่นั้น ฉันจะจ่ายให้
- ยามาซากิ มาได้แล้ว - นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณนะ
แบบนี้นายจะได้ตอบแทน หัวหน้าของนายได้
แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณเลยนะ
หลบไปให้พ้น
ขอทาง ขอให้โชคดีล่ะ
จะให้ฉัน "โชคดี" เนี่ยนะ
"ขอให้โชคดี" งั้นเหรอ
"คินโซ มาแล้วเหรอ โล่งอกไปที
พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาน่ะ"
"โอ้ เดี๋ยวจัดการให้เลย"
"พูดอะไรกัน ข้ายังไม่ทันได้พูดอะไรเลย"
- "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" - ได้ยินว่าโคทัตสึกลับมาแล้ว
เตรียมตัวมีคู่แข่งได้เลยนะ โคโทระ
เงียบไปเลย
คนเอโดะแสดงความเป็นเพื่อนกัน แบบนี้แหละ
พออยู่คนเดียว คินโซก็ซุกตัวใต้ผ้าห่ม
แล้วก็ยืดหัว ผลุบเข้าผลุบออกแบบนี้
พอผ่านไปสักพัก คินโซก็คลานออกมา
เพื่อมองโอโซเมะที่กําลัง เขียนจดหมายอยู่ใต้ตะเกียง
แย่จัง กรนอยู่แท้ๆ ยังลุกขึ้นมาอีก
เป็นคนแย่อะไรแบบนี้
เจ้าก็เหมือนกันแหละ
เขียนจดหมายถึงคนรักอื่น ทั้งที่ข้าก็อยู่ด้วย
ถ้าข้ามีคนรักสักคน ชีวิตข้าคงง่ายกว่านี้เยอะ
ท่านหลับอยู่น่ะ ข้าเลยเขียนจดหมายถึงท่าน
แต่เจ้าก็อยู่กับข้าตอนนี้นะ
ทําไมต้องเขียน...
"ที่รัก อย่างที่ท่านรู้อยู่แล้ว
งานมงบิจะมีขึ้นไม่ได้เลย หากไม่มีเงิน
ข้าพยายามขอคนอื่นแล้ว
ทว่านกไนติงเกลตัวนี้ถูกจับขังกรง
ไม่สามารถทําตามที่ตนปรารถนา
ไม่สามารถร้องไห้ และขับขานให้ใครได้ยิน
ข้าไม่อาจอยู่เยี่ยงนี้ได้อีกแล้ว ข้าเลยจะฆ่าตัวตายคืนนี้"
แย่แล้ว จําไม่ได้สักนิด
ฆ่าตัวตายเหรอ
ทําไมเจ้าไม่บอกข้าล่ะ นี่เรื่องจริงจังเลยนะ
ข้าก็อยากบอก แต่แบบนั้นคงใจร้ายเพราะท่านหลับอยู่
ข้าว่าข้าพึ่งท่านไม่ได้หรอก
ถ้าเป็นเรื่องเงิน ข้าจะช่วยเอง
เจ้าต้องการเท่าไร
สองล้านสามแสนเหรอ
ใช่ ถ้ามีเงินนั่น โคโทระก็เลิกเป็นยากูซ่าได้
ริวจังจะจ่ายเงินนั่นเหรอ
ฉันก็ทําได้เท่านี้แหละ
- ยังไงมันก็หนี้ของนายนี่นะ - เงียบไปเลย
ยอมรับเถอะ นี่คือวิธีแสดง ความเป็นเพื่อนแบบชาวเอโดะ
วันนี้ตอนฉันดูพ่อแสดงอยู่หลังเวที
ฉันก็คิดว่าจะแสดงราคุโกะ ใช้หนี้ยังไงดี
มันไม่แฟร์เลย
สําหรับโทราจิ เพราะเขาไม่ได้เป็นคนก่อหนี้
ดังนั้นจนกว่าฉันจะมีเงิน 2.3 ล้าน
- ฉันจะยังขึ้นเวทีไม่ได้ - ริวจิอยากเล่าราคุโกะเพื่อใครเหรอ
เพื่อโทระจัง หรือเพื่อคุณพ่อ
ทําไมถึงถามคําถามตอบยากแบบนี้ล่ะ
ไม่มีอะไรหรอก คงเพราะเมานิดหน่อย
- ขอไปสูดอากาศก่อนนะ - ไปด้วยสิ
เมกูมิจัง
ให้ตาย เป็นกันหมดเลย
เพราะฉันไม่ใช่คนเอโดะสินะ
นี่ มีอะไรเหรอ
ถ้ามีอะไรอยากจะพูด ก็พูดมาเลยสิ
คนที่ควรพูดคือริวจังต่างหาก
หา ไม่เห็นเข้าใจเลย
อยากถามไม่ใช่เหรอ เรื่องโทโมะจังน่ะ
เขาขอให้ฉันกลับไปอาโอโมริด้วย
จริงเหรอเจ้าคะ
แน่นอน ข้ายินดีตายเพื่อเจ้าอยู่แล้ว
คนโง่งมอย่างข้าจะเชื่อท่านนะเจ้าคะ
จริงแน่นะเจ้าคะ
อือ ไปกันเลย
นี่ เราไม่ได้จะออกไป กินโซบะกันนะเจ้าคะ
นี่การฆ่าตัวตายคู่นะ
ตอนเราจะตาย เราสองคน
ควรสวมกิโมโนสีขาวบริสุทธิ์นะ
ทุกคนจะได้รู้ว่าพวกเราเต็มใจตาย
และทําให้ประวัติศาสตร์ จดจําชื่อของเรา
งั้นก็ทําคืนนี้เลยนะเจ้าคะ
แต่พรุ่งนี้มีงานแสดง ผลิตภัณฑ์อาโอโมริน่ะสิ
อะไรเนี่ย จะตายอยู่แล้วแท้ๆ
ก็นะ...
เดี๋ยวสิ ข้ายังตายไม่ได้ ยังไม่ได้เจอพี่น้องเลย
เอาไว้พรุ่งนี้เถอะนะ
สัญญาแล้วนะ ท่านคินโซ
โอโซเมะ
แล้วยังไง
"แล้วยังไง" งั้นเหรอ
ก็ตามนั้นแหละ
ขอโทษด้วยนะ
ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยน่ะ
ฉันก็ไม่ได้อยากให้ริวจัง พูดอะไรพิเศษสักหน่อย
เดี๋ยวสิ เมกูมิจัง เธอไม่ใช่ตัวละครซับซ้อนนี่นา
ไม่ใช่ตัวละครนะ
เมกูมิไม่ใช่ทั้งอนิเมะหรือว่าเกม
แต่เป็นคนต่างหาก
คนเหรอ
อย่าทําเหมือนฉันเป็นคนโง่นะ
ปวดหัวจริงๆ
สวัสดีขอรับ ท่านพี่
สวัสดีขอรับ
ล้อเล่นใช่ไหม นี่มันเลยเที่ยงแล้วนะ
งั้นข้ากลับละนะ
เดี๋ยวสิ คินโซ เดี๋ยว
ข้าอยากแนะนําอะไรเจ้าหน่อย
ข้ารู้ว่าพักนี้เจ้าไปชินางาวะบ่อยๆ หยุดเลยนะ
เดี๋ยวเจ้าก็ได้ลงเอยกับสาว ที่อยากฆ่าตัวตายคู่หรอก
มีอะไรตลกนักหนา
อ้อ ฮิวกะซังล่ะครับ
ฉันให้เขาหยุดน่ะ
ก็หมอนั่นเพิ่งแต่งงานนี่นา
ว่าแต่วันนี้เป็นไงบ้าง
นี่หนี้ของอาจารย์... ของยานากะเดือนที่แล้วครับ
มันอะไรนะ
เรื่อง "ป้ําๆ เป๋อๆ" ฉันฟังแกเล่าคราวก่อน
ครับ
ยอดไปเลย เรื่องนั้นเล่ายากซะด้วย
ตอนอยู่กับฉัน แกไม่เห็นตลกแบบนั้นบ้างเลย
แต่ตอนนี้พอขึ้นเวที แกกลับทําให้คนดูหัวเราะงอหาย
ราคุโกะสนุกใช่ไหมล่ะ
ครับ สนุกครับ
- งั้นเหรอ - ครับ
แล้วหนี้เหลืออีกเท่าไรนะ
อีก 2.3 ล้านครับ
เรื่องละสองแสน
เรียนอีก 21 ครั้ง ก็จะขาดอีกแค่หนึ่งแสน
งั้นสําหรับหนึ่งแสนสุดท้าย ฉันจะสอนเรื่องสั้นแกเองแล้วกัน
หัวหน้า
พยายามเข้านะ
ขอโทษด้วย
ผมทรยศหัวหน้าไม่ได้จริงๆ
ดังนั้นเราทําเป็นว่า ข้อเสนอไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม
ไม่ได้หรอก
ฉันบอกนายไปหมดทุกอย่างแล้วนี่
- งั้น... - ก็ได้
ถ้าอย่างนั้น
ฉันก็แค่จะทําลายริวเซไก
โทษนะ เราทําเป็นว่า นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดได้ไหม
พ่อนักเล่าราคุโกะ
ไปก่อนละ
โอ๊ะ ริวซังพูดถูกจริงๆ ด้วย
เด็กฝึกไม่ได้ค่าจ้าง ฉันเลยต้องมาทํางานพิเศษ
เจ้านายของนายมีปัญหา ทะเลาะกับแฟนเหรอ
ไม่เอา ยังไงก็ไม่เลิก ไม่มีทาง
ทําแบบนี้เพื่อตัวเธอเองนะ
การเต้าหู้ที่ฉันจะเข้าร่วม มันเป็นเรื่องความเป็นความตายเลยนะ
"ต่อสู้" หรอก
ยากูซ่าแบบไหนกัน ถึงไม่เคยพูดคําว่า "การต่อสู้"
ขอโทษนะครับ ไว้มาใหม่นะครับ
ไม่เอาด้วยหรอก ฉันไม่มีวันเลิกกับนายหรอก
มีดโกนมันอันตรายนะ
แผลมีดโกนไม่หายสนิทด้วย
แปลว่าท่านไม่ได้ตั้งใจจะตายสินะ
ท่านหลอกข้า
ยัยบ้า ข้ามาตายจริงๆ นะ
ถึงกับใส่สีขาวแล้วด้วย
แต่ไม่เห็นใส่กางเกง
- ก็พอดีเงินหมด - มานี่
มาเถอะ ท่านคินโซ รีบๆ เดิน สะพานนี้ยาวมากเลย
สะพานยาว แต่ชีวิตสั้นนะ
พล่ามอะไรของท่านเนี่ย
- มืดจัง - โดดเลย เอาเลยนะ
ต้องผสมน้ําดีๆ ก่อนสิ
ไม่ได้จะมาแช่น้ํานะ พร้อมไหม ไปเลย
ข้าทําไม่ได้
โอโซเมะ
เดี๋ยวข้าตามไปนะ ขอโทษด้วย
ข้าจะตามไปแล้วนะ
ไม่นะ อย่าทําอะไรโง่ๆ แบบนี้สิ
ช่วยทําเป็นไม่เห็นด้วยเจ้าค่ะ
เจ้าของร้านจากอิชิมาจิ เอาเงินมาให้ 50 เรียวแล้ว
เจ้ามีเงินแล้ว เพราะงั้น...
อย่าตายเลยนะ
จริงเหรอเจ้าคะ
ข้าจะโกหกทําไมล่ะ ข้าไม่ใช่คนขี้โกหกนี่
- ยังไง - ยังไงเหรอ พ่อหนุ่มนี่จะอธิบาย
ฉันจะปอกเปลือกถั่วพิตาชิโอนะ เล่ากันไปเลย
อาจารย์ไปขอให้สมาคมช่วยบริจาคละ
อาจารย์โคชินไม่เต็มใจหรอก แต่เมื่อวานก็ให้มา 200,000
ใช่ ยิ้มออกดังปิ๊งเลย
ปิ๊งเลย
ทําไมล่ะ
ทําไมต้องทําขนาดนั้นเพื่อฉัน
ทุกคนอยากให้นายเลิกเป็นยากูซ่าน่ะสิ
รับไว้เถอะ ดังเมื่อไรก็ค่อยคืน
ไม่เอา รับไว้ไม่ได้หรอก
- ทําไมล่ะ - มันไม่ใช่เรื่องเงิน
ฉันอยากเก่งราคุโกะกว่านี้ อยากทําให้คนหัวเราะ
จากนั้นค่อยเลิกเป็นยากูซ่า
ต่อให้เลิกเป็นตอนนี้...
ขอโทษด้วยนะ ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ
แต่ฉันไม่ชินกับความใจดีแบบนี้หรอก
อาจารย์ครับ ทํายังไงดีล่ะ
"ทํายังไงดี" อะไรล่ะ ก็ลองใช้หัวคิดดู
บอกไม่ได้เหรอ ฉันแกะถั่วยุ่งอยู่นะ
คินโซ ข้าก็ว่าจะตายด้วย
แต่ว่าตอนนี้มีเงินแล้ว ตายไปก็ไร้ประโยชน์
เอาไว้เจอกันชาติหน้านะ
ส่วนคืนนี้ ข้าขอตัวก่อนนะ
"เพื่ออะไรกัน" งั้นเหรอ
คินโซถูกผลักตกสะพานแท้ๆ
ถูกน้ํา ความเค็ม ความกลัว ถาโถมเข้าใส่ตัว...
เลขคี่
สันติบาลมา
มืดเกินไป มองอะไรไม่เห็นเลย
ส่งไอ้นั่นให้ที
- ไอ้ไหน - กล่องใส่เชื้อไฟ
อาจเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมก็ได้
ท่านพี่
- สวัสดีขอรับ - คินโซเหรอ
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเนี่ย
ไปฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะมา แต่ไม่สําเร็จขอรับ
ก็บอกแล้วไง
ไม่ต้องกลัวไป คินโซน่ะ
เขาฆ่าตัวตายคู่ไม่สําเร็จ เดี๋ยวนะ เจ้าทําอะไร
ส่งบันไดให้ที
บ้าเอ๊ย เจ้าเหยียบหัวข้าเลยนะ
แล้วใครอยู่ในตู้เก็บอาหาร
ข้าหิวจนหนีไม่ไหวน่ะ
ช่วยข้าด้วย
มีเสียงร้องดังมาจากในถังมิโซะด้วย
เป้าข้ากระแทกตอนตกลงมา ของลับข้าขาดแล้วมั้ง
ขอเราดูหน่อย
ของรักของหวงด้วย เลยต้องจับไว้ให้ดีน่ะ
อ้าว
มะเขือม่วงนี่นา
ข้าทําของลับหล่นในนี้จริงๆ นะ
ดง ดง ดง มัตสึโกโร
มัตสึโกโร่
พวกเจ้าทุกคนนี่น่าสมเพชจริงๆ
ดูท่านดงเบะสิ
อดีตซามูไรนี่ต่างจากพวกเราเลย
ระหว่างที่เราโวยวายกัน เขาไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
ชมข้าเกินไปแล้ว
ข้าก็แค่...
"ตกใจจนขยับไม่ไหว"
จบแล้วเหรอ
อะไรของทั้งสองคนเนี่ย ใจลอยไปไหนแล้ว
ขอโทษด้วยครับ พอดีใจลอยไปหน่อย
ผมจับประโยคเด็ดของเรื่อง ไม่ได้อีกแล้ว
ยังไม่ต้องหรอก ก็เรื่องมันยังไม่จบ
- หา - เรื่องนี้มีภาคสองด้วยน่ะ
ภาคสองชื่อว่า "แก้แค้น"
คินโซกลับไปหาโอโซเมะ แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเล่ากันแล้ว
ทําไมล่ะ
มันมืดมนเกินไปน่ะสิ
ไม่มีใครอยากฟังเรื่องที่ ฟังแล้วหัวเราะไม่ออกหรอก
ในสายงานของเราน่ะนะ โคโทระ โคทัตสึ
เราต้องทําให้คนดูสนุก
เรื่องนั้นไม่เห็นต้องบอกเลย ผมรู้แล้ว
แกไม่รู้สักหน่อย ฉันถึงได้บอกไง
หน้าตาทั้งสองคนไม่เห็นมีความสุขเลย
- เสื้อผ้าเหรอ - ความสุข
ยิ้มหน่อยสิ
อะไรล่ะนั่น
แดดแยงตาหรือไง
- เอาร่มไหม - ก็มันไม่มีเรื่องให้ยิ้มนี่
แก๊งของผมกําลังจะถูกยุบ ไม่ก็ถูกฆ่านะ
ผมก็เล่าราคุโกะไม่เก่ง
แถมยังติดต่อเมกูมิจังไม่ได้อีก
- จริงเหรอ - ผมคงหมดหวังแล้วมั้ง
ไม่หมดหวังหรอกน่า
ต่อให้ไม่ได้ผล ก็ต้องหัวเราะ
ต่อให้มีเรื่องกังวลใจ มืออาชีพก็ต้องสวมหน้ากากยิ้มแย้ม
อาจารย์ คราวก่อนที่บอกว่า จะยกชื่อในวงการให้น่ะ
- อ้อ หนักใจเหรอ - ไม่ใช่แบบนั้น
ฉันไม่ต้องการหรอก ไม่อยากได้จริงๆ
ก็เหมือนกันแหละ
พูดอะไรของนาย
ชื่อดงเบะเป็นตัวแทน สํานักฮายาชิยาเตะนะ
ดงเบะรุ่นที่ห้าได้รับรางวัล เหรียญวัฒนธรรมด้วย
ก็ฉันชอบชื่อโคโทระที่อาจารย์ตั้งให้
ฉันไม่สนเรื่องดงเบะรุ่นก่อนๆ หรอก
ฉันขอใช้ชื่อโคโทระ มากกว่าชื่อของ...
คนที่ฉันไม่เคยเจอดีกว่า
นายนี่ไร้เทียมทานจริงๆ
ซายูริจังร้องไห้อยู่ละ
ขอโทษครับ
อ้าว ทาโมะสึซัง มีอะไรเหรอคะ
ผมอยากรู้ว่าเมกูมิ มาที่นี่หรือเปล่าน่ะครับ
- วันนี้ไม่ได้มาค่ะ - มีอะไรหรือเปล่าครับ
เมกูมิบอกว่าจะไปดําน้ํากับเพื่อนๆ
แต่ยังไม่กลับมา ผมเลยเป็นห่วงน่ะ
เย่
เพื่อนๆ เหรอ
เพื่อนที่ทํางานเหรอ
เปล่า
ดูเหมือนจะมีคนชื่อเว็บ ไซโตะด้วย
เว็บ ไซโตะนี่ใคร
"เว็บไซต์" หรือเปล่า
โทโมะจัง นี่หมายถึงอะไรเหรอ
เรนตันเหรอ
คงเป็น "เรนต์คาร์" รถเช่ามั้ง
คนแถวนี้อาจเรียกแบบนี้น่ะ
อ๋อ จะเช่ารถไปสินะ
มันเขียนว่าเรนตันเหรอ
ผมนึกว่าแปลว่าเรนต์คาร์น่ะ
ไม่ใช่เรนต์คาร์ ถ่านอัดแท่งต่างหาก
- เมกูมิกําลังอยู่ในอันตราย - หา
ฆ่าตัวตายโดยใช้ถ่านไงเล่า นี่เว็บไซต์ฆ่าตัวตายหมู่
ทําไมไม่ลงกันล่ะ ลงรถกันเถอะ
จะทําเนื้อย่างเหรอ
ตื่นเต้นจังเลย
พวกนั้นไปที่ไหน
พวกนั้นนัดเจอกันตอนค่ําในชินางาวะ
จากนั้นก็จะไปฮาโกเน่
- "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" - เปล่า ที่ฮาโกเน่
กุญแจรถ ขอกุญแจรถหน่อย เร็วเข้า
จะไปไหนน่ะ
ริวจัง
ฉันไปด้วย
สวัสดีครับ
- นั่งฝั่งนั้น - นี่เหรอ
ลูกพี่
โทระ ระวังด้วย
ฉันทําแว่นหล่นบนพื้น
มันเกิดอะไรขึ้น
ตอนผมเอากระดาษทิชชูไปเติม...
อย่ามาหาเรื่องกันนะโว้ย
พวกมันไม่ใช่คน พวกมันเป็นบ้าไปแล้ว
ฮิวกะซังล่ะ
ไม่ต้องโทรบอกหรอก หมอนั่นเพิ่งแต่งงานนะ
- โทรเดี๋ยวนี้เลย - ไม่ได้หรอก
ทําไม
ฮิวกะซังถูกเล่นงานสัปดาห์ก่อน
พวกมันทําขาเขาหัก ไหล่ขวากับซี่โครงสามซี่ด้วย
แล้วทําไมไม่บอกฉัน
เพื่อตัวแกเองนั่นแหละ โทระ
ฮิวกะขอให้ฉันปิดเรื่องนี้ไว้
เราจะทํายังไงกันต่อ
จะอยู่เฉยๆ งั้นเหรอ
อย่าไปนะ แกไปไม่ได้นะ โทระ
พี่อยากเลิกเป็นยากูซ่า ขนาดนั้นเลยเหรอ
หุบปากนะ เจ้าลูกบ้า ถ้าแกไปตอนนี้ แกจะถอนตัวไม่ได้นะ
- พูดอะไรบ้างสิ - อย่านะ โทระ
พี่เป็นความหวังของเรา...
หุบปาก
โทระ
(โคโทระ)
ทัตสึโอะ เปิดเพลงนานไปแล้ว
ออกมาได้แล้ว โคโทระ
โคโทระ
คนดูทนไม่ไหวแล้วสิเนี่ย ฉันออกไปก่อนดีกว่า
โคโทระล่ะ
- ยังไม่มาเลย - ถามจริง อะไรของเขาเนี่ย
- แกล่ะจะทําอะไร - ก็จะขึ้นเวทีน่ะสิ
คนดูรอโคโทระอยู่ต่างหาก
แต่เขาไม่อยู่นี่
หยุดเลยนะ
แกเป็นแค่เด็กฝึก
คิดว่าจะแสดงแทน โคโทระได้เลย เจ้าเด็กบ้า
ขอร้องล่ะครับ อาจารย์
ผมอยากขึ้นเวที ผมอยากเล่าเรื่องตลกแบบตลกๆ
ตอนนี้ผมเล่า "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" ได้แล้ว
ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ ก็ไม่มีโอกาสแล้ว
ริวจิ
ผมอยากทําเพื่อตัวเองครับ
ไม่ใช่เพื่อโคโทระ ไม่ใช่เพื่อพ่อ
ผมอยากทําเพื่อตัวเอง ได้โปรด
ขอฉันมองหน้าแกหน่อย โคทัตสึ
ยิ้มซิ
ไปได้
ครับ
รออยู่เลย
ใครน่ะ
โคทัตสึละ
ฮายาชิยาเตะ โคทัตสึครับ
ถึงจะน่าอาย แต่ผมกลับมาแล้วครับ
มังกร มังกร มังกรเต้นรํา
เอาละนะ
เมื่อกี้แค่วอร์มอัพน่ะครับ
เจ้าพวกบ้าริวเซไก
เชิญเลย
เจ้าบ้า
มีเรื่องอะไรกัน
นี่ต้องเป็นวันโชคดีของฉันแน่ๆ
หุบปากไปเลย
อย่ามาแหย็มกับเรานะโว้ย
รับไป
หยุดนะ
โอโซเมะ เกอิชาในชินางาวะ...
"ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" ละ
เป็นโฉมงามตัวจริง เวลาที่เจ้าหล่อนปิดปาก
แถมเธอยังพูดติดสําเนียง อาโอโมริสุดๆ เลยด้วย
อาโอโมริเหรอ
โอโซเมะเขียนจดหมายถึงเพื่อนชายทุกคน
แล้วออกไปพบพวกนั้นในชินางาวะ
พวกเขาจะทําสิ่งที่ปัจจุบันเรียกว่า "เดย์ทริป" แต่ชายพวกนี้
กลับมีแรงจูงใจซ่อนเร้น
เริ่มกันเลยไหม
เดี๋ยวก่อน
เมกูมิอยากกินยากิโซบะ
เราไม่ได้จะทําบาร์บีคิวนะ
- งั้นใครก็ได้ไปซื้อให้ทีได้ไหม - ได้สิ
ครับ มันคือการฆ่าตัวตาย ด้วยการรมควัน
คนที่ไม่ซาบซึ้งในชีวิตนั้น มีให้เห็นตลอด
พวกเขาขี้ขลาดเกินกว่าจะตายลําพัง ก็เลยตามหาคนที่จะฆ่าตัวตายด้วย
แต่โอโซเมะไม่รู้เรื่องนี้
หน้าต่างๆ
ขอเปิดหน้าต่างหน่อยนะ
ขอโทษ ทนเอาก็ได้
ตอนนั้นเอง พ่อค้าริว ที่เป็นคนรักของเธอ
กับทาโมะสึ เพื่อนเก่าเธอ กับตํารวจก็ออกตามหาเธอ
อยู่ไหนกัน
เมกูมิจัง
เฮ้ เมกูมิจัง
คุณพระ เมกุปปิ
เมกูมิ
ไม่แปลกใจเลยที่เธอเงียบไป เป็นคนหลับง่ายนี่เอง
ขายาวจังเลยนะ
ดีจังเลยที่ได้ตาย
กับคนสวยแบบนี้
อยากไปเดตกับสาวแบบนี้ก่อนตายจังเลย
อาจยังไม่สายไปก็ได้นะ
- หา - ล้อเล่นน่ะ
- เธอไม่ควรตายหรอก - อย่าตายนะ
ฉันไม่อยากตายแล้ว
ฉันยังไม่อยากตาย
ช่วยด้วยๆ
ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย
เมกูมิจัง
ขอร้อง ตื่นเถอะ
ตื่นขึ้นมาเถอะ
ตื่นเถอะนะ
นี่แอบเหมือนสโนไวต์ กับคนแคระทั้งเจ็ดอยู่นะ
อาจต้องจูบก็ได้นะ
จะทําอะไรน่ะ
- นั่นเมกูมิจังของฉันนะ - อย่ามาขวาง
พวกเขามุ่งมั่นไม่เหมือน คนที่เพิ่งพยายามจะฆ่าตัวตายเลย
ในที่สุดโอโซเมะก็ตื่นขึ้นมา
"อ๊ะ พวกคุณทําอะไรกันน่ะ"
ที่นี่ที่ไหน
อย่าให้เจ้าหญิงหนีไปได้
อะไรเนี่ย ไปให้พ้น
เมกูมิจัง นี่ฉันเอง
ไปให้พ้น
เมกูมิจัง รอด้วย
เดี๋ยวสิ เมกูมิจัง
ไปไหนของเธอนะ
ช่วยด้วย
เมกุปปิ
ทาโมะจัง
เดี๋ยวๆ
ไม่นะ
กลัวจังเลย เมกูมิกลัวจังเลย
ไม่เป็นไรแล้ว
ดูพวกนายสิ ผู้ชายสี่คน น่าสมเพชจริงๆ
"แล้วดูหมอนั่นสิ
ชาวนานี่ต่างออกไปเลย
อุ้มโอโซเมะอยู่ซะด้วย"
ไม่หรอก ชมเกินไปแล้ว
ผมก็แค่...
"ช็อกจนขยับตัวไม่ไหว"
เก่งมาก โคทัตสึ
พัฒนาขึ้นนะ โคทัตสึ
ริวจัง เก่งมาก
เก่งที่สุดในญี่ปุ่นเลย
ขอบคุณครับ
ค่ะ ยากิโซบะได้แล้วค่ะ
อยากรู้จังว่าเกิดอะไรขึ้นกับโคโทระ
พูดอยู่ได้ โคโทระๆ ไม่พูดถึงราคุโกะของผมหน่อยเหรอ
นั่นไม่ใช่ "ฆ่าตัวตายคู่ในชินางาวะ" จริงๆ สักหน่อย
พวกเขาแค่เจอกันในชินางาวะ
เลิกจับผิดทีเถอะ นี่ก็สามปีแล้วนะ
แกทําได้ดีแล้ว แกมีพื้นฐาน
ตั้งใจเข้าล่ะ เอ้า
- อะไร - ค่าเรียน
หยาบคายจริงๆ
ซื้อบุหรี่ยังไม่ได้เลย
งั้นเอาคืนมา พ่อก็คืนให้โคโทระตลอดนี่
ก็นั่นฉันใช้หนี้คืนโคโทระ
ช่างมันเถอะ ว่าแต่ผมเป็นลูกศิษย์พ่อใช่ไหม
วูล์ฟคอร์ปใช่ยากูซ่า ในเรื่องคราวก่อนไหม
ชายที่ถืออาวุธคล้ายปืน...
เพิ่งมีรายงานเข้ามาครับ
ชายคนนี้คือยามาซากิ ของแก๊งชินจูกุริวเซไก
โกหกใช่ไหม
ดูเหมือนเขาจะจับคาจิ ริกิโอะ กับลูกน้องสองสามคนเป็นตัวประกัน
อาจดูย้ําคิดย้ําทํา แต่จะพูดอีกครั้ง
ถ้ามาแหยมกับริวเซไก
คราวหน้าฉันไม่ปล่อยไว้แน่
นายน้อยของฉัน
เป็นคนอารมณ์ร้อนซะด้วย
ดี
ผมจะไปมอบตัวละนะ
ลูกพี่
ไม่สิ ไม่ลูกพี่
เรียกว่าโทระ
โทระ
ฉัน...
แอบออกไปดีๆ นะครับ ว่าที่หัวหน้า
รีบไปสิ
นั่นยามาซากิ
ผู้ต้องสงสัยออกมาแล้วครับ
ยอมจํานนซะ
(ชายที่ใช้ปืนบุกวูล์ฟคอร์ป)
- พ่อครับ - อะไร
โคโทระ
ยิ้มอยู่ละ
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์