Stop!
Dziewiętnaście sekund.
Przyszłość należy do młodych.
Ty jesteś przyszłością Rzeszy.
CZŁOWIEK Z WYSOKIEGO ZAMKU
Wszystko w porządku?
Tak.
-Zapraszam. -Dziękuję.
Czemu zawdzięczam zaszczyt,
tej niezapowiedzianej wizyty?
Chciałem osobiście pana poinformować,
że moja żona wznowi swoją terapię.
Bardzo miło mi to słyszeć.
Jest spora szansa, że poczuje się lepiej.
Nie, dziękuję.
Słusznie.
Proszę posłuchać.
Zapewne nie muszę panu mówić,
że moja żona ostatnio wiele przeszła.
-Naturalnie. -I...
oddaje się...
ucieczkom w wyobraźnię,
których nie powinno się w niej wzbudzać.
Życzyłbym sobie, by ograniczył pan temat spotkań
do naszego syna Thomasa,
zwłaszcza do jej żalu z powodu jego śmierci.
To może okazać się trudne...
-Pacjent powinien swobodnie... -To proste, doktorze.
Jeśli zboczy z tematu, powinien pan ponownie naprowadzić ją
na rozmowę o naszym synu.
To dla pana problem?
Oczywiście, że nie, Oberstgruppenführerze.
Wszystko, co powie panu na temat Thomasa, pozostanie między wami.
Poufna rozmowa lekarza z pacjentem.
-Ma się rozumieć. -Tak, oczywiście.
Lekarza z pacjentem.
Tak?
Z pewnością pan wie, że pewne osoby bardzo by chciały wiedzieć,
że pan...
leczy moją żonę.
Sowicie zapłaciłyby za każdą informację,
którą mogłaby nieopatrznie...
Nie, zapewniam pana...
Spróbuję panu to wyjaśnić.
Jeśli kiedykolwiek będę miał podstawy
do podejrzenia, że zawiódł pan pokładane w nim zaufanie,
pożałuje tego pan i pańska rodzina.
Zrozumiał pan?
Tak, zrozumiałem.
Dobrze. Doszliśmy do porozumienia.
Dziękuję, że znalazł pan dla mnie czas tak bez uprzedzenia.
Bardzo doceniam pańską lojalność i dyskrecję.
Proszę dzwonić w każdej chwili.
-Masz wszystko, czego mi potrzeba? -O tak.
Mam cały kosz prezencików, George.
Najpierw list
gratulujący członkowi Hitlerjugend wyboru
na głosiciela propagandy w Ameryce Południowej.
-Ten młodzieniec to... -Thomas Smith.
Tyle że nie był zdrowy.
Jego ojciec zawsze to tuszował, prawda?
To są wiadomości od Readera do ambasady w Buenos Aires
autoryzujące płatności na poczet
„antynazistowskich partyzantów”.
Smith planował
porwać własnego syna?
Taka jest hipoteza.
Kiedy będziemy mieli dowód?
Cierpliwości, George.
Jestem bliski dowiedzenia, że Helen Smith jest morderczynią.
Podstawimy te śmierdzące dowody pod nos Reichsführera,
żeby sam wyczuł zapach zgnilizny.
Słucham.
Wczoraj ktoś szedł za mną do domu.
Co?
Czaił się w półmroku,
tropiąc mnie jak zwierzę.
Dlaczego by to robił?
Naziści mogą chcieć mnie zlikwidować.
To chyba był Joe Blake.
„Chyba”? Widziałeś go?
Nie. Gdy się odwróciłem, już go nie było.
Pojawił się patrol.
Czemu Joe miałby cię zabić?
W filmie...
W filmie zabił was oboje.
Wiedział, że to, co było na końcu tunelu,
było gorsze niż śmierć.
Muszę wiedzieć, co to.
To Joe w filmie, nie z tego świata.
Wiem, że ma związek z Lackawanną.
Dlatego Abendsen dał ci ten film.
Z pewnością wiele przede mną ukrywa.
Zna odpowiedzi, których sama nie znajdę.
Nie bądź głupia.
-Nic ci nie powie. -Możliwe.
Muszę doprowadzić to do końca, Tagomi-san.
Jeśli koniec jest gorzki...
to trudno.
Juliano, ja...
Więc dlaczego Tagomi wciąż żyje?
Przeszkodzono mi w ostatnim momencie.
To wielka szkoda.
Ufam, że mnie nie zawiedziesz.
Tak jest.
A co z nią?
Ciężko zdobyć jej zaufanie. Ale z pewnością coś ukrywa.
Co by to mogło być?
Skądś wie o Lackawannie.
Sądzę, że w zeszłym roku była z Wysokim Zamkiem
i może nas do niego doprowadzić.
Jeśli dotrzesz do Abendsena,
to będzie genialny obrót spraw dla Nebenwelt.
Musisz rozwiązać sprawę Tagomiego.
Dziś przyjeżdżam do Nowego Jorku.
Po wykonanej misji
stawisz się bezpośrednio u mnie z planami Wexlera.
Tak, Mein Führer. Sieg Heil.
Może zaczniemy od czegoś prostego?
Wspomnienie, cokolwiek.
Cokolwiek?
Coś, co ma związek z Thomasem.
Proszę się rozsiąść, zamknąć oczy, jeśli to pomoże
i cofnąć do tego momentu.
To nie musi być nic ważnego. Może być błahostka.
Słyszeli mnie...
jak krzyczałam i zawodziłam...
gdy Thomas szedł do tego busa.
Łkałam, błagałam, a wszyscy moi sąsiedzi,
gospodynie, moi przyjaciele, słyszeli
jak go proszę, by się zatrzymał.
Żeby wrócił do domu. By tego nie robił.
Tak bardzo się wstydzę.
Przecież każda matka by błagała, prawda?
Mój syn to bohater. Byłam słaba.
Nie.
Otwarty żal wymaga siły.
Naprawdę?
To słabi skrywają uczucia za twardą fasadą.
Same moje słowa nie sprawią,
że pozbędzie się pani w magiczny sposób swojego wstydu.
Być może pomoże pani wiedza,
że dla aryjskiego państwa nic nie liczy się bardziej
niż silna matka, która wnosi całą potęgę
swych emocji i przekonań do codziennego życia Rzeszy.
Proszę pani?
Edgar.
Przyszedłeś spotkać się z Johnem?
Nie, przyszedłem pomówić z tobą.
Pojawił się nowy dowód
w sprawie morderstwa Alice Adler.
Zmusił mnie do wznowienia sprawy.
Nie rozumiem. Aresztowany
przecież przyznał się do winy?
To prawda.
Ale mógł zostać do tego zmuszony.
Poznajesz to?
Szczerze liczę, że to nie pasuje do twojej garderoby.
-Czy to krew? -Proszę pani.
Przepraszam.
-Mam coś. -Zadzwoń do Johna.
-Odłóż to. -Ta.
Najwyraźniej wyprana.
Guzik pasuje idealnie.
Proszę natychmiast odłożyć moją marynarkę.
Helen.
Ten, kto sfałszował miejsce zbrodni, nie ruszał ciała.
Dobrze, poczekam.
Na szczęście, a może na nieszczęście,
to znaleziono pod krzesłem tuż obok miejsca zgonu Alice.
Wiesz coś o tym?
Tak, oczywiście...
Miałam na sobie ten żakiet, gdy poszłam pomówić z Alice.
Przemówić jej do rozumu.
Rozpuszczała te wszystkie plotki.
Zawzięcie się kłóciłyśmy.
Musiała zerwać mi ten guzik.
Gdy zrozumiałam, że jej nie przekonam,
wyszłam i wróciłam prosto do domu.
To moje zeznanie. Nie chcesz go spisać?
Chciałem patrzeć ci w oczy, gdy wypowiadasz te słowa.
Wierzysz mi. Prawda, Edgarze?
Oczywiście, Helen.
Wiedz, że zrobię wszystko, by pomóc.
Wybacz najście.
-Zaufaj mi, Helen. -Mam ci zaufać?
-Bo ostatnio... -Nie polegamy na pomocy Hoovera.
Nie? Wtargnął tu z tymi dwoma mężczyznami.
Kto go powstrzyma przed powrotem i aresztowaniem mnie?
Tak?
Tak, Reichsführerze. Naturalnie, przyjdę.
Oczywiście.
To był Himmler?
To tylko spotkanie.
Zachowajmy spokój.
Reichsführer właśnie wezwał cię na nagłe spotkanie.
Jak mam być spokojna? Mój Boże!
Nie znamy powodu. Poczekajmy z wnioskami.
Właśnie tego się boję. Jestem przerażona.
-Nie wiemy... -Co wzięłaś, Helen?
Brałaś coś?
-Co zażyłaś, skarbie? -Nie...
Co wzięłaś?
Pozbyłam się moich pigułek, jeśli o tym mówisz.
Jestem silną kobietą.
Wiem o tym, Helen.
Moim zadaniem jest cię chronić.
Muszę opiekować się tobą i dziećmi.
Zostań w domu.
Z nikim nie rozmawiaj,
nic nie rób. Niebawem wrócę.
Wtedy pomyślimy.
Zostań, zaparzę kawę.
Wiesz, że bym chciała, ale zaspałam
i Wayne czeka.
-Jak i moja praca. -Praca?
Porozmawiamy o Roku Zerowym.
Posłuchaj, Nicole.
Nowy Jork to kosmopolityczna stolica,
ale nie równa się Berlinowi.
To, co razem robimy,
mimo że jest piękne...
Może nas obie zniszczyć.
Nie bój się. Ważne, że cię znaleźliśmy.
Nieistotne gdzie.
Zawsze jestem na pańskie zawołanie.
Wiem o tym.
Ale widzisz...
To nie wystarczy, Thelmo.
Musisz podnieść poprzeczkę.
W diabły z tym.
To bez sensu. Idź dalej beze mnie.
Weź się w garść, Robert.
Do Denver jest góra 30 kilometrów.
Znajdziemy pracę, zaoszczędzimy.
-Pracę? -Jasne.
Mógłbyś być barmanem,
wprowadzić do Strefy Neutralnej drinki z campari.
Wolałbym popełnić seppuku.
Albo mógłbyś wziąć to.
Wiesz, że nie podobał mi się podział,
więc włożyłem ją do kieszeni.
Złodziej. Jesteś cholernym szubrawcem.
Jak otoczyli nas zmotoryzowani psychole,
włożyłem to do slipów.
Hej!
A fotografia potwierdzająca przynależność do Johna Wayna?
Bezpieczna w moich slipach.
-Podwieźć was? -Tak. Sekundkę.
Czas się rozstać. Złapię następny
-i pojadę w swoją stronę. -Może nie być następnego.
Na co mi to.
W San Francisco nic na mnie nie czeka.
-Zostaję tutaj. -Zdecydujcie się.
Nie mam całego dnia.
Na litość Boską, nie mogę zostawić cię tu samego.
Wróć z nami. Sprzączka jest twoja, żadnych gierek.
Weź ją.
Chodź.
Będzie mi potrzebne też zdjęcie, ale jeszcze nie teraz.
Jak będziemy gdzieś, gdzie jest mydło.
Chwileczkę.
Wejdź.
-Wszystko w porządku? -Jeszcze nie wiem.
Wciąż zaskakujesz.
Tak jak ty. Recepcjonista powiedział, że pokój wynajął Joe Blake.
Tak się nazywam.
Dlaczego podrzędny hotel, a nie ambasada?
Zakładają podsłuchy w pokojach.
Lubię czasem trochę prywatności.
Co to jest?
Dzwonię z tego do Berlina.
To standardowa bezpieczna linia dla personelu dyplomatycznego.
Uniemożliwia żółtkom podsłuchiwanie negocjacji.
Nie powinnam tu przychodzić.
Chwileczkę. W czym problem?
Muszę wiedzieć, gdzie wczoraj byłeś i choć raz bądź szczery.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
-Najmniejszego? -Nie.
Z nas dwojga ja jestem o wiele bardziej szczery.
Nie odwracaj sytuacji.
Wiesz co? Masz rację, powinnaś iść.
Dlaczego Himmler pozwolił ci żyć?
Wciąż tu jesteś.
Co z tobą zrobili przez te wszystkie miesiące w celi?
Stracili twojego ojca. Wyrzekłeś się go i cię puścili?
-Nie będziemy o tym rozmawiać. -Nie?
Nie jesteś tylko jakimś attaché handlowym.
-Co masz zrobić dla Himmlera? -Dość.
Co robisz w San Francisco?
Mówiłem, nie chcę o tym rozmawiać.
-W tym problem. -Wystarczy!
Chcesz wiedzieć, jak przeżyłem?
Mój ojciec nie został po prostu stracony.
Kazali mi to zrobić.
Zmusili mnie do wpakowania ojcu kulki w łeb...
Himmler stał tam i się przyglądał.
Każdego dnia marzę,
że to sobie przystawiłem broń do głowy.
Że to swój mózg rozwaliłem.
Tak mi przykro.
Spóźniłeś się.
Zapomniałeś, że za parę dni jest ceremonia?
Nie zapomniałem. Przepraszam.
Coś nie tak?
W porządku.
Na czym skończyliśmy?
Księga Kapłańska.
Mojżesz chce odkupić swoje grzechy
przed naszym Bogiem, przez co...
Wiesz co?
Może ta cała bar micwa nie jest dla mnie.
-Nie mam 13 lat. -Posłuchaj.
Twój wiek jest bez znaczenia.
Myślałem, że ci zależy.
Zależało. Wszystko się zmieniło.
Po tym...
co zrobiłem. Wiesz, o czym mówię.
Pokuta to...
długa i wyboista droga. To cały proces.
Już samo to, że na nią wszedłeś, dowodzi twojej moralności.
A co z ludźmi jej pozbawionymi?
Miałeś zamiar powiedzieć mi, że szuka mnie yakuza?
Lila mówiła mi, że wpadła na nich w Denver.
Chciałem powiedzieć ci
-po uroczystości. -To mogło być za późno.
Może sobie to wszystko odpuśćmy i wrócę do mojej pracy.
Spokojnie, Frank.
Ci ludzie węszą,
ale w Denver nie wiedzą, że tu jesteś.
Skąd to...
Boże, tak ciężko na to pracowałeś.
To nie tylko bar micwa.
To sposób wprowadzenia ciebie do społeczności,
-zabezpieczenie na przyszłość. -Mark,
obaj doskonale wiemy, że moja przyszłość jest wątpliwa.
Właśnie to znaczy bycie Żydem.
Przywyknij.
Siadaj.
John.
Bardzo przepraszam.
Próbowałem to zrozumieć, Edgarze.
Jak mogłeś myśleć,
że wysłanie swoich zbirów do mojego domu było rozważnym posunięciem?
Grożenie mojej żonie?
Ja jedynie stwierdziłem zaistniałe fakty.
Szanuję twoją pracę,
dlatego dogadałem się z Rockwellem.
Przejdziesz na wcześniejszą emeryturę
i sprawa przycichnie. Wszystko zostanie zapomniane.
Mam nadzieję, że się zgodzisz,
bo druga opcja cuchnie zdradą,
egzekucją i innymi przykrościami.
Wiesz, czytanie wersetów Tory
zmieniło moje nastawienie.
-Naprawdę? -Tak. Dzięki.
To dobrze.
Naprawdę muszę je wyśpiewać przed całą...
To bardziej monotonna recytacja.
Robię to, a nie umiem śpiewać.
Nie jestem nawet kantorem.
Za plan odpowie nie tylko Frank, ale my wszyscy.
Zaszlachtują nas.
Będziemy działać szybko. Ugadamy się jakby co.
Możecie przestać się kłócić.
Rozumiem sytuację i odchodzę.
Niezwłocznie.
Nie wiemy jeszcze, jak postąpić, Frank.
Tylko to omawiamy.
Jestem wdzięczny za schronienie,
ale nie mogę mieć waszej społeczności na sumieniu.
-Podrzuć mnie do Denver. -Nie.
W porządku, głosujmy.
Niech podniosą ręce osoby za odejściem Franka.
Wiesz, dlaczego nazywamy się „Sabra”?
Ci za zostaniem?
Wywodzi się z hebrajskiego „Tzabar”. To rosnący w Ziemi Świętej kaktus.
Mówią, że jest twardy z wierzchu...
Decyzja zapadła.
Słodki i miękki w środku.
Frank na razie zostaje.
Jedzmy.
John. Cieszę się, że mogłeś przyjść.
Naturalnie.
Cóż to za okazja?
Coś śmiertelnie poważnego.
Zacznijmy od dr. Adlera,
którego wychwalałeś
po jego nagłym zgonie na skutek ataku serca.
Mimo że dopiero co został uznany przez kardiologa za okaz zdrowia.
Zatem...
co spowodowało zawał Adlera?
Niewykryty zator tętniczy,
jak sądzę. Powiedz mi, George.
Nie mogę,
bo Gerry Adler został skremowany, nim można było przeprowadzić sekcję,
której bezskutecznie domagała się Alice Adler.
A potem i ona nagle odeszła.
Według policji zginęła, bo nakryła włamywacza.
Ale teraz agenci doszli do fascynującego wniosku.
Włamywacz, jeśli w to wierzyć, który zamordował panią Adler,
był kobietą.
Tymczasem wyszedł na jaw plan Smitha,
by wykraść jego chorego syna z kraju,
a następnie sfingować porwanie
by niepostrzeżenie ukryć go w Argentynie.
Zdradą jest
tuszowanie choroby syna,
tak jak zdradą jest użycie pozycji, by go przeszmuglować.
Do tego zamach na wysokiej rangi nazistowskiego urzędnika,
dr. Adlera i jego żonę.
Ma pan dowody na poparcie tych oskarżeń?
Mein Führer, mamy motyw, sposób i dowód.
Przykro mi, Reichsmarschallu,
ale chyba się pan pogubił.
„Pogubił”?
Jak to?
Bezpodstawnie oskarża pan Oberstgruppenführera Smitha.
To jedynie domysły.
Co ty pierdolisz?
Nie rozumiem.
Pokazałeś mi te wiadomości z Buenos Aires.
Guzik Helen Smith splamiony krwią Alice Adler.
Gdzie to wszystko jest, Edgarze?
Czy mam rozumieć, że nie ma dowodów na wspomnianą zdradę?
Nie mam żadnych dowodów, Mein Führer.
Zdradą jest
fałszywe oskarżenie wyższego członka partii o takie zbrodnie.
Zabrać go stąd.
Wynocha!
Zejdź mi z oczu.
Wynoś się z kraju!
Natychmiast!
Wystawiłeś mnie, Edgarze.
Spisek!
Zniszczę cię!
Naprawdę sądziłeś, że będę tylko patrzył, gdy ty grozisz mojej rodzinie?
Nie chcesz, by to wyszło na jaw.
Szczerze?
Wiesz, że to wszystko kłamstwa,
insynuacje i plotki. Od zawsze.
Do teraz.
Teraz zamienię słowo z Oberstgruppenführerem.
Dokładam sił, by przygotować cię do awansu.
Prawie mnie zawiodłeś.
Gdyby Hoover dotarł do Readera i go przesłuchał,
zamiast Rockwella wyprowadzono by stąd ciebie.
Tak, Reichsführerze.
Byłeś nieostrożny,
powierzając podwładnemu pieczę nad swoimi sekretami.
Należało się tym zająć, by nie poznano twych tajemnic.
Wciąż pozostaje niezmienny problem.
Twoja żona.
Jest ciężarem takim jak Erich Reader.
Jeśli nie potrafisz jej ujarzmić lub kontrolować,
sam będę musiał się nią zająć.
Reichsführerze.
Tak więc od teraz
pełnisz obowiązki Reichsmarschalla.
Nie rozczaruj mnie, Johnie.
To odnowa, zmiana, lifting,
nowy początek.
W całej WRN wkraczamy w nową fazę transformacji,
„Rok Zerowy”.
To powstawanie na nowo.
Zaczyna się od zniszczenia znanych miejsc Ameryki sprzed Rzeszy.
Pierwszą na liście jest sentymentalna faworytka,
dlatego też musi zostać zniszczona, schnell.
Zlokalizowana dogodnie tu, w zatoce Nowego Jorku.
Posiada narcyzm przypisywany kobietom tego pokroju,
szczególnie francuskim dekadentkom.
Nie jest jedynie egocentryczką,
ale też piromanką.
Moglibyśmy przygotować kontrolowaną eksplozję
przy użyciu bomb czasowych,
przez co zapadłaby się pod siebie.
Nie, chcę większego widowiska.
Nie chodzi tylko o to, co zniszczymy,
ale też o to, co zastąpi tę stertę gruzu
niemal natychmiastowo.
Amerykańskie pokolenie Jahr Null,
idealnie stworzone, by rozmontować przeszłość.
Pański syn byłby dumny.
Oto Nowy Kolos.
Dyrektor Hoover.
Gratulacje, John.
Możliwość pracowania z człowiekiem tak zdolnym i opanowanym mnie cieszy.
Cieszę się też, że udało nam się przebrnąć przez nasz niewielki impas.
O tak. Ja też, Edgarze.
Naturalnie nie muszę ci mówić, że my,
urzędnicy państwowi Rzeszy, nie jesteśmy zabezpieczeni.
Dlatego to, co na ciebie mam,
-zamierzam zatrzymać. -Zrozumiano.
Z kolei to, co masz na mnie,
ma się znaleźć do końca tygodnia na biurku, do mojego wglądu.
Spodziewałem się tego.
Podczas gdy będziesz to opóźniał, Edgarze,
przynieś mi
swoją teczkę nieudanego ataku Rockwella na Wysoki Zamek.
Tę prawdziwą.
Mym obowiązkiem jest służyć. Heil Himmler!
HAWANA, KUBA WIELKA RZESZA NAZISTOWSKA
Caballero, co podać?
Zaskocz mnie.
Od cholernej dekady piję piwo imbirowe.
Permiso. Czy to pan?
Wielki człowiek na wygnaniu,
Napoleon na Elbie.
Obrabowano pana, Señor Presidente.
Napoleon w rok uciekł ze swojej wyspy i ponownie zdobył kontrolę,
co i ja zrobię.
Kim oni są?
To żołnierze.
Najemnicy, bardzo dobrzy.
Chciałby pan ich poznać?
Nie dzisiaj. Dziś chcę solidnej znajomości.
Rozumiemy się?
I tych dwoje utalentowanych tancerzy na prywatne przedstawienie,
by zaleczyć to kubańskie zesłanie.
Bez uwłaczania twojemu tropikalnemu rajowi.
Witamy w Hawanie, caballero.
Światowej stolicy słońca, piachu i pieszczot.
I naturalnie
dostarczymy panu tę dwójkę utalentowanych tancerzy.
...Oberstgruppenführera Smitha jako prawdziwego bohatera Rzeszy,
godnego tego stanowiska.
Wiadomości dnia.
Reichsmarschall Rockwell chwalił Oberstgruppenführera Smitha
w przemówieniu ku czci jego syna, Thomasa.
W niezapowiedzianym oświadczeniu
George Lincoln Rockwell ogłosił ustąpienie ze stanowiska
Reichsmarschalla Ameryki, a Oberstgruppenhführer John Smith...
-Tatusiu, wróciłeś. -Zobacz, jesteś w telewizji.
-Tak? -Reichsmarschall wyjaśnił,
że zamierzał wyjechać na swoją plantację cukru na Kubie,
by pilnować jakości tego istotnego dla Rzeszy produktu
i poświęcić czas na pisanie wspomnień.
Wkrótce zostanie wydane oświadczenie,
kto został mianowany na Reichsmarschalla Ameryki.
No dobrze, dosyć tego. To był długi dzień.
Bridget, możesz już iść.
Ma być wiarygodne.
Lubię wiarygodność.
Wystarczająco wiarygodnie?
Z pozdrowieniami od Smitha.
Nie pamiętam, kiedy tak ostatnio spałem.
Joe, chciałam ci...
o czymś powiedzieć.
Coś widziałam.
Kolejny film.
Z tobą i mną.
Tunel.
To nie był sen, to było w filmie.
Dlatego myślałam, że wiesz o Lackawannie.
Gdzie go widziałaś?
Jeśli ci go pokażę...
Mam nadzieję, że coś ci się przypomni.
Cokolwiek. Najmniejszy...
najbardziej błahy szczegół.
W porządku.
Jeśli to ma pomóc.
Wezmę prysznic.
Dobrze.
HRABSTWO LACKAWANNA
ANOMALIA KWANTOWA W GÓRACH POCONO
Tego szukasz?
To Lebensborn.
Już to kiedyś widziałam.
Na trzech martwych nazistowskich komandosach.
Gdzie to było?
W Strefie Neutralnej.
To duży obszar, Juliano. Gdzie dokładniej?
-W domku na farmie. -Na farmie?
Tej w Jamestown koło Boulder?
-Zaczynasz mnie przerażać. -Posłuchaj, Juliano.
Opór sprowadzi tylko ból, którego doświadczyłem i wierz mi,
że tego nie chcesz.
Więc czego według ciebie chcę?
Chcesz do mnie dołączyć
w świecie pełnym perfekcji i radości.
-Nie wyglądasz na radosnego. -Ocknij się!
W takim świecie żyjemy.
Może być ulepszony,
ale nie według twoich standardów dobra.
Pogódź się z tym, a znajdziesz wyjście z sytuacji.
Co znaczy „Die Nebenwelt”?
Oznacza świat obok, świat równoległy.
Kiedy do niego dotrzemy, a potem do następnego
i do kolejnego,
Rzesza będzie wszędzie.
To przerasta wszelkie marzenia mojego ojca.
A teraz ubieraj się.
Albo co?
Mnóstwo razy patrzyłam, jak mnie zabijasz.
Wiesz, co robisz później?
Podkładasz tę broń pod brodę
i rozpierdalasz sobie głowę...
Zaprowadzisz mnie do Tagomiego,
a potem do Wysokiego Zamku.
Ubieraj się.
Zwymiotuję.
Juliano.
Chwileczkę.
Otwórz drzwi.
Otwieraj.
Idę.
Dlaczego się nie ubrałaś?