CZŁOWIEK Z WYSOKIEGO ZAMKU
Kończmy to.
Co u diabła?
To za mało, Mingusie.
Wyatt?
Nie słyszeliście? Rynek się załamał.
W Strefie pełno jest pigułek Zed. Rywalizujecie też z lekami domowej roboty.
-Mają dumpingowe ceny. -Już to widzę.
To uczciwa cena. I tak na tym stracę.
Daruj sobie przysługi. Oddawaj.
Dajcie spokój.
Umowa to umowa.
To prawda.
Zapłaciłeś za mało.
No cóż...
Kiedyś wam to wynagrodzę.
Nie.
Wiesz, że tylko ja od ciebie kupuję.
Co zrobisz?
Wrócę za miesiąc.
Wezmę każdą ilość penicyliny. Tak samo z morfiną.
Próbuje nas wykiwać, Mingusie.
Zostaw.
Następnym razem policzę ci więcej.
Nic dziwnego.
Dupek z ciebie.
Słuchaj, Jones.
Odpieprz się, jasne?
-Halo. -Jest Liam?
Kto mówi?
Powiedz, że to Santa Fe.
Chwileczkę. Sprawdzę.
Dzięki.
Myślałem, że zgubiłaś mój numer.
Potrzebuję przysługi.
Cinnadella zameldował się kilka dni temu. Zapłacił za tydzień.
-Szpieg. -To oczywiste.
-Świadkowie? -Jeszcze nie.
Księga meldunkowa?
Pełna fałszywych nazwisk. To speluna, w której płaci się za godziny.
Jestem tego świadomy.
Co on tu robił?
To znaczy?
Po co to ukrywał przed własną ambasadą?
Znajdź prostytutki, które często tu bywają.
Przyprowadź je na przesłuchanie.
Dzięki za przyjazd.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Możesz to dostarczyć ministrowi Tagomi w Budynku Nippon?
To ta pilna sprawa, której nie mogłaś omówić przez telefon?
Dostawa paczki?
-To bardzo ważne. -Nie jestem chłopcem na posyłki.
Nie pomogę ci, dopóki nie powiesz, co jest grane.
-Lepiej, żebyś nie wiedział. -W takim wypadku znajdź kogoś innego.
Zaczekaj. Proszę, nie mam do kogo z tym się zwrócić.
Dobra. Jestem w tarapatach.
Ucieknę dopiero, gdy paczka będzie dostarczona.
Jeśli sama z nią pójdę, aresztują mnie i zabiją. Proszę.
-Witam panie. -Dzień dobry, Reichsmarschallu.
Pełniący obowiązki Reichsmarschalla.
Jeszcze mnie nie zaprzysiężyli.
Telewizja cię tak nazywa.
Na razie mówcie do mnie „ojcze”.
-Gdzie jest Bridget? -Zachorowała.
Jesteście dziś skazani na moje potrawy.
Świetnie gotujesz, mamo.
Tak. Jajka były pyszne.
Dziękuję wam, Jennifer i Amy.
Robi się późno. Idźcie umyć zęby i zebrać książki.
Zostawcie. Ja się tym zajmę.
Jak za starych czasów.
Chciałabym wziąć dziewczynki na zakupy.
Kupić im nowe sukienki na ceremonię.
Na pewno ucieszyłyby się z tego.
Nie myśl, że musisz.
Możemy zamówić ubrania do domu.
Nie. Czuję się na siłach.
-Nie masz dzisiaj wizyty u lekarza? -Mam.
Poradzę sobie.
Przepraszam.
Jajka naprawdę są pyszne.
Tak?
Dzień dobry, Reichsmarschallu.
-Kto mówi? -Doktor Mengele.
Wyraził pan zainteresowanie przesłuchaniem Fatimy Hassan.
Tak?
Rano wybudzę ją ze śpiączki.
Dziękuję za wiadomość.
Minęłam w korytarzu dziewczynę.
Widziałaś ją wcześniej?
Nie.
Nie pracuje w fachu.
To coś dziwnego?
To nie jest miejsce dla żony czy dziewczyny.
Dlatego ją zapamiętałam.
Opisz ją.
Biała.
Pod trzydziestkę. Ciemnobrązowe włosy.
Ładna.
Zachowanie?
Nie wiem.
Wyglądała na rozkojarzoną.
Rozpoznajesz którąś z tych kobiet?
Tak.
Ją.
Pani Hassan.
Proszę nie panikować. Nikt pani nie skrzywdzi.
Jest pani bezpieczna.
Musi być pani zimno.
Wie pani, gdzie pani jest?
U nazistów.
To prawda.
Skąd pani jest?
Wiem, że nie stąd.
W chwili pojmania miała pani przy sobie film.
Skąd pani go wzięła?
Kto go pani dał?
Pani Hassan.
Proszę się odsunąć, Reichsmarschallu.
Daj mi jeszcze jedną dawkę.
Dziękuję za tak szybkie przybycie.
Jak mogę panu pomóc, inspektorze?
Joseph Cinnadella nie żyje.
-Został zamordowany. -Co? Jak?
Ktoś poderżnął mu gardło.
W rabu hoteru.
Nie wyglądał na osobę, która chodziłaby w takie miejsca.
Doprowadzi to do skandalu dyplomatycznego.
Dlatego tak szybko o tym pana informuję.
Oczywiste wyjaśnienie to rabunek i morderstwo.
Przesłuchuje pan prostytutki?
Kiedy ostatnio widział pan Julianę Crain?
Kilka dni temu. Dlaczego?
Świadek. Prostytutka widziała ją przed pokojem tej nocy.
W jej motelu znalazłem w łazience krew.
Pani Crain zniknęła.
Może świadek się myli.
Pańskie relacje z tą kobietą
są kłopotliwe.
Czemu zaprosił pan ją do rozmowy z panem Cinnadella na przyjęciu?
W przeszłości się znali.
Próbowała zdobyć informacje na temat kryzysu naftowego.
Jakie informacje zdobyła?
Żadnych.
Złożę admirałowi pełne sprawozdanie.
Jeśli ona nawiąże z panem kontakt,
natychmiast mnie pan o tym poinformuje.
Tak?
Dzwoni nadinspektor Kido.
Połącz go.
W czym mogę pomóc, nadinspektorze?
Mam złe wieści, Reichsmarschallu.
Słucham.
Jak się pani dzisiaj czuje?
Bardziej jak ja.
Czyli?
Dobra żona.
Dobra matka.
Szczęśliwa.
Rano zrobiłam rodzinie śniadanie.
To ważne, żeby czuła się pani przydatna.
Potrzebna.
Tak.
Skoro ma pani dobry nastrój, może opowie mi pani coś o Thomasie?
Coś z jego dzieciństwa.
Kiedy urodziłam Jennifer,
byłam pełna niepokoju.
Trzy wcześniejsze lata spędziłam wyłącznie z Thomasem, moim synkiem.
Życie było doskonałe.
Nie wiedziałam, jak zareaguje.
I jak zareagował?
Wróciłam ze szpitala.
John przyprowadził Thomasa do pokoju dziecinnego.
Thomas nawet na mnie nie spojrzał. Podszedł prosto do kołyski
i wspiął się, żeby zobaczyć siostrę.
Obrócił się do nas i powiedział:
„Patrzcie, to moje dziecko”.
To urocze wspomnienie.
Ulżyło mi też, że w końcu mogę z Johnem...
Przepraszam.
Co panią rozśmieszyło?
To dosyć krępujące.
Chciałam powiedzieć, że mogliśmy uprawiać miłość.
Nie ma w tym nic krępującego.
To normalne.
Zapewniam, że dotyczy to większości małżeństw.
Wierzysz w opowieść prostytutki?
Nie.
Uważasz, że Japończycy zabili go w odwecie?
Za Dielsa i Wexlera?
To mało prawdopodobne.
Ryzykowaliby reperkusjami dyplomatycznymi.
A jednak skorzystali na tym, prawda?
Dokumenty Wexlera były ważne.
Musimy zakładać, że je odzyskali.
Tak, Reichsführerze.
Czemu Japończycy zadzwonili do ciebie?
Myślą, że Josef odpowiadał przed tobą, a nie przede mną.
Nie wiem.
Wysyłam dyrektora Hoovera do JSP,
żeby to zbadał.
Pozostawiam sprawę w twoich rękach, Reichsmarschallu.
Jesteś gotowy na pierwszą misję, chłopcze?
Pojedziesz do San Francisco.
Przejmiesz zadanie Josefa Heusmanna.
Proszę mi wybaczyć.
W recepcji zostawiono dla pana tę paczkę.
-Kto ją przyniósł? -Jeden z chińskich posłańców.
Jeszcze się zobaczymy.
ENERGIA KOKUMIN
Napełnimy bak.
Jeśli przejście będzie otwarte i bez zmian, zaryzykujemy.
A jeśli nie?
Będziemy improwizować.
Nie.
Cholera.
Może uda nam się odciągnąć paliwo z tamtego złomu.
Kempeitai.
Co tu robisz?
Szukam benzyny.
To teren prywatny. Stacja jest zamknięta.
-Dokąd jedziecie? -Do granicy.
Granica jest zamknięta.
Pokażcie dokumenty.
Nie trzeba. Zawrócimy.
Dokumenty.
Przeszukać samochód!
Stańcie twarzą do maski.
Daj spokój.
-Co to? -To do obrony w Strefie Neutralnej.
Dziewczyna ma broń!
Powiedz, że jest jakieś inne przejście.
Zawsze jest inne przejście.
Już to robiłeś?
Tak.
Pracował pan z Wexlerem, prawda?
Tak. To poufny projekt. Ropa syntetyczna.
Te dokumenty to ściśle tajne akta Kempeitai.
-Skąd je pan ma? -Otrzymałem je.
Czy mógł je mieć szpieg nazistów w chwili śmierci?
To możliwe.
Osoba, która go zabiła, uniemożliwiła zamach na pańskie życie.
Proszę mi powiedzieć,
dlaczego naziści chcą pana zabić?
Prowokacja, zemsta, ostrzeżenie.
Powodów jest wiele.
Ja też chciałbym zadać panu pytanie, nadinspektorze.
Co pan zrobi ze zdrajcą wśród swoich ludzi?
Nie słyszałam, jak wchodziłeś.
Nie, ja...
Jak minął ci dzień?
Zabrałam dziewczynki na zakupy.
Kupiłam im prześliczne niebieskie sukienki.
Czyli nie potrzebowałaś Bridget?
Nie była chora, prawda? Dałaś jej wolne?
Być może.
Dziękuję.
To nie tylko dla ciebie.
To, jak toczą się sprawy,
wszystko wokół...
Potrzebuję cię.
Jestem świadoma trudności, z którymi się zmagasz, John.
Joe nie żyje, Helen.
Zabili go w San Francisco.
O mój Boże.
Tak mi przykro, John.
To nie wszystko.
To Joe
zabił Ericha Readera.
Co? Nie wierzę.
Na rozkaz Reichsführera.
Pomimo wszystkiego, co zrobiłem, żeby go chronić,
Himmler uznał go za potencjalne niebezpieczeństwo.
-Dla kogo? Dla siebie? -Dla mnie.
Dla mnie, Helen.
Ma wobec mnie plany.
Dał mi do zrozumienia, że nie ma tu miejsca na błędy.
Nic nie może zagrozić mojej pozycji w partii.
Nic.
Cieszę się więc, że miałaś dobry dzień.
To ważne, żebyś miała same dobre dni.
To niezwykle trafna analiza.
Sam film jest bezspornie absurdalny.
Dyliżans to nie historia,
a dobitny przykład złudzeń Amerykanów.
John Wayne był zapewne największym symbolem
tej mentalności.
Pamięta pan zapewne scenę, w której skacze z siedzenia,
lądując między dwoma rzędami biegnących koni?
-Najlepsza scena. -Tak.
Ryzykuje zdrowiem i życiem.
Tylko po to, by wykreować w umysłach Amerykanów mit Dzikiego Zachodu.
Kaskader.
Słucham?
Kaskader.
Proszę mi wybaczyć, ale myli się pan.
John Wayne sam był kaskaderem.
Amerykanie chcieli, by bohaterowie filmowi wykonywali wyczyny kaskaderskie,
ryzykując życiem w pogoni za iluzją.
Naprawdę trudno znaleźć jest obiekt
o tak intrygująco sprzecznej historii.
Ile udało ci się dostać?
Wystarczy, żeby wrócić.
Świetnie.
Należy to uczcić.
Tak się składa, że wiem o butelce wysokoprocentowego Kenbishi,
-która czeka za barem. -Kenbishi?
Twoje zdrowie.
Za bezpieczny powrót.
Bobby.
Cieszę się, że rozwijasz skrzydła, Eddie.
Dzwoniłem w sprawie skrzynki czerwonego wina.
-Tak. -Macie coś takiego?
Ed McCarthy?
Pan Sampson? Dzień dobry.
-Cieszę się, że cię widzę. -Wzajemnie.
Witam ponownie. Nie wspominałeś, że znasz Eda McCarthy'ego.
Nie przyszło mi to do głowy.
Możemy o czymś porozmawiać, Ed?
-Oczywiście. -Chodź ze mną na chwilę.
Mam pewne wieści.
Nie możesz na nie zareagować.
W ogóle.
Dobrze.
Frank żyje.
Daleko jeszcze?
Przejechaliśmy granicę jakiś czas temu.
Czemu nic nie mówiłeś?
Cóż...
Nie chciałem za szybko świętować.
Dziękuję, że mnie wydostałeś.
Masz.
Wypij to.
No dalej.
Co ja zrobiłam?
To, co musiałaś.
Zabiłem kiedyś człowieka.
Jak można z tym żyć?
Nie wiem.
To cię zmienia.
Ale musisz trwać.
Musisz, Juliano.
Całkiem nieźle sobie tam poradziłaś.
Zakładam, że nie pierwszy raz kogoś zabiłaś.
Cisza złych wspomnień.
Po wojnie wstąpiłem do Rebelianckiej Armii Amerykańskiej.
Nigdy nie widziałaś takiej grupy straceńców.
Przypominasz mi moje stare czasy.
Masz jeszcze kontakty?
RAA zmieniła się w ruch oporu.
-Nie wszyscy. -Nie ty?
Cóż...
Robiłem, co mogłem.
Czemu pytasz?
Chciałabym kogoś odnaleźć.
Nie wiem, gdzie jest i czy wciąż żyje.
Znasz jego nazwisko?
Czemu mi pomagasz?
Bo trudno jest znaleźć dobrych partnerów do tańca.
Ambasador Webber wprowadził mnie w działania pana Cinnadelli.
Zatwierdzone przez pański rząd.
Nie.
Diels i Wexler byli zdrajcami.
Pod naszą ochroną.
Mimo to, z naszego punktu widzenia równowaga jest zachowana,
a dalsze akty zemsty byłyby godne ubolewania.
Nie mnie o tym decydować.
Rozumiem, inspektorze. Reichsführer Himmler
pragnie jednak jak najszybszego zakończenia śledztwa.
Zapomnijmy o tej sprawie.
Będziemy pana informować o dalszym postępie śledztwa.
Będę wdzięczny, nadinspektorze.
Dziękuję za poświęcony czas.
Jak długo będzie pan u nas gościł?
To zależy, czyż nie?
Wiem, że pan Cinnadella nie miał zabić wyłącznie zbiegów nazistowskich.
Były też inne cele.
Japońskie cele.
Równowaga nie jest zachowana, dyrektorze.
Podejrzewałem, że Juliana Crain była z Cinnadellą, gdy zginął.
Kempeitai nakazało yakuzie szukać jej w Strefie Neutralnej.
Ufam, że nasi ludzie znajdą ją przed nimi.
Taki jest plan.
Nie sądzę jednak, że Kempeitai
chce złapać jego zabójcę.
Dlaczego?
Pan Cinnadella miał też zabić ważnego japońskiego urzędnika
na życzenie Führera.
Reichsführer na pewno ma swoje powody.
To prawda. Utrudnia to jednak rozmowy z żółtkami.
Na pewno uda ci się nie doprowadzić do eskalacji.
Oczywiście.
DENVER, KOLORADO STREFA NEUTRALNA
Rozgość się.
Chrzanić to.
Handlujesz narkotykami?
Polepszam ludziom nastrój.
Jakie to szlachetne.
-Co to takiego? -Zed.
Amfetamina.
Środek pobudzający. Zaczekaj tu, dobra?
Daj mi trochę czasu.
Masz miotłę?
Zostań w środku. Spróbuj odpocząć.
Zbadam grunt.
Spróbuję znaleźć Lema.
Hej, Liam.
Dzięki.
Zaraz przyjdę.
Nie ociągaj się.
Hej, Bob.
Miłej kolacji.
Jadę na wycieczkę z panem Sampsonem.
Tak? Dokąd?
Dokąd?
No dobra.
Coś ci powiem,
ale musisz mi obiecać, że nikomu się nie wygadasz.
Jestem wcieleniem dyskrecji.
-Zabierze mnie do Franka. -Franka Frinka?
-To on żyje? -Nie wiem. Podobno.
Jest w górach, we wspólnocie katolickiej niecały dzień drogi stąd.
Muszę się tam wybrać.
Cóż...
-Pozdrów ode mnie pana Frinka. -Dobrze.
Chodź tutaj.
Dbaj o siebie.
Ty też.
Jesteś tam, Wyatt?
O cholera.
To ty mnie szukasz?
Muszę znaleźć Hawthorne'a.
Hawthorne nie chce być znaleziony. Odłóż ten cholerny pistolet.
Odkryłam coś, jasne? Ważne plany nazistów.
Powiedz mi co. Przekażę mu wiadomość.
Nie. Zechce zobaczyć mnie osobiście. Proszę.
Hej.
Kogo szukasz?
Bo ciebie szuka mnóstwo osób.
Yakuza jeździ po mieście z twoim zdjęciem.
Tak samo SD.
Do kurwy nędzy, Juliano. Przywiozłem cię tak daleko.
Czas, żebyś mi powiedziała, co się dzieje.
Wiesz o Człowieku z Wysokiego Zamku?
Oczywiście.
To z nim muszę porozmawiać.
Mógłbyś chwilę zaczekać, Ed?
Jasne.
Hej, Frank.
Tutaj.
Jest tu twój przyjaciel.
Kto?
Wpadłem na niego w Denver. Ed McCarthy.
Ed jest...
Jest tu?
Tak.
Nie mogłeś mnie najpierw zapytać?
Byłem na miejscu
i nagle go zobaczyłem.
Chciał cię zobaczyć.
Nie wiem, czy...
Nie jestem gotowy.
Frank?
Nie martw się. To nie boli.
Wróciłeś.
Tak mi przykro, Ed.
To twoje?
Co? To?
Tak.
Są wspaniałe.
Proszę zamknąć drzwi.
Zauważyłem coś.
Być może pan to wyjaśni.
CHEYENNE, WYOMING STREFA NEUTRALNA
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Jest właściciel?
Twój szef, Hawthorne Abendsen.
Pan Abendsen nie jest moim szefem.
Ja nim jestem.
Mógłbyś rozłożyć pudła w składziku, Jory?
No już.
Przecież niedawno się widziałyśmy.
Wiem.
Mam coś, co musi zobaczyć Hawthorne.
W tej chwili go nie ma.
Możemy tu zaczekać?
Ależ oczywiście.
Zaparzę herbatę.
Dziękujemy.
Czy Trudy...
Tak.
Wiedziałam, że tak będzie.
Miło cię widzieć.
Pewnej nocy
skończyła im się morfina,
więc nie mogłem spać ani się ruszać.
Leżałem na tyłach starego autobusu cały owinięty bandażami.
To była agonia.
Proszę bardzo.
Nagle poczułem
na twarzy i ramieniu ciepło. Światło.
Cały ból zniknął na minutę czy dwie.
Otworzyłem oczy i wyjrzałem przez okno.
Wschodziło słońce.
Wiem, że to ironiczne.
Poczułem euforię.
To mnie ocaliło.
Namalowałem to, gdy mogłem się ruszać.
To zabawne. Do tej pory myślałem, że to zachód.
-Naprawdę? -Tak.
Pełno ich w Denver.
Mark mówi, że dotarły do Zachodniego Wybrzeża,
aż do Baja.
Dla ludzi to coś znaczy.
-Wiem. -To wielkie osiągnięcie, Frank.
Chciałem się jedynie odkupić.
Wydawało mi się, że tylko pomaganie ruchowi oporu
pozwoli nadać mojemu życiu sens.
To był błąd. Próbowałeś mnie ostrzec.
Zabijałem ludzi.
Własnymi rękami.
Później również ginęli przeze mnie.
Zemsta japońców była potworna.
Nie możesz się za to winić.
Mogę. Robię to.
Nie wszystko dzieje się przez ciebie, Frank.
Nic się nie zmieniłeś.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Pomożesz mi się przygotować?
To będzie dla mnie zaszczyt.
Dobrze.
Chodź. Zabierz herbatę.
Udało wam się znaleźć Julianę?
Nie.
Nie wiem, gdzie jest.
Tak.
Helen.
Potrzebuję pomocy z łańcuchami.
Wyglądasz szykownie, John.
Szykownie? To niewykonalne.
Nie znam bardziej szykownego mężczyzny.
Zawsze taki byłeś.
Już.
Doskonale.
Reichsmarschall Ameryki Północnej.
Dasz wiarę?
Ten awans nie przypomina poprzednich, Helen.
Brak nam solidnych podstaw.
Jestem tutaj.
Nigdzie się nie wybieram.
Cieszę się.
Dzisiaj
daję wam nowego Reichsmarschalla.
Człowieka, którego niezłomne przywództwo,
siła charakteru
i niezachwiana lojalność wobec partii
udowodniły, że jest odpowiednią osobą
na najwyższe stanowisko Ameryki Północnej.
Uroczyście przysięgam
bezwarunkowe posłuszeństwo
wobec Heinricha Himmlera, Führera Rzeszy Niemieckiej i narodu,
najwyższego dowódcy sił zbrojnych.
Pełniąc zaszczytne obowiązki Reichsmarschalla Ameryki Północnej,
przysięgam mu posłuszeństwo do śmierci.
Mądra kobieta powiedziała mi niegdyś, że przeznaczenie zapisano w gwiazdach.
Byłem nieudolnym hodowcą kurcząt,
dopóki nie spotkałem Führera.
Tak jak ja, musisz nauczyć się wykonywać
nową rolę, którą nadało ci przeznaczenie.
Znałem niektórych członków rodziny Franka od lat.
Wszyscy traciliśmy bliskich.
Każdy z nas.
Sądzę, że wszyscy borykamy się z pewnym pytaniem.
Wiem, że ja tak mam.
Jak żyć z własnym przetrwaniem?
Jak wykorzystać to życie, które wciąż mamy?
Frank nosi dziś ślady tego pytania.
Obecny Frank nauczył mnie znaczenia naszych tradycji.
Niosą ze sobą ból i radość pięciu tysięcy lat.
Dzisiejszy dzień to początek
Jahr Null.
Roku Zerowego.
Zmieni się to w bijące serce...
Kiedy łączysz się z przeszłością,
Hashem przemawia
i mówi nam, jak przetrwać.
Zlikwidujemy przeszłość.
Dziś kończy się historia
i rozpoczyna przyszłość.