3 marca 1969 roku marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych założyła
szkołę dla elity swoich pilotów.
Jej celem było wyszkolenie ich w zakresie
walki powietrznej tak, żeby zostali najlepszymi
pilotami myśliwców na świecie.
Ten cel został osiągnięty.
Marynarka nazywa ją Fighter Weapons School.
Lotnicy mówią na nią:
Pustynia Mojave, Kalifornia
9 MACHÓW
KAPITAN PETE „MAVERICK” MITCHELL PILOT DOŚWIADCZALNY
WSTĘP SUROWO WZBRONIONY
No co jest?
Co?
Odsuwają nas. Zamykają program.
Podobno się nie wywiązaliśmy.
Umowa była na dziesięć machów.
Dychę dostaną za dwa miesiące. Na razie mamy dziewięć.
To za mało.
Kto tak twierdzi?
Admirał Cain.
Dronowładny.
Potrzebuje forsy na swoje zabawki.
Już jedzie, żeby nas osobiście wywalić.
Ale jeszcze go tu nie ma.
Chcą dziesięć?
Będą mieli dziesięć.
Pamiętaj, w kontrakcie stoi równe dziesięć.
Nie 10,1, nie 10,2, tylko dziesięć.
Wystarczy, żeby ocalić program.
Co to za mina?
Taką mam twarz.
Wieża, tu Darkstar. Jak mnie słyszysz?
Głośno i wyraźnie. Ty mnie słyszysz?
Głośno i wyraźnie. Wszystko sprawdzone.
Gotowy do startu.
Uruchom lewy silnik.
Uruchom prawy silnik.
Gotowi do kołowania?
Gotowi.
Wieża, tu Darkstar. Kołuję za zgodą Alfa.
Możesz wjeżdżać na pas.
Pas 21. Wiatr 210, 10.
- Temperatura paliwa OK. - Potwierdzam.
Akumulator 95%, ciśnienie w kabinie w normie.
Potwierdzam.
Wieża, jestem gotowy.
Proszę o zgodę na pułap powyżej 600 stóp.
Darkstar, pas i niebo są twoje.
Wiceadmirał Chester Cain.
Maverick, Cain u bram.
Jeszcze możesz odpuścić.
Wiesz, co ci zrobią, jeśli polecisz.
Wiem, co wam zrobią, jeśli nie polecę.
Darkstar gotowy do startu.
Uwaga,
możesz startować. Silniki?
- Gotowe. - Termowizja gotowa.
- Paliwo gotowe. - Elektryka gotowa.
Stery gotowe.
Darkstar, tu wieża. Startuj.
Dobra, mała,
ostatni raz.
Jesteś powyżej 600 stóp, zwiększaj do trzech i pół macha.
Pułap 600, zwiększam do trzech i pół macha.
Panie admirale.
- W samą porę. - Pośpieszyłem się. I wy również.
Wyjaśnienia?
Przełączam się na scramjet.
Pan admirał prosi…
- Rozkazuje. - …każe ci wracać.
…na sześć…
Problem z łącznością.
Krzywizna Ziemi, to słynne „wybrzuszenie”.
Czy ktoś proponował panu kawę?
Jest siedem machów, idzie na osiem.
- Parametry? - Pobieram. W porządku.
Temperatura rośnie, na razie wszystko gra.
Trzymamy się.
Osiem i osiem macha.
Osiem i dziewięć.
Dziewięć machów.
Najszybszy facet na świecie.
Goose, mów do mnie.
Dziewięć i jeden.
Dziewięć i dwa.
Dziewięć i trzy macha.
Dziewięć i cztery.
Wchodzi w hipersoniczną.
Szyba się grzeje.
Rośnie temperatura powłok.
Dawaj, mała, jeszcze trochę.
No jeszcze.
Dawaj!
No dawaj!
Dziesięć!
Wsadźcie se to w swój budżet.
Sir.
Nie rób tego.
Jeszcze…
odrobinę.
Ja pierdzielę.
Masz jaja, chłopaku,
nie ma co.
Cholera.
Maverick.
Dziękuję.
Gdzie ja jestem?
Na Ziemi.
Maverick.
Ponad 30 lat służby.
Medale za walkę.
Pochwały.
Nikt w ciągu ostatnich 40 lat nie zestrzelił trzech samolotów wroga.
„Wybitny”.
„Wybitny”. „Wybitny”.
Ale awansu pan nie dostaje, na emeryturę się nie wybiera
i choć stara się pan bardzo, jakoś pan nie ginie.
Powinien pan być co najmniej admirałem, jeśli nie senatorem.
A tu proszę.
Kapitan.
Dlaczego?
Życie miewa swoje tajemnice.
Bez żartów. Pytam poważnie.
Tu jest moje miejsce, sir.
Marynarka jest innego zdania.
Niestety.
Te pańskie samoloty,
kapitanie,
prędzej czy później nie będą już potrzebowały pilotów.
Piloci muszą spać, jeść, sikać.
Piloci nie słuchają rozkazów.
Kupił pan swoim ludziom trochę czasu.
Ale idzie nowe.
I nie ma już miejsca dla pana.
Eskortować go z bazy.
Zaprowadzić do kwatery. Poczekać, aż się spakuje.
Za godzinę ma być w drodze do North Island.
North Island?
Rozkaz przyszedł w idealnym momencie.
Akurat gdy jechałem uziemić pana na amen.
Z bólem to mówię, ale…
z przyczyn znanych chyba tylko Najwyższemu,
ma się pan stawić w TOP GUN.
- Sir? - Może pan odejść.
Chociaż i tak pan się kończy.
Pański gatunek jest skazany na wymarcie.
Możliwe.
Ale jeszcze nie dziś.
San Diego, Kalifornia Fightertown USA
Tom „Iceman” Kazansky Dowódca Floty Pacyfiku
Kapitan Pete „Maverick” Mitchell.
Dużo o panu słyszeliśmy.
Dziękuję.
To nie był komplement.
Admirał Beau Simpson.
Ja tu rządzę. Admirała Batesa pan zna.
Warlock, sir.
Nie spodziewałem się, że kiedyś tu wrócę.
Rozkaz to rozkaz.
Macie coś wspólnego.
Cyclone był najlepszy w ’88.
Ja tak naprawdę byłem drugi.
Mówię, żeby nie sprawić zawodu.
Naszym celem
są nielegalne zakłady wzbogacania uranu.
Powstałe wbrew ustaleniom traktatu z NATO.
Uran stanowi bezpośrednie zagrożenie dla naszych sojuszników
w regionie.
Mamy stworzyć grupę uderzeniową i rozwalić fabrykę,
nim zacznie działać na pełnych obrotach.
Zakłady ukryli w podziemnym bunkrze, na skraju doliny.
Zakłócają sygnał GPS,
nad doliną jest tarcza antyrakietowa.
Wróg posiada kilka myśliwców piątej generacji
i całą flotę innych maszyn bojowych.
W tym i stare F-14.
Widać nie tylko my lubimy starocie.
Co pan na to, kapitanie?
Myślę, że taki F-35 spokojnie by sobie poradził.
Problemem jest brak nawigacji GPS.
Tarcza wymaga niskiego pułapu i naprowadzania laserowego.
I tu aż się prosi o F-18.
Dałbym minimum…
dwie bomby precyzyjnego rażenia.
Dwie pary, cztery samoloty.
Cholernie stroma ta ściana.
Samoloty będą jak na dłoni.
Nawet jeśli unikną rakiet,
czeka je krwawa walka w powietrzu.
Wszystko to już pan przerabiał.
Nie w ramach jednej misji.
Nie.
Ktoś raczej nie wróci do domu.
Da się zrobić czy nie?
Kiedy zakłady zaczną działać?
Za trzy tygodnie, może szybciej.
Dawno nie latałem F-18 i…
Nie wiem, kogo bym ze sobą wziął.
Pomyślę, jak to zrobić.
Chyba się nie zrozumieliśmy.
Słucham?
Pan nie poleci. Ma pan wyszkolić pilotów.
Wyszkolić, sir?
Wezwaliśmy 12 najzdolniejszych absolwentów TOP GUN.
Wybierze pan najlepszą szóstkę.
To oni polecą.
Jakiś problem?
Wie pan, że tak.
Bradley Bradshaw, aka Rooster.
Latał pan z jego ojcem.
Jaki miał pseudonim?
Goose.
Smutna historia.
Kapitan Mitchell nie zawinił.
To był wypadek.
Też pan tak to widzi?
A co na to syn Goose'a?
Z całym szacunkiem, nie potrafię uczyć.
Był pan instruktorem w TOP GUN.
Trzydzieści lat temu przez dwa miesiące.
To nie mój świat.
Będę z panem szczery.
Nie zabiegałem o pana, w ogóle nie brałem pana pod uwagę.
Ale admirał Kazansky naciskał.
Tak się składa, że wyjątkowo cenię Icemana.
On twierdzi, że ma pan coś do zaoferowania marynarce.
Nie bardzo wiem co.
Może pan odrzucić tę ofertę,
ale nie ma co się czarować,
to będzie pańska ostatnia misja.
Pracuje pan z dzieciakami albo kończy pan tę przygodę.
20 dolców, że nie trafisz trzy razy.
Kiepsko poszło.
Młody nie jest gotowy na tę misję.
Nikt nie jest.
Dlatego tu jesteś.
Mogłeś mnie ostrzec.
Wtedy byś przyjechał?
No bez jaj.
Pete.
Penny?
- Co ty tu robisz? - Dobre pytanie, a ty?
- Długa historia. - Wątpię.
Kogo znowu wkurzyłeś?
Jednego admirała.
Tak czułam.
- Zła jesteś? - Coś ty.
Wiesz, że nie umiem się na ciebie gniewać.
Chociaż…
byłam pewna, że akurat tutaj to już cię nigdy nie spotkam.
- Długo tu siedzisz? - Kupiłam knajpę trzy lata temu.
- Trzy lata? - No.
Zaraz po tym, jak cię zesłali na pustynię, bo wkurzyłeś innego admirała.
To już trzy lata?
Pewnie nieźle nabroiłeś.
Nie wierzę, że wróciłeś z własnej woli.
No nic.
W końcu się odegrasz.
Nie, myślę, że…
- że to koniec. - Daj spokój.
Mówisz tak, odkąd cię znam.
Pamiętasz, jak mnie zabrałeś F-18? Byłeś pewien, że cię wywalą.
A tu proszę, wysłali cię do Bośni.
Potem Irak. Dwa razy.
Jak tylko się w coś wpakujesz,
Iceman pociąga za sznurki i znowu latasz.
Tym razem to co innego.
Mówię ci,
ty myślisz, że to koniec,
a już za chwilę będziesz śmigał po niebie jak wariat.
- Penny. - Za późno.
Co?
Chciałeś spytać, o której zamykam.
Nie patrz tak na mnie.
Nie patrzę, serio.
Zawsze kończy się tak samo.
Może lepiej nie zaczynajmy.
Dobra.
Super.
Świetnie wyglądasz.
Wielkie dzięki, stary.
Co tu się dzieje?
Obrazisz kobietę, marynarkę, położysz telefon na barze…
…to stawiasz kolejkę.
Wszystkim?
Zasady to zasady. Ciesz się, że jest wcześnie.
No weź.
A co my tu mamy?
Proszę, proszę, Phoenix.
Patrz, Coyote, myślałem, że jesteśmy wyjątkowi.
Ale nie, sprosili całą bandę.
Chłopaki, to jest Siurman.
- Hangman. - Co za różnica.
Jedyny pilot w czynnej służbie,
co zestrzelił samolot w walce.
Weź.
Co prawda tamten pamiętał pewnie czasy Wojny Koreańskiej.
- Chyba Zimnej. - Wojny różne, wiek ten sam.
Ubiegły.
Co to za jedni?
- Payback. - Fanboy.
- Cześć, Coyote. - Cześć.
- Kto to? - Kto kto?
Kiedy przyszedłeś?
Cały czas tu siedzę.
- Pilot duch. - Dosłownie.
Oficer ds. uzbrojenia.
Bez poczucia humoru.
Jaką masz ksywę?
Bob.
A pseudonim?
Bob.
Bob Floyd.
Będziesz ze mną latał? Z Lemoore?
Na to wychodzi.
Zagramy?
Rozbijasz.
Dobra.
- Penny, słonko. - No?
Jeszcze cztery piwka na koszt staruszka.
Bradshaw.
To ty?
Nic nie mówiłeś, że jesteś w kraju.
Pomyślałem, że cię zaskoczę.
Też cię zaskoczyłam, co?
- Fajnie, że jesteś. - Ty też.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękujemy, papciu.
Podlicz mnie, zanim się zrobi dziki tłum.
Bradshaw.
Jak żywy.
Hangman.
Wyglądasz dobrze.
Bo jestem dobry.
Nawet bardzo dobry.
Tak dobry,
że sam w to nie wierzę.
Słuchajcie,
ktoś wie, po co nas tu ściągnęli?
Misja to misja. Wszystko mi jedno.
Interesuje mnie tylko, kto będzie dowodził.
I kto z was ma jaja, żeby za mną nadążyć.
Lepiej od razu palnąć sobie w łeb.
A tym, co pójdą za tobą, po prostu skończy się paliwo.
Taki już jesteś kogucik, co zrobić.
Rozsiadłeś się na grzędzie
i czekasz na swój moment.
A ten coś nie nadchodzi.
Kocham tę piosenkę.
Nic się nie zmienił.
Nie. Nic a nic.
Patrzcie.
Idą nasi.
Harvard, Yale, Omaha. Ja nie mogę, Fritz.
Cholera, co to za misja?
To niewłaściwe pytanie.
Zebrali samych najlepszych.
Pytanie, kto nas będzie szkolił?
Odmowa.
Żartujesz?
Chodźcie.
Czekaj…
Za mało.
Wpadnę jutro z gotówką.
Zasady to zasady.
Za burtę! Za burtę go!
Poważnie?
Za burtę! Za burtę!
Miło, że wpadłeś!
Dzięki za piwka, wpadaj częściej.
Wysokość 8000… 7000…
Nie sięgam do katapulty.
Odpalaj!
Goose, nie!
On tak uwielbiał z tobą latać.
Baczność!
Dzień dobry.
Witajcie na specjalnym szkoleniu.
Siadajcie.
Admirał Bates, dowódca NAWDC.
Wszyscy ukończyliście TOP GUN.
Sama śmietanka.
Najlepsi z najlepszych.
Ale to było wczoraj.
Wróg ma już myśliwce piątej generacji.
Niewiele o nich wiadomo,
ale to znaczy, że tracimy przewagę.
Dlatego sukces, szczególnie teraz,
będzie zależał od tych, którzy siedzą w kokpicie.
Połowa z was weźmie udział w misji.
Lider będzie tylko jeden.
Reszta zostanie w rezerwie.
Wasz instruktor ukończył TOP GUN,
ma ogromne doświadczenie w powietrzu
i chętnie się nim podzieli.
Jego wyczyny przeszły do historii.
Jest jednym z najlepszych pilotów,
jakich wyszkoliliśmy.
To, czego was nauczy,
może uratuje wam życie.
Oto kapitan Pete Mitchell.
Pseudonim: „Maverick”.
Witam.
Procedury szkoleniowe F-18.
Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o swojej maszynie.
Pewnie znacie to na wylot.
- No ba. - Jasne.
Pewnie.
Wasz wróg też.
I jedziemy.
Ale wróg nie zna waszych słabości.
Ale ja was poznam.
Przejrzę…
i docisnę, ile się da.
Dzisiaj zaczniemy od tego, co myślicie, że wiecie.
Pokażcie, na co was stać.
Rooster?
Bradley?
Kapitanie!
Tak jest.
Naprawdę tak chcesz grać?
Wyrzucisz mnie?
To zależy od ciebie.
Mogę odejść?
Dzień dobry, piloci, mówi kapitan.
Dzisiaj podstawowe manewry.
Jak wspominałem, trochę sobie powalczymy.
Same działka, bez rakiet.
Nie schodzicie poniżej 5000 stóp.
Współpracujcie, bo jak mnie nie traficie, to…
- To? - To ja was trafię.
Trafię jednego – odpada cała parka.
Gość ma niezłe ego.
Się okaże.
- To może jakiś zakład? - Na przykład?
Kto dostanie, robi 200 pompek.
Serio? Sporo tych pompek.
W zdrowym ciele zdrowy duch, sir.
Umowa stoi, panowie.
No to jazda.
Fanboy, widzisz go?
Na radarze nic, pewnie jest gdzieś za nami.
- Cholera! - Ja pierdzielę!
Szlag!
Spokojnie.
Żeby cię nie wylali pierwszego dnia.
Uwaga, Maverick się zbliża. Dawaj w lewo.
Odbijam.
Gdzie twój skrzydłowy?
- Rooster, gdzie jesteś? - Za tobą.
Lecę, trzymaj się.
Pośpiesz się.
- Payback, w prawo. - Daję w prawo.
Rooster uratował wam życie, ale za to zapłaci.
Nie tym razem, staruszku.
Nie daj się dopaść.
Rooster, za nisko jesteś, podciągnij.
- Wysokość. - Cholera.
I po tobie.
Sto dziewięć.
Dawaj, 110.
To my powinniśmy tam być.
Ale jesteście tutaj.
I teraz już wiecie, jaki jest Rooster.
Gryź ziemię, misiek, zaraz jesteśmy.
Chodźcie, panowie.
- Trafiony. - Cholera.
- Skwierczysz. - Szlag.
Co? Odeszła ochota na selfika?
Phoenix?
Chodź będziemy mówić, że Bob to jakiś skrót.
- Że to nie od Roberta. - Prowokuje cię.
Wiesz, czemu ma ksywę Hangman?
Może „Biały Opasły Bobas”.
Niech to!
Witam państwa. Zaczynamy.
Dawaj, Phoenix, załatwmy gościa.
Phoenix, uważaj.
- Odbij w prawo. - Odbijam.
Gdzie on leci?
Właśnie dlatego Hangman. Robi, co chce, a ty się idź powieś.
Zostawiasz skrzydłowego?
Świetna strategia w sumie.
Phoenix? Chyba skrzydłową, co?
Jestem bardziej facetem od ciebie.
Bob, gdzie Maverick?
Zawrócił, leci na nas.
Hangman, zabierz go.
Do wszystkich przed telewizorami, tak się załatwia ramoli.
Dobra, dzieciaku, chyba dam ci lekcję.
- Phoenix, wypadasz. - Sukinsyn.
Dobra.
- Pokaż pan, co potrafisz. - To mnie złap.
Strzeżcie się, leci Hangman.
Dobry jesteś, nie ma co.
Phoenix, nie widzę go, blisko jest?
- Phoenix? - Ja nie żyję, palancie.
Widzimy się po śmierci, Siurman.
Gdzie on jest?
I nie żyjesz.
79, 80.
Kto następny?
- Omaha, mam cię. - Cholera.
- Coyote, pa, pa. - Nie żyję, przyjąłem.
51, 52.
Mogę mieć osobiste pytanie?
A jak powiem, że nie?
O co chodzi z tobą i Maverickiem?
- Strasznie cię wkurza, nie? - Nie twoja sprawa.
Gdzie on jest?
Nie odstępuję was na krok.
Ja pierdzielę.
Teraz mnie widać?
To co, bawimy się?
Załatwię cię!
Co tu jest grane?
Dobra, ty zacząłeś, jak się z tego wywiniesz?
Proszę bardzo, możesz spadać.
Jak nisko dasz radę?
Tak nisko jak ty. Na samo dno.
Co było, to było, rozumiesz?
Chciałbyś, nie?
Minimalny pułap 5000 stóp. Macie mało miejsca.
Wysokość.
Chcesz nas obu zabić?
- Co dalej? - Wysokość.
Wysokość.
Podciągnij! Podciągnij!
Podciągnij!
Brawo, nie myśl, działaj.
Rooster, masz go. Dawaj w dół i strzelaj.
Za nisko.
I za późno. Miałeś swoją szansę.
Nie żyjesz. Koniec.
Szlag!
Typowy Rooster.
Idź do Hondo robić pompki.
Dzięki, wystarczy.
Serio, wystarczy już.
Lot poniżej pułapu, niesubordynacja, chcesz, żeby cię wywalili?
Nie przejmuj się mną.
Chcę lecieć na tę misję.
Jak cię wychrzanią, zostanie nam Hangman.
- Mów, co to miało być? - Zablokował mnie.
- Co? Kto? - Maverick.
Wycofał moje podanie do Akademii Marynarki.
Straciłem przez niego cztery lata.
Dlaczego?
Minimalna wysokość wynosi 5000 stóp.
Dla bezpieczeństwa nie tylko pilotów,
ale i samolotów.
Pięć tysięcy to nie jakieś widzimisię, to prawo, jak prawo grawitacji.
Na misji będą latać dużo niżej.
Żadne wytyczne nie ulegają zmianie bez mojej zgody!
A na pewno nie w połowie treningu.
Co to była za Kobra? Mogliście zginąć.
Nie chcę więcej takich numerów.
Czego pan próbował ich nauczyć?
Są świetni, ale nie wybitni.
To najlepsi piloci na tej planecie.
I to właśnie codziennie słyszą.
Zrzucali bomby z dużych wysokości
i nigdy nie musieli walczyć.
Misja wymaga umiejętności, których nie mają.
W niecałe trzy tygodnie ma pan z nich zrobić zespół
i nauczyć trafiać w cel.
I pokazać, jak przeżyć.
Tak, mają przeżyć, sir.
Każda misja to ryzyko.
Oni są gotowi na najgorsze.
Ale ja nie, sir.
Codziennie od dzisiaj
chcę mieć na piśmie plany pańskich zajęć.
Żadnych zmian bez mojego podpisu.
- A pułap minimalny? - Zwłaszcza pułap minimalny.
Co to jest?
Prośba o obniżenie pułapu.
Aby ćwiczyć bombardowanie z małej wysokości.
Wyczucie czasu to pan ma wybitne.
Coyote?
Patrz na to.
Proszę, proszę, człowiek legenda.
Nie, ten obok.
Kogo ci przypomina?
No nieźle.
Bradshaw.
Normalnie identyczni.
Theo, ale wyrosłeś.
Cześć.
Amelia?
Też wyrosłam.
I to jak.
O piątej otwierają.
Wpadłem spłacić dług.
Mamo!
- Jak tata? - Z żoną, na Hawajach.
Mamo.
Mav mówi, że ci wisi forsę.
- Daj spokój. - Nalegam.
Dzięki, kapitanie. Ale zamykam ci rachunek.
Kapitan? Nadal?
Wysoce odznaczony kapitan.
Kończ.
Odstawiamy łódkę do warsztatu.
- Nie mogę. - Jak to nie możesz?
Mam jutro test, muszę się uczyć. Dzisiaj się dowiedziałam.
Sama nie popłynę.
Nie możesz na silniku?
A czemu łódź idzie do naprawy?
Bo silnik nie działa.
Może ja pomogę?
- Trochę dmucha. - Co ty nie powiesz.
Podbierz baksztag, bo żagle źle pracują.
Dobra.
A co to znaczy?
Podobno służysz w marynarce.
Ale nie pływam. Czasem tylko ląduję na okrętach.
To coś jak te wasze klapy w samolotach.
To co mam zrobić?
Ciągniesz za tę zieloną linę.
Zielona.
Tak. Mocno.
Dobrze i nawijaj na ten kołowrotek.
Wybierzemy foka.
- Jeszcze. W porządku? - Tak.
Brawo.
To co?
Gotowy?
Na co?
Na dopalacz.
Witamy w marynarce.
Dzięki za pomoc.
Bo ja wiem, czy pomogłem?
Nie patrz tak.
Ale jak?
Właśnie tak.
Dobranoc.
Mamo? To ty?
Tak.
Zaraz zrobię kolację.
CZAS DO CELU
Czas jest waszym największym wrogiem.
Faza pierwsza. Atak z niskiego podejścia.
Dwie pary samolotów.
Przelecicie przez ten wąski kanion.
Bronią go pociski ziemia powietrze sterowane radarem.
Te rakiety mogą was zabić.
Mają bronić nieba, nie kanionu.
Bo żaden wariat nie będzie próbował przelecieć pod nimi.
I tego was właśnie nauczę.
Od dzisiaj latacie maksymalnie na 100 stopach.
Polecicie wyżej, radar was złapie
i po was.
Prędkość: 660 węzłów.
Minimalna.
Czas do celu: dwie i pół minuty.
W pobliskiej bazie mają myśliwce V generacji.
W starciu z nimi F-18 nie ma najmniejszych szans.
Dlatego lecicie, rozwalacie cel
i znikacie, zanim w ogóle zdążą was zauważyć.
To czas jest waszym największym wrogiem.
W nawigacji macie symulację kanionu.
Im szybciej lecicie,
tym trudniej będzie utrzymać wysokość.
Im ciaśniejsze skręty,
tym silniej będziecie czuć grawitację.
Ściśnie wam płuca,
krew odpłynie z głowy,
a to wpłynie na wasze decyzje i czas reakcji.
Dzisiaj jeszcze bez szaleństw.
Pułap maksymalny: 300 stóp. Czas do celu: trzy minuty.
Powodzenia.
Do celu półtorej minuty.
Spóźniamy się 2 sekundy, przyśpiesz do 480 węzłów.
Coyote, ruchy.
Przyśpieszam.
Cholera!
Co się stało?
Weszliśmy powyżej 300 stóp i nas trafili.
Nie. Czemu zginęli?
Zwolniłem i nie dałem znać. Moja wina.
A czemu nie dałeś znać?
Skupiłem się na…
Co powiesz ich rodzinom na pogrzebie?
Nie wiem.
Czemu tego nie przewidziałaś? Znałaś teren.
Powiedz to jego rodzinie.
Hangman, wyluzuj, robi się ciasno.
Odmawiam. Payback, przyśpiesz.
- Za szybko lecisz. - Najwyżej będę przed czasem.
Zwolnij! Nie trzymam kursu.
Rozwalisz się o ścianę, uważaj!
- Co się stało? - Leciałem tak szybko, jak mogłem.
Jakby od tego zależało moje życie.
Naraziłeś drużynę, straciłeś skrzydłowego.
Bo nie nadążał.
Rooster, mamy 20 sekund w plecy.
Damy radę. To jest dobra prędkość.
Zwiększ do 500 węzłów.
- Nie, utrzymaj. - Rooster, nie zdążymy!
Ale żyjemy. Podgonimy na prostej.
Nie damy rady.
Damy, utrzymaj prędkość. Zobaczysz.
Czemu zginęliście?
Ty dowodziłeś. Dlaczego wszyscy zginęliście?
Tylko on dotarł do celu.
O minutę za późno.
Myśliwce wroga zdążyły go zestrzelić.
- Nie żyje. - Tego pan nie wie.
Za wolny jesteś. W powietrzu nie ma czasu.
Dotarliśmy do celu.
A w drodze powrotnej dopadły was samoloty wroga.
- Walczyliśmy. - Z myśliwcami V generacji?
- Mielibyśmy szanse. - W F-18?
Nie samolot się liczy, ale pilot.
Właśnie.
Można polecieć na wiele sposobów.
Jak ty nic nie łapiesz.
Albo jesteś facet i latasz jak Maverick,
albo nie wracasz.
Bez urazy, koleżanko.
Ty nie umiesz nie urazić.
Stary, nie krytykuję, tu po prostu trzeba ostrzej.
Kapitanie.
To będzie rzeźnia. Nikt czegoś takiego jeszcze nie zrobił.
Nawet on.
Nie ma co się grzebać w przeszłości.
- Co to miało znaczyć? - Rooster.
Niech wiedzą, że Maverick latał z jego starym.
- Dosyć. - Pilotował,
- kiedy jego stary… - Dość.
- Skurwiel!
Spokojnie!
Już, spoko.
Dosyć.
- Nie da rady na misji. - Wystarczy.
I pan to wie.
Przecież mam rację.
Rozejść się.
Muszę się z tobą zobaczyć.
To kiepska chwila.
Ja nie proszę.
Maverick.
Nawrót?
Nikt nie wie.
Nic więcej nie mogą zrobić.
Ciężko mu już nawet mówić.
Tak mi przykro.
Admirale.
Jak mój skrzydłowy?
Chcę porozmawiać o pracy.
Proszę, nie martw się o mnie.
Jak mogę pomóc?
Dobra.
Rooster jest cały czas wściekły za tę Akademię.
Liczyłem, że w końcu zrozumie.
I może wybaczy.
Wciąż jest czas.
Lecą za mniej niż trzy tygodnie.
Nie jest gotowy.
Więc go naucz.
Nie chce, nie słucha się.
Proszę cię…
Nie każ mi go wysyłać na śmierć.
Błagam.
Nie jego.
Wyślij mnie.
Czas odpuścić.
Nie wiem jak.
Żaden ze mnie nauczyciel.
Jestem pilotem.
Pilotem marynarki.
Zresztą nie chodzi o to, kim jestem.
Tylko jaki jestem.
Jak mam go tego nauczyć?
A nawet gdybym wiedział, to on tego nie chce.
Marynarka też nie.
Za to mnie przecież wylali.
Jestem tutaj wyłącznie dla ciebie.
Jeśli go puszczę na tę misję,
pewnie nie wróci do domu.
A jeśli go nie wyślę,
w życiu mi nie wybaczy.
Czyli i tak go stracę.
Wiem.
Marynarka potrzebuje Mavericka.
Dzieciak potrzebuje Mavericka.
Dlatego o ciebie walczyłem.
Dlatego ciągle tu jesteś.
Dziękuję.
Za wszystko.
Ostatnia rzecz.
Kto jest lepszym pilotem?
Ty czy ja?
Taka wzruszająca chwila. Weź nie psuj.
No dobra.
Przyłożenie!
- Co to ma być? - Walka o piłkę.
Obrona i atak jednocześnie.
Kto wygrywa?
Jakiś czas temu przestali liczyć.
Zdaje się, że jeszcze nie ukończyli treningu.
- Każda chwila na wagę złota. - Tak jest.
To co mają znaczyć te zabawy?
Miałem stworzyć drużynę.
Oto i ona.
Mam iść? Zanim wróci Amelia?
- Dzisiaj nocuje u koleżanki. - Pięknie.
Ty i ona, jesteście…
dużo bliżej niż kiedyś.
- To prawda. - Jak to zrobiłaś?
Ona potrzebowała wolności, ja myślałam, że nie jest gotowa.
Ciekawe, po kim to ma, co?
W końcu zrozumiałam,
że muszę jej zaufać.
Niech raz na jakiś czas popełni błąd.
Nie było łatwo, co?
Tak było z Roosterem?
Zamknąłem mu drogę do Akademii.
Zabrałem mu ładnych parę lat.
Czemu?
Jego matka nie chciała, żeby latał. Nie po tym, jak skończył Goose.
Błagała mnie o to przed śmiercią, więc…
Rooster o tym wie?
I tak mnie nienawidzi.
Miałby jeszcze znienawidzić matkę?
Nie było łatwo, co?
Próbowałem zastąpić mu ojca.
Ale…
Chyba średnio mi to wyszło.
Chociaż, tak szczerze,
wcale nie był gotowy.
A teraz jest?
Mamo, wróciłam.
A nie miałaś spać u Karen?
Chora jest. A ja się muszę uczyć.
- Spadam. - Spadaj.
- Jadłaś coś? - Nie, idziemy gdzieś?
Nie, zaraz coś ugotuję.
Już schodzę.
- Nie, nie tędy. - Co?
Muszę dawać dobry przykład.
Seks na pierwszej randce? W życiu.
Jakiej pierwszej.
Wiesz, o co mi chodzi.
OK.
Dobra.
Ostatni raz wychodzę przez okno.
Zobaczymy.
Nie, poważnie.
Więcej cię nie zostawię.
Zamknij się.
No już, znikaj.
Nie złam jej znowu serca.
Dzień dobry.
Wasz cel, zakłady wzbogacania uranu,
ruszą wcześniej, niż się spodziewaliśmy.
Ruda trafi na miejsce za dziesięć dni.
Przyśpieszamy waszą misję o tydzień.
Potem atak oznaczałby skażenie całej doliny.
Sir? Nikt z nas jeszcze nie doleciał do celu.
Trudno, kontynuujcie ćwiczenia.
Kapitanie?
Mamy tydzień na fazę drugą.
To będzie najtrudniejszy etap.
Pionowo w górę, potem nurkowanie.
Tu musimy liczyć nie na jeden cud, ale na dwa.
Dwie pary F-18 polecą w ciasnym szyku.
Praca zespołowa.
Od waszego zgrania i precyzji
będzie zależał sukces misji, ale też wasze życie.
Zakłady, jak wiemy, leżą między górami.
Na ostatnim odcinku czeka was strome pikowanie.
Dzięki temu, będziecie mogli zaatakować
z najniższej możliwej wysokości.
Macie trafić w punkt o średnicy poniżej trzech metrów.
Samoloty dwumiejscowe oznaczą cel laserem.
Pierwsza para
zrzuci bombę na komin wentylacyjny, który widać na powierzchni,
i otworzy drogę drugiej parze.
Oto nasz pierwszy cud.
Druga drużyna
zada ostateczny cios.
I zniszczy cel.
I mamy cud numer dwa.
Jeśli któraś drużyna spudłuje…
Pudło.
- …to będzie po misji. - Cholera.
Wycofacie się stromo pod górę, żeby się nie rozbić na skałach.
Wznoszenie z taką prędkością da przeciążenie rzędu osiem g.
Minimum dziewięć g.
F-18 jest w stanie znieść siedem i pół g.
To bezpieczna granica.
Jeśli chcecie przeżyć – ryzykujecie.
Uszkodzicie samolot? Trudno.
Będziecie mieli wrażenie, że wasze ciało waży tonę,
że czaszka zgniata kręgosłup,
płuca zapadają się, jakby siedział na nich słoń.
Macie walczyć z całych sił, żeby nie zemdleć.
Tu będziecie łatwym celem.
To krytyczny kąt natarcia – Coffin Corner.
Jeśli nie rozbijecie się na skałach,
wlecicie prosto na radary wroga przy wytracaniu prędkości.
Rakiety pójdą w niebo w mgnieniu oka.
Wiem, że wiecie, co to przeciążenia,
ale tu lecicie na granicy wytrzymałości swojej i maszyny.
Czy to się w ogóle da zrobić?
Na to pytanie
może odpowiedzieć tylko pilot.
- Mów do mnie. - 12 sekund opóźnienia,
- przyśpiesz. - Trzymajcie się mnie.
A to kto?
Niebiescy namierzeni.
- To Maverick. - A co on tu robi?
Jestem bandytą, będę przeszkadzał. Co zrobicie?
Jest 20 mil od nas, na dziesiątej. 700 węzłów.
Decyduj. Co robimy?
Lecimy. Jesteśmy blisko. Trzymamy się celu.
- Odbija na północ. - Szykujemy się do wznoszenia.
- Bob, przygotuj laser. - Tak jest.
Niebiescy, bandyta coraz bliżej.
Daję w górę.
Mów mi, gdzie Maverick?
Pięć mil, zbliża się.
- Cel w zasięgu wzroku. - Co z laserem?
Cholera, nie mogę wycelować.
Nie ma czasu, walę na ślepo.
Pudło.
- Mam cię. - Maverick ma nas w wiązce.
No to leżymy.
Niebiescy, odpadacie. Coyote, wracaj.
Coyote, słyszysz mnie?
Zgłoś się.
Coyote, wyrównaj.
O Boże, odpłynął.
Coyote?
- Rozbije się. - Lecę po niego.
Dawaj sygnał, no już.
Ocknij się, szybciej.
Proszę cię, obudź się.
- Cholera jasna! - Podciągaj!
- Coyote! - Podciągaj!
W porządku?
Tak, wszystko gra.
Dobra. Na dzisiaj wystarczy.
Blisko było.
Za blisko.
Ptak! Uwaga, ptak!
Uwaga, ptak!
- Lewy silnik się pali. - Wznoszę się.
Zamykam przepustnicę. Odcinam paliwo.
Włączam gaśnicę.
Prawy silnik!
Jeszcze się kręci. Spróbuję uruchomić.
- Pali się, nie restartuj. - Przyśpieszam.
O Boże.
- Palimy się! - Cholera!
- Prawy silnik. Pożar. - Gaszę prawy silnik.
Katapultujcie się!
Wszystko miga, hydraulika siadła!
- Stery. - Nic nie mogę zrobić.
Rozwalimy się!
Nic nie zrobicie! Katapultować się!
Katapulta!
Wysokość.
Zatrzymają Phoenix i Boba w szpitalu na obserwację.
Będzie dobrze.
Ulga.
Nigdy nie straciłem skrzydłowego.
Masz szczęście.
Polataj, to zobaczysz.
Będzie ich trochę.
Łatwo ci mówić, nie masz żony.
Dzieci.
Nikt nie będzie po tobie płakał.
Idź do domu.
Prześpij się.
Czemu mnie nie puściłeś do Akademii?
Po co się wtrącałeś?
Nie byłeś gotowy.
Niby na co?
- Żeby latać jak ty? - Nie.
Żeby olać zasady.
Zdać się na instynkt. Nie myśleć, tylko działać.
Zaczniesz myśleć – giniesz. Zaufaj mi.
Mój ojciec ci ufał.
Nie popełnię tego błędu.
Maverick.
Gotów, cel, pal.
Gotów,
cel,
pal.
Wyrazy współczucia. Tak mi przykro.
Proszę wziąć urlop.
Dziękuję, ale nie ma czasu, misja…
Od teraz ja ich szkolę.
Sir?
Nie chciał pan tej roboty.
- Nie są gotowi. - Miał pan dużo czasu.
Muszą uwierzyć, że ta misja jest wykonalna.
Pan ich dotąd przekonywał, że to samobójstwo.
- Sir… - Odsuwam pana.
Bez odwołania.
- Ale… - To wszystko.
Słyszałam.
Przykro mi.
Co zrobisz?
Ice nie żyje.
Mam jakiś wybór?
Spróbuj się jakoś wkręcić.
Nie.
To koniec.
Tym razem naprawdę.
Pete…
Gdybyś ty stracił skrzydłowego,
walczyłbyś jak lew.
W życiu byś się nie podał.
To twoi piloci.
Jak coś im się stanie,
nigdy sobie nie wybaczysz.
Nie wiem, co robić.
Wymyślisz coś.
Wiem to.
Kapitan Mitchell już was nie szkoli.
Od dziś obowiązują nowe wytyczne.
Do celu macie cztery minuty.
Wejdziecie w dolinę z mniejszą prędkością.
Nie przekraczacie 420 węzłów.
Samoloty wroga będą miały czas, żeby zaatakować.
A pan – okazję, by w końcu wykazać się w walce.
Bo jakie macie szanse z górą?
Zaatakujecie z większej wysokości.
Z północnej ściany.
Trudniej będzie namierzyć cel,
za to unikniecie przeciążeń.
Będziemy jak na widelcu.
A co to ma być?
Maverick do wieży, wchodzę w punkt Alfa.
Potwierdź, że czysto.
Maverick, tu wieża.
Czysto, potwierdzam.
Ale nie ma pan dzisiaj żadnych lotów.
Nie? A i tak sobie polecę.
Nieźle.
Czas do celu: dwie minuty 15 sekund.
Mało. Nie da rady.
Kurs na cel. Zaczynamy.
Wznoszenie za trzy, dwa, jeden.
Bomby poszły.
Ja pieprzę, trafił!
Pięknie.
Cholera.
Postawił mnie pan w trudnej sytuacji.
Udowodnił pan, że misja jest do zrealizowania.
I można z niej wyjść żywym.
Z drugiej strony jednak
wykradł pan samolot za miliony dolarów
i nadwyrężył go tak, że może już nigdy nie polecieć.
Iceman już pana nie ochroni.
W każdej chwili mogę postawić pana przed sądem
i wydalić ze służby.
To co mam zrobić?
Zaryzykować życie pilotów i sukces misji
czy…
własną karierę
i zrobić pana liderem zespołu?
Sądzę, że to było pytanie retoryczne.
Goose, mów do mnie.
Kapitan Mitchell.
Tu jest pańskie miejsce.
Proszę nas nie zawieść.
To był zaszczyt móc z wami latać.
Jesteście elitą, najlepszymi z najlepszych.
Misja jest specyficzna.
I wierzcie mi, że tylko tym się kierowałem.
Proszę o skład drużyn.
Payback i Fanboy.
Phoenix i Bob.
I skrzydłowy.
Rooster.
Reszta będzie w rezerwie,
gotowa do pomocy.
To wszystko.
Wasz cel stanowi realne zagrożenie.
Tajne zakłady wzbogacania uranu pod kontrolą wrogiego reżimu.
To podziemny bunkier.
Leży pomiędzy dwiema górami.
Na końcu doliny strzeżonej przez tarczę antyrakietową
wspieraną przez myśliwce V generacji.
Jak tylko przekroczycie granicę,
krążownik USS Leyte Gulf
przeprowadzi zsynchronizowany atak na lotnisko wroga.
Zniszczymy ich pas startowy.
Ale z maszynami w powietrzu musicie się zmierzyć sami.
Jak tylko uderzą Tomahawki, wróg będzie się was spodziewał.
Będziecie mieli dwie minuty i 30 sekund.
Potem zaatakuje was
wszystko, czego nie trafiły Tomahawki.
Wierzę, że jesteście gotowi.
Bezpiecznego lotu.
Zróbcie im piekło!
Sir.
Ja…
chciałem powiedzieć…
Pogadamy.
Jak wrócimy.
Bradley!
Hej.
Dasz radę.
Maverick.
Jesteś tu?
Co to za mina?
Taką mam twarz.
Dzięki.
Jakbyśmy się już nie zobaczyli,
to dziękuję.
To był dla mnie zaszczyt.
Dagger 1, gotowy.
Dagger Spare w rezerwie.
Dagger 4, gotowy.
Dagger 3, gotowy.
Dagger 2… gotowy.
Wsparcie w powietrzu. Grupa uderzeniowa gotowa.
Czekają na pozwolenie.
Wysłać.
Dagger 2 w powietrzu.
Dagger 3 w powietrzu.
Dagger 4 w powietrzu.
Tu Dagger 1. Czekamy na instrukcje.
Comanche 11, podaję.
Czysto. Kontynuować lot.
Przyjąłem. Schodzimy z radarów.
Zniknęliście. Przełączam na obraz z E-2.
No dobra, terytorium wroga przed nami.
Ląd za 60 sekund. Comanche, jak sytuacja?
Czysto. Ty decydujesz.
Tak jest.
Atakujemy.
Tomahawki w drodze.
Teraz już nie ma odwrotu.
Przyjąć formację bojową.
Gotowi. Lecimy nad cel.
Dwie minuty 30 sekund za trzy, dwa, jeden, jest.
- Jest. - Jest.
Jest.
No to jazda.
Nad nami pierwsza wyrzutnia pocisków SAM.
Chyba nas nie widzą.
Jeszcze bym się nie cieszył.
Wyrzutnie! Na trzeciej, góra.
- Dwie minuty do celu. - Przyjąłem.
Jesteśmy do tyłu, przyśpieszamy.
Za 30 sekund Tomahawki dolecą do lotniska.
Dagger?
Mamy na radarze dwóch bandytów.
- Ci skąd się wzięli? - Jakiś patrol?
Gdzie lecą?
Bullseye 090, 50, południowy wschód.
Daleko. Nie wiedzą, że tu jesteśmy.
Jak Tomahawki rozwalą im lotnisko,
wrócą, żeby chronić cel.
Musimy tam być pierwsi. Przyśpieszamy.
Tak jest, robi się.
Dagger 2 i 4 są za wolne.
Czas do celu: jedna minuta 20 sekund.
Uderzenie za trzy, dwa…
Poszło. Pas startowy wroga zniszczony.
To już o nas wiedzą.
Bandyci lecą w stronę celu.
Rooster? Jesteś?
Rusz się, mamy bandytów.
Nie mamy czasu, zasuwamy.
Trzymaj się, Phoenix.
Bandyci są dwie minuty od celu, nasi – minutę.
Dawaj, Rooster, teraz albo nigdy.
Wleczemy się. Przyśpieszcie.
Jak się nie zepniemy,
bandyci będą już na nas czekać.
Tato, mów do mnie.
Dasz radę, mały, nie myśl,
po prostu rób.
Stary, przeginasz.
Brawo, mały, lecimy.
Rooster, spokojnie.
Dagger 2 wraca do gry.
Rozwalcie cel i wracajcie.
Trzydzieści sekund do celu. Bob, sprawdź laser.
Wszystko gra. Kod zweryfikowany: 1688.
Laser gotowy.
Uwaga na głowy.
W mordę!
- Payback? - Za tobą.
Phoenix? Wspinamy się.
Dagger 3 na pozycji.
Góra za trzy, dwa, jeden.
- Bob, namierz mi cel. - Dagger 3.
Czekaj!
- No dawaj. - Jeszcze nie.
- Mam go. - Zrzucam bomby.
Trafiliśmy! Bezbłędnie!
To mamy cud numer jeden.
Dagger 2, pozycja?
Zaraz będę.
Fanboy? Gdzie laser?
Nie wiem, coś jest nie tak.
Cholera! Laser mi nawala!
Nie mamy czasu. Ogarnij go!
- Próbuję! - Szybciej!
Prawie!
- Fanboy, włączaj! - Nie ma czasu, strzelam.
- Daj mi chwilę. - Nie, spadaj.
- Czekaj! - Poszły.
Trafione!
I cud numer dwa.
A teraz Coffin Corner.
To jeszcze nie koniec.
Zaczyna się.
Radar nas złapał. Phoenix, prawo.
Zrzucam paliwo. Dagger 3 się broni.
Uwaga, kolejny!
Dagger 1 się broni.
Rooster?
O Boże.
Rakiety!
- Payback, w prawo! - Tak jest.
Lecą!
Rooster, na szóstej!
Puszczam flary.
Nie dostałem.
Dagger 1, bronię się.
- Bob? - Odbij w prawo!
Na dziewiątej!
Rooster, dwie na szóstej.
Dagger 2, bronię się.
- Payback, na dziobie. - Dagger 4, bronię się.
- Rooster, siódma! - Bob?
- Na szóstej! - Bronię się.
- Phoenix, prawo! - Widzę!
Dagger 2, bronię się.
Nie mam flar!
Uciekaj!
Nie dam rady ich zgubić.
Mav! Nie!
Dagger 1 oberwał! Powtarzam, Dagger 1 trafiony.
Maverick dostał.
Dagger 1, sytuacja?
Raport!
Widzi go ktoś?
- Zgłoś się! - Nie było spadochronu.
Musimy wrócić.
Bandyci coraz bliżej.
Lećcie na południe.
Są minutę za wami.
Niech wracają.
Wracajcie. Macie bandytów na ogonie.
A Maverick?
I tak mu nie pomogą. Nie cholernym F-18.
Dagger Spare prosi o zgodę na start.
Odmawiam.
- Trzeba go ratować. - Bandyci są w powietrzu.
- A Maverick? - Nie stracę więcej ludzi.
Sprowadzić ich.
Nie podejmować żadnej akcji.
Powtarzam, bez numerów.
Dagger 2, masz wracać. Potwierdź.
Potwierdź.
Bandyci są coraz bliżej. Nie możemy tam wrócić.
On zginął.
Maverick nie żyje.
O nie.
Dagger 2 dostał.
Dagger 2 trafiony.
Dagger 2, zgłoś się.
Słyszysz mnie?
Zgłoś się.
Żyjesz?
Tak, a ty?
Oszalałeś?
- Co ty tu robisz? - Co ja tu robię?
Po to ci ratuję tyłek, żebyś po mnie wracał?
Miałeś lecieć na lotniskowiec!
Życie ci uratowałem!
Ja ci uratowałem życie! I tak miało zostać.
Co ty sobie myślałeś?
Miałem nie myśleć!
Cóż…
Cieszę się, że cię widzę.
Ja w sumie też.
Jaki jest plan?
Chyba żartujesz.
No bez jaj.
F-14?
Raz zestrzeliłem takim trzy MiG-i.
Skąd wiesz, czy ten rzęch jeszcze lata?
Się okaże.
OK.
- Tam są ludzie. - Widzę.
- Dużo ich jest. - Jasne.
- Biegniemy. - Słusznie.
Dobra, jak dam ci znak,
tu przełączysz, aż wskazówka dojdzie do 120.
Jak tylko odpalę silnik,
wszystko poodczepiasz.
- Jasne? - Tak.
Tak jest!
Jak będę na górze, chowaj drabinę.
Dawno się nie widzieliśmy.
Boże, jaki antyk.
Dobra.
- Zamykać? - Tak jest.
Oba pasy podziurawione.
Jak chcesz wznieść dziadka w powietrze?
Co się dzieje ze skrzydłami?
To do kołowania, to nie pas.
Bardzo mało miejsca, słyszysz?
Trzymaj się.
Jasna cholera!
Dawaj, dawaj.
Igła chodzi.
- Mav? - Dobrze, jeszcze trochę.
Dobra.
- Mav! - Jedziemy.
Niech to szlag.
Mamy sygnał z nadajnika Roostera.
Coś mi się tu nie zgadza.
- Zgubiłeś go? - Nie.
Leci naddźwiękową.
Jest w powietrzu.
- Czym? - Sir?
F-14 Tomcat leci w naszą stronę.
Niemożliwe.
Maverick.
Złap kontakt z naszymi.
Próbuję.
Radio zdechło. Radaru nie ma. Nic tu nie działa.
- Co mam robić? - Najpierw radio.
Może…
spróbuj przełączyć na UHF-2?
Spróbuj.
A którym? Mam tu ze 300 przełączników.
Ja wiem? Twój ojciec się na tym znał.
Coś wymyślę.
Mamy towarzystwo. Nisko, na piątej.
Co robimy?
Bez paniki.
Nie wiedzą, że to my, bo jeszcze żyjemy.
Lecą tu.
- Jaki plan? - Wkładaj maskę.
Jesteśmy po tej samej stronie.
Uśmiech i machasz.
Uśmiech i macham.
Co to za znaki? Co mówi?
Pojęcia nie mam.
- A to? Kojarzysz? - W życiu, nic nie rozumiem.
Cholera, skrzydłowy będzie atakował.
Słuchaj.
Jak ci powiem, złapiesz za te uchwyty nad głową.
To jest katapulta.
Nie możemy im uciec?
Mają rakiety i działka.
No to walczymy.
F-14 przeciwko V generacji?
Nie samolot się liczy, tylko pilot.
Gdyby mnie nie było, to byś walczył.
Ale jesteś.
Daj spokój.
Nie myśl.
Działaj.
Mów, jak zobaczysz rakiety.
- Rakiety! - Trzymaj się.
Pięknie! Trafiony.
Leci kolejna.
Dawaj flary!
Odwracam ciąg.
Zawracamy.
- Daj dźwięk. - Masz go.
Strzelam.
Co jest?
Co to, kurwa, było?
Dobra, lecimy niżej.
W górach radar mu zwariuje.
Leci.
Mów do mnie, widzisz go?
Na ogonie!
- Dostaliśmy. - Cholera.
- Zrób jakąś sztuczkę, czy coś. - Gotowy?
Ja pierdzielę.
Mam sygnał, strzelam.
Szlag!
Przełączam na działka.
No dawaj.
- Trafiłeś. - To nie koniec.
- Ostatnia szansa. - Dasz radę.
No skup się.
Drugi rozwalony!
- Włączyłem radio. - Bosko.
- To połącz się ze statkiem. - Tak jest.
O Boże.
Gdzie on jest?
Na dziobie.
Nie mamy czym strzelać.
Leci! Rooster, flary!
Blisko było.
Flary się skończyły!
Facet nie odpuszcza.
Jest źle.
- Znowu dostaliśmy. - Nie, nie!
Długo nie wytrzymamy.
Nie uciekniemy. Katapultujemy się.
- Co? - Musimy się wznieść.
Jak ci powiem, łapiesz za drążki.
- Czekaj. - Nie ma innej opcji.
Teraz!
Rooster! Ciągnij!
Zacięły się.
Mav!
Przepraszam.
Wybacz mi, Goose.
Dzień dobry państwu, mówi wasz zbawca.
Proszę zapiąć pasy,
złożyć stoliki, ustawić fotele w pozycji pionowej.
Podchodzimy do lądowania.
Hangman, dobrze wyglądasz.
Bo ja w ogóle jestem dobry. Nawet bardzo dobry.
Widzimy się na miejscu.
Maverick leci z wiatrem.
Nie ma kół ani haka. Chować linę i dać łapacz.
Stawiamy łapacz!
Nie mów, że straciliśmy silnik.
Dobra, nic nie mówię.
W porządku?
W porządku.
- Kolejny samolot na koncie. - To już razem dwa.
Mav ma pięć. To nasz as.
Kapitanie?
Sir.
Dzięki, że uratowałeś mi życie.
Ojciec by tak zrobił.
Hej, Mav.
Jimmy.
Jest Penny?
Pojechała z Amelią na łódź.
Nie mówiła, kiedy wrócą?
Wiesz, że nie.
Napijesz się czegoś?
Ku pamięci TONY'EGO SCOTTA
Napisy: Barbara Eyman-Stranc