SANDMAN PRZEDSTAWIA: ŚMIERĆ: WYSOKA CENA ŻYCIA
Droga Sylvie,
kiedy będziesz to czytać,
ja będę już martwy.
...mnie już nie będzie.
Wiem.
Mówiłaś, że nie powinniśmy przez jakiś czas rozmawiać, ale...
nie chcę, żebyś myślała, że moja śmierć ma coś wspólnego z tobą albo nami.
Prawda jest taka, że planeta umiera,
demokracja już jest martwa,
a rasa ludzka jest następna.
Ale najpierw wyrządzimy możliwie dużo krzywd planecie oraz sobie.
Hejka!
Nie jesteś w biurze.
Ty też nie.
Dziś wagaruję. Amelia mi pomaga.
- Ale jeśli pracujesz, możemy iść. - Nie!
A może właśnie wychodzisz?
Do tej kawiarni, w której czasem pracujesz?
Tak, rzeczywiście właśnie wychodziłem.
Wyślę tylko mejla.
Czytałam twój artykuł w Guardianie. Ten o kryzysie klimatycznym?
- Wszystkie są o tym. - Wzbudził we mnie nadzieję.
- Naprawdę? - Tak?
No to...
damy ci pracować, ale wieczorem idziemy?
- W sumie... - To dzisiaj?
- Obiecałaś. - Nie wolisz zostać tutaj?
Znowu? Nie lubisz moich przyjaciół?
Lubię. Ale ciebie bardziej.
Powiedziałam Jackie, że przyjdziemy. Ty, ja i Sexton.
- Zrozumie. - Nie zrobię jej tego.
- To źle, że chcę być tylko z tobą? - Masz obsesję.
A czyja to wina?
Nie możemy przez cały czas być same.
Nie jesteśmy same...
Cześć, Sylvie.
Hejka, Sylvie.
Cześć, Sylvie.
To ja.
Mówiłaś, że nie powinniśmy przez jakiś czas rozmawiać.
Ale chcę, żebyś wiedziała, że to, co zrobię...
nie ma nic wspólnego z tobą.
DZIEŃ TRYFIDÓW JOHN WYNDHAM
Kto mógł cię wyrzucić?
Kurwa.
Halo?
Jest tam ktoś?
Tak?
Halo?
Wszystko gra?
Tak. Po prostu nie mogę się ruszyć.
No tak, widzę, w czym problem.
Mogłabyś może...
No nie wiem.
Nigdy nie przesuwałam lodówki.
Może.
Spróbuję ją mocno...
No proszę.
Tego się dziś nie spodziewałam.
Złap się.
- Dzięki. - Nie!
Przepraszam. Zapomniałam, że mam wolne.
No i już.
W porządku?
Co tam robiłeś?
Nic. Upadłem.
- Tego szukasz? - Tak. To...
To moje leki na alergie.
Leci ci krew.
O nie. Lepiej chodźmy do mnie.
Co?
Mieszkam parę minut stąd. Mam plastry i może nawet naprawię ci kurtkę.
Ale potem sobie pójdziesz.
No chodź.
Nie mogę uwierzyć, jak dzisiaj pięknie.
Posłuchaj. Słyszysz to?
Słyszę...
- Ruch uliczny? - Tak, właśnie to.
Lubisz ten hałas?
A nie po to mieszka się w Londynie?
- To były twoje śmieci? - Co?
- Wyrzucałeś je na dziko? - Co? To nielegalne. W życiu.
To co robiłeś?
Jeśli wolno spytać.
Rozmyślałem. Chyba.
O czym?
O tym, jak zmieniliśmy idealną planetę w śmietnisko.
No nie wiem.
Mnie się podoba.
To tutaj.
Chodź, zajmę się tobą.
To bardzo miłe z twojej strony.
Być miłą dla ludzi wcale nie jest trudniej niż być okropną.
Za to o wiele fajniej.
- Dziękuję. - Tak jest o wiele lepiej.
Poznałeś już złote rybki?
Ta duża pomarańczowa to Slim,
a ta mała żółta nazywa się Wandsworth.
Przedstawiłabym cię, ale nie wiem jak.
Sorry.
Sexton Furnival.
Obwiniam rodziców.
Mnie się podoba.
Sexton Furnival.
A ty?
Ja jestem...
świetna w szyciu.
- Proszę. - Rzeczywiście.
Dziękuję.
Czyli pracujesz w branży modowej?
Nie.
To czym się zajmujesz?
Zajmuję się...
ratowaniem dziennikarzy z dzikich wysypisk.
Trzy kostki?
Tak. Skąd wiedziałaś, że jestem dziennikarzem?
Ilu Sextonów Furnivalów może być na świecie?
Czytasz moje teksty?
Kiedy mam wolne.
Wolne od czego?
Powiedziałabym ci, ale byś nie uwierzył.
Dlaczego?
Dlatego, że...
jestem Śmiercią.
Jesteś Śmiercią.
Tak.
Jasne.
Ale nie musisz się martwić, bo dzisiaj mam wolne.
Śmierć ma wolne?
Przez jeden dzień. Co sto lat.
Żeby zobaczyć, jak to jest być człowiekiem.
Śmierć mieszka w Shoreditch?
Nie, tym mieszkaniem wszechświat chce tylko sprawić,
żebym czuła się swobodnie.
Właściwie żyję dopiero od paru godzin.
Oczywiście.
Powinienem już chyba...
pójść.
Dziękuję za kurtkę i herbatę.
I za wszystko.
Ależ proszę.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia?
Prędzej czy później zobaczę się z każdym.
No tak.
To na razie.
Na razie. Pa.
Witaj, pięknisiu.
Byłeś u niej, prawda? Czuję na tobie jej zapach.
- Upsik. - Zaszło chyba nieporozumienie.
Z doświadczenia wiem,
że potłuczone butelki mogą zepsuć taką piękną buźkę,
pięknisiu.
Jeśli potrzebuje pani pieniędzy...
Zamknij dziób na kłódkę.
Wrócisz do środka,
zapukasz do jej drzwi
i powiesz jej, że to ty.
Prawda?
Halo?
Tu Sexton.
Furnival?
Sexton.
Wróciłeś. Nie spodziewałam się ciebie tak szybko.
To ty.
Zgadza się. To ja.
Wchodź, pięknisiu.
- Nie mieszaj go w to, Szalona Hettie. - Ani mi się śni.
Jest moją kartą przetargową, nie?
I mam dla ciebie robotę.
Dobrze.
Jaką robotę?
Siadaj, pięknisiu.
Chcę, żebyś znalazła moją duszę.
Twoją duszę?
Gdzie mogłaś ją zgubić?
Nie zgubiłam jej.
Schowałam tę cholerę w jakimś bezpiecznym miejscu.
Żeby nikt jej nie znalazł.
Zwłaszcza ty.
Kto ukryje duszę przed Śmiercią, ten nigdy nie umrze.
Nie może jej zabrać, jeśli jej nie znajdzie.
Pomóż mi to zrozumieć.
Ukryłaś przede mną duszę,
a teraz chcesz, żebym ją znalazła?
Zrobisz to?
Długo szukałam.
Sama nie dam rady.
Gdzie mogłaś ją schować?
Może ukryłam ją w kaczym jaju,
w kaczce,
w studni,
w zamku na wyspie otoczonej jeziorem ognia,
strzeżonej przez sto smoków, jeden większy i straszniejszy od drugiego.
A może nie ukryłaś.
Minął szmat czasu, kochana.
No i...
czasem mąci mi się w głowie.
Dobrze.
Rozejrzę się.
Zjedz to, co w lodówce. W szafce jest herbata i ciastka.
Dzięki, kochana.
- Nie zadzwonisz na policję? - A po co?
Bo masz w domu niebezpieczną wariatkę.
Ty też byś wariował, gdybyś zgubił duszę.
Masz na coś ochotę? Byłam tak zajęta, że zapomniałam zjeść.
- Nie, dziękuję. - Mniam.
Dzień dobry. Poproszę jednego.
Kurczak, jagnięcina czy warzywa?
Warzywa.
Jakie dodatki?
Jakiekolwiek. Co tylko polecisz.
Dobrze. Jeden warzywny wrap ze wszystkim.
Kiedyś mnich zen zamówił wrapa. Wiecie, co powiedział?
- Niech wielość stanie się jednością. - Zna to pan?
Ja nie znałam.
Wygląda pysznie. Ile płacę?
Nic. Nie musi pani płacić.
Co? Nie.
Piękna kobieta o zdrowym apetycie.
Dla takiego widoku warto żyć. Smacznego.
Nie jadłam chyba nic lepszego.
- Spróbuj. - Nie, dzięki.
Proszę, spróbuj.
Chyba minęło już dość czasu, żebym mógł wrócić.
W jakim sensie?
Moja współlokatorka i jej dziewczyna wyprosiły mnie, żeby...
Uprawiać seks?
Miło z twojej strony.
Choć nie mam pojęcia, ile to potrwa.
- Jak długo są razem? - Jakieś trzy tygodnie.
Lepiej nie wracaj za szybko.
Taxi!
Co ty robisz?
Mam całą listę rzeczy, które chcę tu zrobić.
Na przykład?
Na przykład pójść do opery albo BFI.
Kupić chai w Dishoomie.
Potem pójść na imprezę. I może afterparty.
A potem chcę zjeść śniadanie angielskie w Regency Café.
I obiecałam Szalonej Hettie, że znajdę jej duszę.
Co o tym sądzisz?
Za dużo jak na tydzień, co dopiero noc.
Przyjmuję wyzwanie!
Chodźmy!
Nie!
- Dlaczego? - Bo... cię nie znam.
I jeśli nie wsiądziesz, to nigdy nie poznasz.
Dokąd jedziemy?
Sexton, dokąd chciałbyś pojechać?
Do domu.
A gdzie to jest?
Tam nie może. Jego koleżanki się kochają.
- Fajnie. - Tak.
Jakieś inne pomysły?
Nie mam pojęcia.
Oto kondycja ludzka, czyż nie?
Dokąd chciałabyś nas zabrać?
Ja?
Tak. Pierwsze, co przychodzi ci do głowy.
No cóż, lubię zieleń. Macie ochotę na przejażdżkę po parku?
Brzmi świetnie.
Wskakujcie.
A co z operą i Dishoomem?
Dotrzemy tam.
Jak mawia mój starszy brat, pewne cele są nieuniknione.
Zapraszam.
Mogę zadać ci pytanie?
Osobiste?
Bardzo.
Dobrze. Śmiało, pytaj.
Co według ciebie sprawia, że warto żyć?
Cóż...
moja siostra, Maggie,
uważa, że mężczyźni.
Ale dla mnie
to koniec nocnej zmiany,
kiedy wschodzi słońce
i mam Londyn tylko dla siebie.
I przez krótką chwilę
wszystko,
wszystko wydaje się możliwe.
Tak.
Uwielbiam to.
A co ty myślisz, Sexton?
Dla czego warto żyć?
Dla chwili, kiedy po seksie koleżanki można wrócić do domu.
- To było poważne pytanie. - I poważna odpowiedź.
- Zasługujecie na wieczorny wypad. - Mądrze prawisz.
Masz jakiś pomysł?
Niedaleko stąd jest klub Undercut.
Klub Undercut? Byłaś tam?
- Nie miałam przyjemności. - Niczego nie tracisz, wierz mi.
A ty tam byłeś?
Moja była zaciągała mnie tam na wieczory z latami 80.
I z latami 2000.
Ale nigdy z 90?
Fajne są?
- Jeśli lubisz takie rzeczy. - Jeśli lubisz zabawę?
Jeśli lubisz tłumy, drogie drinki
i naćpanych cyberpunków, którzy wyglądają jak wyjęci z kiepskiego filmu.
Teraz to dopiero chcę iść.
- Mnie przekonałeś. - Chciałabyś pójść?
Chętnie, ale wciąż pracuję.
Może was tam podwiozę, co?
Tak, poproszę.
Ile płacę?
Nic. To prezent.
Naprawdę?
Dziękuję.
Podziękuj, Sexton.
Jasne.
Dziękuję. Ale...
Jakiś problem?
Londyńskie taksówkarki nie zabierają na darmowe przejażdżki
w godzinach szczytu.
Wiem.
Ale coś w niej jest. Lubię ją.
Ale jeśli ci to przeszkadza, poproszę 60 funtów.
- Cóż... - Dzięki.
Masz talent do unikania płacenia.
Jak to jest żyć za darmo?
Nikt nie żyje za darmo, Sexton.
Zwłaszcza ja.
Mam 20 funtów i dwa pensy. Myślisz, że to wystarczy na wejściówkę?
Dla ciebie. Ja nie idę.
Dlaczego? Boisz się, że spotkasz Sylvie?
Sylvie?
Twoją byłą.
Skąd wiesz, jak ma na imię?
Bo znam wszystkich.
To moja praca, pamiętasz?
Nie wiem tylko, czemu nie chcesz iść.
Bo dla mnie to nie jest zabawa.
Nie czuję się tu dobrze.
Sexton!
Co ty tu robisz?
Myślałem, że jesteś sam na sam z Amelią.
Pokłóciłyśmy się. Napisałam ci.
Telefon mi padł.
O co ta kłótnia?
Sorry, jesteś z Sextonem?
- Tak. - Nie.
- Jestem... - Didi.
Billie, to jest Didi. Didi, to moja współlokatorka, Billie.
Miło mi. Jak się poznaliście?
Nie uśmiechaj się. To nie tak.
- Znalazłam go na wysypisku. - To by pasowało.
O co pokłóciłaś się z Amelią?
O seks. Oskarżyła mnie, że jestem uzależniona.
- A jesteś? - Co?
Powiedziała, że chcę być tylko z nią i nie chcę spotykać się z jej znajomymi.
Czekają na mnie w środku.
Ucieszy się, że tu jesteś.
- Może mi wybaczy. - Nie zostaję.
Boi się, że spotka Sylvie.
Marzy, żeby ją spotkać.
Wcale nie.
Jest tu?
Przekonajmy się.
Amelia zna bramkarza, więc wejdziemy za friko.
Za friko? Słyszałaś?
Chodź, Sexton. Mam dziś szczęście.
Ty też.
Jestem. I zobacz, kogo przyprowadziłam.
Sexton, przyszedłeś!
Widzisz? Fajnie, co nie?
Wyszłyśmy razem.
To przyjaciółka Sextona, Didi.
To Amelia. A to Jackie.
Rany. Obie wyglądacie oszałamiająco.
Niesamowite rękawiczki.
Dziękuję. Klasyczne.
Sexton, ty kolekcjonujesz klasyczne rzeczy, nie?
Naprawdę? Co kolekcjonujesz?
Książki. Maszyny do pisania.
- Zabawki. - Zabawki?
Rakiety. Samochody wyścigowe.
Kolekcja zabawek jest skromna.
Szkoda.
Dobra, musimy się napić. Stawiam pierwszą kolejkę.
- Pójdę z tobą. - Nie, zostań. Ja pójdę.
Wygląda na nieszczęśliwego.
Jest nieszczęśliwy.
I to nawet nie jest wina Sylvie.
Sexton ma raczej złą opinię o obecnym stanie świata.
Która jest nawet uzasadniona, zważywszy na ten stan.
I którą dużo osób podziela.
Ale ty nie.
Kiedyś podzielałam.
Ale poznałam Amelię.
Nie twierdzę, że jest rozwiązaniem. Jest tylko osobą.
Ale...
czasem wystarczy jedna osoba,
żeby poczuć się lepiej, wiesz?
Myślę, że ludzie są cudowni.
Jedyni w swoim rodzaju.
Szukasz kogoś?
Jest tu Sylvie?
Gdzie?
Nie, tylko pytałam. Przepraszam.
Kim jest Sylvie?
- Jego byłą. - Koleżanką.
Jeśli nadal przyjaźnisz się z byłą,
to dobrze o was świadczy.
Nie wiem, czy ona by tak powiedziała.
Dlaczego? Zerwałeś z nią?
Nie.
Przepraszam.
Pójdę pomóc z drinkami.
Zobaczymy się na miejscu.
Cieszę się, że przyszedłeś.
I wybacz tamto. Billie nie miała prawa cię wypraszać.
Miała. Chciała być z tobą na osobności.
Tak. Ciągle tylko chce się bzykać.
Znam Billie od czasów studiów.
Póki nie poznała ciebie, nigdy nie interesował ją seks.
- Kazała ci to powiedzieć? - Zabiłaby mnie za to.
Nic jej nie mów.
Wzięłam ci gin z tonikiem. Może być?
- Myślałam, że się kłócimy. - Sexton to załatwił.
- Ile płacę za drinki? - Są na koszt firmy.
Jesteś bardzo miły.
Dla przyjaciół Sextona zawsze.
- Cześć, Theo. - Sexton.
A ty jesteś...
To moja przyjaciółka. Didi.
Theo jest tu... kierownikiem?
DJ-em, promotorem i waszym dzisiejszym gospodarzem.
Theo przyjaźni się z Sylvie.
Rozumiem. Dziękuję, Theo.
Dzięki, Theo.
Dzięki.
Sexton,
twoja przyjaciółka Didi.
Jak długo ją znasz?
Poznałem ją kilka godzin temu.
Przyprowadziłeś tu dziewczynę poznaną kilka godzin temu?
To do ciebie niepodobne.
Nie znasz mnie, Theo.
Wiem co nieco od Sylvie.
Nic złego, nie martw się. Po prostu ona lubi się bawić, a ty nie.
Nie tak jak ty.
Ja się w tym nie babrzę.
Naprawdę?
Czyli zarabiasz tylko pieniądze, namawiając do tego innych.
Cóż, Sylvie bardzo się ucieszy, kiedy usłyszy, że kogoś poznałeś.
Nie. Didi i ja nie jesteśmy parą...
W takim razie...
A co z twoją dziewczyną?
Co z Natalie?
- Wciąż jesteście... - Tak. Ale Natalie robi swoje.
A ja swoje.
Może dlatego wciąż jesteśmy razem.
To miejsce jest świetne.
Dobra robota.
Wszystko gra?
Przepraszam.
Podziwiałem tylko twój ankh.
To krzyż egipski, nie?
Symbol śmierci.
Wręcz przeciwnie.
- Nieśmiertelności. - No tak.
Faraonowie chcieli żyć wiecznie, prawda?
Niektórzy tak.
Inni byli mądrzejsi. Nieśmiertelność wcale nie jest taka super.
No nie wiem.
Żyjąc wiecznie, moglibyśmy robić, co chcemy.
Nie musielibyśmy niczego się bać.
Ani nikogo.
Do tego nie trzeba nieśmiertelności, nie?
Sexton mówił, że kiedyś był to dom handlowy?
- Klub? - Tak.
Pościel. Meble ogrodowe. Zabawki dla dzieci.
Wszystko zostało na górze. Urządzamy tam prywatne imprezy.
Mogę cię oprowadzić, jeśli chcesz.
Pewnie. Może później.
Chcesz zatańczyć?
Bardzo chętnie, ale...
- Przyszłam z Sextonem, więc... - Sexton nie tańczy.
Przynajmniej według Sylvie.
To jak?
Chodźmy!
Co z tobą?
Lubi cię.
Lubi wszystkich.
Nie mogę rozgryźć, czy mówiła poważnie, czy nie,
ale powiedziała...
Myśli, że jest Śmiercią.
Co?
Myśli, że jest wcieleniem Śmierci.
Tak ci powiedziała?
Tobie też powie, jeśli spytasz. Nie wstydzi się tego.
Może i spytam.
Ktoś musi uratować ją przed Theo.
- Zatańcz z nami. - Nie.
Według Sylvie nie tańczę.
To udowodnij, że się myli.
Nie lubisz robić tego, co inni?
Nigdy nie byłem w tym dobry.
Trzeba ćwiczyć.
Chyba robię coś nie tak.
Nikt tu nie zauważa albo nie dba o to,
że świat się kończy.
A może właśnie dlatego tu są.
Żyć mi się przez to odechciewa.
Nie mówisz serio.
Pewnie masz rację.
Mogę zaproponować inną perspektywę?
Spróbujesz mnie pocieszyć?
- Gdzie tam. Wręcz przeciwnie. - No to jak najbardziej.
Miałam przyjaciółkę,
którą wykorzystywał
własny ojciec i paru jego kolegów.
- Jezu. - Tak.
Wersja dla rodziny była taka, że uwielbia polować i łowić ryby,
i dlatego zabierał ją
na weekendowe wyprawy z kolegami.
Był adwokatem z wyższych sfer, a jeden z kolegów inspektorem policji.
Nikomu nie mogła powiedzieć.
Pewnego dnia wzięła jeden z noży myśliwskich ojca,
zamknęła się w toalecie
i zaczęła się ciąć.
Wiem.
Przepraszam.
Mówię ci to tylko dlatego, że kiedy obudziła się w szpitalu,
z owiniętymi bandażem ramionami
i ojcem siedzącym obok,
przerażonym, że coś powie,
i tak cieszyła się, że żyje.
Według Theo ten klub był kiedyś domem handlowym.
Zaprosił nas na zwiedzanie.
Zaprosił nas
czy ciebie?
Mnie. Ale ja zapraszam was.
Ma dziewczynę. Nazywa się Natalie.
Idźcie. Ja muszę potańczyć.
Chodź. Theo czeka.
Theo nie jest dobry.
Naprawdę wierzysz, że na tym świecie są dobrzy i niedobrzy ludzie?
Jestem reporterem. Wiem to na pewno.
- Słyszałem o nim różne rzeczy. - Jakie?
Gotowa iść?
Tak. Czy Sexton może iść z nami?
Oczywiście.
Tędy.
Cóż. To wygląda jak magazyn.
To tu urządzasz prywatne imprezy?
Właśnie na takiej jesteśmy.
- Theo! Oddawaj to! - Cofnij się.
To nie broń. To symbol.
To pieczęć.
Twoja pieczęć.
Teraz ja decyduję, kto żyje i umiera.
To tak nie działa, Theo.
Lepiej, żeby działało.
Theo! Hej!
Theo, wypuść nas stąd!
Pomocy!
Nie słyszą cię, Sexton.
Powiedziałaś mu, że jesteś Śmiercią?
Nie musiałam.
Wezwał mnie tutaj.
Czy cały świat oszalał?
Tak mi przykro, Sexton.
To nie twoja wina.
Moja.
Ostrzegałeś mnie. Ale... byłam zbyt pewna siebie.
Myślałam, że to nieważne, jeśli coś mi się stanie.
Taki jest cel tego dnia.
Nie sądziłam, że skrzywdzę też innych.
Nikogo nie skrzywdziłaś.
A Szalona Hettie?
Nigdy nie znajdziemy jej duszy.
Myślałem, że to pusta obietnica.
Oczywiście, że nie.
Liczy na mnie.
I zostało mi tylko kilka godzin.
Do czego?
Do końca mojego jednego dnia na sto lat.
No proszę.
Nie otworzy drzwi, ale otworzy czaszkę Theo.
Sexton.
Odłóż to. Możesz zrobić mu krzywdę.
Na pewno jesteś Śmiercią?
To nie znaczy, że zabijam ot tak.
Nie znaczy?
Nie.
Jest coś takiego jak wolna wola.
Ludzie dokonują wyborów.
Ludzie nie wybierają śmierci.
Zazwyczaj.
Są wojny. Klęski głodu.
Choroby.
Nie mówię, że życie nie boli.
Ale...
nie zawsze boli.
Prawda?
Nie zawsze.
Czasem jest tak miło, że można zapomnieć,
że wszędzie jest cierpienie.
Przez cały czas.
Ludzie walczą o przetrwanie, próbują utrzymać rodzinę przy życiu.
I tak bez końca.
Nieważne, co powiem, zrobię czy napiszę.
Nieważne, jak bardzo próbuję coś zmienić.
Nie mogę.
Zastanawiam się więc, po co w ogóle się starać.
Zastanawiam się, jaki to ma sens.
Ciągle muszę sobie przypominać, że zawsze byłeś tylko człowiekiem.
Nie wiesz więc, jak to jest
nie być w stanie czegoś takiego poczuć.
Jak to jest nie mieć wolnej woli.
Nie masz wolnej woli?
Moje rodzeństwo i ja mamy obowiązki.
I je wykonujemy.
Z wyjątkiem... jednego dnia
raz na sto lat.
Kiedy Śmierć bierze urlop?
I spędza go w zamkniętym magazynie.
Cóż...
to moja wina, że w ogóle coś planowałam.
Że miałam jakieś oczekiwania.
A to sprawia, że nie mogę po prostu
cieszyć się tym, co przyniesie ten dzień.
Można by pomyśleć, że dostałam już nauczkę.
Co?
Kulki.
Kiedy Theo wróci, to się na nich poślizgnie.
Upadnie, ale nie zginie,
a my uciekniemy.
Próbujesz ocalić swoje życie czy moje?
Najlepiej oba.
Ile może zmienić jeden dzień.
Jak to?
Tabletki nasenne.
W twojej kieszeni.
Nie oceniam cię.
Wolna wola naprawdę istnieje.
I... dzisiaj chcesz żyć?
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
To dla mnie?
Gdzie mój ankh?
Na dnie Tamizy.
Nie działa, do chuja.
Nie tak, jak chciałeś.
To i tak już nieważne.
Bo mam ciebie.
- Idziesz ze mną. - Nie jest Śmiercią.
Mówiłam mu. Nie wierzy mi.
Nie potrzebujesz jej. Masz moc, by zabić. Trzymasz ją w rękach.
Nie chcę, żeby nikogo zabijała.
Chcę, żeby kogoś ożywiła.
Natalie.
Ożywisz ją dla mnie?
Nie mogę.
To przeze mnie umarła.
Nie. Nie przez ciebie.
Pewnego wieczoru przesadziła.
Zrobiłeś wszystko, co mogłeś, próbując ją ratować.
Wezwałeś nawet mnie.
I tak nikt w to nie uwierzy, prawda?
Uznają, że ją zabiłem. Bo czemu nie?
Resztę życia spędzę w więzieniu.
Chyba że...
- Theo. - Mnie też zabierzesz?
Nie, posłuchaj...
Theo, odłóż broń.
Ty też myślisz, że ją zabiłem.
Przysięgam, że nie. Odłóż broń...
Nie zbliżaj się!
Theo.
Uderzył się w głowę.
Sprowadź pomoc.
Wezwij karetkę.
Proszę, ożyw ją dla mnie.
Kiedy odejdą, jest już za późno.
Zabierzesz teraz mnie?
Nie dzisiaj.
Dzisiaj mam wolne.
Dziękuję.
Mówią, że nic mu nie będzie.
Może mieć wstrząśnienie mózgu. Zatrzymają go na noc.
Może byśmy go jutro odwiedzili?
Nie będzie mnie tu.
No tak.
Masz tylko dzień wolnego.
Cóż, nie był to dzień, jaki chciałam mieć,
ale pewnie takiego potrzebowałam.
A oto dowód.
Podoba się pani?
Jest idealny.
Ile kosztuje?
Dla pani?
Po prostu go jej daj. Wszyscy wiemy, że tak zrobisz.
Dla pani?
Trzydzieści?
Trzydzieści funtów.
To prawdziwe srebro?
Za tyle? Co najwyżej prawdziwy metal.
A ile za to?
Ile pani ma?
Dwadzieścia funtów i dwa pensy.
Wezmę funty. Pensy proszę zatrzymać.
Dziękuję.
Świetnie się dziś bawiłam.
Przetrzymywana na muszce?
Nie.
Ale to była część tego wszystkiego...
a ja chciałam wszystkiego.
Skoro o tym mowa...
Dla ciebie.
Tylko tyle mi zostało.
Nigdy nie wiadomo, kiedy się przydadzą.
A to...
jest dla Szalonej Hettie.
Dziękuję.
To był cudowny dzień.
Czas tak mija szybko.
Chcemy napawać się każdą sekundą.
I oddalibyśmy wszystko za jedną więcej.
Proszę.
Didi!
Nie żyje, kochany. Odeszła.
Nie możesz jej ożywić.
Dała ci dwa pensy?
Daj mi je.
Taka jest cena życia.
Biedactwo.
Dostaje tylko jeden dzień na sto lat.
Nigdy nie robi się łatwiej.
Dała ci coś jeszcze, zanim umarła?
Jesteś.
Wiedziałam, że ją znajdzie.
Moja dusza.
To była Cordelia.
Moje dziecko.
Wtedy nie byłam Szaloną Hettie.
Nazywałam się Henrietta.
Mieszkałam w pięknym domu.
Dawne czasy.
Wszystko minęło.
Chyba lepiej znów cię schowam.
Gdyby została,
mogłabym ją spytać o jakieś supertajne miejsce.
Ale daj jej trochę czasu, pięknisiu.
Za sto lat wróci.
Kilka minut później przyjechali ratownicy i ją zabrali.
Mówili, że to mógł być zawał, ale...
A jeśli naprawdę była Śmiercią?
Nie byłoby miło, gdyby Śmierć była osobą,
a nie tylko cierpieniem i pustką?
Kimś przyjaznym,
kto naprawdę lubi ludzi
i jest
życzliwy
i zabawny.
Nie mam pojęcia.
A RASA LUDZKA JEST NASTĘPNA
- Cześć. - Pomyślałyśmy, że wpadniemy.
Jak tam Sexton?
Same sprawdźcie.
Martwiłyśmy się, a Billie powiedziała, że nie wróciłeś wczoraj do domu.
Chciałam tylko sprawdzić, czy dobrze się czujesz.
Tak. Przykro mi, że nie mogliśmy...
Nie, nie. Wszystko gra.
Było tam mnóstwo ludzi.
Na pewno pracujesz.
Nie...
Napijesz się herbaty?
Tak. Jeśli masz czas.
Z mlekiem i cukrem?
Trzy kostki.
Więc to wszystko?
Tak.
Jak było?
Cudownie.
Było pełno ludzi.
Mogłam oddychać, jeść i tańczyć.
Żałuję tylko, że tak to się skończyło.
Zawsze się kończy.
Dlatego jest takie cenne.
Kiedy przeżyjesz choć jeden dzień...
jest tylko jeden sposób, by zakończyć życie.
Chyba tak.
Było warto?
Chciałabym, żeby to trwało wiecznie.
Weź mnie za rękę.
Napisy: Marzena Falkowska