SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 2: NIEIDEALNI GOSPODARZE
Jakiś czas pisałam dziennik.
Kronikę wydarzeń zaszłych pod twoją nieobecność.
Z wolna słowa zaczęły blaknąć.
Jakiś czas po twoim odejściu
wszystkie księgi w bibliotece stały się zbiorami pustych kartek.
Nazajutrz zniknęła biblioteka.
Już jej nie znalazłam.
A jednak zostałaś, gdy reszta odeszła.
Królewska bibliotekarka opuszczonego królestwa.
Nie czułam się opuszczona.
Wiedziałam, że powrócisz.
Musisz odpocząć.
Strawa, jeszcze więcej odpoczynku
i odzyskasz pełnię sił.
Nie.
Nie bez mych narzędzi.
Twoich narzędzi?
Mojego piasku, mojego hełmu, mojego rubinu.
Co się z nimi stało?
Zabrali mi je
moi porywacze.
Potem i im je zabrano.
Nie wiem dokąd.
Ani czym jestem bez nich.
BUFFALO, NOWY JORK
Assalam 'alaikum, skarbie, co słychać?
W życiu nie zgadniesz, na co właśnie patrzę.
Mam tu Caravaggia,
może być twój za 22 miliony.
Oczywiście. Zastanów się, tylko nie za długo.
Giovanni, mówi Josiane.
Przepraszam, że dzwonię do pracy,
ale mam u siebie kolejny tom Vasariego.
Tak, w świetnym stanie.
Proszę powiedzieć prezesowi, że dzwoniła Madame Daudet.
Dobrze, poczekam.
Bernardzie, znalazłam go.
I jest w doskonałym stanie.
Miecz Honjo Masamune.
Halo?
Niezłe gniazdko, Ethel.
Kim jesteś?
Jak tu wszedłeś?
Dostanie się tu było akurat łatwe. Trudniej było cię znaleźć.
Doskonale udało ci się
przekonać ludzi, że Ethel Cripps nie istnieje.
Wyraźnie nie do końca.
Cóż, ja nie jestem jakimś człowiekiem.
Czym więc jesteś?
Pamiętasz istotę, którą Roderick Burgess trzymał w swojej piwnicy?
Króla Snów?
Jesteś od niego?
Teraz jestem od siebie.
Chcę, by z twą pomocą tak pozostało.
Czemu mam ci pomóc?
Bo wydostał się ze skrzyni i się za nas zabierze.
Za nas oboje.
Dlaczego za mnie? Nigdy nic mu nie zrobiłam.
Ależ zrobiłaś, Ethel.
Okradłaś go.
Jest tylko jeden pewny sposób odnalezienia mych narzędzi.
Muszę przywołać Trójnię.
Z pewnością nie jest tak źle.
Mojry widzą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Nic się nie ukryje.
Tak, ale mówią zagadkami.
Nie mówią, co chcesz wiedzieć,
tylko to, czego nie powinieneś.
Może ten jeden raz mógłbyś poprosić o pomoc jedno z rodzeństwa.
Los z pewnością wie, gdzie są twoje narzędzia. Pożądanie…
Rodzeństwo musi troszczyć się o własne królestwa jak ja o swoje.
Nie mieszamy się nawzajem w swoje sprawy.
Ty nie, ale im bezsprzecznie się zdarzało.
Być może ten jeden raz mógłbyś powiedzieć im, co się stało.
Jestem pewien, że wiedzą, co mi się przydarzyło.
Żadne nie przyszło mi z pomocą.
Mojry swoje kosztują.
Cholerną fortunę.
Obecnie nie starczy mi mocy, by je wezwać,
a co dopiero im zapłacić.
Chyba że…
Czy zostało tu cokolwiek mojego?
Coś, co stworzyłem?
Stworzyłeś to wszystko.
Nie, coś, co pozostaje nienaruszone.
Co mogłoby zawierać fragment mojej mocy.
Coś, co mogę wchłonąć.
Jest coś takiego.
Gregory, natychmiast stamtąd złaź.
Poślizgniesz się i zranisz!
Właśnie tak.
No wreszcie.
Na pewno?
Dobry Gregory. Dobry gargulec.
Kain, chodź szybko.
W mordę jego jeża kopany.
- Kain. - Czego, kurzy móżdżku?
- Nie widzisz, że coś robię? - Mamy gości.
Co?
Gdzie?
Kain.
Abel.
Morfeusz.
Wróciłeś.
Nareszcie.
Mówiłem ci, że wróci.
Nie wątpiłem.
Zapraszam, panie.
Ciebie też, Lucienne. Do Domu Tajemnic.
Lub do Domu Sekretów. Mam herbatkę.
Ja herbatę i ciastka.
Niestety to nie jest wizyta towarzyska.
Co się stało?
- Coś złego? - O co chodzi?
Dla dobra Śnienia
muszę odebrać wam bardzo dawny podarunek.
Tak, panie.
Co nasze, to twoje.
Co tylko zechcesz.
Tylko powiedz.
Musi być inny sposób.
Chciałbym, by tak było.
Ale trzeba odbudować Śnienie.
Mówisz, jakbyśmy to my je zniszczyli
lub zniknęli na ponad stulecie.
- Kain. - Zapominasz się.
To ty o nas zapomniałeś.
Masz pojęcie, co już utraciliśmy,
czekając latami na twój powrót?
Co wy straciliście?
Nie zgadzamy się.
Nie przyszedłem was prosić.
Proszę Gregory'ego.
Pomóż mi.
Gregory, przestań. Nie.
Weź mnie zamiast niego. Albo Abla.
- Tak, weź mnie, Morfeuszu. - Nie mogę.
Mogę tylko wchłonąć to, co sam stworzyłem,
a Gregory powstał jako Koszmar.
Ale teraz jest jednym z nas.
To nie fair.
Zgadza się.
Jesteś bardzo grzeczny.
Nie musisz tego robić.
To niesprawiedliwe.
Bardzo dzielnie służyłeś temu królestwu.
Będzie nam cię brakować.
Chodź, Lucienne.
Zabieramy się do pracy.
Powodzenia, panie.
Przebrzydły lizus.
Widzę, że zmieniłaś złodziejski talent w niezłą karierę.
Nie kradnę ich. Jestem pośredniczką.
Zatrzymujesz coś dla siebie?
Nie.
Nawet narzędzia Snu?
On je chce.
Zgaduję, że ty też.
Dla mnie są do niczego.
Są z tego samego co ja.
To co tu robisz?
Badam, czy możemy sobie pomóc.
Pokażę ci, jak ich użyć.
Użyć? Do czego?
By się go pozbyć. Tym razem na dobre.
Mam zabić Króla Snów?
Zgadza się. Wiem, że możesz to zrobić.
Musisz tylko mnie słuchać i mi ufać.
No to już po nas,
bo ich nie mam.
Wielka szkoda.
Ciekawe, czy twój syn wie, gdzie są.
Co tam u Johna?
Jak myślisz, co Sen zrobi synowi Rodericka Burgessa?
Zapytam więc raz jeszcze. Dla dobra twojego syna.
Gdzie są narzędzia, Ethel?
Jesteś na to gotów, Wasza Wysokość?
Upłynęło sporo czasu, odkąd płynąłeś tymi wodami.
Myślisz, że zapomniałem?
Nie, ale…
Nie mogę prosić mojr o pomoc, jeśli nie dam czegoś w zamian.
W Śnieniu nic już nie zostało.
Muszę zebrać dary ze snów innych.
Rozumiem.
Ale pod twoją nieobecność
wody pociemniały, są niebezpieczne i zdradzieckie.
Są moją częścią tak samo jak ja ich.
Ofiara Gregory'ego nie pójdzie na marne.
Miałaś rację, Lucienne.
Sny i Koszmary zdają się nie rozpoznawać już swego pana.
Ale przypomnę im się i zabiorę im, czego potrzebuję.
Skoro mam spotkać mojry na rozdrożu,
rozstaje czerpię ze snu kambodżańskiego rolnika.
Wisielec symbolizuje oddanie i poświęcenie większemu dobru.
Szubienica pochodzi od młodej japońskiej kinofilki
z głową pełną brytyjskich horrorów.
Zapadnia!
Prądy są szybsze i silniejsze, niż pamiętam.
Muszę się skupić.
Otwórz me oczy i ujrzyj, czego mojrom potrzeba.
Wąż, symbol transformacji,
życia, śmierci i odrodzenia.
Zebrałem moje dary.
Teraz wszystko zależy od mojr.
Ja, Król Morfeusz,
Sen z Nieskończonych,
wzywam mojry,
Trójnię-w-jednej,
Jedną-we-troje.
Hekate.
Morfeusz, kopę lat.
Zmizerniałeś.
Źle jadasz? Jesteś głodny?
Jest, ale nie jedzenia.
Spójrzcie na niego. Czegoś mu trzeba.
Przejrzałaś mnie.
Chcę czegoś.
Waszej pomocy.
Pomocy?
Dobre sobie.
Jak ty pomogłeś nam z Kirke?
To stare dzieje, Jednosiostro.
Przyniósł nam atrakcyjne dary.
Możesz zadać nam trzy pytania.
Otrzymasz od każdej po odpowiedzi.
Dziękuję paniom.
Pierwsze pytanie.
Miałem skórzany worek wypełniony piaskiem.
Gdzie jest?
Został sprzedany w Londynie.
Ostatni kupiec to…
Johanna Constantine.
Constantine…
Znałem kogoś o tym nazwisku, ale to było ze 300 lat temu.
„Ostatni kupiec”? Czy ona wciąż ma tę sakwę?
No coś ty, Śnie.
Jedno pytanie, jedna odpowiedź.
Wybacz.
Moje drugie pytanie.
Mów, skarbeńku.
Mój hełm. Co się z nim stało?
Wymieniono go z demonem
za Amulet Protekcji.
Któremu demonowi go dano?
Jedno pytanie, jedna odpowiedź, kochasiu.
Ostatnie pytanie.
Kto ma mój rubin?
Twój klejnot przeszedł z matki na syna.
Gdzie są teraz?
Wyczerpałeś pytania!
Panie, nie dałeś tego mojrom.
Bo nie jest dla nich.
Nie słuchasz.
Atrakcyjni mężczyźni tak mają. Pewnie nie muszą.
Czy ty ze mną flirtujesz?
Spytałeś, gdzie są narzędzia, a ja powiedziałam, że ich nie mam.
Trudno mi w to uwierzyć, wiedząc, jaki wspaniały sukces odniosłaś.
Myślisz, że kobieta może odnieść sukces
jedynie dzięki magii?
Nadprzyrodzony seksista.
Prawdziwy Koszmar z ciebie.
Nie zaprzeczysz, że narzędzia ci pomogły.
Z pewnością pomogły ci nie wyglądać na swój wiek.
I kto tu flirtuje?
Gdy zostawiłam Rodericka, oddałam piasek i hełm za życie w Ameryce.
A rubin?
Rubin…
jak wiesz, ma moc spełniania snów,
także koszmarów.
Mój syn John wziął ode mnie rubin,
a potem rubin zabrał Johna.
To gdzie jest teraz?
Nie wiem. Nie chcę wiedzieć.
Kłamiesz, Ethel.
Nie musisz.
Tak naprawdę…
nie musisz nic mówić.
Twoje oczy powiedzą mi wszystko. Każdą myśl i każde uczucie.
Pożałujesz tego. Zaręczam ci.
Czemu tak sądzisz?
Nie potrzebuję narzędzi Snu.
Mam swoje.
Bracie.
Dzięki. Tym razem pochowałeś mnie w płytkim grobie.
I za to.
Kto dał ci jajko?
Ty.
Nie dałem ci go. Po co dawałbym ci jajko?
Na przeprosiny, że mnie zabiłeś.
Czy ja kiedykolwiek za to przeprosiłem?
Kain, spójrz!
Maleńki gargulec.
Jeśli próbuje wynagrodzić nam Gregory'ego…
Myślisz, że jest od Króla Morfeusza?
A od kogo, tępa pało?
Próbuje nas przekupić małym gargulcem.
Albo jak my czuje się paskudnie po stracie Gregory'ego.
Milusi, co?
Chyba nazwę go… Irving.
Irving?
Nie możesz tak nazwać gargulca, pasibrzuchu.
Mnie się podoba.
Imiona gargulców zawsze zaczynają się na „G”.
Gormagon, Gladstone, Ganimed…
Niech będzie. Girving.
- Girving? - Zaczyna się na „G”.
Nie musi być Girving. Może być Goldie…
Pani Dee. Jestem Jackie.
Będę pani towarzyszyć. Mogę to pani dać?
Dziękuję.
- Cześć, Sam. - Hej, Jackie.
- Sam pani pomoże. - Dziękuję, Jackie.
Witamy ponownie.
Dziękuję, Sam.
Cześć, Johnny.
Cześć, mamo.
Jak się masz, Johnny? Jak się czujesz?
Jak zwykle. Jestem nieco znudzony i nafaszerowany lekami.
Dni w więzieniu są do siebie podobne.
To szpital, nie więzienie.
Jeśli wolisz tak myśleć.
Co powiedział lekarz?
Jak tam terapia?
Czy tak naprawdę pytasz, czy już ci przebaczyłem?
Zdrowiejesz, prawda, skarbie?
Zrobiłeś wielki postęp.
Jestem z ciebie dumna.
Przekonujesz mnie czy siebie?
Staram się porozmawiać z moim synem.
Musimy pomówić.
To często źle się kończy.
Może poproszę strażnika na arbitra.
Musimy pomówić o rubinie.
Cześć, Irving. To znaczy Goldie.
Przez Kaina będę zwał cię Goldie,
ale w myślach będziesz Irvingiem. W moim sercu.
Nic na to nie poradzi.
Jest, jaki jest. My tacy jesteśmy.
Pierwszy morderca, pierwsza ofiara.
Taka nasza historia.
W ogóle wiesz, co to historia?
Opowiedzieć ci jakąś?
To tajemna historia.
O dwóch braciach, którzy bardzo, ale to bardzo się kochali.
I byli dla siebie bardzo mili.
Mili i życzliwi.
I tacy braterscy, wiesz?
Starszy brat nigdy, przenigdy nie krzywdził młodszego.
I nie mieszkali osobno. Żyli razem. W jednym domu.
I byli… szczęśliwi.
Nie szkodzi, że mnie zabija. Jeśli to uszczęśliwia Kaina…
Od czego są bracia, braciszku?
No to chodź.
Powiemy Kainowi dzień dobry?
Nic mi nie będzie.
Zwykle nie morduje mnie przed obiadem.
Nie jest rannym ptaszkiem.
Jak ja. I najwyraźniej ty.
Mogę spytać, panie, dokąd zmierzasz?
Do Londynu.
Przecież właśnie spędziłeś tam sto lat.
Wybacz. Dlaczego Londyn?
Tam sprzedano piasek.
Gdy go odzyskam, odszukam hełm.
W Piekle.
Rany.
Zatem czy mogę prosić cię o przysługę?
Weź ze sobą kruka.
Dość już kruków.
Zrób to dla mnie.
Kruk może podróżować między królestwami.
- Ślij wieści… - Nie trzeba mi niańki.
Jestem Sen z Nieskończonych.
Tak, a Sen z Nieskończonych zawsze ma kruka.
Jessamy była ostatnia.
Jeśli ta Constantine przypomina swych przodków,
dobrze mi się przysłuży.
Jest tylko człowiekiem.
Jak i Roderick Burgess.
Cóż mogłoby pójść nie tak?
Dobrze. Wróciłeś.
I to w samą porę. Jego Wysokość będzie zadowolony.
Gdzie Sen?
Nie ma go. Znów. Chwilowo.
Szuka swoich narzędzi, prawda?
Wróci.
W takim razie lepiej wyruszę w drogę.
Dokąd zmierzasz?
Wracam do świata jawy.
Do wolności. Powinnaś kiedyś jej zaznać.
Świat jawy to nie miejsce dla Snów i Koszmarów.
Ja świetnie tam pasuję.
Nie jesteś lojalny stwórcy?
A miałbym być? On nie jest nam lojalny.
Nie rozumiesz go, Koryntczyku.
Nie, widzę, jaki jest.
Ma cię w dupie. I mnie.
Przejmuje się jedynie sobą.
Swoim królestwem.
Niech je zatrzyma.
Bo ja odchodzę i nigdy już nie wrócę.
Będzie cię ścigał.
Jeśli to zrobi, on też tu nie wróci.
Nie zmienisz go.
Ani nie ocalisz.
Napisy: Marcin Chojnowski