SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 3: SEN
DYSKOTEKA
Johanna!
Astra! Wyruszyłam, jak tylko dostałam wiadomość. Co się stało?
Musimy zaraz się stąd wynosić!
Dobrze. Powiedz mi, co się stało.
Powiedział, że to był wypadek. Jak gdy umarła mama.
Gdzie on jest?
CASANOVA PREZENTUJE – NATYCHMIAST UCIEKAJ! CZWARTEK 22 LIPCA
Logue.
OBRZĘDY SATANISTYCZNE
Cześć, Johanna.
Coś ty odpierdolił?
Myśmy się tylko wygłupiali.
Wygłupialiście się?
Wzywanie demonów dla zgrywy?
- Co to za „my”? Gdzie reszta? - Pewnie wciąż w środku.
- W klubie? - Nie chcesz tam wejść.
Ni cholery.
Ale ktoś musi po tobie posprzątać.
Pójdę z tobą.
Ciężko w to uwierzyć, ale jesteś bezpieczniejsza z ojcem.
WYJŚCIE
Jesteśmy na miejscu.
LONDYN, WIELKA BRYTANIA
Przepraszam. Miałam długi dzień.
Mój dopiero się rozpoczyna.
Mam przeczucie, że mój też.
Johanna Constantine.
Proszę, jaka odstawiona.
Co tu robisz, Hettie?
Zapewne to samo, co ty.
Nadchodzi, co nie?
- Kto taki? - Wiesz kto.
Morfeusz.
Oneiromancer.
Wiesz, że Sandman powrócił.
„Sandman”?
Ten, co przynosi sny dzieciom?
To postać z bajek, Hettie.
To żadna bajeczka, kochaniutka.
Wrócił i domaga się swego piasku.
Dobrze wiedzieć. Wracam do pracy.
Jeszcze się przekonasz. Wiem to.
Mam 280 lat i wiem.
Constantine.
My się znamy?
Łączy nas wspólny interes.
Czekaj na swą kolej…
Bóg nie może czekać.
Ric Wik.
Jesteś tu! Dzięki Bogu.
Ale nie za darmo. Dostanę zapłatę albo wracam do łóżka.
Naturalnie, że dostaniesz.
To spotkanie stricte biznesowe.
Chyba że chcesz iść potem na drinka.
Powiedz, co się dzieje. Czemu mnie wezwano?
Ten sam powód, co zwykle. Mam duszyczkę w potrzebie.
Kim ona jest?
A czy to ważne?
Jeśli podwoję twoją zapłatę?
RYTUAŁ RZYMSKI
Potroję?
Ma bogatą rodzinę.
Jeśli ma powiązania z rodziną królewską, nie zgadzam się.
Mam ich dość. Mówiłam królowej…
Królowa nie wie, że ona tu jest.
Czy to księżniczka?
Pojawiła się godzinę temu,
żądając udzielenia im ślubu, nim dowie się pałac i prasa.
Kto jest panem młodym?
- Kevin Brody. - Ten piłkarz?
- Gra do bani. - Ale jest przystojny.
Tylko dlatego, że księżniczka
chce poślubić skrzydłowego,
- nie trzeba egzorcyzmów. - Jest coś jeszcze.
Pomów z nią, to się dowiesz.
- Rodzina królewska to duże ryzyko. - Ale…
Mogę mieć martwą księżniczkę,
szalejącego demona i zero zapłaty.
- Spierdalaj! - Ja pierdolę.
- Co ty mi robisz? - To ona?
Nie czujesz siarki?
- Gdzie ona jest? - Dziękuję. W zakrystii.
Przyda ci się Rytuał Rzymski.
Nie mogę tam wpaść, bluzgając łaciną.
Została związana? Dlatego tak brzmi?
Ma taki głos, bo opętał ją jebany demon.
Możemy chociaż najpierw ją naćpać? Odrobinę podpić, troszkę ją skrępować?
To brytyjska księżniczka.
Oni to uwielbiają.
Jakieś inne pomysły?
Tak.
Zdejmij górę.
Czy ty, księżniczko, bierzesz sobie tego…
Tak.
Czekaj, skarbie. Jesteś tego całkowicie pewna?
Powiedziałam „tak”, bo tego chcę.
Nie chcesz hucznego wesela stulecia?
Z królową, fotografami i całą resztą?
Chcę tylko ciebie.
Kontynuuj, proszę.
- Czy ty, Kevinie, bierzesz sobie… - Tak.
Zatem powtarzaj za mną.
Przepraszam, mam głodówkę.
Na wypadek fotografów, czaisz?
- Nieważne. - Proszę dalej.
Przepraszam…
Będziesz wymiotował? Kevin?
Zwymiotujesz na naszym ślubie?
Kevin.
Ric!
Myliłaś się co do opętanej osoby.
- Ja jebię. - Zabierz ją.
Mój Boże! Kevin…
Chodź, skarbie.
Chodź ze mną.
Za dużo gadasz.
- Powiedz swe imię, to zamilknę. - Po co?
Są o wiele atrakcyjniejsze sposoby, by zamknąć ci usta.
Nazywa się Agilieth.
Schlebia mi, że mnie pamiętasz,
Morfeuszu, po tak długiej nieobecności.
Lord Morfeusz?
On to.
Choć muszę wyznać, że bez hełmu niemal cię nie poznałem.
Ciekawe, gdzie on może być.
Zapewne w piekle z demonem, który na niego się wymienił.
Ale który to demon? Daj mi księżniczkę, to ci powiem.
Poczekaj.
Niech będzie!
Powiem ci, gdzie hełm, tylko mnie nie odsyłaj.
Constantine. Przestań!
Rozkazuję ci!
- Nieskończony ci rozkazuje! - Dość!
Spierdalaj z powrotem do Piekła.
Nie masz pojęcia, co zrobiłaś.
Ależ mam.
Potroiłam swoje wynagrodzenie.
Ric! Na kogo wystawić fakturę? Kościół Anglikański czy pałac Buckingham?
BUFFALO, STAN NOWY JORK
- To jakiś test? Sprawdzasz mnie? - Nie.
Zwykle uważasz, by o tym nie wspomnieć.
Sądziłem, że tak ci kazali moi lekarze.
Skąd ta zmiana?
Okradłaś go.
Nic się nie stało, tylko…
Myślisz, że nie wiem, kiedy kłamiesz?
Powiedzmy, że wiem z pewnego źródła,
że właściciel rubinu się po niego zgłosi, jak i po ludzi, którzy mu go ukradli.
Zatem szuka ciebie.
- To ty mu go ukradłaś. - A ty ukradłeś go mnie.
Jako jedyny wiesz, gdzie jest.
On nadchodzi, John.
Od lat to powtarzasz.
Tak, ale tym razem…
Gdy w każdym kolejnym nowym mieście zmieniałaś nasze nazwisko,
to nie przez byłego, który prałby nas na kwaśne jabłko,
a ze strachu przed Sandmanem…
- Starałam się cię chronić. - Przed kim?
Sandmanem?
Czy przed moim ojcem?
Powiedziałam ci, że zmarł, gdy byłeś dzieckiem.
Tak. Powtarzasz to od lat,
ale ty kłamiesz o wszystkim, zawodowo,
jesteś Ethel Cripps, Ehtel Dee, Madame Daudet,
a najwyraźniej ja nazywam się John Burgess.
Kto ci tak powiedział?
Więzienie ma tę pozytywną stronę,
że ma się mnóstwo czasu na lekturę, a według księgi
Historia magii rytualnej w Anglii
rubin należał kiedyś do rywala Aleistera Crowleya, Rodericka Burgessa.
Miał też kochankę,
Ethel Cripps.
Mój tata nie umarł, gdy byłem dzieckiem, prawda?
Roderick Burgess jest moim ojcem.
Twój ojciec był chujem i chciał, bym cię usunęła.
Chyba pierwszy raz jesteś ze mną szczera.
Mam ci dać rubin?
To powiedz mi wszystko.
I tym razem mów prawdę.
Para książęca zaraz przyjedzie po księżniczkę.
Biedactwo.
Wyglądała na opętaną.
Bo była.
Miłość jebie ci w głowie.
Twój facet jest całkiem niczego sobie.
On nie jest mój. Nie jest nawet człowiekiem.
Czym więc jest?
Nieskończonym.
Powiedziałam „Sandman” i jego właśnie miałam na myśli.
Dobrze, że wróciłeś, milordzie.
Nie daj jej się zwodzić.
Babcia często mi o was mówiła.
Znam twoją rodzinę do wieków.
Zatem wiesz, że nie możesz żadnemu z nas ufać.
Czego chcesz ode mnie?
Weszłaś w posiadanie mojej własności.
Skórzana sakwa pełna piasku.
Chcę ją odzyskać.
Należała do ciebie?
Kupiłam ją na wyprzedaży. Nigdy do niej nie zajrzałam.
Gdzie jest?
- Może być wszędzie. - Musimy ją znaleźć.
„Musimy”? A to czemu?
Bez niej moja kraina przestanie istnieć.
Gdy znikną sny, zniknie i ludzkość.
Bez urazy, ale zrobiłabym sobie przerwę od snów.
Od wieków dobrze się nie wyspałam.
I się nie wyśpisz,
póki nie znajdziemy piasku.
Musimy natychmiast wyruszać.
Takie zjawianie się znikąd i komenderowanie zwykle się sprawdza?
Tak.
W porządku.
- Pomogę ci. - Dobrze.
- Zaraz z rana. Pracuję sama. - Nie.
Nie chcę, byś łaził za mną z przyjacielem.
- Z przyjacielem? - To twój kruk?
- Babcia mówiła, że Sen ma takiego. - Już nie.
Kim jesteś?
Jak ci na imię?
Matthew, panie.
Matthew… Jasno powiedziałem Lucienne,
że tym razem obędę się bez kruka.
Uprzedzała, że tak powiesz.
- W razie potrzeby poproszę o pomoc. - Potrzebna ci…
Ona ucieka, panie.
Po to właśnie jest ci kruk.
Wracaj do Śnienia, Matthew.
Ukradłam narzędzia tylko dlatego, że sądziłam, że nam pomogą.
Potem ścigali nas ludzie twojego ojca, ukryłam więc rubin,
a resztę wymieniłam…
za to.
Amulet Protekcji.
To on od lat trzyma mnie przy życiu.
Nie uczyni tego samego dla ciebie.
Dlatego potrzebuję rubinu.
Nawet gdybym ci zdradził, gdzie jest, na nic by ci się nie zdał.
Działa tylko na mnie.
Użyj go, jeśli nie wierzysz. Zobacz, co się stanie.
Zupełnie nie mam zamiaru go używać.
Chcę, byśmy mu go oddali.
- Może nam wybaczy. - Może.
Ale może nie powinniśmy oddawać klejnotu,
który spełnia sny,
skoro możemy wyśnić świat bez Sandmana.
Zaczęlibyśmy od początku.
Znów jestem.
Widzę. Mimo że cię odesłałem.
Nie mogę… Szefowa powiedziała…
Lucienne nie jest twoją panią.
Ostrzegła, że to też powiesz.
Wiesz, kim jestem?
Nie do końca, ale…
Nawet nie wiem, kim sam jestem.
Ponoć zmarłem we śnie parę godzin temu
i teraz jestem ptaszyskiem.
Kiedyś miałem kciuki. A teraz mam takie cośki.
Tak. I musisz użyć ich, by lecieć z powrotem do Śnienia.
- Ten świat jest niebezpieczny. - Myślisz, że nie wiem?
Spędziłem tu całe życie. Dlatego Lucienne chce, bym ci pomógł.
Poprzedni kruk przybył z odsieczą.
Tak? I gdzie jest teraz?
Nazywała się Jessamy.
Straciła życie, próbując mi pomóc.
Przykro mi.
Przynajmniej pozwól mi pomóc znaleźć tę kobietę.
Jeśli śpi,
z pewnością mamy z sześć godzin, nim znów wyruszy.
Jeśli śpi, to dobrze wiem, gdzie ją znaleźć.
Johanna!
Astra! Natychmiast wracaj!
- Nie! - Astra!
Nie!
Nie puszczaj!
Astra!
Nie!
Ja pierdolę.
Jak mnie znalazłeś?
Śniłaś.
Ale to nie był zwykły sen, prawda?
Tylko wspomnienie.
Nic dziwnego, że nie sypiasz.
Może nie zasługuję na sen.
Być może.
Ale mogę go przepędzić.
Jeśli pomogę ci znaleźć piasek.
Znalezienie czegoś tutaj pewnie wymaga większej magii,
niż ty możesz wykrzesać.
Poszukam w biurze.
- Niczego tu nie ruszaj. - Idę z tobą.
Lubisz uciekać.
Dobrze.
Ale jeśli myślisz, że tu jest bajzel, to zobaczysz biuro.
Czemu ludzie tak kochają przedmioty?
Czasem się przydają.
Ty zdajesz się przywiązany do piasku.
To cząstka mnie, nie jakaś rzecz.
W takim razie jak mogłeś ją stracić?
Skradł mi ją inny mag. Burgess.
Roderick Burgess?
Stary Król Demonów we własnej osobie?
Uważano go za oszusta.
Mówili, że trzymał w piwnicy diabła. Skąd ty…
Szlag.
To nie diabła trzymał w piwnicy, prawda?
Byłeś tam przez te wszystkie lata?
To ty?
A co? Aż tak się zmieniłam?
Jestem na nim młodsza?
Nie.
Szczęśliwa.
Cholera.
Wiem, gdzie jest piasek.
Tęskniłem, matko.
Zawsze byliśmy bardzo blisko.
Zwłaszcza gdy byliśmy tylko we dwoje.
- Nigdy nie byliśmy przecież sami. - W przerwach między twoimi partnerami.
Mam na myśli ten rubin.
Pokazywałaś mi go jedynie w urodziny.
Miałem pomyśleć życzenie i w ogrodzie pojawiał się kucyk
albo zacząłby w lipcu padać w moim pokoju śnieg.
Nie powinnam była tego robić.
Nie, było wspaniale.
Nie powinienem był ci go ukraść.
Ja nie powinnam była go ukraść.
Zrobiłaś, co było trzeba, by utrzymać nas przy życiu.
Teraz to rozumiem.
I cieszę się, że mogę się odwdzięczyć.
Tylko przynieś mi rubin.
To kiepski pomysł.
Już się tym zająłem.
Poprzednio nie obyło się bez rannych, bo…
Nie tylko rannych, John. Były ofiary.
Zabiłeś ich.
Próbowali mi go zabrać. Broniłem się.
A teraz mogę obronić nim ciebie.
Nie potrzebuję ochrony.
Mam to. To ciebie staram się ocalić.
Na pewno?
Co mam zrobić, żebyś mi uwierzył?
Co robisz?
Powinnam była zrobić to dawno temu.
Ochraniam mojego syna.
Jeśli dam ci to, rubin nie będzie ci potrzebny.
Kim jest ta kobieta na fotografii?
To Rachel Moodie.
Ona też para się magią?
Boże, nie.
Jest porządną kobietą.
Ma dobrą pracę i miłą rodzinę.
Nienawidziła tej całej magii.
A jednak zostawiłaś z nią piasek.
Nie na przechowanie.
Zostawiłam go.
I ją.
Mieszkałam u niej.
Zinterpretowała to, że mieszkamy razem, a tak nie było.
Pewnej nocy wyszłam do pracy i już nie wróciłam.
Czemu?
Bo to zawsze źle się kończy.
Co?
Miłość?
Tak. Chyba masz rację.
Może ci umknęło,
że ludzie wokół mnie zostają rozszarpani albo zawleczeni do Piekła.
Lepiej, że odeszłam.
Wyjaśniłaś jej to?
Nie. Pewnie teraz będę musiała.
Mieszka tutaj. Albo mieszkała.
Minęło pół roku, mogła się przeprowadzić.
Oby tak było.
W mordę.
Może szczęśliwie nie będzie jej…
Dziwne. Nawet nie spytała, kto to.
Pewnie na kogoś czeka. Może zrobić się niezręcznie.
Jeszcze niezręczniej.
- Poczekaj. - Idę z tobą.
Nie idziesz. Masz pojęcie, jak ona mnie teraz musi nienawidzić?
Masz jakieś byłe dziewczyny?
- Nie mam czasu. - To tylko chwila.
Trzaśnie mi drzwiami przed nosem, tak jak ja tobie… teraz.
Weź się w garść.
- Boże jedyny. - Hejka, Rach.
- Co tu robisz? - Powinnam była zadzwonić.
Wybacz.
- Cześć. - Hej.
Zaplanowałam sobie całą przemowę.
No to słucham. Nie będę przerywać.
Dobrze wyglądasz.
Ty dobrze wyglądasz.
No tak…
Sorki za najście.
Zostawiłam parę rzeczy, gdy zerwałyśmy i chciałam…
To myśmy zerwały?
W sumie fakt.
Źle się zachowałam.
Powinnam była zadzwonić. Chociaż napisać.
Wejdziesz?
Może porządnie przeprosisz?
Mówię to jako jeszcze niedawno człowiek.
Ludziom nie wolno ufać.
Nie.
Gdybym był Johanną Constantine, dogadywałbym się na górze z Rachel,
żeby przywłaszczyć sobie piasek, zastąpić go zwyczajnym
i sprzedać go temu, kto da więcej.
Ale nie byłem dobrym człowiekiem, gdy nim byłem.
Nie wszyscy możemy dorównać idealnej w każdym calu Jessamy.
Matthew, ja…
Czaję. Uważasz, że nie potrzebujesz kruka,
ale jeśli liczysz, że ludzie pomogą komuś poza sobą,
to będziesz tak wieki sterczał na deszczu.
Co by tam nie robiły, to nie myślą o tobie.
Przenieśmy…
te przeprosiny do sypialni.
Całkiem nieźle idą.
Tak, ale masz za co przepraszać.
Wiem.
- Gdy odeszłaś… - Rach.
- Gdy tamtej nocy wyszłaś… - Musimy?
…i już nie wróciłaś,
byłam przerażona.
Przepraszam.
Dzwoniłam po wszystkich.
Do Chasa i Renee, Ric Wik.
Nawet do twoich byłych.
Gadasz.
Do kogo?
Do Sarah.
- Olivera. - Szlag.
I Kit Ryan.
Wszyscy radzili, by o tobie zapomnieć.
Bo jesteś samolubnym, bezwzględnym tchórzem.
Niszczysz wszystko, czego się dotkniesz.
- Rach. - Constantine.
Obudź się.
Co mi zrobiłeś?
To przez piasek.
Gdzie jest Rachel?
Rachel?
- Rach? - Jo?
To ty?
Co za cudowny sen.
Co jej się stało?
To nie jest dla ludzi.
Nie! Oddawaj!
Proszę. To boli.
Możemy iść.
Co?
Przecież nie możemy jej tak zostawić.
Nie pomożemy jej.
Tylko piasek trzymał ją przy życiu.
Musisz coś zrobić.
To przez twój piasek tak skończyła.
Nie ja go z nią zostawiłem.
Co jest z tobą?
Chcesz odzyskać swój piasek, by ratować ludzi. Proszę, masz okazję!
Ty w nas widzisz jedynie Rodericka Burgessa.
Obchodzi cię tylko piasek. Władza.
Co komu po tobie?
Odzyskałeś piach. Co tu wciąż robisz, skoro nie pomagasz?
Wyjdź.
Rach…
Tak mi przykro, Jo. Wybacz.
To moja wina.
To wszystko.
To ja go z tobą zostawiłam.
Powinnam była zostać.
Ale przecież wróciłaś.
Nie, załóż go z powrotem.
Widziałem, co dzieje się tym, co ciebie i tę rzecz rozsierdzili.
Staram się cię ocalić, a nie skrzywdzić. Weź.
To trzymało mnie jak dotąd przy życiu przez 116 lat.
Mam nadzieję, że zapewni ci nieśmiertelność.
Każda matka tylko tego chce. Weź go.
I jeszcze jedno.
Przepraszam, że byłam taką chujową matką.
Nie, mamo.
Weź go z powrotem.
Już za późno, kochanie.
Nie.
Strażnik!
Matko.
Nie potrzebujesz rubinu.
Nikt cię już nie skrzywdzi.
Coś ty jej zrobił?
Niczego nie zrobiłem.
Musisz się od niej odsunąć.
Wierz mi, nie chcesz mierzyć do mnie z broni.
Wsparcie dla ochrony.
Czemu mnie po prostu nie puścisz?
Dla własnego dobra.
Ostrzegam cię, John. Strzelę.
Skrzywdzisz tylko siebie.
Wybacz mi.
- Stój! - Ani kroku!
Nie ruszaj się!
Ani, kurwa, kroku.
Jest zbyt zimno, żebyś nie miał płaszcza.
Jesteś bardzo miły.
Nie, proszę. Nalegam.
A ty?
Mnie ziąb nie przeszkadza.
Od razu lepiej.
Mogę ci go zwrócić, gdy już dotrę na miejsce?
Mnie zależy tylko na tym, byś dotarł do celu.
Dziękuję.
Ja dziękuję.
Miała spokojną śmierć. We śnie.
Powiadomię jej ojca.
Była naprawdę dobrą osobą.
Jest ich jeszcze kilka.
Nie wszyscy są jak ja czy Roderick Burgess.
Wcale nie jesteś jak Roderick Burgess.
Jak ma na imię twój przyjaciel?
- Matthew, ale nie jest moim… - Opiekuj się nim, Matthew.
Potrzebuje tego.
Constantine!
Ten koszmar nie będzie cię już dręczyć.
Ładnie tam się zachowałeś.
Nigdy więcej mnie nie szpieguj.
Nie szpiegowałem.
Gdyby tak było, nie wiedziałbyś o tym.
Co teraz zamierzasz?
Wyruszam na poszukiwanie hełmu.
A ty ruszasz do Śnienia.
Albo, skup się, mógłbyś wziąć mnie ze sobą
i już nie musielibyśmy o tym więcej gadać.
To brzmi kusząco.
Tak się składa, że tam, dokąd się wybieram, możesz mi się przydać.
Tak? To dokąd zmierzamy?
Do Piekła.
Do prawdziwego Piekła czy to taka metafora?
Tak czy inaczej, powinniśmy dać znać Lucienne, no nie?
Zobaczyć, co ona na to.
Bo mój ptasi móżdżek mi podpowiada,
że nie wyrazi dla tego planu poparcia.
Wyraźnie mnie nie słuchasz, więc chuj tam! Idźmy do diabła!
Napisy: Marcin Chojnowski