SERIAL NETFLIX
Obudź się, szefie.
ROZDZIAŁ 5: 24/7
No dalej, wstawaj.
Bez jaj.
Musisz już wyruszać, odzyskać rubin.
Nie znajdziemy go, jak tak będziesz spał!
Obudź się!
- Siadaj, gdzie chcesz, złotko. - …bliscy…
Zaraz przyjdę.
Nie odchodźcie. Podamy wam porządny zastrzyk energii
tuż po raporcie Terri o korkach.
Na 95-tce zrobił się kilkukilometrowy korek
po kraksie dwóch ciężarówek.
Jedna z nich przewoziła niebezpieczne materiały.
Szczęśliwie nie doszło do wycieku…
BAR
- Dzięki, Lindy. Spokojnej nocy. - Tobie też.
Najlepsze miejsce.
CZEŚĆ! JESTEM BETTE
Jak dziś się miewasz?
Jak się miewam? Cóż…
Dawno tak dobrze się nie czułem. Dziękuję.
Też tak chcę. Zdradzisz swój sekret?
Powiedzieć ci prawdę?
Uczciwość popłaca.
Tak się mówi, prawda?
Oby to była prawda.
Oto…
mój sekret.
Boski.
Spełnia sny.
Nie wątpię.
O czym takim śnisz? O nowym domu? Nowej pracy?
O nowym świecie. Szczerszym.
To dopiero piękny sen.
Może chcesz czekać na jego spełnienie przy kawie?
Chętnie. Ale nie będę długo czekał.
To lepiej się z nią pospieszę.
Jedna z najlepszych przyjaciółek programu,
dr Brenda, opowie nam o nowej, robiącej w kraju furorę diecie.
Kawy, Lindy?
Lepiej nie.
Kończę drugą zmianę. Zaraz przyjdzie Marsh.
Będziesz trzymała oko na drzwi? Skoczę do toalety.
Tyle jeszcze dam radę.
Zaraz wrócę po zamówienie.
Nie pali się. Mam wszystko, czego mi teraz trzeba.
TOALETA
…by w razie możliwości objechać 195-tkę.
Będziemy podawać wiadomości o pogodzie…
Jesteś sama, Lindy?
Na sali nikogo nie ma.
Nie, jest Bette.
Na szczęście najwyraźniej ten typ pogody…
- Cześć, Marsh. - Bette.
Bawcie się dobrze.
Ja mam randkę z moim wyrkiem.
Na razie, Lindy.
Jak tam, Marsh. W porządku?
No.
Przewidujemy silne burze z piorunami,
jakie przyniesie idąca z południa nawałnica.
Do końca dnia powinno się rozpogodzić…
Judy, zjesz na miejscu czy weźmiesz na wynos?
Kawy? Dopiero zaparzyłam.
Boże, z chęcią.
Wysikam się.
Jeśli Donna przyjdzie, powiesz jej, że jestem?
Jasne.
Niech na mnie poczeka.
- Oczywiście. - Dzięki, Bette.
Za moment.
Hej.
Dostałam twoją wiadomość. Co się dzieje?
Jest z tobą Donna?
Nie, czemu? Wszystko z wami dobrze?
Tak, tylko…
Miałyśmy wczoraj bzdurną kłótnię. Wyszła jakoś koło północy
i nie wróciła. Teraz oczywiście…
w chuj się martwię.
Przykro mi, Jude.
- Nie odzywała się? - Nie.
- Rose. - Naprawdę, słowo.
Może jest u mamy?
Nie pojechałaby do matki.
A może?
Chcesz, żebym sprawdziła?
Nie.
Powinnam przynajmniej udawać dorosłą i sama do niej zadzwonić.
No dobra.
Judy i Donna chyba znów wczoraj się pożarły.
Donna wyszła i nie wróciła. Teraz spanikowana Judy obdzwania miasto.
Nie wiem, czemu Judy marnuje czas na Donnę Cavanagh.
Judy jest taka śliczna. Mogłaby mieć każdego.
Niektórzy boją się być szczęśliwi.
Kończą nam się grzybki.
Zapiszę sobie.
Lunch, przystojniaku?
Mam niedaleko rozmowę o pracę i jestem za wcześnie.
- Mogę tylko prosić kawę? - Oczywiście, dopiero zaparzyłam.
Tu ci będzie dobrze.
To rozmowa w Vanguardzie?
Skąd wiesz?
To jedno z niewielu miejsc, dokąd idzie się w garniturze.
Rzadko w nich chodzę.
A powinieneś. Dobrze ci leży.
Rzucisz ich na kolana.
Jesteś bardzo miła. Dziękuję.
Wcale nie jestem miła, tylko…
Dobrze czytam ludzi.
Dostaniesz tę pracę.
Judy, kawa gotowa.
Doleję śmietanki.
Bez urazy, ale czekam na kogoś.
Przeniosę się, jeśli chcecie tu usiąść.
Nie, dzięki.
Jestem Mark.
A ja lesbijką, więc…
Przejrzałeś menu?
Przyznam, że nieco się rozproszyłem. Może mi coś polecisz?
Nareszcie!
Przepraszam na chwilkę.
Jasne.
Wszystkiego najlepszego!
- Hej. - Dziś wasza rocznica.
- Że też pamiętasz. - I to co roku.
Jesteście moim największym sukcesem.
Żenada.
Ona ich spiknęła.
Ja ich spiknęłam.
- Tak? - Rany.
To byli stali goście…
Moi najlepsi klienci.
Myśli, że zna się na ludziach…
Znam się na ludziach, więc raz ich ze sobą posadziłam…
Tam, gdzie ty teraz.
… no i proszę. Pięć lat później.
Najlepsze pięć lat mojego życia.
Daj spokój.
- Gratulacje. - Wszystkiego najlepszego.
- Dziękujemy bardzo. - Dziękujemy.
Myślisz, że to słodkie?
A może naprawdę ma przeczucie?
Chciała nas zeswatać.
- Jak tam w pracy? - Dobrze. Jest co robić.
Garry nadzoruje nowe obiecujące przedsięwzięcie.
Prawda, skarbie?
Jak się masz, Bette? Co u Bernarda?
- Jak tam pisanie? - Właśnie, jak powieść?
Dobrze. Myślałam, że będę miała więcej czasu,
bo Bernard miał studiować. Fajnie, że jest w domu…
Co wam podać?
Poprosimy…
To co zwykle, skarbie?
Sałatki ze szpinakiem.
Zamówienie.
Ale burger.
Tak dobrze ci idzie. Nie chcemy psuć twojej diety.
Ale to nasza rocznica.
Masz rację. Świętujemy.
Możesz zamówić, co zechcesz.
Nie mów tak, bo wezmę piętrowca.
Co to za „piętrowiec”?
Ma wszystkiego po dwa. Dwa burgery,
dwa plasterki bekonu, ser, dwa jajka.
Boziu.
Widzisz?
Zamów.
Jeśli na to masz ochotę.
Poproszę sałatkę.
Podziwiam samodyscyplinę.
Was dwojga. Dwa razy sałatka ze szpinakiem.
- Dzięki. - Chcą pomóc ludziom.
Koncerny farmaceutyczne chcą ich zniewolić.
- Zobaczysz, jak cię zatrudnią. - Czemu myślisz, że mnie przyjmą?
Vanguard uwielbia takich jak ty.
Są z Vanguarda?
To prezes.
Żartujesz. Jak mu na imię?
Stary, to ona jest prezesem.
- Mąż jest dla szpanu. - Przedstawić cię?
Nie rób tego.
Dzięki, ale na moim szczeblu
lepiej nie wychylać się przed prezeską.
- Ale dziękuję. - To może lunch?
Prezes je szpinak.
Marsh może ci dodać kurczaka z grilla.
Mam trochę czasu. Brzmi nieźle.
Sałatka ze szpinakiem i kurczak.
Rany.
Przepraszam, jest ich rocznica.
Słyszałem. Przedstawiłaś ich.
Faktycznie.
I nie jesteś tak naprawdę kelnerką, zgadza się, Bette?
Jesteś pisarką.
Cóż, jestem pisującą kelnerką.
Fikcja? Literatura faktu?
Moje postacie opieram na prawdziwych ludziach,
ale to chyba fikcja, bo opowieści kończą się szczęśliwie.
To dlatego, że wiesz, kiedy przestać.
Jak to?
Problem z powieściami jest taki,
że jeśli pisać dalej, wszystkie skończą się śmiercią,
prawda?
Zamówienie.
Co podać, przystojniaku?
Chyba tak naprawdę nie uważasz, żebym był przystojny?
Oczywiście, że nie.
Dlaczego tak mnie nazwałaś? Czemu skłamałaś?
Nie wiem…
Chyba próbowałam być…
Chciałam, byś poczuł się…
Chciałam, byś mnie lubił.
Lubię cię.
Taka podobasz mi się bardziej. Sobie nie?
Czy to nie ulga raz być szczerym?
Chciałabyś żyć w świecie, w którym moglibyśmy mówić, co myślimy?
Chciałabym.
To zaczyna się od nas, Bette. Zmienimy ten świat.
Sprawimy, że będzie szczerszy.
Chciałam cię tylko wesprzeć.
I nazwałaś mnie tłuściochem? Przy Bette.
To nieprawda.
Od kogo te wiadomości?
Spedycja chce listę dystrybutorów.
Zamówienie.
Wysłałam ją wczoraj Spencerowi.
Napiszę do niego.
Nie rób tego.
Spencer zadał mi pytanie, a ty odpiszesz. Jak to wypadnie?
Za bardzo martwisz się opinią innych.
Tak, bo nie ja jestem szefem.
Przez takie twoje numery brak mi autorytetu i wiarygodności.
Natychmiast zmień ton.
Proszę.
Sałatka ze szpinakiem i piętrowiec.
To nie nasze. On tego nie zamówił.
Zgadza się. Bardzo przepraszam.
- Nie szkodzi. - Nie zjesz tego.
Nie zjem bułki.
Bette, mogłabyś…
Mogę raz zjeść, na co mam ochotę? Proszę.
Dziękuję, Bette.
Dzięki, Bette.
Masz zasięg?
Wiadomości nie dochodzą. Mogę do ciebie napisać?
Dochodzą, tylko ona nie chce cię znać.
Co?
Mam cztery kreski.
Pierdol się, gościu.
Judy?
Donna się odzywała?
Może jeszcze poczekasz?
Przyniosę ci menu.
Dobrze się czujesz?
- Chyba nie. - Zamówienie.
OTWARTE 24 H
Wyszła o północy i nie mam z nią kontaktu.
Nie odpowiada na wiadomości ani telefony…
Liczę, że jest cała.
Naprawdę?
Nie. Mam nadzieję, że rozpierdoliła się autem.
Przynajmniej miałaby powód, by nie odpisywać.
Czemu wyszła?
- Pożarłyśmy się. - O co?
Bywam zazdrosna.
Myślisz, że ona cię zdradza?
Nie. W życiu.
To czemu tak się złościsz?
Nie mówiłam nic o złości.
Bywam zazdrosna.
A teraz skąd ta złość?
Bo nie lubię, jak mnie się ocenia.
Nie oceniam cię.
Nikt cię tu nie ocenia.
Wszyscy tu mnie oceniają.
Ty, Bette, Marsh. Wszyscy myślicie,
że byłabym szczęśliwsza, jakbym rżnęła się z kolesiem.
Według Bette Donna na ciebie nie zasługuje.
Tak powiedziała?
Do Marsha. Słyszałem.
No to się myli. To ja nie zasłużyłam na Donnę.
Od burgera zrobiło ci się niedobrze.
Nareszcie. Wszystkiego najlepszego.
- Hej, Bette. - Hej.
Dziś wasza rocznica.
WITAMY – PROSZĘ CZEKAĆ NA STOLIK
Zamówienie.
Na pewno?
Przecież to zamówili.
Zwykle lubię nie mylić się co do prognozy pogody, ale nie dzisiaj.
Zapowiedziane przeze mnie burze przyniosły wichury i grad,
które o tej porze roku są niespotykane.
Teraz jednak nadciąga ona z północy,
zamiast frontu burzowego…
Do kogo piszesz?
Spedycja chce listę dystrybutorów.
Daj mi to.
Proszę.
Sałatka ze szpinakiem i piętrowiec.
Marsh, czapki z głów.
Nim wyjdziecie… Jest tu chłopak, który ma dziś rozmowę w Vanguardzie.
Ma na imię Mark.
Mark, podejdź. Poznaj moich przyjaciół.
Kate i Garry Fletcher, to…
Cześć. Mark Brewer.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie szkodzi. Bette powiedziała, że ubiegasz się dziś u nas o pracę.
Tak.
Powinienem już iść. Nie chcę się spóźnić.
Rozmowa może odbyć się tutaj.
Z wami?
Kate?
Bette bardzo cię polecała.
Usiądź, proszę.
Dobrze.
Padniesz. Chyba załatwiłam Markowi pracę w Vanguardzie.
Marsh?
Nie możesz choć na mnie spojrzeć?
Jesteśmy w pracy.
To może po pracy?
Mógłbyś do mnie przyjść, coś bym upichciła.
A będzie Bernard?
Pewnie tak.
Ale on cię lubi. Otwiera się przy tobie.
Przy mnie milczy.
Po kolacji pójdzie do swojego pokoju…
a ty mógłbyś iść do mojego.
To raczej kiepski pomysł.
Czemu?
Marsh…
Chcę tego.
Ty nie?
Nie chcesz mnie, Bette.
Jesteś znudzona i samotna, a ja akurat jestem w pobliżu.
Czemu tak mówisz?
Nie szkodzi.
Ty mnie też nie interesujesz.
Czekaj, to…
czemu wciąż przychodzisz?
Bo lubię kolacje z tobą i Bernardem.
Dla odmiany ktoś inny gotuje.
Po kolacji, gdy śpisz przed telewizorem,
lubię chodzić na górę do twojego syna.
Bette, uwielbiam go rżnąć.
- Co? - Czasem pozwalam mu mnie zerżnąć.
To jeszcze dzieciak.
Ma 21 lat, Bette.
Wie, co robi. Ja w jego wieku gówno wiedziałem.
Przepraszam.
Bette, w porządku?
Tak. Zaraz wyjdę.
Opowiedz mi o sobie.
Trzy lata temu skończyłem studia.
To wiem z twojej cefałki. Opowiedz mi o sobie.
O twoim życiu. Masz żonę? Dzieci?
Dziewczynę?
Dziewczyny zainteresują się mną dopiero za parę lat.
Czemu tak mówisz?
Bo jestem bezrobotny,
mieszkam w norze z pięcioma współlokatorami.
Ledwo co opiekuję się sobą, a co dopiero kimś innym.
To chyba nieco seksistowskie?
Nie każda dziewczyna wymaga opieki.
Powiesz to mojej mamie?
I każdej mojej byłej.
Gdy spotkałam Garry'ego, sprzedawał karnety na siłownię.
Teraz jest wiceprezesem Vanguarda.
Fajnie, że razem pracujecie.
Powiesz to mojemu mężowi?
Najwyraźniej mężczyźni nie lubią, gdy kobieta rozkazuje.
I kto tu jest seksistą?
Niektórzy uwielbiają władcze kobiety.
W pracy dobrze.
Jest co robić.
Tak. Dawno was u nas nie było.
Kate robi mi dietę.
Przez pracę nie chodzę już tak często na siłownię.
Na łożu śmierci nie będziesz żałował, że za mało chodziłeś.
Święta prawda.
Czy ty z Bette…
Nie.
Ale ona cię lubi.
Już nie.
Wybacz. Zepsułem ci lunch.
Nie ty mi go zepsułeś,
tylko Kate. Robi nabór na moje miejsce.
To jeszcze dzieciak.
Też taki byłem.
Żałuję mojego burgera.
Zrobić ci nowego?
- Mogę go tu zjeść? - No jasne.
- Wybacz to czekanie. - Czekałam na ciebie.
Nic ci nie jest?
To przez Marsha?
Widzę, jak czasem na niego patrzysz…
Co jest ze mną nie tak?
Nic. Jeśli z tobą zerwał, to on ma problem.
Nie zerwał ze mną.
Wyraźnie nie byliśmy parą.
Szlag. Przykro mi.
Nie, to dobrze.
Wierz mi.
Powinnam wracać do pracy.
Naprawdę? Możesz tam być z Marshem?
Wiesz co?
Jebać Marsha.
Kiedyś był bardzo atrakcyjny.
Wciąż jest przystojny.
Tyle że teraz go znam.
Boże, co się dzieje, jak już się kogoś pozna?
Jak się pozna Garry'ego…
Zerżnie wszystkich… z wyjątkiem mnie.
I nie szkodzi,
bo jest w tym dość kiepski.
A ty?
Kate chce kontroli.
Gdy ją spotkałem, nie miałem niczego.
Ona dała mi wszystko, ale nie dlatego, że mnie kocha. Nie.
Chciała mnie zatrzymać, żeby nie być sama.
Żeby ludzie myśleli, że można ją kochać. Nie można.
Jest oziębła.
Jest idealna. Ja nie.
Uwielbiam jeść, pić, jebać.
Kate nic z tego nie lubi.
To co robisz?
Gdy jestem z nią, to się pilnuję.
Bez niej…
jestem niegrzeczny.
Jak bardzo?
Czasem masz chcicę, żeby ktoś ci obciągnął.
Jarzysz?
Donna to szczęściara.
No nie wiem.
Wczoraj chyba zerwałyśmy.
O nie, tak mi przykro.
Wiem, że jej nie lubisz.
To nieprawda.
Uważam, że nie jest dla ciebie.
Potrzebujesz kogoś samodzielnego.
Kogoś optymistycznego i rozrywkowego, kto by się tobą zajął.
Optymistycznego i rozrywkowego… jak ty?
Nie.
Albo tak. Sama nie wiem.
Kogoś, kto dostrzega, jaka jesteś mądra
i piękna. No i…
Czemu to zrobiłaś?
Co się teraz dzieje?
Twój mąż nas zobaczy.
Poszedł sobie.
Wszyscy wyszli.
Brakuje ci ich?
Wiedeńskie zoo doniosło o udanym kryciu
pandy wielkiej po dekadzie prób.
Według raportów gody pand Bao Lin i Pai Gao powiodły się
po dziesięciu latach starań pracowników zoo.
Nie dziwię się, że nie chciały się rozmnażać,
skoro są parą z zaledwie dwóch tysięcy żyjących pand…
A jeśli to Donna?
To nie ona.
Nie chce mnie więcej widzieć.
Nie wiesz tego.
Wiem.
I nie winię jej.
Czemu? Co się stało?
Uderzyłam ją.
Gdy się wczoraj kłóciłyśmy…
uderzyłam ją w twarz.
Stary, wyluzuj.
- Taki z ciebie kozak? - Spokojnie.
- No chodź. - Wyluzuj.
Zostaw go, Garry!
Nieźle.
Ale kiepsko się bijesz.
Jesteś słaby. Kurewsko żałosny.
Idealny dla niej.
Boże!
Boże, Garry!
Przepraszam.
Garry?
- Co zrobiłeś? - Zaatakował.
- Widziałaś. - Garry?
Widzieliście, jak mnie dusił.
Zadzwońcie po pogotowie.
Nigdy bym nikogo nie skrzywdził. Ja nie jestem taki.
…napaści i przypadkowe morderstwa częścią fali zbrodni,
która zdaje się zalewać świat.
To nie ty.
To przez niego.
Wypadki i nieszczęścia, karambole, zderzenia pociągów, katastrofy samolotów.
Gubernator ogłosił stan wyjątkowy…
Nie uwierzyłam, gdy powiedziałeś, że zmienisz świat.
Mamy również doniesienia o wybuchach gazu
i awariach sieci energetycznych w całym kraju.
Ja tylko usunąłem kłamstwa.
Wy zajęliście się resztą. Zrobiliście, co chcieliście.
Nigdy tego nie chciałam.
Nie chciałaś być dostrzeżona,
dotykana, kochana?
Nie chciałem nikogo zabić.
Chciałeś. Inaczej byś tego nie zrobił.
Kate też chciała go zabić.
Nieprawda.
Nie musicie już udawać.
Możecie mieć, co zechcecie.
Odłóżcie noże.
Rzućcie je.
Oferuję wam świat,
w którym możecie bezkarnie być sobą,
ale wy chyba lubicie cierpieć.
Jeśli taka jest wasza prawda,
to może wasze cierpienie was wyzwoli.
Prawda to oczyszczający płomień…
który pali powiedziane innym kłamstwa…
jak i te, które wmówiliśmy sobie.
Zatem miłość i nienawiść,
rozkosz i ból…
mogą być wyjawione…
bez wstydu.
Gdy nie ma dobra ani zła…
pozostaje jedynie prawda.
…sieci energetycznych w całym kraju.
Ciężarówka przewożąca wodorotlenku potasu,
o której mówiła Terri,
została podpalona na środku autostrady I-95
przez grupę ludzi, która przypuściła szturm
na policyjną blokadę.
Eksplozja wywołała pożar,
który strawił kilka aut i ciężarówek,
w tym cysternę z benzyną.
Droga zmieniła się w piekło,
a silne wiatry roznoszą po okolicy
płonące zgliszcza.
To jest ten lepszy świat?
Wciąż patrzysz na niego oczami.
Musisz je zamknąć.
Poddać się ciemności.
Widzę przyszłość.
Zatem powiedz…
co mnie czeka.
Z prochu powstałeś.
W prochu żyjesz.
W proch się obrócisz.
To przyszłość wszystkich. Powiedz mi moją.
Nie masz przyszłości, Johnie Dee.
To przyszłość zamknięta w murach pod strażą w smrodzie obłędu.
Potem przetną wrzeciono twego życia, synu swej matki.
Nie. Spójrz ponownie. Przepowiedz mi przyszłość.
Skradłeś część mocy Snu.
Przejmiesz ją całą.
Zmiażdżysz w swych dłoniach życie Władcy Snów.
Witaj.
Jestem John.
Dobrze, że jesteś. Nie ma prądu.
Nie ma telewizora ani z kim pogadać.
Co ty sobie myślisz?
Ocalam świat od jego kłamstw.
Nie po to powstał ten rubin.
Ty jesteś Sandmanem.
Matka miała rację. Mówiła, że po niego przyjdziesz.
Musisz mi go zwrócić, bym mógł naprawić wyrządzoną przez ciebie szkodę.
Nie dam ci go. Jest mój.
Krzywdzi cię, John. I twój świat.
Ukazuje prawdę.
- Taka jest prawda ludzkości. - Mylisz się.
To jest prawda ludzkości.
- Jak tam w pracy? - Dobrze. Jest co robić.
Okłamują samych siebie.
Garry nadzoruje nowe obiecujące przedsięwzięcie.
Same kłamstwa.
To nie kłamstwa, John. To sny.
Prawda, skarbie?
Kate marzy o ucieczce gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie.
Jak się masz, Bette?
Garry śni o udowodnieniu ojcu, że się co do niego mylił.
Co u Bernarda?
- Jak tam pisanie? - Właśnie, jak powieść?
Dobrze.
Bette śni o stworzeniu czegoś, co będzie dla innych ważne.
Ich sny ich zainspirowały.
Myślałam, że będę miała więcej czasu,
bo Bernard miał studiować. Fajnie, że jest w domu…
Ich sny trzymają ich przy życiu.
Ale jeśli im się je zrabuje,
odbierze im się nadzieję, wtedy… Tak,
taka jest prawda ludzkości.
Rubin cię krzywdzi.
Kryje zbyt wielką część mojej mocy.
Gdy go użyłem, skradł jeszcze więcej.
Może gdy użyję go, by skraść resztę twej mocy,
ja stanę się Królem Snów.
Władcę Snów możesz okraść z jego mocy tylko w jego królestwie.
We śnie.
Witaj w domu, Johnny.
Ale z ciebie dzieciuch.
Zaśnij, Johnny.
- Proszę. - Matko?
Johnny, musisz zasnąć.
Twój ojciec miał rację. Nie powinnam była cię urodzić.
To sen!
To jest sen.
To sen.
To twój pałac… Władco Snów?
To twój tron… Królu Kłamstw?
Teraz należy do mnie!
Patrzysz?
Widzisz mnie?
Jak używam twych mocy, by spalić twe kłamstwa?
Musisz przestać.
Możesz się jeszcze uratować.
Myślisz, że to mnie trzeba ocalić?
Twój ojciec ukradł mi ten rubin i cię nim przeklął.
Chyba pobłogosławił.
Twoje rządy
dobiegły końca, gdy mój ojciec cię pojmał.
Twoje królestwo
należy do mnie.
We mnie spoczywa twa moc.
Jakie to uczucie, gdy twoje życie spoczywa w moich rękach?
Krzywdzisz śpiących.
Czas, by się obudzili!
To koniec ciebie i twych kłamstw.
Zrobiłem to.
Zabiłem go.
Wygrałem.
Dziękuję, Johnie.
Ale ja cię zabiłem.
Zniszczyłeś rubin i wyzwoliłeś jego moc.
Sam bym na to nie wpadł.
Zapomniałem, jak wielką cząstkę siebie w nim umieściłem.
Zabijesz mnie?
Mógłbym.
I może to zrobię.
Ale nie stworzyłem go dla śmiertelników.
I nie z twojej winy wpadł ci w ręce.
Zatem nie, Johnie. Nie zabiję cię.
Śpij dobrze.
Możesz naprawić całą wyrządzoną przez rubin szkodę?
To nie rubin jest winien.
John użył go, by uwidocznić niezabliźnione rany.
Jutro zacznie się odbudowa.
W tym i w moim świecie.
Ale dziś ludzkość…
będzie spała spokojnie.
Obserwuję cię…
starszy bracie.
Napisy: Marcin Chojnowski