ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Bola!
Pasensiya na. Astig ng salo mo.
Salamat.
Franklin.
Huy, Franklin. Ano pa hinihintay mo?
Ano'ng ginagawa mo?
Nagpapakain ng mga kalapati.
"'Gawin mo 'yan parati, ano makukuha mo?"
"Matatabang kalapati."
Galing 'yun sa Mary Poppins. Napanood mo na ba?
Hindi pa.
Okay, ano'ng meron?
Ano ibig mo sabihin?
Alam ko may mali. Tingnan mo itsura mo.
Nakaupo rito, matamlay, nagpapakain ng kalapati.
Hindi ka naman ganiyan.
Hindi. Hindi nga siguro.
Hindi ko alam kung ano'ng mali, pero…
Tama ka.
Meron ngang mali.
Nang nahuli nila ako, isang bagay lang ang nasa isip ko.
Paghihiganti.
Hindi naging kasiya-siya tulad ng inaasahan ko.
Samantala, ang kaharian ko ay nawasak.
Ang mga kagamitan ko ay matagal nang nanakaw at nagkalat.
Kaya't naglakbay ako para hanapin sila.
At nahanap ko sila.
Mas makapangyarihan na ako ngayon kaysa dati.
Ngunit…
Narito ka, nagpapakain ng mga kalapati.
Kasi, hanggang doon,
mayroon akong tunay na hinahanap.
Isang layunin na labas sa tungkulin ko at pagkatapos, bigla-bigla, tapos na agad…
Nakaramdam ako ng pagkabigo.
Kakulangan.
Kawalan ng kabuluhan.
May katuturan ba?
Siguradong-sigurado ako na kapag naibalik ko na lahat ng bagay, sasaya ako.
Pero parang mas sumama pa ang nararamdaman ko kaysa sa simula.
Ang nararamdaman ko ay…
Wala.
Ayon.
Tinanong mo eh.
Tinawag mo dapat ako.
Ayaw kong mag-alala ka.
Ano ba naman 'yan.
May sasabihin ako sa 'yo, Dream.
At isang beses ko lang sasabihin ito, kaya dapat makinig ka.
Ikaw na ang pinakatanga,
pinakamakasarili, pinaka-walang saysay na anthropomorphic na nilalang
dito o sa iba pang lupain.
Naaawa ka sa sarili mo dahil tapos na ang iyong munting laro
at ni wala kang bayag para lumabas at maghanap ng bago.
Kasing sama mo si Desire.
Hindi, mas grabe ka.
Hindi ba sumagi sa isip mo na mag-aalala ako para sa 'yo?
-Hindi ko naisip-- -Eksakto.
Hindi ka nag-isip.
Bola!
Wow.
Kasing galing ka ng… kaibigan mo.
Hindi ko siya kaibigan. Kapatid ko siya. At tanga siya.
Nagpapakain lang ako ng mga ibon.
'Di ako puwede pumirmi dito. May trabaho pa ako.
Puwede ka sumama sa 'kin kung gusto mo, o dito ka lang at sumimangot.
Sige na nga, sasama ako.
Pabor mo pa talaga sa 'kin ang pagsama.
Bago ka umalis, puwede ba kitang makita ulit?
Sige, Franklin. Makikita mo ulit ako.
Talaga?
Malapit na.
Okay, ayos.
Kunin ko lang ang number mo at…
Teka, pa'no mo nalaman ang…
Ano ba, Franklin! Maglalaro ba tayo o hindi?
Tingnan mo.
Mukhang masarap.
-Dalawa po. -Wala para sa 'kin.
Mabuti 'to para sa 'yo.
-'Di ako gutom. -Kainin mo mamaya.
Isa na lang. Salamat.
-Ito. Regalo ko na sa 'yo. -Salamat.
Aw. Salamat.
Ang bait niya.
Ang sarap nito.
Ano?
Magaling ka sa kanila.
Sa mansanas?
Sa mga tao.
Kagat ka?
'Di na. Salamat na lang.
Nakita mo na ba 'yong iba mula nang bumalik ka?
Ikaw?
Naghapunan kami na magkakasama noong wala ka.
Masigla sina kambal.
Si Desire lang pala ang masigla.
Malamang dahil wala ako.
Ewan ko lang.
Parang na-miss din ni Desire na may nakakasagutan
sa kabila ng mesa.
May balita na ba sa alibugha?
Wala pa rin.
Nawawala pa rin.
Pareho namin kayong na-miss.
"Ate, kumusta ka naman?"
"Ano'ng bago sa 'yo?"
Ayos naman ako, Dream. Salamat sa pagtatanong.
Kumusta ka, kapatid ko?
Ano'ng bago sa 'yo?
Nag-aalala ako sa kapatid ko.
At masaya akong kumakain nitong mansanas.
Naririnig mo ba?
Alam ko ito.
200 taon ko nang hindi narinig iyan.
Halika.
Huwag. Huwag ka huminto, pakiusap.
Pasensiya na sa ingay.
Hindi iyon ingay. Schubert iyon.
Ituloy mo.
Wala na. Hindi natapos ni Schubert.
Mayroon lang tayong kapiraso.
Paumanhin, ako nga pala si Harry.
Alam ko kung sino ka Harry.
Kilala mo ba kung sino ako?
Hindi. Hindi muna. Pakiusap.
Oras na.
Puwede ba akong…
Mayroon lang akong gustong sabihin. Kung maaari.
Oo naman.
Pakinggan mo, O Israel:
Ang Panginoon ang ating Diyos. Ang Panginoon ay Isa.
Buti na lang nasabi ko ang Shema.
Sabi ng tatay ko, kaya noon siguraduhin na may lugar ka sa Langit.
Kung naniniwala ka sa Langit.
Ang tanda kong tingnan.
Wala nang laman.
Eto, patay na ako.
Ano na ngayon?
Ngayon mo malalaman, Harry.
Handa ka na?
Nakakatuwa siya, 'di ba?
Nakakatuwa? Ewan ko.
Siguro.
Ate…
Ano 'yon?
Noong nahuli ako, hindi ako ang hinahanap nila.
Ikaw ang hinahanap nila.Oo
Oo…
alam ko.
Ano'ng ginagawa mo?
Naghuhubad ng sapatos.
Ikaw rin.
Maganda tumapak sa lupa ng walang sapatos.
Mas babalanse ka.
Tara, ayaw ko mahuli sa susunod.
Susunod na 'ko.
Hi, Sam.
Hi. Pasensiya na. Kilala ba kita?
Naku po.
Hindi, hindi.
Kausapin ko lang ang asawa ko nang mabilis.
Sam…
'Di mo naiintindihan.
Lahat ng mga flight details namin ay nasa phone ko.
Ibibigay ko lang sa kanya ang code.
Paumanhin, Sam.
Pero nagha-honeymoon kami ngayon.
Ubos na ang oras mo.
Sam?
Halika na.
Sam!
Sam…
Paano mo ginagawa?
-Gawin alin? -Ito.
Na naroon ka, para sa kanilang lahat?
May trabaho akong dapat gawin. At ginagawa ito.
Nang ang unang buhay na nilalang ay umiral, naroon na ako.
Kapag ang huling buhay na nilalang ay namatay,
ibabalik ko ang mga upuan sa mesa, papatayin ang mga ilaw…
ikakandado ang sansinukob bago ako umalis.
At hindi ako naroon para sa kanilang lahat.
May mga hindi kasama.
Si Mad Hettie.
At isa pa iyong nagpapatuloy mong proyekto.
Kumusta na nga pala siya?
Sino? Hob Gadling?
Hindi ko alam. Napilitan akong 'di pumunta sa huli naming appointment.
Sigurado akong gusto ka na niya makita.
Samantalang ako, hindi nila gustong nakikita ako.
'Di ka ba naiinis doon?
Dati, iniisip ko na ako ang may pinakamahirap na trabaho sa pamilya natin.
Talaga?
Takot sila sa Lupaing Walang Araw,
pero pumapasok sila gabi-gabi sa lupain mo nang walang takot.
At ako ay 'di hamak na mas kakila-kilabot kaysa sa 'yo.
Ayos lang naman noong umpisa.
Ang pagkamatay at pagkabuhay ay mga bagong bagay
at ginawa iyon ng mga tao na may siglang dinadala nila sa mga bagong bagay
Pagkalaon, naging…
mas mahirap.
Pero nagpatuloy ka pa rin.
Inisip kong sumuko na lang.
Layasan lahat.
Matagal na panahon ito, nauna pa bago ang mundong ito.
Nagsimula akong sobrang maapektuhan.
Naging matigas at marupok ang loob ko.
Tuwang-tuwa ang mga tao na ipanganak na parang sila mismo ang gumawa noon.
Pero nagagalit sila at nasasaktan at natatakot kapag namamatay na sila.
Pero sa kalaunan, natutunan ko na ang kailangan lang talaga nila
ay mapangunawang salita at magiliw na kasama.
Tulad ng sumalubong sa kanila sa simula.
Hello.
Hello, munting anghel.
Gutom ka na?I
Kukuha na si mama ng dede mo.
Oo.
Ganoon talaga.
Tapos na, bunso.
Iyon lang ang meron ka.
Eto na, mahal ko. Kainan na.
Makakaalis na tayo.
Kakain muna tayo,
tapos tulog para makapahinga si Mama.
Tapos punta ng parke mamaya?
Mahal ko?
Napapaisip ako tungkol sa sangkatauhan.
Ang turing nila sa ibinibigay mo ay sadyang mahiwaga.
Bakit kaya nila kinatatakutan ang Lupaing Walang Araw?
Parehong likas na pangyayari ang mamatay at ipanganak.
Maaaring hindi pa handa ang mga tao sa binibigay ko.
Pero makukuha pa rin nila.
Sa kahit ano'ng paraan man ito mangyari.
Sa huli, lahat tayo ay tatayong mag-isa.
Ang Lupaing Walang Araw ay malayo at ang paglalakbay ay mahirap.
Karamihan sa atin ay matutuwang may makasamang kaibigan.
Nakakatawa na balikan ngayon.
Dati akala ko, kailangan ko gawin ito lahat na ako lang.
Pero ginagawa mo.
Hindi.
Sa dulo, naroon ako kasama nila.
Hawak ko ang kamay nila at hawak nila ang kamay ko.
Hindi ako mag-isa kapag ginagawa ko ang trabaho ko.
Ikaw rin.
Isipin mo na lang.
Ang tanging dahilan kung bakit tayo umiiral,
ikaw at ako, at si Desire at Despair,
ang buong pamilya.
Narito tayo para pagsilbihan sila.
Hindi ito tungkol sa mga paghahanap
o paghahanap ng layunin na labas sa tungkulin natin.
Ang layunin natin ay ang ating tungkulin.
Narito tayo para sa kanila.
Mula nang naintindihan ko 'yon,
Nalaman kong kailangan ko sila tulad ng pangangailangan nila sa 'kin.
Ang dami ko nang nakitang astig na mga bagay
at mga taoat mga mundo.
Ang dami ko nang natutunan.
Maraming tao ang may trabaho na hindi nila gustong ginagawa, 'no?
Kaya… sa tingin ko, napakasuwerte ko.
Kailangan ko nang bumalik.
Tinuruan mo ako ng isang bagay na nakalimutan ko na.
Maraming salamat, ate ko.
Kaya tayo may pamilya, kapatid ko.
Sa 'kin! Dito!
Isa pang huling appointment bago ako umalis.
Ako rin ay mahuhuli na sa appointment ko.
Pasabi kinukumusta ko siya.
Franklin!
Aalis na 'ko.
Huy.
Nakita mo ba 'yon?
-Ganito kalapit nabunggo na 'ko ng kotse. -Ganito kalapit ba?
Oo.
Sama ka sa 'kin, Franklin. May papakita ako sa 'yo.
Okay.
Ingat, Dream.
Magpakita ka minsan, okay?
Halika ka na.
Ano pa inaantay mo?
Eto na.
Pero hindi ko alam kung ano'ng makukuha natin dito.
Ako kasi lumalabas para makilala sila.
Sa tingin ko, makakabuti sa 'yo na makita sila sa sarili nilang batayan,
kaysa nang sa iyo.
Ginoo, alak para sa akin at isa rin para sa kapatid ko, kung maaari.
Masusunod, binibini.
Salamat. Eto sa 'yo.
Kadiri.
Ang sama ng lasa.
Ito na ang pangatlong pabuwis ng hari sa loob ng tatlong taon.
Ano pa ba ang maaaring gawin, ha?
Nang mapatay si Ball at ai Tyler,
namatay kasama nila ang tapang ng mga manggagawa.
Mayroon tayong digmaan, salot, at dalawang nag-iiringan na santo papa.
Malapit na talaga ang katapusan ng mundo.
May mga kinatawan mula sa Diwata ang bumisita sa 'kin kagabi.
Iniisip na nilang iwan ang lupaing ito magpakailanman.
Dream. Makinig ka sa mga tao.
-Uminom ka. -Dapat tayong bumalik
…sa batas at katiwasayan.
Dapat tayong kumilos laban sa mga bandidong ito.
Gusto niyang pumasok sa lutuan. Kaya pinasok niya
kamay niya sa loob ng palda. Sabi nung babae,
"Naghahanap ka ba ulit ng mga kuneho, padre?"
Piers Plowman.
'Yun ang gusto ng mga tao, Geoffrey, 'di mga kuwentong tumutugma
tungkol as mga peregrino.
Pero Edmund, natutuwa akong tumugma.
At natutuwa ako sa mga kuwento sa mga taberna.
Nakita ko na si kamatayan.
Namatay kalahati ng nayon ko sa Black Death.
Lumaban ako sa Burgundy.
Alam ko kung ano ang kamatayan.
Ang kamatayan ay…
kagaguhan.
Tanga ka lang, Hob.
Wala naman dapat mamatay.
Kaya lang namamatay ang mga tao ay dahil… lahat ay ginagawa ito.
Lahat kayo sumusunod na lang. Pero hindi ako.
Nagpasiya na ako.
Hindi ako mamamatay.
Hobs, lahat ng tao ay sinusundo ni kamatayan.
'Di mo alam 'yan.
Baka suwertehin ako. Baka ako ang maging una.
Maraming bagay pa'ng puwedeng gawin, puwedeng makita.
Mga babaeng maiinog, mga alak na maiinom. Mga taong makakainuman.
Bakit gugustuhin ng matalinong nilalang ang walang-hanggang ganito?
Baka maaari mong alamin.
Paano?
Ibibigay ko ang kahilingan niya.
Magmamakaawa na siyang mamatay sa loob ng isang siglo, sigurado ako.
Mukhang magiging kawili-wili ito.
Ano'ng gagawin mo sa mahabang buhay?
Maghahanap ng mas mabubuting kaibigan.
Ikaw ba ang magsasabi o ako?
Ako na.
Mabuti, kapatid ko.
Mabuti.
Sinabi mo nga bang wala kang balak mamatay kailanman?
Oo. Oo, tama iyon.
Ikuwento mo sa akin kung ano'ng mangyayari sa 'yo.
Magkita tayong muli dito, Robert Gadling,
sa tabernang ito ng Puting Kabayo matapos ang 100 taon.
100 taon at ako si Papa Urban.
'Wag mo silang intindihin.
Matapos ang 100 taon, sa araw na ito?
Magkita tayo sa taong 1489, kung ganoon.
Sino 'yon, Hobsie?
Malay ko.
Pero tatanungin ko siya matapos ang 100 taon.
Paano mo alam…
na narito pa rin ako?
Sino ka?
Isang salamangkero? Isang… santo?
Isang demonyo?
-Nakipagkasundo ba ako sa diablo? -Hindi.
Bakit hindi pa rin ako namamatay?
Isa ba itong laro?
Hindi ito laro.
Pero bakit?
Sino ka ba?
Bakit ka narito?
Narito ako dahil interesado ako.
Sa akin?
Sa iyong karanasan.
-Ano'ng dapat kong gawin? -Wala.
Mabuhay ka ayon sa nais mo.
Pagkatapos, sa araw na ito tuwing ika-100 taon, magkikita tayo.
Dahil gusto mo malaman kung ano'ng mangyayari sa 'kin.
Sige.
Ikukuwento ko sa 'yo.
'Tangina, napakagaling.
Nagbabago ang lahat.
Sa papaanong paraan?
Ang mga tsiminea.
Hindi na naluluha ang mga mata namin dahil sa usok.
At ngayon, mayroon nang maliliit na tela pampahid sa ilong mo.
Dati, pinapahid lang namin sa manggas.
At mga baraha.
Ano pa kaya ang maiisipan ninyong mga tao?
Kung susuwertehin, pantanggal sana sa mga pulgas.
Pero ano-ano ang mga ginawa mo sa nakalipas na 100 taon?
Katulad ng dati.
Pagsusundalo, kadalasan. Kaunting pagnanakaw kung walang giyera.
Pero ngayon, may sinisimulan akong bagong kalakalan.
Paglilimbag.
Hindi pa kailangan maging kasapi ng samahan.
Hindi naman ito magagamit masyado, mabigat pang trabaho.
Mas mabuti na ito kaysa uurin sa ilalim ng lupa.
Gusto mo pa rin mabuhay?
Oo naman.
Sa 100 taon muli?
Sige.
'Di mo pa rin sinabi kung sino ka.
Ganito, Kit, ang tema mo na nakita ko ay: para iyong sining at sa iyong pangarap,
kailangan makipagkasundo at tumawad sa madidilim na kapangyarihan.
Iyon nga.
Kaibigan ko!
Maupo ka.
Nagpakuha ako ng ilang bote ng masarap na alak para sa 'tin.
Sinimulan ko na sila.
Kumusta, Hob.
"Hob"?
Pinaalala mo sa 'kin ang nakaraan.
Sir Robert Gadlen na ako ngayon, estranghero.
Mukhang pinalad ka.
Nginitian ako ng mga diyos, tulad ng pagngiti nila sa buong Inglatera
kung lahat ng tao ay hindi alipin.
Karne ng usa?
Ayaw mo? Masarap.
Noong huli tayong magkita, nagtatrabaho pa ako kay Billy Caxton.
Kumita ako mula doon at namuhunan ako sa mga barko ni Henry Tudor.
Kumita rin.
Nagtago muna sa norte ng ilang taon
at bumalik bilang anak ko. Dalawang beses na.
Alak pa rito.
Bumili ako ang mga lupain.
at matapos ang malaking regalo ng ginto sa palasyo, nakakuha ako ng…
titulo ng kabalyero.
Hindi lang iyon. Ito.
Ang aking si Eleanor
at anak na si Robyn.
Ang unang anak na pinanganak sa 'kin sa 200 taon ko dito sa mundo
Na alam ko.
Nakakatawa.
Ganito ko pinangarap ang Langit… dati pa.
Ligtas maglakad sa mga kalye. May sapat na pagkain. Masarap na alak.
Napakayaman ng buhay.
Diyos ko! Kung kaya ko lang sumulat tulad mo.
Sa Faustus, noong isinulat mo,
"Sa Diyos? Hindi ka niya mahal."
Umupo ka nga, Will
"Ang Diyos na pinagsisilbihan mo ay ang iyong sariling katakawan,
na nakatali sa pagmamahal kay Beelzebub."
"Sa kanya, magtatayo ako ng altar sa simbahan
at mag-aalay ng maligamgam pang dugo at bagong silang na mga sanggol."
Ayan, ayan!
Ibibigay ko lahat maging kasing galing mo lang.
Para bigyan ang mga tao ng mga panaginip na nabubuhay kahit matagal na akong patay.
Makikipagtawaran ako tulad ng Faustus mo para sa biyayang iyon.
Sino siya?
Siya si Will Shaxberd. Umaarte nang kaunti. Sumulat ng isang dula.
Magaling ba siya?
Hindi siya magaling.
Iyong katabi niya, 'yong pilay,
siya ang magaling magsulat ng dula.
Ano't ano man, hinuli ko ang pinakamagandang nangyari.
Ang reyna mismo ay natulog sa bahay ko ngayon tag-init.
Napakamahal noon.
Ikaw ba si Will Shaxberd?
Ako nga, ginoo. Nagkakilala na ba tayo?
Oo. Pero nakakalimutan ng mga tao kapag kagising nila.
Narinig kita, Will.
Magsusulat ka ng mga dakilang dula?
Gagawa ng mga bagong panaginip para udyukan ang isipan ng mga tao?
Iyon ba ang iyong kagustuhan?
Iyon nga.
Mag-usap tayo kung gayon.
Sir, gusto n'yo pa rin iyong batang tupa?
Oo. Ilabas na iyong tupa.
Mabuhay para sa lahat.
At wala ibang pupuntahan kundi paitaas.
Huwag mo agad sabihin na ang mga peste, sunog, at baha
ay paghahatol ng Diyos sa ating mga kasalanan.
Mas malaki nakukuha nila sa pamudmod kaysa sa totoong trabaho.
Hindi-hindi ko iyan ipapayo.
Siguradong wala akong maibibigay sa inyo?
-Wala, salamat. May hinihintay ako… -'Huwag mo ako hawakan, gago. Alis!
Bumalik ka sa labas kasama ng ibang madudungis.
Hayaan n'yo siya.
Bisita ko siya.
Alam kong pupunta ka rito.
Alam mo ba kung gaano katindi umaabot ang gutom ng tao?
Kung 'di siya namamatay pero 'di rin siya kumakain?
Nawala ko lahat.
Ang lupain ko, ang aking ginto.
Ang aking Eleanor.
Namatay siya habang nanganganak.
Patay din ang bata.
Ang anak kong si Robyn, namatay sa isang away sa taberna noong 20 gulang siya.
Hindi ako naglalabas matapos iyon.
Sinubukan nila akong lunurin bilang mangkukulam.
40 taon akong tumira doon, nasobrahan sa kumpiyansa.
Nakaalis ako na balat ko lang ang dala ko.
At lumala pa.
At palala pa… nang palala.
Suklam na suklam ako sa bawat segundo ng huling 80 taon,
bawat 'tanginang segundo. Alam mo ba 'yon?
Gusto mo pa rin bang mabuhay?
Nasisiraan ka ba?
Ang kamatayan ay laro ng tanga. Maraming bagay ang dapat kong ikabuhay.
Puwede na ba tayo mag-order? Baka makain ko na ang mesa.
May narinig akong nakakatawa.
Sabi nung kausap ko,
Kung nakipaglaro lang ng cricket ang mga mayayamang French
sa kanilang mga tauhan tulad natin, hindi sila magkakaproblema nang ganito.
Nauna na ang mga kolonya, ngayon sa France naman.
Susunod na ang bansang ito na magkaka-rebolusyon.
Naglalagay ako ng pera sa iba't ibang bahagi ng mundo.
Kapag nagkagulo, aalis na ako dito.
Samantala…
Ang negosyo ko ngayon ay mga bapor.
May bagong sistema kung saan nagdadala ng English na bulak papuntang Africa,
kukuha ng kargada ng mga negro, nakasiksik na parang sardinas.
Dadalhin sila ng barko patawid ng Atlantic.
Babalik dito na puno na ng bulak, tobacco, at asukal.
Ano?
Hindi mabuti na mang-alipin ang isang tao ng kapwa tao.
Iyon ang kalakaran.
Minumungkahi kong maghanap ka ng ibang pagkakakitaan, Robert Gadling.
Binibigyan mo ako ng payo?
Matapos ang 400 na taon?
Ano'ng nangyari sa "mabuhay ayon sa nais mo"?
Ang pagpili ay nasa sa iyo.
Ngunit aalisin mo ba ang kakayahang mamili sa iba?
Pag-iisipan ko ang payo mo.
Nakapanood ako ng pagtatanghal ng King Lear kahapon.
Si Gng. Siddons bilang Goneril. Ginawa ng mga gago na masaya ang katapusan.
Hindi tatagal iyon.
Ang mga dakilang kuwento ay parating bumabalik sa kanilang orihinal na anyo.
Iyong batang si Will Shakespeare.
Naging magaling na manunulat din pala siya.
Mayroon kayong napagkasunduan.
Siguro.
Anong klaseng kasunduan? Kaluluwa niya?
Hindi ganoon ka-bulgar.
400 taon na akong nakikipagkita sa iyo dito.
at napakarami ko pa ring hindi alam.
Sino ka? Iyong totoo?
Ano ang pangalan mo?
Nais ko rin itanong iyan, mga ginoo.
Pakiusap, huwag na kayong tumayo.
Ito sina Michael at Tobias.
Mga kontrabandista.
Pero gusto rin nilang kumikita sa paglalaslas ng mga lalamunan
kapag gumalaw kayo, lalaslasin nila ang sa inyo.
May kumakalat na kuwento, dito sa bahaging ito ng London,
na ang Diablo at ang Naglalakbay na Hudyo ay nagkikita rito kada siglo.
Dalawang taon na ang nakalipas, nakatahi sa damit ng isang patay,
nakita ko ito.
Ako ba dapat iyan?
Ang pangit ko. Mas pangit ka.
Bumabalik kayo sa tabernag ito kada 100 taon,
gumagawa ng kasunduan sa mga tao,
nagbibigay ng mga regalo, buhay na walang hanggan,
na ibabahagi n'yo rin sa 'kin.
Ano, wala ba kayong masasabi?
Hindi ako ang Diablo.
At hindi ako Hudyo.
Ano ba.
Anong mga nilalang kayo kung gayon?
Sino'ng nagtatanong?
Ako si Lady Johanna Constantine.
Sasama kayo sa akin, mga ginoo. Nasa labas ang karwahe ko.
Nakikita kong marami kayong maibabahagi sa akin.
Napakarami kong matututunan.
Hindi.
Hindi mangyayari.
Sandali.
Hindi, hindi ikaw.
Patawad.
Ano'ng ginawa mo sa kanya?
Mga multo ng kanyang nakaraan.
Hindi mo ako kailangan protektahan.
Malinaw naman.
Ayaw ko namang uminom dito mag-isa makalipas ang 100 taon.
Makakahanap ka ba ng ibang taberna ngayong gabi?
Baka may mga pinagsabihan siya.
'Di ka na magiging ligtas.
Ligtas ako.
Tanda mo, hindi ako namamatay?
Oo. Ngunit maaari ka pa rin masaktan at mahuli.
Dapat na tayong mag-ingat.
Palagi.
100 taon, kung gayon?
100 taon.
Nakakilala ako ng cornet sa rehimente ng mga dragoon
Binigyan ko siya ng ayaw niya
At ninakaw ang mga pilak niyang kutsara
Ginulat mo ako, ginoo.
Akala ko ikaw si Bloody Jack.
Hindi
Alam ko naman iyon, sir. Binibiro ko lang kayo.
Baka…
gusto n'yo ako bilhan ng maiinom?
At mabilis na sayaw ng mga puwet?
Pasakayin ako sa iyong magatas na patpat.
Hindi mangyayari.
Malamang kasi wala kang binatbat, payatot.
Lou!
Bili ka ng maiinom mo.
Isa lang.
Pasensiya na kay Lasinggerang Lou.
Lasinggerang Lou. Iyon ang tawag sa kanya?
Dito sa loob, ang tawag sa kanya ay "Ang Ospital."
Bakit?
Maraming beses na siya na-ospital
at dahil maraming lalaki na siyang napadala doon.
-'Di ko alam ano'ng totoo niyang pangalan. -Louise Baldwin.
Ang ama niya ay sundalo ng Britanya.
Ginahasa, binuntis, at iniwan siya ng kanyang pinsan
noong bata pa lamang siya.
Paano mo nalaman lahat iyon?
Wala nang laman ang tasa mo. Kailangan mo pa ng alak.
Kilala mo si Lady Johanna. Kilala mo si Lasinggerang Lou.
Kilala mo ang lahat, ano?
Nakita ko siyang muli.
Sino?
Lady Johanna?
May ginawa siya para sa 'kin at nagawa niya nang matagumpay.
Iyan pa lang yata ang natutunan ko sa 'yo matapos ang 500 taon.
Ang mga tao ay kadalasang mas mabuti kaysa sa inaakala mo sa kanila.
Pero hindi ako. Katulad pa rin ako nang dati.
Sa tingin ko ay nagbago ka na.
Baka natuto na ako nang kaunti mula sa mga kamalian ko. Pero…
'di ko pa rin napipigilang awin sila.
Sa tingin ko, ikaw ang nagbago na.
Sa paanong paraan?
Baka kaya tayo nagkikita pa rin dito ng sunod-sunod na siglo.
'Di dahil gusto mo pa rin malaman kung handa na akong mamatay.
Hindi ko kailanman hahanapin ang kamatayan.
Alam mo na iyan tungkol sa akin.
Kaya sa tingin ko, narito ka para sa ibang bagay.
At ano kaya iyon?
Pagkakaibigan.
Sa tingin ko'y nag-iisa ka.
Nangahas kang…
-Hindi ko naman sinasabi na-- -Ikaw…
ay nangahas na sabihing ang katulad ko ay kailangan ka bilang kaibigan.
Oo.
Oo, sinasabi ko nga.
Aalis na lang ako at patutunayan kong mali ka.
Ganito na lang, nandito ulit ako pagkalipas ng 100 taon.
Kung narito ka rin, iyon ay dahil magkaibigan tayo.
Wala nang ibang dahilan, tama?
'Tangina.
Kainis 'yang bagong pa-buwis ni Thatcher.
Magkaka-rebolusyon kung…
Aahit, bihis, kuha ng trabaho kung may pamudmod naman
kaysa magtrabaho pa sila.
…pataas ng damit niya. At sabi niya, "Naghahanap ka ba ulit ng kuneho, padre?"
Puwede ko bang--
May inaantay ako.
Whiskey, pakiusap.
Kaunting deltalye pa. May menu na kami ngayon.
Ano'ng pinakamatandang meron kayo?
Meron ditong Glen Grant, matanda para maging tatay mo.
Matanda na ako kaysa sa itsura ko.
May inaantay ka?
Mukhang hindi ako sinipot.
Nag-away kami noong huli kaming narito.
Kasalanan ko.
Guato sabihin na lasing ako noon pero tanga lang talaga ako.
Marami na akong nakitang magkaibigan na nag-away.
Pero mas marami akong nakitang pinagtawanan lang iyon paglaon.
Baka sa susunod na 100 taon.
Kailangan mo na makahanap ng bagong pub.
Nabenta na ito para tayuan ng mga apartment.
Gusto ipatigil ng borough council,
pero kung may pera ka sa bansang ito,
magagawa mo kahit ano'ng gusto mo.
Isang tagay pa? Habang naghihintay ka?
Sige.
ANG BAGONG TABERNA
Nahuli ka.
Kailangan ko yatang humingi ng tawad.
Parati kong naririnig na bastos paghintayin ang mga kaibigan mo.
Dumalo ka, aking kapatid.
Ako ito, si Desire.
Nakatayo ako sa aking dingding ng larawan at hawak ko ang iyong simbolo.
Nakawala na ang ating kapatid sa kanyang kulungan.
Nabigo ang ating plano.
Huwag ka mag-alala. Mayroon akong bagong plano.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Miray Lozada-Balanza