‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(บทที่ 6: เสียงกระพือปีก)
‎ระวัง
‎โทษทีพวก แต่รับแม่นดีนะ
‎ขอบใจ
‎แฟรงคลิน
‎เร็วเข้า แฟรงคลิน รออะไรอยู่
‎ทำอะไรน่ะ
‎ให้อาหารนกพิราบ
‎"ทำแบบนั้นมากไป รู้ไหมคุณจะได้อะไร"
‎"นกพิราบอ้วนๆ"
‎จากเรื่องแมรี่ ป๊อปปินส์ เคยดูไหม
‎ไม่เคย
‎โอเค มีเรื่องอะไร
‎หมายความว่าอย่างไร
‎ข้าบอกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ ดูท่าทางเจ้าสิ
‎นั่งทำท่าเศร้าซึม ให้อาหารนกพิราบ
‎ไม่เหมือนเจ้าเลย
‎ใช่ ก็คงไม่เหมือน
‎ข้าไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่…
‎เจ้าพูดถูก
‎มีอะไรกวนใจข้า
‎ตอนพวกนั้นจับข้าได้ ข้าคิดอยู่อย่างเดียว
‎ล้างแค้น
‎มันไม่ทำให้ข้าพอใจเหมือนที่คาดไว้
‎ในขณะที่อาณาจักรข้าล่มสลาย
‎เครื่องมือของข้า ‎ก็โดนขโมยและกระจัดกระจายไปทั่ว
‎ดังนั้นข้าจึงออกเดินทางเพื่อตามหาเครื่องมือ
‎ซึ่งข้าหาพบ
‎บัดนี้ข้ามีพลังมากยิ่งกว่า ‎ที่ข้าเคยมีมานับกัปกัลป์
‎แต่กระนั้น…
‎เจ้าก็ให้อาหารนกพิราบอยู่ตรงนี้
‎ก่อนหน้านั้น
‎ข้ามีภารกิจที่แท้จริง
‎เป้าหมายที่อยู่เหนือหน้าที่ของข้า ‎อยู่ๆ มันก็จบลงและ…
‎ข้ารู้สึกผิดหวัง
‎เสียใจ
‎ว่างเปล่า
‎ฟังแล้วมีเหตุผลไหม
‎ข้าเคยมั่นใจว่าพอได้ทุกอย่างคืน ข้าคงรู้สึกดี
‎แต่ในบางแง่ ‎ข้ากลับรู้สึกแย่กว่าตอนเริ่มเสียอีก
‎ข้ารู้สึก…
‎ว่างเปล่า
‎นั่นละ
‎ที่เจ้าถาม
‎เจ้าน่าจะเรียกหาข้านะ
‎ข้าไม่อยากทำให้เจ้ากังวล
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎ขอบอกอะไรหน่อยนะ ดรีม
‎ข้าจะพูดแบบนี้แค่หนเดียว เจ้าตั้งใจฟังให้ดี
‎เจ้าน่ะเป็นเทพจำแลงในร่างมนุษย์
‎ที่แสนน่าสมเพช โง่ที่สุด เห็นแก่ตัวที่สุด
‎จะในโลกนี้หรือโลกไหนๆ
‎สงสารตัวเองเพราะเกมเล็กๆ ของเจ้าจบลง
‎แล้วเจ้าไม่กล้าออกไปหาเกมใหม่เล่น
‎เจ้าน่ะแย่พอกับดีไซเออร์
‎ไม่สิ แย่กว่า
‎ไม่เคยคิดรึไงว่าข้าน่ะห่วงเจ้า
‎- ข้าไม่คิดว่าเจ้า… ‎- ก็ใช่ไง
‎เจ้าไม่คิด
‎ระวัง
‎ว้าว
‎คุณเก่งพอกับ… เพื่อนคุณเลย
‎เขาไม่ใช่เพื่อนฉัน ‎เขาเป็นน้องชายที่งี่เง่าของฉัน
‎ข้าแค่ให้อาหารนก
‎นี่ ข้าอยู่ที่นี่ทั้งวันไม่ได้ มีงานต้องทำ
‎เจ้าไปกับข้าก็ได้ ถ้าอยากไป ‎หรืออยากนั่งหน้างออยู่ตรงนี้ก็ได้
‎ข้าว่าข้าไปกับเจ้าก็ได้
‎ไม่ต้องตามใจข้าหรอกนะ
‎โทษที ก่อนคุณจะไป ผมจะได้เจอคุณอีกไหม
‎เจอสิ แฟรงคลิน คุณจะเจอฉันอีก
‎ถามจริง
‎เร็วๆ นี้
‎โอเค เจ๋ง
‎ขอเบอร์คุณไว้หน่อยนะและ…
‎เดี๋ยว คุณรู้ชื่อผมได้…
‎มาเร็ว แฟรงคลิน จะเล่นไม่เล่น
‎ดูสิ
‎น่าหม่ำ
‎โอเค ขอสองลูกค่ะ
‎ข้าไม่เอา ขอบใจ
‎กินแล้วดีนะ
‎- ข้าไม่หิว ‎- เจ้าเอาไว้กินทีหลังก็ได้
‎ลูกเดียวพอค่ะ ขอบคุณ
‎- เอ้านี่ ผมให้ครับ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณ
‎ใจดีจัง
‎อร่อยจังเลย
‎ทำไม
‎เจ้าเข้ากับพวกนั้นได้ดีนะ
‎แอปเปิลเหรอ
‎มนุษย์
‎สักคำไหม
‎ไม่ ขอบใจ
‎เจ้าเจอพี่น้องคนอื่นๆ ไหมตั้งแต่กลับมา
‎เจ้าล่ะ
‎เรานั่งกินมื้อเย็นแบบครอบครัวครั้งนึง ‎ตอนเจ้าไม่อยู่
‎ฝาแฝดร่าเริงเชียว
‎อย่างน้อยก็ดีไซเออร์
‎เมื่อข้าไม่อยู่ ไม่แปลกใจหรอก
‎ไม่รู้สิ
‎ข้าว่าดีไซเออร์คิดถึงคู่กัดขาประจำ
‎ที่นั่งตรงข้าม
‎ได้ข่าวน้องชายที่หนีไปไหม
‎ไม่เลย
‎ยังไม่มีวี่แวว
‎คิดถึงพวกเจ้าทั้งคู่
‎"เป็นไงบ้าง พี่"
‎"เจ้าเป็นยังไงบ้าง"
‎ข้าสบายดี ดรีม ขอบใจที่ถามนะ
‎เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พี่ข้า
‎เจ้าเป็นยังไงบ้าง
‎ข้าเป็นห่วงน้องชายข้า
‎และกำลังเพลินกับแอปเปิลนี่
‎ได้ยินไหม
‎ข้าจำเพลงนี้ได้
‎ไม่ได้ยินมาตั้ง 200 ปีแล้ว
‎ไปเถอะ
‎ไม่ อย่าหยุดสิ ขอร้อง
‎ขอโทษที่เสียงดัง
‎ไม่ใช่แค่เสียง นี่เพลงของชูเบิร์ท
‎เล่นต่อไปสิ
‎ผมเล่นไม่ได้ เขาแต่งเพลงนี้ไม่จบ
‎เรามีแค่ท่อนเดียว
‎ขอโทษที ผมแฮร์รี่
‎ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร แฮร์รี่
‎รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
‎ไม่ อย่าเพิ่ง ขอละ
‎ได้เวลาแล้ว
‎ผมขอแค่…
‎ถ้าไม่ว่าอะไร มีสิ่งที่ผมอยากพูด
‎ได้สิ
‎ประชาชนชาวอิสราเอลเอ๋ย ฟังให้ดี ‎มีแต่พระยาห์เวห์เท่านั้นที่เป็นพระเจ้าของเรา
‎ผมดีใจที่ได้สวดเชมา
‎พ่อผมพูดเสมอว่า ‎มันทำให้เราได้ขึ้นสวรรค์แน่นอน
‎ถ้าเราเชื่อว่ามีสวรรค์
‎ผมดูแก่มาก
‎ดูว่างเปล่า
‎งั้นผมก็ตายแล้ว
‎ทีนี้ยังไงต่อ
‎ตอนนี้คุณจะได้รู้ แฮร์รี่
‎พร้อมไหม
‎ข้าว่าเขานิสัยดีนะ ว่าไหม
‎นิสัยดีรึ ข้าไม่รู้
‎อาจจะ
‎พี่…
‎ว่าไง
‎ตอนข้าถูกจับ พวกมันไม่ได้อยากจะจับข้า
‎มันจะจับเจ้า
‎ใช่ ข้ารู้
‎เจ้าทำอะไร
‎ถอดรองเท้า
‎เจ้าก็น่าจะถอดเหมือนกัน
‎ได้สัมผัสโลกด้วยเท้าเปล่า มันดีนะ
‎มันติดดิน
‎เร็วเข้า ข้าไม่อยากพลาดรายต่อไป
‎หวัดดีแซม
‎หวัดดี ขอโทษที เรารู้จักกันเหรอ
‎ไม่นะ
‎ไม่ๆ
‎ผมต้องพูดกับเมียผมแค่แป๊บเดียว
‎แซม…
‎คุณไม่เข้าใจ
‎ข้อมูลเที่ยวบินทั้งหมดของเราอยู่ในมือถือผม
‎ผมแค่อยากให้รหัสเธอ
‎เสียใจด้วยนะ แซม
‎แต่เรามาฮันนีมูนกัน
‎เวลาของคุณหมดแล้ว
‎แซม
‎มาเถอะ คนดี
‎แซม
‎แซม แซม
‎เจ้าทำได้ยังไง
‎- ทำอะไร ‎- ทำแบบนี้
‎อยู่ตรงนั้นเพื่อพวกเขาทุกคน
‎ข้ามีงานที่ต้องทำ ข้าก็ทำงานไป
‎เมื่อสิ่งมีชีวิตแรกบังเกิด ข้าอยู่ตรงนั้น
‎เมื่อสิ่งมีชีวิตสุดท้ายตาย ‎ข้าก็จะยกเก้าอี้เก็บไว้บนโต๊ะ
‎ปิดไฟและ…
‎ล็อกจักรวาลไว้เบื้องหลัง เมื่อข้าจากไป
‎ข้าไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อทุกคนนะ
‎มีข้อยกเว้น
‎แมดเฮ็ตตี้
‎แล้วไหนจะโครงการที่เจ้าทำอยู่อีก
‎ที่ผ่านมาเขาเป็นยังไงบ้าง
‎ใคร ฮ็อบ แกดลิ่งน่ะรึ
‎ไม่รู้สิ ข้าโดนบังคับให้พลาดนัดล่าสุดของเรา
‎ข้าว่าเขาคงอยากเจอเจ้าแน่
‎แต่พวกเขาไม่ค่อยอยากเจอข้าเท่าไหร่
‎มันไม่กวนใจเจ้าหรือ
‎ข้าเคยคิดนะว่า ‎ข้าน่ะได้งานหนักที่สุดในครอบครัวเรา
‎จริงรึ
‎ผู้คนกลัวดินแดนไร้ตะวันของข้า
‎แต่พวกเขากลับไปเยือนอาณาจักรเจ้า ‎ทุกคืนโดยไร้ความกลัว
‎แต่ข้าก็ยังน่ากลัวกว่าเจ้ามาก
‎ตอนแรกเริ่มมันก็ดีนะ
‎การตายและการมีชีวิตคือสิ่งใหม่
‎ผู้คนตายเกิดกันอย่างกระตือรือร้น ‎พวกเขาได้เจอสิ่งใหม่ๆ เสมอ
‎แต่หลังจากนั้นสักหน่อย ก็เริ่มยากขึ้น
‎แต่เจ้าก็ยังคงทำต่อ
‎ข้าเคยคิดเรื่องยอมแพ้นะ
‎ทิ้งไปเลย
‎นานแล้วละ นานก่อนโลกนี้
‎มันเริ่มส่งผลต่อข้า
‎ใจข้าด้านชาและรับไม่ได้
‎ผู้คนน่ะยินดีเมื่อได้เกิดมา ‎ราวกับพวกเขาเกิดมาได้ด้วยตัวเอง
‎แต่กลับไม่พอใจ เจ็บปวด ‎และหวั่นกลัวเมื่อต้องตาย
‎แต่ที่สุดข้าก็เรียนรู้ว่า ‎ที่พวกเขาต้องการคือ
‎คำพูดปลอบโยนและใบหน้าเป็นมิตร
‎เช่นที่พวกเขาเจอในช่วงเริ่มต้น
‎สวัสดีจ้ะ
‎สวัสดีจ้ะ สาวน้อย
‎หิวไหม
‎แม่ไปเอาขวดนมมาให้ดีกว่า
‎ใช่ คงจะอย่างนั้น
‎ได้เพียงเท่านี้แหละ หนูน้อย
‎เจ้ามีชีวิตได้เท่านี้
‎ได้แล้ว ลูกแม่ มื้อเที่ยงมาแล้ว
‎เราไปกันเถอะ
‎เดี๋ยวเราหม่ำๆ กันนะ
‎จากนั้นงีบกันต่อให้แม่หายเหนื่อยสักนิด
‎แล้วเราไปสวนสาธารณะกันดีไหม
‎ลูกจ๋า
‎ข้าสงสัยมนุษยชาติยิ่งนัก
‎ทัศนคติของพวกเขาต่อของขวัญของเจ้า ‎ช่างแปลกยิ่ง
‎(บ้านพักผู้ป่วยระยะสุดท้ายเนเกลอร์ ‎ก่อตั้งปี 1909)
‎เหตุใดพวกเขาจึงหวาดกลัวดินแดนไร้ตะวัน
‎การตายเป็นธรรมชาติดุจเดียวกับการเกิด
‎ผู้คนอาจไม่พร้อมรับของขวัญของข้า
‎แต่พวกเขาก็ต้องรับมันอยู่ดี
‎ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร
‎ในท้ายที่สุดเราทุกคนก็ต้องยืนอยู่ลำพัง
‎ดินแดนไร้ตะวันไกลนัก ‎และการเดินทางก็หนักหนา
‎คนส่วนใหญ่จึงยินดีที่มีเพื่อนร่วมเดินทาง
‎พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ก็ตลกดีนะ
‎ข้าเคยคิดว่าข้าต้องทำทุกอย่างนี่ตามลำพัง
‎เจ้าก็ทำตามลำพังนี่
‎เปล่าเลย
‎ในท้ายที่สุดข้าอยู่ตรงนั้นกับพวกเขา
‎ข้ากุมมือพวกเขา พวกเขากุมมือข้า
‎ตอนข้าทำงาน ข้าไม่ได้อยู่ลำพังเลย
‎เจ้าก็เช่นกัน
‎ลองคิดดูสิ
‎เหตุผลเดียวที่ทำให้มีเราอยู่
‎เจ้า ข้า ดีไซเออร์และเดสแปร์
‎ทั้งครอบครัว
‎เราอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้พวกเขา
‎มันไม่ใช่การแสวงหาหรือหาเป้าหมายอื่น ‎นอกเหนือจากหน้าที่ของเรา
‎เป้าหมายของเราคือหน้าที่ของเรา
‎เราอยู่ที่นี่เพื่อพวกเขา
‎ตั้งแต่ข้าคิดตกเรื่องนั้น
‎ข้ารู้แล้วว่าข้าต้องการพวกเขา ‎มากพอกับที่พวกเขาต้องการข้า
‎ข้าเจอสิ่งเจ๋งๆ
‎ผู้คนและโลกเยี่ยมๆ มากมาย
‎ข้าเรียนรู้มากมายนัก
‎คนมากมายทำงานที่ตัวเองไม่ได้รักใช่ไหม
‎ดังนั้นข้าว่าข้าโชคดีมากเลย
‎นี่ เดี๋ยวข้าก็ต้องกลับไปแล้ว
‎เจ้าสอนสิ่งที่ข้าลืมเลือนไปแล้ว
‎ขอบใจมาก พี่ข้า
‎พี่น้องมีไว้เพื่อการนี้ น้องข้า
‎ส่งมา เพื่อน ทางนี้
‎นัดสุดท้ายแล้ว จากนั้นข้าก็ต้องไป
‎ข้าเองก็ไปตามนัดสายเช่นกัน
‎บอกเขาว่าข้าฝากทักทาย
‎แฟรงคลิน
‎ข้าต้องไปแล้ว
‎เห็นนั่นไหม
‎อีกนิดเดียวรถคันนั้นเกือบชนผมแล้ว
‎อีกนิดเดียวเหรอ
‎ใช่
‎มากับฉันนี่ แฟรงคลิน จะพาไปดูอะไรหน่อย
‎ได้เลย
‎เจอกันนะ ดรีม
‎ทักทายกันบ้างนะ รู้ไหม
‎มาเถิด
‎รออะไรอยู่
‎ก็ได้
‎แต่ข้าไม่เห็นว่าเรื่องนี้จะมีประโยชน์อันใด
‎อย่างน้อยข้าก็ได้ออกมาเจอพวกเขา
‎ข้าคิดว่าให้เจ้าเจอพวกเขา ‎ในโลกของพวกเขาน่าจะดี
‎แทนที่จะเป็นของเจ้า
‎ข้าขอเพนนีเอลให้ข้ากับน้องข้า
‎แน่นอน ท่านหญิง
‎ได้แล้ว
‎รสชาติแย่มาก
‎นี่เป็นภาษีรายหัวครั้งที่สามของพระองค์ ‎ภายในสามปี
‎เราจะทำอะไรได้
‎เมื่อบอลและไทเลอร์ถูกฆ่า
‎จิตวิญญาณของคนทำงานตายไปกับพวกเขา
‎เราเจอสงคราม โรคระบาด ‎และสันตะปาปาสององค์สู้กัน
‎โลกใกล้ถึงกาลสิ้นสุดแล้ว จำคำข้าไว้
‎คณะผู้แทนนางฟ้ามาหาข้าเมื่อคืน
‎พวกนางบอกว่าจะทิ้งดินแดนนี้ไปตลอดกาล
‎ดรีม ฟังคนพวกนี้สิ
‎ดื่มเครื่องดื่มเจ้าซะ
‎เราต้องกลับไปพึ่งกฎหมาย
‎เราต้องจัดการไอ้โจรพวกนี้
‎กำลังใส่อะไรเข้าไปในเตาอบ
‎เขาล้วงมือเข้าไปใต้ชุดนาง
‎นางบอกว่า "ท่านออกล่าหากระต่ายอีกแล้วรึ ‎ท่านบาทหลวง"
‎เพียร์ส พลาวแมน
‎นั่นละที่คนต้องการ เจฟฟรีย์ ไม่ใช่ ‎เรื่องเล่าคล้องจองหยาบโลนเกี่ยวกับนักแสวงบุญ
‎เอ็ดมันด์ ข้าชอบคำคล้องจองนี่
‎แล้วก็ชอบเรื่องที่ผู้คนมานั่งเล่า ‎ในร้านเหล้ากันทุกเย็น
‎นี่ ข้าน่ะเจอความตายมาแล้ว
‎คนในหมู่บ้านครึ่งนึงตายเพราะกาฬโรค
‎ข้าอยู่ในทัพบักกิงแฮมในเบอร์กันดี
‎ใช่ว่าข้าจะไม่รู้ว่าความตายเป็นเช่นไร ‎ความตายน่ะ…
‎โง่เง่า
‎เจ้าน่ะโง่ ฮ็อบ
‎ไม่มีใครจำเป็นต้องตาย
‎เหตุผลเดียวที่คนตาย เพราะใครๆ ก็ทำกัน
‎พวกเจ้าก็เลยทำตามน้ำไป
‎แต่ไม่ใช่ข้า
‎ข้าตัดสินใจแล้ว
‎ข้าจะไม่ยอมตาย
‎ฮ็อบ ความตายมาเยือนทุกคน
‎เจ้ารู้ได้ไง ข้าอาจโชคดีก็ได้ ‎มีครั้งแรกเสมอแหละ
‎มีหลายสิ่งที่ต้องทำ มีหลายสิ่งให้ไปยล
‎มีผู้หญิงให้นอนด้วย มีเอลให้ดื่ม ‎มีผู้คนที่ร่วมดื่มด้วย
‎สิ่งมีชีวิตชาญฉลาดใดเล่า ‎จะอยากมีชีวิตนิรันดร์แบบนี้
‎เจ้าหาคำตอบได้นะ
‎อย่างไรเล่า
‎ข้ามอบพรที่เขาปรารถนาให้ได้
‎ทำสิ ข้าบอกเลยว่า ‎ไม่ถึงศตวรรษเขาจะวิงวอนขอความตาย
‎เรื่องนี้น่าสนใจแน่
‎แล้วเจ้าจะทำอะไรตลอดชีวิต
‎ข้าจะหาเพื่อนที่ดีกว่าเจ้า บอกได้เลย
‎เจ้าจะบอกเขาหรือให้ข้าบอก
‎ข้าเอง
‎ได้เลย น้องข้า
‎ได้เลย
‎ข้าได้ยินเจ้าเอ่ยว่า ‎เจ้ายืนยันจะไม่ยอมตายใช่หรือไม่
‎ใช่ๆ ถูกแล้ว
‎งั้นเจ้าต้องมาบอกข้าว่ามันเป็นอย่างไร
‎เรามาพบกันที่นี่อีกครั้ง โรเบิร์ต แกดลิ่ง
‎ที่โรงเหล้าม้าขาวแห่งนี้ในอีก 100 ปีข้างหน้า
‎อีก 100 ปี และข้าคือสันตะปาปาเออร์บัน
‎อย่าไปสนใจพวกเขา
‎วันนี้อีกหนึ่งร้อยปีน่ะรึ
‎งั้นข้าจะพบเจ้าในปี ค.ศ. 1489
‎ใครล่ะนั่น ฮ็อบซี่
‎ไม่รู้ว่ะ
‎แต่จะบอกให้นะ ไว้อีก 100 ปีข้าจะถามเขาดู
‎เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะยังอยู่ที่นี่
‎เจ้าเป็นใคร
‎พ่อมด นักบุญ
‎หรือปีศาจ
‎ข้าทำข้อตกลงกับปีศาจรึ
‎ไม่ใช่
‎เช่นนั้นใยข้าจึงไม่ตายไปตั้งนานแล้วเล่า
‎นี่เป็นเกมรึ
‎ไม่ใช่เกม
‎เช่นนั้นทำไมเล่า
‎เจ้าเป็นใคร
‎ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่
‎ข้ามาที่นี่เพราะข้าสนใจ
‎สนใจข้ารึ
‎สนใจประสบการณ์ของเจ้า
‎- ข้าต้องทำอะไร ‎- ไม่ต้องทำ
‎เจ้าใช้ชีวิตอย่างที่เจ้าเลือกไป
‎แล้วในวันนี้ทุกๆ 100 ปี เราจะมาพบกัน
‎เพราะเจ้าอยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร
‎เอาละ ข้าจะบอกให้ว่าเป็นอย่างไร
‎มันสุดยอดเลย
‎มันเปลี่ยนไปหมด
‎ในแง่ไหน
‎ปล่องไฟ
‎ไม่ต้องน้ำตาไหลตลอดเวลาเพราะโดนควัน
‎ตอนนี้เรามีผ้าชิ้นเล็กๆ ไว้ปิดจมูก
‎เมื่อก่อนเราใช้ชายแขนเสื้อ
‎และการเล่นไพ่
‎เจ้าว่าคนจะคิดค้นอะไรต่อไป
‎ถ้าโชคดี คงมีอะไรมากำจัดหมัด
‎เจ้าทำอะไรในช่วงร้อยปีมานี้
‎ก็เหมือนเดิม หลักๆ ก็เป็นทหาร
‎ถ้าไม่มีสงคราม ‎ก็เป็นโจรบ้างนิดๆ หน่อยๆ
‎แต่ตอนนี้ข้าเริ่มทำอาชีพใหม่
‎อาชีพการพิมพ์
‎ไม่ต้องเป็นสมาชิกสหภาพ
‎ยังมีคนต้องการไม่มากและงานก็หนัก
‎แต่มันก็ดีกว่าต้องไปนอนเน่าอยู่ในหลุม
‎งั้นเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่รึ
‎ใช่
‎งั้นอีกร้อยปีสินะ
‎ใช่
‎เจ้าไม่เคยบอกว่าเจ้าเป็นใคร
‎คิต ธีมของเจ้าที่ข้าเห็นคือ ‎เพื่อศิลปะและเพื่อความฝันของตนเอง
‎คนเราอาจต้องไปคบค้า ‎และต่อรองกับอำนาจที่มืดมิดที่สุด
‎เช่นนั้นหรือ
‎เพื่อนข้า
‎นั่งก่อน
‎ขอไวน์ดีๆ มาให้เราสองขวด
‎ข้าเริ่มดื่มไปแล้ว
‎สวัสดีฮ็อบ
‎"ฮ็อบ" รึ
‎โอ้โฮ นั่นทำให้ข้านึกถึงอดีตเลย
‎ตอนนี้ข้าเป็นเซอร์โรเบิร์ต แกดเล็นแล้ว ‎คนแปลกหน้าผู้คุ้นเคย
‎เจ้ามีโชคสินะ
‎ทวยเทพส่งยิ้มให้ข้า ‎เช่นที่ยิ้มให้อังกฤษทั้งประเทศ
‎ที่ซึ่งไม่มีใครเป็นไพร่หรือทาส
‎พายเนื้อกวางไหม
‎ไม่เอารึ อร่อยนะ
‎ขอคิดก่อน
‎ล่าสุดที่เราคุยกัน ข้าทำงานกับบิลลี่ แคกซ์ตัน
‎ได้ทองมาพอดู เอาไปลงทุนกับ ‎อู่ต่อเรือของเฮนรี่ ทิวดอร์
‎ทำเงินได้นิดหน่อย
‎จากนั้นข้าก็ขึ้นเหนือไปราวปีหนึ่ง ‎กลับมาในฐานะลูกชายข้า
‎ทำแบบนั้นมาสองรอบแล้ว
‎แม่หญิง ขอไวน์อีก
‎เมื่อเฮนรี่อ้วนเล่นงานศาสนจักร ข้าก็ซื้อที่ดิน
‎และเมื่อบริจาคทองก้อนโตให้ทางวัง ‎จึงได้…
‎ตำแหน่งอัศวิน
‎ไม่ใช่เพียงเท่านั้น นี่
‎เอเลนอร์ ภรรยาคนสวยของข้า ‎และโรบิน ลูกข้า
‎ลูกชายคนแรกที่เกิดมา ‎ในเวลา 200 ปี เท่าที่ข้ารู้
‎น่าขันดีนะ
‎นี่ละ สวรรค์ที่ข้าเคยฝันไว้เมื่อนานมาแล้ว
‎ดุ่มเดินตามถนนอย่างปลอดภัย ‎มีอาหารกินทุกมื้อ มีไวน์ดีๆ
‎ชีวิตช่างดีงามนัก
‎ให้ตายสิ ถ้าข้าเขียนได้เหมือนเจ้าก็คงดี
‎ในเฟาสตัส เมื่อเจ้าเขียนว่า ‎"พระเจ้าน่ะรึ พระองค์ไม่รักเจ้าหรอก"
‎วิล นั่งลง
‎"พระเจ้าที่เจ้ารับใช้คือความปรารถนาของเจ้า
‎จะอย่างไรความรักต่อบีเอลเซบับนั้นมั่นคง"
‎"เพื่อเขา ข้าจะสร้างแท่นบูชาในโบสถ์
‎และบูชาด้วยโลหิตอุ่นๆ ของทารกแรกเกิด"
‎ตามนั้น
‎ข้ายอมแลกอะไรก็ได้ ‎เพื่อให้ได้พรสวรรค์ของเจ้า
‎เพื่อมอบความฝันที่คงอยู่ยาวนานให้ผู้คน ‎หลังจากข้าสิ้นชีพแล้ว
‎ข้าจะขอทำสัญญาเหมือนเฟาสตัสของเจ้าเพื่อสิ่งนั้น
‎เขาเป็นใคร
‎เขาชื่อวิล แช็กซเบิร์ด แสดงละครบ้าง ‎เขียนบทละครเรื่องหนึ่ง
‎เขาเก่งไหม
‎ไม่เลย ไม่ได้เรื่อง
‎หมอนั่นที่ขาหักที่นั่งอยู่ข้างเขาน่ะ
‎เขาเป็นนักเขียนบทละครที่เก่ง
‎ไงก็เถอะ ข้าเก็บเรื่องดีที่สุดไว้สุดท้าย
‎พระราชินีบรรทมที่บ้านข้าฤดูร้อนนี้
‎นั่นน่ะสุดยอด
‎เจ้าคือวิล แช็กซเบิร์ดรึ
‎ใช่ขอรับ เราเคยพบกันรึ
‎เคย แต่มนุษย์มักจดจำไม่ได้ในยามตื่น
‎ข้าได้ยินที่เจ้าพูด วิล
‎เจ้าอยากเขียนบทละครดีๆ ไหม
‎สร้างความฝันใหม่ๆ เพื่อปลุกเร้าความคิดคนน่ะ
‎เจ้าประสงค์เช่นนั้นรึ
‎ใช่แล้ว
‎เช่นนั้นมาคุยกัน
‎ท่านคะ ท่านยังต้องการแกะไหมคะ
‎อยาก เอาแกะมา
‎มีทุกสิ่งที่ต้องการ
‎และมีแต่จะดีขึ้นเรื่อยๆ
‎จงอย่าคิดไปเองว่าโรคระบาด ‎ไฟไหม้ น้ำท่วม
‎เป็นการพิพากษาของพระเจ้า ‎ที่พวกเรามีบาป
‎พวกเขาได้เงินจากการว่างงาน ‎มากกว่าได้จากการทำงานเสียอีก
‎ข้าไม่แนะนำเลย
‎แน่ใจหรือคะว่าข้าช่วยอะไรท่านไม่ได้
‎ไม่ละ ขอบใจ ข้ากำลังรอ…
‎อย่ามาแตะตัวข้า
‎ไอ้โง่เอ๊ย หลีกไปให้พ้น
‎กลับไปอยู่ข้างถนนกับพวกโสโครกของแกไป๊
‎ปล่อยเขา เขาเป็นแขกของข้า
‎ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมา
‎รู้ไหมว่าคนเราหิวได้มากขนาดไหน
‎ถ้าเราไม่ได้กินอะไรเลยแต่ไม่ตายน่ะ
‎ข้าสูญหมดทุกสิ่ง
‎ที่ดินข้า ทองของข้า
‎เอเลนอร์ของข้า
‎นางตายจากการคลอดบุตร
‎ลูกน้อยก็ด้วย
‎ส่วนโรบิน ลูกข้าก็ตายเพราะมีเรื่องในโรงเหล้า ‎ตอนเขาอายุ 20
‎ข้าไม่ค่อยได้ออกไปไหนหลังจากนั้น
‎พวกมันจับข้ากดน้ำหาว่าข้าเป็นพ่อมด
‎ข้าอยู่ที่นั่น 40 ปี มั่นใจมากไป
‎ข้าเหลือรอดมาแต่ตัวกับอะไรอีกนิดหน่อย
‎แล้วมันก็แย่ลง
‎แล้วก็แย่ลงเรื่อยๆ
‎ข้าเกลียดทุกวินาทีของ 80 ปีที่ผ่านมานี้ ‎ทุกวินาทีเลย
‎รู้ไหม
‎เจ้ายังอยากอยู่ต่อหรือไม่
‎จะบ้ารึ
‎การตายจะไปคุ้มอะไร ‎ข้ามีอะไรอีกมากให้อยู่ต่อ
‎ทีนี้สั่งอาหารได้รึยัง ‎ข้าหิวจนกินโต๊ะนี่ได้แล้ว
‎(โรงเหล้าม้าขาว ‎7 มิถุนายน ค.ศ.1689)
‎ข้าได้ยินเรื่องขำขันเมื่ออาทิตย์ก่อน
‎ไอ้หนุ่มคนนึงบอกข้าว่า
‎"ถ้าชนชั้นสูงฝรั่งเศสเล่นคริกเกต ‎กับประชาชนของตน
‎แบบที่เราทำ พวกนั้นคงไม่เจอปัญหานี้"
‎ทีแรกก็อาณานิคม ตอนนี้ก็ฝรั่งเศส
‎ถ้าถามข้านะ ประเทศนี้ต้องมีการปฏิวัติต่อไปแน่
‎ข้าเก็บเงินไว้ทั่วโลก
‎มีปัญหาเมื่อไหร่ ข้าไปจากที่นี่ทันที
‎ระหว่างนี้…
‎ข้าทำธุรกิจขนส่ง
‎มีระบบใหม่ที่นำสินค้าผ้าฝ้ายอังกฤษ ‎ไปแอฟริกา
‎ไปรับพวกนิโกร ‎อัดมาให้แน่นเรือเหมือนปลากระป๋อง
‎เรือลำเดียวกับที่พาพวกเขาข้ามแอตแลนติก
‎จากนั้นก็กลับมาที่นี่ ‎พร้อมฝ้ายดิบ ยาสูบ และน้ำตาล
‎อะไรรึ
‎การทำให้ผู้อื่นเป็นทาสนั้นน่าสังเวชนัก
‎เขาทำกันแบบนั้น
‎ข้าขอแนะให้เจ้าทำธุรกิจอื่นจะดีกว่า ‎โรเบิร์ต แกดลิ่ง
‎เจ้าแนะนำข้างั้นรึ
‎หลังจาก 400 ปีน่ะนะ
‎ที่เคยบอกว่า "ให้ใช้ชีวิตแบบที่เจ้าเลือก" ล่ะ
‎ทางเลือกเป็นของเจ้า
‎แต่เจ้าต้องพรากทางเลือกนั้นจากผู้อื่นด้วยรึ
‎ข้าจะไตร่ตรองคำแนะนำของเจ้า
‎ข้าไปดูละครเรื่องคิงเลียร์เมื่อวาน
‎คุณนายซิดดอนส์เล่นเป็นโกเนอริล ‎ไอ้โง่พวกนั้นทำให้มันจบแบบมีความสุข
‎เป็นเช่นนั้นไม่นานหรอก
‎บรรดาเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ ‎มักจะกลับไปเป็นเช่นต้นฉบับเดิมเสมอ
‎เจ้าหนุ่มนั่น วิล เชกสเปียร์
‎ปรากฏว่าเขากลายเป็น ‎นักเขียนบทละครที่ใช้ได้ทีเดียว
‎เจ้าไปตกลงอะไรกับเขาใช่ไหม
‎ก็ไม่แน่
‎ตกลงแบบไหน แลกวิญญาณเขารึ
‎ไม่ได้ป่าเถื่อนขนาดนั้น
‎นี่ก็ 400 ปีแล้วที่ข้าพบเจ้าที่นี่
‎แต่ยังมีสิ่งที่ข้าไม่รู้อีกมาก
‎เจ้าเป็นใครกัน ถามจริงๆ
‎เจ้าชื่ออะไร
‎ข้าอาจถามท่านทั้งสองด้วยคำถามเดียวกันนั้น ‎ท่านสุภาพบุรุษ
‎ได้โปรดๆ ไม่ต้องลำบากลุกขึ้นหรอก
‎นี่ไมเคิลกับโทไบอัส
‎อาชีพนักขนของเถื่อน
‎แต่พวกเขายินดีที่จะหารายได้เพิ่มด้วยการปาดคอ
‎หากท่านขยับ พวกเขาจะปาดคอท่าน
‎มีเรื่องเล่าขานในละแวกนี้ของลอนดอน
‎ว่าปีศาจและชาวยิวพเนจร ‎มาพบกันทุกหนึ่งศตวรรษในโรงเหล้า
‎สองปีก่อน เย็บติดอยู่กับเสื้อของศพชายผู้หนึ่ง
‎ข้าพบสิ่งนี้
‎นั่นควรจะเป็นข้ารึ
‎ข้าดูแย่จริง เจ้าดูแย่กว่า
‎ท่านกลับมาที่ผับนี้ทุก 100 ปี
‎ทำสัญญากับผู้คน แบ่งปันของขวัญ ความเป็นอมตะ
‎ซึ่งบัดนี้ท่านจะแบ่งปันกับข้า
‎ท่านไม่มีอะไรจะพูดรึ
‎ข้าไม่ใช่ปีศาจ
‎ข้าไม่ใช่ชาวยิว
‎ให้ตายสิ
‎แล้วท่านเป็นอะไร
‎เจ้าเป็นใคร
‎ข้าคือเลดี้โจฮันน่า คอนสแตนไทน์
‎ท่านทั้งสองตามข้ามา รถม้าข้าอยู่ข้างนอก
‎ข้าพอดูออกว่ามีอะไรอีกมากที่ท่านบอกข้าได้
‎มีอีกมากที่ข้าเรียนรู้ได้
‎ไม่
‎ไม่ ข้าว่าไม่
‎ลุกขึ้น
‎เดี๋ยว
‎ไม่
‎ไม่ใช่ท่าน
‎ข้าขอโทษ
‎เจ้าทำอะไรกับนาง
‎นางมีเรื่องฝังใจที่ข้าทำให้นางเห็น
‎เจ้าไม่ต้องปกป้องข้าก็ได้
‎เห็นอยู่
‎กระนั้นข้าก็ไม่อยากดื่มตามลำพังที่นี่ ‎ในอีก 100 ปีข้างหน้า
‎เจ้าคงไม่อยากไปหาผับอื่นคืนนี้ใช่ไหม
‎นางคงไปบอกคนอื่นๆ เรื่องการพบกันของเรา
‎เจ้าจะไม่ปลอดภัย
‎ข้าปลอดภัยดี
‎ข้าตายไม่ได้ไง จำได้ไหม
‎ใช่ แต่เจ้าอาจบาดเจ็บหรือโดนจับไป
‎เราต้องระวัง
‎แน่นอน
‎อีก 100 ปีสินะ
‎อีก 100 ปี
‎ครั้งแรกที่ข้าพบร้อยตรีคือในกองทหารม้า
‎ข้ามอบสิ่งที่เขาไม่ชอบให้กับเขา
‎และขโมยช้อนเงินของเขามา
‎ท่านทำให้เราตกใจนะคะ
‎เมื่อกี้นึกว่าท่านคือแจ็ค เดอะริปเปอร์เสียอีก
‎ไม่ใช่
‎ข้ารู้แล้วค่ะ แค่ล้อท่านเล่นน่ะ
‎ท่านจะซื้อเหล้าให้ข้าหน่อยได้ไหม
‎หรือจะโล้สำเภาแบบฉับไว
‎ควบขี่เราด้วยลึงค์ของท่าน
‎ข้าว่าไม่นะ
‎ข้าว่าเจ้ามันไม่มีน้ำยา ไอ้วิตถารหนังหุ้มกระดูก
‎ลู
‎ไปหาอะไรดื่มซะ
‎สักแก้วก็ดี
‎ขอโทษด้วยเรื่องลูขี้เมา
‎ลูขี้เมา พวกนั้นเรียกนางเช่นนั้นรึ
‎ก็ในนี้ พวกเขาเรียกนางว่า "โรงพยาบาล"
‎ทำไมเล่า
‎เพราะนางต้องเข้าไปบ่อยพอดู
‎และนางส่งชายมากมายเข้าโรงพยาบาลด้วย
‎- ไม่รู้ว่านางชื่อจริงว่าอะไร ‎- ลูอิส บอลด์วิน
‎พ่อนางเคยอยู่ในกองทัพอังกฤษ
‎ญาตินางข่มขืนนาง ทำให้นางท้องแล้วทิ้งไป
‎เมื่อตอนนางยังเด็ก
‎เจ้ารู้หมดนั่นได้ยังไง
‎เจ้าดื่มหมดแล้ว เจ้าต้องการไวน์อีก
‎เจ้ารู้จักเลดี้โจฮันน่า รู้จักลูขี้เมา
‎เจ้ารู้จักทุกคนสินะ
‎รู้ไหม ข้าเจอนางอีกครั้ง
‎ใครกัน เลดี้โจฮันน่ารึ
‎นางรับงานหนึ่งไปจากข้า ทำสำเร็จอย่างดียิ่งด้วย
‎นั่นอาจเป็นสิ่งเดียวที่ข้าเรียนรู้ ‎หลังจากอยู่มา 500 ปี
‎ผู้คนมักจะเป็นคนดีกว่าที่เราคิดเสมอ
‎แต่ไม่ใช่ข้า ข้าเหมือนเดิมตลอด
‎ข้าคิดว่าบางทีเจ้าอาจจะเปลี่ยนไป
‎ข้าอาจเรียนรู้ ‎จากความผิดพลาดของข้ามาบ้าง แต่…
‎ดูเหมือนข้าก็ยังทำพลาดอยู่เรื่อยๆ
‎ข้าว่าเจ้านั่นละที่เปลี่ยนไป
‎เปลี่ยนอย่างไร
‎ข้ารู้แล้วว่าทำไมเราจึงพบกันที่นี่ ‎ศตวรรษแล้วศตวรรษเล่า
‎ไม่ใช่เพราะเจ้าอยากเห็นว่า ‎ข้าพร้อมรับความตายหรือไม่
‎ข้าว่าข้าไม่มีวันยอมรับความตาย
‎ถึงตอนนี้เจ้าคงรู้แล้ว
‎ข้าจึงคิดว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อสิ่งอื่น
‎มันคืออะไรเล่า
‎มิตรภาพ
‎ข้าว่าเจ้าเหงา
‎เจ้ากล้า…
‎- ไม่ ข้าไม่ได้บอกว่า… ‎- เจ้า…
‎กล้าเอ่ยว่าข้านี่น่ะรึต้องการมิตรภาพของเจ้า
‎ใช่ๆ ข้าพูด
‎งั้นข้าจะกลับเดี๋ยวนี้และพิสูจน์ว่าเจ้าคิดผิด
‎จะบอกให้นะ อีก 100 ปีข้าจะมาที่นี่
‎ถ้าเจ้ามาที่นี่วันนั้น ก็เพราะเราเป็นเพื่อนกัน
‎ไม่มีเหตุผลอื่น ตกลงไหม
‎ระยำ
‎ภาษีรายหัวเฮงซวยของแทตเชอร์
‎ต้องมีการปฏิวัติ…
‎แล้วโกนหนวด แต่งตัว หางานทำ ‎พวกเขาได้เงินจากการว่างงาน
‎มากกว่าได้จากการทำงานเสียอีก
‎เข้าไปใต้ชุดเธอ
‎เธอบอกว่า "ท่านออกล่าหากระต่ายอีกแล้วรึ ‎พระวิคาร์"
‎ถ้าฉันจะ…
‎ผมรอเพื่อนอยู่ครับ
‎ขอวิสกี้
‎คุณต้องสั่งให้เจาะจงหน่อย ตอนนี้เรามีเมนูแล้ว
‎ขวดเก่าสุดของคุณล่ะ
‎ผมมีเกลน แกรนต์ เก่าพอจะเป็นพ่อคุณได้
‎ผมแก่กว่าที่เห็น
‎คุณรอคนอยู่หรือ
‎ผมคงโดนทิ้งให้รอเก้อแล้ว
‎เราทะเลาะกันครั้งล่าสุดที่เรามาที่นี่
‎ผมผิดเอง
‎อยากบอกว่าตอนนั้นผมเมา ‎แต่ผมแค่เป็นไอ้โง่
‎ผมเห็นเพื่อนๆ หลายคนทะเลาะกันในผับ
‎ต่อมาพวกเขาก็หัวเราะขำเรื่องนั้นด้วยกัน
‎บางทีอาจจะอีก 100 ปี
‎ป่านนั้นคุณคงต้องหาผับใหม่แล้ว
‎ที่นี่โดนขายเอาไปทำแฟลต
‎สภาเทศบาลเมืองพยายามหยุดพวกเขา
‎แต่ถ้าคุณมีเงินมากพอในประเทศนี้
‎คุณจะทำบ้าอะไรก็ได้
‎เอาอีกแก้วไหม ระหว่างรอ
‎ครับ
‎(มียาม 24 ชม. ห้ามเข้า)
‎(เดอะนิวอินน์)
‎เจ้ามาช้า
‎ดูท่าข้าจะติดค้างคำขอโทษเจ้า
‎ข้าได้ยินว่ามันไม่สุภาพหากทำให้เพื่อนรอ
‎จงฟัง พี่น้องที่รัก
‎ข้าเอง ดีไซเออร์
‎ข้ายืนอยู่ในแกลเลอรีของข้า ‎และข้าถือสัญลักษณ์ของเจ้า
‎พี่เราพบทางหนีออกจากคุกแล้ว
‎แผนของเราล้มเหลว
‎แต่ไม่ต้องกังวล ข้ามีแผนใหม่
‎คำบรรยายโดย ศมน จิตติบุญเรือน