SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 10: ZAGUBIONE SERCA
Nie zrobię wam krzywdy.
Właśnie zabiłeś faceta.
Właśnie znów ocaliłem wam życie. Staram się cię ocalić.
Przed kim?
Przed Morfeuszem.
Kim jest Morfeusz?
Jeddy, dasz nam chwilkę?
Jesteś zaginionym Koszmarem.
A ty jesteś wirem.
Skoro to wiesz, wiesz też, że Morfeusz mnie obserwuje.
Myślisz, że robi to, by cię chronić?
Obserwuje cię, bo gdy tylko zaśniesz
i zaczniesz niszczyć mury między snami ludzi,
zabije cię.
Ale jeśli ktoś będzie pilnował, by tego nie zrobił,
wtedy staniesz się centrum Śnienia.
On będzie bezsilny, a ja wolny.
Poczciwa Doktor.
Kwadrans do przemówienia głównego gościa.
Jak poszło z Philipem Sitzem?
Dobrze.
Brakowało nam cię.
- Znalazłeś chłopca? - Znalazłem.
Pogadaliśmy.
Zobaczył na dole coś nie dla dzieci,
więc mu to wyjaśniłem.
Nie będzie problemem?
Poradzę sobie z nim.
Zobaczymy się na dole.
Będę godzinę na dole.
Poczekasz na mnie?
Nie. Zabieram Jeda do domu.
Dobrze.
Jedź, skoro chcesz.
Ale plątanie się po hotelu nie jest dla ciebie bezpieczne,
a jeśli go opuścisz, znajdzie cię kruk Snu.
Wiesz co?
Zatrzymaj ten pokój.
Weź oba klucze.
Wrócę za godzinę.
Zapukam. Jeśli zechcesz, to mnie wpuścisz.
W innym razie odejdę.
Zamknij za mną drzwi, bo nigdy nie wiadomo.
Nasz gość honorowy swą obecnością tutaj dowiódł nam,
a przynajmniej mnie,
że marzenia się spełniają.
Jest żywą legendą swych czasów,
inspiracją dla nas wszystkich,
jednym z pierwszych i najlepszych.
Panowie. Panie.
Koryntczyk.
Zwykle nie przemawiam publicznie,
lecz szansa zwrócenia się do tak wielu osób,
które dzielą tę samą pasję, ten sam sen,
była zbyt kusząca.
Ponieważ jesteście wyjątkowi.
Bardzo wyjątkowi.
To my tworzymy amerykański sen,
podążamy uświęconą drogą prawdziwej wiedzy,
wybrukowaną krwią i złotem.
I na terenie całego tego pięknego kraju
zabijamy ludzi.
ZJAZD MIŁOŚNIKÓW PŁATKÓW
Nie robimy tego dla pieniędzy
ani z chęci zemsty.
Nie mordujemy dla zysku.
Zabijamy, by zabijać.
Jesteśmy pionierami rozwojowej dziedziny.
Ale można nas zobaczyć jedynie jeden weekend w roku.
Ja was widzę.
Widzę, kim jesteście naprawdę.
I wy też musicie.
Zróbcie więc coś dla mnie.
Zamknijcie oczy.
I zobaczcie siebie, jakimi ja was widzę.
Jesteśmy gladiatorami.
Pogromcami.
Jesteśmy odkrywcami,
poszukiwaczami prawdy.
Jesteśmy awanturnikami.
Myśliwymi.
Żołnierzami fortuny.
I królami nocy.
Jeddy, musimy iść.
Rozczarowujesz mnie, Koryntczyku.
Ty i ci ludzie, których natchnąłeś i stworzyłeś…
rozczarowujecie mnie.
Jak najlepiej robiłem to, po co mnie stworzyłeś.
Nie, robiłeś jak najgorzej,
na co z wielu powodów liczyłem.
Byłeś moim arcydziełem.
Mrocznym zwierciadłem odbijającym ukryte lęki ludzkości.
Tym właśnie jestem.
I to robiłem.
Nie. Spójrz na siebie. Stąpasz po Ziemi od ponad wieku,
zarażając innych radością zabijania. I co im dałeś?
Co osiągnąłeś? Nic.
Zwyczajnie jeszcze jedno, czego ludzie mogą się lękać. Tylko tyle.
I co teraz?
Odeślesz mnie z powrotem do ich snów?
Nie pójdę dobrowolnie.
Nóż kontra Sen?
Nie wierzysz, że marzenia umierają?
- Dowiedzmy się. - Dosyć.
Jak?
Rose Walker wzmacnia się z każdą sekundą, gdy ty słabniesz.
Zajmuje twe miejsce w centrum Śnienia.
Burzy mury między umysłami śpiących
i teraz śnią oni jeden sen.
Sen, który ja zainspirowałem.
Nie.
To już się dzieje.
Nic na to nie poradzisz. Śpi i śni.
Zatem jest w moim zasięgu.
Nie sądzę.
Wie, że planujesz ją zabić.
Jed, uciekaj!
Musisz się obudzić.
Nie słuchaj go, Różyczko.
Tylko ty masz teraz moc, nie on. To twój sen.
To jego sen dla twojego świata.
Niech będzie wspólny. Co zechcesz, Rose. Czysta kartka.
Gdzie jest Jed?
Nic mu nie jest.
Śpi na górze. Jest koło ciebie.
Ten sen jest teraz twój. Śnienie należy do ciebie.
Powiedział ci, że Śnienie należy do ciebie?
Powiedział, że mnie zabijesz.
Wyjaśnił dlaczego?
Gdy wir zniszczy oddzielające sny mury,
stworzy jeden niestabilny sen,
który zapadnie się w sobie, niszcząc świat jaźni.
Twój świat. Wszyscy i wszystko umrze.
- Nie wierz mu. - Tak już kiedyś było.
Zawiodłem w swych powinnościach i wszechświat spotkała zagłada.
Zabij go, nim on cię zabije.
Oszczędziłoby ci to życie,
ale nie uratuje życia twoich bliskich.
- Próbuję cię ratować. - Ja próbuję uratować twój świat.
- Musisz między nami wybrać. - Dość!
Jeśli naprawdę jestem tak potężna, znajdę własny sposób.
Tymczasem mury zostaną odbudowane.
Bo już nie śnię.
Dzięki wam obu jestem rozbudzona.
Jeśli myślisz, że wrócę z tobą do Śnienia…
Nie wrócisz.
Stworzyłem cię, byś służył ludzkości, a nie na niej żerował.
Wiesz, czemu to robię?
Żeby poczuć smak bycia człowiekiem.
A ciebie ludzkość nic nie obchodzi.
Dbasz jedynie o siebie, swoje królestwo i swe zasady.
Zawieram w sobie całą nieświadomość zbiorową.
Zasady chronią mnie przed zgubą.
Ludzkość spotkałaby zagłada.
Chyba że obudzą się w tobie uczucia.
Nie we mnie jest problem, Śnie.
Masz słuszność.
To była moja wina. Nie twoja.
Wiązałem z tobą ogromne nadzieje.
Źle cię stworzyłem.
Teraz więc cię zniszczę.
Żałuję jedynie, że nie będzie mnie tu, gdy Rose Walker zrobi z tobą to samo.
Gdy następnym razem cię stworzę, nie będziesz tak ułomny
i miałki, mały śnie.
A wy…
co zwiecie się „kolekcjonerami”,
do tej pory pielęgnowaliście fantazje,
w których wy byliście ofiarami,
dodające otuchy marzenia, w których postępowaliście słusznie.
Ale to koniec.
Ten sen się skończył.
Odbieram wam go. Tak bowiem brzmi mój wyrok:
że odtąd
będziecie świadomi,
jacy jesteście tchórzliwi, samolubni
i potworni.
Będziecie czuli ból tych, których zamordowaliście.
Halo, policja?
Chcę przyznać się do przestępstwa.
I ból tych, którzy wciąż ich opłakują,
i będziecie nosić ten ból, żałobę i winę
po wsze czasy.
Mam ją śledzić?
Nie. Gdy nie śpi, nie jest niebezpieczna.
Znajdę ją, gdy dziś zaśnie.
I zakończymy to.
Mogę o coś spytać?
Mama nadal jest chora czy…
Przykro mi, Jeddy.
Ona…
umarła parę miesięcy temu.
Ale musisz wiedzieć, że wciąż walczyła, by cię odzyskać.
Tata nie chciał się z tobą rozstać.
Teraz zostaliśmy sami?
Nie.
Mamy prababcię, która bardzo chce cię poznać.
I moją przyjaciółkę Lytę. Mieszka nade mną.
Dzwoni do ciebie.
Hej! Zgadnij, kogo mam w aucie?
Nie panikuj, ale jestem w szpitalu.
Co?
Dziecko jest w drodze. Rodzę.
Boże drogi!
Czy to Rose?
Są tu Barbie z Kenem i Hal.
Dobrze się nią opiekujemy, Rose.
Chantal i Zelda zaraz będą.
My też, obiecuję.
Nie spiesz się. Jedź ostrożnie.
Do zobaczenia wkrótce.
Co z nią? W porządku?
Pewnie tak, ale nie chcą nic nam mówić,
bo nie jesteśmy jej rodziną.
Wiedziałaś, że jest w ciąży?
Oczywiście, że wiedziała.
Bo wiedziałaś, prawda?
Wszyscy, to jest Jed.
- Jed! Cześć! - Hej, Jed.
To prawdziwy pająk?
Był.
Mamy pokaźną kolekcję wypchanych pajęczaków.
Chcesz ją zobaczyć?
Hej, Rose.
Rozwarcie wciąż trzy centymetry. Jest z nią teraz lekarz.
Wiesz od tej pielęgniarki?
Tak. Jest bardzo miła.
I bardzo ładna.
Gdzie Gilbert?
Zostawił mi wiadomość, że wraca do domu. Myślałam, że jest z wami.
Nie.
Powinniśmy kogoś powiadomić? Może rodzinę Lyty?
Albo ojca dziecka, kim by nie był.
Nie musisz nam mówić. Kto to?
Jest za późno, żeby do kogoś dzwonić.
Chociaż…
Unity?
Dzień dobry, skarbie.
Przepraszam, że cię obudziłam.
Jedyne, czego w życiu miałam aż nadto, to sen.
Znalazłaś Jeda?
Tak. Jest bezpieczny.
Ale czy mogę prosić cię o przysługę?
Oczywiście, o co tylko chcesz!
Gdyby coś mi się stało… Hipotetycznie…
Nic ci się nie stanie.
Ale gdyby jednak…
Gdybym dziś zasnęła i już się nie obudziła,
czy Jed mógłby z tobą zamieszkać?
Sama chciałam zaproponować, żebyście się do mnie wprowadzili.
Naprawdę?
Rose.
Często myślę, jak wyglądałoby moje życie, gdybym go nie przespała.
Czy miałabym rodzinę i jak by to było.
Z tobą i Jedem tutaj nie będę musiała już się zastanawiać.
Jesteś wspaniała. Wiesz?
To cecha rodzinna.
Prześpij się.
Przepraszam, że cię obudziłam. Słodkich snów.
Dobranoc, skarbie.
Nic ci nie jest?
Zelda zna krzepiące kazanie o Bogu, trudnych sytuacjach
i ulotności śladów stóp w piasku.
Gdy mi kiedyś je wygłosiła, ogromnie poprawiła mi humor.
Może spytam, czy…
Przepraszam, ty jesteś Rose?
Wybacz, że obciążam cię tym teraz.
Przestań.
Boję się tylko, że gdy dziś zasnę…
Sen mnie zabije.
Nie zrobi tego.
Powiedział, że jeśli mnie nie zabije, cały świat umrze.
Wszyscy.
Posłuchaj.
Jeśli to prawda,
jeśli masz moc zniszczenia świata,
to masz moc, by zniszczyć jego.
Nie chcę go zniszczyć.
Niczego z tego nie chcę.
Boję się zasnąć. Boję się obudzić.
To on powinien się bać.
Gdy dziś zaśniesz, musisz go odnaleźć i to zakończyć.
To zależy od ciebie, Rose.
Teraz ty masz władzę. Jesteś wirem.
Jest taki wir,
prawdziwy anulus,
śmiertelnik o marzeniach sennych
tak potężnych, że może podróżować do snów innych.
Uważaj, by się w nich nie zatracić.
Znajdź swą ścieżkę.
Myślisz, że robi to, by cię chronić?
Obserwuje cię, bo gdy tylko zaśniesz i zaczniesz niszczyć mury
między snami ludzi…
Masz moc, by zniszczyć jego.
Zabije cię.
- Jesteś wirem. - Rose!
Wszędzie i zawsze
Zajdziemy razem
Może nie daleko
Lecz pewność miej
Wszędzie razem udamy się
Gdzie pójdę, on ze mną jest
Gdzie pójdę, wiem, że ona też
- Bez waśni - Bez walk
- Bez sprzeczek - Bez ego
Kolego
Wciąż razem
Oto co usłyszał.
To była ciemna, burzliwa noc.
Kapitan rzekł: „Majtku, opowiedz coś”.
Oto co usłyszał.
To była ciemna, burzliwa noc.
Kapitan rzekł: „Majtku, opowiedz coś”.
Oto co usłyszał. To była ciemna, burzliwa noc.
Kapitan rzekł: „Majtku,
- opowiedz coś”. - Chantal?
- Oto co usłyszał. - To ja, Rose.
To była ciemna, burzliwa noc. Kapitan rzekł: „Majtku,
- opowiedz coś”. - Pozwól.
Oto co usłyszał.
To była ciemna, burzliwa noc.
Kapitan rzekł: „Majtku,
opowiedz coś”. Oto co usłyszał.
We wrześniu 1811 roku
dyliżans pocztowy zatrzymał się przed drzwiami Dworu Aswarby
w sercu hrabstwa Lincolnshire.
Chłopiec, który z niego od razu wyskoczył,
rozejrzał się ciekawie.
Ostrożnie, księżniczko Barbaro, nie czuję się tu pewnie.
Kto temu winien, Martinie Tenbones?
Kukułka? Heiromancer? Pułkownik Wiedza?
Żadne z nich.
Coś się dzieje, księżniczko. Spójrz.
Ken?
Co robisz w Krainie Zaginionej Karnadyny?
Szlag.
Boże.
Chodź, Martinie Tenbones. Musimy odejść.
Co wy tu robicie?
Kotku, to nie tak, jak myślisz…
Jejku.
Boże.
Co się dzieje?
To ja. Przepraszam. Ale to tylko sen.
Musicie się tylko obudzić. Już.
- Rose! - Rose, proszę!
Rose, dlaczego to robisz?
Nic nie zrobię. Musicie się obudzić.
Proszę, błagam was.
To była ciemna, burzliwa noc.
…dyliżans pocztowy…
„Opowiedz coś”.
Zelda!
Rose!
- Hal! - Znalazłem cię!
- Trzymaj się. - Nie puszczaj!
Hal!
Rose, ocalę cię!
Nie, Jed, nie zbliżaj się.
- Uratuję cię! - Nie!
- Rose! - Jed!
Jed!
Wyrządziłaś ogromne szkody.
Ale mogę je naprawić. Przynajmniej na tym etapie.
Co z Jedem? Z moimi przyjaciółmi?
Śpią w łóżku. Ale nie są bezpieczni. Nikt nie jest.
Póki wir żyje.
Mogę pomóc?
Poproszę. Szukam pewniej książki.
Mamy każdą kiedykolwiek napisaną, jak i te jeszcze niepowstałe.
Szukam historii mego życia…
gdyby ułożyło się inaczej.
Mam szczegółowe opisy snów śpiących.
Nie, dziękuję. Miałam snów aż nadto.
Chcę poczytać o życiu, jakiego nie miałam.
Nie jestem do końca pewna, kto posiada te tomy.
Masz każdą napisaną książkę
oraz te jeszcze niepowstałe. Musi gdzieś tu być.
Oto ja.
Ty jesteś Unity Kincaid?
Rose Walker jest twoją prawnuczką?
Tak.
Skąd znasz Rose?
Śmierć nie zawsze jest zła.
Możesz tu zostać, jeśli chcesz.
Mój kruk był śmiertelnikiem.
Poczekaj! Panie!
Gilbert? Co ty tu robisz?
To Zielony Zakątek.
Jesteś Snem?
Tak.
Odszedłem stąd, by zaznać życia jako człowiek.
Uniżenie oferuję je w zamian za twoje.
Obawiam się, że to niemożliwe.
By przetrwało Śnienie i świat jaźni,
wir musi umrzeć.
Po co są wiry?
Jaki w nas sens?
Szczerze…
Mam swoją teorię.
Gdy w centrum Śnienia znajdzie się człowiek,
to przecież dlatego, by przypomnieć nam, że istniejemy dzięki ludzkim snom,
a nie na odwrót.
Cud ludzkości winien być dla nas zawsze ważniejszy
niż napawanie się władzą.
Nie potrafię ukarać cię za to, że odszedłeś, Zielony Zakątku.
Czas już, byś znów zajął wyznaczone ci miejsce.
Będę zaszczycony.
Nigdy nie chciałem porzucać swej roli.
Jakiej roli? Kim byłeś?
Moja droga, byłem czymś, nie kimś.
Nie byłem osobą. Byłem miejscem.
Po swojej… śmierci,
jeśli zostaniesz w Śnieniu, odwiedź mnie.
Spaceruj po mych łąkach i zielonych polanach.
Spocznij pod moimi drzewami.
Żegnaj, Rose Walker.
Bycie z tobą człowiekiem było zaszczytem.
Nie chcę odbierać ci życia.
Ale wszyscy mamy obowiązki, a ten należy do moich.
Przykro mi.
Po prostu to zrób.
Wszystko dla mojego brata i przyjaciół.
Jestem gotowa.
Stój, panie.
Unity?
To Unity Kincaid.
Jestem prababką Rose.
Według tej książki ja miałam zostać wirem tej ery.
Ponieważ zostałeś uwięziony z dala od Śnienia,
ten los przypadł mojemu potomkowi.
Nie rozumiem.
Nie jesteś zbyt bystry.
Podejdź, Rose.
Sięgnij w głąb siebie
i oddaj mi to, co czyni z ciebie wir.
W jaki sposób?
Śnisz, skarbie.
Wszystko jest możliwe.
To?
Dziękuję, kochana Rose.
Teraz ja jestem wirem, Królu Snów, jak powinnam nim być wiele lat temu.
Zostaw więc moją prawnuczkę w spokoju.
Unity?
Co się stało?
Umarłaś. Żeby Rose mogła żyć.
Tak mi przykro.
Przestań. Mnie nie jest.
Miałam umrzeć już dawno temu.
Ale gdybym umarła,
nigdy nie spotkałabym złotokiego mężczyzny
i nie mielibyśmy naszej pięknej córeczki,
a ty nigdy byś się nie urodziła.
Ojciec twojego dziecka miał złote oczy?
Jeszcze takich nie widziałam.
Ja widziałem.
Żegnaj, kochana Rose.
Pan Holdaway dopilnuje, by tobie i Jedowi niczego nie brakło.
Jesteście dziećmi Nieskończonych.
Dość się wycierpiałaś.
Możesz odejść.
Żegnaj, Rose.
Jest bardzo silny. Nie puszcza mojego palca.
Jest idealny.
Zmierzymy się z tym razem, prawda?
Już to robimy. Co nie, maluszku?
Jestem twoją ciocią Rose. A to twój kuzyn Jed.
Cześć, bobasie.
Wybrałaś już imię?
Myślałam, żeby nazwać go po Hectorze, ale…
był tylko jeden Hector.
A to dziecko zasługuje na własne imię.
Ludzie używają twojego imienia tylko wtedy,
gdy nabroisz…
Rose?
No fakt.
Dopóki nie masz imienia, w nic się nie wpakujesz.
Moja kolej.
Przygotujcie się. Co za słodziak.
Jesteśmy gotowi.
Pojedynczo.
No weź. Skarbie!
To był tylko sen.
Jak się mają?
Świetnie.
Dziś wypiszą ich ze szpitala. Jutro polecimy do domu.
Tak szybko?
Do New Brunswick.
To daleko od Nowego Jorku?
Niecałą godzinę. Czemu?
Sam nie wiem. Wczoraj miałem sen
i teraz sobie myślę, że może sprzedam dom i wrócę?
My go kupimy.
Pożądanie.
Stoję w mojej galerii i trzymam twą pieczęć.
Mów do mnie.
No proszę, co za piękny Sen. Taka niespodzianka.
- Niemal wydarzenie. - Dobrze.
Nadchodzę.
Tak?
Oczywiście.
Zawsze jesteś w moich komnatach mile widziany.
Wspaniale cię widzieć.
Czegoś pożądasz?
Od ciebie jedynie odpowiedzi.
Sprawdzasz mnie?
Unity Kincaid miała być wirem tej ery.
Ale ktoś skorzystał z mojego uwięzienia
i spłodził z nią dziecko,
doskonale wiedząc, że zostanie wirem
i będę zmuszony je zabić.
Tak łatwo mnie rozczytać?
Nie.
Doskonale zacierasz ślady.
To z twych ust ogromny komplement.
Jaki był prawdziwy cel?
Miałem rozlać krew w rodzinie?
Ze wszystkimi konsekwencjami?
Tym razem prawie się udało.
Pożądanie.
Nieskończeni są sługami żywych, nie ich panami.
Istniejemy tylko dlatego, że w głębi serc oni wiedzą, że istniejemy.
Nie manipulujemy nimi.
Jeśli już, to oni manipulują nami.
A ty i Rozpacz,
a nawet nieszczęsna Maligna, musicie o tym pamiętać.
Wtrąć się jeszcze raz do moich spraw, to zapomnę, że należysz do rodziny.
Sądzisz, że masz dość sił, by stanąć przeciwko mnie?
Przeciw Śmierci?
Przeciw Losowi?
Nie.
Pamiętaj więc o tym, gdy zapragniesz wmieszać się w moje sprawy.
Biedny Sen.
Tym razem naprawdę udało mi się ci dopiec.
Następnym razem poleje się krew.
Panie.
Wybacz, że przeszkadzam w pracy…
Coś się stało?
Nie. Chodzi o coś bardzo miłego.
Rano w bibliotece pojawiła się książka autorstwa Rose Walker.
Jak wrażenia?
Opis króla pewnie cię nie zachwyci, ale…
Jest wspaniała.
Jest córką Nieskończonych z nie lada historią.
Rosie, wyślij ją.
Jest naprawdę dobra.
Chodź zjeść. Kolacja jest gotowa.
PRZYJĘTO
Tworzysz nowe Koszmary, by zastąpić Globę i Koryntczyka?
Światu nie jest jeszcze potrzebny nowy Koryntczyk.
Właściwie…
Możesz to dla mnie przechować w bezpiecznym miejscu?
Kończę pracę nad Snem.
Nie będę ci przeszkadzać.
Lucienne.
Nie przywitasz się?
Wyglądasz olśniewająco, Globo.
Dziękuję, Lucienne.
Mogę spytać, czemu zmieniłeś co do mnie zdanie?
Nie miałem prawa wrócić tu po ponad wieku
i nie spodziewać się zmian.
Lucienne próbowała mi to wyjaśnić.
Ty też.
Ale teraz już słucham.
Lub choć próbuję.
Nowe Sny.
Nowe Koszmary.
Nowa era.
Dziękuję, panie.
Mogę tu na trochę utknąć.
Możesz, gdy pracuję, doglądać wszystkich spraw?
Z przyjemnością, panie.
Wasza Wysokość.
Wezwać służbę, by pomogła ci się ubrać?
Mamy w planie kilka bitew demonów dla twej rozrywki.
Nic nie jest mi wstrętniejsze.
W takim razie Azazel prosi o słówko.
Poza tym.
Zatem będę mówił krótko, Wasza Wysokość.
Azazel, takie najście jest do ciebie bardzo podobne.
Przybywam z rozkazu rady Panów Piekła.
Przestaliście się tłuc na tyle długo, by się naradzić?
Zjednoczył nas twój i zarazem nasz wróg, Sen z Nieskończonych.
Armie Piekła czekają na twoje rozkazy, jeśli zechcesz atakować.
Chcecie najechać Śnienie?
Pod twoim dowództwem.
A potem być może świat jaźni?
A pewnego dnia nawet Srebrne Miasto.
Dokładnie.
Skoro żadne z nas nie opuszcza Piekła,
możemy poszerzać jego granice, aż obejmie wszystko.
Dałeś nam wiele do myślenia, Azazelu.
Upraszam się, byś podjęła kroki.
Generałowie domagają się poczynań.
Doprawdy?
W takim razie powiedz im, że będę działać.
Wyśmienicie.
Do widzenia, Wasza Wysokość.
Nie można mu ufać.
Nie można. Ale ma rację.
Mogę spytać, co zatem poczniesz?
Coś, czego jeszcze nie robiłam.
Coś, co do granic rozwścieczy Boga…
a Morfeusza rzuci na kolana.
Napisy: Marcin Chojnowski