Werona, Włochy
(bardzo dawno temu)
Romeo?
Twe lico jest niczym przejrzysta woda.
Dwie najjaśniejsze, najpiękniejsze gwiazdy z całego nieba.
Romeo.
Co żem ja wiedział o pięknie, nim ciebie ujrzałem.
- Romeo? - Tak, najdroższa?
Czemu tak dziwnie mówisz?
Myślałem, że brzmię romantycznie.
- Nie podoba ci się to? - Nie. To nawet miłe.
Księżyc świadkiem mej przysięgi się stanie, że…
- Nic ci nie jest? - Nie.
Nic mi nie jest.
- Stęskniłem się. - Ja też.
Jesteś najpiękniejsza w całej Weronie.
- Mów dalej. - Jesteśmy idealną parą.
Nie przerywaj.
Całe wieki będą o nas mówić.
- Co? - Będą mówić:
„Przeznaczenie ich serca w miłości połączyło…”
- Tak. - „…na zawsze Romeo i…”
Rosaline?
- Cholera. - Co teraz?
- To ojciec. - Co robić?
- Kryj się. - Dobra.
Rosaline!
Ojcze?
Słyszałem głosy.
Byłam… w toalecie.
Mówiłaś sama do siebie?
To mi pomaga.
Ja mam na odwrót…
Na czym skończyliśmy?
Mówiłem… Na zawsze nasze imiona połączyło.
Jak mogą być na zawsze połączone, skoro...
Skoro?
Skoro to tajemnica?
Nie zawsze to będzie tajemnicą.
Tyś synem domu Montekich, a ja Kapuletich.
Nasze rodziny nienawidzą się od pokoleń.
Poradzimy sobie, Rosaline, obiecuję.
Kiedyś będziemy na zawsze razem.
Na zawsze.
- Dobranoc, Romeo. - Dobranoc, Rosaline.
Po tysiąc razy dobranoc.
Nieźle!
Romeo i Rosaline.
Fajnie brzmi.
- Wstawaj, skarbie! - Romeo.
Znów późno poszłaś spać?
Cholera.
Chcesz mnie wykończyć?
Myślałam, że nie przeszkadza ci, że się wymykam.
Wymykanie? Nie. Przyłapanie? Tak.
Zacieraj swoje ślady, kobieto.
Wybacz.
Ale…
Gdybym mogła spotykać się, z kim chcę, i czytać, co chcę,
nie musiałabym zacierać śladów.
Prawda, Pielęgniarko? To niesprawiedliwe.
Siedem lat w szkole pielęgniarskiej,
a wylądowałam tutaj.
Tak, życie jest niesprawiedliwe.
A to jest akcja pod przykrywką.
O Boże.
Pielęgniarko.
Czas cię ubrać. W południe masz lunch.
Więc czemu mnie tak wcześnie obudziłaś?
Bo ojciec chce, żebyś znów przywdziała tę ogromną suknię.
Wstawaj, leniwa buło. No już.
Nie możesz tu wiecznie mieszkać.
Twoje siostry wyszły za mąż. Czas na ciebie.
Jestem za młoda.
- Za młoda? - Tak.
Spójrz na siebie. Jesteś prawie za stara.
Twoja matka miała trójkę dzieci w twoim wieku.
Myślisz, że to jej wystarczyło?
Nie. Dlatego urodziła jeszcze ciebie.
Twój ojciec mi o panience opowiedział.
Mówił, że chce panienka pracować. Czy to prawda?
Tak, chcę zostać kartografką.
Kartografką?
To urocze.
Moja trzecia żona była ambitna.
Nie podobało mi się to.
Matko jedyna.
Ale nie była tak ładna jak panienka.
Mój panie…
Skoro mój ojciec tyle o mnie mówił, panie Danieli…
na pewno wspomniał o Josephine.
Zawsze jest przy mnie.
Tak.
Kiedy ją poznam?
Jak to?
Przecież siedzi z nami.
Josephine, nie! Wyjmij to z buzi!
Odłóż to! Rozmawiałyśmy o tym.
Nie spodobałam mu się.
No tak. Chcesz ślubu z miłości.
A można wziąć ślub bez niej?
Można. Dla pieniędzy, statusu, ziemi, ładnego pokoju.
Nie ma innego powodu.
Masz tylko jedno życie, Parysie.
Chcę, by moje było inne. Chcę romantyzmu, namiętności, przygody.
Twój tajemniczy chłoptaś ci to daje?
Co?
Zastanawiam się, czy spotkania w ukryciu dodają pikanterii.
Sam dobrze wiem,
że łatwo pomylić niebezpieczeństwo i dramatyzm sytuacji
z romantyzmem i namiętnością.
Ale każdy kocha tajemnice.
Macie swój własny świat.
Dobra.
Romeo! Cześć, stary.
Chodź.
Odsuń się, kuzynko!
Jesteś otoczona przez Montekich.
Możesz się czymś zarazić.
Nie robili nic złego.
Jeszcze nie.
Nie szukamy guza, Tybalcie.
„Nie szukamy guza, Tybalcie”.
W takim razie lepiej wróćcie tam, gdzie wasze miejsce.
Może chcecie się później spotkać?
Może.
Jesteście mile widziani.
Moja pięść na twojej twarzy też jest mile widziana.
Nie rozumiem, co masz na myśli.
Że ci przywalę!
Dobrze. Już dobrze.
Wszyscy macie długie miecze.
Może schowacie je do spodni, chłopaki?
No już.
Benvolio, Merkucjo, chodźmy.
Niezła dupa z tego Montekiego.
Mogę ci się zwierzyć?
Dla ciebie.
Sam zrobiłem grawerunek.
Zawsze będę go nosić.
Spoko.
Przepraszam za mojego kuzyna.
Wiesz, jak jest.
Chciałabym, żebyśmy zamieszkali daleko stąd.
Gdzie?
Na szczycie góry.
W chatce.
Z drewna.
Idealnie. Całymi dniami mógłbym pisać wiersze.
Będziesz utalentowanym poetą.
Ty zajmiesz się domem i dziećmi.
Tak.
Czekaj. Co?
Ty będziesz pisał, a ja mam zmieniać pieluchy?
Ale będziemy razem…
nie w ukryciu, a z dala od rodzin i nienawiści.
- Racja. - Tak.
Dobrze.
Kocham cię.
Czy też mnie kochasz?
Po prostu…
Wybacz.
Nie spodziewałam się tego. Nikt nigdy…
Lepiej już pójdę.
Dzisiaj jest pełno straży. To niebezpieczne.
Nie.
Pójdę już, żeby straże mnie nie złapały.
Poczekaj, Romeo. Jutro jest bal Kapuletich.
Wiesz, że nie mogę być w domu Kapuletich…
To bal maskowy.
Możemy razem tańczyć. Nikt nas nie pozna.
Przyjdę.
Świetnie. Nie mogę się doczekać.
Tysiąc razy nie możesz?
Czekałam na te słowa.
A gdy je wypowiedział, zatkało mnie.
Co ze mną nie tak?
Nic, maleństwo.
Niełatwo je wypowiedzieć, jeśli nie są prawdziwe.
Oczywiście, że są.
- Nie uwiera? - Nie.
To nic.
Dziś mu to wynagrodzę.
Będzie taniec, śpiew i pocałunek.
Wszystko wróci do normy.
Mam cudowne wieści.
Myślałem, że w Weronie nie ma więcej dobrych partii na męża,
ale sprowadziła się tu rodzina z północy.
Penzasowie.
Tak się dobrze składa, że mają syna, który wrócił z wojny w jednym kawałku.
Wspaniale! Ty sobie za niego wyjdź.
To pewnie on…
Czekaj.
- Teraz? - Teraz.
Wolę jeść zgniłe jelita kozy!
Jestem dobrej myśli.
Wolę kąpać się w łajnie 10 000 mułów.
- Daj mu szansę. - Nie.
Rosaline.
Ile razy mam ci powtarzać, ojcze?
Nie chcę zaaranżowanego małżeństwa.
Chcę podróżować, być wolna, przeżywać przygody
z kimś, kogo kocham.
Jesteś kobietą.
Nie powinnaś mówić o tym, czego chcesz.
Dario Penza, oto moja piękna córka, Rosaline.
Miło mi.
Mam to gdzieś.
Bawcie się dobrze.
Ruszamy?
- Jak ci się podoba We… - Nie zapędzaj się, żołnierzyku.
Żołnierzyku?
Jesteś lepszą partią niż bezzębni starcy,
których podtyka mi ojciec, ale…
jedno pozostaje niezmienne:
nie interesujesz mnie ani ty, ani aranżowane małżeństwo.
Nie ważne, ile masz ziemi ani ile ras koni oferuje twój ojciec.
Krów.
Słucham?
Oferuje krowy.
Nic więcej. Nie jesteśmy bogaci.
Fenomenalnie.
- Na twoim miejscu bym się zgodził. - Czyżby?
Tak. Mam ziemię i perspektywy.
I pełne uzębienie.
Mogłaś trafić gorzej.
Nie jesteś w moim typie.
Ani ty w moim.
A co lubisz, Zamszokrwisty?
Nie lubię jędz.
Pieprz się.
Jesteśmy na miejscu.
- Co to? - Piękna, prawda?
Mowy nie ma.
Dlaczego?
Bo…
Nie wygląda bezpiecznie.
Byłem sternikiem na sześciomasztowcu. Jest bezpieczna.
A jeśli będzie sztorm?
Widzisz jakieś chmury?
A jeśli będę potrzebować toalety?
Rozumiem.
- Co niby rozumiesz? - Boisz się.
Co?
- Wcale nie. - Widzę to.
Mylisz się.
Twardzielka boi się wody.
Nie boję się wody. To niedorzeczne.
Boję się ryb.
- Wszystkich? - Tak. To fobia.
Ichtiofobia. Sprawdź sobie.
- Wszystkich ryb? - Już starczy.
- To musi być okropne. - Dobra, popłynę.
Wejdę na tę durną łajbę.
Wspaniale.
Mam plany, więc mamy maksymalnie 30 minut.
- Pomóc ci? - Nie!
Dobra. Uważaj na… Wybacz.
Dasz radę.
Po prostu…
Będzie zabawnie.
Rosaline? Nie.
Rosaline?
To mój szczęśliwy nóż.
Polujesz?
Tak.
Dorastałem na wsi na północy.
Mieliśmy kurczaki, krowy i humorzastą kozę.
Tak.
A mama nauczyła mnie gotować, zanim…
Mam chłopaka.
Tak?
Tak. Czeka na mnie.
Dlatego powinniśmy wracać…
Twój ojciec nie wspomniał o chłopaku.
Bo o nim nie wie.
Mogłaś od razu o tym powiedzieć.
Wracajmy…
Co?
O Boże.
Co?
Nie możemy wrócić!
Musimy to przeczekać.
Ale musimy wrócić!
Bal rozpoczął się godzinę temu!
Przemokniesz. Usiądź koło mnie.
Miało nie być sztormu!
Jestem żołnierzem, nie pogodynkiem.
Zadowolony?
Nie.
Przestań się uśmiechać.
Nie w tę stronę.
Przepraszam…
Ja… Nie.
Kto to?
Świetnie.
- Przepraszam. - Wybacz.
Moja wina.
Nie szkodzi.
Jestem Romeo.
Julia.
To najgorsza noc mojego życia.
Moja również.
Dzięki za nic.
Wzajemnie.
No dobra, pancetta nie była najgorsza. Za to mogę podziękować.
Nie ma za co. Ale tylko za to.
Miłego życia!
Posłańcu Steve’ie!
Co słychać?
Doręczyłeś dziś rano mój list?
List.
Tak mi się wydaje.
Wydaje?
Ja…
Steve!
Na bank wszystko doręczyłem.
I nie było odpowiedzi?
Nie. Tylko listy dla twojego taty.
Tylko?
Tak.
Na pewno?
Tak, na stówę.
Jest na mnie zły?
Nie ma powodu.
Ma mnie dość?
Na pewno nie.
To czemu milczy?
Szaleje plaga.
Myślisz, że choruje?
Miał tłustą cerę, ale to pewnie hormony.
- O Boże. - Rosaline!
Twój…
Ona wie.
Romeo przeszedł przez most i zmierza w tym kierunku.
Dokąd on idzie?
Nieważne.
Nic się nie dzieje.
Przecież może mieć przyjaciół.
Uroczy lotny gońcu niebios.
Oprócz niej.
Dwie najjaśniejsze, najpiękniejsze gwiazdy z całego nieba.
Najpiękniejsze gwiazdy.
O! zaprzecz, mój wzroku! Boś jeszcze nie znał równego uroku.
Skur…
Panienko.
To pielęgniarka! Mój drogi Monteki, zaczekaj trochę, powrócę za chwilę.
Błogosławiona! Błogosławiona po dwakroć nocy!
Dzisiaj też nie wstajesz?
Wynoś się.
Słuchałam tego.
Rzępolił.
Ile to jeszcze potrwa?
Słońce świeci. Wieje ciepły wiatr.
Dobrze ci zrobi przejażdżka.
Powiem, by siodłali konia.
Nie mogę jechać konno.
Czemu?
Bo mam cholerę.
Nie masz.
Skąd wiesz?
Bo jestem pielęgniarką.
Po co mam wstać?
By nie leżeć cały dzień w łóżku.
Nie zaznam już miłości.
Trochę dramatyzujesz.
Pielęgniarko, nie rozumiesz.
Całowali się, dotykali. Byli ohydni.
Mówił jej to, co mnie trzy dni temu.
- Trzy dni. - Tak.
- Trzy, Pielęgniarko. - Tak.
Najgorsze,
że to moja wina.
Wepchnęłam go w jej ramiona.
Trzeba było powiedzieć, że go kocham.
- Będzie miło. - Proszę.
Rosaline.
Wujku Kapuleti, co za niespodzianka.
Rosaline.
Witaj, ciociu.
Tyle czasu minęło.
Pamiętasz Tybalta, twego kuzyna?
Tak.
Nasza córka wróciła ze szkoły.
Oczywiście. Urocza…
Julia.
Miło cię widzieć, Rosaline.
Zahaczyłam się kolczykiem.
Na lewo.
Jesteś…
Dorosła. Wiem.
Ostatnio, gdy cię widziałam, byłaś szczerbata i niska.
Minęło sporo czasu.
Musimy go nadrobić.
- Miło cię widzieć. - Oj tak.
O Boże.
Wiesz, czemu tu jestem, Adrianie.
To twoja waśń, nie moja, bracie.
To nasza waśń. Jesteś Kapuletim.
Też nie lubię Montekich,
ale po to mamy prawo.
To wymknęło się spod kontroli. Musimy odbudować chwałę miasta.
Mogę się wtrącić?
Skoro tak nienawidzisz Montekich, przeprowadź się.
Podobno w Sienie jest miło.
Pozwalasz córce mówić przy stole?
Miałam wrażenie, że to mój dom.
Rosaline.
Co? Ja mu nie mówię, jak ma się zachowywać w domu.
Rosaline, zabierz kuzynkę do ogrodu.
Na pewno macie o czym pomówić.
- Ale tato, łabędź. - Do ogrodu. Już!
- Julio. - Natychmiast.
Wyszło niezręcznie.
Zawsze tak do niego mówisz?
Nieważne.
Nie mogę się doczekać, aż będę w twoim wieku.
Aż tak ci spieszno?
Młodość nie jest wieczna.
Może spędzisz kolejny rok w szkole?
Może być fajnie.
Już skończyłam ze szkołą.
Rosaline.
Mogę ci się zwierzyć?
Ale to tajemnica.
Słucham.
Zakochałam się.
Poznałam chłopca.
Jest najwspanialszy na świecie.
Rozumiem.
Gdzie spotkałaś to cudo?
Wieczorem na balu maskowym.
Nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Chodźmy.
- Jak on przemawia. - Halo.
Mówi piękne, romantyczne rzeczy. Nigdy nie słyszałaś takiej poezji.
Niech zgadnę.
Porównuje cię do księżyca i słońca.
„Dwie najjaśniejsze, najpiękniejsze gwiazdy z całego nieba”.
- Skąd… - To Romeo Monteki?
Tak.
Każdy go zna.
Nie jesteś pierwszą dziewką, którą oczarował swoimi…
kośćmi policzkowymi i wzniosłymi słowami.
Jestem taka głupia.
Tak, trochę jesteś.
Ale nie przejmuj się.
Każdemu mogło się zdarzyć.
Tobie też?
Mnie? Proszę cię.
Julio, nawet nie jesteś w wieku do zamążpójścia.
Po co się statkować, skoro możesz sobie poużywać,
spotykać się z innymi i sprawdzić, kto ci pasuje?
Jak mam to zrobić?
Mogę ci pokazać.
Zrobiłabyś to dla mnie?
W końcu jesteśmy kuzynkami.
Kto chce nam postawić drinki?
- Ja! - Ja też!
Nie. To takie zabawne, bo kocham sport.
- Doprawdy? - Tak. Walka na kopie, szermierka, zapasy.
O Boże! Ja walczę na kopie!
Niemożliwe!
Mogę ci postawić kolejnego drinka?
Zaraz wrócimy.
Teraz twoja kolej.
Sama nie wiem.
- Ci mężczyźni są tacy… - Łatwi?
Głupi!
Dlaczego miałabym chcieć spędzić resztę życia z kimś takim?
Nie szukasz partnera na całe życie.
Przyszłaś się zabawić ich kosztem
i nigdy więcej ich nie spotkać. Jasne?
A teraz idź się bawić.
No już.
Idź.
Ale masz bujne wąsy.
Dziękuję.
Przysiądziesz się?
Mogę?
Halo. Przepraszam?
Tutaj!
Czy mógłbyś…
- Jak leci, Rosaline? - Admirał Gówniak.
Przepraszam?
Chcę zamówić drinka.
Dzięki.
Gdy tu przyjechałem,
sądziłem, że są tu jedynie kobiety, które szukają dobrej partii.
Jakże się myliłem.
Ty niby jesteś tą dobrą partią?
Jak tam twój chłoptaś?
Świetnie. Wspaniale.
Jest tu z tobą? Chętnie go poznam.
Nie, dziś jest zajęty.
Ach tak?
Nie lubi takich spelun.
Szkoda.
Zapewne jest świetną partią.
Tak.
Jest zabawny i inteligentny, pisze sonety,
mówi w kilku obcych językach.
Jest przeciwieństwem ciebie.
Czyżby?
W takim razie już pójdę.
Będę tęsknić.
Jesteś piękna…
ale wyjątkowo wredna.
Przepraszam, ale czas na mnie.
Panienko, umów się ze mną.
Odwal się, ona rozmawiała ze mną.
Pa.
- Hej. - Cześć.
Świetnie się bawię. Dziękuję.
- O nie, znowu się zahaczyły. - Wybacz.
Za każdym razem.
Miałaś rację.
Ani razu nie pomyślałam o Romeo.
To może jutro to powtórzymy?
Pewnie.
Najdroższy Romeo. Dawno nie pisałeś.
Obyś był zdrów.
- Jak masz na imię? - Julia.
U mnie nic nowego.
Ale zostałam zmuszona do niańczenia kuzynki,
a to niełatwe zadanie.
Stałam się starszą siostrą.
Szach.
Starszą, mądrzejszą i piękniejszą.
Szach mat.
I bardziej światową.
MIŁOŚĆ EROTYCZNA
Nie uczyli o tym w szkole.
Poczekaj, aż dojdziesz do 74 strony.
Doręcz go osobiście.
Ale dość o niej.
Tęsknię za tobą. Chcę znów zatonąć w twych ramionach, słodki Romeo.
Twoja Rosaline.
Najdroższy Romeo.
Pewnie jesteś zajęty, bo nadal nie odpisałeś.
Załączam mapę Apeninów.
Zaznaczyłam szlak do idealnego miejsca na chatkę.
Odpisz.
Bez ciebie jestem zagubiona.
Rosaline.
Co to za miejsce?
To Cypr i zatoka Famagusta.
Przepiękny rysunek.
Ale pewnie nie raz to słyszałaś.
W sumie to nie.
Ale taka prawda.
Romeo, żyjesz?
Skończył ci się atrament?
Czemu nie odpisujesz?
Steve!
Goniec staje tutaj, a pionek przesuwa się o jedno pole.
To debiut Ponzianiego.
Jesteś niesamowita.
Spokojnie.
Już dobrze.
Jesteś taki przystojny.
Dobry konik.
Przestraszył się.
Rosaline.
- Hej. - Cześć.
Muszę ci coś powiedzieć.
Słucham.
Posłuchaj…
Niełatwo mi to przyznać, ale…
Co to?
Ciągle do mnie pisze.
Pisze do ciebie listy?
Myślałam, że z nim skończyłaś.
Bo tak jest. A raczej było. Ale nie jest.
Po prostu czuję…
Julio!
Ciągle przychodzi.
Nie odejdę, póki ze mną nie porozmawiasz, najdroższa.
Proszę, pomóż mi.
W czym?
Odsuń się, Romeo. Nie podchodź.
Czy moje oczy mnie zwodzą?
Wszystek niebiosa tobie przyświecają.
Niech przestanie.
- Spoglądając… - Dość.
Nie mogę przestać, Julio.
Nie zrobię tego,
póki nie powiesz, co żem uczynił, byś wrogą mi była.
Dobrze, powiem ci.
- Jesteś kłamcą. - Jesteś klamką.
- Klamką? - Kłamcą.
Jesteś kłamcą.
Oszustem i łajdakiem.
Julio, wiesz, że nie jestem taki.
Czy tylko mnie porównałeś do księżyca i słońca?
W porządku.
Będę z tobą szczery.
Obdarzyłem tymi słowami inną niewiastę.
Lecz nic nie znaczyły, pókim nie poznał ciebie.
Proszę cię!
Czy ktoś jest z tobą?
Nie.
Julio, jesteśmy sobie pisani.
Odejdź, Romeo.
Tego pragniesz?
Odejdź, Romeo.
Zatem odejdę.
Na zawsze.
Dobra robota.
Więc czemu czuję się okropnie?
Dziękuję, kuzynko.
Bez ciebie byłabym zagubiona.
Czekaj. Nie chciałaś mi o czymś powiedzieć?
To już bez znaczenia.
- Czemu to się dzieje? - Wybacz.
- Musisz… - Może w tę…
Nie. A jakby…
„Romeo i… Rosaline?”
Julio.
Milcz.
Julio, to nie tak…
Słuchałam się ciebie.
Zaufałam ci,
a ty mnie okłamałaś.
Nie kłamałam.
Po prostu zamiast całej prawdy,
usłyszałaś jej większą część.
Miałam cię za przyjaciółkę.
Jestem nią. Naprawdę.
A ty po prostu chciałaś mi odbić faceta.
Nie chciałam ci go odbić.
Tylko odzyskać.
To co innego.
Już rozumiem.
Jasne.
W sumie to wszystko wyjaśnia.
Jestem młodsza.
I… bogatsza.
Nie boję się ryb.
I nie mam wielkich stóp.
Chciałaś się mnie pozbyć.
To oczywiste.
Przecież nie masz ze mną szans.
Twój fortel się nie powiódł, kuzynko.
- Niech ci będzie. - Dobrze.
Świetnie.
Daj znać, kiedy znów pojawi się pod twoim balkonem.
Daj znać, kiedy wyrosną ci ósemki.
- Co? - Nie przesłyszałaś się!
Nie przyjdzie do ciebie.
Przekonamy się.
Ma rację. Nie przyjdzie.
Na co to wszystko? Nie ma nadziei.
Co się dzieje?
Skup się i weź się w garść.
Chodź.
Nie mam czasu na twoje dramy.
Nie tylko twój ojciec ma dziecko, którym gardzi.
Wybacz.
Gdybym chociaż mógł go zbić z tropu.
Choć na chwilę.
Uroczy.
Wiem! Weź ją za żonę.
- Kogo? - Julię.
Co? Nie znasz mnie? Jestem Parys.
Musisz zwieść ojca. A ja muszę jej przeszkodzić.
Muszę się jej pozbyć.
To idealne rozwiązanie.
Nie dla mnie. Nie chcę się żenić.
Wiem, ale właśnie to w tym najlepsze.
Możesz odwlec ślub o dwa, trzy lata.
A do tego czasu zdążysz stąd uciec.
Dokądkolwiek chcesz.
Obiecujesz, że się nią zajmiesz i będziesz o nią dbał?
Zapewnisz jej życie w zgodzie z zasadami moralnymi i wskażesz jej właściwą drogę?
Oczywiście.
A gdy nadejdzie czas,
w domu pojawi się cała gromadka młodych mężczyzn?
Co?
Mówię o synach.
Tak…
Oczywiście, panie.
Zatem z nieukrywaną przyjemnością przyjmuję twoją prośbę.
Za dwa lata, gdy Julia osiągnie wiek zamążpójścia,
wyprawimy wspaniałe wesele, by połączyć nasze rodziny.
Dwa albo trzy. Nie ma pośpiechu.
A dzisiaj świętujemy.
Idź, powiedz zachodniej Weronie,
a ja przekażę radosne nowiny oblubienicy.
Będzie przeszczęśliwa!
Nie możesz mi tego zrobić!
Oczywiście, że mogę! Jestem twym ojcem!
- Nie! - Julio.
W domu zgromadzili się członkowie wszystkich szanowanych rodzin w Weronie,
by świętować zaręczyny, a ty mnie upokarzasz!
Wiesz, że jestem kimś więcej niż córką.
Mam swoje zdanie, pomysły i pasję!
Jak śmiesz tak do nas mówić!
Zniszczyliście mi życie!
Julio!
Myślałem, że się ucieszysz.
To przyjaciel Rosaline. Szycha. Jest hrabią.
Przyjaciel Rosaline?
Przed tobą świetlana przyszłość. Proszę.
Przykro mi. Nie wiem, co w nią wstąpiło.
Dobrze wiem, co w nią wstąpiło.
Rosaline, to twoja wina.
Nie wiem, o czym mówisz mojej córce…
- Dzień dobry. - Miło panią widzieć.
Ale masz wszystko odszczekać.
Idź do niej
i każ jej tu przyjść.
- Proszę. - Oczywiście, wuju.
Idź.
Parysie.
Co on miał na sobie?
Julio.
Jesteś tu?
„W zakonnika celi się spotkajmy
i na dowód miłości jednym się stańmy”.
Cholera.
Przepraszam. Śpieszę się.
Z drogi. Muszę zapobiec ślubowi.
Tam jest.
To Dario.
- Nie mam na to czasu. Czego? - Nie bądź niegrzeczna.
Właśnie tak.
Dobranoc.
Przekonuje się do ciebie.
Dokąd idziesz?
A co ci do tego?
Nic.
Więc czego chcesz?
Oddaj mi nóż, proszę.
Warto było spróbować.
Chyba nie chcesz tam iść?
Chcę.
Ciemno tam.
Dam sobie radę.
Mogę pójść z tobą.
Nie potrzebuję ochrony.
Wezmę tę pochodnię. Widzisz?
Pójdę sama.
Chryste! Co to było?
Pewnie nic takiego.
- Dobra. - Albo niedźwiedź.
Dobra, odprowadź mnie do mostu za lasem.
Co? Przepraszam, co mówiłaś?
Czy mógłbyś mnie odprowadzić przez las, proszę?
Z miłą chęcią.
Dobra.
Świetnie.
Wybacz. Nie powiem ci, dokąd idziemy.
Nie szkodzi.
Ale to pilne.
Bardzo.
Dobra.
Nie jesteś odrobinę ciekaw?
Nie wtrącam się.
Tędy.
Jeśli musisz wiedzieć, idę zapobiec ślubowi.
Mój chłopak chce popełnić największy błąd w życiu.
Chwileczkę.
To ślub twojego chłopaka?
Tak.
Tak. Dopiero co się poznali. Nic o sobie nie wiedzą.
Nic ich nie łączy. To nie może być miłość.
Skąd wiesz?
Słuchałeś mnie?
Dopiero co się poznali. Nic o sobie nie wiedzą.
- No i? - Bo…
Miłość tak nie działa. Jest irracjonalna.
Wiedziałam, że nie zrozumiesz.
Co planujesz?
Muszę z nim pogadać.
Powiem mu, co czuję.
Ślub to idealny moment na takie wyznania.
Nie mieliśmy okazji o tym porozmawiać.
Chcę mu pokazać, jak wyglądało życie, zanim…
Cię zdradził.
Nie zdradził mnie.
Czyżby?
Kończę tę dyskusję.
To jakieś tylne wejście?
Nie jestem mile widziana w tych stronach.
Bo jesteś jego byłą?
Nie, bo jestem z Kapuletich.
To ziemie Montekich?
- Tak. - Nie mówiłaś, że twój eks to Monteki.
Nie wspomniałam?
Nie.
Jeśli nas znajdą, zabiją nas.
- Możesz sobie iść. - Nie żartuję. To niebezpieczne.
Spoko. Romeo mi powiedział, że o tej porze straże mają wolne.
- Nikogo nie… - Stać!
Kto idzie?
Stać!
Stójcie!
Tam są!
Stać!
W nogi!
Szybko! Stać!
Którędy weszliśmy?
- Chyba tędy! - Stać!
- Myślisz? - Nie byłam w wojsku!
Stać!
- Poszli tędy! - Rozdzielić się!
Chodź.
No już!
Masz zapałkę?
Czy to bezpieczne?
Zaufaj mi.
Ach tak?
Co to było?
- Co? - Wstawać!
- Weź mój nóż. - Już go mam.
Dario, uważaj!
Szczęściara.
Raczej szczęśliwy nóż.
Chodźmy.
Szybko!
Tędy.
Sprawdźcie koszary na północy, a my na południu!
Widzę ich! Tam są!
Ruchy!
Tędy!
Szybko!
Mam pytanie.
Co ci się w nim podoba?
- Dużo rzeczy. - Na przykład?
Jesteśmy zakochani.
Więc co w nim kochasz?
No wiesz…
Tego nie da się opisać słowami…
Miłość cierpliwa jest.
Łaskawa jest.
Miłość to otwarte drzwi.
Miłość jest wszystkim.
Miłość uskrzydla i pozwala oddychać.
Gdy jej nie ma, czujesz to w trzewiach.
Czujesz jej brak.
A gdy jesteś z ukochanym…
Ciężko uwierzyć, że ktokolwiek inny
może być tak szczęśliwy
jak wy.
Tym jest miłość.
W prostych słowach.
Nie jest taka skomplikowana.
Wiesz…
Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.
Nie było tak źle.
I…
Przepraszam, że…
źle cię oceniłam.
Twoja dłoń.
To nic takiego…
Nie…
Później ją opatrzę.
Nie za ciasno?
Nie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Czas już na mnie.
Na mnie też.
Mam dziś wrócić do floty,
a nie jestem spakowany.
Naprawdę wracasz?
Tak.
Czemu?
Nie znalazłem powodu, by zostać.
Powodzenia, Rosaline.
Jesteś interesująca. Miło było cię poznać.
Ciebie również.
Późna noc?
O Boże.
Przestraszyłaś mnie.
Dobrze, bo jest nas dwie.
Gdzie się szlajałaś do 6.00?
To skomplikowane.
Pielęgniarko, mam pytanie.
Byłaś kiedyś zakochana?
Raz.
Jakie to uczucie?
Trochę jak zawroty głowy.
Jak upojenie alkoholowe.
Rozpoznasz prawdziwą miłość.
Julia
Julio,
Te listy to twoja historia miłosna. Nie moja.
Wybacz mi.
Co tam, stary?
Przesyłka specjalna.
Dzięki.
Mam też list.
Do Hu… Julii.
- Ju… - Przekażę jej.
W porządku.
Steve, widziałam cię.
Już wróciłeś?
Tak, panienko Rosaline.
Tak tylko sobie…
Czy była zadowolona?
Tak. Zadowolona?
Pytam o Julię!
Gdy dałeś jej list.
Dałem go jakiemuś kolesiowi.
Kolesiowi?
O kim mówisz?
O paniczu Tybalcie.
Cholera.
Ros!
Co?
Chodzi o Romea i Tybalta.
Hultaju o mlecznej twarzy!
Co masz na swoją obronę?
- Patrzcie na tę bryłę tłustości. - Ty łotrze!
Merkucjo.
- Jak śmiesz! - Będę mówił, jak chcę!
Ojcze, proszę!
Łachudro! Patrz, co żeś uczynił.
Tybalt nie żyje. Śmierć wam wszystkim!
Pokaż, na co cię stać.
- Dość! - Ty ryjący wieprzu!
Twój syn jest zabójcą.
To była samoobrona. Płomiennooka furia mną kierowała.
Kłamco!
Nie kłamie.
Jest szczery i uprzejmy. To dobry człowiek.
Jego serce nie zna nienawiści ani złości.
Jeśli mówi, że został wyzwany,
obiecuję, że mówi prawdę.
A skąd go znasz?
To mój mąż.
- O Boże. - Kochamy się.
Nie mogę patrzeć.
O rany.
Nigdy więcej go nie ujrzysz.
Zostaniesz wygnany. Nigdy więcej nie zawitasz do Werony.
Nie!
Unieważnicie tę farsę, a ty jutro poślubisz hrabiego Parysa.
Nie, ojcze!
- Co? - Nie możesz tego zrobić!
Mnie też jutro nie pasuje, więc…
Straże!
- Nie! - Pojmać go!
Ucieka!
Uciekaj, najdroższy!
Nie pozwolę, by nas rozdzielili, ukochana!
Wie pan, co to znaczy, lordzie Monteki?
Tak, wiem, lordzie Kapulet.
To oznacza wojnę!
Ty łysy pachole!
Do zobaczenia, cielęca kiszko!
- Daj… - Przestaniesz?
Dość.
Wezwać wojska do bitwy!
Tak mi przykro, Julio. Naprawię to. Znajdę sposób.
Nie dość już uczyniłaś?
Dzięki Bogu nadal tu jesteś.
Dobra.
Nie wiem, czy słyszałeś o Romeo i Julii.
Sprawy wymknęły się spod kontroli.
Słyszałem.
Bez obaw. Mam świetny plan.
Będziemy musieli…
Wybacz. Chwileczkę. Chcesz, żebym ci pomógł?
Mówiłem, że to nie moja sprawa.
Dobrze, ale…
Poza tym, ostatnio, gdy ci pomogłem, prawie zginęłaś.
Tak, ale…
Żadnych „ale”.
Dobrze. Możesz chociaż założyć koszulę?
Czemu?
Bo próbuję z tobą porozmawiać, a to…
mnie rozprasza.
Popełniłam błędy.
Sporo błędów.
Myliłam się co do Romea i Julii.
A nawet co do siebie. W wielu aspektach.
Ale wiem, że teraz się nie mylę.
Musimy to naprawić.
Znów mówisz o „nas”.
Tak.
Bo również myliłam się co do ciebie.
Jesteś pieprzonym kłamcą.
Ach tak?
Tak. Całe to czcze gadanie: „Nie obchodzą mnie inni.
To nie moja sprawa”.
To jedna wielka ściema.
Zależy ci na ludziach.
Jesteś dobrym facetem.
Mówisz tak, bo mam łódź?
Nie…
Są w tarapatach.
I to z mojej winy.
Muszę to naprawić.
Pomożesz mi?
Spadam, jak będzie niebezpiecznie.
- Dobrze. - Mówię serio.
Nie chcę umrzeć.
Dobrze, zrozumiałam.
W porządku.
Uratujmy prawdziwą miłość.
Super.
A mogę pożyczyć twoją łódź?
Bądź cicho.
Rosaline!
Co tu robisz?
Przyszłam ci pomóc.
Nie chcę twej pomocy.
Wiem.
I naprawdę cię przepraszam.
Ale mam łódź.
A w sumie to Dario ją ma.
Cześć.
Pójdziemy po Romea i zabierzemy was do doków,
gdzie pod osłoną nocy
odpłyniecie stąd, zanim ktokolwiek się spostrzeże.
To bardzo miłe, kuzynko.
Ale mam już plan.
Tak?
Świetnie.
Jaki?
Upozoruję swoją śmierć.
Że co, proszę?
To proste.
Istnieje mikstura, która powoduje paraliż na kilka godzin.
Wypiję ją, będę wyglądać na martwą i przygotują mnie do pochówku.
Gdy sobie pójdą, obudzę się.
Romeo wyjdzie z ukrycia.
Jest w świątyni Montekich z Benvoliem.
Zabierze mnie w kierunku zachodzącego słońca
i będziemy żyli długo i szczęśliwie.
Plan idealny.
Julio.
To chyba najbardziej chujowy pomysł, jaki słyszałam w życiu.
Żartujesz sobie?
To się może nie udać na 50 sposobów.
A jeśli mikstura ma skutki uboczne?
A jeśli cię pochowają? Pomyślałaś o tym?
A jeśli Romeo pomyśli, że nie żyjesz?
Posłaniec Steve ma go uprzedzić.
Posłaniec Steve to kretyn!
Zaufaj mi.
Mój plan jest lepszy. Chodźmy.
Julio?
Co…
Już wypiłaś miksturę?
W porządku.
Gdy się obudzisz, będziesz obok Romea. Obiecuję.
Wszystko będzie dobrze.
Dario, gotowy?
Tak.
Na pewno?
Tak, rzuć ją.
Dobra. Na trzy.
Raz…
Nie.
Raz.
Julio?
Cholera.
Julio!
Obudź się!
Dario, ratuj się.
Otwieraj drzwi!
Przebiegły sukinsyn!
Julio!
To nie tak, jak pan myśli.
To tylko…
Daj mi wyjaśnić.
Porozmawiajmy o tym.
Wszystko wyjaśnię. Proszę.
Dobra.
Dzięki Bogu.
Musisz mi pomóc, ojcze.
Znaleźli Julię w twoich ramionach.
Wiem.
Wyjaśnię to, ale teraz musisz mi pomóc się stąd wydostać.
Rosaline, twoja kuzynka nie żyje.
- Kto o tym wie? - Całe miasto.
Wysłuchaj mnie.
Wiem, że źle to wygląda. Rozumiem.
Ale znasz mnie i wiesz, że nie skrzywdziłabym Julii.
Wiem, że nie jestem idealną córką, którą chciałbyś mieć,
ale choć raz mi zaufaj. Proszę.
Nie wiem, co mam myśleć.
Ale zawsze będziesz córką, jaką chciałem mieć.
Straże! Monteki. Tutaj!
Uciekaj!
Stać! Nie pozwólcie mu uciec!
Panie.
Julia Kapulet nie żyje.
Popełniła samobójstwo.
Chowają ją w kościele.
Romeo zatem musi być blisko.
Musimy go znaleźć przed Kapuletimi.
Dobra.
Dasz sobie radę.
Udawaj, że to coś innego. Liście z otwartymi ustami.
Po prostu wejdź do wody.
Weszłam.
W porządku.
O Boże. Co to było?
Co to było?
To tylko liść. Listek.
Tylko liść.
Udało mi się.
Tak nie dam rady.
Gdzie panienki ubranie?
Gdzie Romeo?
Ja…
Skup się. Czy dostał wiadomość?
- Jaką wiadomość? - Od Julii.
O Boże.
Dobra.
Mogę…
Mój Boże.
O nie.
O mój Boże.
- Rosaline, nie. Ty… - Odsuń się!
O Boże.
To nie jest prawda.
Julia żyje…
Ogarnij się, kobieto.
Próbowałem ci powiedzieć.
Ale uciekłeś.
Aż się kurzyło.
Pobiegłeś do niego.
Ktoś musiał.
Dzieciak chciał się zabić, gdy się dowiedział.
Co teraz?
Powiedział, że będziesz wiedziała, co robić, bo jesteś… geniuszką.
Dobra, połóż się.
Zamknij oczy. Szybko.
Oboje nie żyjecie.
Nieszczęśliwi kochankowie. Nie mogliście żyć bez siebie. Nieźle.
To zadziała?
Tak, jeśli się nie obudzi.
Na niebiosa!
Nie! Czemu?
Co ona tu robi?
- Rosaline? - Co wy tu robicie?
Gdzie jest mój syn?
Lordzie Monteki.
Przybył pan za późno.
Nie.
Mój drogi, głupi chłopcze.
O tylu rzeczach ci nie powiedziałem.
Wróć do mnie!
- W porządku… - Głupcze!
Wróć do mnie!
Potrząsanie nim nie przywróci go do życia…
Wybaczcie. Nie ta dziurka.
Kapuleti, twa córka jest winna śmierci mego syna!
Jesteś kłamcą!
To twoja wina, Monteki.
Powinienem cię zabić.
Na miłość boską!
Możecie przestać?
To wina was obu.
- Twoja. - Słucham?
I twoja.
Każdego z was.
Nie doszłoby do tego,
gdyby nie wasze bezpodstawne osądy, ślepa nienawiść i małostkowe kłótnie.
Adrianie, opanuj swoją córkę.
Zamknij się, Mario. Niech mówi.
Był z domu Montekich.
A ona z domu Kapuletich.
I co z tego?
To nie powstrzymało ich, by dostrzec swoje piękno.
To nie powstrzymało ich przed miłością.
Wiecie, co ich powstrzymało?
Wy.
Ta głupia wojna.
Wasz egoizm.
Hańba!
Hańba na wasze domy!
To niesprawiedliwe.
Ma rację.
To nasza wina.
- Głównie ich. - O tym właśnie mówię.
Obaj nie widzicie nic prócz czubka własnego nosa.
O nie.
Dość już krwi się przelało.
Zakończmy tę wojnę.
Niech ich śmierć nie pójdzie na marne.
Niech nasze rodziny żyją w zgodzie.
Niech dzisiejsza strata nas połączy.
Niech nastanie pokój.
A ich dusze zaznają pokoju w niebie.
Niech anioły wychwalają ich zasługi.
A ich imiona zostaną wykute w marmurze w całym kraju.
Dobrej jakości.
W drogim marmurze. Korynckim. W porfirze.
Porfir jest dobry.
- A nawet w drewnie. - Co?
W drewnie?
Na drewnianych drzwiach albo kościelnych. Na fontannach.
- Dobry pomysł. - Co? Ona żyje!
Moja córka?
Romeo!
Przytknę usta do twych ust, może jeszcze znajdzie się na nich odrobina jadu.
- Julio, nie! - Nie!
Twe usta ciepłe.
Ju…
Co to było?
Czy jest na sali lekarz?
Chcemy, żeby ktoś to potwierdził.
Odsuńcie się.
Dziękuję. Zróbcie przejście dla profesjonalistki.
Tak.
Nie żyją.
Skąd wiesz?
Skąd wiem?
Jestem pielęgniarką pod studiach, do cholery!
Myślałem, że to twe imię.
Mam na imię Janet.
Możecie się rozejść.
Sio, Kapuleci.
Nie mogli…
Nie mogli żyć w spokoju.
Dajcie im zaznać go teraz.
Opuśćmy to upiorne miejsce.
Znam fajną miejscówkę.
Dobra, poszli sobie. Wstawajcie.
Tak bardzo cię kocham.
Ja ciebie bardziej.
Powiedz prawdę.
Mógłbyś być w połowie drogi do Wenecji.
Czemu wróciłeś?
Nie wiem.
Jest w tobie coś, co sprawia, że popełniam głupstwa.
Nigdy cię nie zapomnę.
Ja ciebie też, Romeo.
To było coś.
Przytul się.
Dobra.
Dopłyniecie do portu w Pafos.
Przy mocniejszym wietrze dopłyniecie do lasu Meleti.
Tam też jest ładnie.
Dziękuję ci za wszystko.
Od czego ma się kuzynkę?
Niebo i Ziemia w garści cynobrowe gwiazdy posiadają…
Romeo, właź do łodzi.
Tak, moja pani.
- Idź już. - A ty…
Dziękuję.
W porządku.
Będę tęsknił za moją łodzią.
Wiem.
Byłaś kiedyś na Cyprze?
Nie, a ty?
Nie.
To wyspa.
Tak.
Mam pytanie.
Tak?
Czy kiedyś…
gdybym miał drugą łódź, chciałabyś…
Pomyślę o tym.
Myślisz, że za setki lat, gdy ludzie będą znali tę historię,
będą wiedzieli o naszym istnieniu?
W sumie… nie dbam o to.
Ani ja.
Na podstawie powieści Kiedy byłeś mój Rebeki Serle.
Lubisz sport?
Niespecjalnie.
W porządku.
A jedzenie?
Co?
Lubisz jedzenie?
Jedzenie?
Masz ulubioną potrawę?
Lubię pizzę.
Pewnie pizzę.
Nie lubisz pizzy?
Mam nietolerancję laktozy.
Lubię cielęcinę.
Mięso cielaka?
Jest z cielaka?
Jeszcze siedem godzin.
A potem… reszta naszego życia.
Właśnie.
Tak.
Napisy: Małgorzata Banaszak