PARYŻ MAJ 1968 ROK
Kochanie, spóźnię się na samolot.
Mógłbyś polecieć ze mną.
Zablokowali Sorbonę, studenci wyszli na ulicę.
Po co miałbym lecieć do Los Angeles?
Bo ja tam będę.
No dobrze, nie jedź.
Jeśli będę chciała wiedzieć, co u ciebie,
zapytam najładniejszych studentek Sorbony.
Nie ufasz mi?
Mamo, mam coś dla ciebie.
A powinnam?
Pokaż.
Wygląda zupełnie jak tata.
Nawet jest siwizna w brodzie.
Odwiedzimy mamę na planie latem?
Au revoir.
Kocham cię.
Kocham cię, mamo.
Bon voyage.
Pa, kochanie.
Partia Czarnych Panter
wzywa wszystkich Amerykanów,
zwłaszcza Czarnych, by uważnie słuchali.
Rasistowskie agencje policyjne w kraju
coraz częściej prześladują Czarnych,
mordują ich i brutalnie dręczą.
- Czarne jest piękne - Uwolnić Hueya!
- Wypuśćcie naszego wojownika - Uwolnić Hueya!
- Władza! - Uwolnić Hueya!
Napięcia na tle rasowym eskalowały w weekend w Oakland i Los Angeles.
Czarni coraz częściej ścierają się z policją.
Wczoraj w śródmieściu w Los Angeles
studenci oraz zwolennicy black power
protestowali przeciw brutalności policji.
Protesty były pokojowe,
jednak Eldridge Cleaver, lider protestów, powiedział...
Należy koniecznie zdyscyplinować policję,
nawet przy użyciu siły.
Te rasistowskie, gestapowskie świnie mają przestać nas prześladować,
inaczej chwycimy za broń i ich pogonimy.
Pan Cleaver zażądał...
- Naprawdę? - Co?
Jezus, Linette.
Mieliśmy pozbyć się klamotów przy przeprowadzce.
Może zaczniemy od dywanu w salonie?
Dostaliśmy go od mojej matki.
Myślałam, że go lubisz.
To zwykły komiks, Jack.
To oryginalne dzieło Jacka Kirby'ego z 1941 roku o tym,
jak Steve Rogers zażywa serum superżołnierza
i zostaje Kapitanem Ameryką.
To nie jest zwykły komiks.
- Serum superżołnierza? - Tak.
Miało być dla całej armii, ale zasabotowali eksperyment.
- Kto? - Naziści.
Co za dranie.
Człowiek z twojej jednostki mówił, że robisz cuda z dźwiękiem.
Pracowałem tam w dziale technicznym,
ale liczyłem, że tu wyjdę na ulicę. Dochodzeniówka.
- Żeby się trochę opalić? - Tak jest.
Masz szczęście, żołnierzu.
Pewnym jednostkom społecznym
nie podoba się, jak działamy w Ameryce.
Wiemy to, bo jesteśmy wszędzie tam, gdzie oni.
W tym mieście obecnie miesza nam ten fiut.
Hakim Abdullah Jamal.
Niegdyś Allen Donaldson.
Narkoman, producent pornografii,
przebywał też chwilę w wariatkowie w Roxbury, Massachusetts.
Zwalczył nałóg, odnalazł Allaha.
Teraz pan Jamal chciałby zjednoczyć radykalne grupy Murzynów,
CZARNE PANTERY
by spróbować obalić rząd. My go od tego odwodzimy.
Niewiarygodne. Ty zakładałeś ten podsłuch?
Wsadziłeś go do wanny?
- Mogę spróbować? - Proszę bardzo.
Niedaleko jest droga, słychać ruch.
Możesz podciągnąć środek?
Odbieram ją z hotelu, Bert...
Wyizoluj środkowe i wysokie fale.
A teraz zmniejsz bas. Tutaj.
Dobrze poszło. Frekwencja w Nowym Jorku była duża.
Dobrze, przełącz dalej.
Lot Pan Am 23 z Nowego Jorku. Około piątej w piątek.
- Potrzebujemy... - Jack to nowy dźwiękowiec.
- Nie ma planu... - Masz już przydział?
- Poproszę kawę. - Dobrze.
Dziękuję.
- Przeczytałaś? - Tak.
To Paddy'ego Chayefsky'ego.
Ona ma jeden numer, Walt.
Kura domowa, żyje z przygłupami.
I tak pewnie Shirley MacLaine dostanie tę rolę.
To dobra rola za duże pieniądze.
To musical.
To western musicalowy. Jest nieistotny.
Chcę mieć wpływ na świat.
O co chodzi? O casting?
Logan to porządny człowiek. Jest miły, Jean.
To nie jest Preminger.
- Chcę zobaczyć. - Nie może pan tam wejść.
Zobaczmy niewidocznych białych.
- Są tu miejsca. - Ludzie śpią.
A te dwa?
- Same wolne miejsca. - Proszę,
żeby pan usiadł.
Podróżuję z wdową po Malcolmie X,
która musi gnieść się tam
- jak zwierzę. - Proszę...
Należy jej się szacunek.
Mówiłem, że stać mnie na biały luksus w pierwszej klasie.
Moje pieniądze są dla pani zbyt czarne?
- Nie interesuje mnie polityka! - Coś pani powiem.
- Polityka interesuje się panią. - Taki mamy regulamin.
Ta pani zasługuje na lepsze miejsce,
za które zamierzam zapłacić.
Tymczasem usiądę tutaj.
- Proszę wrócić na miejsce. - Wróciłem.
Przepraszam.
Chętnie oddamy nasze miejsca.
- Prawda, Walt? - To nie jest konieczne.
- Jestem Jean. - Wiem, kim jesteś, Jean.
Uważaj, białasie.
Szanowni państwo,
pasażerów lotu Pan Am 23 z Nowego Jorku
witamy przy bramce numer 10.
To on, Jamal. Ta klucha to Betty Shabazz.
Stara Malcolma X.
Jamal sympatyzuje z Panterami, ale działa solo.
Zbiera środki. Przedstawił ich Brando.
Dziękujemy za lot Pan Am. Witamy.
Władza w ręce ludu!
- Odezwiemy się. - Pani Seberg, zdjęcie?
Pani Seberg!
Prosimy o uśmiech. Dziękujemy.
- Pójdziemy... - Patrzcie tam.
- Pani Seberg. - Jean.
To zły pomysł. Jean, daj... Jean!
Wypowie się pani na temat protestów?
Przyleciała pani do Czarnych Panter?
Czy popiera pani ich walkę, pani Seberg?
- Kto to? - Jean Seberg.
Aktorka, zaczęła od konkursu talentów.
Jest teraz znana we Francji.
O co jej chodzi z tym gestem?
Pewnie zależy jej na darmowej reklamie.
A może lubi czarne mięso z kością?
Czarne Pantery?
To było głupie, Jean. Nie możesz bawić się z prasą.
Podrapiesz ich po nosie, a oni cię w zamian użrą.
Allahu Akbar.
„Allahu Akbar, Allahu Akbar”.
Co jest z tym typem? Nie stać go na telewizor?
Zrób sobie przerwę, będę cię informował.
Jeśli Malcolm wstanie z grobu na partię kosza,
też się dowiesz.
- Godzina, jasne? - Pewnie.
Mary wypytuje cię czasem, dlaczego całe noce pracujesz?
Żona agenta o nic nie pyta.
Cześć.
Dobry wieczór.
To szaleństwo, że przyjechałaś tutaj,
do tej dzielnicy,
w środku nocy i to takim wozem.
I z taką buzią.
Twoich gości nie ucieszył mój widok.
Zwykle białych ludzi widują w telewizji.
Albo z pałką.
Myślałam o tym, co mówiłeś
w samolocie.
O problemie tego kraju.
Gdybym wiedziała, że będę piła sama,
wzięłabym mniejszą butelkę.
Co twój mąż sądzi o eskapadach do Compton
w środku nocy?
Jest Francuzem. Sądzę, że by go to rozbawiło.
A to, że siedzisz z czarnym rewolucjonistą?
Chcę się przyłączyć do rewolucji, dlatego tu jestem.
Wszystko jest połączone.
Wietnam, prześladowania Czarnych w Stanach.
To ta sama choroba, ten sam obrzydliwy rasizm.
Jak mogę pomóc? Jak ktoś może to zmienić?
Jeden umysł na raz.
Jeśli przekonasz jedną osobę, zmienisz świat.
Edukacja prowadzi do rozumienia.
Rozumienie do miłości, miłość do cierpliwości,
a cierpliwość tworzy jedność.
Ale edukacja kosztuje.
Przyjedź do naszego centrum.
Pokażę ci, jak zmieniamy umysły.
Widziałeś mnie na lotnisku.
Zrobiłeś burdę o miejsca za białe pieniądze,
żeby się do mnie zbliżyć.
Zależało ci na moich pieniądzach...
czy na mnie?
- Co się stało? - Ktoś rozpalił ogień i mnie poparzył.
- To ona? - Wóz jest zarejestrowany
na jej adres w Coldwater Canyon.
Sypianie z kim popadnie, nawet takim, nie jest nielegalne.
Zaoferowała mu pieniądze, mamy to na nagraniu.
Często wspiera ruchy praw obywatelskich.
Kolorowych z NACAAP od 14. roku życia.
Sympatyzuje z nimi.
Ma romans z Hakimem, może być przydatna.
Jest znaną aktorką. Kilka osób w FBI
zainteresuje jej relacja z Jamalem.
Jeśli zapewnia im środki i jest ich głosem, jest niebezpieczna.
Dobrze. Czego wam potrzeba?
Zezwolenia na założenie pełnego podsłuchu Jean Seberg.
Chcę wiedzieć wszystko.
Dzień dobry.
- Jak masz na imię? - Jean Seberg.
- Gdzie się urodziłaś? - W Marshalltown, Iowa.
- Kiedy? - Trzynastego listopada 1938 roku.
- Czyli masz ile lat? - Siedemnaście i 11 miesięcy.
Czyli prawie osiemnaście?
- Chcesz zostać aktorką? - Naprawdę bardzo.
Naprawdę bardzo.
Właśnie to, dokładnie tak.
Zdobędziesz to?
Gdy Jean miała 17 lat,
Otto Preminger dał jej rolę Joanny d'Arc.
Marzenie stało się koszmarem,
gdy w finałowej scenie pożaru ogień wymknął się spod kontroli.
Wydawało się, że Jean naprawdę spłonie.
Strażacy szybko opanowali ogień,
jednak Jean została poważnie oparzona.
Mówiła, że po pracy z Premingerem
ma blizny na ciele i na duszy.
- Popływasz? - Nie.
Po co kupować dobre mięso, jeśli się je spala?
Mówiłeś „dobrze wysmażony”.
Ale ten jest spalony.
Poradziłam jej ustalić priorytety.
Przy dziecku Linette nie będzie miała czasu być pielęgniarką.
- Nie. - Lekarką.
Nawet paznokci sobie nie pomalujesz.
- Naprawdę zostaniesz lekarką? - Taki jest plan.
- Wspaniale. Prawda, mamo? - Tak, kochanie.
Przepraszam.
- Chcesz stąd spadać? - Zdecydowanie.
- Jack. Musimy iść. - Nie.
Nie zostawiaj mnie. Co się dzieje?
Nauczysz się tych wszystkich słów?
Jeśli mnie wezmą.
Pytanie, czy chcesz, żeby cię wzięli.
Niestety nie tak działają castingi.
Myślisz, że staję tam w ładnej kiecce, a oni dają mi rolę?
Pokaż mi, jak to działa.
Nie.
„Nie znasz mnie, panie Rumson”.
Kto to?
„Nie znasz mnie, panie Rumson.
„Ale nie ma na Ziemi lepszej kandydatki na żonę”.
„Na to liczę. Wykosztowałem się na ciebie”.
„Co nie czyni ze mnie twojej własności.
„Jeśli znów mnie tak złapiesz, zastrzelę cię”.
- „Skąd masz broń?” - „Kobieta ma swoje sekrety”.
„Odłóż to, bo żadne z nas nie będzie miało nocy poślubnej”.
„Do małżeństwa potrzeba dwojga.
„Złożyliśmy sobie przysięgi.
„Dostaniesz to, czego pragniesz, o ile obiecasz mi to samo.
„Proszę tylko o cztery mocne ściany,
„piec, by nie było zimno,
„oraz drzwi zamykane na klucz, bym mogła spokojnie spać.
„Jeśli mi to dasz, uczynię z ciebie najszczęśliwszego mężczyznę na Ziemi”.
„Masz charakter ze stali.
„Doceniam szczerość w kobiecie”.
„Myślę, że nie tylko to”.
Lepiej z prawdziwą bronią.
Zagrozisz im spluwą, jeśli nie dadzą ci roli?
Dlaczego nie? Może zadziała.
- Jest już Lee? - Wszyscy czekają.
Jean!
Panowie, zaczynajmy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
WPŁATY NACAAP
FUNDACJA MALCOLMA X
PARTIA CZARNYCH PANTER
WPŁATA 1500 $
Señora? Señora Seberg?
Jak idzie układanka?
Jak myślisz, który element?
Początek wieku?
Myślisz, że to może być...
- Niebieski na górze. - Mogę?
Brawo, udało ci się.
Pomóc ci trochę?
Szybko to złapałeś.
Może tym razem zostaniesz przy planszy, co?
Cześć, piękna. Co słychać?
Cześć, kochanie. Pomożesz mu?
- Nie idzie mu. - Jasne.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Co u ciebie dziś słychać? Do dzieła.
- Pokaż, co masz. - Nad czym pracujesz?
Nazwij dziecko czarnuchem dość razy, a uwierzy.
Wpajamy temu pokoleniu poczucie własnej wartości.
My musieliśmy sami do tego dojść.
Nie mamy grantów ani wsparcia rządu.
- Masz syna, prawda? - Tak.
Może go zaprosisz i przedstawisz innym dzieciom?
Chciałabym, ale jest w Paryżu z ojcem.
Świetnie się nim zajmuje.
Dużo pracuję, więc to wiele ułatwia.
W branży filmowej sporo się zarabia?
Tak. To prawda.
Ale w porównaniu z tym, co wy robicie, wydaje się błahe.
Mylisz się. Rewolucja potrzebuje gwiazd filmowych.
To wielka odpowiedzialność.
Nas zauważają, jak machamy spluwą.
Ty trafiasz na okładkę Life, jak zetniesz włosy.
Chciałabym pomóc.
Tylko powiedzcie mi jak.
Pięć tysięcy wystarczy? Mogę wypisać czek.
Pięć tysięcy dolarów?
Wpadniesz do fundacji?
Jasne.
Co powiedział?
Że jesteś prawdziwą suką.
Co to jest suka?
Przegapiłem kolację?
Przygotowałabym ci coś, ale nie wiedziałam, kiedy będziesz.
Przepraszam.
Znów nas trzymali do późna w biurze.
Chcesz piwa?
Muszę napisać pracę na hematologię.
Do utraty tchu zrobiło z pani gwiazdę Nowej Fali.
Dlaczego Francuzi panią kochają?
A tak jest?
Zakochali się w bohaterce, Patricii,
dziewczynie w koszulce Herald Tribune.
- A oto jestem ja. - Czyli kto?
- Słucham? - Kim jest Jean Seberg?
Rozmawiajmy o filmie, dobrze?
Jak się rozwinie ten nowy rozdział pani kariery?
Czytam nowy scenariusz. Prawdziwa petarda.
Miłość czarnego mężczyzny i białej kobiety.
Ludzie są gotowi na międzyrasowy romans?
Muszą być. Ten kraj prowadzi wojnę domową.
Kiedy ludzie są zakochani, nie widzą kolorów.
Ma pan już wszystko, czego chciał?
Pani Seberg, jestem pewny, że nasi czytelnicy, jak i ja,
liczą, że ten rozdział historii Kopciuszka
skończy się dobrze.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Chcę zobaczyć ten artykuł przed publikacją. Dzięki.
Omówiliśmy już twój kolejny projekt.
Który? Port lotniczy?
- Nie mówiłeś, o czym jest. - O porcie lotniczym.
Burt Lancaster dołączył do obsady.
Ciąży na tobie odpowiedzialność.
Miliony Amerykanów widzą w tobie szansę na ucieczkę.
Pragną dziewczyny ze Środkowego Zachodu,
która zamiast pracować w aptece, zdobyła sławę i bogactwo.
Ale tego nie chcą. To ich zasmuca.
To im zagraża. To jest dla nich obelgą.
Obelga to kłamstwo, które powtarzamy, że każdy ma w Stanach szansę.
To prawdziwe zagrożenie.
Halo.
I nie chcę być tego częścią.
Całe życie uciekam od tamtej dziewczyny.
- Nie wiem, kim ona jest. - Ukochaną Ameryki.
To wspaniale, że ściągnęłaś tu Romaina.
Naprawdę.
Hej. Quod me nutrit, me destruit.
To, co mnie karmi, niszczy mnie.
Nie jest za wcześnie?
To lekarstwo na twoje nerwy.
Mówiłam o łacinie.
Fundacja Malcolma X dba o edukację Czarnych
i ich samostanowienie.
Mamy programy śniadaniowe dla dzieci,
odżywiamy też ich umysły edukacją.
Dajemy im szansę.
To trudna praca. A ja się męczę.
Męczę się, gdy widzę braci i siostry niszczących się heroiną.
Męczę się, gdy słyszę o bombardowaniach czarnych kościołów,
morderstwach czarnych dziewczynek.
Męczy mnie oglądanie, jak brat zwraca się przeciw bratu
pod wpływem presji z góry.
Nienawiści białej Ameryki do czarnej Ameryki.
Męczy mnie czekanie na dzień, gdy Czarny będzie miał dość szans,
by pewnego dnia stanąć na czele tego kraju,
a z nienawiści uczynić przeszłość!
Wiecie, co należy zrobić.
Kopcie głęboko.
Niech za słowami pójdą pieniądze.
- Dziękuję. - Jestem z ciebie dumna.
Bracie Hakimie.
A to co?
Pojawił się Bobby Seale.
Twoja dziewczyna nie zajmuje się już nieletnimi.
Ci ludzie to królowie Panter.
Kochanie.
Dobra przemowa.
Bardzo.
Nie wiedziałem, że Jean aż tak się zaangażowała.
Podobno jesteś wyjątkowym aktywistą.
Wierzysz w jedność, nie separatyzm.
Osoby pragnące zmienić system zachęcam do współtworzenia go,
a nie niszczenia.
Jednak pewnych kwestii należy bronić, walczyć o nie.
Nawet przemocą.
Nasz dobytek, własność, to, co kochamy.
Przemoc nigdy nie jest rozwiązaniem, prawda?
Tak jest dużo bardziej przyjaźnie.
Nie, nie mów mi tego.
- Straciliśmy sygnał. - Odzyskamy go.
Kupowanie mleka dla Murzynków okej,
- ale wspieranie Panter... - Wchodzę.
- Chryste. Ruchy! - Jasne.
Jest wspaniałe.
Jeśli o tym mowa, to dosłownie...
Dziękujemy za wsparcie. Chodź.
Wszystko dobrze?
Jeśli pobiegniesz do Panter
i otworzysz portfel,
to tylko to będą widzieć.
Nie chodzi wam z Bobbym o solidarność?
Pantery dadzą sobie radę.
Tak jak ty służą swoim ludziom.
Pieniędzy wystarczy, tak samo jak tego zioła.
- Uspokój się i weź bucha. - Co z tobą?
Nie obchodzi cię, co ci się stanie.
Biegasz z garścią gwoździ i szukasz krzyża, na którym umrzesz.
Sama decyduję, kogo do siebie zapraszam.
I tylko ja.
Jeśli zapraszając ich,
zwracam uwagę na ich walkę, to wykonałam swoje zadanie.
- A jeśli zwrócisz uwagę na siebie? - Jak?
Igrasz z ogniem.
Skręt by go rozluźnił.
Chcesz trochę?
Brando wyłożył dziesięć patyków.
Ta laska może wyłoży dwadzieścia.
To Bobby Seale.
Przyjechał z Oakland, by zjeść z Hakimem Jamalem
i ustalić, jak wydać jej kasę.
Już czas. Upublicznimy romans, Pantery oleją Jamala, to koniec.
Biała dziewczyna nie pasuje do black power.
Po tym zapomną o Jamalu.
- A co z nią? - To znaczy?
Rozmawiałem z Hooverem.
Jest przekonany, że Seberg jest zagrożeniem
dla organów ochronnych naszej władzy.
Co to znaczy?
To znaczy, że była wątkiem pobocznym,
ale teraz jest na celowniku.
To nie o nią nam chodzi.
Paliła z Bobbym Sealem trawkę u siebie na kanapie.
Zdecydowanie chodzi o nią.
Jej kolejny film będzie hitem.
Nie chcę, żeby córki czytały,
że modne jest prowadzanie się z rewolucjonistami.
Puśćcie plotkę o romansie. Zobaczymy, co będzie.
- Nie chcę tego nosić. - Przestań.
Mamo, mamo!
Halo.
To szaleństwo, że przyjechałaś tutaj w środku nocy.
Zależało ci na moich pieniądzach czy na mnie?
Dziewczynki!
O Boże.
- Kto następny? - Spróbujesz?
Kia, teraz ty.
Dobrze.
Jeszcze raz, jeszcze raz.
Chcesz też?
Sprawdźmy, kto dostanie pomarańczowego. Może ty?
- A ty jaki kolor byś chciała? - Żółty.
Proszę, kochanie.
Nic nie jest tak trudne, jak bycie matką.
Czekam, aż stanie się prostsze.
Jak podrosną, zadają trudne pytania.
Na przykład dlaczego gwiazda kupuje ich mamie biżuterię,
a tacie wypisuje czeki?
Proszę.
Dorothy, tak mi przykro.
- Nie chciałam nikogo krzywdzić. - Nie wyszło.
Nie chciałam tego.
- Wiesz, jak mi zależy... - I mam być wdzięczna?
Nie o to mi chodziło, ja...
Chcę wspierać to, co robicie.
Wiem, jakie to ważne.
Tak ci się wydaje.
Ale czy rozumiesz?
Jeździsz limuzyną, rozkładasz nogi, rozdajesz czeki
i bierzesz sobie, co chcesz.
Nie, nie jest tak.
Chciałam tylko pomóc.
Nie jesteś przez to szlachetna. Jesteś turystką.
A to moje życie.
Ostatni raz się widzimy.
Nie potrzebuję takiej pomocy.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się macie? - Dobrze wyglądasz.
- A wy? - Dobrze.
Dobrze was widzieć.
Wchodźcie.
- Twoje zdrowie. - Zdrowie.
Coś ci pokażę.
Co sądzisz?
ŚWINIA NA CZARNYM ROŻNIE
- To jakieś żarty? - Genialne, co?
Naćpany dziwak na Hollywood Boulevard
rysuje dla turystów takie obrazki z celebrytami.
Dobrze ją oddał.
- Kolacja gotowa. - Świetnie.
- Nie traćmy czasu. - Dobrze.
Już idziemy.
Wróciłem do domu, otworzyłem z kopa i wrzasnąłem:
„Kto dziś baluje?”.
Jack mówił, że macie syna.
Nic się nie stało.
Teddy mieszka we Frisco.
Zapuścił pieprzone włosy i żyje w komunie z przyjaciółmi.
- Nie rozmawiacie? - Uwierz mi, rozmawialiśmy.
Myślałem, że sobie łapy poharatam, tyle gadaliśmy.
Niektórzy nie potrafią słuchać.
- Dokąd się wybierasz? - Do pokoju.
- Nie skończyliśmy. - Skończyliśmy.
Siadaj, a udam, że tego nie słyszałem.
- Carl. - Zamilcz.
Sporo szczekasz, wiesz?
Może lepiej nauczysz naszą córkę manier?
Pozwolisz mu tak mówić?
Siadaj.
Kazałem ci usiąść.
Zachowuj się normalnie i siadaj. Jemy.
Ładna fryzura.
- Dziękuję. - Wspaniała.
Kogoś mi przypomina. A tobie, Jack?
Przypomina ci kogoś?
ŚWINIA NA CZARNYM ROŻNIE
Ellie, oddaj mi to!
Dlaczego Pantery to zrobiły?
- Dajesz im pieniądze, prawda? - Wiesz, że tak.
- Powiedziałaś im o nas? - Nikomu nie powiedziałam.
- Jakoś się dowiedzieli. - Kto?
Jak ktoś mógł się o nas dowiedzieć? I dlaczego by...
Dlaczego Seale'a obchodzi, co robisz?
Bo go zdradziłem.
W jego oczach sypianie z białą jest zdradą.
Hakim, tak mi przykro.
Ten, kto wierzy w Allaha i Dzień Sądu oraz czyni dobro,
nie ma się czego bać ani żałować.
Jean, to koniec.
- Nie możemy się widywać. - Co?
Sprawdź swoje telefony i nie zatrudniaj nikogo nowego.
Skurwiele dzwoniły do mojego domu, moje dzieci tam były.
- Mają naszą taśmę. - Taśmę?
- Jaką taśmę? - Jak jesteśmy w łóżku.
Wracaj do domu, do Paryża, Jean.
- W Stanach nie jesteś bezpieczna. - Co?
- Zniszczą cię. - Kto?
Hakim?
Hakim, kto taki?
Jean, wychodź! Masz wszystkim powiedzieć!
Chodź tutaj i ich obudź!
Powiedz wszystkim.
Powiedz sąsiadom, że pieprzysz Czarnego. Wiedzą?
Bo moi sąsiedzi wiedzą.
Nie spalę tego podsłuchu.
Uczniowie, rodzice.
- Ona ją zabije. - Moje dzieci.
Ona po prostu hałasuje.
Kot ci odgryzł język?
Tak myślałam.
Wara od mojej rodziny.
Nie zrobiłaby tego.
Wracam z Diego jutro do Paryża.
Na szczęście wczoraj nas nie było.
To się wymyka spod kontroli.
Powinieneś wyjechać.
W Nowym Jorku, jak mnie zapytają,
powiem, że czujesz się bezpieczniej w Paryżu.
Nie możesz tego znieść, co?
Że mogę być częścią czegoś ważniejszego
od książek, artykułów czy filmów.
Na litość, Jean.
Czego jesteś częścią oprócz końca dwóch małżeństw?
Oni to zrobili.
Ktoś jej o nas powiedział.
Ktoś...
Mówię to, czego nie chcą słuchać.
Rozumiesz?
Nie przestanę. Nie.
Możesz ze mną zostać do premiery?
Proszę.
Sama nie dam rady.
Pojedź ze mną do Nowego Jorku. Proszę.
Cicho, Diego.
Halo.
NOWY JORK PAŹDZIERNIK 1969 ROK
Jest urocza.
- Widziałeś ją? - Tak.
Rozumiem, po co Hooverowi podsłuch w sypialni.
Nie ma nic w sypialni.
Mój asystent wyraził się jasno.
Hoover lubi słuchać, jak sprężyny trzeszczą.
Jest z nią syn.
Zabawiałaby radykalistów,
gdy jest z nią dziecko?
Spoko, to twój pokaz.
Gdybym był tobą, wywabiłbym ich i założył podsłuch,
jak powinieneś.
Doceniam to, że tu jesteś.
Zostanę z tobą do premiery.
Obiecaj, że nie zabierzesz mi syna.
Nigdy. Masz moje słowo.
Założyli nam podsłuch w Los Angeles.
Mówię poważnie.
Podsłuchują. Słychać trzaski na linii.
I śledzą mnie.
Widywałam przed domem ten sam wóz.
Trzy lub cztery razy.
To dlatego że finansuję Pantery.
To sprawka rządu.
Nie wierzysz mi.
Nic nie mówiłem.
Odpocznij.
Jean.
Jestem gotowa.
- Chodźmy. - Dobrze.
Odejdź!
Precz!
- Romain, błagam. - Co się dzieje?
Jean.
Nie rób afery, to tylko kilka minut.
Spóźnimy się, masz wywiad z Post za 20 minut.
Pocę się, wezmę prysznic.
Wszyscy czekają!
Znajdź mój złoty naszyjnik.
Jean. Proszę cię, nie wychodź stamtąd.
- Dlaczego? - Nie wiem, co się stało.
O Boże.
- Jean, błagam. - Byli tutaj.
Założyłam taśmę. Byli tu. Założyłam taśmę przed wyjściem.
- Co? - Założyłam taśmę.
Mówiłam. Weszli tu i go zabili.
- Mówiłam ci! - Kto tu wszedł?
- Zabili go, mówiłam ci. - Jean, ja...
O Boże... nie mogę...
- Coś ty zrobił? - Blisko.
- Zabiłeś jej psa? - Pierdol się!
To nawet nie jest moja sprawa!
Zabiłeś jej psa? Dlaczego? Dlaczego to zrobiłeś, co?
Dlaczego?
- Przejrzała nas. - Nie!
Wie, że tam weszliśmy, pieprzony amatorze.
Pierdol się, Solomon!
Dziękuję.
Ten film to gniot.
- To złe czasy na musical. - Mnie się podobał.
- Wypadłam koszmarnie? - Wspaniale, jak gwiazda.
Chciałam cię o coś zapytać, Jean.
Walt mówił, co robisz w szkole dla tych kolorowych dzieci.
Bardzo chciałabym pomóc.
Co teraz zamierzasz?
Ja...
- Kolejny western. - Tak.
Kręcą go w Meksyku.
Przepraszam, muszę wyjść do toalety.
- Pójdę z tobą. - Nie.
Nie trzeba, dziękuję.
Przepraszam.
Nie rozumiem.
Jej torebka... przesuń ją.
Mam przesunąć jej torebkę?
Wywołujesz skandal?
Pani Seberg, telefon.
Proszę, zrób to.
Halo.
Pani Seberg.
Proszę panią o spokój.
Proszę mnie uważnie wysłuchać.
Kto mówi?
Halo?
Kim jesteś?
- Chciałbym, żeby pani... - Kto mówi?
Proszę przestać wpłacać środki Panterom
i zerwać związki z nimi.
Całkowicie. Inaczej panią dopadną.
Kto mnie dopadnie? Kto?
Proszę mnie słuchać, oni panią zniszczą.
Pani reputację,
karierę, rodzinę.
Wszystko.
Proszę mnie posłuchać.
Pierdol się.
Słyszysz?
Masz się pierdolić.
I oni też.
Linette?
- To praca. - Praca?
- To nie twoja sprawa. - To wszystko pokręcone.
Gdzie byłeś?
Nie wiem, gdzie jesteś,
- dokąd chodzisz. - Pracuję dla rządu.
- Masz romans? - Nie.
To są zdjęcia zrobione w jej domu, w jej sypialni.
Nie mam prawa o tym wiedzieć?
Nie, nie masz prawa.
Bo ja nie mogę ci powiedzieć.
Dlatego błagam, Linette, nie pytaj, do cholery!
MEKSYK STYCZEŃ 1970 ROK
Nie, przestań, nie!
- Chwila, chwila. - Cięcie!
- Kto to jest? - Kto?
On. Gapi się na mnie.
Nie chcę go tu. Wczoraj go tu nie było.
Był? Nie widziałam go wczoraj.
Dobrze, zróbmy przerwę. Wracamy do pacy po lunchu.
Przepraszam.
Musisz powiedzieć mi więcej.
Co się z tobą dzieje?
Sądzisz, że cię podsłuchują?
To nasza praca.
Dostałem pewne rozkazy.
Robiłem rzeczy, które...
Jakie rzeczy, Jack? Słyszałam różne historie.
Parę młodych studentów zastrzelono w Campbell Hall.
Ludzie mówią, że FBI to sprowokowało.
- To nie ja. - Nie przeprowadziliśmy się,
żebyś podburzał czarną młodzież,
- by się zabijali. - Nie taki mam przydział.
A jaki?
To ta kobieta?
Tak.
Bardzo mocno na nią naciskają,
a ona się rozlatuje.
A ja na to biernie patrzę.
Dlaczego interesują się jakąś aktorką?
Chodzi o to, z kim się zadaje.
Pójdź do gazet, anonimowo.
Mówimy o FBI. Nikt nie jest anonimowy.
To odejdź, wrócimy do domu.
Nie na to się pisałeś.
Nie mogę uciec.
To musisz poprosić o inny przydział.
Nie możesz brać w tym udziału.
Tracę zmysły.
Gdzie nie pójdę, mam wrażenie, że podsłuchują.
Mówiłem ci, że nie dadzą spokoju. Uważaj na siebie.
- Musimy pogadać. - Jesteś bezpieczna.
Odłączyli mi telefon,
a potem też wodę i prąd.
Przykro mi, to potworne.
Nie mogę na to patrzyć.
To wszystko przeze mnie.
Nie jesteś wrogiem.
W Stanach trwa wojna przeciwko Czarnym.
Ciebie dotknęła przypadkiem.
I damy im wygrać?
To nie jest twoja walka. Rozejrzyj się.
Wkrótce będę gruba jak balon.
- Wiesz, czyje jest? - Słodkiego chłopca z Meksyku.
To... drugi miesiąc.
Są miejsca, gdzie ci pomogą.
Straciłam męża, straciłam ciebie.
Chcę urodzić.
Wyobraź sobie, że byłoby nasze.
To by było piękne.
Ale nie jest, prawda?
PROŚBA O ZGODĘ BIURA
NA UPUBLICZNIENIE CIĄŻY JEAN SEBERG,
ZNANEJ AKTORKI FILMOWEJ, Z HAKIMEM JAMALEM.
PROPONUJEMY WYSŁANIE TEGO LISTU
OD FIKCYJNEJ OSOBY DO LOKALNEGO DZIENNIKARZA.
...podobno wróciła do Romaina,
ale to dziecko czarnego aktywisty, Hakima Jamala.
Dziewczyna się bawi.
DO WIADOMOŚCI AGENTA JACKA SOLOMONA
Może uda ci się czegoś dowiedzieć.
Kocham, Sol.
„Kocham, Sol?”
Taki nasz żart.
- Nie może pan tam wejść. - Dziękuję.
- Żartujecie sobie? - Przepraszam.
- Co jest? - Uspokój się, żołnierzu.
Wie pan, że to nie dziecko Jamala. To się na nas zemści.
Za sześć, siedem miesięcy dowód przyjdzie na świat.
Dziecko jest pół- Latynosem.
Wtedy nikogo to nie obejdzie.
To nie dziecko jej męża, a to nie Francja.
- To nas nie obchodzi. - To niedorzeczne.
- Ona nie jest tego warta. - To rozkazy z góry.
Mamy ją ośmieszyć
i zniszczyć ją w oczach publiki.
Ty masz spieprzać stąd,
zanim cię nie zdegraduję!
Jeśli to upublicznimy,
pójdą do Seberg po potwierdzenie.
Nie pójdą, to plotkarskie pismo.
To za dobre, by to sprawdzać.
Jak pan Gary przyjął wieści? Uzna dziecko?
Czy ojcem naprawdę jest czarny radykał?
PARYŻ CZERWIEC 1970 ROK
Jean.
- To prawda? - Nie, to kłamstwa.
To nie dziecko Hakima.
Tak mi przykro.
Przyjechałam ci powiedzieć.
A kto jest ojcem?
Ktoś inny, niż mówią.
Więc ich pozwiemy.
Diego, chodź.
Jean.
Przestań.
- Nie, nie, ja... - Błagam.
- S'il te plaît. Błagam, przestań. - Wszędzie szukałam.
- Dość! - Znajdę to!
- Jest tu podsłuch. - Przestań!
- Nie, nie, ostrożnie! - Przestań!
Posłuchaj mnie, kochanie. Błagam.
Jean. Pomyśl o dziecku. Proszę, przestań.
Błagam!
Co mówiłaś?
Zadrapałem cię?
Drap, drap.
PANI A SPODZIEWA SIĘ DZIECKA
Co się stało?
JEAN SEBERG PODEJMUJE PRÓBĘ SAMOBÓJCZĄ
Dzień dobry.
Moja córka, Nina Hart Gary...
nie żyje.
Miała dwa dni.
Za jej śmierć winię tylko siebie.
Zasługiwała na więcej niż ja.
Nie zasługiwała na kłamstwa, jakie o niej mówiono.
W pamięci Niny
zamierzam pozwać Newsweeka
za okrutny, spekulacyjny
i oszczerczy artykuł, który opublikowali.
Oczernianie kogoś,
kto otwarcie mówi o niedoskonałościach rządu,
to prześladowanie.
To nie prasa wzięła mnie na celownik.
Wierzę, że pewna potężna organizacja
została w to wmanewrowana przez władzę.
To nie ja jestem ofiarą tej walki.
Teraz to widzę.
Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni.
Winni.
Nie udaję, że wszystko wiem,
ale jeśli przestaniemy wierzyć kłamstwom,
pewnego dnia
prawda ujrzy światło dzienne.
Dziękuję.
Twoich gości nie ucieszył mój widok.
Zwykle białych ludzi...
Myślałam o tym, co mówiłeś.
Jak mogę pomóc? Jak ktoś może to zmienić?
Jeden umysł na raz.
Jeśli przekonasz jedną osobę, zmienisz świat.
PARYŻ STYCZEŃ 1971 ROK
Antoine, kolejny.
Dziękuję.
Znam pana?
Wydawało mi się, że tak.
Rozmawialiśmy.
- W Nowym Jorku? - Kiedy?
Przez telefon w restauracji.
Próbowałem dać pani radę.
Proszę stąd wyjść.
- Byłem w pani pokoju. - Proszę wyjść.
Wiem, co się stało z pani psem.
Wróciła pani po tamten naszyjnik.
Kim pan jest?
To nieważne.
Mamy tysiące godzin nagrań z obserwacji.
Fotografie, transkrypcje,
ruchy, rozmowy.
To chore. Niedobrze mi.
O mój Boże.
„Jean Seberg zajmuje się...
„finansowym wspieraniem PCP i powinna zostać zneutralizowana”.
Zneutralizowana.
„Wydział w LA podejmie działania,
„by Biuro nie zostało zidentyfikowane jako źródło pochodzenia listu”.
Działania.
Tak, wiele zdziałaliście.
Moja córka...
umarła.
- Przykro mi. - Panu przykro?
Gdybym mógł to cofnąć lub zmienić,
liczę, że postąpiłbym inaczej.
Powinna pani znać prawdę.
To nie jest prawda. To są kłamstwa.
- Pan to wie. - Tak.
- Był pan tam. - Zgadza się.
- Cały czas. - Tak.
Dlatego teraz tu jestem.
Ma pan rodzinę?
Żona jest w pierwszej ciąży.
Gratulacje.
Proszę iść.
Proszę.
Proszę to zabrać.
Jak ma pan na imię?
Jack.
W marcu '71 r. aktywiści włamali się do oddziału FBI
i ujawnili nielegalne podsłuchy Hoovera, COINTELPRO.
Kongres potępił tajny program,
który skupiał się na ruchach praw obywatelskich Czarnych.
Jean została w Paryżu,
skąd wspierała Partię Czarnych Panter
i inne ruchy polityczne.
Nigdy więcej nie nakręciła filmu w Hollywood.
Ósmego września 1979 roku Jean znaleziono martwą w samochodzie,
dziesięć dni po zaginięciu.
Jej śmierć uznano za „samobójstwo w niewyjaśnionych okolicznościach”.
Miała czterdzieści lat.
Napisy: BTI Studios Tłumaczenie: Marta Skowronek