Ukryty w komputerze istnieje inny świat.
Został stworzony do gier,
ale stał się czymś więcej.
Twórca nazwał go Siecią.
Cyfrowa utopia o nieskończonych możliwościach.
Skonstruował cyfrową kopię siebie, Clu,
aby stworzyć idealny system.
Powołał do życia bohaterskiego Trona,
który strzegł wolności rezydujących programów.
Żądny władzy Clu
zdradził stwórcę.
Flynn, uciekaj.
Tron walczył.
Clu był zbyt potężny i zostawił go na pewną śmierć.
Clu wysłał swoje armie i przejął władzę nad systemem.
Obecnie, w odległym zakątku Sieci
młody program postanawia powstrzymać Clu.
Nazywa się Beck.
Czy zostanie nowym Tronem?
TRON: REBELIA
Nie jesteś Tronem.
Nigdy tak nie mówiłem.
Kim jesteś?
Jestem Beck.
Sądziłeś, że uda ci się uciec?
Przecież to zrobiłem.
Świetnie.
Nie wygląda na to.
Jesteś daleko od domu, programie.
Nie boisz się.
Nie.
Powinieneś.
Powiedz mi, Beck,
dlaczego się zbuntowałeś?
Jeśli uważasz mnie za buntownika, nie mamy o czym gadać.
Więc milcz.
Sam zobaczę.
Pracujesz tutaj?
Tak.
Chcesz wiedzieć, dlaczego to zrobiłem?
Wszystko zaczęło się w garażu Able’a.
Idziesz, Beck? Chcę rewanżu.
Chwila, Bodhi.
Spróbuj tego.
Tak ci spieszno do przegranej?
Nie czułem, że to praca.
Bo wykonywałem ją z przyjaciółmi.
- Szpaner. - To mój wrodzony talent.
- Popisujesz się. - Albo panikuje przed rewanżem.
- Niby dlaczego? Nigdy nie wygrałeś. - Jeszcze, Zed.
Gotowe. Jedźmy.
Jestem młodym programem,
ale życie w Sieci było dla mnie łaskawe.
Garaż Able’a jest nie tylko pracą, ale i domem.
Jedynie bitwy na dyski
były lepsze od pracy.
Nieźle, Bodhi.
Podciągnąłeś się.
Nie potrzebuję zachęty, Beck.
Aby na pewno?
Gracz drugi pokonany. Koniec gry.
Kolejna runda?
- Poddajesz się? - To była rozgrzewka.
Lubię to w tobie, Bodhi. Nie odpuszczasz.
Witajcie, programy.
Mówi generał Tesler.
- To nic… - Dobrego.
W imieniu naszego przywódcy Clu
uznaję miasto Argon
za teren okupowany.
Zdecydowanie nic dobrego.
- Gdyby Tron tu był… - Gdyby żył.
- To nasze boisko. - Teraz należy do nas.
Nie możecie…
Bodhi!
Zakaz rozgrywek.
Nie wystraszycie nas.
Bodhi!
Nie ujdzie wam to na sucho.
- Będziesz następny. - Odpuść.
Nic nie ugrasz.
Na razie.
Straciłeś kolegę.
Byłeś wściekły.
Sam był sobie winny.
To była wina Clu.
Wszystko było w porządku, zanim wysłał Teslera i jego zbirów.
Gdy pojąłem, że straciłem Bodhiego, wszystko stało się jasne.
Musiałem działać.
Sądziłeś, że jeden program coś zmieni?
Dlaczego nie? Jeden program kiedyś tego dokonał.
Tron.
Przyjąłem jego tożsamość.
Tron już raz uratował Sieć. Może zrobi to ponownie.
Mamy intruza.
Tron?
Powiadom Teslera.
Zniszczony?
Przez kogo?
- Nie wiemy. Wyglądał jak… - Kto?
- Tron. - Tron?
Clu.
Tron nie żyje. Zadbałem o to.
Zajmij się tym, Paige.
Znajdź go!
Oddziały Clu cię nie odstraszyły.
Próbowali, ale są amatorami.
Przemierzałem ulicę Argonu na długo przed ich inwazją.
Nie mieli szans.
Łatwizna.
To nie tłumaczy, jak wylądowałeś na pustkowiu.
Nie wszyscy byli patałachami.
To akurat był błąd.
Jesteś Tron?
Wydawałeś się wyższy.
Dosyć tego.
Co za strata. Zwykle szybciej się poddają.
- Kim jesteś? - Sama powiedziałaś.
Jestem Tron.
Niedobrze.
- Mam cię. - Najwyraźniej.
Koniec gry, programie.
Jeszcze nie.
Jak długo zamierzasz uciekać?
Skończyłem. Znalazłem podwózkę.
Uwaga. Kontrola lotu wyłączona.
Dzięki, Bodhi.
No dalej.
- Nieźle. - Kontrola lotu przywrócona.
To nie należy do ciebie.
Z chęcią zobaczę, co skrywasz pod…
Zwolnijmy trochę i poznajmy się bliżej.
Jestem pod wrażeniem. Byłby z nas zgrany zespół.
Nie lubię twojego szefa. Może ty dołączysz do mnie?
Nie widzę w tym przyszłości.
Było miło. Powtórzmy to kiedyś.
Obyś wiedziała, jak się ląduje.
Wracasz z pustymi rękami. Nie spodziewałem się tego.
Jest dobry, ale żaden z niego Tron.
Nie brzmisz przekonująco.
Słyszałeś Clu. Tron nie żyje.
Wkrótce
buntownik podzieli jego los.
Stałeś się wrogiem stanu.
To stan jest wrogiem.
Wiem, co próbujesz osiągnąć.
Możesz przebierać się za Trona,
ale on nie żyje.
Tak nam wmawiają.
Dlaczego programy mają myśleć, że on żyje?
Może tak jest.
Jeśli w to uwierzą, będą odważniejsi
i bardziej niezależni.
Sprzeciwią się rządom Clu.
Naprawdę uważasz, że powrót Trona zainspirowałby ich do rewolucji?
Wiem, że tak.
Nie damy się zastraszyć.
Nie obchodzi mnie, jak potężni jesteście.
A powinno.
Czyny mają konsekwencje.
Podobnie jak ich brak. Niewolnictwo i śmierć bliskich.
Nic cię nie powstrzyma?
Nie przestanę walczyć.
Nawet gdyby to oznaczało skasowanie?
Jeśli inni podążą moimi śladami,
niech tak będzie.
- Wypuść mnie. - Nie.
Więc to koniec dla nas obu.
Nie skrzywdzisz mnie.
Skąd ta pewność?
Miałeś rację co do jednego.
Nadal żyję.
Tron.
Miałem rację. Przyszedłeś pomóc.
Nie.
- Sam przyszedłem po pomoc. - Że co?
Szukałem kogoś oddanego sprawie
i wydaje mi się, że znalazłem.
Kogo szukasz?
Następnego Trona.
Trwa wojna.
Większość programów o niej nie wie.
Generałowie Clu przejęli wszystkie miasta w Sieci.
Dzięki tobie
będziemy z nimi walczyć.
Jak to dzięki mnie?
Co mam zrobić?
Jesteś wyjątkowy. Widziałem, jak działasz.
Masz dar, Beck.
Moim darem jest bycie przyzwoitym mechanikiem.
Ten wybryk z posągiem nic nie znaczył. Jednorazowy wyskok.
To rewolucja, Beck.
- Skończ, co zacząłeś. - Dlaczego sam tego nie zrobisz?
Zaprogramowano cię do ochrony Sieci.
Myślisz, że nie chcę?
Nie mogę.
Clu mnie zdradził i pozostawił blizny, które się nie zagoją.
Wszystko mi odebrał.
Prócz imienia.
Spraw, aby nie utraciło znaczenia.
Udowodnij, że dopóki Tron żyje,
nadzieja nie umrze.
Wybacz,
ale nie mam pojęcia, dlaczego to zrobiłem.
Nie jestem wyjątkowy. Nie wyróżniam się.
Naprawdę w to wierzysz?
Tak.
Więc przegraliśmy wojnę.
Tam, ruch na dole.
Dobre oko, Wasza Ekscelencjo. Ale już zniknęło.
Znajdź to.
Anomalia pogodowa. Nic tu nie ma.
Szukaj dalej.
Beck. Gdzie byłeś?
Idź do garażu. Coś się dzieje.
Tędy, programie.
Nareszcie.
Czekałam na ciebie.
Czuję się wyjątkowy.
Nie schlebiaj sobie. Nie chodzi o ciebie, a o wszystkich.
Wczorajsze wydarzenia to otwarty bunt.
Jeśli znacie ten program, wydajcie go.
- Wygląda jak Tron. - Niemożliwe.
Dopóki pozostaje wolny,
wy wolni nie będziecie.
Ogłaszam, że Tesler organizuje Igrzyska w Argonie.
Za kilka cykli zaczniemy zbierać ochotników,
dopóki nie złapiemy tego oszusta.
Wracać do pracy.
- To legalne? - Tak.
- Skąd to masz? - Znalazłem.
Wziął to z szafki na narzędzia.
- Do roboty, programie. - Miło było poznać.
Wzajemnie.
Żołnierze już poszli.
Wracamy do pracy.
Ostatni dzień wolności.
Buntownik Tron, kimkolwiek jest, sprawia sporo problemów.
Próbuje pomóc. Pamiętasz, co zrobili Bodhiemu?
Wkrótce wszyscy tak skończymy przez niego.
- Jest odważny. - Naprawdę?
Ukrywa twarz i pozwala nam cierpieć jak tchórz.
Walczy za nas.
- Niezły z niego przystojniak. - Że co?
- Skąd wiesz? Nosi maskę. - Kobieca intuicja.
Co sądzisz?
- O czym? - Jest po naszej stronie?
- Zaczekaj, Zed. - Przestań.
Możemy porozmawiać, Beck?
Idźcie. Dogonię was.
Miałeś coś wspólnego ze zniszczeniem pomnika?
Nie. Poszedłem się przewietrzyć.
Musiałem pomyśleć.
Byłem przygnębiony z powodu Bodhiego.
Rozumiem. Wszyscy jesteśmy.
Nie możemy tego rozpamiętywać,
a ty nie daj się ponieść emocjom.
Tesler i jego żołnierze nas pilnują. Musimy być ostrożni.
Wiele się zmieniło.
Bez obaw. To się nie powtórzy.
Uwaga, programy. Mówi generał Tesler.
Zostaliście zgłoszeni na ochotników na Igrzyska.
- Co się dzieje? - Dziękuję za współpracę.
Mieli mieć więcej czasu.
Postanowiłem przyśpieszyć plany.
Gdybyś wykonała swoją pracę, nie doszłoby do tego.
Pomocy!
Beck!
Uwaga, programy.
- Zostaliście wybrani na Igrzyska. - Ruchy.
- Zgłoście się do Koloseum. - Pomocy!
- Wyluzuj. - Cisza.
Nieupoważnione opuszczenie pociągu
będzie skutkowało natychmiastowym skasowaniem.
Wracaj.
Nic nie możemy zrobić.
Co to było?
Dlaczego mnie oszczędziłeś?
Dlaczego?
Zły wagon.
Zbliżamy się do Koloseum.
Dla bezpieczeństwa swojego i współpasażerów
pozostań na miejscu.
Personel pracuje nad korektą tego nieznacznego opóźnienia.
Zachowaj spokój.
Przejazd do Koloseum wkrótce zostanie wznowiony.
- Wiem, gdzie są. - Słucham?
Wiem, gdzie są twoi znajomi.
Pierwszy wagon. Szybko. Inni za chwilę tu będą.
Uciekajcie, programy!
Prędko!
- To on. - Chodź.
Ruchy!
Nie zatrzymujcie się.
Może się przywitamy. Albo mu podziękujmy.
Może najpierw przeżyjmy.
Dziękuję.
Choć tyle mogłem zrobić. Dzięki.
Nie podoba mi się, jaki masz wpływ na moich ludzi.
Za kogo się uważasz? Trona?
Nie zamieszam się przedstawiać.
Żaden z ciebie Tron.
Jesteś nikim!
Myślisz, że im pomagasz,
ale jedynie pogarszasz sytuację.
Uratowane programy pewnie mają inne zdanie.
Rozejrzyj się.
Dziesiątki wagonów zmierza po jeszcze więcej programów.
Nie uratujesz ich wszystkich.
No to patrz.
To nie koniec.
Mówiłam, że trudno go złapać.
Przestań się wymądrzać i znajdź go.
Chcę to zrobić. Nie mam wyboru.
Jestem gotowy.
Wcale nie.
Ale będziesz.
Chodź.
Czeka nas wiele pracy.
Tronie.
Napisy: Sylwester Stachowicz