Udostępniam archiwum danych.
Beck zmaga się z podwójną tożsamością.
Dzień wolny?
Znowu? Potrzebuję niezawodnych programów.
Jeszcze raz.
Zapomniałeś, że pracuję?
Jego wojownicze alter ego
odnosi kolejne sukcesy.
Buntownik cieszy się nie lada reputacją.
To on, buntownik!
Niektórzy twierdzą, że to Tron.
On nie jest Tronem, a zagrożeniem.
Godzinę policyjną wprowadzono
dla dobra twojego i reszty programów.
Godzinę policyjną wprowadzono
dla dobra twojego i reszty programów.
Programie! Naruszyłeś godzinę policyjną.
Poddaj się.
Pójdziesz z nami.
TRON: REBELIA
- Czy to wszyscy? - Tak.
- Następny przystanek: Igrzyska. - Za późno.
Może o tym porozmawiamy?
Niech wam będzie.
Poddaj się, programie.
Oby zadziałało.
Udało się.
To naprawdę ty.
Do usług.
Mówisz o Trona, prawda?
- Jak ci się mogę odwdzięczyć? - Nie daj się złapać.
- I powiedz znajomym. - Czekaj.
Co mam powiedzieć?
Co takie mam im powiedzieć?
Tron żyje, generale. To nie są plotki.
- Niemożliwe. - Widziałem go na własne…
Twierdzisz, że kłamię?
W żadnym wypadku, ale…
Wezwij kogoś, żeby to posprzątał.
Tak jest, Wasza Ekscelencjo.
Krąży zbyt wiele plotek na ten temat.
Tron żyje.
Nadszedł czas na naszą odpowiedź.
Mecz został wydłużony.
Rozpoczynamy trzecią dogrywkę.
To przesada.
Grają od kiedy tu przyszliśmy.
- To ich dziewiętnasta rozgrywka. - Liczysz?
Naturalnie. Nie stosują się do etykiety.
Gdzie się podziewa buntownik?
Może ma dzień wolnego, żeby spędzić czas z przyjaciółmi.
On i przyjaciele?
Żartujesz? Gdyby był moim kumplem, wydałbym go w mgnieniu oka.
Witajcie, programy.
Zwracam się do was jako generał
i mieszkaniec tego wspaniałego miasta.
Pragnę patrzeć, jak Argon rozkwita.
Niestety nasze ulice zostały przejęte
przez zamaskowanych mścicieli.
Buntownik sprawił,
że miasto stało się niebezpieczne.
Kto ponosi konsekwencje jego zbrodniczych występków?
Wy, niewinni argończycy.
Te programy złamały godzinę policyjną, która została wprowadzona
z powodu niszczycielskich działań buntownika.
Ale nie powinni być karani
za czyny jednego niepokornego programu.
Uniewinnię więźniów
i na stałe usunę godzinę policyjną
pod warunkiem, że buntownik podda się publicznie na Placu Głównym
do końca cyklu.
Potraktujcie to jako gest dobrej woli
ze strony waszego dobrodusznego przywódcy.
Słyszałeś mnie, buntowniku?
Jeśli się nie zjawisz, te programy wezmą udział w Igrzyskach.
Udowodnij, że walczysz w ich imieniu.
W samą porę. Beck, grasz dla mnie.
Wybacz.
Poruszająca przemowa, generale.
Skąd pan wie, że buntownik połknie przynętę?
Nie ma wyboru.
Jak to nie masz wyjścia?
Nie mogę pozwolić Teslerowi wysłać ich na Igrzyska.
- Mogę ich ocalić. - Prowokuje cię.
To pułapka, dobrze o tym wiesz.
Mam tego świadomość.
Tron nigdy się nie poddaje.
Udowodnijmy to mieszkańcom.
Dobrze.
Ale potrzebujemy planu.
Tesler dał ci czas do końca cyklu.
Najpierw musisz uwolnić zakładników.
Dobra. Poproszę Zeda, żeby wziął moją zmianę.
Pośpiesz się.
Martwy nikomu nie pomożesz.
Bez obrazy,
ale powinieneś dopracować swoje gadki motywujące.
Wracaj szybko.
Stój. Nie masz pozwolenia…
Wybacz, Paige, ale nie byłaś umówiona.
Będziesz musiała poczekać na zewnątrz.
Dotknij mnie, a będą cię zmiatać z podłogi.
Bez obaw. Pavel przeprowadza aktualizacje…
Nie o to chodzi.
Zastanawiam się, dlaczego Pavel marnuje pana czas
na zbędne ulepszenia.
Buntownik nie jest Tronem.
Nie wiemy na sto procent.
- Pavel… - Prawdopodobnie masz rację,
ale instaluję ulepszenia na wszelki wypadek.
Nawet gdyby był Flynnem,
nie uniknie spektakularnej śmierci.
Able! Wybacz.
Zawołam kogoś do pomocy.
Beck, stój. Spóźniłeś się.
Znowu.
Przepraszam.
Co się z tobą dzieje? Bez przerwy się spóźniasz.
Ponadto wciąż jesteś rozkojarzony.
Wiem, że masz w nosie obowiązki, ale ja nie.
Masz szlaban.
Jak to?
Zostaniesz w garażu
do końca następnego cyklu.
Będziesz pracować. Bez wymówek.
- Żartujesz? - A czy się uśmiecham?
Pomóż Zedowi. Nie odstępuj go na krok.
Będę cię miał na oku.
Wyjaśnijmy coś. Pomaga mnie ma być karą?
Najwyraźniej.
Udawaj, że coś robisz, a ukrócisz swe cierpienia.
Able nie odpuści.
- Winisz go za to? - Jasne.
Wciąż się spóźniasz.
Jeśli w ogóle raczysz się zjawić.
Nigdy wcześniej nie potraktował mnie jak więźnia.
Nie jesteś jeńcem, Beck.
Jesteś mechanikiem. To twoja praca.
Dziwi mnie, że jeszcze cię nie zwolnił.
Wszystko w porządku, Beck?
Able uwziął się na ciebie.
Kto ci powiedział?
Wszyscy o tym gadają.
- Wierzyć się nie chce. - Mnie również.
Bez obrazy, ale myślałem, że każdy woli plotkować o buntowniku.
- Z czego się cieszysz? - Z jego rychłej kapitulacji.
Mógłbyś mi w czymś pomóc?
Potrzebuję kogoś z małymi, kobiecymi dłońmi.
Do usług.
Obyś miał dobre wytłumaczenie.
Przyszedłem po klucz. Żeby pomóc Zedowi.
Nie wmawiaj sobie, że twoje plany są ważniejsze od pracy.
Mylisz się.
Dlaczego miałbym ci wierzyć, skoro mnie okłamujesz?
To, co przydarzyło się Bodhiemu,
dotknęło wszystkich.
- To nie ma nic wspólnego z Bodhim. - Racja. Chodzi o ciebie.
Miałem powód, żeby cię ukarać.
Zrozum to.
- Próbuję ci pomóc. - Więc przestań.
Wracajmy do pracy.
Niech ci będzie.
Beck, gdzie jesteś?
- Dokąd się wybieracie? - Już pora.
Chwila prawdy. Cały Argon dowie się, kim jest ten oszust-buntownik.
Naprawdę sądzisz, że to nie Tron?
Jestem tego pewien.
Mogę się założyć, że w ogóle nie przyjdzie.
Zawsze taki z ciebie jasnowidz?
Czasem mogę się pomylić.
Ale szanse są znikome.
Nawet o tym nie myśl, Beck.
Zostawiam Linka na straży.
Obiecaj, że nie opuścisz garażu.
- Jasne. - Przyrzeknij, Beck.
Obiecuję.
„DOSKONAŁOŚĆ JEST WOLNOŚCIĄ”. CLU
Generale, chcę się zająć buntownikiem.
Nie jest wart pana czasu.
Niech nikt nie wchodzi mi w drogę.
Może być gorąco.
Obiecałem Able’owi, że cię przypilnuję.
A ja, że zostanę w garażu.
Będziemy musieli go zawieść.
Nie zatrzymam cię, ale doniosę mu o tym.
- Nie chcę go okłamywać. - Rozumiem.
Nie oczekuję tego.
Nie dziwię się, że chcesz zobaczyć Trona w akcji.
Ja już go spotkałem.
To twoja ostatnia szansa.
Jak i Argonu.
Programy Argonu,
wasza obecność w tej przełomowej chwili
udowadnia, że przyszłość miasta nie jest wam obojętna.
Jednak brakuje wśród was jednego programu.
Wiecie, kogo mam na myśli.
Gdzie jest buntownik?
Za nic ma wasze życia.
I z pewnością nie jest Tronem.
Gdyby tak było, zjawiłby się tutaj.
Nie rozwódźmy się nad przeszłością.
Nadchodzi nowa era.
Czas zmian, sukcesów i doskonałości.
Era Clu.
Co mnie ominęło?
Chciałeś mnie? Oto jestem.
Widzę.
Spóźniłeś się.
Spełniłem twoje żądania. Wypuść więźniów.
Zazwyczaj nie negocjuję z terrorystami.
Ale jestem honorowym programem.
- Jesteście wolni. - A godzina policyjna?
Nie tak szybko.
Warunkiem była twoja kapitulacja.
Długo czekałem
na upadek buntownika.
Muszę cię rozczarować. Nie jestem buntownikiem.
Jestem Tronem.
Przestań gadać i walcz.
Znajdźmy bardziej ustronne miejsce.
Wspaniale.
Myślisz, że programy staną po twojej stronie?
Są wierne władzy.
Ja tu rządzę!
Zaczekaj!
Poważnie?
To koniec.
Podzielisz los Trona, mimo że nim nie jesteś.
Chcesz to zakończyć raz na zawsze? Na co czekasz?
Następnym razem.
Niech żyje niezłomny generał Tesler,
zwycięzca tego pasjonującego pojedynku!
Wracajcie do domów! Wszyscy.
Godzina policyjna nadal obowiązuje.
Wiele się zmieniło.
Niby co? Tesler prawie mnie zabił.
Nie zniesie godziny policyjnej.
Z mojego punktu widzenia,
zatoczyliśmy koło.
Sprzeciwienie się Teslerowi udowodniło programom,
że walka ma sens.
Mają wybór.
Gdy przyjdzie co do czego, stanął za tobą murem.
Miałeś rację.
Dziękuję za uratowanie mi życia po raz piąty.
O czym ty mówisz?
No dobra, szósty. Nie wliczam Purgos.
Poradziłbym sobie z oprychami.
Nie ruszyłem się stąd przez cały cykl.
Skoro to nie byłeś ty…
Pomóc ci?
Mam chwilę wolnego przed zmianą.
Co mówiłeś? Tak.
- Pomożesz? - Jasne.
Przepraszam.
Miałaś rację.
Nie powinienem był wątpić w buntownika.
Beck!
Gdzie się podziewałeś? Able cię szuka.
Wiem. Unikam go.
- Postanowiłeś ukryć się na widoku? - Beck.
Do mnie. Natychmiast.
Nie chciałbym być w jego skórze.
Usiądź.
- Wiem, że schrzaniłem. - Przestań.
Chcę porozmawiać.
Liczyłem, że do tego nie dojdzie.
Raz kozie śmierć.
Jak zostałeś buntownikiem?
To nic złego, uwierz mi.
- Od dawna wiesz? - Od zbyt dawna.
Naiwnie myślałem, że jestem w stanie cię ochronić.
To byłeś ty. Na motocyklu.
Pokonałeś Teslera.
Czy naprawdę uważasz, że byłbym w stanie
wywinąć tak ryzykowny numer?
Co do mojego zachowania, wybacz, że na ciebie naskoczyłem.
Nie ma za co. Przykro mi, że musiałeś trzymać to w tajemnicy.
Nie było ci łatwo.
To prawda.
Co teraz?
Czeka nas poważna rozmowa w cztery oczy.
Gdy będziesz gotowy.
Napisy: Sylwester Stachowicz